Ik laat een witte saltshaker zakken en werkelijk binnen 2 meter wordt deze hard onderschept door een mooie maatse vis. Niet veel later nog 1 en ook Jeroen vangt een maatse vis. We gaan hierna van de stek af en besluiten deze verder met rust te laten, hier gaat vermoedelijk toch niemand vissen dus dan is de wedstrijd een beter moment om hier los te gaan.

Om niet helemaal van 1 stek afhankelijk te zijn vissen we over het hele parcours een aantal kribben uit en links en rechts vangen we een visje. Echt woest is het allemaal niet maar toch gaan we uiteindelijk van het water af met het idee dat 7 maatse vissen er wel in moeten zitten.

Een week later laat ik op vrijdag de boot op het Eiland van Maurik in het water glijden waarna we deze in een box in de haven leggen.  De opbouw van de fair is al in volle gang en nadat we ons gehuurde huisje betrokken hebben en wat gegeten hebben lopen Jeroen en ik nog even naar het beursterrein. We drinken een paar pilsjes met diverse bekenden en doen traditiegetrouw het licht uit.

Slapen lukt die nacht niet best en met circa 4 uurtjes slaap in the pocket word ik de andere ochtend dan ook niet al te fris wakker. Koffiezetapparaat aan, klaargezet door vrouwlief, en een  zak krentenbollen mee en we lopen richting de steiger waar al diverse boten aangemeerd liggen.

Ons plan voor vandaag is vrij simpel… de gevonden mosselbankjes afvissen en hopen op een aantal mooie maatse vissen waarna we de 7 vol willen maken door nog wat na te peuteren. Als het hele circus dan ook vertrekt doen wij het vrij rustig aan, zoals verwacht knalt het gros van de boten naar de andere kant van het Amsterdam Rijnkanaal daar waar wij op de Nederrijn blijven liggen.

Wachten op de start

Als we op de waypoints arriveren word dat wat ik bij de start al vreesde  snel bewaarheid, het stroomt een keer zo hard als de week ervoor en slechts met moeite weten we de shads aan de grond te houden. We ploeteren een uur lang diverse plekken af maar worden niet beloond voor onze inspanningen. Na een uur moeten we nog steeds de eerste beet krijgen.

Wat zo vaak gebeurd wanneer het plan faalt gebeurt nu ook, we gaan zoeken en vinden niet. Links en rechts wordt wel een visje gevangen maar wij staan droog. Het is na diverse pogingen dat we in een onooglijk en op dat moment nog niet bevist kribje wat aanbeten krijgen waarbij ik een vermoedelijk maatse vis los en Jeroen 2 ondermaatse en een nèt maatse vis weet te landen. In ieder geval van de hatelijke ‘O’ af.’

Ook het voorgenomen plan om het trollend te gaan proberen brengt geen soelaas, de kilometers glijden onder de boot door zonder verdere actie. In de middag besluiten we dan ook maar om wat diepere kribben uit te vissen door de boot in het stroomnaadje te leggen en de kribben en neringen uit te werpen. Dit levert een paar harde aanbeten op die helaas geen van allen blijven hangen.

In de derde krib die we proberen krijg ik net onderaan de krib weer een harde knal als ik mijn hengel net op het hoogste punt heb…. lastig aanslaan dus ik mis de vis dan ook. Omdat ik niet de indruk heb dat de vis wat gevoeld heeft besluit ik er dan maar eens vertikaal overheen te vissen. Een groene storm shad wordt aan de vertikaalstok gehangen en even later zweeft deze over de plek waar ik net de aanbeet miste.

‘Snok !’ een harde aanbeet verrast me toch nog een beetje maar ik weet met een ferme zwiep de haak te zetten. Geen snoekbaars wordt al snel duidelijk aangezien de vis meteen de krib uitspeert en de stroming in duikt. Na de nodige hachelijke minuten waarbij de vis alles geeft wat erin zit kan Jeroen een eerste poging wagen om de snoek in de kieuwgreep te pakken. Dit gaat niet echt gemakkelijk aangezien de vis elke keer weer de kuierlatten neemt. Inmiddels is ook de fluorocarbon onderlijn tussen de kaken van snoekmans geschoten dus ik zie de bui al hangen, dat wordt niet de grootste snoek voor HJ.

Wonder boven wonder gaat alles goed en weten we uiteindelijk toch de vis de boot in te krijgen. Snel handelen is het devies, de vis haalt de meter wel is mijn inschatting en we kiezen ervoor om meteen naar een nabij liggende contrôle boot te varen waar ik overstap en de vis op de plank gaat. 1 meter en 12 millimeter is het verdict in de contrôle boot. Na wat ondersteuning knalt de snoek weer goed weg dus dat gaat allemaal goed.

Leuke metersnoek op de vertikaalstok

We vissen nog wat door maar kunnen geen potten meer breken, komt nog bij dat er inmiddels een overmacht aan politie over het water heen vaart. Agenten in snelle ribs, agenten op waterscooters (echt waar en met (water)pistool) en de p98 varen over het lullige stukje rivier tot aan de ingang van Maurik.  Die zullen het wel niet op ons gemunt hebben denk je dan nog als onnozel vissertje. Dus wij kijken alvast maar eens om ons heen waar die zware criminelen dan toch varen, maar kennelijk hebben ze het wel op ons gemunt want natuurlijk moeten ze net ons eruit plukken voor een 100%  contrôle.

Alles natuurlijk dik in orde

Eenmaal terug bij de ingang van Maurik nog wachten op alle kaartjes van de contrôle boten en dan snel naar de steiger en daarna het huisje om de einduitslag te berekenen. Om 15:00 prijsuitreiking in verband met de tombola van het peuterfonds.  Helaas duurt het allemaal weer net wat langer om de boten eruit te krijgen dus de prijsuitreiking heeft door het afwezig zijn van diverse deelnemers niet helemaal de glans die deze had moeten hebben, een leermoment voor de volgende keer.

Zelf mag ik inderdaad de prijs voor de grootste snoek incasseren en daarnaast kunnen we een nieuwe sponsor verwelkomen in de vorm van Baron Marine.

Baron Marine, een nieuwe sponsor van het NKS

Het klassement zelf verschuift weer flink, opvallend goed is er gevist door de Belgen, onze sympathieke zuiderburen nemen zelfs de eerste plaats in het tussenklassement over, het zij ze gegund. Met nog 4 wedstrijden te gaan ligt voor veel koppels alles nog open. Zelf zitten we er dit jaar niet bij, we staan 19e dus er is nog een hoop werk te verzetten.

Prijs voor de grootste snoek

Sterk gevist door Land en Bloemert

Coppens en Bekaert wisten ook te stijgen in het klassement

Een dag later moet ik mijn belofte aan mijn zoon Bas inlossen, we gaan vissen. Op de plas zelf zit veel witvis maar een aanbeet weten we er niet uit te lokken.  We kiezen voor de rivier en proberen daar werpend en vertikalend een snoekbaarsje te vangen. Na een uur hebben we nog steeds geen actie kunnen uitlokken als ik plotseling mijn shad heel zwaar voel worden.

Met de gedachte dat ik vast zit hef ik mijn hengel voorzichtig maar dan voel ik toch wat gefrommel, hetgeen me doet besluiten om aan te slaan. Een zware vis hangt er goed op en in eerste instantie denk ik aan een zeer zware snoekbaars. Na een mooie dril kan ik de 2e metersnoek bijschrijven, dit keer op een culpritje. Dat snoekbaarzen mag dan misschien niet zo best lukken in wedstrijdverband, het snoeken gaat des te beter.

Mooie grove riviersnoek op een culpritje

Hendrik-Jan / Jeroen / Bas

Matchdobbertje van 1,5gr was minimaal nodig tot soms wel 5 gram toe!

.

De tweede  inworp van de dobber zeilt ‘ie direct onder: eerst dacht ik dat de stroom hem opgepakt had maar bij aanslaan (ik sla altijd aan ook als ik twijfel) voel ik toch redelijke weerstand, een grote bliek van 800 gram is het resultaat. Ik vang hierna regelmatig een visje, het meest kleine voorntjes, waarbij ik lange driften maak van ongeveer vier meter. En elke keer wordt de dobber ergens in de drift onderschept door een visje! Ik besluit om er maar eens twee grote pieren aan te doen gedrenkt in de brasem killer. Bijna direct vang ik er twee grote baarzen mee maar daarna valt het helemaal stil. In de pauze blijkt dat er niet echt veel gevangen is bij mijn medevissers dus geeft dat een redelijk uitgangspunt voor de tweede helft! De pauze die normaal een kwartier duurt, duurt nu alleen iets meer dan een half uur omdat het toch wel erg hard dondert en bliksemt…. Helaas weet ik in de tweede helft maar vier visjes bij te vangen en dat blijkt niet genoeg om in de top mee te doen. Ook omdat een aantal vissers ook nog een brasem weten te haken wat natuurlijk veel harder aantelt dan voorn.

Met een brasem zat je gelijk in de top, het overgrote deel was nl. voorn!

.

Toch is het uiteindelijk zeer positief verlopen omdat mijn directe “concurrenten” achter mij eindigen en heb ik nog steeds zicht op een plaats bij de eerste vijf! Plaats 1,2 en 3 zijn zo goed als zeker vergeven met nog drie wedstrijden te gaan.

Ben Hakstege

Het is nog donker als de parkeerplaats met trailerhelling oprij. John heeft gebeld dat hij 10 minuten later komt – takels vergeten, geeft niks John, we worden allemaal een dagje ouder  ouder;) – dus ik begin op mijn gemak en routinematig alvast de boot in orde te maken. Vandaag besluiten we met voornamelijk met natuurlijk aas te gaan vissen op en onder aan de taluuds. Dit doen we met elk 1 hengel met een dobber en een takel (met daaraan een grote sappige IJsselvoorn of kolblei) en een handhengel met een kleine voorn op een fireball.

Al na een half uur is het raak. De baitrunner van mijn oude Shimano Baitrunner 3500 loopt af. Ik pak de hengel draai strak op de vis en geef een haal. Hangen! Het lijkt geen al te grote vis want de snoek komt snel mee. Bij de boot blijkt het toch nog een mooie maar niet al te sterke snoek van 85 cm lang. Niet slecht om mee te beginnen! Na de vis te hebben teruggezet maak ik de boel weer in orde. De 28-ponds 7-strend takel is flink gekringeld en dus maak ik ter plekke snel een nieuwe. Met een nieuwe aasvis eraan gaat deze weer overboord. Zo maken we vele meters langs het taluud.

We verbazen ons over de enorme scholen witvis die we daarbij tegen komen. Sommige scholen zijn zo dik dat ik de lijn van mijn handhengel (fireball voorzien van een kleine dode voorn) duidelijk voel tikken en bewegen. Waarschijnlijk grote scholen brasems. De meeste vis is trouwens te zien tussen de 3 en 6 meter. Toch zien we ook grote stukken die helemaal leeg lijken te zijn. Als we op zo’n stuk varen meldt ik aan John dat er hier weinig vis zit.

Ik heb dit nog maar net gezegd als ik een tikje zie op de top van mijn handhengel die ik even in de steun had gezet. Als de top heel lichtjes gaat doorbuigen pak ik de hengel uit de steun. Ik klik de baitrunner van mijn Shimano molentje terug, draai strak op de vis en zet de haak. Zo, dat voelt goed aan! De vis neemt meteen een run waarbij deze vele meters lijn neemt. Dit is een hele goede John!, meld ik volstrekt overbodig. De vis hangt er zwaar op en neemt keer op keer meters lijn. Dit moet een dikke meterbak zijn! Na 5 minuten zien we haar voor het eerst. Inderdaad een hele goeie. Vermoedelijk 110+! 5 minuten later ligt ze bij de eerste beste poging in het net. De vis is in het scharnier gehaakt op de enkele haak van de fireball terwijl ook de stinger met de dreg maat 4 keurig voor in de bek zit. Het onthaken is een peuleschil en nieuwsgierig naar de lengte meten we haar zorgvuldig op. Het meetlint stopt bij 121cm! Nu is het zaak snel te handelen. John schiet snel achter elkaar een serie foto’s. Daarna laat ik de vis snel weer in het water zakken. Ik houd haar vast en ze heeft een minuut nodig voordat ze snel weer de diepte inzwemt. We schudden elkaar de handen, wat een schitterende vis! Slechts 2 keer in mijn leven ving ik een grotere vis en ik ben dan ook erg blij met deze bak die zich vergreep aan klein en bewegingsloos gevoerd voorntje op een fireball jig.

het resultaat van een klein voorntje op een fireball jig

We vervolgen onze route weer als er een hele tijd niets gebeurd. Gelukkig valt het vandaag met de pleziervaart inderdaad wel mee. Wind en regen zorgen ervoor dat deze keurig in de haven blijven liggen. Het is al eind van de ochtend als de dobber van John wegzeilt. Na een korte hevige dril later ligt er even later een dikke snoekbaars in de boot. Bij meting blijkt de vis maar liefst 83 cm! Een echt kasteel dus. Omdat de vis diep is gehaakt valt het onthaken ervan niet mee, maar met de nodige voorzichtigheid lukt dit toch. Ook nu maken we snel een paar foto’s en laten we vis snel weer in het water zakken. Ook deze vis houdt John vast totdat ze zelfstandig wegzwemt. Als er na een minuut echter nog steeds geen leven in zit, beginnen we ons zorgen te maken. Wat we ook doen de vis wil niet meer en het lijkt zelfs wel of deze al dood is. Als na enige tijd blijkt dat de vis nog steeds niet wil, proberen we een laatste redmiddel. Ik laat de bun vollopen met water, zet de zuurstofpomp er op en we leggen de snoekbaars voorzichtig in de bun. Het ziet er echter naar uit dat we deze vis moeten fileren en bakken. Op zich geen straf, maar dat doen we dan toch liever met een kleinere vis. Het is echter niet anders. Toch laat ik de circulatiepomp nog even lopen in de hoop dat de vis zo weer bij de positieven komt. Als we na een paar minuten in de bun kijken is de vis inderdaad weer tot leven gekomen! John pakt de vis uit de bun en legt deze in het water. Meteen zwemt de vis in een schuine lijn naar beneden alsof er niets is gebeurd. We kijken elkaar aan. Hoe bestaat het… Geen snoekbaars eten vanavond dus, maar rouwig zijn we daar niet om. Zeker dergelijke grote vissen willen we graag terugzetten en we zijn blij dat dit goed lijkt te zijn gegaan.

een dikke bak voor John

Na onze traditionele shorelunch blijven de beten lang uit. Half de middag is de dobber van John echter ineens verdwenen. De aanslag is raak en ook dit ziet er meteen goed uit. De vis hangt er zwaar op en neemt regelmatig meters lijn. We gaan onze 2e bak vangen, zoveel is wel duidelijk! Na 5 minuten is het mooi geweest en schep ik de vis. Deze zou ook wel eens een heel eind richting de 120cm gaan! Dat lijkt aardig te kloppen want met 117cm is ook dit weer hele beste bak. Deze dag kan niet meer stuk!

...en nog een.

 Toch blijkt de koek nog niet op. Eerst los ik nog een kleine snoek op de fireball maar dan, begin van de avond ,is het weer John zijn dobber die aan de wandel gaat. Resultaat; een dikke snoek van 114cm. Ongelooflijk, wat worden we verwend vandaag. 20 minuten later wordt mijn fireball nog een keer bruut gegrepen. Resultaat, een snoek van 100cm… waarmee de teller van het aantal metersnoeken in de boot vandaag op maar liefst 4 stuks komt. Als de dag ten einde loopt, zie ik nog een keer mijn dobber wegzeilen. Dit keer sla ik echter een gat in de lucht. Ik vind het prima en we besluiten in te pakken en terug te varen naar de helling. We hebben een absolute topdag beleefd, belachelijk gewoon.

ter afsluiting

Het is maar goed dat vissen meer is als het vangen van dikke vissen alleen, want over jaar bezien zijn er een qua vangsten doorgaans enkele dagen die uitgesproken slecht zijn, heel veel dagen die matig zijn en een stuk minder hele goede dagen. Echte topdagen met meerdere grote vissen zijn zeer zeldzaam. Vandaag beleefden we echter zo’n dag, Vandaag was het “one of those days”.

Michel Rijnberg

De voorspelling voor de Oceaan was dat er golven zouden zijn van ongeveer een halve meter op 10 seconden interval. Je kan geen betere condities krijgen! Om ongeveer 3 uur ’s ochtends verzamelden we bij de trailerhelling. We deden koelboxen aan boord met voldoende ijs, extra brandstof voor de lange trip naar de tonijngronden en eten en drinken – de tonijn zou ongeveer 40 kilometer uit de kust zitten vertelde Andy ons! We waren met in totaal vier man deze dag. We verlieten de haven om ongeveer halfvier en begonnen aan de 23 kilometer lange trip naar de monding van de Columbia rivier waar deze uitkomt in de Oceaan. We zaten in een 28 voet (ongeveer 8,5 meter) Aluminium Sled (specifieke gidsboot) en omdat het nog inktzwart buiten is navigeren we op alleen de GPS, zonder radar, met 40-50 km/u. Dit maakte me een beetje ongemakkelijk dus ik besloot mijn reddingsvest aan te doen als voorzorg. Er zou geen tijd om te reageren zijn wanneer we een drijvend obstakel zouden raken zoals een stuk hout of ander afval met deze snelheid in complete donkerte!

Zonsopkomst boven de Grote Oceaan

.

We passeerden de Columbia rivier opening op nagenoeg volle snelheid. Het was de meest gemakkelijke overgang die ik ooit heb meegemaakt. Normaal is er altijd een deining van 1,5 tot 2,5 meter voor minimaal 3-4 km door de opening. Nu was het niet eens merkbaar  dat we door de opening gingen behalve dan via de aanwijzing op de GPS kaart! Iets meer dan een uur na ons vertrek werd het langzaam licht. We zaten nu bijna 30 kilometer buiten de monding van de rivier op zoek naar warmere wateren waarin de tonijn zich zou moeten bevinden. De oceaan was helemaal strak, precies zoals voorspeld, vergelijkbaar met een meer op een kalme dag! De watertemperatuur kroop langzaam omhoog terwijl we de kilometers tussen ons en de kust lieten toenemen.
Het ochtendlicht was genoeg om onze zoektocht naar de vis preciezer te maken. We zaten nu ongeveer 40 kilometer buiten de kust en de watertemperatuur was nu ongeveer 23 graden Celsius, genoeg om de vis die we zochten in aan te treffen! We waren ook voorbij de lijn die “blauw water” wordt genoemd. Het is een duidelijk verschil in doorzicht in het water. Dichtbij de kust is het water troebeler en kun je maar ongeveer een meter erin kijken. Als je in blauw water kijkt kan je zonder problemen tot meer dan 30 meter diep kijken, alsof je in een spiegel kijkt. En zoals we later uitvonden kan je je aas op 20 meter diep zien hangen en kun je de vis er omheen zien cirkelen en het aas zien grijpen; behoorlijk spectaculair! We verminderden onze snelheid en begonnen onze techniek te bespreken. Omdat dit nieuw voor me was zat ik rustig te luisteren en te kijken naar de anderen om maar zo snel mogelijk te leren. Captain Andy legde uit dat als we een groep tonijn zouden zien springen je de richting en de afstand naar de vissen moest roepen. We zouden dan op volle snelheid er naartoe varen en vlak voordat we er waren de motoren uitzetten en in de groep driften. Hierna beginnen we met het gooien en jiggen afgewisseld met het vrij laten vallen van ons kunstaas, vaak het moment waarop het gegrepen zou worden!

Het daglicht helpt om de vissen te localiseren!

.

Opeens was er de kreet van één van de vissers: “springers, op 2 uur, 300 meter!”. Andy zegt dat we onze hengels moeten pakken en racet in de richting van de vis waar het lijkt dat ongeveer 50-60 vissen in een cirkel van 20-25 meter wild springen terwijl ze op de een of andere aasvis jagen. De motoren gaan uit wanneer we binnen werpafstand komen en de aanwezigen beginnen in te gooien in de richting van de vis. “Fish on!”, en dubbel wanneer de ene na de andere dezelfde kreet slaakt! “Doe je lijn in het water Dale” roept Andy omdat ik nog steeds aan het kijken terwijl de lijnen van de reels begin af te lopen. Ik gooide in en het leek allemaal erg lang te duren, ook omdat ik voorzichtig met de maten om me heen die een vis aan het drillen waren. Toch duurde het niet langer dan één of twee minuten voordat ik de eerste aanbeet kreeg, mijn jig aansloeg en de eerste run kreeg. “Fish on” schreeuwde ik. Wow, er was geen stoppen aan deze vis! Er ging lijn van de reel af in een tempo dat ik nog nooit eerder had gezien! We gebruikten 30lbs lijnen en redelijk licht materiaal maar de vis leek wel op een kogel die door het water gaat! Ik kreeg hem uiteindelijk omgedraaid en begon lijn terug op de reel te draaien. De anderen hadden ondertussen hun vis in de boot gekregen (15-20ponds vissen) en waren alweer terug in het water voor de volgende. Ik landde ook mijn vis, een mooie 20ponder! Zo snel als de actie startte, zo snel was het ook weer over! Andy gaf aan dat ze “sounded off” waren; een soort alarmsignaal dat ze elkaar geven en weg zijn ze!
We gingen daarom weer op zoek naar een volgende groep “springers”. Het duurde ongeveer 15 tot 20 minuten voordat we deze andere groep zagen. Hier landden we maar twee vissen voordat ook deze “sounded off” waren. Dus weer opnieuw zoeken. Een haai van 2,5 meter cirkelde om de boot heen en één van de vismaten vroeg Andy de boot te stoppen. Hij greep zijn hengel en gooide in vlak voor de haai. Het duurde maar een fractie van een seconde voordat de hengel dubbelsloeg, “fish on”. Deze vis vochten we gedurende 20-30 minuten voordat de lijn brak…..
“Terug naar waar we voor kwamen”riep Andy! Omdat we maar weinig groepen zagen besloten we een grote run nog verder naar het Westen te maken! We maakten een run van ongeveer 10 kilometer en zagen toen een mooie groep springende tonijn! De aanpak werd herhaald en in slechts enkele seconden hadden we alle vier een vis aan de haak! In deze groep landen we 6-7 vissen waarvan enkele vissen in de koelbox werden gelegd. Toch was de hoeveelheid die we gevangen nog niet wat we moesten kunnen vangen gezien de eerste uren. Dus maakten we nog een run, een paar kilometer zuidwest. Hier begonnen we steeds meer vis te vangen ; de actie nam toe en de vis was makkelijker te vinden. We waren ondertussen meer dan 50 kilometer uit de kust en we vulden de benzinetanks aan met de extra brandstof die we hadden meegenomen in de jerrycans.

Even relaxen en genieten van een superdag!

.

We genoten van een korte lunch en vervolgens waren we weer aan het vissen.  We moesten alleen wel rekening houden met een paar uur terugvaren en natuurlijk de tijd die we nodig hadden om de meegenomen vis schoon te maken. We visten daarom nog even door en eindigden de dag met in totaal 45 tonijnen die we gevangen hadden!
We voeren terug naar land en ik zat terug te denken aan deze dag. Een ongelofelijke visdag. Een nieuwe ervaring en een geweldig einde aan een dag die langzaam steeds beter werd. Om ongeveer 1700uur waren we weer terug in de haven. De anderen begonnen aan het schoonmaken van de vis terwijl ik de boot en materiaal schoonmaakte en zaken opborg. De laatste vissen werden schoongemaakt toen het bijna donker werd! Het was een lange dag geweest. Maar een tonijn-BBQ wachtte op ons vanavond. Een recept dat één van mijn persoonlijke favorieten is geworden! De rest van de vis zou morgen ingeblikt worden. Op dit moment geniet ik van de laatste paar tonijn steaks in de vriezer en hoop ik dat ik nog een keer zo’n trip kan maken in de komende weken.

Albacore tonijn

.
We zijn zo gelukkig dat we hier in dit deel van de wereld mogen wonen waar zoveel te beleven is. Ik hoop dat ik deze plek nooit voor gewoon ga zien! Een paar dagen terug nog waren mijn vrouw Julie en ik aan het wandelen langs de rivieroever toen we een paar mensen uit British Columbia, Canada ontmoetten. We praatten met hen over de omgeving en wat er te vinden is en zetten het allemaal in perspectief toen zij zeiden: “hier dag na dag wakker worden moet voelen als het elke dag opnieuw winnen van de loterij”. Het is echt een ongelofelijke plek.
Tot de volgende keer!
Cheers, Dale Murff.

Sunrise above the Pacific Ocean

.
We crossed the Columbia River bar at nearly full speed. It was the smoothest bar crossing I had ever experienced, as there is usually a 4’ – 6’ swell at a minimum for a mile or two through the transition to the ocean. It was not even apparent we were crossing the bar except for the GPS indicating our location. A bit more than an hour after our departure, the sunlight was starting to show in the eastern sky. We were 17 miles out from the rivers entrance, still running in search of warmer waters that held the tuna. The Ocean as predicted was glass smooth, similar to a lake on a calm day! Water temperatures were creeping up as we put miles between the shore and us.

The mornings light was enough to us to start to narrow our search for fish. We were about 26 miles out now ant the water temperatures were 72 – 73 degrees, adequate for holding the fish we were in search of! We had passed the line they refer to as “blue water”. It is a distinct difference in the water visibility. The inshore water is more cloudy and visibility of a few feet. When you look into the blue water, you can see clearly 80 – 100 feet as if you were looking into a mirror. As we would find out later, you could actually see your lure 60+ feet below the surface and you can watch the fish circle and grab the jig- Quite spectacular to witness! We slowed our speed a bit and began to discuss the technique. This being new to me, I sat quietly taking it all in and watching the others, to learn as quickly as I could. Captain Andy explained, we would spot a pod of jumpers (tuna, jumping at the surface) and you should call out the direction and the distance to the group of fish. We would motor to them on a full plain, and kill the engines when we were a few yards from them, we would coast into the pod and begin casting / jigging, letting our lead jigs flutter or freefall between the jigging actions. The freefall is when the fish will take it!

Daylight supports the quest for jumping Tuna!

.
Suddenly a call out from one of the guys, “Jumpers” “ at 2:00 o’clock, 300 yards”—Andy says get your poles ready guys, as he hits the throttle in the direction of the fish which appeared to be 50 – 60 fish in a 60 -80 foot radius jumping wildly as they feasted on some sort of baitfish in the water. The engine stopped as we approached casting range, and the guys began casting into the pod of fish- “Fish on”, a double as another one yelled out! Get your line in the water Dale, Andy hollered, as I was still observing as the lines began screaming off the reels – I casted my line and it seemed like an eternity as I was fearful I was doing something incorrectly, as the others were still fighting there fish. In actuality, it was likely only a minute or two before
I felt the first fish snatch my jig and make the initial run – Fish on, I let out! Whew, there was no slowing this fish; it was smoking line off the reel, as I had never seen! We are using 30 lb test and fairly light gear, but the fish seemed like a bullet moving through the water. I finally got him turned around and started putting some line back on the reel! The others in the mean time had boated there fish, 15 – 20 lb’ers and were back in the water for more. I landed my fish and it was a nice 20 pounder. As quickly as the action started, it quit! Andy said, “They sounded off” meaning they let out a warning alarm to the other fish and the bite is off!
We resumed our pursuit for another pod of jumpers. It was about 15 – 20 minutes when we spotted another pod. We only boated two fish before they sounded off this time.
Back to the search… An 8-foot shark was circling the boat, when one of the others asked Andy to stop the boat. He grabbed his pole and casted in front of the large shark. A fraction of a second the water around the fish swirled and the pole doubled over, fish on…. We fought this fish for about 20- 30 minutes, before it broke the line.
‘lets get back to business” Andy exclaimed! It was sparse between pods, so we decide to make a big move further west! We ran another 5 – 7 miles when we spotted a good size pod of jumpers. We repeated the approach and in a matter of seconds, we had four fish on at the same time. We boated another 6 – 7 fish and put some of the fish in the coolers on ice.  Still it was not for what we were hoping for after the first few hours of fishing. We made another move, a few miles to the southwest. We began getting into more fish, the action was improving and the fish were getting easier to find.
We are now over 35 miles offshore and we refueled the tank with the extra cans of fuel we had brought along.

Relaxing for a moment enjoying a fantastic day of fishing!

.
We took a short break for lunch and we were back to fishing. We would have nearly a two hour return trip to the dock and the time needed of cleaning fish once we arrived. We fished a couple more hours and ended up with 45 fish between the four of us! We made our way towards land, as I was reflecting on the day’s events. An incredible day of fishing. A new experience and a very successful end to a trip that started out seemingly slow in terms of action! By 5 p.m., we were back to the dock. The others began cleaning fish while I cleaned the boat and gear and put things away. The last fish were being cleaned just as it was turning to dusk! It had been a long day. We would be enjoying a Tuna BBQ for dinner tonight. A recipe that has become one of my personal favorites. Tomorrow would be spent canning tuna.

Albacore Tuna

.
I am cherishing the last couple of packages of tuna steaks in the freezer in hopes I can get another trip out this year in the coming weeks!
We are so blessed to live in these parts of the world, which has so much to offer for the avid sportsman. I hope I never take this place for granted! A few days ago, my wife Julie and I were walking along the waterfront on the river for an evening walk, when we met some folks traveling from British Columbia, Canada. We were talking about the area and some of the things that it has to offer, and they put it in perspective when they said, “waking up here day after day must be like winning the lottery every single day”. It truly is an amazing place.
Until next time!
Cheers.
Dale Murff

Intensieve voorbereiding om 12uur lang te kunnen vissen

.
Wat erg opvallend was tijdens deze koppelwedstrijd, was dat het koppel dat won er echt met kop en schouders bovenuit stak. Dat was ook al zo bij de nachtwedstrijd en nu dus weer. Ik heb ze dan ook even een bezoekje gebracht tijdens de wedstrijd. Er was eigenlijk niets wat echt opviel, als standaard aas werden miniboilies gebruikt (ja, we kunnen dit al tot het standaard aas rekenen….!). Pieren, casters, mais, maden, etc., daar lag het dus niet aan! Verder zag ik de dips (waarmee je je aas kan laten onderscheiden onder water) . Ik geloof in dips maar het is wel zo dat dips de ene dag wel vangen en de andere dag niet en dan is het dus uitzoeken wat wanneer werkt. Blijft er nog een element over: het voer! En daar was wel degelijk iets mee aan de hand!!! Wat een enorme sterke lucht! Van vijf meter afstand was duidelijk te ruiken dat het stonk. Ongelofelijk wat een lucht, waarschijnlijk was dit één van de winnende factoren. Uiteraard werden details niet prijsgegeven…….

Edwin die met vismaat Eddy dit jaar de koppelwedstrijden wonnen!

.
Marco en ik besloten om aan de overkant van de Lage Vaart te beginnen, op zich altijd een goede keuze maar in dit geval een lastige want er stond de hele dag een zeer sterke stroming. Een 60 grams korf bleef niet liggen bij een normale opstelling; de hengeltop moest dus vertikaal omhoog, alsof je aan het zeevissen bent of aan een zeer sterk stromende rivier zit. Een ander nadeel was dat je heeeel veeel aanbeten had alleen…… : allemaal baarsjes! En daar zitten wij als kilo vangers niet echt op te wachten. Ik heb zelfs op een maïskorrel nog twee baarsjes gevangen, waarschijnlijk door de harde stroming waarin de maïskorrel lekker op en neer ging!?

.

Uiteindelijk hebben we 23 kilo bij elkaar gevist wat dus erg tegenviel. Maar ja dat zet je weer op scherp en motiveert om zelf weer eens alle voerregisters de aankomende visdagen open te trekken en veel te experimenteren. Dit is iets waar ik dagelijks in mijn werk ook mee bezig ben dus dat komt goed uit: ik heb al een aantal ideetjes, ook voor stinkvoertjes :-))

Binnenkort weer de laatste vier competitie wedstrijden, ik heb er zin in.

Ben Hakstege

Op de site van Sportvisserij Nederland is wederom te lezen dat een beroepsvisser is betrapt op stropen. Dit keer, zo staat beschreven, heeft een opsporingsteam liefst 5 uur de man achtervolgd om hem vervolgens op heterdaad te betrappen. Hulde aan deze mannen! (als deze mannen zich bij ons melden krijgen ze van ons een originele Dutchanglers Pet toegestuurd!)

Helaas zijn deze opsporingsmethodes zeer zeldzaam, simpelweg omdat er niet genoeg mankracht aanwezig is, danwel omdat visstroperij vaak geen prioriteit heeft. Toch is het, ondanks de gebrekkige controle, bepaalt geen zeldzaamheid dat een beroepsvisser wordt betrapt. En als je bedenkt dat er echt niet meer zo veel beroepsvissers actief zijn in Nederland (zo’n 175, waarvan een groot aantal actief op een van de meest overbeviste wateren ter wereld, het IJsselmeer) dan zou je dus kunnen concluderen dat het slechts om het topje van de welbekende ijsberg gaat en vermoedelijk veel meer beroepsvissers op de Nederlandse binnenwateren “duurzaam vissen” (klinkt mooi, niet?) alleen met de mond bedrijven.

Duurzaam vissen een utopie?

Duurzaam vissen en beroepsvisserij in combinatie met een gebrekkige controle is een utopie. Beroepsvissers zijn ook mensen en de verleiding om met weinig inspanning een paar extra euros te verdienen is gewoon te groot, zo blijkt keer op keer weer. En nu de paling is opgevist zijn de beroepsvissers op zoek naar alternatieven. De genoemde beroepsvisser had zelfs (beschermde) meerval in zijn bezit! Daar waar beroepsvissers ongestoord hun gang kunnen gaan, gaat het bijna altijd fout. Helaas maar waar.

Houd ogen en oren open de komende maanden

Meer controle is dus noodzakelijk. Of die er echter ook zal komen is maar zeer de vraag. We zullen dus als sportvissers onze ogen en oren moeten ophouden. Zeker in de komende maanden, want juist november en december zijn de maanden waarin de snoekbaarzen zich verzamelen op de diepere gedeelten van de wateren, of zelfs massaal migreren naar aangrenzende zandgaten of grindgaten. Door het strategisch plaatsen van honderden meters staand want kun je in deze periode een groot gedeelte van het op dat moment aanwezige snoekbaarsbestand wegvangen. En dit weten ook de beroepsvissers en andere lieden die hun portemonnaie extra willen vullen. Helaas hebben sommige beroepsvissers hiervoor gewoon een vergunning en in dat geval is daar dus weinig tegen te doen (als je nou nog niet de petitie hebt getekend op Nederland Nettenvrij moet je je diep schamen…). In sommige gevallen gaat het echter weldegelijk om ordiniare stroperij die heel veel schade toebrengt aan vooral het snoekbaarsbestand (maar naast snoekbaars en grote hoeveelheden witvis zijn ook snoeken en karpers vaak de klos). Neem daarom bij twijfel altijd contact op met de AID,  je hengelsportvereniging of met de politie.

Michel Rijnberg

Het varen is geen pretje, ondanks de spray rails op de boot waait het opspattende water me onophoudelijk in het gezicht en ik heb geen andere keus dan het gas eraf te halen en het het rustig aan te doen. We besluiten om geankerd wat bekende stroomnaadjes en kribben af te vissen omdat het er niet naar uitziet dat we varend op de elektro de boot op de plek kunnen houden.

Toch blijkt na een minuut of 10 dat een 12 kilo plaatanker ook zo zijn grenzen heeft aangezien we continu de rivier ingeblazen worden en we de boot niet op de stek kunnen houden. Het subtiel met shadjes en loodkopjes van 7 gram aftikken van het stroomnaadje daar zullen we het maar helemaal niet over hebben.

Dan maar met grof geschut, 28 grams koppen en backtrollen op de buitenboordmotor. Als ik mijn shadje laat zakken naast de kribkop voel ik hoe deze meteen word onderschept en inderdaad heeft een snoekbaarsje van het formaat komkommer mijn shadje te grazen genomen, snel weer terug om groter te groeien.  Hierna proberen we nog diverse drifts maar we weten geen beet meer te krijgen.

Na wat overleg besluiten we een hogerop gelegen rivierplas uit te proberen, op deze plas heb je ook wel last van de wind maar daar is het toch wat minder kritisch dan op de rivier.  Onderweg naar de plas zien we een ongeladen vrachtschip dat door de wind bijna op een krib wordt geblazen. De schipper weet maar ternouwernood en door veel gas bij te geven zijn schip uit de stenen te houden. Wij passeren hem bovenwinds waarna ik de boot de sporen geef.

Op de rivierplas is de wind extra goed merkbaar en met de elektro op standje 7 probeer ik een taludje te houden. Dat lukt nog aardig goed hoewel de windvlagen ons af en toe wat uit koers blazen. Het is Jeroen die uiteindelijk aan weet te slaan op wederom een klein visje. We vervolgen onze weg, bevissen nog wat andere taluds maar weten geen aktie meer uit te lokken.

We besluiten een stukje water op te varen wat we normaal altijd links laten liggen, normaal kun je hier met de boot ook bijna niet op maar door het relatief hoge water denken we het nu wel net te halen. Jeroen stapt in het water en houd de boot op koers terwijl ik met opgetrimde motor de boot door een kleine opening heen loods. Eenmaal op iets dieper water proberen we te beredeneren waar de vis zou moeten zitten. Na wat omzwervingen kiezen we voor de kant waar de wind op een vrij scherp taludje staat te beuken en het water flink door elkaar wordt geklotst.

Al speedjiggend probeer ik de boot op de goede diepte langs de windkant te varen wanneer Jeroen plotseling aanslaat op een harde aanbeet. Zijn shad is op een diepte van 3 meter flink te grazen genomen en een fraaie vis biedt flink tegenstand. Aangezien we beiden niet zo veel weten van dit stukje dode rivierarm en dus ook geen idee hebben wat er zwemt is min of meer  instant succes toch best aangenaam.

Mooie onverwachte maatse vis

Enkele tientallen meters verder weer een aanbeet, deze wordt gemist maar de volgende blijft wel hangen. We besluiten voor anker te gaan en de zaak eens flink uit te werpen. Dit levert al snel een aantal aanbeten en ditto vissen op. Als de beet er een beetje af is besluiten we het weer speedjiggend te proberen en ook nu weten we nog een serie mooie vissen te vangen.

Als het tegen het donker loopt zien we vis jagen op ca een halve meter tot een meter water en met de elektro op de hoogste stand en de buitenboordmotor uit het water scheren we een paar keer over het ondiepe heen waarbij we nog een paar fraaie vissen weten te landen.

Als het echt bijna donker is maken we nog wat hachelijke momenten mee als we de rivier weer op willen varen. Het water is inmiddels toch weer wat gezakt in de paar uur dat we erop gezeten hebben en slechts met veel moeite krijgen we de boot weer de rivier op. Uiteindelijk 4 uur gevist waarbij we een hele fraaie serie vissen weten te landen. Toch een unicum in dit jaargetijde met al het beschikbare jongbroed. Het maakt in ieder geval al die keren dat het niet liep weer meer dan goed.

Werpend gevangen

Dikkertje

Mooie 60-er

Fraaie vissen in heftig weer

Niet veel later gaat dan ook een bos hengels mijn auto in gevolgd door een krat kunstaas en zijn we onderweg. Als een goed uur later mijn koplampen de helling beschijnen zie ik al 2 boten staan. Zowel Michel als Ben zijn er al dus ik wacht rustig mijn beurt af en laat dan de boot het water inglijden.

Hoewel we er als laatste inliggen ben ik toch de eerste die op het wijd het gas eropgooit en op weg gaat naar de eerste waypoints. Daar aangekomen maken we op een plekje in de luwte de hengels klaar als ik nog 2 boten aan zie komen. Kennelijk heeft vandaag iedereen hetzelfde idee en willen we allemaal op hetzelfde plekje beginnen.

Ideeën genoeg en ik besluit meteen een andere stek op te zoeken. Een mooi talud dat ik recent heb ontdekt en waar al een aantal fraaie vissen af zijn gekomen roept om aandacht. Ik manouvreer de boot dan ook zo dat we het talud ten opzicht van de wind vrij gunstig naderen en al snel zijn we beiden geconcentreerd aan het vissen.

Onze shads en aasvissen op fireball en onder de dobber doen hun werk en als we een snel naar 2 meter oplopen richeltje passeren dat aan de andere kant weer naar 4 à 5 meter afzakt weet Tim aan te slaan op een snoekje van circa 70 centimeter. De vis heeft de grote kolblei dwars in de bek maar lijkt niet gehaakt, na wat gespartel blijkt dit ook zo te zijn als de vis zijn bek opent en weer wegzwemt, helemaal prima wat ons betreft.

De kolblei aan de hengel van Tim gaat weer in rafels naar beneden en nog geen 15 meter verder knalt mijn dobber onder. Een vis neemt lijn door de ratel van mijn abu 6501 heen. Vrijloop dicht en aanslaan. Echt veel massa zit er niet in en even later ligt er weer een 70-er snoekje naast de boot. Dit keer mijn kolblei dwars in de bek en ook deze keer ziet het er niet echt gehaakt uit. De vermoedelijk zelfde vis van zoeven kijkt ons nog even smerig aan en spuugt dan de kolblei uit. 2 keer je ontbijt op deze manier mislopen is natuurlijk ook best lullig :)

We vervolgen onze drift die verder weinig spanning brengt en als we bijna aan het einde zijn schiet mijn dobber onder en gaat er weer een vis door de ratel heen. Een prettig gewicht aan de andere kant doet even iets moois vermoeden maar dan komt de vis toch vrij gemakkelijk richting boot. Een mooie 80-er die zo te zien al heel wat heeft meegemaakt is de boosdoener.

Leuke 80-er

We besluiten om de boot om te draaien en het nog een keer te proberen, toch een paar aanbeten gehad en wie weet zit er ook nog een betere vis te wachten op het ontbijt. De terugweg verloopt rustig tot we weer het einde naderen en mijn dobber woest wordt ondergetrokken. Meteen wordt er flink lijn genomen en ik sla dan ook hard aan op een goed aanvoelende vis die meteen het talud afraast. De soepele baitcaster wordt flink krom getrokken en na een toch wel snoekige dril komt er toch een mooie stekelaar boven.

Fraaie snoekbaars

We besluiten de taktiek eens om te gooien, inzetten op grove snoekbaars door speedvertikalend een enorm lang en bochtig talud af te vissen om zo misschien toch een echt kasteel te vangen.Na 30 meter krijg ik een flinke knauw op de shad en als ik aansla hangt er een prettig gewicht aan de lijn. Met woeste kopstoten probeert de vis zich van de shad te ontdoen wat na 20 seconden helaas ook lukt. Jammer want bij de aanslag bleef de vis goed diep en sloeg ik door de slip heen, meestal een teken dat het ‘een goeie’ is.

Meters worden kilometers maar echt veel actie krijgen we niet. Ik weet 3 harde aanbeten uit te lokken die allemaal niet blijven hangen. Als we switchen naar geankerd vissen en het werpend proberen op de plekken waar we speedvertikalend aanbeten kregen blijft het angstvallig stil. Dan maar weer met aasvis verder en inderdaad, binnen no time weet ik een snoekje van in de 70 centimeter te vangen.

Tussen de middag eten we een hapje met Michel en John die het op dat moment beter doen dan wij. Zij hebben al een paar mooie vissen in de boot en gaan dus lekker. Na de lunch besluiten we te gaan speedtrollen met screaming devils, dit levert Tim weer een 70-er op die we in het water lostikken. Als de klok 3 uur aangeeft besluiten we dat het mooi geweest is. Veel kilometers gemaakt, lekker en goed gevist maar het voelde toch alsof we elke keer net achter de feiten aan zaten.

Volgende keer beter :)

Niet veel later komt een vrolijke Volkmar de helling afgelopen met een bos hengels en het nodige kunstaas en we overleggen wat het gaat worden. Ik heb wat aasvis in de bun, flink wat verticaal materiaal bij me en ook het wat grotere kunstaas is ruim aanwezig. Keus genoeg dus en we besluiten eerst maar eens te beginnen met het verticalen met groter rubber om te kijken of we een mooie snoekbaars kunnen verschalken.

Tegen beter weten in geef ik Volkmar een wit twinlertje met een 28 grams kop en zelf hang ik er een 7″ saltshaker aan. Er staat een beste bak stroming maar met de 80 lbs vector weet ik de boot nog redelijk op koers te houden. Ergens halverwege het eerste talud krijgt Volkmar een mooie frommel aan de verticaalstok en de eerste maatse snoekbaars meldt zich op het twinlertje. Stom van mij natuurlijk, die had ik er zelf aan moeten hangen :) Om die gedachte nog maar eens te bevestigen slaat Volkmar een paar minuten later weer aan om wederom een leuk knokkende vijftiger even tijdelijk uit het water te toveren.

Heb je zo'n ding in je kist, knoop hem er dan lekker zelf aan :)

Na nog wat gepruts zonder verder resultaat besluiten we verder te varen om het op een andere stek op grove snoekbaars en snoek te gaan proberen. Een uur lang (speed)verticaal/trollen we ons suf maar heel veel actie weten we niet uit te lokken. Wat wel prettig is, is dat de wind inmiddels flink aan het afnemen is. Vooral het eind van de middag maakte die het vissen wat onaangenaam. We besluiten dan ook om via een andere route terug te varen om het dan maar eens met een aasvis op snoek te gaan proberen.

Terwijl we over een ondiepe plaat heenvaren en ik de motor wat omhoog trim om mijn schroef uit een eventuele gevarenzone te houden, zie ik opeens dat er geen koelwaterstraal uit de motor komt. Een prima recept om de boel helemaal in de soep te draaien dus snel een anker overboord en eerst maar eens kijken of de inlaat niet geblokkeerd is. Dit blijkt niet het geval te zijn en als we het spoelkanaal loshalen blijkt daar zand in te zitten.  Met een waterflesje dat we op de spoelaansluiting draaien spoel ik de leiding schoon maar vermoedelijk te laat. De  impeller zal wel naar de bliksem zijn aangezien er absoluut geen druppel water meer uit de koelwateruitlaat komt.

Dat veranderd de plannen drastisch… in plaats van met dik 50 terug te varen stroomopwaarts wordt het korte stukjes tegen de, ook nog eens keiharde, stroming invaren en dan af en toe maar even voor anker. Het hoort klaarblijkelijk bij het leven van de bootbezitter dat er af en toe eens wat stuk gaat maar ik had me een leukere locatie kunnen voorstellen om op deze manier panne te krijgen.

We gooien daarom dan ook maar wat pikefighters overboord terwijl we met een slakkegangetje tegen de stroming inploeteren. Het vele drijfvuil in het water maakt het trollen er ook niet echt veel grappiger op behalve dan als ik een inlegkruisje weet te haken. Niet de eerste keer overigens, kennelijk is mijn vistechniek uitermate geschikt voor het vangen van deze ‘specimens’.

Terwijl de zon langzaam richting horizon zakt en wij richting helling pruttelen komen we langs een vissige stek waar we besluiten om eens met heel klein kunstaas aan de gang te gaan. Een leuke winde of een knappe roofblei zou toch leuk zijn. Ik geef Volkmar dan ook de stuurknuppel over, hij kent het hier beter dan ik en kan dan ook beter het talud varen. Een CB Mighty plugje aan de wartel van de vertikaalhengel en slepen maar.

In eerste instantie is het even rustig maar dan gaat het toch opeens hard, ik krijg een leuke tik op het mini plugje en hoewel we in eerste instantie allebei aan een winde denken blijkt het een leuke baars te zijn.

Leuke baars

De volgende drift laat ik het plugje op diepte komen om zodra ik bodem voel wat in  te draaien. Toch hou ik elke keer het gevoel dat ik op de bodem zit door wat gefrommel aan de lijn, hoewel dat gezien de diepte en de hoek die de lijn maakt eigenlijk niet zou moeten kunnen. Het zal toch niet ? Nou, wel dus. Als ik binnendraai hangt er een absoluut mini baarsje aan het al niet al te grote plugje.

Eten of gegeten worden

Een volgende drift is bijna ten einde als ik een echt goeie beuk op het plugje krijg en een leuke roofblei weet te landen. De vis doet niet al te veel tijdens te dril en bevestigd zo mijn beeld van de roofblei dat het qua dril allemaal niet al teveel voorsteld. Niet dat ik nu zo veel op roofblei  heb gevist maar in het verleden ving ik ze trollend met kunstaas  vrij veel op de IJssel en was ik nooit echt onder de indruk van de dril.

Zilveren Pijl

Hierna verkassen we naar een andere spot waar we het met topwaters willen gaan proberen op roofblei. Lange stukken kunnen we niet varen dus maken we maar van de nood een deugd door al vissend richting helling te gaan. De topwaters vliegen niet veel later dan ook alle kanten op en met korte polsbewegingen worden ze binnengetikt.  Ondanks gebrek aan actie vind ik het wel een leuke visserij, de topwaters lijken precies op een wegspringend visje en in het fraaie avondlicht staan we toch gewoon lekker te vissen.

Het zal na een kwartiertje zijn geweest als ik naast me ‘Ah nee he’  hoor weerklinken. In eerste instantie denk ik aan een gemiste vis, maar al snel blijkt dat een eenjarige zilvermeeuw wel wat in de door de lucht vliegende topwater zag. Terwijl Volkmar de vogel binnendraait kan ik mijn lachen niet bedwingen, het ziet er niet uit ! Bij de boot grijpen we de vogel in de nek en wordt hij netjes onthaakt. Het dregje zat precies in het randje van een van de zwemvliezen van het onfortuinlijke beest.  Toch nog een PR gesneuveld vandaag :)

Nieuw PR voor Volkmar

Na dit kleine debacle besluiten we maar om verder te varen, het gaat nu snel donker worden en we moeten nog best wel een eindje varen. Omdat we dat niet op tempo kunnen doen worden er maar wat kleine plugjes overboord gekieperd om wellicht nog een visje te foppen. Dat resulteert na een kilometertje varen in een klein maar dik snoekbaarsje.

Als we een paar pijlers naast een damwandje in de rivier naderen zien we een paar leuke vissen door het wateroppervlak heenklappen, roofblei ! Om de vissen niet te verstoren en de motor wederom wat rust te geven manouvreer ik voorzichtig richting de damwand waarna we snel de motor uitzetten en voor anker gaan. Een rapala x-rap uit de doos van Volkmar gaat aan de verticaalstok en al snel sta ik te werpen en vooral binnen te draaien of mijn leven er vanaf hangt.

De eerste paar worpen gaan ‘uneventfull’ voorbij waarbij het zo is dat de roofblei toch vrij snel je aasje dient te pakken nadat je hebt ingeworpen. ‘Binnen 3 slagen’ volgens Volkmar. Dit blijkt de volgende worp maar al te waar te zijn. Mijn plugje land naast de damwand en binnen 2 slagen krijg ik er een beuk op waarna een roofblei het luchtruim kiest. Een grappige dril verder kan ik mijn eerste werpend gevangen roofblei landen.

Mooi hoog exemplaar

Een paar worpen later knalt er weer een vis op, ik mis een aanbeet, ik pak een behoorlijk goeie vis en  ik mis er weer eentje.  Ik moet zeggen dat ik dat roofbleien op deze manier toch wel erg leuk begin te vinden. Ook de drils hier op de volle stroming zijn best aardig en ik kan me zo voorstellen als je de hengel nog wat lichter pakt dat je heel aardig schik kunt hebben op deze turbo brasems.

Bij het scheiden van de dag

Dat wordt weer kunstaas kopen :)