Wat gaat 2012 ons brengen? We zullen het zien. In ieder geval mogen we op meerval vissen, iets waar we ook op Dutchanglers.nl mee aan de slag gaan, binnenkort meer! En er zullen vast weer dikke snoeken uitkomen. En mooie snoekbaarzen. En veel pret tijdens diverse vistrips, een reis naar Lake Caspe is al geboekt! Maar ook een verdere discussie over aalscholvers, beroepsvissers en Oosterburen, kortom: een discussie over visstandbeheer en aanverwante zaken. Het zal weer een mooi jaar worden.

Maar eerst nog maar eens genieten van een selectie van de mooiste vangsten van de Dutchanglers in 2011. Ieder van ons heeft een selectie uit de vangsten gemaakt; het is een prachtig visjaar geworden, kijk maar eens!

Veel plezier!

De Dutchanglers.

Michel Rijnberg:

Een mooie diversiteit aan grote vis voor Michel in 2011. Een groot deel zelfs vanaf de kant! Een nieuw fenomeen voor Michel die ons wadend verraste met mooie vis die met zijn headcam vaak ook nog mooi geregistreerd werden.

Stevige dril

.

Met een mooi resultaat

.

Mooie vis voor Edwin

.

Roofblei op een zonnige dag

.

Voor de meter kwam deze paling net te kort, maar het scheelde niet veel

.

Deze haalde de meter wel!

.

Een prachtig kasteel op een verregende dag

.

Mooie spiegel op een mistige ochtend

.

Oude krijger op een jerkbait

.

Zomersnoek

.

Wadend gevangen najaars snoek

.

Midden in de nacht gevangen koolvis

.

Prachtige soroya kabeljauw

.

Roofblei waden

.

Hendrik-Jan:

HJ neemt geen genoegen met half werk. Groot is NOOIT groot genoeg. Zijn selectie spreekt voor zich. Een aantal markante vangsten waarbij een spiegelkarper van 45pond in NL wel heel bijzonder is.

Het jaar afgetrapt met een 90-er

.

Grove vissen tijdens het snoekbaarsvissen

.

Mooie oude rover voor HJ

.

Schitterende grindgatbak tijdens het snoekbaarzen

.

1m26!

.

Werpend op de rivier met spinnerbaits

.

Tijdens een topdag met Volkmar de 2e 1meter 26

.

Doodaasvissen in het late najaar op een zandgat

.

20 kilo graskarper

.

38 pond spiegelkarper op het korstje

.

dezelfde spiegelkarper in het najaar op 45 pond

.

Fraaie kabeljauwen tijdens een week soroya

.

Meerdere 1 meter 20 vissen

.

Absurde hoeveelheden grote roofblei in het najaar

.

Een nieuw PR roofblei!

.

John Smit:

Grote snoek. Dat was 2011. Naast diverse 110+ vissen kwamen er maar liefst zes 120+ vissen bij hem in de boot of op de kant. Waarbij de 129cm van Eric en de 122cm van zoon Jelle er wel uitstaken. De 42pond graskarper was een ander hoogtepunt evenals de vistrip naar Soroya, een prachtige visbestemming!

Moddervet, in de haven vanaf de steiger, drillen op de viekrante meter. Wat een spektakel!

.

Een weekend met neef Félix en zoon Jelle. Dikke pret!

.

Wind, regen, een luwe plek in een vaart. En dan zo'n prachtige vis als beloning!

.

42ponds graskarper, aan een broodvlok, torpedo's vangen.

.

Release van de eerste van een serie 120+ snoeken dit jaar. Met gekraste vingers als souvenir......

.

Zoon Jelle, 9 jaar, met een zelfgedrilde 122cm snoek. Mooier wordt het niet als vader, samen met je zoon in de boot.

.

De mooiste vissen van Nederland, baars. Rondbuikige Hollands Diep vis, schitterend!

.

De langste in mijn boot dit jaar: 129cm. Gevangen door collega Eric die na het winnen van een Kerstwens een dagje mee mocht. Hij heeft nu zelf een boot:-))

.

De mooiste snoekbaars van dit jaar, helemaal in combinatie met de donkere luchten.

.

Double hookups met Michel tijdens een Volkerak dag. Wilde momenten!

.

Mijn 120cm+ kabeljauw op Soroya, kort na middernacht in de laatste nacht. Wat een waanzinnige vistrip was dit!

.

Metersnoek van nieuw water, sweet taste of success!

.

Prachtige metersnoek die geen moeite had met een 40+cm aasvis.

.

Licht toegetakelde 120cm vis die op een paar meter water een aasvis greep.

.

Mijn lengte PR: 124cm. De derde van 3 metersnoeken in 30 minuten. Greep staartdansend tijdens het achteruitvaren naar de plek mijn swimbait uit de oppervlakte!

.

Volkmar Strikkers:

Volkmar werd gek toen hij hoorde dat hij “slechts” 15 foto’s maximaal aan mocht leveren. En we snappen dat wel; hij heeft echt een bizarre reeks aan grote vis en aan diversiteit van vis gevangen. Benieuwd of dat in 2012 weer lukt, hij is immers nu “student-af” en begonnen aan het werkende leven.

Eind januari, de prognose voor 2011? Nee... De score van 4 bizarre uurtjes...

.

Met HJ het grote water op. 112,113,126 en 126... Compleet gestoord!

.

.

Ook de eerste meerval is een feit, 120 exact

.

Al jaren op zoek naar die eerste meter op de vlieg. Dag 2 dit seizoen: 119... Over de top!

.

Hoosbuien, dikke wind... 's Avonds de beloning: 118 werpend met een twinler

.

Werpend met een bulldawg boven 8 meter water een enorme kleun, hangen!

.

Het hele jaar gaf deze stek maar geen vis prijs, tot eind oktober. Hier wil je wel voor wachten!

.

Toch maar de rivier op in maart, gewoon proberen... Wauw!

.

Nieuw water verkennen én een dikke snoek vangen, top!

.

Vele blank-sessies dit voorjaar, maar als het dan lukt is de voldoening groot

.

Deze maffe 90er kwam de voorn uit het oppervlak halen!

.

Bikkelen in de bellyboat. Windkracht 5-6 en regen, het wordt beloond met deze 90cm snoekbaars

.

Direct de eerste roofbleisessie van het jaar getrakteerd worden op een 83-er...

.

Een waanzinnige september en oktober maand wat de roofblei betreft!

.

Een paar keer per jaar met de bellyboat gericht op grote baars. Deze dag kwamen er maarliefst 3 50-ers uit. Schitterende visserij!

.

Roel Orsel:

Veel grote vis, zijn PR meerdere keren verbroken op snoek, mooie vistrip in Noorwegen en drie hengels in puin aangeslagen. Roel ging lettelrijk “los” in 2011!

.

Tijdens een fotosessie van een dikke 122 van John trekt deze 111 mijn hengel in het water. Met een dosis geluk komen vis en hengel op de kant.

.

De tweede keer haven vissen in december levert weet succes – de 123 is de derde 120+ vis van het jaar en de vierde keer over mijn oude PR. 2011 heeft veel grote vis opgeleverd.

.

In de Lyngenfjord werden een hoop zeewolven gevangen

.

Voor het eerst op groot water zoeken naar groot wild – binnen 15 minuten komt deze 114 de ondiep geviste aasvis halen.

.

Binnen 15 minuten na het vangen van een 114 ; schoot deze 117 uit de planten naar een ondiep gesleepte bulldawg; voor de 2de keer over mijn 2010 PR heen binnen 3 weken !

.

In augustus zitten de snoeken tussen de waterplanten van een plas met erg helder water, een ondiep gesleepte BBZ switbait lokt deze 114 dame uit haar schuilplaats.

.

In 30 jaren snoeken is Roel’s PR niet verder gekomen dan 115, tijdens een ongecontroleerde drift nadat een vlagerige wind opsteekt grijpt deze 125 de langs scherende aasvis – nieuw PR !

.

De jaarlijkse vistrip staat in het teken van Bram’s VWO eind-examen; de Juni trip naar Noord-Noorwegen maakt het mogelijk boven de pool cirkel op meter gul te vissen in je korte broek.

.

Trollen boven een zandplaat in de Lyngenfjord met een cutbait shad levert binnen 1 minuut een dikke bak van een gul op.

.

In Oktober wordt de DA Esox-cup gevist – de vis laat het massaal afweten, waardoor deze 90-tiger de winnende vis wordt.

Jeroen Vloon:

De witviskoning! Won de competitie op de IJssel! Maar ook de kabeljauw koning, want wat ving hij een hoop meterkabeljauwen op Soroya, aan een verticaal hengeltje…… En samen met HJ nog altijd actief in het NKS.

woest dagje roofvissen op groot water

.

dagje Gooimeer, altijd goed voor een paar leuke visjes

.

eerste dikkert van mijn Soroya trip

.

Kneiter sterke kabel u op ultralicht materiaal, geweldig : )

.

Nieuw pr kabeljauw 127cm puur genot op onze laatste nacht een paar uur voor vertrek

.

Nog eentje om in te lijsten

.

Eén en actie dit jaar in het hoge noorden

.

Eén van de vele doubles, we kregen er maar geen genoeg van

.

ff een avondje zeelten voor de verandering met 2 mooie zeelten als resultaat

.

Mooie platten tijdens dagje feederen met collega Tonny, waarvan dit toch wel de mooiste was

.

De uiteindelijke bekroning op een jaar competitievissen, de eerste plek…

.

Ben Hakstege:

Een apart jaar voor Ben. Prachtige vissen in Noorwegen, op de nieuwe stekken altijd “als eerste erin en als laatste eruit”. Er werd gegrapt dat hij daar zijn meter quotum had opgevist. En wat gebeurt er…… inderdaad, een meterloos snoekjaar voor Ben in 2011. Wat zal hij blij zijn met de start van 2012!

.

.

.

.

.

En Bram die op de terugreis een snurkende vrouw "spiegelt"; hilarisch!

.

André de Wit:

De foto’s spreken voor zich. André vangt bijzondere vissen op bijzondere locaties en op bijzondere manieren. Met name zijn tropische avonturen zijn altijd spectaculair. Respect!

.

Het hoeven niet altijd lange sessies te zijn om mooie vissen te vangen. Op sommige stekken heb je korte aasperiodes, waarvan je goed gebruik van kunt maken als je ze eenmaal weet. Samen met Bart visten we 2 uurtjes op zo’n stek wat deze mooie metervis opleverde.

.

.

De hele stek al afgevist zonder ook maar een aanbeet te krijgen. Dan maar een keer het kantje afvissen. Op amper een meter uit de kant gebeurd het dan toch nog en ik krijg een flinke dreun op de hengel. Deze zware metervis mag even later poseren in de laatste zonnestralen!

.

Een dagje met Volkmar achter de baarzen aan begon moeizaam. Totdat ik tijdens het kunstaas wisselen een “gouden” greep deed. Een goudkleurige ratelplug zorgde voor deze 50 plusser en twee vijftigers voor Volkmar!

.

Tijdens een reis naar de Malediven hadden we flink wat pech, koffers zoek, harde wind etc… Het andere uiterste hadden we op de terugreis met onze houseboat. Schitterend weer en we voeren langs de mooiste stekken. Met poppers bestookten we het rif wat resulteerde in een stel mooie GT’s. Lomp sterk met bijbehorend uiterlijk, lomp!

.

Struinend naar bonefish stuit ik op een kleine blacktip shark. Toch maar even aangooien, je weet maar nooit. Tot mijn verbazing gaat de haai gelijk achter het vliegje aan en pakt hem!

.

Wachtend op Volkmar sta ik aan de oever en besluit alvast een paar worpjes te maken. Bij de 3e worp is het al raak en sta ik een negentiger te drillen. Als Volkmar aan komt varen zegt hij dat mijn schatting iets aan de lage kant is….Hij schept de vis en op de meetplank komen we tot 109cm….

.

.

In mijn ogen de mooiste trevally soort, de bluefin. Schitterende blauwe stippen en een geweldige sportvis.

.

Peter Sikking:

Van te voren is een item als dit een prachtige voedingsbodem voor veel hilariteit. En natuurlijk ben ik in dit gezelschap van groot – groter -  grootst vissers, als enige vliegvisser, vaak de paal waar tegen gepist wordt. Dat gaat dan, met veel moeite strak gehouden kop, ongeveer zo: ‘ Peter, we hebben van iedereen ongeveer 10 a 15 VIS foto’s nodig voor het Nieuwjaars item. Denk je dat jij er 1 hebt? Ach, ik laat ze. Er schemert namelijk een kern van waarheid in dit soort geintjes. Tenminste, als het je alleen om de vangst te doen is. Vliegvissen is waarschijnlijk de moeilijkste manier om zo weinig mogelijk vis te vangen. Maar juist in dat woordje moeilijk schuilt de clou. Ik wens dan ook een ieder een moeilijk maar des te bevredigender 2012.

Laat ik goed beginnen. Na een uitnodiging van HJ die het zakelijke met het aangename moest verenigen, was het voor mij het aangename dat overheerste. Na enorm te hebben staan kloten met een hengel die ik niet kende en dito kunstaas toch nog een verrassing. En wat heet. Een roofblei van 82,5 cm. Mijn eerste en waarschijnlijk ook meteen mijn laatste. In ieder geval van dit formaat.

.

Samen met John een dagje snoeken slash snoekbaarzen. Mijn eerste snoekbaars ooit, en meteen één van 72 cm. Prachtige ochtend!

.

Een plaatje van een polder waar we met zijn drieën hebben “gevist”. Gevist met aanhalingstekens. Zelf heb ik meer staan fotograferen voor het artikel.

.

Geen bijzondere foto zul je denken. Zeker niet in de rest van al dit Dutchanglers vis geweld. Toch is dit één van de meest gedenkwaardige momenten van 2011. John – De snoek – Smit staat hier namelijk een snoek te drillen gevangen op een STREAMER!! Ja, je leest het goed. Een STREAMER!! Ik onthoud me verder van commentaar. Dat laat ik aan jullie over.

.

Een Prachtige nimf voor één van de artikelen. De foto is gemaakt door John en later bewerkt door moi. Een plaatje al zeggen we het zelf.

.

Vissers. Een raar volkje. Macho ook. Een echte mannen wereld. Tenminste dat denk je. Staan hier twee door de wol geverfde hengelaars tegen elkaar te praten alsof ze juist een homo bar zijn binnen gelopen. ‘Voel eens aan de mijne dan. Lekker strak he. En deze, die dikke met die taps toe lopende top. Heb je die al gevoeld’? Rare lui, die vissers.

.

Ik had alles geprobeerd. Nat, droog streamer ets etc. Het wilde niet. Het weer zat verschrikkelijk tegen. Water te hoog en veel te warm. Bedenk het maar en het was er. Uiteindelijk heb ik, zoals het spreekwoord luidt, mijn hengel aan de wilgen gehangen. Mijn streamer heb ik erbij gedaan. Leverde tenminste nog een leuk plaatje op. Ben benieuwd of hij er volgend jaar nog hangt.

.

Trieste bedoeling dit jaar. Deze belly boat ligt op de kant. En daar is tie toch niet voor gemaakt. Wederom een plaatje waar het slechte weer en vangst vanaf druipt. Geen mooie shot met vis en hengel. Geen grote grijns. Nee, alleen maar een belly boat in de regen.

.

Na een lange nacht doorvissen liggen mijn twee reisgenoten (zoon en hond) allebei nog in coma. En dat terwijl na dagen de regen eindelijk eens heeft plaats gemaakt voor een zonnetje.

.

Deze foto van mijn zoon zegt eigenlijk alles. Je kunt niet zeggen dat we het niet geprobeerd hebben. Het mocht niet baten. Het slechtste jaar ooit op vliegvis gebied.

.

Bram Orsel:

De jongste telg van het geheel. Maar altijd fanatiek. En laat keer op keer zien dat niemand met hem de kachel aanmaakt als het vissen aankomt. Metersnoek en meterkabeljauw. Nu net student geworden. Benieuwd of hij Volkmar op gaat volgen als de “Eeuwige Visser van het Studentenleven”

Een weekje vissen in Lyngseidet, Noord Noorwegen, ter ere van het behalen van mijn vwo-diploma. Dat leverde heel veel mooie vissen op waarvan dit de grootste was. Een kabeljauw van 1,21m.

.

Omdat mijn pr snoekbaars begin dit jaar heel erg laag stond is het dit jaar gelukt om daar 3x overheen te gaan, waarvan deze snoekbaars van 76cm de grootste was.

.

Dit jaar ben ik niet over mijn pr snoek heen gegaan, maar deze dikke mama van 1,15m mocht er zeker ook zijn!

de route naar Rugen

Als deelnemer en gids aan het Shimano NPC (New Product Camp) had ik de mogelijkheid de snoekvisserij op Rügen eens grondig te verkennen. 2 dagen vissen samen met 20 andere vissers en journalisten van Europese hengelsport tijdschriften zou een goede indruk geven van de visserij. Vlak voor vertrek waren de vangstberichten ook nog eens hoopgevend dus ik had er best zin in. Samen met de andere gidsen Willem, Peter, Marcel en Hendrik-Jan zouden we met 4 boten in colonne naar Rügen rijden, een reis van zo’n 650 kilometer. De reis verloopt voorspoedig en om 14.00 uur zijn we op de plaats van bestemming. Het inchecken zorgt voor de nodige hilariteit als, eenmaal op onze kamer, blijkt dat Hendrik-Jan en ondergetekende geacht worden de nacht door te brengen in een wel erg smal 2-persoonsbed. Gelukkig kunnen we een hotel medewerker overtuigen van het feit dat we toch nét iets liever twee 1-persoons bedden hebben. Wat direct wordt geregeld:)

de haven in Schaprode

Catch & Freeze

Mist

mooie 90-er

Reglementen

Duitsland is in de ogen van ons eigenwijze kaaskoppen maar een vreemd land als het gaat om de regelgeving t.a.v. Catch & Release. Vissen alleen voor de sport is taboe en elke gevangen vis dient geconsumeerd (lees; doodgemaakt) te worden. Rare jongens, die Duitsers. Naast het terugzet verbod (waar trouwens opvallend weinig vissers, ja ook de Duitse vissers, zich aan houden) zijn er nog een paar regels die het vissen er niet gemakkelijker op maken. Zo is trollen verboden, evenals het gebruik van een elektromotor. Ankeren of driften, in combinatie met werpen is dus de meest aangewezen methode.

Visserijdruk en dressuur

Rügen is groot. Heel groot. Je zou dus verwachten dat je overal de ruimte hebt en maar weinig andere bootjes tegenkomt. Dat is een misvatting. Wie denkt dat het in Nederland druk is met visboten op het water kan ik aanraden ook eens naar Rügen te gaan. Ondanks dat wij er buiten het weekend waren vond ik het er ronduit druk. Waar we ook keken, overal waren visbootjes. Volgens de gidsen was dit echter nog niets vergeleken met de hoeveelheid vissers die er in het weekend op het water te vinden zijn. In kan me er eerlijk gezegd maar weinig bij voorstellen en vind dat behoorlijk afbreuk doen aan het visplezier, Maar goed, dat kan aan mij liggen, ik zie nou eenmaal het liefst maar één bootje op het water. Juist ja, die van mij.

Deze hengeldruk zorgt voor een flinke dressuur. Want ondanks dat dit volgens de wet niet is toegestaan, zetten zoals gezegd ook de meeste Duitsers hun vangst terug. Het feit dat iedereen ook nog eens min of meer op de zelfde manier vist, namelijk werpend vanuit een meestal geankerde boot helpt ook niet echt mee dressuur te vermijden. De meest gebruikte vistechniek bij onze Oosterburen is het werpen met shads of ander (groot) rubber. Trollen is zoals gezegd niet toegestaan.

Omdat het testen van verschillende kunstaassoorten één van onze hoofddoelen was hebben wij met heel veel verschillende dingen gevist. Verschillende soorten Storm shads, Rapala pluggen en jerkbaits werden stevig aan de tand gevoeld. Ze vingen allemaal vis. De meeste vissers in onze groep visten met de Seekershads. En daar werden dan ook de meeste vissen mee gevangen..

precies een meter

De vangsten

In 2 dagen vingen we met 30 man 137 snoeken. Helemaal geen slecht resultaat als je bedenkt dat de meeste snoeken inmiddels als aardig de merken en typenummers kunstaas kunnen herkennen. Veel snoeken waren klein maar toch werden er enkele metersnoeken gevangen. Ook ik wist op de 2e dag een snoek te haken die zich met precies 100 cm “metervis” mocht noemen. De grootste vis die in onze groep werd gevangen was 110 centimeter. Een veel grotere werd verspeeld door een fransman in ons team die viste met een lepel. Helaas brak na een zware dril zijn stalen onderlijn in tweeën …

Als we vrijdagmiddag wederom naar de haven varen hebben we een aardige indruk gekregen van Rügen. Het water is ontegenzeggelijk aangenaam rijk aan snoek. De dressuur en de beperkende regelgeving maakt goed vangen, en dan met name het vangen van de grote vissen (de kleinere zijn altijd wel te vangen) toch nog niet zo heel vanzelfsprekend. De grootste vissen worden volgens de gidsen gevangen door structureel met zeer groot tot extreem groot rubber te vissen. Dat betekend echter wel dat je moet vissen met zeer zware hengels en dito reels. Niet een visserij waar iedereen zich prettig bij voelt maar voor de echte specimenhunters zeker de moeite van het proberen waard.

Als we zaterdagmiddag weer aankomen in Nederland kunnen we terugkijken op een interessante en plezierige vistrip in een aangenaam gezelschap.

Michel Rijnberg

Kustvissen in Kroatië

Niet volledig duidelijk wat we konden verwachten gingen we op pad met een strandhengel, heavy feeder, een  boothengel en een stevige spinstok.  Een curverbox gevuld met “van alles wat” van makreelveren tot brasem onderlijnen boekjes, van zwaar bodemlood tot asp spinnertjes. Eenmaal in Pula gearriveerd, eerst maar eens uitgezocht hoe het zeevissen geregeld is.  In Kroatie is een visvergunning nodig voor zee.  Een dame, nog getraind uit de bureaucratische Tito-tijd heeft 15 minuten nodig om een geplastificeerde drie-daagse visvergunning  te produceren voor 150 Kuna, een dikke 20 euries.

Visvergunning

De kust in Kroatie is rotsachtig, het water azuurblauw en super helder.  De eerste avond maar eens aan de kust gekeken of en hoe er gevist werd. In de haven van Pula voerde de eigenaar van een plaatselijk eettentje de vissen met oud brood – er kwamen 10-tallen hardertjes van zo’n 25 cm op af, ons werd vermanend toegesproken daar niet te vissen.  In de haven is een reuze-grote scheepswerf, Uljanik, die door de lokalo’s niet erg vertrouwd wordt, maar ja, wie niet in de touristische sector werkt, werkt op de werf. Deze zomer hadden ze 4 schepen van tussen de 100 en 200 meter onder handen, bouw, afbouw en verbouw/onderhoud.  (tot zover de werf-berichten voor de geinteresseerden onder ons)

Bram met vis

Aan de Adriatische zeekust kwamen we enkel een paar vissende toeristen tegen, met dito spulletjes. Dat vissen met bodemlood  een slechte optie is, bleek al snel bij iemand waar we keken – om de haverklap vast en de spullen kwijt.
Gewapend met deze kennis zijn we de eerste avond gaan vissen met een 10 grams schuifdobber die ik met rubber stuitjes had vastgezet, met een 80cm brasem onderlijn met een haakje 10 waarop een stukje nat gemaakte, taaie broodkorst geprikt zat, een soort van geep-constructie, waabij de dobber er enkel  was als werpgewicht en beetindicator. Gebruikmakend van een beetje stroming lieten we de dobbers drijven  samen met wat broodkorsten.  Al snel kwamen de eerste visjes in het oppervlak en werden de eerste hardertjes en andere soorten gescoord, allemaal klein, wel reuze onderhoudend.

Harder

De dagen erna gingen we elke middag snorkelen.  Met een zicht van een meter of 10, prachtige rotsen, veel zeeegels en zo’n 10-20 soorten vissen, is het alsof je in een tropisch aquarium zwemt. De watertemperatuur van 25 C helpt daar natuurlijk ook bij.  Het is een lust voor het oog om het allemaal te zien, maar vis-technisch gezien is het allemaal klein grut.

Mooie visjes

Na twee dagen vissen met brood, maar eens het licht opgestoken bij de plaatselijke visboer. Er wordt immers commercieel gevist voor de kust.  Het bleek al snel dat alles met een kop en een staart gegeten wordt, ongeacht de grootte.  Het begint met kleine verse sardientjes en verder alle 10 tot 20 cm grote soorten aquarium vissen die we tijdens het snorkelen gezien hadden,  lagen daar op ijs te wachten op de pan.  De grootste vissen waren zeebaarsjes van zo’n 30-35 cm. We betaalden 10 Kuna (1,40 €) voor drie inktvisjes om eens te kijken of vissen met een niet-vegetarische hap, andere vis zou opleveren. Bram ving zo de mooiste soort die we tijdens het snorkelen gezien hadden, met een paarse vlek op de buik.

Aquariumvisjes

De tweede week hadden we een huisje in Trogir, in de buurt van Spilt. Na een potje snorkelen was het duidelijk dat we met dezelfde visserij te maken hadden als in Pula.  We hebben hier niet fanatiek, maar gewoon een paar potjes voor de lol gevist. De vergunningen hebben we maar laten zitten – heb niet het idee dat hier echt op gecontroleerd wordt. Het meest vermeldens waardig was nog wel de vangst van een visje met drie schrikbarend grote parasieten op de huid. Meestal zijn parasieten worm-achtige schepseltjes, maar de grootste op dit visje van 10 cm was bijna 4 cm groot en had een insect-achtig pantser. Na het visje van z’n passagier verlost te hebben, ging de parasiet in de aanvalshouding staan op de steen waar ik hem neergezet had – nog nooit zoiets gezien.

Nasty

"Kom maar op dan"

Onze ervaringen samengevat:  Het vissen in de zomer in Kroatie vanaf de kant, is op z’n best onderhoudend, maar vergeet de dromen over specimens.  Het allerlichtste werphengeltje, dito molen, nylon 20/00, een 3 – 5 grams dobber  en een haakje 8 of 10 zijn prima voor een paar vermakelijke visuurtjes, een vlokje brood, bolletje deeg of een inktvis-tentakeltje als aas. Het resultaat: kans op een stuk of 10 soorten die je nog nooit gevangen hebt.

En,..  wie recente ervaringen heeft wat grotere vis opleverde, in de zomer,  in Kroatie, ik houd me van harte aanbevolen, want het is een prachtig land, ditto stadjes, heerlijk eten & drinken en zon garantie, ik zou er graag nog een keer naar toe gaan.

Gr Roel

Na 750 kilometer zijn we op de plaats van bestemming. Het plaatsje Bonnal in de Franse Jura (onder de Vogezen). Na te hebben uitgepakt en alvast mais en tijgernoten in de week te hebben gezet loop ik het verplichte rondje. Het viswater verkenningsrondje. Ik zie een rivier met een brug. Over de brug zie ik een meer. Achter dit meer nog een meer en nog een. Een Franse gezinscamping kan nog best leuk worden bedenk ik mij.

Hier en daar spreek ik sportvissers en zie ik de eerste trofeeën. Graskarpers. Verder begrijp ik, mijn Frans is ronduit slecht, dat voorn en kleine meerval veelvuldig aanwezig is. Volgens de vergunning (20,– per dag en 10,– per nacht) is er ook snoek, baars en snoekbaars aanwezig. Vrij mee te nemen na de vangst. Friture du lac zeg maar. Daar weet een Fransman wel raad mee. Ik laat de roofvis dus voor wat het is en concentreer mij op de karper welke niet meegenomen mag worden.

Amur blanc

Het is warm. Te warm eigenlijk. In de schaduw klimt het kwik boven de dertig graden Celsius. En schaduw is er weinig aan de waterkant. Toch wandel ik naar het water en deponeer op goed geluk mijn aas. Lang hoef ik niet te wachten want na 20 minuten is daar het geluid van de optonic. Een graskarper heeft de tijgernoten genomen. De zon begint nu te branden in mijn nek en ook de kinderen ,die de dwergmeerval belagen, zijn het zat. Terug naar de camping voor verkoeling. Voor mij in de vorm van een biertje, voor de kinderen het zwembad. Het blijft toch vakantie.

Mooie franse grashapper

Een paar dagen later in de vroege ochtend zie ik tientallen graskarpers roerloos liggen in de ondiepe delen van met meer. Pogingen deze met een stuk Frans stokbrood te vangen mislukken. De karpers schrikken snel en laten het brood liggen voor de voorns. Tijgernoten aan een vastloodsysteem blijken het beste te werken. Sterke vissen vangen in een mooie omgeving terwijl het gezin zich prima vermaakt op de camping. Een aanrader als bestemming voor de vele vaders die tijdens hun vakantie even wat tijd voor zichzelf willen.
Arno Ruiter

Michel

For all our international (fishing) friends and most of all our host Stein-Erik, we wrote an English summary of our week fishing in Lyngseidet. It is a summary of the articles published over the last week in Dutch. Enjoy!

Day 1

My son Bram shares my passion for fishing. The last years a group of friends went for a week fishing in spring in (a.o.) Texas, Gambia en Norway. As present for finishing his secondary school well, we took him fishing “with the man”. We went 17-24 June 2011 to Sørheim Brygge in Lyngseidet, near Tromsø in Norway, well above the Arctic circle with a party of 4: Bram, Ben, Max and Roel.

From Amsterdam to Tromsø is a flight of two times two hours, with a step-over in Oslo. SAS airlines allows for 1 piece of 23kg luggage, which requires careful planning and packing of clothes and tackle. An extra piece costs 30€/piece one way. Max and Roel have fished before at Sørheim Brygge in 2009. The combination of good lodging and boats, variety of fish and the chance to catch “big-ones” made the choice easy for Bram.

In Tromsø, Stein-Erik is waiting when we arrive, a ride of 90 minutes and a ferry-crossing of one fjord gets us to Lyngseidet. We are about 5 weeks later in the season then two years ago, the snow has melted away at the lower altitudes, the sun is shining abundantly and we have 24 hours of light per day in June.

We swiftly get our rods ready and go for the first groceries. We are reminded living in nature up here, as we see a moose grazing next to the supermarket, before turning into the woods as it sees us. Ben is a professional master-chef. His first decent size cod, he caught in front of the house, turns into a very fresh evening meal. At 10 in the evening we decide for a first short session under the midnight sun.

For all international readers I made a table with fish names later referred to with their English name:

According to Stein-Erik the week before a group had a nice catch of wolffish, as they caught 40 in a week. We decided to cross the fjord to a 35 meter deep spot, where we caught wolffish two years ago. We have a perfect control of the drift of the boat (1-2 km/h), back trolling at 700 rpm using a drift anchor at the front to control speed. We go for jigging on the bottom, using 15 to 25 cm long shads in either black-white or blue-white colors on 70 to 180 gram jig heads, mounted with a 1/0 stinger treble at the back of the shad. Pretty quickly the first fish see the inside of the boat: small redfish, coalfish and cod. Than follows a firm bite of a wolffish, followed by a characteristic fight. The first few meters the fish furiously tries to reach the bottom, after that it’s a steady lift & wind upwards. After the first fish we get going, due to the controlled fishing we feel the first “taps” before the bite. A couple of times we are busy with a double-hook-up wolffish. In between other fish, Ben hooks the largest fish: an 98cm-wolffish. The midnight sun has dazzled our sense of time, its 4 a.m., we have been up for 23 hours, the wolffish counters stops at 17, and we decide to go for a short 6 hours sleep.

Day 2

When we wake up is it gloriously sunny weather. The northerly wind brings polar wind, due to which it is 12 degrees, but it feels great and I put on my shorts. The morning session of day 2 we start at the spot we stopped a couple of hours before, but activity is merely gone, Max lands one wolffish. We decide to go south, deeper into the fjord to a place Stein-Erik indicated.

The place is a “shallow” ridge of 70-90 meters deep, running across the fjord. Roel sends a pilker to the bottom and hooks up to a nice fish. Then Ben hooks a small cod at the bottom and while reeling in, the cod is about 20 meters below the surface, Ben speaks the memorable words “hé, this feels like a different fish” when his rod tips starts to bend deep and meters line are being dragged from the reel. A big-mamma cod grabbed the small fish on its way up. The first 1 meter+ cod sees the inside of the boat. We quickly see what the situation is in the water: in the upper layer of the water big schools of small herring dwell, below which at 10 – 20 meters depth big cod hunt for them. The black & white shads are sometimes already grabbed on the way down. Usually we reel them up at constant speed, after which they quite often get grabbed violently. This is the beginning of a fishing “party”. At a certain moment we have a triple hook-up 1 meter+ cod, something that later would happen again. Bram first time on the rod results in a violent bite, he has to hold the rod with both hands. After his biggest fight every a 121 cm cod surfaces an improvement of 80cm of his personal best.

Things happen so quickly that we sometimes forget to take a picture of what otherwise would be a trophy fish. As a matter of principle we fish catch & release. Max looses a big 120 cm + cod in the surface a somewhat later Ben lands the biggest of the session: a sturdy 132 cm cod. After recovery from his fight with the 121 cm cod, Bram tries his luck again and immediately hooks up to a 109 cm cod. At the same moment Ben catches another big one, so we shoot a picture of them together. We all have lost track of time. It is around 6 p.m. in the mean time and we are hungry! What a session, all 4 have caught a new personal best for cod, with 34 fish in the boat of which half passed the 1 meter mark.

Day 3

When we arrived in Lyngseidet Stein-Erik gave us a long-term weather forecast: two days of good weather, followed by over skied, rainy days. I can turn a long story short, the weather is extremely variable, the long term forecast not very reliable, but the web site www.yr.no provides hourly forecasts that are very valuable for planning your fishing and resting. Due to the forecast we decide to take a short rest of 4 hours to maximally enjoy the good weather, when waking up at 4 we feel like vampires, as the sun is brilliantly shining.

We pick up the fishing where we left it the night before. Whilst Max and Roel are preparing their rods, Ben already sends his shad down, which immediately gets arrested by a formidable opponent. Time after time line “screams” from his reel, a while later we see the culprit: a 110 cm coalfish.

After a quick start the morning passes by at a slower pace, a near meter and a 118 cm cod are the most memorable catches. For lunch we eat cod filet, when eating it this fresh, it tastes completely different and non-fishy as we normally eat at home.

We want to use the sunny afternoon for a new target: halibut. We go for a drift over a 20 to 30 meter deep sandy shallow, hoping we encounter a sunbathing halibut. One of the rods is rigged with live bait, using a small coalfish hooked between the dorsal and tail fin. The other fish reeling up shads at a swift pace. Ten minutes in the drift we see a meter of line being pulled of the reel with the live bait. Roel feels the line, but only the bait is gone. We end the session on the cod-spot where we caught another 8 “just under a meter” cods before turning home. We feel that we only slept 6 hours in the last two days. We turn in for a nice nap, as wind and rain are forecasted for the coming hours.

Day 4&5

The alarm clock sounds at 9 the following morning, the rain has refreshed the air, the water is like a mirror. We decide for a long 45 mins run north towards the island Uloya. A while ago we heard from fishing friend they caught some nice halibut at that place. The boats at Sørheim Brygge are 19ft aluminum boats equipped with 50 hp Yamaha outboards, which run at 45 km/h under these conditions. We quickly spot the place, also a local fisherman’s favorite, who has placed a net at the 20 meter depth line. We start making drifts from 65 up the slope to 25 meters depth. We find most fish at 35 meter, in five drifts we catch two dozen cod of around 50 to 70 cm and some small coalfish. In the mean time the wind picks up, and we decide to start moving half-way back. This is a place similar to the “cod-spot” with a shallow ridge running across the fjord. Due to the hard wind and waves we all go pilking and catch half a dozen of haddock at exactly the same spot as two years ago. It will be the only haddock we catch this week. As wind is further picking up we go to a lee spot on the corner of Lyngen and Kaa fjord. This is pleasant about Lyngenfjord, irrespective of direction; one can always find a fishable spot. Quickly Roel hook up to a couple of wolffish, number two poses in the very clear water:

Meanwhile it has turned 6 p.m., dinnertime, we reel in our lures. Max’ shad is being grabbed on the way up after which the fish decides to go for the bottom. The ugly stick rod and the Speros 6000 reel can only protest loudly. It is around 35 meters deep at the spot and on the second time up, at around 10 meters depth the fish decides to go for the bottom again. Max is meanwhile at 110% concentration, it would be,…. But in the surface we see the fish. YES !! A halibut, Max’ first one ever. What an end to this session.

Back in Lyngseidet, Ben serves coalfish steak, enrobed with bacon, fiercely seared then simmered till ready. The sauce is made of bacon fat, sour cream, mustard and shallots, all washed away with a Mack-beer from the world most Northerly brewery (so-much for the Jamie-Oliver contribution) we can recommend everybody to go fishing with a chef.

We only allow ourselves two hours of rest, as the weather is forecasted to be very bad from 5 a.m. We pick up the fishing again at the corner of Kaa fjord, we have a nice catch, Roel another two wolffish, Bram a nice cod, Max catches his 3rd ling and Ben a cusk. This night the place however is mosquito invested, time for another spot. At our cod-place (Svarthaug) Ben lives up to his new name “mister-first-in-last-out”, whilst Max and Roel are figuring out how to control the drift of the boat this time, Ben is already hooked up to a sizable opponent, making his reel scream. Time after time, line disappears into the depth, we suspect a big coalfish again, but it turns out to be a thick 110cm cod that pulls 17 kg’s from the unster-scale.

The meter-cod re-appears. Max and Roel catch one each before having an entangled double-hook-up meter cod. Apart from a gaff-piercing for Roel, this causes no difficulties. As Ben applies the band aid with Roel, Max, within 10 seconds has his rod fully bent. It takes him a good 10 minutes before we see a formidable 121 cm coalfish appearing in the surface, such violence!

Now max had stated before the trip that his goal was a relaxing week of fishing, with possibly as “cherry-on-the-pie” either a halibut or a large coalfish. He realizes both “cherries” within a time frame of 8 hours! At 5 a.m. everybody feels pretty tired, we have been fishing for 16 of the last 18 hours, wind is picking-up, time to go home. When half an hour later we have sorted the boats and gear and having a night cap, the big rains starts, spot-on planned! The weather forecast for the coming 24 hours doesn’t predict much good, well that’s all in the game. Several holidays in Norway have learned me that in a week, there is always a days like this. We use it for a nice long sleep, a good meal and getting our fishing gear back into order.

The big cod have the habit of rolling in the surface. The one meter, 65lbs fluorocarbon leader hold well, but the 150 lbs cross-locks have a tendency to break open, as they are not designed for horizontal force, due to the rolling, instead of vertical

With our gear in order, a game, a light meal, we take another nap and set the alarms for 4 a.m. as the weather will be good again.

Day 6

We start at the corner of Kaafjord again, yielding some nice cod, ling and coalfish. Our desire for a tough cod makes us move to the cod-place again. And yes ! They are still there, Max hooks up to a nice one, as the first rays of sun start breaking through the clouds.

Soon there after the sandeel of Roel get grabbed by a meter cod, next throw after the picture deliver directly a next meter cod, what a feast!

Bram noted on the way from our house that near a little island in the fjord, schools of fish were visible on the fish finder at a depth of around 25 meters of water. We decide to have a look at the place. Huge “clouds “of small coalfish dwell at the bottom, being hunted down by mid-size cod. Pretty quickly we have the first 60-80 cm cod in the boat. After lunch we pick-up the fishing at the same spot. Over lunch we phoned with John, who told us that at Soroya people go trolling with cut-bait shads over 20-30 meter sandy spots for halibut, a plan worthwhile trying. We prepare the heavy gear. A 30 lbs rod with a 321 Penn reel and 50 lbs tracer braid, you never know if a “big-one” strikes. Whilst Bram gets the boat to trolling speed of 4-5 km/h, I see after 10 second a couple of profound “taps” on the tip of the rod. I reel in to inspect,  undoubtedly fish, a while later we see the culprit, as a small halibut grabbed the cut-bait.

Strengthened by this result we continue and catch a few 70 cm cod in this way. Further fishing around the island yields some cod, coalfish and wolffish, never knew that the latter also dwells on sandy spots.

Day 7, the final day

It’s Thursday, our last fishing day of the trip, we pick up the fishing where we left it yesterday, near the island. The large schools small coalfish are still at that spot; Bram snags one with a pilker that on the way op results in an over-bite by a cod. As it is the last day I decide to experiment a bit, remove the shad from the jig head and hook a small coalfish on the treble stinger hook. The little one has only spend 10 second at the bottom when an 80 cm cods arrest the little, unaware of the treble in its back. The trolling and live baiting show that there is plenty of scope to experiment with the cod fishing. At the top of the slope at 20 meters depth Bram hooks-up to a so-called kelp-cod. Living between the seaweed, the diet of shrimp results in a red-orange color. Beautiful.

We decide to go trolling once more, rod ready, boat at speed, it’s around 25 meters deep and I decide to give 30 meters of line. Now that is easy with tracer braid with alternating flame and moss green pieces each 75 cm. I count till 20 as the pieces of flame green come by, 18, 19, 20, I lift the lever on the reel, wham! What a take, guys, put the boat in neutral, we have fish on (within 10 seconds) A drill of exactly 30 meters shows that a massive 116cm cod took the cut-bait shad.

We continue trolling on another sandy spot that yielded a halibut two years ago as Ben catches a 70 cm cod on a 400 gram cut bait shad. It is almost like pike fishing, where the bait hardly can be big enough.

For the very last time we move to the Kaafjord corner, trying to help Bram to a bigger wolffish than he caught so-far. Ben, mister “in-first-out-last” throws in his bait, before we even have a steady drift. Whilst he thinks he is stuck to the bottom, it shows that the fixed point starts moving. How lucky can you be when a formidable 118cm cod appears at the surface. We have a varied catch, unfortunately not a big wolffish for Bram, as we go for our last supper to our house. We urge Ben (mister-last-out) to reel in as two second after he jokingly said “and now the big “wack” comes”, bang! A fish that immediately heads for the bottom grabbed his bait, yes indeed a halibut. We are convinced now that Ben has used all his fishing-luck in one week, no more meter-pike for him back home this year, Ben couldn’t care less.

We won’t cook our last supper ourselves and in the Lyngseidet metropolitan area that means the choice between a sausage at the petrol station and a hamburger-fries at the local supermarket, we decide for the latter, guess what, it tasted great. Back in the house, we pack everything that is not needed for the trip back and the very last fishing session, which is dedicated to getting Bram a big wolffish. We choose the 35 meter depth line at the opposite side of the fjord. We are hopeful for Bram, who is pumping a sizable fish to the surface, would it be? No it’s a big cusk that had us hope for a while. In a very pleasant evening, we have a very nice catch of wolffish. Near the island, which we visit for the very last time, I catch two very nice cod, but start to be unsure whether I enjoy the catch or regret the muscle that I really start to feel now. It’s after midnight, where Max shows to be the oldest and wisest: ‘Guys we reel in now, it has been enough’. Back home we take care of the last bits of Beerenburg and whisky and turn-in, the alarms are set for 5.30h. After cleaning the house and the final packing, Stein-Erik brings us to Tromsø. The whether is beautiful, as I stand on the bridge, looking back, the sad feeling of good-bye, but with the first spark of a new plan for the next timing lightening up.

Gr Roel, Bram, Ben & Max

Prachtige heilbot ('s nachts!)

 Hi again!
Fishing is still great up here….. I was on a night trip (sunshine all the time) with my boat and two friends from Switzerland. After roughly 15 seconds of fishing (the cutbait just bumped into the  bottom) I hooked a nice halibut of 20-22 kg (again on the spinning rod with a Daiwa Saltiga 4000 Z reel)….. Big fun! We had three more halibut (about 10 kg, all released) into the the boat and lost another fish. Looks like the spots a bit off the beaten track still hold more fish. Another trip in June to the same area resulted in 5 halibuts for a friend and myself, the biggest 30 kgs (took a blue storm shad, see picture).

.
My gear: Daiwa Saltiga 4000Z spinning reel, Daiwa Catalina popper rod 2,25 m, 30 lbs Power Pro braid, 20 cm Cutbait hering ….
.

I have enclosed some pictures, feel free to put them on your site.
.

Best regards Christian

Met dit soort vissen wordt een grote cutbait klein aas...........

.
Voorbereiding en de reis. 
Wij hadden in 2009 al eens eerder in Lyngseidet gevist, een afspraak was met een telefoongesprek met Stein-Erik Eliasson en een bevestigingsmail snel geregeld. De keuze voor de reis is of met de auto; voordeel: je kunt veel meenemen, nadeel het is een autoreis van 3100 km en een uur of 35 sturen (enkele reis) . Wij hebben gevlogen met de SAS, voordeel : Amsterdam – Tromso is twee keer 2 uur vliegen met een overstap in Oslo, nadeel je kunt op een ticket 1 stuks baggage van max 23 kg inchecken. Je hengelkoker of een ander stuks baggage is 30€ / stuk enkele reis extra bijbetalen.  Een goede checklist en afspraken “wie neemt wat mee” en maximaal handbagage mogelijkheden benutten zijn noodzakelijk om binnen de 23 kg te blijven. Mocht de nood aan de man komen, dan is er in Lyngseidet een afdeling met visspullen in de plaatselijke sportwinkel en supermarkt.

.
De boot. 
Camp Lyngen / Sorheim Brygge heeft  vijf Kverno 19voets boten van 4mm gelast aluminium met een 50pk Yamaha buitenboord motor en GPS/dieptemeter. Bij gladde zee lopen deze boten ongeveer 45 km/h. Dat geeft een radius van ongeveer 20-30 km van Lyngseidet, als je maximaal een half uur tot 45 minuten wilt varen naar de visplek.

Ruime en snelle Kverno boten

.
Voor de zeegang in het fjord zijn deze boten prima geschikt tot een windkracht 4 tot 5. Het aller belangrijkste aan het vissen is het controleren van de drift, waarbij een driftsnelheid van ongeveer 1 tot 2 km/h ideaal is. Bij een langzamere snelheid wordt erg weinig bodem of water afgevist.  Bij een hogere driftsnelheid ga je onnauwkeurig vissen, is het moeilijker de bodem te houden,  gaat je lijn meer diagonaal staan en kom je vast te zitten in vislijnen van de anderen. Dit is te compenseren door zwaardere pilkers, lood of loodkoppen te nemen, maar dat gaat ten koste van nauwkeurigheid en uiteindelijk van vis.  Bij windkracht 1,2 kun je de boot laten driften. Bij windkracht 2,3 is een driftzak een absolute must om de drift te vertragen.  Bij een grotere windkracht is door combinatie van driftzak en backtrollen een zeer stabiele boot en gecontroleerde driftsnelheid te bereiken.

.
Hoe Noren vissen. 
Noren zie je traditioneel op twee manieren vissen. Als eerste met de handlijn:  een grote haspel met 2 mm dik nylon, een 300 gram gewicht of pilker aan het einde, met daarboven 6 tot 12 gummimaks, veertjes of blinkertjes. De Noren varen langzaam door het fjord met een meter of 40 handlijn achter de boot dat al of niet met de hand naar voren/naar achter gevierd wordt.  Soms wordt de handlijn recht de diepte ingestuurd en van de bodem weer opgehaald. Effectief ?  Toen ik een lijn door een grote school makreel haalde tijdens mijn eerste Noorwegen vakantie en er 12 makrelen aanhad, schoot dat lekker op, maar was het onthaken tricky. Waneer Noren met de hengel vissen is dit vaak een korte (6 voet) 20 ponds hengel  met een pilker  met daarboven 2 tot 4 gummi’s of iets  dat blinkt. In 9 van de 10 gevallen wordt boven de bodem gejigd/gepilkerd op 30 tot 90 meter water. Werkt dat ? Er is best een visje te vangen, wij vingen duidelijk kleinere vis bij de bodem dan in hogere water lagen, iets dat de eerste DA groep op Soroya ook had meegemaakt.

.

Hengels, molens, reels & lijnen. 
Wij hebben voor 90% van onze tijd gevist met een 7 of 8 voets hengel in de 10-20 lbs klasse (cwt 50-120 gr), een 20 lbs gevlochten lijn, een 6000 series molen of een reel (type Penn 310 GT). 

De hengels

.

Kun je op grote gul lichter vissen ? Vast wel, je hebt lange drills, de kans is groter dat vis uitgeput is en niet meer terug wil/kan  wanneer je catch & release wilt vissen. Een medium spinhengel is reuze geschikt om met bijvoorbeeld een asp spinner kleine (aas) vis te vangen.  Ik zou niet onder 15lbs gevlochten  lijn gaan, niet onder een 4000 series molen en een ABU record 61 reel had in 2009 een volledig kromgetrokken binnenwerk na een week vissen. Een lichte karperhengel of een zware feeder is dikke pret vanaf de kant op platvis of kleinere gul. Moet je zwaarder vissen ?  Voor gul niet.  De drill van een dikke 116 gul die we vingen toen we trolden op heilbot met een 30 lbs hengels, 30 lbs gevlochten lijn en een 321GT Penn reel was in 3 minuten gepiept  en de vis had weinig in te brengen.  Voor heilbot tussen 90 en 150 cm is zo’n uitrusting echter op zijn plaats. Vissen met nylon lijn? Ik raad het af.Teveel rek voor de dieptes waarop je vist, je voelt aanbeten niet/minder etc.  De kleur van de lijn? Mossgreen is slecht te zien tegen de achtergrond van het water, flamegreen of rood al veel beter. Ook visten we met tracerbraid van Berkley  dat om de 75 cm verandert de kleur van Flamegreen in Mossgreen, wat het tellen/mikken op een waterdiepte vergemakkelijkt. Is de kleur van de lijn van invloed op de vangst? Niet dat wij hebben kunnen zien.  Wij hebben gevist met hengels met een duidelijke parabolische actie  en met vrij strakke hengels. Van langdurig jiggen met een parabolische actie ga je op een gegeven moment merken, omdat je elke keer weer de buiging in de top moet trekken, dit gaat beter met een strakke hengel. In een stevige dril, zeker met gevlochten lijn, dempt een zachte hengel veel meer dan een strakke hengel die behoorlijk staat te stuiteren in een dril. Uiteindelijk blijft de hengelkeuze een kwestie van voorkeur.

.
Onderlijnen en wartels.
De meeste problemen tijdens onze vistrip hebben we gehad met de onderlijnen, met name de wartels.  Aan de hoofdlijn knoopten we een tonwartel, van een 100-150 lbs klasse (lekker stevig) met daaronder een dikke meter 65 lbs fluorocarbon (gecrimpt met een zgn double-sleeve).  Ondanks dat gullen geen grote tanden hebben, zit er genoeg raspende werking in de bek om de hoofdlijn te beschadigen.  Gullen hebben ook de neiging te draaien in het oppervlak, waardoor zware quicksnaps maar ook zware (150-200 lbs) cross-lock wartels openbogen, aangezien ze niet gemaakt zijn om bestand te zijn tegen grotere horizontale belasting, in ons geval veroorzaakt door draaiende gullen.Wij hebben op deze wijze een aantal vissen en shad verloren. . In Soroya werden shads en pilkers direkt op de fluorocarbon hoofdlijn geknoopt (mogelijkheid 1),  de laatste dagen hielden zware splitringen het ook goed uit (mogelijkheid 2).

.

Shads, stingers, pilkers, gummimaks
 Deze vistrip hebben we het meeste gevangen op grote shads van een centimeter of 15 -20 met een uitbundige staart-actie. De zwart-witte  Fox-pro shad van 20 centimeter was de absolute kampioen. Zwart-wit en in mindere mate blauw-wit waren de duidelijke favouriete kleuren. Wij denken dat dit kwam omdat de gul op kleine koolvis, die tijdens ons verblijf in grote getale aanwezig waren in de fjord, aasde. De shads lijmden we op een torpedo vormige loodkop van 180 gram. 

Het shad "menu" van deze trip

.
Onder de 125 gram vindt ik echt te licht, moeilijk bodem te houden, lijnen die onder de boot door gaan lopen etc. Ronde loodkoppen zijn geen optie omdat deze niet gestroomlijnd genoeg zijn. Door deze extra weerstand zal je aas nog steeds langzaam zakken, en blijft het een hele klus om de bodem te houden. Voor loodkoppen  geldt: goedkoop = duurkoop. Veel te veel loodkoppen hebben waardeloze (zachte) haken in gegoten. Zoek liever wat verder (bijvoorbeeld hengelsport Volendam) die zelf loodkoppen gieten met Gamakatsu haken. Op de shads hebben wij altijd met een stinger gevist. Twee van de drie vissen vingen we op de stinger.  We gebruiken een 1/0 gamakastsu dreg gecrimpt met een 40 lbs 7-stand  aan de loodkop. De 40 lbs 7-stand bleek aan de lichte kant, brak 2 maal en is gevoelig voor kinken. 30 lbs Rozemijer carbon-wire onderlijn voldeed prima.
Bram heeft een aantal dagen met een pilker gevist. Noren hebben een grote voorkeur voor “Solvkroken” pilkers, ze zijn in Lyngseidet zelfs bij de supermarkt te krijgen.  Voordeel is dat ze relatief makkelijk bij de bodem te vissen zijn. In 2009 visten we twee dagen ermee toen er harde wind/ruige zee was. Ook gingen de kunstaas “must-haves” van Visma 2011 mee naar Noorwegen. De eerste DA groep had op Soroya heel goed gevangen met saltwater sandeels.  Roel heeft met de 150 grams versie gevist en er de nodige zeewolven op 30 meter diepte meegevangen, maar ook een paar grote gullen in de hogere waterlagen. Voor het vissen dieper dan 50 meter is het mij wat te licht. De tweede must-have was de cut-bait herring van Savage gear. We hadden de 270 grams en de 460 grams versie bij ons.  De 460 grams versie is voor de bodybuilders onder ons (scheelt een maandje sportschool), alhoewel we een paar aardige gullen vingen toen we trolden met cutbaits.

Trollend gevangen aan een cutbait!

.
 De 270 grams versie is goed te vissen. Met de “puffin” kleur werden een paar leuke gullen gevangen.  Het is wat zwaarder vissen, maar het vangt wel en is ook erg geschikt voor het vissen in wat heftiger  weer.

.
Minder gebruikelijke vistechnieken. 
Halverwege de vakantie werden we gebeld door John die wist te vertellen dat er op Soroya getrold werd met Cutbait herring shad en aardig heilbot mee gevangen werd.  Wij hebben een uurtje of 4 getrold over zandplaten van een meter of 30 diep, met een heilbotje , 4 aardige gullen en 1 grote kabeljauw  als resultaat.  Toen wij op de laatste dag gul vingen in de buurt van een grote school kleine koolvis, was het eerste experiment met levend aas binnen 20 seconden raak, toen een 80 cm gul een klein koolvisje te grazen nam. De overbeet-aanbeet van Bram en Roel doen vermoeden dat er prima met aasvis gevist kan worden.  Beide technieken smaken naar meer.

.

There ain’t  good fishing where the fish ain’t.
Dit was een gevleugelde uitspraak van Rex Hunt.  Net als in 2009 vingen we zeewolf op een diepte van 30-35 meter.

Goed begrip en gebruik van je dieptemeter levert (veel) meer vis op!

.
Deze vakantie leerden we dat zeewolf ook aanwezig is op zandplaten op deze diepte.  Praat met mensen over hun viservaringen in het fjord van de laatste weken.  Stein-Erik doet zijn best goed te volgen wat werkt en wat niet. Wij hadden het geluk dat wij op de plek die Stein-Erik suggereerde, Svarthaug, snel begrepen wat er aan de hand was: grote scholen jonge haring en koolvis in de bovenste 20 meter water met daaronder kabeljauw en een paar koolvissen aan het jagen. In de eerste dagen hadden we gezelschap van een groepje bruinvissen die het ook op de scholen kleinere vis voorzien had. Wij hebben het meest gevist door shads af te laten zakken naar een meter of 30-40. De shads werden soms  al in het afdalen gegrepen. Vanaf 40 meter diepte draaiden we de shads met een rustig tempo naar boven, waar ze soms tot vlak onder de boot gegrepen werden.

.
Slotopmerking. 
We hopen dat bovenstaande samenvatting bijdraagt aan een geslaagde vistrip in Noorwegen, we hopen dat jullie net zoveel plezier beleven als wij hebben gedaan.

.

Groeten Bram, Max, Ben en Roel.

 De lange dril heeft de vis serieus uitgeput. We proberen 10 minuten lang tevergeefs de vis terug te zetten. Gelukkige heeft Ben al een prima culinair idee voor koolvis-steak. Het vissen die ochtend loopt na die fantastische start een stuk langzamer dan de dag ervoor, alhoewel Max nog een fraaie bijna-meter en Ben een 118 laat noteren.

Voor het middag eten wordt de koolvis gefileerd. De inspectie van de maaginhoud leert dat ook deze koolvis op kleine haring jaagt,  hij heeft er maar liefst 23 in zijn maag !

Het middagmaal dat geserveerd wordt is kabeljauw filet, zo vers en zacht dat je het volgens Bram kunt eten “met je gebit uit”. Die middag besluiten we tot een nieuw visdoel: heilbot.  Het is nog steeds prachtig weer, we hopen dat op één van de zandplaten in de fjord op zo’n 20-30 meter diepte een zonnende heilbot tot aanbijten te verleiden. Stein-Erik vertelt van een effectieve oude Noorse methode met een levend koolvisje, geprikt op een enkele haak, tussen de rugvin en de staart. Daarnaast gebruiken we  de shads zo dat ze na een aantal keren jiggen worden opgedraaid. De wind is een beetje aangetrokken, maar de driftzak remt ons genoeg af. Na 10 minuten driften schrikken we ons een ongeluk als met een ferme tik een metertje lijn van Roel’s reel afgaat, snel lijn geven en voelen,…. Nee alleen het koolvisje is verdwenen,  dit lijkt toch een credible methode. Na deze lange drift gaan we naar de zeewolfplek van vrijdagnacht, waar het op een gul voor Roel na, verbazingwekkend stil blijft. Snel door naar de meter-kabeljauw stek, waar we nog een stuk of acht gullen van net-niet-een-meter weten te verschalken.

Op het einde van de avond komen we bij ons huisje terug, zes uur slapen in de laatste twee dagen begint zich te laten voelen. Het weersbericht voorspelt bewolkt weer en een bui tussen 3 en 8 in de ochtend dus  we besluiten eens een lekker stuk te gaan slapen. Als ik om drie uur ’s ochtend heel even wakker wordt, hoor ik de regen kletteren,  we hebben het slapen goed gepland.

Dag 4&5

Wanneer de wekker om 9 uur gaat is het weer helemaal opgeklaard en vrijwel windstil,  het water van de fjord ligt er als een spiegeltje bij, prima omstandigheden om een lange run naar het noorden, richting uitgang van de fjord te maken van zo’n 3 kwartier. De boten van Sørheim Brygge zijn 19 voeters van massief 4mm aluminium met een 50 pk Yamaha, die onder deze omstandigheden zo’n 45 km/h lopen.

We gaan naar een ondiepe plaat bij de splitsing van het fjord voor het eiland Uloya. Op de Visma in 2009 had Arthur van Tienen hierover gesproken, dat ze er goed heilbot hadden gevangen en dat hij daar een heeeele mooie verspeeld had toen ze de vis in de boot probeerden te krijgen.

Op de plek aangekomen vinden we het talud snel. Een populaire plek waar een lokale visser  zijn net op zo’n 20 meter diepte heeft gezet. We besluiten driften naar het net toe te maken van 65 tot een meter of 25 diepte. De meeste vis blijkt op  35 tot 10 meter diepte te liggen, we vangen in vijf driften zo’n twintig gullen van 50 tot 70 centimeter en een paar kleine koolvisjes.

Inmiddels trekt de wind weer aan. Het is aan te bevelen een aantal keren per dag naar de weersverwachting te kijken; het weer is erg veranderlijk qua windrichting en windsterkte. We hebben ervaren dat de langere termijn weersverwachting niet erg nauwkeurig is, maar op de website www.yr.no wordt de nabije weersverwachting per uur gegeven, wat erg nauwkeurig en waardevol bleek voor de planning van vissen en rusten.

We varen een stuk terug naar een stek die we twee jaar geleden veel bevist hebben. Ook dit is een “rug” die dwars over de fjord loopt, met pieken tot slechts 21 meter diepte midden in de fjord. De wind trekt nu behoorlijk aan, we gaan allemaal pilkeren en treffen op vrijwel dezelfde plek als twee jaar geleden schelvis aan, we vangen er 6; dit blijkt de enige plek te zijn waar we ook nu schelvis vangen:

We verkassen naar een stek op de hoek van de Kaafjord en de Lyngenfjord, die met zuiden wind op een beschutte plek ligt. Dit is een heerlijke bijkomstigheid van het Lyngenfjord, met vrijwel elke windrichting is er wel een redelijk beschutte plek te vinden. Roel heeft al snel twee mooie zeewolven. Omdat het water uitzonderlijk helder is schieten we een paar plaatjes van nummer twee, net onder het oppervlak.

Rond een uur of 6  besluiten we dat het tijd is voor de avonddis. Er wordt vlot opgedraaid, maar de shad van Max wordt onderweg onderschept, waarna de vis richting bodem verdwijnt. Hier hebben de Ugly-stick en de 6000 Spheros niet tegen in te brengen. Het is op de plek een meter of 35 diep. Wij beleven de dril met Max mee, terwijl hij de vis weer omhoog pompt. Zo’n 10 meter onder het oppervlak besluit de vis dat het weer tijd is om naar de bodem te gaan, zzzzzssssstttt, wat heeft die Spheros toch een prachtig geluid van de slip. Max gezicht staat inmiddels op 110% concentratie,  het zou toch niet,…..  Na de derde keer de vis naar de oppervlak brengen zien we vis.  YES ! een heilbot, Max’ eerste.

Wauw dat is nog eens een afsluiting van een vissessie ! Eenmaal in het huisje gaat Ben aan de slag met dikke steaks uit de rug van de koolvis van gisteren. Omwikkeld met spek, hard aangebraden en zacht doorgegaard met een saus uit het spekvet, sjalot, zure room en mosterd smaakt de vis goddelijk, we kunnen iedereen aanraden op stap te gaan met een chef-kok. Met geheel wordt weggespoeld met een Mack-biertje uit de noordelijkste brouwerij ter wereld. (tot zover deze aflevering van Jamie Oliver)  We geven onszelf maar 2 uurtjes rust en gaan weer vissen.

Het weerbericht voorspelt slecht weer vanaf 5 uur ’s ochtends. Stein-Erik is na het eten langs geweest om foto’s te kijken en vraagt of we een paar gullen voor hem mee willen nemen. We pakken de draad weer op de plek waar we gebleven waren, op de hoek met het Kaa fjord. Roel vangt aan de sandeel weer twee zeewolven, Bram een mooie gul, Max vangt de derde leng van deze trip en Ben een lom.

Niet onaardig zo bezien, maar vanwege de windstilte hebben we last van muggen. Op de zeewolfplek van vijdagavond is het rustig, Roel vangt nog een aardige gul, we schuiven door naar de gullenplek van zaterdag.

Ben heeft inmiddels een bijnaam van ons gekregen  “mijnheer-snel-erin-en-als-laatste-eruit” terwijl Max en Roel nog uitzoeken hoe we gaan driften, is Ben’s Fox shad in het afzakken onderschept door een wel zeer serieuze tegenstander, gezien de gevaarlijke kromming van de hengel en de vele meters PowerPro die keer op keer de diepte in getrokken worden. We vermoeden dat er weer een koolvis partij geeft, maar nee het blijkt een kogelronde 110cm kablejauw die 34 pond van de unster trekt !

Max en Roel vangen ieder afzonderlijk een meter gul, voordat ze verder gaan met een double-hook-up metergul die bij de drill in elkaars lijn verstrengeld raken. Dit levert, afgezien van een gaf-piercing in de hand voor Roel, geen problemen op.

Terwijl Roel verbonden wordt, krijgt Max geen rust. Binnen 10 tellen na het inwerpen staat de Uglystick hoepeltje rond. Een fascinerende dril van een minuut of 15 volgt, wanneer een 121 cm koolvis torpedo aan de oppervlakte komt,  wat een geweld !

Nu was Max op reis gegaan om een week lekker te vissen met als “kers-op-de-taart” het vangen van een heilbot of een grote koolvis. Beide visdoelen worden binnen een tijdsbestek van 8 uur gerealiseerd. Bram werkt nog een dikke lom van 80 meter diepte naar boven,  weer een nieuwe vissoort en heeft de pijp dan behoorlijk leeg om 5 uur ‘s ochtends. We hebben 16 van de laatste 18 uur gevist, het slechte weer dient zich aan en de wind begint op te steken. We gaan naar huis en ruimen alles op. Wanneer we net aan de borrel zitten gaan de sluizen open.  Het regent dat het giet, precies goed gepland. De weersverwachting voorspelt voor de volgende 24h niet veel goeds,   veel wind en regen. This is all in the game, meerdere (vis)vakanties in Noorwegen hebben me geleerd dat er in een week altijd wel zo’n dag tussen zit dus we slapen een groot gat in de volgende dag. Toch levert dit weer ook mooie foto’s op.

We gebruiken de middag om de visspullen weer in orde te brengen. De grote gullen hebben de gewoonte als een krokodil te rollen, soms al in de dril naar boven, maar ze rollen allemaal in het oppervlak. Als voorzorg hebben we een onderlijn van een meter 65 lbs fluorocarbon met bovenaan een tonwartel en onder een speldwartel. Die wartels bezorgen ons heel wat hoofdbrekens, door de zijdelingse krachten tijdens het rollen van de gullen buigen de wartels soms open. Ook het vervangen van de wartels door quick-links helpt niet,  deze buigen  mogelijk nog sneller open.  In de laatste drie dagen hebben we zo al vier shads verloren. Ook de stalen onderlijntjes van de stingers krijgen op hun sodemieter. Bij Roel brak twee keer een stinger gemaakt van 40 lbs treksterkte 7-strand. De Gamakatsu 1/0 en Eagle 2/0 dreggen doen een 100% job.

Met de spullen op orde, een heerlijk maal,  deze keer Italiaanse stijl met tomaat, room en pasta,  gaan we weer vlot slapen. Morgen om 4 uur op,  dan is het visbaar weer.

Max en Ben hadden op de Visma een aantal Fox-Rage-Pro shads gekocht, deze zijn gemonteerd op een 180 gr loodkop, met een 1/0 dreg als stinger achterop de shad. Verder zijn alle 2011 must-haves aan boord: Cut-bait shads & Sandeels van Savage-gear en diverse andere grote shads. We beginnen op de plek waar we een paar uur eerder gestopt waren. Max vangt nog een mooie zeewolf, maar het is niet wild. Max probeert het nog met 2 hengels tegelijk, maar het blijft rustig.

We gaan verkassen, dieper de fjord in naar een plek die Stein-Erik aangegeven had. Dit is een soort van “ondiepe rug” van 70 – 90 meter diep, die dwars over de fjord loopt. We gaan, zoals alle Noren zelf doen, eerst de bodem inspecteren. Roel stuurt een pilker naar de diepte en haakt vrijwel direct een leuke gul. Ben haakt op de bodem een klein gulletje en draait deze op z’n gemak naar boven. Zo’n twintig meter onder het oppervlak spreekt hij de onvergetelijke woorden: “hé, het lijkt wel een andere vis geworden !” terwijl zijn top inbuigt en direct erna scheurt de lijn van z’n reel af. Een big-mama heeft het arme gulletje gearresteerd op zijn weg naar boven naar het licht. De eerste dikke meter gul is een feit.

Al snel zien we wat er aan de hand is in het water: in het oppervlak zijn wolken kleine haring van 5-7 cm aanwezig, op een meter of 10 tot 20 daaronder jagen grote gullen. Dit is het begint van een waar visfestijn. De zwart-witte shad gaan over boord en worden soms al in het afdalen gegrepen,  vanaf een meter of 30 diep draaien we in een vlotte constante snelheid naar boven waar met een dikke beuk de shads gegrepen worden. Op een gegeven moment staan we met een triple-hook-up meter kabeljauwen te drillen,  now we are talking! Het zou later nog een keer gebeuren. Bram’s eerste inworp wordt op een meter of 30 diepte bruut onderschept,  hij moet vol in de ankers,  beide handen aan de hengel !

Na Bram’s allerzwaarste dril ooit verschijnt een massieve gul in het oppervlak, die het meetlint bij 121 laat stoppen. Je eerste gul van meer dan 40 cm vangen, en daar dan gelijk 80 cm. er overheen gaan.

Het vissen gaat nu soms zo snel dat het fotograferen van wat anders een supervis zou zijn er regelmatig bij in schiet. Max verspeelt een 120+ vis in het oppervlak, doordat de gaf te lang in gebruik is. Gelukkig konden we de grootste vis van vandaag wel de boot in krijgen en fotograferen. Ben weet een gigantisch gewicht te haken op 30 meter diep. Na een mooie dril komt er een kabeljauw aan de oppervlakte die het tot 132 cm haalt op de plank ! Na het onthaken en een snelle fotosessie mag ook deze vis weer terug de diepte in.

We vissen uit principe Catch & Release, en gaffen de vissen gecontroleerd voorin de onderkaak, aangezien de boorden van de boot te hoog zijn voor het landen op een ander wijze. Wanneer Bram bekomen is van zijn 121 dril besluit hij nogmaals zijn geluk te beproeven,  BAM  deze keer is een 109 gul de tegenstander. Net als de gul bij Bram op schoot is neergelegd wordt heeft Ben ook al weer een meter gul; dus samen op de foto !

Wij zijn de tijd inmiddels volledig vergeten, het loopt tegen 6’en en we hebben allemaal honger! Wat een “potje” vissen, we hebben alle 4 een nieuw PR kabeljauw gevangen, in totaal 34 gullen in de boot, waarvan de helft boven en de andere helft net onder de meter.