Wat gaat 2012 ons brengen? We zullen het zien. In ieder geval mogen we op meerval vissen, iets waar we ook op Dutchanglers.nl mee aan de slag gaan, binnenkort meer! En er zullen vast weer dikke snoeken uitkomen. En mooie snoekbaarzen. En veel pret tijdens diverse vistrips, een reis naar Lake Caspe is al geboekt! Maar ook een verdere discussie over aalscholvers, beroepsvissers en Oosterburen, kortom: een discussie over visstandbeheer en aanverwante zaken. Het zal weer een mooi jaar worden.

Maar eerst nog maar eens genieten van een selectie van de mooiste vangsten van de Dutchanglers in 2011. Ieder van ons heeft een selectie uit de vangsten gemaakt; het is een prachtig visjaar geworden, kijk maar eens!

Veel plezier!

De Dutchanglers.

Michel Rijnberg:

Een mooie diversiteit aan grote vis voor Michel in 2011. Een groot deel zelfs vanaf de kant! Een nieuw fenomeen voor Michel die ons wadend verraste met mooie vis die met zijn headcam vaak ook nog mooi geregistreerd werden.

Stevige dril

.

Met een mooi resultaat

.

Mooie vis voor Edwin

.

Roofblei op een zonnige dag

.

Voor de meter kwam deze paling net te kort, maar het scheelde niet veel

.

Deze haalde de meter wel!

.

Een prachtig kasteel op een verregende dag

.

Mooie spiegel op een mistige ochtend

.

Oude krijger op een jerkbait

.

Zomersnoek

.

Wadend gevangen najaars snoek

.

Midden in de nacht gevangen koolvis

.

Prachtige soroya kabeljauw

.

Roofblei waden

.

Hendrik-Jan:

HJ neemt geen genoegen met half werk. Groot is NOOIT groot genoeg. Zijn selectie spreekt voor zich. Een aantal markante vangsten waarbij een spiegelkarper van 45pond in NL wel heel bijzonder is.

Het jaar afgetrapt met een 90-er

.

Grove vissen tijdens het snoekbaarsvissen

.

Mooie oude rover voor HJ

.

Schitterende grindgatbak tijdens het snoekbaarzen

.

1m26!

.

Werpend op de rivier met spinnerbaits

.

Tijdens een topdag met Volkmar de 2e 1meter 26

.

Doodaasvissen in het late najaar op een zandgat

.

20 kilo graskarper

.

38 pond spiegelkarper op het korstje

.

dezelfde spiegelkarper in het najaar op 45 pond

.

Fraaie kabeljauwen tijdens een week soroya

.

Meerdere 1 meter 20 vissen

.

Absurde hoeveelheden grote roofblei in het najaar

.

Een nieuw PR roofblei!

.

John Smit:

Grote snoek. Dat was 2011. Naast diverse 110+ vissen kwamen er maar liefst zes 120+ vissen bij hem in de boot of op de kant. Waarbij de 129cm van Eric en de 122cm van zoon Jelle er wel uitstaken. De 42pond graskarper was een ander hoogtepunt evenals de vistrip naar Soroya, een prachtige visbestemming!

Moddervet, in de haven vanaf de steiger, drillen op de viekrante meter. Wat een spektakel!

.

Een weekend met neef Félix en zoon Jelle. Dikke pret!

.

Wind, regen, een luwe plek in een vaart. En dan zo'n prachtige vis als beloning!

.

42ponds graskarper, aan een broodvlok, torpedo's vangen.

.

Release van de eerste van een serie 120+ snoeken dit jaar. Met gekraste vingers als souvenir......

.

Zoon Jelle, 9 jaar, met een zelfgedrilde 122cm snoek. Mooier wordt het niet als vader, samen met je zoon in de boot.

.

De mooiste vissen van Nederland, baars. Rondbuikige Hollands Diep vis, schitterend!

.

De langste in mijn boot dit jaar: 129cm. Gevangen door collega Eric die na het winnen van een Kerstwens een dagje mee mocht. Hij heeft nu zelf een boot:-))

.

De mooiste snoekbaars van dit jaar, helemaal in combinatie met de donkere luchten.

.

Double hookups met Michel tijdens een Volkerak dag. Wilde momenten!

.

Mijn 120cm+ kabeljauw op Soroya, kort na middernacht in de laatste nacht. Wat een waanzinnige vistrip was dit!

.

Metersnoek van nieuw water, sweet taste of success!

.

Prachtige metersnoek die geen moeite had met een 40+cm aasvis.

.

Licht toegetakelde 120cm vis die op een paar meter water een aasvis greep.

.

Mijn lengte PR: 124cm. De derde van 3 metersnoeken in 30 minuten. Greep staartdansend tijdens het achteruitvaren naar de plek mijn swimbait uit de oppervlakte!

.

Volkmar Strikkers:

Volkmar werd gek toen hij hoorde dat hij “slechts” 15 foto’s maximaal aan mocht leveren. En we snappen dat wel; hij heeft echt een bizarre reeks aan grote vis en aan diversiteit van vis gevangen. Benieuwd of dat in 2012 weer lukt, hij is immers nu “student-af” en begonnen aan het werkende leven.

Eind januari, de prognose voor 2011? Nee... De score van 4 bizarre uurtjes...

.

Met HJ het grote water op. 112,113,126 en 126... Compleet gestoord!

.

.

Ook de eerste meerval is een feit, 120 exact

.

Al jaren op zoek naar die eerste meter op de vlieg. Dag 2 dit seizoen: 119... Over de top!

.

Hoosbuien, dikke wind... 's Avonds de beloning: 118 werpend met een twinler

.

Werpend met een bulldawg boven 8 meter water een enorme kleun, hangen!

.

Het hele jaar gaf deze stek maar geen vis prijs, tot eind oktober. Hier wil je wel voor wachten!

.

Toch maar de rivier op in maart, gewoon proberen... Wauw!

.

Nieuw water verkennen én een dikke snoek vangen, top!

.

Vele blank-sessies dit voorjaar, maar als het dan lukt is de voldoening groot

.

Deze maffe 90er kwam de voorn uit het oppervlak halen!

.

Bikkelen in de bellyboat. Windkracht 5-6 en regen, het wordt beloond met deze 90cm snoekbaars

.

Direct de eerste roofbleisessie van het jaar getrakteerd worden op een 83-er...

.

Een waanzinnige september en oktober maand wat de roofblei betreft!

.

Een paar keer per jaar met de bellyboat gericht op grote baars. Deze dag kwamen er maarliefst 3 50-ers uit. Schitterende visserij!

.

Roel Orsel:

Veel grote vis, zijn PR meerdere keren verbroken op snoek, mooie vistrip in Noorwegen en drie hengels in puin aangeslagen. Roel ging lettelrijk “los” in 2011!

.

Tijdens een fotosessie van een dikke 122 van John trekt deze 111 mijn hengel in het water. Met een dosis geluk komen vis en hengel op de kant.

.

De tweede keer haven vissen in december levert weet succes – de 123 is de derde 120+ vis van het jaar en de vierde keer over mijn oude PR. 2011 heeft veel grote vis opgeleverd.

.

In de Lyngenfjord werden een hoop zeewolven gevangen

.

Voor het eerst op groot water zoeken naar groot wild – binnen 15 minuten komt deze 114 de ondiep geviste aasvis halen.

.

Binnen 15 minuten na het vangen van een 114 ; schoot deze 117 uit de planten naar een ondiep gesleepte bulldawg; voor de 2de keer over mijn 2010 PR heen binnen 3 weken !

.

In augustus zitten de snoeken tussen de waterplanten van een plas met erg helder water, een ondiep gesleepte BBZ switbait lokt deze 114 dame uit haar schuilplaats.

.

In 30 jaren snoeken is Roel’s PR niet verder gekomen dan 115, tijdens een ongecontroleerde drift nadat een vlagerige wind opsteekt grijpt deze 125 de langs scherende aasvis – nieuw PR !

.

De jaarlijkse vistrip staat in het teken van Bram’s VWO eind-examen; de Juni trip naar Noord-Noorwegen maakt het mogelijk boven de pool cirkel op meter gul te vissen in je korte broek.

.

Trollen boven een zandplaat in de Lyngenfjord met een cutbait shad levert binnen 1 minuut een dikke bak van een gul op.

.

In Oktober wordt de DA Esox-cup gevist – de vis laat het massaal afweten, waardoor deze 90-tiger de winnende vis wordt.

Jeroen Vloon:

De witviskoning! Won de competitie op de IJssel! Maar ook de kabeljauw koning, want wat ving hij een hoop meterkabeljauwen op Soroya, aan een verticaal hengeltje…… En samen met HJ nog altijd actief in het NKS.

woest dagje roofvissen op groot water

.

dagje Gooimeer, altijd goed voor een paar leuke visjes

.

eerste dikkert van mijn Soroya trip

.

Kneiter sterke kabel u op ultralicht materiaal, geweldig : )

.

Nieuw pr kabeljauw 127cm puur genot op onze laatste nacht een paar uur voor vertrek

.

Nog eentje om in te lijsten

.

Eén en actie dit jaar in het hoge noorden

.

Eén van de vele doubles, we kregen er maar geen genoeg van

.

ff een avondje zeelten voor de verandering met 2 mooie zeelten als resultaat

.

Mooie platten tijdens dagje feederen met collega Tonny, waarvan dit toch wel de mooiste was

.

De uiteindelijke bekroning op een jaar competitievissen, de eerste plek…

.

Ben Hakstege:

Een apart jaar voor Ben. Prachtige vissen in Noorwegen, op de nieuwe stekken altijd “als eerste erin en als laatste eruit”. Er werd gegrapt dat hij daar zijn meter quotum had opgevist. En wat gebeurt er…… inderdaad, een meterloos snoekjaar voor Ben in 2011. Wat zal hij blij zijn met de start van 2012!

.

.

.

.

.

En Bram die op de terugreis een snurkende vrouw "spiegelt"; hilarisch!

.

André de Wit:

De foto’s spreken voor zich. André vangt bijzondere vissen op bijzondere locaties en op bijzondere manieren. Met name zijn tropische avonturen zijn altijd spectaculair. Respect!

.

Het hoeven niet altijd lange sessies te zijn om mooie vissen te vangen. Op sommige stekken heb je korte aasperiodes, waarvan je goed gebruik van kunt maken als je ze eenmaal weet. Samen met Bart visten we 2 uurtjes op zo’n stek wat deze mooie metervis opleverde.

.

.

De hele stek al afgevist zonder ook maar een aanbeet te krijgen. Dan maar een keer het kantje afvissen. Op amper een meter uit de kant gebeurd het dan toch nog en ik krijg een flinke dreun op de hengel. Deze zware metervis mag even later poseren in de laatste zonnestralen!

.

Een dagje met Volkmar achter de baarzen aan begon moeizaam. Totdat ik tijdens het kunstaas wisselen een “gouden” greep deed. Een goudkleurige ratelplug zorgde voor deze 50 plusser en twee vijftigers voor Volkmar!

.

Tijdens een reis naar de Malediven hadden we flink wat pech, koffers zoek, harde wind etc… Het andere uiterste hadden we op de terugreis met onze houseboat. Schitterend weer en we voeren langs de mooiste stekken. Met poppers bestookten we het rif wat resulteerde in een stel mooie GT’s. Lomp sterk met bijbehorend uiterlijk, lomp!

.

Struinend naar bonefish stuit ik op een kleine blacktip shark. Toch maar even aangooien, je weet maar nooit. Tot mijn verbazing gaat de haai gelijk achter het vliegje aan en pakt hem!

.

Wachtend op Volkmar sta ik aan de oever en besluit alvast een paar worpjes te maken. Bij de 3e worp is het al raak en sta ik een negentiger te drillen. Als Volkmar aan komt varen zegt hij dat mijn schatting iets aan de lage kant is….Hij schept de vis en op de meetplank komen we tot 109cm….

.

.

In mijn ogen de mooiste trevally soort, de bluefin. Schitterende blauwe stippen en een geweldige sportvis.

.

Peter Sikking:

Van te voren is een item als dit een prachtige voedingsbodem voor veel hilariteit. En natuurlijk ben ik in dit gezelschap van groot – groter -  grootst vissers, als enige vliegvisser, vaak de paal waar tegen gepist wordt. Dat gaat dan, met veel moeite strak gehouden kop, ongeveer zo: ‘ Peter, we hebben van iedereen ongeveer 10 a 15 VIS foto’s nodig voor het Nieuwjaars item. Denk je dat jij er 1 hebt? Ach, ik laat ze. Er schemert namelijk een kern van waarheid in dit soort geintjes. Tenminste, als het je alleen om de vangst te doen is. Vliegvissen is waarschijnlijk de moeilijkste manier om zo weinig mogelijk vis te vangen. Maar juist in dat woordje moeilijk schuilt de clou. Ik wens dan ook een ieder een moeilijk maar des te bevredigender 2012.

Laat ik goed beginnen. Na een uitnodiging van HJ die het zakelijke met het aangename moest verenigen, was het voor mij het aangename dat overheerste. Na enorm te hebben staan kloten met een hengel die ik niet kende en dito kunstaas toch nog een verrassing. En wat heet. Een roofblei van 82,5 cm. Mijn eerste en waarschijnlijk ook meteen mijn laatste. In ieder geval van dit formaat.

.

Samen met John een dagje snoeken slash snoekbaarzen. Mijn eerste snoekbaars ooit, en meteen één van 72 cm. Prachtige ochtend!

.

Een plaatje van een polder waar we met zijn drieën hebben “gevist”. Gevist met aanhalingstekens. Zelf heb ik meer staan fotograferen voor het artikel.

.

Geen bijzondere foto zul je denken. Zeker niet in de rest van al dit Dutchanglers vis geweld. Toch is dit één van de meest gedenkwaardige momenten van 2011. John – De snoek – Smit staat hier namelijk een snoek te drillen gevangen op een STREAMER!! Ja, je leest het goed. Een STREAMER!! Ik onthoud me verder van commentaar. Dat laat ik aan jullie over.

.

Een Prachtige nimf voor één van de artikelen. De foto is gemaakt door John en later bewerkt door moi. Een plaatje al zeggen we het zelf.

.

Vissers. Een raar volkje. Macho ook. Een echte mannen wereld. Tenminste dat denk je. Staan hier twee door de wol geverfde hengelaars tegen elkaar te praten alsof ze juist een homo bar zijn binnen gelopen. ‘Voel eens aan de mijne dan. Lekker strak he. En deze, die dikke met die taps toe lopende top. Heb je die al gevoeld’? Rare lui, die vissers.

.

Ik had alles geprobeerd. Nat, droog streamer ets etc. Het wilde niet. Het weer zat verschrikkelijk tegen. Water te hoog en veel te warm. Bedenk het maar en het was er. Uiteindelijk heb ik, zoals het spreekwoord luidt, mijn hengel aan de wilgen gehangen. Mijn streamer heb ik erbij gedaan. Leverde tenminste nog een leuk plaatje op. Ben benieuwd of hij er volgend jaar nog hangt.

.

Trieste bedoeling dit jaar. Deze belly boat ligt op de kant. En daar is tie toch niet voor gemaakt. Wederom een plaatje waar het slechte weer en vangst vanaf druipt. Geen mooie shot met vis en hengel. Geen grote grijns. Nee, alleen maar een belly boat in de regen.

.

Na een lange nacht doorvissen liggen mijn twee reisgenoten (zoon en hond) allebei nog in coma. En dat terwijl na dagen de regen eindelijk eens heeft plaats gemaakt voor een zonnetje.

.

Deze foto van mijn zoon zegt eigenlijk alles. Je kunt niet zeggen dat we het niet geprobeerd hebben. Het mocht niet baten. Het slechtste jaar ooit op vliegvis gebied.

.

Bram Orsel:

De jongste telg van het geheel. Maar altijd fanatiek. En laat keer op keer zien dat niemand met hem de kachel aanmaakt als het vissen aankomt. Metersnoek en meterkabeljauw. Nu net student geworden. Benieuwd of hij Volkmar op gaat volgen als de “Eeuwige Visser van het Studentenleven”

Een weekje vissen in Lyngseidet, Noord Noorwegen, ter ere van het behalen van mijn vwo-diploma. Dat leverde heel veel mooie vissen op waarvan dit de grootste was. Een kabeljauw van 1,21m.

.

Omdat mijn pr snoekbaars begin dit jaar heel erg laag stond is het dit jaar gelukt om daar 3x overheen te gaan, waarvan deze snoekbaars van 76cm de grootste was.

.

Dit jaar ben ik niet over mijn pr snoek heen gegaan, maar deze dikke mama van 1,15m mocht er zeker ook zijn!

Woest vechtende schub

Een week later waren we er weer en om 19:00 lagen 4 stokken te wachten op de aanbeet van naar we hoopten een dikkertje. In principe vissen we ‘run om run’ tijdens dit soort visserijen, om de geluksfactor een beetje te beteugelen, en dus was het mijn beurt om bij een aanbeet als eerste aan de bak te gaan.

Om 20:30 liep de eerste hengel af waarbij de vis ervoor koos om dwars door de lijn van de andere hengel heen te speren die strategisch in het kantje was geplaatst. Met wat hulp van Michel wisten we een fiks breiwerk te voorkomen en kon ik de druk op de tegenstander wat opvoeren. De dril was zondermeer merkwaardig te noemen omdat de vis niet veel meer deed dan wat ‘gebuitel’. Bij de eerste glimp van de vis meen ik heel even een spiegelkarper te zien die kort oogt en wanstaltig dik is. Heel even schiet de gedachte door mijn hoofd dat ik hier weer met de spiegel van het voorjaar van doen heb. In mijn beleving is die echter veel langer en deze vis oogt ook zwakker beschubd dus dat kan haast niet zo zijn.

Niet veel later weten we de vis te scheppen waarbij Michel uitroept ´Die is wel 40 pond´… Dit blijkt bij weging ook zo te zijn, sterker nog de vis trekt 45 pond op de unster. Een nieuw nederlands PR voor ondergetekende !

45 pond spiegelkarper

We schieten snel een paar platen van de vis en laten haar daarna weer in het water glijden. Terwijl ik de hengel aan het fatsoeneren ben loopt de andere stok af waar net de spiegel nog doorheen probeerde te zwemmen. Michel´s beurt dit keer en groot is onze verbazing als niet veel later een paling van ca 1 meter het net inglijdt. Die vond de boilies ook lekker zo te zien.

Paling op boilie

Zeker een half uur later ligt alles weer en als Michel op zijn iphone de spiegel van dat voorjaar bekijkt komen we al snel tot de conclusie dat het toch dezelfde vis is. Dit voorjaar op 39 pond en nu op 45. De vis kan zo mee doen in het RTL programma ´obese´.

De rest van de avond verloopt zonder noemenswaardig actie hetgeen jammer is voor Michel. Toch besluiten we om nog even een weekje door te voeren om ook Michel nog een kans te geven op een dikkert. Wordt dus misschien vervolgd……

Nee, op een bepaald moment was het toch een beetje over. De spanning en de drive waren misschien niet helemaal weg, maar wel een stuk minder. Bovendien had ik het roofvissen ontdekt en inmiddels mijn eerste bootje, een polyester wiebelbootje, gekocht.

Maar toch, het blijft zo af en toe kriebelen. Heerlijk zitten achter de stokken. Lui, achterover, genietend van een kop koffie, turend over het water. De rust, de geur van het natte gras in de ochtend en natuurlijk die spanning. Die constante spanning van zo’n heerlijke fluiter. En als die dan kwam, kicken! Ja, ook nu kan ik zo af en toe weer echt weer verlangen naar een bak boilies, beetverklikkers, en hengels met baitrunners.

Ook Edwin, die de laatste jaren zijn hengels vaak verruilde voor de racefiets, had wel weer oren naar een ouderwets ochtendje achter de stokken. Een afspraak was dan ook snel gemaakt. Gekozen werd voor een water we 25 jaar geleden (…) al samen achter de hengels zaten. We hadden er zelfs eens enkele karpers, gevangen in een verderop gelegen overbevolkte karperput, uitgezet. Toen visten we, met als vervoersmiddel een brommer, met aardappel, deeg en later harde mais. Nu zouden we met boilies vissen. Voor de zekerheid voerde ik een paar keer voor op de stek van onze keuze.

Het is nog donker als we naar de stek sjokken waar we onze hengels opzetten. Twee hengels voor zijn beiden is genoeg, meer heeft niet zo veel zin. We zullen om en om vissen, de eerste run is voor Edwin. Niet veel later zitten we weer ouderwets te genieten achter de stokken. Het is een schitterende mistige ochtend. We zijn benieuwd. Zou het nog lukken? Zouden “onze” karpers van vroeger er nog zitten? En hoe groot zouden die dan nu wel niet zijn? Vele verhalen en belevenissen van toen passeren al snel weer de revue terwijl we onze uit nostalgische overwegingen gemonteerde aluminium folietjes nauwlettend in de gaten houden.

Video

Alle nostalgie ten spijt heb ik vandaag wel mijn GoPro Hero action-cam geïnstalleerd op een steuntje. Eens kijken of het lukt een run te filmen, lijkt me behoorlijk gaaf. Al na een uurtje gebeurt het. Na een eerste waarschuwend piepje loopt het wakertje van de hengel die we vlak onder het kantje hebben neergelegd strak. Edwin is er meteen bij en trekt de hengel krom. Ja! Karper! Na een korte stevige dril kan ik het net onder een zo te zien fraaie spiegel schuiven. Yes! In een zacht herfstzonnetje maak ik enkele prachtige foto’s van een 25 pond zware vis. Na nog een korte bewondering over zoveel pracht en praal laten we de vis snel weer in het water glijden. Missie geslaagd!

Een beauty

De ochtend is nog jong en de hoop op nog meer actie is dan ook aanwezig. Die laat even op zich wachten maar na geruime tijd loopt toch de waker van de andere hengel strak. Als ik de hengel oppak voel ik een rustige maar zware weerstand aan de andere kant van de lijn. Ik hou behoorlijk druk op de zaak maar hoef in open water niets te forceren. Dan schiet de vis los…

Een herkansing krijg ik niet en aan het einde van de ochtend pakken we ons boeltje in. Omdat we deze ochtend naast behalve erg aangenaam ook behoorlijk succesvol vonden spreken we af het komende week nog een keer te proberen, we willen het dan zelfs een nachtje proberen.

Ook in die nacht weten we 2 vissen te vangen, beiden schubkarpers van ruim 10 kilo. In de ochtend nog gevolgd door een kleinere maar niet minder mooie vis. De karper heeft onze koorts, al jaren bedwongen met behulp van een boot, shads,fireballs, pluggen en jerkbaits weer even doen oplaaien.

Michel Rijnberg

Na 750 kilometer zijn we op de plaats van bestemming. Het plaatsje Bonnal in de Franse Jura (onder de Vogezen). Na te hebben uitgepakt en alvast mais en tijgernoten in de week te hebben gezet loop ik het verplichte rondje. Het viswater verkenningsrondje. Ik zie een rivier met een brug. Over de brug zie ik een meer. Achter dit meer nog een meer en nog een. Een Franse gezinscamping kan nog best leuk worden bedenk ik mij.

Hier en daar spreek ik sportvissers en zie ik de eerste trofeeën. Graskarpers. Verder begrijp ik, mijn Frans is ronduit slecht, dat voorn en kleine meerval veelvuldig aanwezig is. Volgens de vergunning (20,– per dag en 10,– per nacht) is er ook snoek, baars en snoekbaars aanwezig. Vrij mee te nemen na de vangst. Friture du lac zeg maar. Daar weet een Fransman wel raad mee. Ik laat de roofvis dus voor wat het is en concentreer mij op de karper welke niet meegenomen mag worden.

Amur blanc

Het is warm. Te warm eigenlijk. In de schaduw klimt het kwik boven de dertig graden Celsius. En schaduw is er weinig aan de waterkant. Toch wandel ik naar het water en deponeer op goed geluk mijn aas. Lang hoef ik niet te wachten want na 20 minuten is daar het geluid van de optonic. Een graskarper heeft de tijgernoten genomen. De zon begint nu te branden in mijn nek en ook de kinderen ,die de dwergmeerval belagen, zijn het zat. Terug naar de camping voor verkoeling. Voor mij in de vorm van een biertje, voor de kinderen het zwembad. Het blijft toch vakantie.

Mooie franse grashapper

Een paar dagen later in de vroege ochtend zie ik tientallen graskarpers roerloos liggen in de ondiepe delen van met meer. Pogingen deze met een stuk Frans stokbrood te vangen mislukken. De karpers schrikken snel en laten het brood liggen voor de voorns. Tijgernoten aan een vastloodsysteem blijken het beste te werken. Sterke vissen vangen in een mooie omgeving terwijl het gezin zich prima vermaakt op de camping. Een aanrader als bestemming voor de vele vaders die tijdens hun vakantie even wat tijd voor zichzelf willen.
Arno Ruiter

Vrijdagavond haal ik hem op en neem ik hem mee naar ons adres. We spreken met elkaar af de volgende ochtend eerst een paar voorntjes te gaan vangen om een beetje te oefenen en daarna ‘s middags naar een plek te gaan waar we kunnen karperen. Afhankelijk van het weer blijven we dan ’s nachts doorvissen of we gaan terug naar huis. De rest zien we daarna wel.

De vrijdagnacht is al een lekker feestje geworden. We lieten de drie kids (inclusief mijn dochter) op zolder slapen en daar hebben ze goed gebruik van gemaakt: keten! Dus zitten de volgende ochtend een paar gaperige mannetjes me aan te staren. We pakken de auto in en gaan ervoor! Natuurlijk krijgt Félix eerst een paar goede startkadoos: een mooie vispet en…. zijn eerste hengel! Een vaste stok van 3 meter zodat hij lekker kan gaan oefenen.  We vissen die ochtend in een lokaal vijvertje waar het werkelijk barst van de kleine voorntjes. Een beetje grondvoer, handje maden erbij en hupsakee! Vangen maar! Al snel hebben Félix en Jelle er een flink aantal gevangen en begint Félix zijn hengel al als een “gelukshengel” te omschrijven. Prachtig! Ik leer hem hoe je een dobbertje afstelt, hoe je een made op de haak prikt en hoe lokvoer werkt. Ook weet hij met een beetje uitleg zelf zijn eerste visjes te onthaken. Leuk om te zien hoe snel die knulletjes dit soort dingen leren, bij Jelle was het een paar jaar terug niet anders en ze vinden het echt leuk!

Nadat we dit een tijdje gedaan hebben gaan we naar huis terug om een broodje te eten. Daarna stappen we in de auto om naar de karperplek te gaan. Ik heb het weer nog even gechecked. Jammer genoeg is er een voorspelling van onweer gegeven voor de nacht en als er één ding voor mij heilig is dan is dat onweer: je vist niet met onweer! Jammer, maar we spreken af tot en met donker te vissen en dan terug naar huis te gaan. Ze mogen dan wel bij terugkomst in de tuin slapen in een tentje en dat wordt snel geaccepteerd: spannend! Aangekomen op de plek blijkt dat we niet de enigen zijn die van het mooie weer genieten. Het hele strand is/ligt vol met recreanten en met moeite weet ik in een hoek mijn rodpod te parkeren. De overige hengels moeten maar even wachten tot het wat rustiger is. Voor de jongens geen probleem: die staan na drie seconden in hun zwembroek en duiken het water in. Ik monteer de rigs, bevestig de boilies, hang er een PVA netje gevuld met wat extra boilies bij (heel en gebroken)om bij te voeren en werp die zo ver als ik kan om de drukte te vermijden. We zullen het wel zien; zelf kruip ik lekker in de schaduw onder de brolly en laat de mannen lekker spelen.

.

Een uurtje later gaan we eten. Ik heb mijn Trangia aluminium kookset meegenomen en maak naast pasta ook een set lekkere knakworsten warm. In het zakkende zonnetje bij een rustig meer in het gras eten met de kids. Mooier wordt het niet! Alleen laten de karpers nog op zich wachten.

Even later arriveert Roel ook; die komt een paar uurtjes meevissen en wij kunnen dan mooi even bijkletsen achter de picker en de feeders. Als het donker begint te worden zet ik de jongens allebei een hoofdlamp op en kijken we naar de ganzen die zich klaarmaken voor de wintertrek en in mooie “V-waaiers” voorbij komen vliegen. En we zien zowaar een paar ijsvogels!

Als het eenmaal helemaal donker is wordt er met de lampen nog een spelletje “aliens” gespeeld en ruimen we daarna de boel op. Jammer genoeg geen karpers maar wel veel schik, lekker spelen en mooie voorns vangen aan een licht stokje; leuk! Thuis aangekomen stappen de heren in de tent en na een uurtje kletsen en lachen horen we niets meer; die slapen!

De volgende ochtend is iedereen alweer vroeg wakker; het daglicht in de tent helpt duidelijk niet om uit te slapen…. Twee witte moeie gezichtjes zitten op de bank als ik beneden kom. Vanochtend maar even rustig aan doen en de boel een beetje opruimen in de garage. Daar aangekomen blijkt Félix nog wel zin te hebben om met de boot te vissen. En ja, waarom ook niet? Het is uiteindelijk een visweekend voor hem, dus dat gaan we doen! Ik heb nog een paar voorns in de vriezer liggen; die gaan we maar eens uitlaten onder een dobber. Misschien lukt het wel om een mooie snoek te vangen. Om een uur of twee draai ik de boot in het water en varen we de plas op. Ik vis met twee dobberhengels en zelf hou ik een fireball hengel vast. Félix kijkt strak geconcentreerd naar de dobber; ik heb hem uitgelegd wat er gebeurt als je beetkrijgt en hij wil graag een snoek van dichtbij zien.

Ik vaar een aantal bekende taluudjes af en merk dat het herfst begint te worden. Al behoorlijk veel afgestorven planten drijven in het water en blijven irritant vaak aan de dreggen hangen. Het zweet staat uiteindelijk op mijn rug. Sturen, binnendraaien, dreggen schoonmaken, diepte afstellen, terugzetten en dat in die hitte. Maar gelukkig komt na een tijdje die verlossende aanbeet en kunnen we een mooi snoekje landen. Geen metersnoek, maar toch! Félix vindt het allemaal reuze spannend; toen de snoek bij de boot kwam heb ik hem even over de rand laten kijken en op dat moment zag hij de tanden. Met een grote sprong zat hij weer voorin de boot en helemaal toen de snoek op de mat lag bewoog hij (Félix) geen vin! Jelle daarentegen wilde wel even laten zien dat hij dit allemaal al kent en hielp flink met het meten van de vis. Ik heb Jelle een Savage Gear landingshandschoen aangedaan en hem de vis op laten tillen. En na een paar aansporingen is Félix er naast gaan zitten hetgeen resulteerde in een bijzonder leuke foto van de twee jongens en de snoek, prachtig!

Kort hierna zijn we er weer vanaf gegaan. De boot moest nog teruggebracht worden en we hebben afgesproken met hele gezin Félix mee te nemen naar het restaurant met de grote gele M. Want als je als kind een topweekend wil hebben dan sluit je daar dus af!

John Smit

Drie maal ben ik op pad geweest gedurende de afgelopen twee weken en drie maal zat het niet echt mee qua omstandigheden. Door de weeks, terwijl ik onder de airco zit, prachtig windstil weer. In de weekenden is dat wel anders… Veel te veel wind wat het spotten van karpers onmogelijk maakt en het vissen met de pen ook niet bepaald gemakkelijk. Toch gaan we er gewoon voor, al dan niet met aangepaste vismethodes.

De eerste visdag is een merkwaardige. Op de pen slechts wat terror-ruisvoorns die met de mais aan de haal gaan. De voerstek lijkt zijn beste tijd gehad te hebben. Sander heeft echter nog een geheim wapen mee. ‘ Kattenballen’ en nee daar is geen schaar of mes aan te pas gekomen… Kattenvoer in de blender en krokante ballen draaien maar. Meurt als de ziekte dus zal vast goed zijn. Twintig meter naast de voerstek wordt de kattenbal neergekwakt in een mooi geultje tussen het wier. Geen steunen, geen piepers, wel vast lood. Leg je hengel anders even tegen mijn tas aan, voor de zekerheid, opper ik.

Tien minuten later krijst de baitrunner het uit en wordt de hengel bruut richting waterkant gesleept. Sander kan er nog net bovenop duiken en ziet zijn karperstok maximaal doorbuigen. Een zwaar gevecht volgt waarbij de vis echt elk wierbedje wel eens of meer weet te vinden. Eenmaal op de kant zijn we beide onder de indruk van deze kapitale karper. Puntgaaf, op topgewicht en wat een kracht straalt deze vis terecht uit!

Buffel!

97cm en 37 pond!

Zo zie je ze niet vaak

Die middag gaan we nog naar een dubieus watertje wat werkelijk stampvol licht met karpers. Zo vol, dat er hier en daar nog wel eens iets mis lijkt te gaan genetisch, want wat een gedrochten zwemmen er tussen. We vangen er beide één en missen er een aantal. Absoluut niet moeders mooisten, maar gezien het uitblijven van activiteit toch wat welkome actie.

Merkwaardig...

Vast lood

Ja, ik voel me nu echt een zwakkeling. Heb me zowaar vergrepen aan een grote zak aardbeienboillies, pop-up boilies, hair-rigs en vastloodsystemen. Waar gaat dit naartoe? Tsja wat Sander kan… Nee karpervisser wordt ik nooit, deed een teken van boven mij bevesigen. Na een uur zitten een gierende run op de abu reel, vandaag fungerend als baitrunner. Yes, voor mij ook zo’n buffel! Denk ik nog… Verbauwereerd sta ik even later naar een, keurig in de scharnier gehaakte, snoek te kijken… Op de aarbeienbollies!!! Sander komt net aanlopen en maakt wat platen van deze toch wel hilarische vangst. Later volgt nog een fraaie zeelt voor hem, verder blijft het stil op deze winderige middag.

Heb ik weer...

Explosieve vissen, die zeelten!

Afgelopen weekend eenzelfde verhaal. Weer veel te veel wind! Dit maal één penhengel en één hengel vastlood. Weer  die pesterige ruisvoorns op de voerstek en ook nu weer blijft het bij een zeelt. Niets mis mee, maar we vragen ons af waar de karpers zijn gebleven.

Wederom een fraaie zeelt voor Sander

Terug in het kruid

We verkassen naar ander water en zien hier tweemaal een karper springen. Reactie op drijvend, danwel zinkend voer komt er echter niet en zodoende verkassen we naar een alijd prijs stek. Hier waait je de mais zowat van de haak maargoed wie niet waagt die niet wint. Nadat we beide een aanbeet missen kan Sander de haak zetten op een paairijpe brasem. Helemaal vol met pukkels en gelukkig niet zo slijmerig als normaal. De vis wordt snel onthaakt waarna mijn pen plat valt en wegloopt. Ik sla aan op wat in eerste instantie een forse zeelt lijkt, maar het blijkt toch een karpertje te zijn. Leuke knol en dus snel op de foto ermee.

Toch nog een vis voor mij

We proberen hierna nog een aantal stekken maar veel levert het niet op. Sander weet nog één karpertje te vangen en daar blijft het bij. We zien wel vis zwemmen hier en daar, ook wordt er druk geaasd tot zelfs tegen de haak. Mais moeten ze echter even niet, kennerlijk hebben wormen en andere kruipsels nu de voorkeur.

De laatste van het stel

Groet,
Volkmar

Elk jaar weer worden er tig plannen gemaakt voor die 8 weken durende pauze. Vorig jaar nam het ‘renoveren/upgraden’ van mijn boot veel tijd in beslag en werd er daarnaast veel gejaagd op karper. Plannen om te barbelen vielen totaal in het water, maar staan dit jaar opnieuw op de agenda. Nu maar kijken of ze er van komen, want voorlopig is het weer karperen wat de klok staat.

De eerste sessies gaven niet al te veel resultaat. Sterker nog, eigenlijk helemaal niets. Een sloot waar je vorig jaar nog over de knolletjes naar de overkant kon lopen bleek volledig doodgevroren en ook de windes en harders van de waterweg gaven nog geen gehoor. Met de sterk stijgende watertemperatuur kon het echter niet anders dan dat de vangsten snel op gang zouden komen en nu, twee weken later, is een deel van de witvis en karper zelfs al afgepaaid. Het kan raar lopen!

Mijn eerste karper mag dan lang op zich laten wachten, het blijkt wel een mooie vis te zijn. Na een hele middag staren, loopt het pennetje eindelijk mooi weg. Direct na de aanslag giert mijn molen het uit en weet ik genoeg. Dit is een ‘goeie’. Lange tijd heb ik weinig tot niets te vertellen, maar van de eerste aanblik wordt ik wel blij. Het blijkt namelijk mijn eerste spiegelkarper te zijn. Dat heeft even geduurd zeg! De vis wordt uiteindelijk geland en een geïnteresseerde wielrenner schiet een paar fraaie platen. 22 Pond spiegel mag even later weer zwemmen.

Mijn eerste spiegel

Een dag later zit ik er weer, nu slechts 2 uurtjes, maar met het heerlijke weer moet het gewoon even. Het blijft akelig stil en helaas moet ik alweer afbreken. Natuurlijk blijft het pennetje zo lang mogelijk op zijn plaats en wordt deze nauwlettend in de gaten gehouden. Als echt alles opgeruimt is draai ik me om en klik ik mijn tas dicht. Ik hoor plots een schuivend geluid en een plons. Wat…? Het levert niet meer dan een natte voet op. De karper heeft de haak direct gelost en is gevlogen. Machtig wat sta ik te balen. Anderzijds misschien maar goed ook dat de vis de haak loste, wie weer waar mijn hengel anders beland was…

Er werd gevist met de pen en met de korst. Grote voerplekken maken of juist miniem voeren, veelal met mais. Het laatste leek over het algemeen een betere werking te hebben waarbij telkens weer opviel hoe snel de vissen het aas wisten te vinden. Er wordt kennerlijk veel gezocht tussen de exploderende plantengroei en dat levert een leuke visserij op. Veel verkassen en alle veelbelovende plekjes even proberen.

De eerste van vele

Op den duur veel commotie in een slootje vol lelies, de brasems zijn massaal aan het paaien en slaan de oevers tot schuim. Interessant, want tussen de paaiende brasems heb ik vaker erg goed windes, maar ook karpers gevangen langs de Ijssel. Ik besluit er dus even bij te gaan zitten. Handje mais, pennetje strak langs de lelies en wachten maar. Natuurlijk volgen er gelijk meerdere lijnzwemmers. Het vissen lijkt vrijwel onmogelijk en na een kwartier vraag ik me af of ik niet beter kan verkassen, danwel een loodmontage kan gebruiken. Dan steekt het pennetje licht op, om vervolgens uiterst traag onder een plompenblad te verdwijnen. De haak wordt gezet en direct kan er getuinierd worden. Paaiende brasems zoeken hun heil verderop en van mijn mooie stek tussen de lelies blijft weinig over. Het blijkt weer een spiegel te zijn! Zo vang je ze nooit en zo zijn je eerste twee karpers van het jaar beide een spiegel. Ook is het PR van vorige week er al weer aan met deze 24 pond vis.

Mooie dikke spiegel

Wat verder vooral opvalt, is de enorme zeeltenexplosie. Zo vang ik in één weekend meer zeelten dan in de rest van mijn leven. Vooral mannetjes tussen de 45 en de 50cm, een enkeling net erboven. Schitterende vissen met hun rode kraaloogjes en steeds weer andere kleuren. De vissen geven bovendien knap sport op de drie meter spinstok die ik voor dit werk gebruik. Vier grote korrels mais op een karperhaak vormen plots geen probleem meer voor deze normaal zo schuwe rovers.

De grootste van het stel

Dan zijn er nog de ruisvoorns, of beter gezegd ‘rosvoorns’. Staat je pennetje net mooi, wordt hij van links naar rechts door het water gerost door deze straatschoffies van de wijkwateren. Toe dan! Kom dan! Lijken ze te roepen terwijl ze keer op keer tegen de dobber beuken. Af en toe gaat er een wat groter exemplaar met de mais aan de haal, met pijlsnelle weglopers tot gevolg.

Up close...

En dan komt ook de eerste schub van het jaar voorbij, de zoveelste zeeltaanbeet levert toch wel erg forse massa op. Toch wordt er niet direct een enorme run genomen maar blijft de vis diep stampen. Kolossale zeelt dus? Plots komt de karper, slaand als een snoek, richting oppervlak om vervolgens een korte run te nemen. Vlak onder de kant ligt een enorm wierbed, welke de vis feilloos weet te vinden. Vijf meter verderop komt ze er weer onderuit en blijft dan stil liggen. Nou komop, zwemmen! Als de vis nu gewoon een run neemt snijdt mijn dyneema hoofdlijn gemakkelijk door het weer, nu is dat wel anders. Ik sta een halve minuut te zeulen maar er zit echt maar één ding op. Schoenen uit, sokken uit, broek opstropen en gaan! Het water is verassend warm en ook blijkt de bodem mij, tot mijn verbazing, prima te kunenn dragen. Stukje bij beetje pluk ik de lijn vrij, waarna de karper wakker wordt en direct het volgende wierbed opzoekt. Ik struin lekker verder en gelukkig blijft de vis gewoon netjes hangen. Een prachtig gekleurde schub van 18 pond mag na een paar platen weer verder.

Fraaie vis

De eerstvolgende beet stuift wel gelijk vol door de slip, maar massa ontbreekt er dit keer een beetje aan. Klein karpertje? Nee weer wordt ik voor de gek gehouden. Het blijkt opnieuw een leuke zeelt te zijn.

Dan nog een dagje met Mark en Sjoerd op pad, twee broertjes van Judith. Mijn vader wil graag nog een paar ruisvoorns voor in de vijver en gezien hun aanwezigheid in grote aantallen lijkt het een makkie te worden. Niets is minder waar, natuurlijk, want de ruissers zijn massaal aan het paaien deze dag. Wat rest zijn visjes die zelfs haakmaatje 14 amper weg krijgen. Toch vermaken we ons prima en hoewel ik twee schitterende weglopers op de pen compleet mis door niet bij mijn hengel aanwezig te zijn, vermaken we ons kostelijk. Mijn vader een paar blankvoorns rijker en Mark en Sjoerd een flink stuk paastaart. Een leuke visochtend om mee af te sluiten!

De mannen aan het werk

Met zeelt, karper, spiegelkarper, brasem, ruisvoorn, blankvoorn, winde en kroeskarper op de mat een leuke en veelzijdige periode. Misschien binnenkort toch maar eens achter de barbelen aan dan..? Owja, moet ook nog wat klussen aan de boot…

Prima ochtend!

Groet,
Volkmar Strikkers

Karperen, ooit deed ik het nagenoeg elk weekend. Vanaf maart t/m oktober werden naast werken de weken gevuld met boilies draaien, voeren, voeren en nog eens voeren en van vrijdag op zaterdag vissen. In Nederland, maar ook Frankrijk werden zo jaarlijks vele mooie uren aan de waterkant doorgebracht. Tot het moment kwam dat de scherpte er af ging, de motivatie minder werd en het meer op “moeten” dan op “genieten” ging lijken.

Andere visserijen begonnen bovendien meer en meer aantrekkingkracht uit te oefenen en steeds vaker werd het karpervissen verruild voor het vissen op snoek en later ook snoekbaars en meerval. De laatste jaren vissen we dan ook nog voornamelijk op roofvis en blijft het fanatiek vissen op karper meestal beperkt tot de “gesloten tijd”.

Maar toch, karpervissen blijft bij tijd en wijle een zeer spannende bezigheid, en het doorbrengen van een nachtje in de slaapzak achter de piepers is nog steeds geen straf. En dus keken we verwachtingsvol uit naar wederom een ouderwets nachtje karperen. Ook vorige week visten we op dit kanaal, zonder resultaat, maar nu zou het vast beter gaan.

Om zo maar lukraak een nachtje op een stek te vissen heb ik nooit zo zien zitten. Een degelijke “voerbereiding” geeft me altijd meer vertrouwen en heeft vaak (maar niet altijd…) mooie resultaten opgeleverd. Ook voor deze kanaalsessie wilde ik dus perse voor-voeren. Op de stek die we voor ogen hadden betekend dit echter wel dat er in het donker vanuit een bellyboat gevoerd moest worden. Je moet er wat voor over hebben… En dus toog ik afgelopen week enkele keren met in mijn auto een bellyboat, waadpak, waadschoenen en flippers richting de waterkant. Zo konden de meest strategische plekken worden aangevoerd. Ik had er een goed gevoel over.

Omdat we met twee auto’s naar de stek van onze keuze zouden rijden besloten we direct op de stek af te spreken. Omdat ik nog enkele verplichtingen had zou ik wat later komen als Hendrik-Jan. Gezien de warmte en de stek die we voor ogen hadden had ik bovendien niet zo’n behoefte heel vroeg aan de waterkant te zitten.

Het is 16.00 uur als ik wordt gebeld door HJ; ik heb zojuist een enorme fluiter gehad, helaas schoot de vis los, volgt het relaas van HJ me vol enthousiasme! Mooi, denk ik, het lijkt er op dat we een nacht vol actie tegemoet gaan. Extra snel pak ik de auto in en een uur later ben ook ik ter plaatse.

Ik installeer mijn hengels naast die van HJ, (we vissen run-om-run) en wachten op wat er komen gaat. Dat blijkt niet veel, en als het al geruime tijd donker is kruipen we in de slaapzak. Het is een heerlijke nacht (wat worden we dit voorjaar toch verwend) en een tent opzetten is dan ook totaal overbodig.

Na middennacht volgt er dan toch een beet op de linker hengel van HJ. Helaas blijkt dit een mega-grote brasem te zijn die wel wat zag in zijn pop-up geviste haak-aasje. Verder gebeurt er, ondanks alle voorbereiding, de hele nacht echter niets. Vreemd.

Het is s’ochtends al licht als ik wakker word. Geen enkele aanbeet van karper gehad, we kunnen het niet verklaren We hebben toch duidelijk een aantal vissen gezien op onze stekken.

We besluiten in te pakken en overleggen de opties. Omdat we nog steeds niet zijn uitgevist en wel toe zijn aan wat actie willen we eens gaan kijken bij een plasje waarvan we weten dat er enkele mooie graskarpers rondzwemmen. Nadeel van dit plasje is dat je er om goed te kunnen vissen eigenlijk in het bezit moet zijn van een waadpak. Dit omdat er vanaf de kant door de grote hoeveelheden riet nauwelijks is te vissen. Nou hebben we deze toevallig bij ons en we besluiten dan ook wadend een graskarper met de korst te gaan besluipen.

Aangekomen op de stek worden er eerst enkele stukken brood gevoerd. De wind is ons vandaag goedgezind want deze laat de korsten precies in een kommetje drijven waar we al eens een paar mooie graskarpers zagen zwemmen. Staand tot onze liezen in het water wachten we zo of er vis in de buurt is en of we die aan het azen krijgen.

Er zullen zo’n 15 minuten voorbij zijn als er enkele wellingen in de buurt van de korsten te zien zijn. Graskarper! Niet veel later verdwijnt de eerste korst onder water. En daarna nog één. Nu is het tijd om onze korsten in te gooien. We halen uit een wit brood een flinke pluk en vouwen die om onze haak maat 4. Een klein beetje aanknijpen (niet te veel want dan zinkt deze) is genoeg om met een soepel worpje deze zo’n 20 meter te kunnen inwerpen. Nu wordt het bijzonder spannend! Het duurt niet lang of bij de korst van HJ ontstaat een flinke welling. Dan wordt de korst onder water getrokken. Als de lijn begint te lopen slaat HJ aan. Hangen! De vis, zo te zien een beste, neemt een flinke spurt het wijd op. De slip van zijn molentje krijst het uit en de nodig meters verdwijnen van de spoel. Zwemmend van links naar rechts wordt de vis langzaam moe en krijgt HJ steeds meer vat op de vis. Even later krijgen we de eerste glimp. Inderdaad een hele mooie, zeker een dikke meter! Om geworstel in het net en op de onthaakmat te voorkomen word de graskarper goed uitgedrilt.

Graskarpers hebben de neiging zich ogenschijnlijk snel over te geven waardoor ze snel te scheppen zijn. Dat kun je echter maar beter niet doen, want eenmaal in het net exploderen ze dan alsnog en zijn onhandelbaar. Als de vis echt goed is uitgedrilt, steek ik pas het net eronder, hebbes. We waden terug naar het riet waar we een de camera hebben klaarliggen. De vis is groot, erg groot. We hebben geen unster of meetlint meegenomen maar dat de vis over de meter gaat is wel duidelijk. Het gewicht schatten we op hoog in de 30 pond. Staand in de rottende bagger schieten snel een aantal foto’s. Dan waden we naar dieper water en laten de vis los. Meteen zwemt deze er als een haas vandoor.

wat een bak...

Toch nog succes, en dat al na een half uur! Daar hebben we dan de hele nacht voor zitten vissen, om nog maar te zwijgen van de bellyboat voerperikelen. Niets hengel set-up, niets bivy met stretcher, niets electronica, niets geavanceerde rigs, niets boilies en particles. Nee, gewoon een hengel, een molen, een lijn met aan het eind een haakje met een korstje. Hoe simpel kan het soms zijn.

Graskarper zwemt vaak niet alleen en dus besluiten we te bekijken of er wellicht nog een grashapper te strikken is. Nog tijdens de dril van HJ’s “onderzeeboot” zag ik al enkele keren een korst verdwijnen van de oppervlakte. Het kan dus haast niet anders of de volgende vis kan niet lang uitblijven, zo denk ik bij mezelf.

Dat blijkt toch tegen te vallen. Ondanks dat we duidelijk signalen zien van aanwezige (gras)karper laten ze de korsten nagenoeg ongemoeid. Alleen de korsten die helemaal in het riet zijn gewaaid, die worden soms gegrepen. De gretigheid is er daarbij echter af, want regelmatig zien we ook een korst naar beneden getrokken worden om vervolgens weer aan de oppervlakte te verschijnen. En aan in die korsten zit niet eens een lijn vast! De dril van HJ’s vis heeft het water blijkbaar toch iets teveel op de kop gezet, en de karpers zijn nu erg voorzichtig. Toch zitten ze er wel en pakken ze, heel sneaky, zo af en toe een klein stukje brood.

Bij een volgende worp gooi ik precies in een klein inhammetje, strak tegen het riet. De korst zinkt half en ik kan deze nog maar nauwelijks zien. Ik houd dan ook mijn lijn strak in de gaten. Na vijf minuten ontstaat er een kolkje precies op de plek van mijn korst. Ik verwacht nu dat de lijn op elk moment strak gaat lopen. Toch gebeurt dit niet. Als de kringen rondom de korst zijn uitgedijd begin ik te twijfelen. Is mijn haak uit het brood verdwenen? Of is mijn korst gewoon gezonken? Dan zie ik ineens toch mijn lijn bewegen. In een reflex hef ik mijn hengel. Yes! Vis! De vis neemt meteen een enorm schot, precies in de goede richting, weg van de brede rietvelden. Ik verminder de druk om zodoende de vis ongehinderd het wijd op te kunnen laten zwemmen. De drukvermindering wordt beantwoord met een nog langer schot waarbij mijn molen een heerlijk geluid maakt. Dat is zo te zien een goeie, roept HJ. Als de vis wel erg ver doorzwemt voer ik de druk weer op. De vis is nu uit de gevarenzone en hier kan me niets meer gebeuren. De vis, vermoedelijk een graskarper van hetzelfde kaliber als de vorige, stopt nu en langzaam kan ik de vis terugpompen. Als de vis even laten voorbij zwemt zien we nog net een enorme staart onder de oppervlakte voorbijschieten. We kijken elkaar aan. He, zag je dat? Volgens mij is dat een gewone karper, roept HJ. Ik heb het ook gezien en inderdaad is dit geen graskarper. Er zitten op deze plas ook een paar schubkarpers, weet HJ vervolgens te melden. De topper zit daarbij rond de 40 pond, wordt mij fijntjes medegedeeld. Deze vis gaat zo te zien een eind in die richting. De vis cruist nog wat van links naar rechts en van rechts naar links. Enkele keren moet daarbij de slip nog even een toegift doen, maar het echte geweld is er af. Toch neem ik geen enkel risico en dril beheerst deze grote schubkarper, zo veel is nu wel duidelijk, af.

Als de vis vlak bij het net is valt me pas op hoe enorm lang de vis is. En ook de rug van deze vis ziet er meer dan imposant uit. 10 minuten na de aanslag schuift HJ het net onder de vis. Met de vis in het net waden we terug naar de rietvelden. Omdat ik deze vis toch wel graag wel meten en wegen besluit HJ terug te lopen naar de auto. Ik houd de vis in het net in het water. De vis ligt mooi recht en de kieuwen gaan rustig op en neer. Daar hoef ik me dus geen zorgen over te maken. Na een paar minuten is HJ weer terug. Mét meetlint, unster en weegzak. Als we de vis uit het net halen en op de drijvende onthaakmat leggen zijn we het er over eens dat deze vis de meter wel eens zou kunnen halen.

Mijn grootste schubkarper, al weer 10 jaar geleden, was 102 lang. Zou deze groter zijn? Het meetlint stopt bij 101cm. Geen nieuw PR dus, maar wat een bak. We leggen de vis in de bewaarzak en hangen de unster eraan. Bij 18 kilo stopt de naald. Jammer dat de vis haar kuit al kwijt is, anders was deze zeker over de 40 pond gegaan, zegt HJ. Inderdaad jammer, maar erg rouwig kan ik er niet om zijn. Wat een prachtig dier is dit!

Net als de graskarper van HJ fotograferen we ook deze gigant staand in het water, geholpen door de drijvende onthaakmat. Zo maken we een serie prachtige foto’s waarna ook deze vis haar vrijheid terugkrijgt. We vinden het mooi geweest en besluiten naar huis te rijden voor een welverdiend bakje koffie.

Korstvissen na en nachtje blanken brengt ons zo toch nog in anderhalf uur tijd prachtige vissen. Het kan verkeren.

Michel

Woensdag en Donderdag ben ik er weer en als ik wat langer blijf staan zie ik een aantal maal graskarpers die met hun staarten het water tot schuim slaan. Ik vind het best, de graskarpers op dit water zijn dusdanig groot dat ze vangen absoluut geen straf is.

Zaterdag maak ik de boot in orde voor een nachtje op het kanaal met Michel. De aangevoerde stek is vanaf de kant vrij kansloos en hoewel een lund nou niet de meest handige visboot is om met twee stretchers een nachtje te bivakkeren achten we beiden de kans op het landen van een vis vanuit de boot een stuk groter.

Om 5 uur ‘s avonds hebben we de boel erin liggen. Een touw naar een boom op de kant en een touw aan een stalen bolderpaal moeten ervoor zorgen dat we relatief stil blijven liggen. Ik positioneer 1 hengel in het kantje en 1 op de kop van het remmingwerk daar waar Michel een hengel in de vaargeul parkeert en 1 aan de overzijde. Hierna ruimen we rustig de boot in, maken de slaapplaatsen gereed en eten een hapje, wachtend op wat komen gaat.

Sja......

Michel ziet de eerste actie als zijn met foliewaker voorziene hengel een beetje een stotterende run krijgt die helaas niet hangt bij het heffen van de hengel. Een uurtje later een paar tikken op de top van mijn hengel en als ik aansla exact hetzelfde beeld als bij Michel.

Als het helemaal donker wordt kruipen we beiden in onze slaapzak hopend op een droge nacht. Het voorbijrazende verkeer neemt gelukkig wat af dus met wat geluk moeten we in staat zijn om in ieder geval een oogje dicht te doen.

De andere ochtend wordt ik wat verbaasd wakker, mijn horloge verteld me dat het 6 uur is geweest en dat de hele nacht dus zonder noemenswaardige actie is verlopen. Rondturend over het water zie ik enkele tientallen meters achter de boot weer een graskarperstaart boven water uitkomen en opportunistisch als ik ben pak ik een soepele penstok uit de hengelkast en al snel vliegt er een broodvlok richting de uitdijende kringen op het water. Hierna besteekt een grote grasser het nog enkele malen om strak naast de boot te draaien maar wat we ook proberen de vissen hebben ons door of hebben geen honger want we krijgen verder geen actie meer.

Het uit het water trekken van de boot is ook nog een aardige aangelegenheid wat maar weer aangeeft dat kanteltrailers op een gegeven moment ook niet zo zinvol meer zijn. Er is een grens aan het geheel zo stellen we beiden vast.

Een bakje koffie bij mij thuis en Michel vertrekt weer naar huis. Ik heb bedacht dat het hoog tijd is om de boot schoon te maken. Een hele winter aan snoek, baars en snoekbaars visserij zit nog in de bekleding en de antikal mag ook wel weer eens door de boot en over de motor heen. Als na enkele uurtjes het laatste bijna zwarte water het putje invloeit laat ik de boot even flink bakken in het zonnetje waarna ze weer de schuur ingaat. Tot het laatste weekend van Mei maar weer.

Ik bel nog even met John die aan de IJssel zit te barbelen maar helaas niet al te veel positiefs heeft te melden, het is taai en los van wat aanbeetjes heeft hij nog niets kunnen vangen. Het kost me dan ook niet veel moeite om hem over te halen om het nog even met een stuk brood en 2 hengeltjes in de diverse stadswateren en kolkjes te gaan proberen.

We zoeken de nodige plekjes af waar bij fraai weer nog wel eens een visje hoog wil liggen maar weten nergens iets te vinden. Het is al goed tegen 4 uur in de middag als we een van de laatste opties aanrijden. Een stadswatertje waar zo vertel ik John de grootste karper om en nabij de 20 kilo zal wegen en waar ook nog een graskarper zwemt die de 20 kilo grens doorbreekt.

Om zo snel mogelijk vis te vinden ga ik links en John rechtsaf, kunnen we sneller een flink stuk van het water bekijken. Na 100 meter lopen zie ik enkele donkere schaduwen midden in het water, even goed kijken leert me dat er zeker een 15 karpers liggen te genieten in het zonnetje. Snel bel ik John met de mededeling dat ik ‘ze ‘ gevonden heb en we bespreken een strategie waarna de hengels worden opgetuigd.

In eerste instantie krijgen we weinig respons van de vissen maar na een half uurtje en de nodige nieuwe inworpen drijven er een aantal stukken brood op het water en zien we links en rechts toch wat voorzichtige bekken die al slurpend zich aan het brood beginnen te wagen. Ik krijg niet veel later een mooie aanbeet die ik werkelijk perfect weet mis te slaan.

Balend gaat er een nieuwe korst richting de azende vissen en als ik mijn wegwaaiende nylon lijn probeer te ‘menden’ zodat deze weer wat rechter komt te liggen besef ik me dat ik zojuist de kans op een 20 kilo graskarper heb verprutst aangezien een enorme kolk en een nawuivende graskarperstaart me vertellen dat deze toch echt voornemens was geweest om mijn korst naar binnen te zuigen.

Fors balend gaat er een nieuw stuk brood aan en sluip ik wat meer naar de azende vissen toe waarvan 2 dikke exemplaren de kroon spannen door werkelijk alles dat op brood lijkt naar binnen te slobberen. Een soepel worpje in de baan van de grootste vis die natuurlijk net op dat moment mijn korst met geen blik waardig keurt en dom doorzwemt richting de broodvlok van John. Ik loop maar weer terug en ga naast John staan waar ik opnieuw inwerp.

De grote happende bek verplaatst zich langzaam richting de vlok van John om dan plotseling onder water te verdwijnen. ‘Hou je hengel maar vast’ is mijn advies, ‘die gaat geheid komen’. Toch is er die dag wat mis met mijn profetische gaven aangezien de vis net voorbij de broodvlok van John weer omhoog komt. Ze zwemt wat rondjes precies tussen ons beider vlokken in en als twee kleine jongens met net zoveel spanning in ons lijf staan we te kijken welke kant ze opgaat.

Dat blijkt de kant van mijn vlok te zijn want ik zie een grote bek boven water uitkomen waarbij de vlok compleet in een groot gat verdwijnt. Dit keer maak ik geen fouten en met een ferme zwiep zet ik de haak waarna het water compleet ontploft. De vis hoekt naar een stuk van het water waarvan ik weet dat er een dode boom ligt. Met een maximaal gekromde hengel en een nu lullig ogend 2500 molentje met daarop 26/100 nylon probeer ik de vis af te blokken en de andere kant op te trekken.

Hangen !

Dat lukt ten dele en in plaats van de boom duikt de vis een opkomend leliebed in dat door het snaarstrakke nylon wordt afgesneden. Een eerste glimp van de vis laat zien dat het een spiegelkarper is en als ik wat beter kijk kan ik mijn ogen haast niet geloven. Het is gewoon de topvis van het water die hier aan mijn hengel hangt. John die inmiddels probeert om een double hookup te realiseren bij een nog steeds azende vis komt aangesneld als ik aangeef dat dit toch wel een hele beste vis is.

Diverse malen en met veel machtsvertoon probeert de vis hierna nog weg te komen maar als de uitvalspogingen steeds minder worden schuift John het net onder de vis die zoals alleen grote vissen dat kunnen ‘in het water hangt’. Snel wegen en fotograferen we de vis die absoluut ‘varkens’ aspiraties heeft waarna ze weer haar element in mag. We kijken elkaar aan en hoeven niet veel te zeggen, dit is waar het op aankomt, doorzetten en dan toch die ene vis eruit halen.

Een hele beste...

John vist nog even door als ik tegen 5 uur besluit er de brui aan te geven. Een hapje eten en nog een avondje op de bank zijn best aanlokkelijk na zo lang achter elkaar in de weer te zijn geweest. Dat hapje eten ging prima maar het avondje op de bank wordt me door de neus geboord als zoonlief vind dat ik nu ook nog maar even met hem moet gaan vissen.

John zit nog steeds op dezelfde plek, helaas zonder success en ik neem een penhengel mee voor Bas zodat hij naast karper kans maakt op misschien een dikke brasem of een zeelt. Als we weer bij het water aankomen zien we minder vis bovenin dan die middag maar wel de grote graskarper die met veel kabaal korsten stuk slaat en kleine stukjes naar beneden trekt om ze op te eten.

Eerst de hengel van Bas erin zodat hij rustig zit te vissen waarna ik naar John loop die net heeft ingehaald. Met veel moeite weet ik uit het compleet uitgeholde brood nog een vlokje te stichten en na het inwerpen blijft dat nog net drijven. Toch is het wellicht de gouden manier geweest want niet veel later zie ik John uit mijn ooghoek aanslaan waarna een uitdijende kolk aangeeft dat hij wel meteen raak weet te slaan.

In het heldere water zien we al snel dat het een grote graskarper is die aan zijn haakt hangt en dat kan er op dit water bij mijn weten maar één zijn. Het goede nieuws is dus dat het vermoedelijk de andere topvis van het water is en het slecht nieuws is dat de vis verschrikkelijk slecht gehaakt is. De Fox armapoint hangt maar net in de bovenlip, die bij graskarpers keihard is, dus ik maan John om vooral rustig te drillen.

Dat lukt natuurlijk maar ten dele aangezien de vis diverse malen korte runs neemt. Gelukkig gaat alles goed en we besluiten ondanks de kans op verspelen de vis toch goed uit te drillen om een worstelpartij op de kant te voorkomen. Na 5 minuten hebben we allebei het idee dat het beste er wel af is waarna het net eronder gaat. De afgebroken haak aan het wapperende stuk nylon is een stille getuige die aangeeft hoe dichtbij we waren bij het verspelen van deze vis.

Het uit het water tillen van de vis voelt nog zwaarder aan dan de spiegel van die middag die toch een respectabele 19 kilo wist te noteren. De graskarper weet echter het zeer respectabele gewicht van 21 kilo op de unster te trekken.

Terwijl Bas de hele operatie staat te filmen schiet ik een serietje platen van de vis die daarna snel weer het water in gaat. Even ondersteunen blijkt niet eens nodig want de vis gaat er vrijwel direct vandoor, John achterlatend met een dik nieuw PR.

Een dik nieuw PR voor John

From zero to hero, 24 uur vissen en bij het scheiden van de markt toch 2 vissen pakken die samen 40 kilo aantekenen, het kan raar lopen

Grove vissen op het Haringvliet op snel geviste Salt Shakers

Zelfs een paar double hookups

Het roofvisseizoen is inmiddels al weer een paar weken gesloten en naast dat ik wat minder ga vissen, een aasvissenbak wil metselen (hierover binnenkort meer) en de koi vijver wil gaan verbouwen is de gesloten tijd ook altijd een prima moment om te kijken of  ik het pen en korstvissen nog niet verleerd ben. Daarnaast staan er nog wat nachtjes geplanned die zowel vanuit de boot als vanaf de kant gevist gaan worden.

Dat penvissen gaat in eerste instantie vrij moeizaam. 2 blanks op rij,vermoedelijk veroorzaakt door het nog koude water worden gevolgd door een 3e sessie waarin ik een 60+ zeelt weet te vangen op 2 maiskorrels.

Dikke zeelt op 2 maiskorrels

De kofferbak van een penvisser :)

 Een ochtendsessie met Michel op een putje in de uiterwaarden levert voor mij niets op maar Michel weet met vastlood een mooie oude schub te foppen.  Het is daarnaast toch ook wel weer heel rustgevend om een ochtendje naar het rode puntje van de pen te kijken en omring te zijn door alleen maar natuur.

Fraaie vis voor Michel

De zondag na het ochtendje met Michel heb ik afgesproken met Volkmar om bij hem in de buurt te gaan korstvissen en pennen. Echt veel success hebben we niet, ik weet enkele brasems te vangen onder de pen en zelfs een leuke ruisvoorn op een korrel maïs. Pas in de loop van de middag werkt er een karper mee door een broodvlok naar binnen te zuigen. Gezien de lokatie is het een beetje ‘streetfishing’ maar dan op karper :)

Brasems....

Dan zie ik toch liever een ruisvoorn

Streetfishing, maar dan op karper

Er wordt dus zeker wel gevist, waarbij ik hoop dat het water binnenkort wat warmer wordt waardoor het vissen op graskarper weer een beetje aantrekt…. blijft toch mijn favoriete bezigheid zo in de gesloten tijd.