Het materiaal:
Persoonlijk heb ik een voorkeur voor mijn “Lamiglass” hengels die toevallig 100km van Astoria in Woodland gemaakt worden. Een medium actie geeft genoeg gevoeligheid om zelfs de meest voorzichtige aanbeet te voelen, maar genoeg body om een grote vis tot 3 meter en 350-400 pond te kunnen drillen. Op deze hengels zit ook een gegarandeerde gratis vervanging als je er één breekt en gemiddeld breek ik er 1 tot 2 per seizoen op grote steur. De eerste brak ik dit jaar, terwijl ik probeerde een vis van ongeveer 150cm probeerde te landen. Dit is het type vis en het moment waarop je de hengel kan breken. Deze vis heeft de neiging wild te worden op het moment dat je ze in het net landt of bij de staart grijpt. Als je dan niet genoeg lijn uit hebt staan breekt de punt van de hengel in het geweld!

Dit is het moment waarop de vis wild kan worden en kan gaan "rollen"!

.

Als reel kies ik de Penn 320gti. Ik heb veel verschillende merken en types (Shimano, Daiwa, Tidewater, etc.) maar Penn heeft de duurzaamheid om deze vis in zout water condities te kunnen bevissen en ze zijn ook economisch in aanschaf, onder de 100 dollars.
Als lijn heb ik een voorkeur voor 30lbs nylon hetgeen voldoende is om een vis van 400 pond te landen. Een grote vis heeft ook de neiging om zich in het lijn te “rollen” in een poging de lijn te breken met zijn scheermesscherpe punten die over zijn lichaam lopen. Dit lukt soms maar door hard te drillen met een strakke slip en lijn kun je dit voorkomen.

Mooie sport op licht materiaal maar wel op de rand van breken.....

.

Ik heb een voorkeur om in ondiep water te vissen, met name op de zand en modderplaten aan het einde van het opkomende getij en de eerste uren tijdens laagwater. Dit om de vis te vinden die foerageert op de net ondergelopen platen of in de kanalen tijdens eb. De vis zit dan achter schaaldieren aan en ansjovis op deze platen terwijl zijn concurrentie, krab en dergelijke, in het diepere water blijft. Hotspots veranderen overigens jaar op jaar en van dag tot dag, ik zoek altijd kleine kanalen waarvan ik weet dat daar de vis doorheen trekt.

Als we op een plek zijn waar de aanbeten goed doorkomen noteer ik tijd van de dag, getij en probeer ik in te schatten wat de vis doet; trekken ze de rivier in of naar buiten? Dit bepaalt voor de volgende dag mijn eerste keuze op deze plek en tijd. Een goede GPS is dus cruciaal! Vaak zie je een herhalend patroon op het getij totdat het getij zo ligt dat het de nacht ingaat. In het algemeen is het zo dat wanneer er na 30-45 minuten geen aanbeet is geweest ik verplaats. Soms maar een paar meter, dat kan genoeg zijn! In dieper water is een goede sonar essentieel om de vis te vinden; ik gebruik een Garmin sonar/GPS 540s waarvan ik gemerkt heb dat die dit werk uitstekend doet.

De monding van de Columbia rivier, zoals ik eerder heb gezegd, heeft veel verborgen gevaren waar je goed rekening mee moet houden; verborgen zandbanken, palen onder water, ronddrijvend vuil en gevaarlijk sterke stromingen. De gemiddelde stroming van de rivier is 190.000 vierkante voet per seconde (Dutchanglers: jaja, reken dat maar eens na…) waardoor de structuur van de stroming continu verandert. Hiermee levert de Columbia rivier meer zoetwater in de grote oceaan dan elke andere rivier in Noord en Zuid Amerika! De rivier start in Canada en loopt door Washington state via Oregon over een lengte van ongeveer 2000 kilometer voordat deze uitkomt in Astoria.

Aas… Je mag slechts één hengel per visser gebruiken en als ik met twee vissers ben begin ik normaal gesproken met ansjovis en garnaal. Op de tweede opeenvolgende aanbeet op één van de aassoorten verander ik alles naar die aassoort. De ene dag is ansjovis favoriet, de andere dag garnaal. In dieper water is garnaal te kwetsbaar, ik vis dan met ansjovis, smelt (een soort haring) en soms kan inktvis ook het verschil maken. Ik gebruik ook geurstoffen die ik van dag tot dag aanpas maar de combinatie van ansjovis en smelt samen met WD40 is nog altijd een slimme keuze (Dutchanglers: inderdaad, WD40, het smeermiddel in het blauwe busje!).

Aluminium boten zijn het meest gebruikt in deze visserij. De meesten traileren hun boot in het water en de gemiddelde lengte varieert van 18 tot 24 voet. Hoge boorden zijn essentieel omdat vaak in de middag de wind oppikt en de golven dus ook! Ik gebruik daarnaast driftzakken om de boot te stabiliseren.

De combinatie truck en boot die veelal gebruikt wordt

.

Hoe vis je op steur? Je gaat voor anker, vaak op het moment van een afzwakkende ebstroom. De boot ligt dan van oost naar west voor anker, de stroom gaat dezelfde richting. Als de stroming verder afneemt neemt de wind uit het zuidwesten de kracht over en daardoor gaat de spiegel van de boot nogal heen en weer. Dit maakt het bodemvissen erg lastig. Het gebruik van een driftzak op één van de hoeken op de achterzijde van de boot is dan een uitkomst en maakt de boot meer stabiel. Ik gebruik een 50inch diameter driftzak voor mijn 18 voets boot; dit is in de meeste gevallen genoeg.

Boot op anker en "gestabiliseerd" met een driftzak achter de boot

.

Deze technieken en theorieën zijn mijn persoonlijke mening. Ik ben er zeker van dat wanneer je aan 15 vissers hetzelfde vraagt je 15 meningen kan krijgen. Nogmaals: het is gebaseerd op mijn ervaringen en mening.

In het volgende artikel zal ik ingaan over het naderende seizoen voor zalm op Chinook en Coho. Tot die tijd: “cheers and happy fishing”!

Dale Murff

The gear:

I personally prefer my “Lamiglass: brand fishing rods, which happen to be produced about 80 miles from Astoria in southern Washington State in Woodland. A medium action provides the sensitivity to feel the faintest nibble, yet enough backbone to handle a large fish, 8 – 10 feet in length and 350 – 400 lbs. They are also guaranteed free replacement if you break one and I usually break 1 or 2 each season on the sturgeon. I broke the first one of the year this past weekend, landing a 59” fish, which is usually when you will break it! These fish tend to start going crazy when netted or tail snared. If you do not have, enough line out the tip of the pole takes the impact of the thrashing.

This is the moment where the fish can go crazy and start to roll!

.
My choice of reels is the Penn 320 gfi – I have many different brands of reels, i.e. shimano, diawa, tide water etc, but the Penn has given be the durability to handle these fish in salt water conditions without any problems and they don’t cost an arm and a leg – under $100 us.
I prefer 30 lb monofilament, which has proven to be plenty to land a 400 lb fish occasionally. A large fish will tend to “roll” up in the line to attempt to cut the line with its razor sharp “scutes” or body armor. They are successful occasionally but if you keep the drag and line tight, it makes it more difficult for the fish to roll it up!

Great sport but close to the limit of the material.

.
I prefer to fish in shallow water, on the sand / mud flats on the last of the flood tide and first couple of hours of the ebb in an attempt to ambush my prey as it approaches / feeds up out of the main channels onto the sand flats and returns to the channels on the ebb.
The fish are pursuing fresh clams, sand shrimp and anchovies on these sandbars, and the competition of crabs and other scavengers stay primarily in the deeper water. Hot Spots change from year to year and sometimes day to day, but I look for small channels, which are likely to funnel fish to these feeding grounds.
If we get into a good bite, I will note the time of day, tide status, and try to guess what the fish are doing (coming / going?) and that will be a first choice the following day at the respective time and location. A good GPS is critical. Many times a recurring bite will last several days until the tides change enough to make it unfishable due to nightfall. As a general rule, no bites in 30 – 45 minutes a move is necessary, even if only a few feet, which can make a difference. Low water and the early flood means fishing the deeper holes (because the sand flats are exposed and fish are forced to move with the tide). This is where good sonar is required to find the fish. I use a combo sonar/gps Garmin 540S which I find does the job nicely!
The Columbia River estuary, as I have spoken, has many hidden hazards the one must respect, i.e. hidden sandbars, submerged pilings, debris floating from up river, and dangerously strong currents. The average flow rate for the river is 190,000 cubic feet of water per second, which causes the contour of the bottom to be ever changing. The Columbia River provides more water to the Pacific Ocean, than any other river in North or South America. The river Starts in Canada and extends down through Washington state into Oregon for 1214 miles, before dumping into the pacific a few short miles past the city of Astoria.
Bait…. You are only permitted to use one pole per angler, and if I have only a couple people fishing I will likely start by putting out one anchovy, and one sand shrimp. On the second consecutive bite on either of the bait, I will change the other rod(s) to that bait. One day they may prefer anchovies, the next, sand shrimp. Fishing in deeper water (30 feet+) sand shrimp are much too fragile to hold up so I will fish anchovy or smelt or sometimes squid will do the trick on certain days! I will use scents, and those will vary day to day, and spot to spot, but WD40 on anchovies and smelt is always a wise choice.
Aluminum boats are the most common for the sport angler in these parts. Most will trailer there boat to the landing each trip, and the avg size of boat is 18’ to 24’. Deep sides are necessary as the afternoon winds pick up and swift currents. I use a “sea anchor” or drift sock as the tides weaken and the winds increase.

The commonly used combi of truck and boat

.

Sturgeon fishing, you are anchored up; often you will find yourself in a situation when you have a weakening ebb tide. Your boat is anchored east to west with the current east to west, but as the tide looses intensity, the wind out of the southwest / west results it the boat swinging in the stern from side to side with the winds, dragging your bait / sinker, making fishing difficult. The use of a drift sock off the stern of the boat, (corner closest towards the direction of the tide flow) will help hold the stern much more steady making if more fishable. I use a 50” diameter drift sock for my 18’ boat, which is very adequate in most cases.

Anchored boat with a drift sock over the stern for control

.
These techniques and theories are my personal opinions. I am most certain you can ask 15 different anglers on many of the topics and you will get 15 different answers. These opinions reflect my personal experiences and opinions.
The next article, we will speak more about the upcoming salmon season for fall Chinook and Coho salmon runs. Until then, Cheers and happy fishing!

Dale Murff

Het is zes uur als de wekker gaat. Normaal gesproken zou ik vroeger gaan maar omdat het wat later was geworden de avond ervoor wilde ik het niet te gek maken. Voor mij voelde het vroeg, voor mijn 8 jarige zoon helemaal niet. Letterlijk fluitend komt ‘ie de badkamer binnenlopen en vraagt wanneer we gaan. Mijn “nu” levert een grote grijns op. Voor hem is dit vroege tijdstip echt een makkie. We ontbijten samen en ik doe de laatste spullen in de auto. Aasvissen uit de bak in de ton, boot aankoppelen en daar gaan we! Op weg naar groot water, vissen met tandjes zoeken.

In de auto begint Jelle al te onderhandelen: “is de eerste vis voor mij?” , “wat krijg ik als een grotere vis dan jij vang?” ; dit zijn ongeveer de vragen die ik krijg. Toch vind ik het allemaal leuk. Was het een paar jaar geleden nog zo dat ik echt alles moest doen en in de gaten moest houden. Nu merk ik dat hij op deze leeftijd al veel zelf kan. En dat blijkt ook wel op de trailerhelling en in de boot. Meneer dirigert mij als een politieagent de helling af. Houdt het landvast vast en start de motor. Dus nadat ik de trailer op slot heb gezet zijn we snel weg en we varen naar de visgronden.

Omdat we alleen de ochtend hebben om te vissen heb ik besloten een paar bekende waypoints in mijn GPS in tempo af te vissen. Met één aasvis op half water onder de dobber, één vis strak tegen de bodem aan onder een dobber, een fireball jig met aasvis en een hengel met shad zou toch snel iets op moeten leveren. Overigens, een ander voordeel als je zoon meevist: 2 vergunningen = 4 hengels! Jelle vist met de shad. Het is leuk te zien dat hij handig is geworden met werpen en het bewegen van de shad. Natuurlijk nog niet zo scherp als bij mij :-) maar wel goed.En dat blijkt ook wel, want nog geen 10 minuten later zie ik een paar handjes zich om de hengel krommen. Helaas duurt het maar even en een staartloze shad komt boven. De vis heeft precies achter de staartdreg gegrepen en de shad is keurig ingekort. Jammer!

We varen door naar een lang talud op de elektromotor. Daar krijg ik de eerste aanbeet; de fireball jig is gegrepen en de reel loopt af. Ik sla aan en haak een kleine snoek. Gek genoeg zag ik net daarvoor op 10 meter afstand een zefde snoek door de oppervlakte gaan. Ik zal het niet weten maar als dat dezelfde is geweest dan is er aggressief gejaagd door het beestje. Hij geeft in ieder geval leuk tegengas maar door de nog steeds hoge watertemperaturen hou ik de dril zo kort mogelijk. Jelle staat klaar met de fotocamara en ik wil de snoek landen. Op dat moment springt hij uit het water en komt tegen de boot aan. Ik stap terug, de lijn valt slap en je snapt het al; los! De snoek zwemt in één keer weg en eigenlijk vind ik dat prima zo. Snel en niet aangeraakt weer terug, zo groot was hij nou ook weer niet.

Het lange talud levert niets op en we gaan nu dichter op de kant, ondiep. Na een uur weer niks. Het volgende plekje is een interessante. Van drie meter rondom loopt er tussenin een soort trechter van een meter of acht. Dat heeft al vaker in de zomer dikke vis opgeleverd. Jelle heeft in de tussentijd nagenoeg alles opgegeten en opgedronken wat er aan boord was dus die is er ook helemaal klaar voor. Ik besluit “scherp” te gaan vissen. Daar bedoel ik mee dat ik millimeterend de boot het talud laat volgen terwijl de hengels op verschillende dieptes tegen het talud aan staan, van 8 meter tot 3 meter. Mijn boot is daar eigenlijk niet zo geschikt voor maar omdat het vandaag nagenoeg windstil is gaat het nu prima. Ondertussen heb ik de shadhengel overgenomen en gooi ik die continu in het diepe en tik hem terug. Het duurt niet lang of ik krijg een aanbeet en een woest beukende vis vertelt me dat hij een snoekbaars is van het formaat dat je graag ziet. En dat blijkt ook wel. Deze meet 75 cm en ziet er schitterend uit. Jelle neemt een paar foto’s en even later speert de vis weer terug naar zijn vriendjes.

Fijn dat Jelle foto's maken leuk vindt, een mooi plaatje door hem gemaakt!

.

Omdat we nog maar even hebben blijven we in de diepe trechter waar de aanbeet vandaan kwam doorvissen. Alle drie de lijnen heb ik nu op 8 meter strak tegen de bodem gesteld en Jelle heeft de shad weer overgenomen. De signalen die soms loskomen van de bodem zijn fenomaal en meermaals staan we vol spanning te wachten op de aanbeet. Terwijl ik genietend naar Jelle sta te kijken met de fireball hengel in mijn hand wordt opeens mijn arm bijna uit de kom getrokken. Mijn hemel, wat een aanbeet! De vis hangt gelijk en neemt meters lijn. Dit moet een goede snoek zijn. Langzaam voer ik de druk op en pomp de vis iets omhoog. Opnieuw neemt de vis een spurt en dan voel ik dat bekende, en niet gewenste: de hengel veert terug. Los! Hier volgt een kleine drieletterige verwensing op waarop Jelle vraagt wat dat is (dat leg ik hem nog wel eens uit) en ik zie de fireball bovenkomen, met de aasvis er nog aan…… Zou ik dan toch niet hard genoeg de haak gezet hebben? Zou de haak van de fireball te klein zijn, zou……. Ik baal ervan, want eerijk is eerlijk, op de fireball die ik gebruik verspeel ik er niet veel en dit was een goede vis.

Machtige signalen op diep water, wachten op een aanbeet.....!

.

We vissen nog een half uurtje door waarin één van de dobbers nog even gegrepen wordt maar eigenlijk gelijk daarna weer losgelaten. Als we stoppen hebben we in een paar uurtjes dus toch vijf aanbeten gehad. Alleen te weinig verzilverd. Maar ja, geen probleem; zou ik er normaal gesproken van balen, nu heb ik een geweldige dag gehad met Jelle die zelf ook veel schik had met het vissen, varen, foto’s maken en opeten van al het lekkers dat ik (natuurlijk) voor hem mee had. En zo zijn we ook weer op tijd thuis om de rest van de dag met het hele gezin nog wat te doen. Prima!

John Smit

Op vrijdag krijg ik echt de kriebels. Maximaal 20 graden zaterdag, met een koele NW wind, kracht 4. Dat ik daar de kriebels van krijg is omdat er elk jaar wel een dag als deze is in de maand juli, en er elk jaar een grote snoek uit komt op zo’n dag. Het zijn van die dagen waarop de vis even actief wordt en die dagen moet je erbij zijn. Ik besluit er voor te gaan en neem van alles mee. Groot kunstaas, maar ook klein kunstaas om wellicht nog een baars te vangen voor onder de dobber. Vier hengels mee in de boot en een bult kunstaas. We gaan het zien!

Als ik om vijf uur aan de helling sta is het gewoon fris. Blij dat ik mijn fleecejack meegenomen heb rits ik deze helemaal dicht. Vlot gaat de boot te water, waarna ik naar de eerste stek vaar. Een blik op de dieptemeter laat zien dat het water toch eigenlijk nog wat te warm is. 23,4  graden is een temperatuur waarbij ik, had ik het van tevoren geweten, geen snoekdag ingepland had.

Maargoed de voorspelde wind zal het water hopelijk mengen met dieper gelegen water en zodoende wat afkoelen. Daarbij is het gewoon een kwestie van snel handelen en dan moet het allemaal wel goed komen. Eerst maar eens een vis zien te haken!

Ik start met het afwerpen van een mooi kantje. De eigenbouw ratel-Whopper gaat aan de speld en wordt secuur langs wat planten en andere mooie stekken gevist. Het water is prima helder maar staat wel wat laag, wat over het algemeen niet bevorderlijk is voor de vangsten. Toch is het gewoon onwijs genieten om weer eens te kunnen doen wat je het liefste doet, in plaats van telkens weer alternatieven te zoeken.

Na een half uurtje gooien is het tijd om te verkassen. Ik besluit de eerste stek nog snel af te trollen om een dieper gelegen vis mogelijk alsnog over de streep te trekken. Als ik op den duur een scherpe bocht draai en mijn Fatso even op zijn plaats blijft wiebelen, wordt deze met een fikse dreun te grazen genomen. Een mooi gevecht volgt waarna ik een fraaie vis onder de kieuw kan pakken. Met 88cm een prima start van de dag!

Prima start!

Als de vis na enige ondersteuning weer verder zwemt vaar ik alsnog door naar de volgende stek. Hier zie ik al snel een paar flinke kolken, overduidelijk van jagende roofblei. De enige soort waar ik vandaag niet echt materiaal voor heb meegenomen maar ik probeer het toch even. Geen enkele respons en het jagen is eigenlijk al voorbij als ik goed en wel begonnen ben. Door met het volgende plan. Mosselbankje afspeuren op zoek naar snoekbaars!

Ik sleep eerst een flinke shad over de mosselbank, maar als deze met rust gelaten wordt vis ik de stek nog eens werpend uit. Het is nog steeds super rustig op het water en dus kan ik met een lichte loodkop uit de voeten, wat toch wel het lekkerste vist. Met lange glijvluchten vind mijn shad keer op keer zijn weg naar dieper water, maar wordt hierbij helaas niet gestoord. Ze liggen er dus niet vandaag, of ze hebben er écht geen zin in.

Ik vaar door naar de volgende stek, hier ga ik weer voluit op snoek. Een paar flinke fonteinkruid bedden schreeuwen om grinder spinnerbaits. Het enige kunstaas wat hier nog doorheen te vissen is momenteel. Gestaag begin ik de plantenbedden uit te kammen. Hier moet er toch gewoon een liggen? Als ik het beste stuk zorgvuldig heb uitgekamd, zonder enige actie vernomen te hebben, begin ik toch te twijfelen. Water dan toch té laag? De weersomstandigheden zijn toch goed?

Een kwartier later komt de bevestiging. Als een heuse sluipmoordenaar glijdt een snoek uit de planten om mijn spinnerbait te grazen te nemen. Ik voel amper een aanbeet maar het logge mokken spreekt boekdelen, dit is een beste vis! Als de vis vervolgens tergend langzaam het talud af zwemt (ow wat blijft dat een heerlijk gevoel!) weet ik het helemaal zeker.  Hier kom ik voor!

Een aantal pijlsnelle runs volgen en mijn baitcaster krijgt zwaar op zijn donder. Ik zet de slip zo strak mogelijk om de dril niet te lang te laten duren. Dan komt de vis in het oppervlak. Wat een bak, maar zo lang als verwacht is ze zeker niet! De omvang, die heeft ze wel! Nog tweemaal gaat de vis er goed vandoor en dan kan ik haar onder de kieuw vatten. Paar platen en opmeten. 92cm, maar wat een verschil met die vorige vis.

Kerngezonde vis

De grinder netjes in de scharnier

Ook deze vis gaat er weer prima vandoor en ik ga er even bij zitten. Heerlijk om weer echt te kunnen vissen, precies zoals ik het wil. En dan zo’n mooie rustige ochtend er bij. Geen mens op het water! Dit zijn de mooiste sessies die je je kunt wensen!

Ik ga weer verder, kam de rest van de stek ook helemaal uit maar kan geen actieve vis meer vinden. Ook de twee daarop volgende stekken leveren geen vis op en dus gaat het gas weer open naar een verder gelegen stek. Kijken of daar wel wat te vinden is!

Heerlijk die rust!

Ik maak een lange drift langs een fraai talud. Met enige regelmaat wissel ik van kunstaas maar nu de zon er door gekomen is lijkt het helemaal over met de actie. Als ik uiteindelijk een Creeper van Joost Stegeman monteer komt er toch een dapper snoekje uit de planten suizen. De creeper wordt een meter opzij gedrukt maar de snoek hangt niet. Toch een geinig gezicht zo’n vis van twee keer de lengte kunstaas!

Ik ben inmiddels het middag uur gepasseerd en het wordt tijd voor plan B. Een paar baarzen vangen en er daar één van onder een dobber aanbieden op een echte hotspot. Het is deze visserij, op verschillende hotspots, die elk jaar erg goed scoort op dergelijke dagen en ik voel gewoon dat het vandaag ook weer gaat lukken!

Het is even wennen om na al dat zware kunstaas met zo’n klein peuterplugje te vissen, maar na een paar mislukte worpen gaat het alweer als vanouds. Na een klein uur vind ik een flinke school baarzen en dan gaat het hard. De een na de andere komt in de boot maar de meesten zijn veruit te klein om onder een dobber te hangen. Dat doe ik die grote snoek niet aan!

Als er uiteindelijk toch drie maatse vissen bij zitten gaat het gas weer open en vaar ik naar de laatste stek van de dag. In eerste instantie bestook ik het talud met de FatBastard maar dit levert helaas niets op. Dan tuig ik de dobberhengel op voor de laatste drift van de dag. Om vier uur moet ik echt terug naar de helling dus het kan nog net…

Ik start de drift en in gedachten zie ik de dobber al wegscheren de diepte in. Toch blijft het akelig stil en terwijl de tijd weg tikt tikken ook mijn kansen op een laatste vis weg. Nog maar eens op de klok kijken. 15:58, helaas…

BAF! Met een enorme klap verdwijnt de dobber de diepte in. Terwijl deze zeker een meter of acht achter de boot ligt voel ik de aanbeet alsnog vol doordreunen op de hengel. Wat een klap! De dobber blijft twee meter onder het oppervlak heel even staan en racet dan opzij weg de diepte in. Ik wacht geen moment, draai de lijn strak en hijs mijn toch niet lullige baitcaster tot het handvat krom. Wat een massa, dit is er een uit de bovenste categorie!

De vis neemt gelijk een denderende run de diepte in en ik kan niets anders doen dan achter haar aan blijven varen. Terwijl ik met de ene hand de driftzak uit het water sleur moet ik met de andere hand de lange runs zien op te vangen. Minuten lang blijft ze uit het zicht, dit moet echt een kneiter zijn! Weer een run de diepte in, het houdt maar niet op! Dan, na een dikke vijf minuten zie ik de vis voor het eerst. Ik ben sprakeloos, wat een mega bak! Zo breed en gespierd zie je ze zelden, veel mooier worden ze niet!

De vis draait om en daar gaat ze weer. Meters lijn vliegen van de spoel en mijn dobber verdwijnt wederom met een rotgang uit zicht. De slip gaat een paar tandjes strakker en ik zet maximaal druk. Dan komt ze wederom in het oppervlak. Niet normaal! Een puntgaaf schilderij formaatje nachtwacht, geweldig!

Ik pak de vis onder de kieuw en ze geeft nog een paar flinke klappen, dan is het gedaan en til ik haar binnen boord. Ik leg haar in de solution en vaar direct de boot een nabij gelegen strandje op. De vis onthaak ik en leg ik dan naast de boot in het water. Zwemt ze weg? Pech gehad, maar ik wil haar nu zo min mogelijk uit het water hebben. Ik zet de camera op de punt van de boot en druk de ontspanknop in. Snel til ik de vis op, om haar daarna weer in het water te leggen. Zo nogmaals voor de tweede foto en dan is het mooi geweest.

Machtige snoek

Snel de meetplank in het water, 118, 120 misschien wel? Wederom zit ik er flink naast vandaag. De vis meet 113 en ik moet echt twee keer kijken om het te geloven. Zo zie je maar weer, die centimeters zeggen echt niet alles! Ik stap weer aan boord en terwijl ik de vis bij de staartwortel vast houd vaar ik langzaam achteruit naar dieper water. Ik duw de kop naar beneden en laat haar rustig bijkomen. Ze ligt stabiel maar heeft er nog niet veel zin in. Weer een stukje achteruit varen dan maar, daarna laat ik de vis een paar keer plonsen. Dit doe ik door de kop uit het water te tillen en dan weer in het water te laten vallen, wat vaak resulteert in een snelle release. Ook nu lijkt de vis helemaal bij te komen en even later zwemt ze met rustige slagen de diepte in. Ik blijf nog een kwartier liggen, gewoon voor de zekerheid. Ondertussen ruim ik alle spullen op en wring ik mijn broek alvast uit.

Het is lang en breed half vijf geweest als ik eindelijk terug kan naar de helling. Een half uur vertraging, ik ben er nog nooit zo blij mee geweest! Een koele winderige dag in Juli bracht weer wat het al zo vaak gebracht heeft en ik kan met een voldaan gevoel op vakantie!

Groet,
Volkmar Strikkers

Iedere visser moet een visvergunning hebben van de staat waarin gevist wordt, in welk water dan ook. Voor 12-18 jarigen is er een jongerenvergunning; deze is iets goedkoper. Daarnaast is er voor sommige soorten een vangst-document die bovenop de vergunning verplicht is; dit geldt voor zalm, steelhead, heilbot en steur (26,50 dollar). Er is een striktere regulering op de visserij op deze soorten omdat vis-management de vangstaantallen en de “terugkeer van zee”van deze soorten registeert. Er zijn vergunningen voor één dag (33 dollar) en voor drie dagen beschikbaar voor toeristen (46,25 dollar); deze zijn veel goedkoper dan de jaarlijkse vergunningen (106,25 dollar) en vangst-documenten. Separaat moet je voor crab, mosselen en zandgarnalen een “schaaldier-vergunning”kopen, zelfs wanneer je deze alleen als aas voor de visserij gebruikt (20,50 dollar).

Krab vissen met kooien

.

De steur wetgeving voor de monding van de rivier staat meenemen toe vanaf midden mei tot begin juli met een maximum van één vis per vergunning per dag en niet meer dan vijf per persoon per jaar (Dutchanglers; hé, idee voor Nederland!?). Er is een interval qua lengte dat meegenomen mag worden; 45 inch is de minimumlengte, 60 inch is het maximum. Alles erbuiten moet teruggezet worden. Catch & release mag gedurende het hele jaar (Dutchanglers: hé, opnieuw een idee voor Nederland!?).

Voor zalm zijn er verschillende seizoenen. Spring Chinook loopt in maart, april en mei. In de zomer mag gevist worden op steelhead en in de winter op Coho. Herfst-Chinook loopt in juli, augustus en september. Heilbot mag gevangen worden in juli en augustus afhankelijk van quota en vangstaantallen. Tonijn in juli, augustus en september. Er zijn lengte beperkingen voor iedere soort en alleen die zalm mag meegenomen worden waarbij een kleine dorsale vin ontbreekt; dit is een indicatie dat deze in een kwekerij is opgegroeid en geen “wilde” vis!

Ieder jaar opnieuw worden de quota vastgesteld. Deze zijn gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek, voorspellingen van de hoeveelheid vis die terugkeert uit zee; dit alles om de bestanden zo goed mogelijk te houden. Als blijkt dat aantallen kleiner of groter zijn dan verwacht, kunnen veranderingen worden aangebracht in de hoeveelheden die gevangen mogen en het seizoen kan zelfs gesloten worden. Voor de beroepsvisserij zijn er aparte regels maar vallen onder dezelfde beperkingen quota’s.

Om de visserij te managen en een begrip te houden hoeveel vis er in de Columbia rivier zit, wordt steur gevangen en “ge-tagged” door de overheid. Deze tag wordt gekoppeld aan informatie waar de vis gevangen werd en hoe lang, zwaar in welke tijd. Als deze vis later opnieuw gevangen wordt, wordt de informatie verzameld van waaruit informatie over groei, locatie etc afgemeten wordt. Zalm krijgt in de kwekerijen een chip in het hoofd; deze kan uitgelezen worden wanneer de vis is gevangen en controleurs (bij iedere botenhelling!) halen de chip er dan uit.

Dale met een steur met "tag"

.

De laatste jaren is de steur populatie aanzienlijk gedaald. Het quota in 2010 is nu nog maar 1/3 van het quota van 2009. De belangrijkste vermoedelijke oorzaak van deze daling is de hoeveelheid gidsen hogerop de rivier bij Bonneville dam die de grotere steuren vangen; de paairijpe vissen. Deze vissen worden keer na keer gevangen en de stress voor deze beesten beïnvloedt hun reproductie negatief. Steur is zelf ook doelwit van andere dieren; er zijn steeds meer zeeleeuwen in dit gebied en deze vreten in grote getale de steur en zalm wat ook een dalend effect op de populatie heeft. Kijk maar eens naar de volgende video!

.

.

Een witte steur van 45 inch lang is ongeveer 12-13 jaar oud. Een steur van 60inch ongeveer 20-25 jaar. Ze groeien dus langzaam en een verkeerde berekening in quota kan dus vele jaren zichtbaar blijven. De steuren kunnen meer dan 6 meter lang worden en meer dan 1500lbs zwaar: ze zijn dan meer dan 100 jaar oud!! Alleen de vrouwtjes worden meer dan 60inch groot. De sanctie op het hebben van een te grote vis is daarom veel groter dan voor een te kleine; dit omdat deze vissen dus voor de nakomelingen zorgen en veel ouder zijn!

Een dergelijke vis kan dus ouder zijn dan 50 jaar!

.

Vangst resultaten voor zalm en steur worden heel precies in de gaten gehouden. Dit wordt gedaan door op elke boothelling gedurende het seizoen door de staat aangestelde officials te hebben die elke boot controleren. Hierbij wordt navraag gedaan naar het aantal vissers, tijd van aanvang, hoeveel vis buiten het interval, hoeveel vis aan boord, catch&release, etc. Deze data wordt ingevoerd in een portable computer gedurende het seizoen en op basis van deze data worden beslissingen genomen over bijstelling van seizoenen, quota’s, etc.

Een official registreert van elke boot de vangstgegevens!

.

De overige vissoorten zoals rock fish en zoetwatervis worden niet op deze manier bijgehouden, simpelweg omdat de visserij hierop minder intens en populair is. De staat Oregon heeft ook kwekerijen waarin de vis wordt opgegroeid en later wordt uitgezet in de rivier.

In Oregon mag je met niet meer dan één hengel per visser vissen. Alleen in bepaalde meren en vijvers kun jij met een aanvullende vergunning met twee hengels vissen. Dit is pas dit jaar ingevoerd en werd goed ontvangen.

Ik hoop dat dit artikel een beeld heeft gegeven van de soorten en reguleringen. In het volgende artikel wil ik wat verder ingaan op materiaal, technieken, getijden, aas en hoe we vis vinden en de uitdaging van het navigeren en het vissen natuurlijk!

Cheers!
Dale Murff

Crab fishing with cages

.

The Sturgeon regulations for the lower river, allow retention mid-May through early July, of 1 fish per day no more than five per year, per person. There is a size slot in which retention is allowed. 45” is the minimum for a “keeper” size sturgeon and 60” is the maximum. Anything under or over must be released unharmed. Catch and release is open year round. There is a variety of salmon seasons. Spring Chinook run in March, April and May. Summer runs of steelhead and winter runs, Coho and fall Chinook from July, August, and September. Halibut in July and August depending on catch rates and quotas. Tuna, in July, August and September. There are size restrictions for each species and Salmon generally must have a clipped anapose fin for retention, indication it is a hatchery raised fish and not a wild run!

There are quotas established each year for the various species. These quotas are based on research efforts, estimates on predicted return run sizes, in effort to maintain a good viable fishery. If it appears that expectations were short or in excess of predictions, changes can be made to shorten, close or extend seasons as seen appropriate. Commercial seasons are separate from the above mentioned sport fishery and have similar restrictions and quotas.

In an effort to manage the fishery and maintain an understanding of how many fish exist in the Columbia River system, Sturgeon are caught and tagged by officials, and a wire inserted in a fin that indicates codes, where the fish was caught at the time it was tagged, how long, heavy, and location. When this fish is caught later by an angler this info is fed back into the system to see where the fish has been, re- located to, how much it has grown etc. Salmon are monitored by inserting a chip into the head, that can be detected at time catch is recorded and officials will remove the chip and extract the data similar to the wires!

Dale having caught a tagged sturgeon

.

In recent years the population of Sturgeon are considerably dropping. The quote in 2010 is 1/3rd of 2009. The primary suspected cause of the decline in population is the fishing guide fleet up river near Bonneville Dam, targeting the large “oversize” sturgeon, which are the reproducers. They are catching the same fish over and over and it is suspected my many that this is putting a stress on these breeders, which is negatively affecting the ability to reproduce.  Predation is also a suspected cause. Sea Lions have been observed increasingly over the past few years, feasting on sturgeon as the salmon population declines. Have a look at the following video!

.

.

A white sturgeon at 45” is approx 12 – 13 years old. A 60” fish is 20 – 25 years old. They are slow growing and a miss-calculation could take many years to correct! These fish can reach over 18 feet in length, 1500 +lbs, and 100 years old! Only the females grow to over the 60” mark – the penalty for keeping an oversize fish is much more significant than the penalty for an undersize, due to the fact of the value placed on the fish as being a reproducer and the age of the fish!

A fish this size could be aged more than 50 years!

.

Catch rates for salmon and sturgeon are monitored very closely by placing “state employed fish counters” at all main boat launches during peak seasons. These counters interview every boat that returns, asking typical questions such as, “How many anglers, start fishing time, how many sub legal’s (short’s), keepers kept. Keeper’s released, oversize. They enter this data into a handheld computer where data is collected and monitored through out the season and decisions are made on early closures, extensions, next years quotas, etc.

Fish counter register each boat's catch into a computer

.

The other species i.e. trout, rockfish, pan fish (warm water fish) are not managed to this level, as the fishing effort is much less and popularity is not as intense. The state does grow hatchery trout at many area hatcheries, for release through out the local water’s in summer for catch opportunities. They will “plant” these trout when they reach legal size.
In Oregon if fishing a river you cannot use more that one pole per angler. Lakes and ponds you may purchase a license that allows use of a second pole. This is new this past year and seams to be well received by the public.

My next segment will focus on tackle, tides, techniques, bait, how do we find the fish, hot spots, navigation hazards and the most fun, fishing itself!

Cheers,
Dale Murff

Als om 03:45 de wekker gaat verlang ik kort maar krachtig naar de winter. Dat hele vroege opstaan sloopt je toch wel op de zondagmorgen, maar gelukkig kunnen we weer een week uitrusten op het werk hierna… Er worden vlug wat boterhammen gesmeerd en met een pak Taksi (we gaan dan wel niet snoeken, maar toch…) in de koelbox ben ik klaar om te gaan. Klein uurtje rijden naar Michel om vanaf daar samen verder te rijden richting viswater.

Eenmaal bij de beoogde rivier aangekomen wordt de Lund van de trailer gerold en kan het vissen beginnen, alhoewel? We moeten nog een twintig minuten varen naar de betere stekken. Zo ver komen we echter niet want de vele duikende meeuwen en visdiefjes trekken onze aandacht. Ziet er uit als een roofblei-slachtpartij en dus nemen we snel polshoogte. Na een kwartier gooien blijkt het vals alarm te zijn want het gevogelte zit achter vliegende mieren aan en daar is de roofblei minder van gediend. Michel vangt nog wel een baars aan een ASP spinner en toont daarmee aan dat hij nog niet snel genoeg draait :- )

We blazen een eind stroomopwaards en starten dan in een wat langer kribvak met een mooi talud, direct naast een ondiepe plaat. Mooie stek voor de vroege ochtend en al snel vliegen de shadjes door de lucht. Tien grams kopje is in de meeste gevallen voldoende om goed bodemcontact te houden en dan kan het concentratiespelletje beginnen.

Het is voor mij vandaag de eerste kennismaking met de I-pilot, die Michel op zijn boot heeft zitten en tjonge wat een genot is dat voor de roofvisser. Met de spot lock aan draait de boot enkel wat heen en weer om zijn positie vast te houden en zo kunnen zowel schipper als opstapper super geconcentreerd hun gang gaan. Geen eindeloos gemanoeuvreer of ankeren wat ook de nodige risico’s met zich mee brengt tussen de grote scheepvaart. Ik ga sparen voor een geldboom geloof ik…

Het blijft lang stil maar dan opent Michel de score met een bescheiden maar moordlustige snoekbaars. Heerlijk hoe hard de aanbeten soms door komen en dat er dan een klein visje boven komt mag de pret niet drukken. De aanbeten komen langzaam maar zeker op gang en we weten er zo’n 10 te incasseren in dit kribvak. De meeste vissen worden gelost, maar zo af en toe blijft er ook wat hangen. Lekker zonnetje, verfrissend windje erbij, wat wil een mens nog meer?

Met enige regelmaat blijft er ook een hangen

We steken de rivier over en gaan in een buitenbocht verder met onze visserij. Ook hier af en toe een aanbeet. De een nog harder dan de ander. Toch wordt er veel gemist en wat we vangen is erg klein. Michel krijgt zeker een dubbele hoeveelheid aanbeten en aangezien hij kleiner vist besluit ik ook maar weer te wisselen. De 12cm fin s wordt vervangen door een klein aaltje van storm, welke ik stijf tegen de krib gooi. Nog geen 20cm water onder de shad en dus tik ik hem snel omhoog voor een lange glijvlucht langs de basaltblokken. BAF! Op nog geen meter water is het serieus raak en de eerste serieuzere snoekbaars laat van zich horen.

Mooie zestiger van de basaltblokken geplukt

Benieuwd of het toeval was gooi ik wederom strak tegen de kant. Een paar worpen verder weer een mooie doffe dreun. Opnieuw een vis van rond de 60 en ik speel de info door naar Michel. Die gooit zijn shad ook strak tegen de kant, tikt op en slaat zijn hengel gelijk hoepeltje rond… Muurvast!

Ik zei het je toch, gelijk hangen in die oeverzone! Het blijkt niet de laatste vastloper van de dag te zijn en Michel lijkt aardig zijn best te doen om van zijn best vangende shads af te komen. Op dieper water gaat het al een stuk beter want daar waar ik maar amper aanbeten weet te forceren slaat Michel regelmatig een gat in de lucht, of in t lippie van een snoekbaars. Ze worden er niet groter op maar met een score van zo’n 15 vissen tussen de middag, waarvan het merendeel voor Michel, mogen we niet klagen.

POK! Weer is het raak boven de basaltblokken en hoewel het in eerste instantie om een kleintje lijkt te gaan is de dril niet zomaar voorbij. Deze snoekbaars heeft er zin in en ik begin toch serieus aan een vis van achter in de 70 te denken gezien de kracht en massa. Tot onze verbazing komt er even later echter gewoon een 60er boven, welke niet eens de grootste van de dag zal zijn. Michel legt op film haarfijn uit waarom de vis zo groot leek (Iets over drilkunsten, mijn dank daarvoor! :- )) en ik schep de vis. Dit keer op een gekortwiekte chartreuse Fin S om maar in de buurt te komen van Michels best vangende shadje.

Zestiger met grote ambities

Het lijkt echter toeval want hierna krijg ik geen enkele aanbeet meer. Michel wel maar is de kleine vissen zat en besluit ze allemaal maar te missen. Als er dan toch een keer wat beters op klapt valt er weinig meer te missen en zo mag ook hij nog met een 60er poseren vandaag.

Ook voor Michel een mooie zestiger

We vissen nog een uurtje door maar besluiten dan te stoppen. Het is tegen vieren en de beet is er toch al behoorlijk af na een ochtend vol actie. Met 19 snoekbaarzen een leuke eindscore en een prima besteding van deze warme dag. We blazen terug naar de helling en traileren de boot. Thuisgekomen schuif ik aan bij de barbecue, om na het verorberen van een halve kinderboerderij moe maar voldaan in bed te ploffen. En slapen dat lukte wel!

Groet,
Volkmar Strikkers

Na een aantal jaren in zeeland gekampeerd te hebben waren we het kamperen en vooral het overwegend slechte weer wel even zat. Er werd dan ook voor gekozen om een huis te huren in Frankrijk. De te huren lokatie diende in het zuiden van Frankrijk te liggen zodat de kans op goed weer maximaal zou zijn. Een ‘nice to have’ zou natuurlijk zijn als de te kiezen lokatie ook nog eens aan bevisbaar water zou liggen.

La douce france

Nu zijn dit soort lokaties schaars,  maar na een stevige zoektocht wisten we toch een leuk en vrij afgelegen huis te vinden aan de rivier de Lot. Een zoektocht op internet (gelukkig spreek ik aardig Frans) leverde een beeld op van het specifieke stuk rivier, en voor we het wisten stond ik op een vrijdag de auto in te pakken om die nacht op weg te gaan. Dat inpakken van de auto had aardig wat voeten in de aarde. Niet eens omdat we zoveel kleren of andere spullen bij ons hadden, maar vooral omdat HJ graag wilde vissen en daar de nodige prut voor mee moest nemen. Vooral een 2,65m yam rubberboot met elektro en accu en 30 kilo boilies (en dan moest ik mezelf nog geweld aandoen), maden en wormen in grote hoeveelheden en natuurlijk hengels en molens zijn vrij grote ruimtevreters. Toch lukte het na het nodige herschikken om alles in de auto, dakkoffer en hengelkoker te krijgen waarbij de laatste 2 uiteraard op het dak vastgemaakt waren.

Niet dat het deze vakantie alleen om vissen ging, beetje genieten van de natuur, cultuursnuiven, maar zeker in de vroege ochtend en in eventueel wat verloren uurtjes wilde ik toch wel graag een hengeltje uitwerpen.  Daarnaast leent bijvoorbeeld karpervissen zich prima voor dit soort vakanties. Je knalt een goed ogende stek vol met particles en wat boilies en laat het voer zijn werk doen waarna je de beste uurtjes de stek bevist.

De reis begon vrijdag om 10:00 in de avond. Met de verwachte drukte op zaterdag wilde ik in ieder geval voorbij Parijs zijn voordat het daar erg druk zou worden. In Frankrijk zelf reden de fransen weer als vanouds chaotisch en hoewel het druk was konden we toch flink doorrijden.

Over dat chaotisch rijden van de Fransen heb ik trouwens een theorie. Ik denk dat er ooit begin 1900 een fransman is geweest die aan het begin gestaan heeft van de rijopleidingen in Frankrijk. Deze man heeft wat vuistregels op papier gezet, heeft enkele tientallen mensen een bepaald type rijstijl aangeleerd en ze vervolgens richting de departementen van herkomst gestuurd waar ze zijn lessen verder verspreid hebben.

U voelt hem natuurlijk al aankomen. Die fransman die daar ooit mee begon kon helemaal niet rijden en had daarnaast een nogal opvliegend karakter. Hij is direkt van de rug van een ezel, die een wrakke hooikar voorttrok en de hele dag door de man geslagen werd, in een of andere voorhistorisch model Citroën gestapt. Van die auto weten we niet al teveel meer, alleen dat er in ieder geval een claxon op zat. Na een minuut of 20 heeft hij zijn bevindingen op papier gezet die vervolgens hebben geleid tot die genoemde rij-opleiding, waardoor er nu geen fransen zijn die normaal auto kunnen rijden.

Na een vriendelijke ontvangst door de eigenaar van het huisje die ons een rondleiding gaf in en om het huisje en die het geen bezwaar vond als ik met mijn auto door de notenboomgaard naar de rivier zou rijden werd de auto uitgepakt en pakte ik nog snel een paar uurtjes slaap. De vakantie is begonnen.

Dan zal ik ook naar het water rijden ook :)

De andere ochtend werd natuurlijk meteen de boot opgeblazen,  dieptemeter gemonteerd, elektro erop en verkennen maar. Tot mijn geluk bleek het huis precies met de oever aan  het ‘ski nautique’ stuk te zitten.  Fransen met  jetski’s en in snelle motorboten al waterskiënd, nog erger dan een fransman in een auto wat mij betreft. Dat zou in ieder geval de vismogelijkheden overdag ferm gaan beperken.

Die ochtend was het in ieder geval nog rustig en terwijl ik rustig wat dieptes in kaart bracht viel het me al wel op dat op dit stuk rijkswaterstaat nog niet was langs geweest. Overal lagen dode bomen in het water en de dieptemeter gaf ook regelmatig behoorlijk listige signalen terug op plekken die er op het eerste oog  vrij schoon uitzagen. Toch wist ik na wat zoek en peilwerk een plek te vinden die mogelijkheden zou moeten bieden. Een obstakelduik in het water verder en een klim en hakpartij in wat bomen zodat ik ook nog een hengel in kon gooien en een stek was wat mij betreft gereed.  Bij de lokale leclerc fiks wat duivenvoer en mais ingeslagen en in de avond in de buitenbocht 15 kilo gekookte particles en 5 kilo boilies erin gekiept. Dat zou toch wat vis wakker moeten maken was de gedachte en bij een watertemperatuur van 24 graden moest de vis toch ook wel wat lusten.

Vismagneten (kopvoorn dan toch in ieder geval)

De andere ochtend vond ik mezelf dan ook bij het krieken van de dag aan de rivier waarna al snel de eerste hengels erin lagen. Het water stroomde best pittig door dus ik koos voor korda big grippa loden van ca. 140 gram om niet meteen helemaal weg te stromen. Lang hoefde ik niet te wachten, binnen 5 minuten een aanbeet op de eerste hengel en wat op de meeste franse rivieren het geval is bleek ook hier op te gaan, kopvoorns, kopvoorns en nog eens kopvoorns. De wakers stonden niet stil en de ene na de andere dikke en minder dikke kopvoorn zat aan de boilies te trekken.

Allemaal best leuk natuurlijk maar niet helemaal waar ik voor gekomen was. Na een paar uur gaf ik het dan ook op en besloot ik die middag nog eens terug te komen met een feederhengel. Een dikke kopvoorn was mij ook best maar dan niet op een 3 lb karperstok.

En hier dan heel veel van :)

Het feederen die middag liep als een trein, de ene na de andere kopvoorn, blankvoorn, poisson chat en zelfs enkele dikke platten kwamen even naar de kant. Toen het voer op was had ik zeker meer dan 30 kilo vis gevangen. Ook de dagen erna met zoonlief vermaakte ik me opperbest. Een feedermontage met een kleine circle hook en het was voor hem slechts wachten tot de hengel stond te zwiepen om de volgende vis binnen te kunnen draaien.

Toch heb ik liever zijn neef van 2 meter 30

Toch knaagde het naast het feederen en cultuursnuiven nog wat, volgens wat internetsites moest er ook snoek, baars, blackbass  en snoekbaars zitten op dit stuk rivier. Helaas geen meerval, deze waren enkele stuwstukken lager wel te vinden dus daar ga ik me nog aan wagen deze vakantie. Maar goed, een snoekbaars of een blackbass zou ook wel welkom zijn dus werden er stevig wat uren besteed aan het werpen van shads en vertikaalvissen met shad en fireball op de meest interessant ogende stekken.

Steile rotswanden met schitterende overhangende richels, verzonken bomen, keiharde mosselbanken, schaduwrijke plekken onder bruggen, werkelijk elke potentiële stek werd bevist maar leverde niks meer dan 1 baars op.  Uiteraard heeft dat niets te maken met het feit dat fransen niet over vissen kunnen praten zonder in elke zin het woord ‘friture’ te gebruiken dus ik moet constateren dat ik het ofwel verleerd ben danwel dat het water te warm is of dat ik toch ‘s nachts moet gaan vissen.

Ik denk dat het de laatste is :)

Toch hebben we het naar onze zin…. lekker zwemmen, wijn drinken, sightseeing, beetje feederen. We komen de vakantie wel door. Komend weekeinde komt Michel een paar dagen langs en dan zullen we eens wat stuwstukken naar het oosten gaan waar meerval moet zwemmen. Ik kan me nu al verheugen op een dagje kwakhoutvissen. Ik heb nog wormen zat :)

Rocamadour

Columbia river loopt door Oregon in het westen van de USA

Ik wil allereerst mijn goede vriend en gerespecteerde visser John Smit bedanken voor deze gelegenheid om de vis mogelijkheden, visbeheer aanpak en algemene informatie te delen; onze regio heeft veel te bieden als het gaat om vis-historie en mogelijkheden! Ik heb het plezier gehad veel met John samen te vissen in onze regio en ook samen met hem in jullie wateren op de voor jullie bekende roofvissen!

Ik heb ondertussen bijna 40 jaar gevist waarvan ik de laatste 15 jaar me met name geconcentreerd heb op de monding van de Columbia rivier en een paar wateren in de buurt. Het was in de lente van 1996 dat ik uitgenodigd was om met een gids mee te gaan om in de buurt van Astoria op steur te vissen. Ik had er nog nooit op gevist en wist ook niet goed wat ik er van moest verwachten. Mijn ervaring tot dan toe lag in het vissen op verschillende soorten zoals forel, steelhead zalm, rock fish, en zoetwatersoorten zoals crappie, bass, blue gill en ook meerval. We startten vroeg in de morgen en voeren ongeveer 3,5 kilometer naar de monding van de rivier. Op de eerste plaats gingen we voor anker in ongeveer vier meter water en de gids (Andy Betnar) beschreef hoe een aanbeet er ongeveer uitzag, hoe je de haak moest zetten en de vis moest drillen. Na ongeveer 15 minuten begon mijn hengel te dansen en Andy riep: “een aanbeet, een aanbeet, pak hem, pak hem!”. Ik greep de hengel uit de hengelsteun en voelde de vis trekken aan de andere kant van de lijn. Ik zette de haak met de kracht en de lijn begon van de spoel te lopen terwijl de vis zijn eerste run maakte.

Materiaal:
We gebruiken relatief licht materiaal net als het vissen op steelhead (Dutchanglers: zwaar snoekmateriaal), medium hengels 8’-6”, 30lbs nylon met een 50lbs gevlochten onderlijn, een slider waaraan een 4oz driehoekslood zit en een levende garnaal die aan een 2/0 weerhaakloze haak zit.

De lijn liep nog steeds van de spoel en de vis ging maar door met zijn eerste run. Op dat moment sprong de vis uit het water en maakte een indrukwekkende staartdans over het oppervlakte waarbij we de kans kregen om voor het eerst deze indrukwekkende soort te zien. WOW! Ik was gelijk verslaafd aan deze nieuwe vissoort en deze manier van vissen!

Na ongeveer 15-20 minuten konden we het prachtige beest landen, 85lbs zwaar en 59,5 inch lang. We vingen die dag nog verscheidene andere vissen en ik vroeg me af of wat wij vandaag ervaren hadden elke keer zo zou zijn en waarom ik nog nooit eerder van dit type vissen had gehoord!

Mooie steur naast de boot

Een paar weken later kocht ik een 16ft aluminium boot, nauwelijks groot genoeg voor de ruigheid die de Columbia rivier af en toe kan hebben…… Ik gebruikte de eerste jaren om notities te maken, getijde journalen aan te leggen, de heetste bijtperioden, watertemperaturen, geulen en al het andere waarvan ik dacht dat het bij zou dragen aan mijn begrip van deze indrukwekkende vis.

Dale Murff met boot voor zijn huis in Astoria

De Columbia rivier bij Astoria is ongeveer 6 kilometer breed. Op sommige stukken dichtbij zelfs meer dan 10 kilometer breed. Een hele brede rivier dus die ongeveer 10 kilometer per uur stroomt, waarbij het uitgaande water teruggeduwd wordt door de Grote Oceaan. Dit kan grote golven veroorzaken en veel stroming; omstandigheden waar je respect voor moet hebben. Het heet daarom ook het “kerkhof van de Pacific”; veel schepen zijn vergaan bij het passeren van deze watergrens. Er zijn drie vaargeulen in de Columbia bij Astoria. De hoofdvaargeul aan de Oregon kant voor de grote schepen, in diepte variërend van 10 tot 42 meter. De andere geul ligt aan de Washington staat zijde die ongeveer 6 tot 18 meter diep is. En dan is er in het midden een ondiepere geul (3 tot 10 meter diep). Zandbanken liggen verspreid door de hele rivier heen die zichtbaar zijn bij laag water maar verdwenen bij hoog water; dit maakt de navigatie op dit water een uitdaging, zelfst voor de meest ervaren schipper in dit gebied. En ook de GPS kaarten zijn niet precies genoeg in dit gebied waarin de structuren en dieptes steeds veranderen. John kan van het bestaan van deze zandbanken getuigen en hoe snel het water onder je kan verdwijnen….. Op een zomerse dag werd ik namelijk ook slachtoffer hiervan en moest ik met John en zijn vader meerdere uren wachten totdat het water weer terugkwam en we door konden gaan met vissen…….. Je kunt letterlijk in 6 meter water varen en binnen 3 meter kan het teruggelopen zijn tot minder dan één meter zonder waarschuwing vooraf! Ik wil echter ook geen verkeerde indruk van dit water geven; het kan er heerlijk en kalm zijn, en erg mooi. Maar omstandigheden kunnen snel veranderen en daarom moet je hier altijd op je hoede zijn!

Vanaf een heuvel bij Astoria een overzicht van de (enorme) Columbia river

Er zijn verschillende technieken, vissoorten en gebieden waar je kunt vissen in de omgeving maar mijn focus zal zijn op het vissen op steur, zalm en de wetgeving en management van deze visserij in de Columbia rivier en omgevende wateren.

Astoria is een stad die gebouwd is rond visserij eind 1700. Het is in de historie bekend als het einde van de “Lewis and Clark trail” die Amerika verkenden van St. Lewis in Missouri naar de Grote Oceaan. In die tijd zat de rivier tjokvol met zalm en niemand besteedde eigenlijk aandacht aan de steur totdat recent, in de jaren ’80 en ’90, zijn populariteit dramatisch toenam en sportvissen steeds populairder werd naast de beroepsvisserij.

Ongeveer 8 jaar geleden ben ik een maatje groter gegaan qua boot, meer zeewaardig, en heb ik een officiële training gevolgd voor mijn “coast guard license” waarmee ik nu ook bevoegd ben om op deze wateren te gidsen.

In mijn volgende artikel zal ik verder ingaan op wetgeving, vergunningen, management van de visserij, de situatie van de vissoort en het effect dat sommige elementen nu op de populatie hebben.

Cheers!
Dale Murff.

Columbia river runs through Oregon in the western part of the USA

I would like to thank my good friend and much respected angler, John Smit, for the opportunity to share my views with you and some insight on some of the fishing opportunities, management efforts, and general information on some of the fishing history and opportunities this part of the world has to offer! I have had the pleasure of fishing with John on many occasions in the pacific northwest of the U.S. as well as some of John’s local waters in the Nederland’s.

I have been fishing this area for nearly 40 years, however only the past 15 years have I been as focused and dedicated to the Columbia River Estuary and other nearby waterways. In the spring of 1996, I was invited on a guided Sturgeon fishing trip to the Astoria area for white sturgeon. I had never before fished for these impressive fighters and really did not know what to expect. All my prior fishing experiences were targeted towards, various varieties of trout, salmon, steelhead, rock fish and some warm water species such as bass, crappy, blue gill and catfish.
We launched early in the morning on this spring day, and made about a two mile run from the boat landing, down river towards the mouth of the Columbia River. The first stop, we anchored up in a mere 4 feet of water and the guide (Andy Betnar) begin describing what to look for in a bite, and the technique of hooking, fighting a fish. Fifteen minutes into the trip, the tip of my pole began dancing, Andy began shouting “there’s a bite –get it – get it – get it”. I snatched the pole from the rod holder and felt the fish still tugging at the other end when I gave a vigorous hook set. It was a solid set and the line began screaming off the spool, as this fish would make its first run.

Materials:
We are using lighter gear, equivalent to steelhead fishing. 8’-6” pole w/ medium action, 30 lb test monofilament, 50 lb nylon braided leader, sliding sinker with a 4 oz pyramid lead and a live sand shrimp threaded onto a # 2 barbless hook.

The line was stripping from the spool as the fish continued its initial run, when the fish broke water it did an impressive tail walk over the water, giving us the first glimpse at this respective specimen. WOW…. – I was that quickly addicted to this new species / new style and type of fishing.
After 15-20 minutes we landed this beautiful creature, 59-1/2” long, 85 lbs. I was hooked on this fishery. We caught several more fish this day, and I was left at the end of the day wondering whether it could possibly be like we experienced, all the time and why I had not heard of or experienced this before!

Nice sturgeon close to the boat

A few weeks later, I purchased a 16 ft aluminum boat (barely adequate for the fury of what the Columbia can produce in the way of rough water). I spent the next several years taking notes, logging journals of tides, hot bites, weather, barometer, water temperatures, waterways and anything I felt might contribute to my understanding or pattern of these impressive fish.

Dale Murff and boat in front of his house in Astoria

The Columbia River at Astoria is over 4 miles wide. Close by up stream and down stream it can exceed 7 miles wide- a very large value of water flowing at up to 6 mph, meeting the Pacific Ocean pushing back. This can create a great torrent of waves, currents and water conditions that demand respect. It is called the “graveyard of the pacific” – many ships have been lost crossing this arguably the worst bar crossing on the planet.
There are three channels in the Astoria area – the main shipping channel on the Oregon side for shipping lanes, varies from 40 ft to 140 ft deep. There is a shallower channel on the Washington state side, which runs from 20 ft to 60 feet deep (not adequate for large seagoing ships). Then a still shallower channel runs through the center of the river, 10 – 30 ft deep. There are sand bars that are spread through the river between these channels that are exposed during low tides, yet covered at high tide, making navigation a challenge even for the most knowledgeable mariner. Even the most elaborate electronics are not entirely accurate of the contours and depths in this area as it is ever changing.
My friend John Smit can contest to these sandbar’s existing, and how fast this water can disappear from under you as one summer day I must admit, I fell victim to spending hours on a sandbar with John, waiting for the flood tide to make us mobile again so we could continue our fishing trip. You may find yourself in twenty feet of water and within five to ten feet you can be in 1 ft of water with no warning visible.

Don’t let me set the wrong view of this area, it can be pristine and calm, very relaxing and beautiful. But it also can change as the wind and tides in combination can develop quickly so one must be aware of the conditions, and be prepared to deal with these changes through out the day!

Looking from Astoria an overview of the (enormous) Columbia river

There are several techniques, species, and areas to fish in the surrounding area, but my focus of discussion will be on sturgeon, salmon and my experiences, rules, regulations and management of these fisheries in the Columbia and nearby waterways.

Astoria is a town built on the fishing industry dating back to the 1700’s. It is marked in history as the end of the trail for the Lewis and Clark expedition from St. Lewis Missouri to the Pacific Ocean. The river was normally choked full of salmon in those times – no one paid much attention to the existence of sturgeon until more recently in the 1980’s and 1990’s when is popularity spiked dramatically, and sport fishing became more popular competing with the commercial fisheries.

About 8 years ago, I upgraded to a larger, more sea worthy boat, and obtained training at a local college for my coast guard license to allow me to guide on these waters.

In my next article, I will be speaking to the regulations, seasons, licenses, management tools, and status of the species and some obstacles that are affecting its population.

Cheers,
Dale