We hakken de knoop door en gaan voor een grote rivierplas. Gericht op snoekbaars dus, alhoewel er ook best een dikke snoek te vangen is. De omstandigheden zijn niet super. Hoog en troebel water, maar veel betere alternatieven hebben we niet.

Als we iets na achten bij de helling aankomen is het druk. Erg druk! Er zijn al een paar boten op het water en terwijl wij de spullen klaarmaken blijven er maar auto’s met boten aan komen rijden. Je zou bijna denken dat er zeer goed gevangen wordt!

Eenmaal op de plas zoeken we de taluds op en kan het peuteren beginnen. Op de bijhengel een middelmaat kolblei, op de handhengel een flinke shad. Het mag allemaal best opvallen in dit strontbruine water. Meer dan 15cm doorzicht is er gewoon niet, al zal dat op diepte misschien iets meer zijn.

Weinig vis op de dieptemeter, sowieso geen scholen en dat maakt het vissen moeilijk. Als de witvis zo verspreid ligt, dan de snoekbaarzen waarschijnlijk ook. Langzaam vult de plas zich met visboten. Niet normaal wat er zo even aan kapitaal voorbij komt. Om ons heen zien we constant brasems springen, een vreemde gewaarwording zo eind januari! Zou alle witvis dan hoog in het water liggen? Zien we daarom nergens vis op de visvinder?

Halverwege de ochtend komt er vanaf de rivier een grote grijze deken opzetten. Huh? Mist! En niet een beetje ook. De gevoelstemperatuur keldert, net als het zicht. Met een meter of 30 is het echt wel gebeurd nu. We besluiten te verkassen naar een helderder deel van de plas. Zonder GPS een onmogelijke opgave, gelukkig heb ik een paar waypoints en vaartracks staan. Maar ook nu is voorzichtigheid geboden. Als we echter ook hier geen vis tegenkomen stel ik voor om er een punt achter te zetten en te verkassen. Als we dat willen doen moeten we het nu doen, anders is er geen tijd meer.

Laten we in ieder geval de zon opzoeken, daar stemt André direct mee in. Bij de helling worden nog steeds boten klaargemaakt om het water op te gaan. 22 Trailers tel ik bij de helling, verderop staan er nog meer. Het lijkt wel een wedstrijd! Wij ruimen snel alles op en stappen weer in de auto. Het is dik drie kwartier rijden naar de volgende stek, maar daar hebben we in ieder geval wel vertrouwen in. Zonder vertrouwen vang je zelden wat, dus gaan met die banaan. Broodje, kop soep en tot onze vreugde rijden we na een kwartier al definitief de mist uit.

Als we bij de 2e stek uit de auto stappen verbazen we ons over de heerlijke temperatuur. Die ligt gevoelsmatig zeker 10 graden hoger hier! We maken opnieuw de boot klaar en rollen hem van de trailer. Op de eerste stek aangekomen direct grote scholen witvis, dat vist direct een stuk fijner! Ook al volgen er niet direct aanbeten, je weet in ieder geval dat je op de juiste plek vist!

Toch lijkt het er niet op dat ons een vis gegund is vandaag. Want hoe en waar we ook vissen, elke vorm van actie blijft uit. Ik probeer er vrede mee te sluiten. Het is werkelijk genieten in het winterzonnetje, de grote watervlakte is spiegelglad en tig soorten vogels passeren ons zichtveld.

Dan, na een paar witvisschampschoten (leuk scrabblewoord) lijkt mijn shad toch echt opgetild te worden. Ik sla hard aan maar voel helaas direct dat de haak niet gezet is. Hmm, was dit er dan toch zowaar één? Een klein kwartier later veert André, inclusief kromme hengel, op van zijn stoel. “Wat een beuk!” Hoor ik hem roepen. In de diepte stompt een mooie snoekbaars er lustig op los. Even later ligt de sterke vis in het grote schepnet. Geen risico’s nu.

André is terecht gelukkig met deze fraaie snoekbaars. Er was heel wat voor nodig vandaag om wat dan ook tot aanbijten te verleiden. We schieten snel een paar platen en daarna mag deze fraaie 70-plusser weer terug naar de jachtgronden.

Toch nog!

Sterke vis

Met gesterkt vertrouwen vissen we verder. Zit er dan toch nog een mooie eindscore in zo tegen het eind van de middag? Niets is minder waar. Tot in de schemering vissen we door zonder enig teken van leven. Het betekend voor mij een keiharde blank, met slechte vooruitzichten voor wat betreft de komende weekenden. Dat steekt, maar meer zat er gewoon niet in vandaag. Beide blij met die ene fraaie snoekbaars ruimen we de spullen weer op en keren huiswaarts. Benieuwd wanneer we weer kunnen…

Groet,
Volkmar Strikkers

De Petit Rhone staat al jaren bekend dat er enorm grote meervallen in zwemmen maar de rivier heeft ook zo zijn keerzijde. De Petit Rhone is een ca. 60 km lange zijtak van de Rhone. In de oksel Rhone-Petit Rhone ligt een groot natuurgebied, de Camargue, waar veel rijst wordt geteelt. De combinatie rijst akkers en een mild klimaat vormen het ideale biotoop voor heel veel ongedierte. Vooral de populatie muggen moet weerzinwekkend zijn. Een ander nadeel kan de mistral zijn die in het Rhonedal zo’n 80 dagen per jaar waait. Dit is een harde (8-11 bft) en koude noordenwind die door de bergen alleen maar wordt aangewakkerd. Verder wordt zo’n 2/3 deel van de Petit Rhone niet of nauwelijks door een waterschap onderhouden. Dus zeer veel obstakels langs, op en in het water. En kantstekken? Die heb je er nauwelijks.

Gelukkig hebben vismaat Jaco en Ferry zo ongeveer dezelfde vis-instelling als ik heb; atijd op zoek naar het grote onbekende en het moet vooral niet te makkelijk zijn om een visje te vangen. In 2010 vergezelde Ferry’s vader Jetse ons voor het eerst. Uiteraard ging hij ook dit keer weer met ons mee. Voor zwager Richard werd het zijn eerste meervaltrip. Vrijdagavond 15 april vertrekken we met z’n vijven naar St. Gillis. Jaco had net als vorig jaar de Mercedes Sprinter XXL van z’n werk meegenomen. Onderweg hadden we dus weer de luxe wat dvd’s te kunnen bekijken. Wel lekker want de rit zou zo’n 14 uur in beslag nemen. Wat eerder dan gepland arriveren we zaterdagochtend in Nimes. We verlaten er de snelweg en rijden de Camargue binnen. Per toeval passeren we een viswinkeltje. Da’s makkelijk want dan kunnen we alvast een vergunning kopen. Hoe behulpzaam de verkoper ook is, hij kan ons geen vergunning aanbieden. In dit deel van Frankrijk kan je alleen een vergunning kopen als je met een cheque betaalt en die hebben we niet. Met een extra voorraad dreggen verlaten we de zaak. Met nog een paar kilometer te gaan verlaten we ook de verharde wegen. Via een stoffig zandpad arriveren we bij een monumentale boerderij, pal langs de Petit Rhone.

Nicole, de eigenaresse, komt direct aanlopen en wijst ons de gite. De gite wordt op dat moment nog gereinigd door de aantrekkelijke dochter van Nicole. Hoewel Richard geen woord Frans spreekt ontstaat er zeker van zijn kant een klik.

Boerderijtje van Nicole

.

Na het inruimen van de gite helpt huisbaas Jean ons de boot te traileren. Langs de Petit Rhone is maar één redelijke boothelling. Die ligt 20 km verderop bij een mini-camping in Sylvereal. Jean heeft er zelf één gemaakt maar is alleen met een 4wd en bij droog weer te gebruiken. Aan het begin van de avond maken we ons gereed voor de eerste nachtsessie. Achter de boerderij zijn 2 kleine open plekken waar gevist kan worden. We dubben wat te doen omdat beide plekken te klein zijn voor in totaal 5 vissers. Ook hebben we de rivier nog amper kunnen verkennen. Dan belt vismaat Tom Zwanenburg. Hij is ook net gearriveerd maar zijn vismaat Jürgen wil de eerste nacht bijslapen in plaats van vissen. Dat maakt de stekindeling een stuk eenvoudiger. Jetse vist met Ferry, Jaco met Richard en ik vergezel Tom. De eerste nacht vangt Jetse een dikke karper en krijgt Ferry een aanbeet op een meervalhengel die niet doorzet. Tom en mij vergaat het wat beter. We krijgen 7 aanbeten. Eén hele sterke vis wordt op zo’n 80 meter van ons gehaakt maar raakt een meter of 25 voor onze tent verstrikt in een obstakel onder water. Uit Tom’s boot proberen we de lijn los te trekken maar tevergeefs. Uiteindelijk breekt de 65/00 dyneema hoofdlijn.

Dag 2 breekt aan en we pakken alle spullen samen om een mooie stek te zoeken. Tom tipt ons dat er zo’n 15km stroomopwaarts een wat ruimere stek ligt, zeker bij de huidige lage waterstand. De stek weten we na ongeveer een uur varen te vinden. De Marcraft wil wel maar een vol bepakte zodiac schiet natuurlijk niet echt op. De stek bevindt zich in het gedeelte waar ook beroepsvaart gebruik van maakt. Ook heb je op dit stuk van de rivier een soort van kribben van stalen H-profielen die net boven of net onder het wateroppervlakte liggen. Heel verradellijk dus! Eerst de spullen op de kant gegooid en vervolgens zijn we de dieptes gaan verkennen. De vaargeul loopt vrij ver door tot onder de andere oever die flink begroeid is met overhangende bomen. Heel hoopvol dus. In de middag proberen we wat aasvissen te vangen maar dat wil niet echt lukken.

De auteur aan het roer

.

Tot 20.00 uur vaart de beroeps- en pleziervaart. Vanaf dat tijdstip kan je pas je hengels uitvaren. Rond 20.30 uur staan 11 meervalhengels in de steunen; 6 met breeklijn naar de andere oever en 5 met onderwaterdobbers op dieptes van zo’n 2-4 meter water. Ook liggen er nog 4 karperhengels op een rodpod.

Een prachtige meervalstek!

.

De eerste aanbeet van een meerval is sowieso voor nieuwkomer Richard. Lang duurt het wachten niet, rond 21.30 uur gaat een beetmelder af en even later weet Richard zijn eerste meerval te landen. Direct een hele mooie van 185 cm. Veel tijd om na te genieten is er niet want we kijgen opnieuw beet. Ditmaal is het de aasvis die zo’n 150 meter stroomafwaarts ligt maar de meerval wordt niet gehaakt.

Richard's eerste, 185cm

.

We zitten nog maar net op onze stoel of de hengel in de steun pal voor ons wordt zo krom als een hoepel getrokken. Jaco krijgt ‘m maar met moeite uit de steun en is mede daarom ook te laat om de haak nogmaals te kunnen zetten. Een spectaculaire aanbeet maar helaas geen vis. Jaco vangt nog een mooie meerval op een onderwaterdobber. ‘s Ochtends vroeg krijgen we nog een aanbeet maar ook die wordt niet verzilverd. Alleen Jetse heeft ‘s nachts nog twee karpers weten te vangen van beide rond 20 pond.

Jetse met zijn 20ponds karper

.

‘s Ochtends heb ik contact met Tom. Samen met Jürgen en Pascal vissen ze vlakbij de camping. Pascal komt uit Lyon en is sinds een aantal jaren een vismaat van Tom. De mannen hebben die nacht een meerval van 177 cm weten te vangen. Een andere kennis van me, Johannes Martin vist met z’n vismaat nog wat verder stroomafwaarts. Zij hebben er een van 176 cm gevangen. Goed dat er in ieder geval al mooie vissen worden gevangen. Minder mooi is dat het waterpeil enorm is gezakt. De boot ligt volledig op het droge. Dan is het wel mooi dat je met z’n vijven bent. Aasvissen vangen valt opnieuw erg tegen. Maar goed dat we een mooi voorraadje karpertjes uit Nederland hebben meegenomen. In de middag gaan we driftend vissen met een aasvis onder de dobber. We krijgen slechts 2 aanbeten, de dobber wordt een aantal tellen fel ondergetrokken en dat is het dan.

Wat opvalt is dat we met enige regelmaat grote meervallen op de dieptemeter waarnemen die dicht bij elkaar liggen maar niet op de aasvis of het kwakhout reageren. Bij thuiskomst realiseer ik me dat het heel goed mogelijk is dat dat meervallen zijn maar afgepaaid zijn en hun nest bewaken. Die vissen hebben wat anders aan hun kop en vang je dus niet. Ook komen Tom en Pascal gezellig buurten. ‘s Nacht is het wederom Richard die voor spectakel zorgt. Hij vangt een meerval van 191cm op de breeklijn en een kleiner exemplaar op pellets. Bij het onthaken zien we dat de vis tjokvol zit met pellets.

Richard met een mooie dubbel

.

De volgende avond is het alleen Ferry die een meerval vangt. Tot in de ochtend zorgen alleen wat karpers voor wat vertier. Richard en Jetse weten er weer enkele te confisqueren. Ook de groep Tom Zwanenburg en Johannes Martin blanken. De Petit Rhone geeft haar geheimen niet zomaar prijs. De volgende dag staat grotendeels in het teken van verkassen. Uiteindelijk vinden we op zo’n 10 km afstand twee mooie kantstekken en spitsen ons vijven op in twee groepen. Jaco vist samen met mij op een heel klein en glibberige kantstek. De tent kan er maar net staan. Richard, Ferry en Jetse vissen zo’n 500 meter stroomopwaarts. Op beide stekken “ruikt” het letterlijk maar ook figuurlijk naar meerval. De volgende ochtend ontdekken we bij het binnenhalen van onze lijnen langs de andere oever een grote dode meerval die onder takken aan de waterlijn ligt. Alleen vangen we die nacht niks. Zelfs geen aanbeet of jagende meerval kunnen waarnemen. Navraag leert dat Tom er eentje van een meter en Johannes er een van 180cm heeft gevangen. Er wordt dus overal niet best gevangen en dat doet ons besluiten om niet opnieuw te verkassen maar het nog een nacht op dezelfde stek te proberen. Bovendien moeten we nodig aasvissen scoren.

Van Tom horen we dat er op zo’n 20 minuten rijden van St. Gillis een beroepsvisser woont waar we aasvissen kunnen kopen. Jetse en Jacco rijden er met de bus naar toe. Het huis ligt tussen twee grote meren en het barst er werkelijk van de XL muggen. Het is op een gegeven moment zo erg dat Jaco ruitenwisser aanzet om nog wat door de voorruit te kunnen zien. Eenmaal aangekomen bij het huis sprint Jaco naar de voordeur, drukt op de bel en haast zich vervolgens weer de bus in. Ondertussen wel een aantal keren gestoken. De verbouwereerde dame aan de deur vertelt op het moment geen aasvissen op voorraad te hebben. Helaas, we moeten over op plan B. Een uurtje later visen we in het haventje van St. Gillissen. Dat gaat verrassend goed. Er zijn ware bijtmomenten en het vangen van karpertjes van 30-40cm lijkt soms kinderspel. Ook vangen we in de haven een paar kleine meervallen en, heel opmerkelijk, een dozijn pinkdikke palinkjes.

De nacht verloopt zo ongeveer als de vorige. Nul aanbeten!. ‘s Nachts belt Tom me, Pascal heeft een hele dikke gevangen van ongeveer 240cm en nog één verspeeld door lijnbreuk. Het is het vermelden waard dat de vis 0,65mm gevlochten lijn kapot trok dus het moet een hele beste zijn. Ook van Johannes krijg ik een smsje. Samen met Sven heeft hij zojuist een gigant van 231cm op de kant weten te brengen. Veel wordt er nog altijd niet gevangen maar het formaat maakt veel goed.

De volgende ochtend varen Jetse, Eelco en Jaco naar Tom om de vis te fotograferen en te meten. Na 3x meten blijkt de vis de magische grens van 250cm te hebben. Wat een monster! De grootste meerval die we ooit hebben gezien. We maken een hele serie foto’s waarbij Tom, Pascal en Jürgen meerdere pogingen ondernemen de vis in zijn geheel uit het water te tillen, wat eigenlijk maar ten dele lukt.

De 250cm vis van Pascal

.

Er is iets bijzonders aan deze vis. Tijdens het onthaken blijkt er een stuk vislijn en wartel in het scharnier van z’n bek te zitten. Zowel de lijn als de wartel komen overeen met het materiaal waar Tom mee vist…. Hele grote kans dat Tom deze meerval aan het begin van de week ook al gehaakt heeft.

Tom, Jurgen en Pascal met een mega-vis!

.

Als de vis even later rustig de diepte in zwemt vraagt Tom zich af waarom we niet op deze plek gaan vissen. Voor de mannen zit de trip er alweer op. Er zijn op dit deel van de rivier maar weinig kantstekken en onderweg hebben we al een aantal vissers gezien op zoek naar een kantstek. In de loop van de middag bouwt Ferry het kamp op. De rest gaat naar St. Gillis aasvissen vangen. Alleen Jaco heeft andere plannen. Hij gaat op zoek naar een huisarts. Hij tobt al even met een pijnlijke rug en de pijn is door het liggen op een stretcher en de koude nachten alleen maar verergerd. In het dorp blijkt een chiropracter werkzaam te zijn waar Jaco aan het begin van de avond terecht kan. Het kraken en een zalfje kosten Jaco 40 euro maar de volgende ochtend is hij buiten verwachting geheel pijnvrij. Onze laatste nachtsessie breekt aan en we kunnen ditmaal weer met z’n vijven op een stek vissen. Aan het begin van de avond hebben we maar liefst 13 meervalhengels uitstaan. De karperhengels blijven ditmaal in de foudraal.

Die nacht is het wederom angstig stil. Rond 1 uur krijgen we een aanbeet die niet wordt gehaakt. De verlossende aanbeet komt rond 3 uur op een forse aasvis die strak langs een in het water liggende boom is aangeboden. Gelukkig duikt de meerval niet de takken in maar kiest voor open water. Je mag ook wel een keer mazzel hebben. Na een stevige dril weten we een hele mooie meerval van 228cm te vangen. We besluiten de vis te stringeren voor een fotosessie de volgende ochtend.

228cm meerval

.

De volgende ochtend is het weer totaal anders. De hele week was het zonnig en een graad of 20-22, nu begint het behoorlijk te waaien en te miezeren. We ruimen we ons kamp zo snel mogelijk op en varen terug naar onze gite. Het hoost inmiddels en traileren van de boot gaat met de 4wd niet meer lukken. Daarom gebruikt Jean een traktor om de Marcraft eruit te trekken. Dat lukt al zit de boot daardoor wel helemaal onder de klei. Ook daar heeft Jean wat op gevonden, een hogedrukreiniger. Twee uur later rijden we de Camargue uit en kijken terug op een moeizame maar mooie vistrip. Dat we terug gaan naar de Petit Rhone staat vast. Al zullen we wel wat zaken anders moeten aanpakken.

De volgende trip naar de Camargue schiet al weer op. Begin april 2012 is het weer zover!

Eelco Hensen

Bij aankomst zijn John en Roel net de boot aan het traileren blijkt uit ons telefonische kontakt en ik haal daarom vast de sleutel op en maak het eten klaar. Een flesje witte wijn wordt ontkurkt en terwijl de kachel de zaak lekker opwarmt plof ik op de bank neer.

Niet veel later komen John en Roel binnen en knagen we het eten weg om daarna nog even naar de bar te lopen. Wat NKS vissers die meedoen aan het NKS pennen zitten aan een biertje en niet veel later vliegen de sterke verhalen en kwinkslagen over en weer. Wat mij betreft kan het resterende weekend niet beter beginnen.

De andere ochtend word ik om 6 uur beroerd wakker met een werkelijk beukende koppijn. Strompelend haal ik de wc waarna ik eerst een liter meegenomen optimel naar binnen werk. Zittend op de bank trekt het allemaal iets bij maar echt geweldig voel ik me niet. Als oorzaak denk ik even aan de drank maar gezien de beperkte hoeveelheden zou dat het toch niet mogen zijn….

Om 7 uur wordt de rest van het gezelschap wakker en ruimen we de boel in het huisje op. Als ik mijn spullen naar de auto breng voel ik al dat het een koude dag gaat worden. De wind is zoals voorspeld naar het oosten gedraaid en de temperatuur komt nauwelijks boven het nulpunt uit zoals ik even later in mijn auto zie.

Ondanks het feit dat ik me wel eens beter heb gevoeld glijdt niet veel later de boot het water in. Stevig ingepakt en met de capuchon van mijn trui strak over mijn hoofd getrokken trek ik het gas open op weg naar de eerste stek. 2 weken terug ving ik hier met Volkmar zeer ondiep een paar mooie snoekbaarzen en wellicht dat dit vandaag weer lukt.

Als we na 10 minuten varen aankomen zie ik al dat de omstandigheden flink anders zijn. Het water dat 2 weken geleden nog behoorlijk troebel was is nu een stuk helderder en dat is voor snoekbaars meestal geen heel goed teken. Toch vertikalen we een heel stuk van de ondiepte uit en het is uiteindelijk John die speedvertikalend een vermoedelijke baars haakt die helaas al snel lost.

We vissen met hernieuwde hoop nog even verder maar besluiten bij het uitblijven van actie dan om het wat dieper te gaan zoeken en de slijtgaten achter wat strekdammetjes uit te vissen. Hier gaat het iets beter als ik 2 snoekbaarsjes weet te vangen die beiden maar net de maat hebben. De visvinder geeft genoeg signalen en er wordt dan ook driftig van aas gewisseld, maar wat we ook proberen de vissen geven verder niet thuis.

Gelukkig zijn er genoeg stekken op dit immense water en ik geef dan ook wederom de boot de sporen richting een haveningang waar we hopen wat baarzen te kunnen vangen. Misschien dat die in tegenstelling tot de onwillige snoekbaarzen wel op scherp liggen vandaag. Voordat we beginnen met vissen eerst nog maar een nurofen innemen met een slok koffie, misschien dat ik me daardoor nog wat beter ga voelen.

Terwijl ik even moet zoeken hoe ik de boot het beste kan sturen in het door de wind flink in beroering gebrachte water, werpt John een klein shadje op zijn beastmaster ‘bami-hengel’ praktisch in de stenen waarna meteen een aanbeet volgt. De vis geeft flink tegengas en gezien de ondiepte waarop we vissen en de manier van vechten houden we het beiden op een baars aan de andere kant van de lijn. Dat blijken we verkeerd te hebben want niet veel later doorbreekt de stekelkam van een stoere zestiger het wateroppervlak.

John met een stoere zestiger

Gesterkt door het snelle succes stuur ik met de buitenboord in de achteruit, waarbij ik de elektromotor gebruik om koers te houden, de boot netjes op 20 meter uit de kant over de ondiepe plaat heen. Worp na worp wordt gemaakt richting de stenen waarbij de shads opgetikt worden en in glijvlucht naar de boot worden terug gevist.

Als we rond het middaguur nog steeds geen actie hebben gezien besluiten we even de beschutting van een haventje op te zoeken om daar wat soep en bockworsten warm te maken. De temperatuur is gedurende de dag nog verder gezakt zo lijkt het wel en een warme hap is dan altijd goed voor het moraal. Komt bij dat bij mij de nurofen begint te werken en ik voel me eigenlijk steeds beter.

Als we het water weer opzoeken bikkelen we nog een goed uur door op het ondiepe maar er is geen vis meer die zich laat zien. We overleggen even wat wijsheid is en we besluiten weer terug te gaan naar de strekdammetjes waar we in de ochtend in ieder geval wat vis vingen. Mocht het daar niets zijn kunnen we daarna nog een haven uitpeuteren.

De strekdammetjes leveren gelukkig wel wat actie op, geen monsters maar er komen een paar snoekbaarsjes uit die in ieder geval de zaak weer wat op scherp zetten. Komt bij dat deze stek heerlijk uit de wind ligt dus dat vist ook nog eens een stuk lekkerder. Als we alle kuiltjes uitgepeuterd hebben besluiten we even een haven in te duiken om het daar werpend nog maar eens te proberen op baars.

Als ik na een heel aantal loze worpen mijn saltshaker richting een paal gooi wordt deze met een fikse dreun meteen onderschept. Een mooie dril volgt op de 2 meter 40 dropshot hengel en niet veel later schuift John het schepnet onder een schitterende baars. Na wat fotowerk wordt de vis teruggezet in het heldere water waar ze met vinnige staartslagen afscheid neemt.

Fraaie vis op de saltshaker

De schitterende vis zet ons weer helemaal op scherp en het zal nog geen 2 minuten later zijn als ik mijn shad langs een jachtje gooi dat deze weer keihard te grazen wordt genomen. Even hoop ik op een nog grotere baars maar dan zie ik een hele aardige snoek die zich in het heldere water van het ijzerwerk probeert te ontdoen. Dat lukt gelukkig pas boven water en na een foto mag ze weer terug richting het jacht.

Werden baarzen maar zo groot :)

Gemotiveerd vissen we weer verder waar het weer niet heel lang duurt voordat mijn shad te grazen wordt genomen. Weer een snoek zo blijkt al snel en daar waar de vorige esox vrij snel boven water was geeft deze kleinere vis een hoop tegenstand. Om een paal heen, langs de buitenboordmotor, alles wordt uit de kast gehaald om weg te komen. Gelukkig gaat alles goed en omdat de vis prima gehaakt is kies ik ervoor om de haak buitenboord uit de vis te tikken.

2 worpen verder als ik een beetje een valse worp maak de haven in krijg ik meteen weer een beuk op de inmiddels aardig aan flarden getrokken shad en als ik direct na de aanslag een mooie rooie staart even door de oppervlakte zie roeien weet ik dat er weer een hele mooie baars aan zit te komen. Eenmaal naast de boot zijn we allebei stil door de omvang van deze vis, wat een bak !

Grotere Baars

Inmiddels is het ook serieus gaan vriezen want regelmatig moeten we onze geleide-ogen ijsvrij maken en soepel bedoelde worpjes eindigen door het ijs in de ogen soms op geheel andere plekken dan voorzien. Komt nog bij dat met de plotselinge daling van de temperatuur ook de knop onder water omgegaan lijkt te zijn, ik weet nog 1 snoekje te vangen en dan valt het stil.  Mijn privé gekkenuurtje kent helaas geen voortzetting en we besluiten dan ook om richting helling te gaan en daar nog wat stekken aan te doen die tegen de avond nog wel eens een visje op willen leveren.

Dat blijkt een goede keuze als we nog 3 fraaie snoekbaarzen weten te strikken. John vangt nog 2 mooie zestiger snoekbaarzen en met een dagtotaal van 12 vissen mogen we als we de berichten om ons heen horen helemaal niet klagen. Eenmaal getrailerd en opgeruimd neem ik afscheid van John en rij ik de 2 uur weer terug naar huis. Om half negen ‘s avonds doe ik totaal kapot het licht uit om pas 11 uur later uit een ronkend coma te ontwaken.

.

Wie ben je en hoe ben je met het meervalvirus besmet geraakt?

Mijn naam is Xavier Vella, geboren in 1976 in Lyon waar ik nog altijd woon. Het vissen heb ik te danken aan mijn vader. Hij nam me als klein ventje vaak mee en op mijn 14e ving ik, samen met hem, mijn eerste meerval van één meter lengte. Vanaf dat moment ben ik meervalmaf.

.

Lyon ligt op een voor meervalvissers zeer interessante plek (In Lyon mondt de Saône uit in de Rhône). Behoren deze twee rivieren ook je favoriete rivieren om te vissen?

Ja, in hartje Lyon zwemmen hele beste meervallen en ik mag me gelukkig prijzen dat ik zo dicht bij woon. Ik vis ook regelmatig wat verder stroomafwaarts. Maar voor de grote meervallen ben ik absoluut niet afhankelijk van de Saône en Rhône. Alle grote rivieren van Frankrijk herbergen hele grote meervallen. Onderschat en nog weinig bevist zijn bijvoorbeeld de Seine, Tarn etc. Het is voor mij een behoorlijk stuk rijden maar ik vis graag op de Garonne.

.

Meerval in Frankrijk

Jaarlijks reizen veel MSG leden, waaronder ikzelf, af naar Frankrijk. Tot een aantal jaren terug was de eindbestemming meestal de Saône. Tegenwoordig zijn ook de Moezel, Seine, (Petit)Rhône, Garonne, Tarn, Lot en Loire in trek. Met name die laatste rivieren roepen vragen op omdat ze voornamelijk erg ondiep zijn. Wat zijn jouw ervaringen op deze rivieren?

Afgelopen jaar ben ik met een filmploeg naar de Garonne geweest. Daar hebben we de dvd “Generation Silure” opgenomen voor het vismagazine La Peche et les Poissons. We zijn natuurlijk niet voor niets naar de Garonne geweest. Er zit daar veel meerval en zoals je op de dvd kunt zien zwemmen er ook hele dikke vissen.

.

Ondiepe rivieren met veel stuwen vergen een andere aanpak dan diepe rivieren waar scheepvaart goed mogelijk is. Wat is jouw aanpak?

Dat een rivier (erg) ondiep is, maakt in principe weinig uit. Wij zoeken dan naar een stuk waar het net iets dieper is. Vissen doen we hoofdzakelijk met het boeiensysteem. Diepere stukken vind je bijvoorbeeld achter een eiland, bij bruggen en zowel voor als achter een barrage (stuw). Vergeet niet, een ondiepe meervalrivier heeft ook zo zijn voordelen. Je kan er namelijk heel goed en effectief met kunstaas zoals lepels en shads vissen. Vandaar dat ik op dit soort rivieren graag werpend met kunstaas op meerval vis. Oh ja, omdat deze rivieren zo ondiep zijn is het riskant om er met een grote zware boot te gaan varen. Ik maak dan gebruik van een kleine opblaasbare boot. De motor is heel belangrijk. Een electromotor kan vaak wel maar een lichte benzinemotor heef de voorkeur omdat ondiepe rivieren, zeker na een stevige regenbui, snel kunnen veranderen in een kolkende watermassa.

.

Meervalkampen zijn in Spanje en in mindere mate Italië een bekend fenomeen. Vooral in Spanje zijn de visaccommodaties en service zoals gidsen vaak dik in orde. Hoe zit dat eigenlijk in Frankrijk? Bestaan er professionele meervalgidsen en zijn er vergelijkbare meervalkampen in Frankrijk waar je boten enz. kunt huren?

In Frankrijk is dit totaal anders! Het is bij ons erg moeilijk om een visboot te huren, dit vanwege verzekeringen enz. Er zijn wel een aantal visgidsen actief, zei het dat de meeste vooral op forel, black bass en karper vissen. De bekendste meervalgids van Frankrijk is een vriend van me, Jean Claude Tanzilli: www.tanzilli-aventures.com. Jean Claude vist vooral op de Rhône en Petit-Rhone.

.

Wetgeving

Frankrijk is een geweldig land, vooral ook om er te vissen. Er zijn genoeg campings aan het water en vrijwel ieder dorp heeft een gratis trailerhelling. Jammer alleen dat het nog altijd verboden is om ‘s nachts op meerval te vissen. Weet jij of een voor meervalvissers interessante wetswijziging in de maak is?

Logisch dat meervalvissers het liefst ook ‘s nachts willen vissen. Zo langzaam maar zeker dringt dit besef ook door bij de wetgever. Sommige Gardes de Pêche staan nachtvissen op meerval oogluikend toe, terwijl anderen nog altijd zero tolerance toepassen. Toch vermoed ik dat het nachtvisverbod op meerval binnen afzienbare tijd alsnog wordt opgeheven. Ik wil er wel even aan toevoegen dat ik bijna al mijn meervallen gewoon overdag vang.

.

Slechte reputatie

Meervallen zijn in Nederland bezig met een flinke opmars. Voor roofvissers natuurlijk geweldig maar sommige visverenigingen maken zich zorgen en zien de meerval als veelvraat. In Frankrijk komt de meerval al tientallen jaren in ruime mate voor. Weet jij of de visstand van karper en witvis hinder heeft ondervonden van de opmars van de meerval? Ikzelf heb ervaren dat, ondanks de aanwezigheid van veel meerval, er meer dan genoeg witvis rondzwemt in de Franse rivieren.

Het is inmiddels wel duidelijk dat de meerval geen bedreiging vormt voor de visstand in de Franse rivieren. De witvisstand is onveranderd goed. Er zit veel karper, barbeel, snoekbaars, brasem enz. Sterker nog, de rivieren waar al decennia lang meervallen voorkomen hebben juist de beste witvis- en karperbestand. Er altijd mensen die de meerval als bedreiging zien maar gelukkig neemt het aantal pessimisten af.

.

Migratie

Sinds de jaren ’70 hebben de meervallen zich in Europa razendsnel verspreid. Toch heb ik het idee dat de grotere exemplaren honkvast zijn getuige het aantal vissen dat ik met vismaten “gedubbeld” heb. Wat zijn jouw ervaringen? En is regelmatig verkassen belangrijk?

De grote jongens zijn behoorlijk honkvast. Een hotspot kan lang een goeie stek blijven ondanks dat je er niet altijd wat vangt. De vissen zitten er wel maar zijn niet actief. De activiteit is afhankelijk van het seizoen, de stroming, de watertemperatuur enz. In de Rhône komen nogal wat albino’s voor die makkelijk van elkaar te onderscheiden zijn. Zodoende kan je vrij gemakkelijk de migratie vaststellen.

.

Seizoenen

In Nederland dachten we tot een paar jaar geleden dat de zomer de toptijd was voor het vangen van meerval. Inmiddels is wel duidelijk dat je ze praktisch het hele jaar door kunt vangen. Wat is jouw favoriete periode en waarom?

Ik ben een actieve visser en half maart tot halverwege november geldt voor mij als de beste tijd. Daarbuiten worden de meervallen toch wat passiever.

.

Is jouw aasaanbieding in het koude jaargetijde anders dan in de zomer?

Jazeker, 90% van de tijd dat ik meerval vis doe ik dit uit een boot met of zonder kwakhout. In het begin van het seizoen prefereer ik grote aasvissen. Hoog zomer schakel ik over op women, calamaris, kleine aasvissen en kunstaas om te vertikalen zoals shads en clonck-teasers. Actief gevoerd aas is in de zomer belangrijk om de meerval tot bijten te verleiden. In het naseizoen schakel ik weer over op grote aasvissen.

.

Technieken

Stel, jij gaat een weekje meervalvissen op de Garonne, hoe ziet jouw uitrusting eruit?

Ik neem nooit heel veel spullen mee en laat het gros in de auto liggen. Mijn auto (4WD) staat vrijwel altijd direct bij de visstek. Bij aankomst op de visplek pomp ik eerst de boot op, plaats de hengelsteunen en boeien en vaar vervolgens de lijnen uit. Lekker eenvoudig dus. Vis ik uit de boot dan gebuik ik slechts één hengel. Voor het kantvissen gebruik ik twee hengels en dan heb ik vaak ook nog een hengel met kunstaas klaar staan.

.

Wat is je favoriete manier van meervalvissen en verklaar je nader?

Vertikalen is geweldig en ik mag ook graag meervalvissen met een kwakhoutje. Zie ik geen meerval op mijn dieptemeter, dan klop ik. Verschijnt er een dikke streep op het beeldschem dan klop ik juist niet.

.

Boeien

Jaren geleden viste bijna iedereen met boeien. Er is een onderzoek geweest onder een aantal meervalvissers en daaruit blijkt dat het boeivissen met afstand de minst productieve manier van vissen is. Mijn ervaringen zijn identiek. Boeien fungeren als een soort klankkast en dat lijkt de meervallen af te schrikken. Vis jij nog met boeien en hoe zie jij voordelen in bijvoorbeeld het toepassing van ratels in onderwaterdobbers?

Iedere visdag is weer anders. De ene dag kan de vis erg actief zijn, terwijl het de volgende dag wel lijkt of de meervallen van de aardbodem zijn verdwenen. In dat soort situaties wil geluid, zoals ratels, wel eens helpen om agressie bij de meervallen op te wekken. Maar het kan natuurlijk ook zijn dat geluid een jagende vis juist afschrikt. Wat ik er mee wil zeggen is dat je moet kunnen inspelen op de omstandigheden. Ratels zijn geen vangstgarantie maar kunnen soms net de sleutel tot succes zijn. En wat boeien betreft, ik heb er geen slechte ervaringen mee. Misschien omdat ik relatief weinig met boeien vis of omdat ik geen harde holle kunststof boeien gebruik.

.

Hengels

Ook de glashengels lijken aan een opmars bezig. Waar vis jij liever mee, met een glas of carbonhengel?

Mijn voorkeur gaat uit naar een mix van glas en carbon. Bijvoorbeeld de durafibre (DF) hengels van Rhino. Ik zit natuurlijk niet voor niets in het Zebco Rhino team!

.

En geniet een molen of reel je voorkeur?

Persoonlijk gebruik ik het liefst een werpmolen vanwege de hoge inhaalsnelheid. Maar ook een reel kan ik in bepaalde omstandigheden ook waarderen.

.

Opmars van nylon

Je ziet tegenwoordig steeds vaker nylon vislijnen voor meerval in de schappen verschijnen. In tegenstelling tot gevlochten lijn heeft nylon voldoende rek en is schuurbestendiger. Vis jij met nylon en waarom wel / niet?

Nylon heb ik nog niet geprobeerd. Voorlopig blijf ik trouw aan mijn gevlochten lijnen van 0.35 en 0.50mm. en ik heb geen reden om daarvan af te wijken.

.

Kunstaas

Je kunt meervallen op vele manieren belagen. Eén van de spectaculairste methodes is werpend vissen met kunstaas zoals shads, lepels en pluggen. In Italië, Duitsland en Nederland heb ik succes gehad met kunstaas maar in Frankrijk wil het maar niet te lukken. Wat zijn jouw ervaringen en wat zijn succesvolle plekken?

Zoals ik al eerder aangaf vis ik graag op meerval met kunstaas. Ik kan uitleggen hoe en wat maar beeldmateriaal zegt meer dan woorden. In 2008 heb ik oa. met Jean Claude Tanzilli een film opgenomen voor La Pêche et les Poissons. De film is opgenomen op de Rhône en de titel is “Silures Leures et Stratégie”. In de film laten we zien hoe wij met kunstaas vissen.

Eelco Hensen

Noot van de Dutchanglers:

het is opvallend in dit interview met hoeveel verschillende technieken Xavier de meerval belaagt. Nu ook in Nederland op meerval mag worden gevist zijn wij benieuwd welke technieken het hier het best gaan doen! De komende tijd zullen we een aantal van de technieken hier op de site verder uitdiepen.

In en rond Zwolle bevinden zich een aantal kleinere en grotere afgravingen waar her en der goed vis in zit. Wij Zwollenaren mogen dan ook beslist niet klagen over de kwaliteit en hoeveelheid van ons viswater, want zo’n beetje alle typen viswater hebben we binnen handbereik. Eén van die wateren vindt u aan de noordzijde van de stad bij de nieuwbouwwijk Stadshagen. Het is een kleine put van zo’n twee hectare met de welluidende naam Ruimzicht. Dat die naam toepasselijk is zie je als je aan het genoemde water staat. Je ziet er vrijwel nergens een boom en je hebt er dus ruim zicht.

In het begin van de jaren tachtig werd er druk gevist door allerlei vissers. Vooral bij gezinnen was de plas erg populair. Toen was de hierboven genoemde wijk Stadshagen nog lang niet in beeld en je zat er lekker buiten de stad te vissen in een water waar je altijd wel een visje kon pakken. Echter, de vis die er gevangen werd was niet echt groot. Wel veel, niet groot dus. Dat was nog in de tijd dat er klachten binnen kwamen bij de vereniging over de kleine vis. De vereniging reageerde daarop door opnieuw vis uit te zetten. Tja, zo ging dat in die tijd nu eenmaal. Inmiddels zijn de beheerstechnische inzichten veranderd, maar daarop kom ik straks terug. Er werd vooral witvis gevangen, maar Ruimzicht is ook altijd wel een karperput geweest.

Onderzoek en maatregelen

Op enig moment werd besloten om het biotoop in Ruimzicht eens serieus onder de loep te nemen en desgewenst maatregelen te treffen. Omdat de vereniging in die tijd niet beschikte over voldoende grote netten om de plas naar behoren af te vissen, werd een beroepsvisser en de toenmalige OVB ingeschakeld. Het plan was om van Ruimzicht een zogeheten snoek-zeelt type water te maken en daarvoor moest ondermeer overtollige witvis verwijderd worden. Ook moest e.e.a. gebeuren met de plantengroei, want het water was troebel.

.

Om kort te gaan komt het erop neer dat na het nemen van de maatregelen de plas inderdaad sterk van karakter veranderde. Het water werd helderder en de plantengroei nam sterk toe. Om te zien wat het resultaat op de visstand was is na jaren de plas opnieuw door de OVB samen met een beroepsvisser afgevist. Wat er toen boven kwam maakte zelfs de heren van de OVB in positieve zin erg zenuwachtig. Grote karpers, tot ruim 30 pond en brasems van meer dan 5 kilo met een lengte van boven de 70 cm. Van die brasems werden er na onze toestemming door de OVB enkele meegenomen om op de hengelsportbeurs Visma in Rotterdam te showen aan het bezoekende publiek. Daar werden ze, door hun formaat, door menigeen “uitgescholden” voor karper. Een teken dat wij in ons land niet gewend zijn aan dergelijke ongehoord grote exemplaren. Inmiddels werden er zeer mondjesmaat een aantal “Valkenswaard Spiegels” uitgezet in de kolk. Ook zijn er in die tijd enkele kleine meervallen in Ruimzicht gezet, althans dat is het sterke vermoeden.

Meerval in de plas

Die meervallen zijn nu, jaren later, weer terug gevangen tot een maat van ruim 130 cm. Hoe groot ze waren toen ze erin werden gezet, vertelt het verhaal helaas niet, maar omdat het een klein, afgesloten water is, zijn ze er vast niet vanzelf in gekomen. Zeer recent heeft de vereniging opnieuw een afvissing in Ruimzicht gedaan, maar nu met eigen spullen. Omdat het net niet breed genoeg was om de gehele plas te overspannen, is de afvissing niet zo optimaal geweest als in het verleden. We kunnen echter wel een goed beeld krijgen van wat er momenteel in de plas zwemt. De grote karpers en brasems zijn er nog altijd en er werden ook enkele meervallen gevangen. Wat nog het meest opzien baarde was de aanwezigheid van een leuk aantal echt kleine meervalletjes. Zeg maar formaat “handpalm”. Een formaat dus wat aangeeft dat de meerval zich in dit water voortplant. Het biotoop is dus voor de meerval erg gunstig. We vingen weinig kleine witvis en daarom is er onlangs een aardige voorraad kleine blank- en ruisvoorn bij gezet.

.

Tekst en foto’s: Ingmar Boersma

Zodoende rij ik vrijdagavond alvast naar HJ, om een dik half uur reistijd uit te sparen de volgende morgen. We drinken een paar biertjes, ouwehoeren wat en gaan dan redelijk bijtijds op één oor. Morgen weer vroeg dag…

De volgende morgen zijn we beide snel paraat. In recordtijd hangt de boot achter de auto en zijn we onderweg. Krap twee uur volgens de Tomtom, gelukkig bestaat er niet zoiets als uitgepraat raken over vissen, boten en meer van dit soort onderwerpen. Al moeten we vijf uur rijden, lang stil is het nooit.

Eenmaal bij de helling blijken we de derde te zijn. Ik mik mijn ‘carbon-bos’ in de boot, 15 kilo shads en ander kunstaas er achteraan en we kunnen traileren. Eenmaal uit de haven begint het net te schemeren. Grotendeels op de GPS blazen we naar de eerste stek. Een haveningang, grenzend aan een fraai talud. Het water blijkt aardig te stromen, een vreemde gewaarwording op zo’n enorme oppervlakte. Doorzicht? Twintig centimeter maximaal. We beginnen vol goede moed te werpen, maar beide met een gevoel van… Tsja, is dit nú de manier?

We gooien de haveningang secuur uit maar besluiten, bij het uitblijven van actie, ons geluk in de haven zelf te beproeven. Hier wordt het water iets helderder, maar ook nu vernemen we werpend geen actie. Even verticalen dan maar? Een ruime week eerder was dat ook de truc in een andere haven. Ik ga voor een roze/oranje Fin S, daar waar HJ een groene Slayer shad probeert. De boot vaart amper achteruit als ik een geniale dreun op de top krijg. Het lichte verticaalstokje buigt heerlijk door en even later mag de eerste snoekbaars van de dag poseren.

De eerste van de dag is een feit

Nog maar een keer over dezelfde plek, HJ ziet meer vissen op de dieptemeter. Nu is hij aan de beurt. Weer een fraaie snoekbaars die de shad volledig opslokt. Het schooltje is nu verdwenen. We zoeken verder, maar niet lang. Ik zie HJ’s verticaalstok een beste klap opvangen, strak langs een meerpaal. Spannende momenten, maar dan is er controle over de vis. Een beste baarsbak komt in het oppervlak. Snel het net eronder!

En er lagen er meer...

HJ in zijn nopjes met een prachtige baarsbak

Dat gaat lekker zo! Zat vis in de haven, zou je denken althans, want zoals zo vaak is het na een paar vissen helemaal over. Communiceren ze dan toch met elkaar onder water? Herkennen andere vissen de bewegingen op afstand? We zullen er wel nooit achterkomen. Feit is dat wij de haven weer achter ons laten. Op naar een mooie ondiepe plaat, waar we weer werpend achter de baarzen aan willen.

Daar waar HJ een flinke shad aan de bijhengel laat zakken, wil ik wat anders proberen. Een meer gerichte poging op snoek welteverstaan. De dobberhengel ligt al klaar en wordt voorzien van een voorn. Anderhalve meter diep, twee meter water onder de boot. Ben benieuwd!

Als we de plaat volgen loopt opeens de bodem wel erg hard op. Een onderwater gelegen strekdam zorgt ervoor dat we wel moeten uitwijken. Dan, net voorbij de strekdam, giert de ratel van mijn dobberhengel het uit! Wat? Nu al? Ik draai me om en zie de dobber weer bovenkomen. Toch de bodem? Dan zeilt de dobber rustig schuin de diepte in, zoals alleen een echt buffeloerus dat voor elkaar krijgt. Hartslag 180, rustig strak draaien en achterover met die hengel . Dit voelt goed!

Een log gewicht komt rustig richting boot en neemt dan een korte run naar dieper water. Beste snoek HJ! Dan komt alles opeens toch wel erg gemakkelijk mee en even later zie ik waarom… Het is geen snoek maar een zestiger snoekbaars die de voorn te grazen genomen heeft en hopeloos aan de takel hangt. Één stinger in de bek en de ander in een borstvin, ja dan willen ze wel in de hengel hangen!

Ondanks de teleurstelling kunnen we er wel om lachen. Eens temeer een bewijs dat je ook voor snoekbaars prima groot aas kunt gebruiken. We vervolgen onze drift en een klein half uur later peert mijn dobber er weer vandoor. Dit keer sla ik de aasvis uit de bek van, waarschijnlijk weer, een snoekbaars.

Alleen op een spiegelglad water...

We laten het werpen even voor gezien en besluiten een stukje te speedverticalen. Dit wordt al snel beantwoord door een immense dreun op de grote Salt Shaker van HJ. Een mooie mannetjessnoekbaars van rond de 60 wordt onthaakt en teruggezet. Het diepteverloop is hier prachtig, de bodem spijkerhard. Bij elke strekdam draaien we de shads even op. We zijn hier voor het eerst en het is lastig inschatten wat voor diepte we tegen gaan komen. Boven op de strekdam gaan de shads weer naar beneden, zodat we wel de afdaling mee kunnen pakken. Het is tijdens zo’n afdaling als ik, terwijl mijn shad zeker een meter boven de bodem hangt, een vage roffel voel. De shad wordt min of meer opgetild en ik besluit hard aan te slaan. Zo… Dit is serieus!

Direct begint te slip lijn af te geven, de verticaalstok kromt vervaarlijk. Is dit echt vis? Vraagt HJ. Ja zeker weten! Duidelijke beet, of misschien iets vals gehaakt? Een lompe lange run volgt. Kan bijna geen snoekbaars zijn… Dan lijkt de vis los te schieten. Nee, ze hangt nog! Euh…. Dit begint wel heel erg op meerval te lijken!

Geen gekke gedachte gezien de enorme waterafvoer op de rivieren. Ondertussen duurt de dril maar voort terwijl HJ de boot bij het talud vandaan houdt. Prachtig dit! Spiegelglad water en een dikke onbekende vis aan de andere kant van de lijn. Alleen niet losschieten graag…

Langzaam win ik lijn. Echt meter voor meter om soms weer een aantal meters in te leveren. Toch gaat het volgens HJ allemaal nog net wat te snel, zal in ieder geval geen hele grote meerval zijn… Dan krijgen we plots een enorm ronde witte buik te zien. Snoekbaars en een moddervette ook! Voordat de vis één keer met haar staart kan slaan ligt ze al in het net. De staartdreg van de Shaker zat onder haar borstvin, vandaar die extreme dril. Wat een topvis! Een heus winterkasteel!

Prachtige wintersnoekbaars

Wat een kalf!

In opperbeste stemming vissen we verder. We vangen nog een paar snoekbaarzen en HJ een baars van bescheiden formaat. Met de teller op 9 vissen besluiten we verder te gaan zoeken. Echt wild is het nog niet en HJ heeft nog voldoende interessante waypoints in zijn GPS.

We varen een klein kwartier. Daar waar we de hele ochtend praktisch alleen op het water lagen, wordt het nu drukker en drukker. Altijd maar de vraag of er dan ook echt goed gevangen wordt? Het blijft een bizar gezicht in ieder geval, al die bootjes op één of twee taluds, met daaromheen honderd vierkante kilometer water ‘visbootloos’.

We komen een paar bekenden tegen en maken even een praatje. 22 Vissen horen we, oké, hier lijkt dus best wat vis te liggen. Toch maar even een driftje maken dan voordat we verder zoeken. We beginnen op stevig tempo en na een visloos kwartier zit ik even te brainstormen. Wat gaat er aan de speld? Troebel water nog steeds, meeste aanbeten op groter aas zo lijkt het. Mijn oog valt op een 15cm Kopyto in knaloranje kleur. Mooie felle staartactie, opvallende kleur, dat kon maar zo interessant zijn nu. Ik hang de shad aan de speld, kieper hem over boord en op het moment dat deze de bodem raakt wordt hij met een enorme kleun gegrepen. Een mooie 60er heeft hem flink te grazen genomen en wordt snel weer teruggezet.

Als ik daarna in no time nog 4 aanbeten krijg, terwijl HJ er voor niets naast zit te vissen, krijg ik te horen dat ik de shad spoedig mag inleveren. Euh, je mag er wel eentje lenen hoor… Ben de beroerdste niet… Als HJ ook een oranje kopyto over boord laat krijgt hij binnen twee minuten ook een belachelijk harde aanbeet. Een stevige 60er heeft de kopyto werkelijk verzwolgen. De sleutel lijkt gevonden voor dit moment!

14 Centimeter kopyto, zonder twijfel!

Fraaie geblokte vis

We krijgen een half uur lang geregeld aanbeten en de teller loopt gestaag op naar twintig vissen. Vrijwel alles op die gekke oranje kopyto. De bijhengel met wat dan ook eraan wordt niet naar omgekeken. Zelfs niet als we ook daar een oranje kopyto aan laten zakken. Merkwaardig!

Lange maar slanke baars

Dan valt plots de beet er helemaal af en is het weer tijd om te zoeken. We pakken twee andere talud mee maar hier ligt gewoon weinig vis op het moment. Terug dan maar en even een andere aanpak. Subtiel met de fireball. HJ gaat voor spiering, ik voor voorn. Al snel pakt HJ een snoekbaars, maar dan valt het weer stil.

We naderen langzaam de schemering en de meeste boten blazen weer richting trailerhelling. Wij niet, want oh zo vaak is dit juist het uurtje dat de dag helemaal goed maakt, of in dit geval ‘af’. Ik weet nog een mooi talud grenzend aan een ondiepe plaat. Daar moeten gewoon baarzen en snoekbaarzen liggen. Normaal een prachtstek om te werpen, maar dat laten we in eerste instantie maar even achterwege. Randje talud backtrollen we met 4” shakers. Al snel een voorzichtige aanbeet. Even denk ik toch nog een dikke baarsbak te gaan vangen vandaag, maar het blijkt de eerste snoek van de dag te zijn. Niet groot, maar wel een prachtig exemplaar!

Ook de kleinere exemplaren zijn het bewonderen waard

We vissen verder als HJ weer een mooie snok krijgt. Een leuke snoekbaars van twee meter water. Kort erna nog één. Dat moet werpend toch ook kunnen dan? We besluiten de boot toch maar even te laten driften. Ik richt me, met een fel gekleurde ratelplug, meer op de grote baars, terwijl HJ doorzet met de shad. Die baars wil ik maar al te graag, want stiekem zijn dat toch dé vissen waarom ik naar dit water kom. Toch is het HJ die al snel drie beten krijgt, waarvan hij er één verzilvert. Wederom een fraaie snoekbaars.

Was onze doelstelling voor dit talud om de 25 vissen vol te maken, dat doel vliegen we nu voorbij. Merkwaardige is dat, backtrollend, de gene aan de buitenkant van de boot beten krijgt, terwijl de gene aan de binnenkant ze niet krijgt. En dit terwijl we toch op ongeveer gelijke waterdiepte vissen, erg merkwaardig! Grootste verschil is echter wel dat de vissen bij HJ allemaal blijven hangen terwijl ik een stuk minder gelukkig ben. Ik los zelfs nog een overduidelijk zware baars en ben daar behoorlijk ziek van. Die had de dag echt helemaal af kunnen maken voor mij!

HJ ving de baarzen wél

Die baars zit er helaas niet in, maar wel weet ik nog een fraaie snoekbaars te vangen die, na de shad eerst te toucheren, hem vervolgens vol naar binnen werkt als ik plots de lijn slap laat vallen. Prachtige aanbeet ! HJ brengt de teller uiteindelijk naar 29 vissen, voordat we in het donker terugkomen bij de helling.

We ruimen de spullen op en zitten een kwartier later op de weg. De lange reis wordt onderbroken door een portie avondeten bij HJ thuis, waarna ik het laatste stuk naar huis rijd. Compleet gesloopt parkeer ik de auto en, onder het motto “die rotzooi komt een andere keer wel”, gaat deze gelijk op slot. Nu is er nog maar één route en dat is die naar bed. Niets lekkerder dan na zo’n lange en vooral succesvolle dag een tiental uren in coma te gaan…

Groet,
Volkmar Strikkers

Voor mij is het in de jaren negentig begonnen. Marijke en ik woonden nog in Gouda en waren op zoek naar ons eerste bootje. Omdat we kleinbehuisd waren, kwam ik op het idee om een Porta Boat te kopen. En omdat de importeur op de VISMA stond kreeg ik haar voor de eerste (en laatste) keer zover om mee te gaan naar een hengelsportbeurs. De keuze voor de boot was snel gemaakt maar mijn onzekerheid zat in de stabiliteit. Ik viste indertijd met Seth en waar ik al niet de kleinste ben, Seth was een 2meter reus en wij samen in een Porta Boat, hmmmmm, onzeker.

De importeur verwees echter stellig naar een beursstand aan de andere kant van het gangpad. Daar stond een jongen die de boot ook had gebruikt om meerval te vangen en als ik niet geloofde dat de boot stabiel was, nou, dan moest ik dat maar eens aan hem gaan vragen! En dat was het moment waarop ik besmet raakte. Met een zeer gemeen virus: meervalvirus! Ik verdronk bijna in de foto’s van mega grote monsters, prachtige natuurfoto’s en de toen voor mij onbekende technieken, zoals bijvoorbeeld het boeiensysteem. Er ging letterlijk een nieuwe wereld voor me open! En Lucas van der Geest (want die was het natuurlijk) die net de Meervalstudiegroep was begonnen, zag natuurlijk zijn kans schoon om mij helemaal in te lijven……

Ik ging dus de beurs af met zowel een boot als een hobby rijker. En al snel daarna zaten Seth en ik bij Lucas thuis om de eerste trip voor te bereiden. De eerste trip werd een trip met Max, Seth, mijzelf en de partners. Op naar de Saône, vissend vanaf de camping in Fleurville. Dat was de eerste trip en de paar jaar erna volgden er nog vele naar de Saône en naar de Po. We slaagden er goed in onze vis te vangen met toen al uitschieters ruim boven de 2 meter. En de Porta Boat; die deed het fantastisch! Zelfs op de Po! Volgepakt gingen we ermee de rivier op, slapend onder een zeiltje in een Goretex slaapzakhoes op de grond, letterlijk onder een serie hengels met een topbel tegen de hengelsteunen aan, om geen aanbeet te missen. Als techniek voornamelijk het boeiensysteem.

Hieronder een aantal foto’s uit die periode. Met excuus voor de kwaliteit; dit was voor het digitale tijdperk…….

De Porta Boat; alleen de hengels er nog op, Seth erin en weg! Op de Saône.

.

Boeitjes plaatsen op de Saône

.

Mijn eerste grote meerval! Trots als een pauw was ik!

.

En ook Seth liet zich niet onbetuigd!

.

Grote, dikke lange vissen. Vaak meerdere in een lang weekend!

.

Een slanke vis, ruim 2meter plus!

.

Lekker drillen in Porta Boat op de Po

.

Succes in de Po

.

In de tussentijd ontstond bij mij het idee meer landen te kiezen voor deze visserij. Lucas en ik begonnen op de Maas in België; daar hebben we de nodige dagen en nachten samen doorgebracht. Ook samen met Max heb ik daar één keer gevist. Vanuit een klein Zodiacje, drie uurtjes bij Huy. En in die drie uur vingen we één vis, Max welteverstaan. Al was die wel 186cm en mega dik. Tollend als een kermis attractie gingen we in het bootje over de Maas terwijl de vis gedrild werd…… Dit was ergens in 2002/2003. Ook Hongarije hebben we het geprobeerd. Dat werd geen succes. Eén minimeervalletje, dat was alles. Maar een sessie op de grens NL/B in de Maas resulteerde in 24uur in vier meervallen, dat was ergens in 2004. En ook op de Moselle heb ik gevist en gevist en kwam na uren proberen er een prachtige vis uit! Ondertussen had ik een serieuze boot gekocht en werd er veel vanuit deze boot gevist, ook omdat je er geweldig in kon slapen.

De eerste Maasmeerval

.

Lekker met licht materiaal vissies tikken!

.

's Ochtends vroeg, een felle aanbeet

.

Net Nederland :-)

.

Max, met zijn monstermeerval in België: 186cm en baggervet!

.

Na veel geduld succes op de Moselle in Frankrijk, 161cm, 2001

.

Hierna verlegden we onze koers richting Spanje en dan het bovenmeer van de Ebro, Lake Caspe. De eerste trip met Lucas, Joeri en André. Daarna nog twee keer met André, Joeri en Max. Wat een geweldige trips waren dat! Met onze eigen boten op expeditie, zo voelde dat echt. En wat een weergaloze omgeving. Die drie trips resulteerden in een serie prachtige meervallen.

Lake Caspe

.

Plezier voor vier, briljante trip!

.

Max vangt op inktvismontage een 170cm+ vis vanuit de boot op 10 meter water!

.

Dit is het bewijs, 12 meervallen onder de boot en de aanbeet en eerste stuk dril zichtbaar!

.

Zware grote donkere vis, prachtig!

.

Joeri met een buffel van een vis. NB: ook Joeri zelf is langer dan 2 meter...........

.

Lake Caspe, prachtig!

.

Hierna kalmeerde het wat met de meerval, voor mij dan. Ook omdat de groep groter werd, Lucas naar Indonesië vertrok en de jaarlijkse visvakanties zich verlegden naar andere oorden (Gambia, Noorwegen, Texas).

En nu? Nu is het virus weer terug, na het opnieuw lezen van al het materiaal. In al zijn vormen. Een Caspe trip is alweer geboekt. Ik heb dezelfde boot nog en ik ben bang dat deze dit jaar flink gebruikt gaat worden voor een fors aantal meervalsessies. In Nederland natuurlijk, want dat mag nu! Maar vast ook voor een paar lange weekenden, in België of Frankrijk ofzo. Ik kijk er weer echt naar uit. En waarom; de volgende plaatjes vatten dit samen:

Meerval, een mysterieus en sterk monster, prachtig in zijn lelijkheid!

.

De spanning van het wachten op die verlossende aanbeet

.

Genieten van de mooiste momenten op de mooiste plekken

.

En dan de smaak van succes gerealiseerd met je eigen materiaal!

.

Vanaf komend weekend komen de Meervalstudiegroep artikelen op de site. Elke vrijdag een update. Er staat zoveel informatie op, het zou zonde zijn om dat niet opnieuw met elkaar te delen.

Wij zouden het leuk vinden als je dit ook aan zou willen kondigen bij alle vismaten die je kent: meervalvissen bij de Dutchanglers!

Maar voor nu moest ik dit even kwijt. Ruim 10 jaar meerval ervaring kwam in één keer weer boven. Ik hoop dat jullie er net zo enthousiast over worden of zijn als ik dat indertijd werd. Het is een prachtige visserij. Maar niet zonder risico!! Want meervalvissen: het is een gevaarlijk virus en je komt er nooit meer vanaf!

John Smit

Net na de middag rij ik dan ook met mijn nieuwe auto de wielen van de trailer het water in. “Zal mij benieuwen of ik de hele boel er straks weer uit kan trekken zo meld ik aan Volkmar”.

Het zal mij benieuwen

We trappen af met een potje grote shads backtrollen in het door de vele regen gekleurde water. Dat levert voor mij 1 aanbeet op die niet blijft plakken en voor Volkmar ook een kortstondig gehaakte vis die gezien de massa aan de andere kant van de lijn wel eens een karper geweest kan zijn. Omdat we verder weinig actie zien stel ik voor om het wat verderop te proberen in de hoop dat het water daar wat helderder wordt. Als we een kanaaltje invaren dat haaks op het grote kanaal loopt zetten we allebei een aasvis overboord. Omdat het hier zo smal is zijn 2 hengels alleen maar lastig en vragen om problemen.

Als we zo’n 100 meter het kanaaltje ingevaren zijn zien we het water steeds helderder worden en als ik aankondig dat ik op de plek waar we op dat moment varen eigenlijk altijd wel een beet krijg zie ik mijn dobber opeens hard onderschieten. Even de boot positioneren en hard aanslaan levert na een heel aardige dril de eerste vis van het nieuwe jaar op. Een dikke tachtiger doet even goed zijn best en mag na een paar snelle platen weer zwemmen.

Geen verkeerde vis om mee af te trappen

We vervolgen onze weg door het kanaaltje en niet veel later lijkt Volkmar’s dobber ‘vast’ te lopen. Even is er wat twijfel of het ‘vast’ of een beet is maar dan verschuift de dobber een klein stukje en weten we genoeg. Een ferme aanslag volgt en de volgende tachtiger mag even de bovenkant van de waterspiegel bekijken.

De volgende tachtiger

We vervolgen onze weg maar zien weinig actie meer. Alleen op de terugweg zien we in het vrij heldere water op die plek nog een goed ogende vis die zeker boven de 90 centimeter is naast de aasvis van Volkmar die op de grond is gezakt liggen maar wat we ook proberen we weten haar niet tot aanbijten te verleiden.

Ook onze verdere acties op het grotere kanaal leveren weinig op. Rond vijf uur gaan we er dan ook af met toch wel een tevreden gevoel, 2 vissen op een middag dat je ook zomaar de verkeerde keuzes kunt maken en niets vangt. Komt nog bij dat de auto geen krimp geeft bij het uitrijden dus ook dat geeft weer wat mogelijkheden.

Het weekend

In het weekend heb ik nog een dag met John afgesproken. Gezien de weersvoorspelling houden we het simpel, we gaan een haven in en proberen daar met aasvissen een dikke winterbig te vangen.

In de ochtend traileren we om 07:00 de boot waarna we een flink stuk moeten varen om bij de haven van onze keuze uit te komen. Eenmaal daar aangekomen leggen we de boot vast aan twee palen en dobberen er niet veel later 4 aasvissen in het water. Success volgt al snel als ik mijn lijn weg zie lopen, snel draaien we de andere hengels in en terwijl ik de lijn strakdraai zie ik dat deze om een paal is heengelopen.

Aanslaan zou funest zijn dus gooien we snel de boot los waarna ik de hengel om de paal heen haal en de lijn weer volg. Die blijkt strak naast de paal te stoppen en ik besluit de meteen de haak te zetten om ellende tot een minimum te beperken.

Een goed aanvoelende vis geeft even flink partij waarna John het net eronder schuift. Even zijn we bang dat ze diep gehaakt is maar gelukkig zit de haak net voor de slokdarm en met een lange tang wordt ze onthaakt. Ik meet de vis snel even op en mag de eerste ‘precies meter’ van het jaar aantekenen. Wat snelle platen in het donker, die achteraf niet al te best zijn, en ze zwemt alweer.

Omdat we run om run vissen om het voor iedereen een beetje spannend te houden is het nu John’s beurt. We positioneren daarom de boot weer aan de palen en leggen de hengels weer in waarna het wachten is op de volgende aanbeet. Die laat ongeveer 5 minuten op zich wachten wanneer mijn dobber wederom rustig onderzakt. Even blijft de hele zaak net onder water staan waarna de dobber met lome bewegingen wegzwemt. John aarzelt verder niet en zoekt contact om daarna flink uit te halen. Enigszins beteuterd kijkt hij wel als het resultaat een slag in de lucht blijkt te zijn. Hoe goed het  er ook allemaal uitzag de vis is ons te slim af.

Zoals zo vaak valt het na dit veelbelovende begin helemaal stil. We blijven enkele uren op de stek liggen maar weten geen beten meer te forceren. Ik stel daarom voor om nog een keer te verkassen al was het alleen maar om tegen een andere achtergrond aan te kunnen kijken.

Op het nieuwe plekje plopt mijn dobber al snel onder om meteen weer boven te komen. Snel draai ik in om te kijken of de vis er nog aanhangt waarna ik met een onderhands worpje de montage weer op dezelfde plek gooi. Het duurt geen 2 minuten of de hele zaak schiet weer onder waarna John zijn volgende kans krijgt. Die wordt wel verzilverd hoewel het resultaat niet helemaal is wat we hoopten, een 70 centimeter snoek is zijn deel.

Dikkertje die nog wat mag groeien

Hierna valt het weer helemaal stil waarbij we de gelegenheid maar aangrijpen om de aasvissenvoorraad aan te vullen. Met een vaste stok tikken we in hoog tempo een aantal voorns uit het water die ons later deze winter zeker nog van pas gaan komen.

Na zeker 2 uur geen actie te hebben gehad springt John opeens als door een wesp gestoken van zijn stoel. ‘Zag je dat ?’ roept hij ‘wat een agressieve aanbeet’. Jammer genoeg zag ik het niet maar ik zie wel de lijn op hoge snelheid wegkronkelen richting een ducdalf. Aangezien het mijn beurt is draai ik daarom dan ook snel strak waarna ik met een ferme zwaai de haak zet.

De vis aan de andere kant geeft in eerste instantie geen krimp en blijft gewoon op de plek liggen. Als ik langzaam iets van lijn win vindt ze het wel mooi geweest en neemt ze de kuierlatten richting de ducdalf. Die wordt zonder problemen gehaald omdat ik onvoldoende grip op de vis kan krijgen.

Gelukkig zijn Joh en ik aardig op elkaar ingespeeld want hij licht zonder te vragen het anker terwijl ik op de elektro de boot de juiste kant uitstuur. Flink druk zettend weet ik de vis terug richting paal te pompen waarbij ik hoop dat de lijn geen mosseltjes tegenkomt.

Als ik de vis naast de paal heb krijgen we heel even een glimp van wat er aan de andere kant van de lijn hangt. Een vis die zeker de 1 meter 10 overschrijdt en behoorlijk dik is.
Eenmaal uit de gevarenzone dril ik de vis rustig af waarna het net eronder gaat.

We besluiten even een fotootje te maken op de kant en leggen de vis na het onthaken daarom op de onthaakmat waarna we haar aan land tillen. Een paar snelle platen verder laat ik haar via de mat weer in het water glijden waarna ze rustig weer het troebele water van de haven opzoekt.

We blijven nog een poosje rondhangen maar weten geen beet meer te krijgen. Jammer voor John maar soms kan het zo lopen.

Dikke 1 meter 16

Als we richting uitgang gaan wordt het water gelukkig stukken helderder. Dat krikt het vertrouwen weer wat op! Daar krijg ik ook gelijk mijn eerste aanbeet. De steunhengel staat te stuiteren, maar helaas mis ik de aanbeet, jammer. Alle drie hebben we een flinke shad op de steunhengel, voorzien van een zware loodkop, zodat de shad mooi stil blijft hangen. Perfect voor de passieve snoekbaars of snoek.

Met de handhengel vissen we alle drie op een andere manier om uit te zoeken wat vandaag het beste werkt. Synco is aan het verticalen, Volkmar is met een shad aan het werpen en zelf probeer ik het met een ratelplug. Dat was de vorige keer het vangende aasje en krijgt daarom voorrang bij mij!

Op deze stek is weinig bodemverloop en er staat amper 2 meter water. Ik wissel mijn zware aruku voor een knalgele Mann’s ratelaar. Die gaat wat ondieper en de felle kleur bevalt mij ook wel. Dit wordt beloond met een knallende aanbeet! Het wild schudden en de korte runs verraadden al dat dit een mooie baars is. En inderdaad komt er een dikke baars aan de oppervlakte. Met 44cm is het voor dit water een gemiddeld formaat maat baars! Een belachelijk hoog gemiddelde en de reden waarom ik hier graag kom! Volkmar schiet een paar mooie platen en we gaan ieder weer onze eigen weg.

Even op 'het baarsplankje'

Prachtig gekleurde vis

Het is niet echt wild en ik besluit het wat dichter bij de kant te proberen. Het wordt steeds ondieper, zit nu op slechts 1.20m, maar besluit om het toch even te proberen. Aan de oever liggen flink wat grote stenen en puin, waar de baarzen zich kunnen verschuilen. Ook zie ik af en toe wat bultjes op de dieptemeter. Op een stek die verder zo vlak is als een biljartlaken zijn dit wel de plekken waar ze zich ophouden.

Ik gooi mijn aasje strak tegen de stenen en zit gelijk vast, althans dat denk ik. Tot mijn verbijstering voel ik een bonkende vis aan de andere kant van de lijn! Zodra mijn ratelaar het water raakte moet de baars erop geknald zijn. Ik roep dat ik vis heb en daarop komen Volkmar en Synco mijn kant op. Ik verwacht meer vis langs deze oever, zodat ze het hier ook kunnen proberen. Flipperend mijn kant op krijgt Volkmar, al verticalend, een aanbeet op zijn shad. Zodoende staan we allebei een mooie baars te drillen. Synco is er ondertussen ook en kan ons zo mooi vastleggen met zijn camera.

42 en 43, zouden ze elkaar kennen?

Synco heeft hoofdzakelijk natuurlijk gekleurd aas bij zich en zijn vertrouwen daarin is tanende. Ik leen hem een fel gekleurd plugje met ratels erin, die kunnen ze niet over het hoofd zien! Volkmar heeft ondertussen mijn aruku in beslag genomen en we kunnen weer verder vissen. Vreemd genoeg levert de oever geen aanbeten meer op. Misschien was het toch een toevalstreffer? In de verte hoor ik Synco roepen en showt een leuke baars. Ook hij is nu van de nul af. Blijkbaar willen ze vandaag toch liever wat feller gekleurd kunstaas.

Ook Synco heeft nu vis

foto De baarzen liggen erg gespreid en dan is het flink zoeken op een groot oppervlak zoals op deze stek. Ondertussen probeer ik het toch weer wat verder uit de kant. Je kunt hier echt alle kanten op vissen en ik maak lange worpen om zoveel mogelijk water af te dekken. Na een tijd is daar dan toch die verlossende aanbeet! Maakt je gelijk weer scherp, want die wordt wel minder als je lange tijd geen teken van leven ziet. Als deze bij de bellyboot is zie ik dat dit zo’n baars is waarvoor je die lange autorit maakt! Knalrode vinnen, imposante buik en een lengte van 49cm maken het plaatje af.

Wat een lap!

Klaar voor vertrek

Nagenietend van deze vangst vissen we verder, maar de omstandigheden worden er niet beter op. De wind trekt aan en maakt het scherp vissen moeilijk. Volkmar en ik vissen naast elkaar als ik zijn steunhengel door zie buigen. Lastig te zien of dit een aanbeet is of door de golfslag komt. De hengel buigt verder door en ik roep dit naar Volkmar. De haak wordt gezet en een paar tellen later ligt er een snoekbaars aan de oppervlakte. Een mooie vis die de shad voorzichtig had gepakt en klemvast tussen zijn kaken vasthield.

Volkmar vist met een zogenaamde “spaghettihengel”. Een lange soepele stok waar de vissen weinig weerstand van voelen na de aanbeet. Dit in tegenstelling tot van die harde verticaalstokken. Dan is het vaak een beuk op de top, waarna ze het aas gelijk weer loslaten. Ik dacht dat je met deze hengels amper de haak kon zetten, maar ben ondertussen van het tegendeel overtuigd. Tijdens een vorige bellybootsessie verspeelde Volkmar ook vrijwel geen vis op deze manier.

Op de 'spaghetti hengel'

Met de nog steeds aantrekkende wind wordt het ons onmogelijk gemaakt om hier verder te vissen. We besluiten het een stuk verderop te proberen, waar de golfslag wordt gebroken door een dammetje. De stek ziet er hoopvol uit. Ook deze stek is ondiep, maar heeft wel een mooie oeverzone.

We krijgen hier echter geen aanbeten en Volkmar besluit om het in de haven te proberen. Synco en ik vissen nog een tijdje op het wijd, maar ook op deze stek is door de wind amper meer te vissen. Ook wij gaan naar de haven om lekker uit de wind te zitten! Net als we in de haven liggen hoor ik roepen. In eerste instantie denk ik aan een boze havenmeester, maar gelukkig is het Volkmar. Hij is een snoekbaars aan het drillen. De enige die is blijven hangen na 4(!) lossers.

Hartverzakkende aanbeten, maar ook veel lossers

In tegenstelling tot het wijd, willen ze in de haven vooral natuurlijke kleuren, blijkt uit Volkmar zijn verhaal. We wisselen de aasjes en gaan over tot het subtiel peuteren met fin-sjes. In de steunhengel blijven de grote shads, maar in wat minder uitbundige kleuren. Al snel gaat Volkmar verder in waar hij goed in is, snoekbaars lossen! Balen, maar wat doe je eraan.

Dan blijkt het bijtuurtje voorbij, of zou het toch aan de stek liggen? Kortom, we moeten werken voor een aanbeet. We zien geen scholen aasvis op de dieptemeter of andere aanknopingspunten. Rustig vissen we de rest van de haven uit. Alleen af en toe de shad optillen en langzaam weer laten zakken, verder geen wilde bewegingen.

Dan krijg ik uit het niets een tik op mijn poskleurige fin-s. Het stevige bonken op de hengeltop doet mij nog twijfelen tussen een baars of snoekbaars. Altijd spannend wat er op een water als dit weer boven komt! Geen snoekbaarzen voor mij vandaag, want ook nu komt er weer een dikke baars aan de oppervlakte. Met de schoonheid van de vissen hier verre van een straf. Bovendien staat de zon al erg laag en dat geeft een bijzonder mooi effect op de foto’s.

In het avondzonnetje

Als ik even later bij Synco in de buurt ben zie ik hem een mooie snoekbaars drillen. Het blijkt zijn 2e te zijn van dezelfde vierkante meter! Als ik vlakbij ben schiet de vis jammer genoeg los. Het is op deze plek iets dieper dan in de rest van de haven en we vissen hoopvol verder. Helaas komen er geen aanbeten meer. Of toch?

Opeens komt Volkmar eraan met een flinke smile op zijn gezicht. Aan een onooglijk ielige zagerimitatie heeft hij een kneiter van een baars gevangen! Vlak voor het eind van de dag nog even een 48cm lange baars vangen….Top!

Oude woeste havenbaars

Groet, André de Wit

Nadat Lucas naar het buitenland vertrok namen Michel Rijnberg en Hendrik-Jan Verheij de Predastore over. Vismaat Eelco Hensen zette de MSG voort. Dankzij een goede wisselwerking met honderden enthousiaste meervalvissers in binnen- en buitenland nam de populariteit van de meerval als sportvis alsmaar toe.

Vooral de laatste jaren wordt de populatie en het formaat van de meervallen in Nederland en Belgie alsmaar groter. Het gaat zelfs zo goed dat 2012 het jaar is dat er gericht op meerval gevist mag worden in Nederland! Hiermee zijn de belangrijkste doelstellingen van de MSG een feit geworden. Omdat de meerval een echt Hollandse sportvis is geworden is het goed om, als MSG zijnde, jezelf nieuwe doelen te stellen.

De contacten tussen de MSG en Dutchanglers.nl, waar “predastore” Hendrik-Jan en Michel auteur van zijn, zijn altijd goed geweest. Naast de persoonlijke klik, zijn er veel overeenkomsten tussen de MSG en Dutchanglers. In tegenstelling tot veel andere sites willen Dutchanglers en de MSG alleen objectieve informatie publiceren voor sportvissers en zien zij niets in artikelen met alleen een commercieel tintje.

Vooral het afgelopen jaar is gebleken dat de MSG nodig opgefrist dient te worden, terwijl Dutchanglers een alsmaar grotere doelgroep weet te bereiken. Na een aantal goede gesprekken zijn beiden tot de conclusie gekomen dat het goed is de handen ineen te slaan. Binnenkort zal de MSG onderdeel worden van misschien wel de beste typisch Hollandse sportvissite Dutchanglers.nl

Wat betekend dit concreet?
- Bestaande, meest relevante, MSG artikelen zullen op Dutchanglers nieuw worden gepubliceerd.
- Nieuwe MSG artikelen idem (er liggen inmiddels veel nieuwe artikelen op de plank).
- Het complete MSG forum wordt overgezet en zal als archief inzichtelijk zijn.
- Er wordt een nieuw forum opgetuigd waarin een categorie meerval zal worden opgenomen.
- Fotowedstrijden met hele leuke prijzen (zie bijvoorbeeld Dutchanglers Metersnoekbaars wedstrijd).
- Gebruik maken van nieuwe media zoals twitter, facebook, youtube enz. (er is inmiddels al een Dutchanglers youtubekanaal).
- Er zal een veel groter publiek worden bereikt, dus meer informatie uitwisseling.
- En vooral een heel actuele en actieve website die wekelijks wordt geactualiseerd met nieuwe artikelen!

En dat gaat nu dus beginnen. Dan kan iedereen zich alvast een beetje opwarmen in de winterdagen en voorbereiden op de vangst van je dromen in 2012: een Nederlandse meerval!

Eelco Hensen zelf zal zich als auteur aan Dutchanglers verbinden.

Wij wensen jullie een heel goed en mee(r)vallend 2012!

Met vriendelijke groet, Eelco Hensen