Het materiaal:
Persoonlijk heb ik een voorkeur voor mijn “Lamiglass” hengels die toevallig 100km van Astoria in Woodland gemaakt worden. Een medium actie geeft genoeg gevoeligheid om zelfs de meest voorzichtige aanbeet te voelen, maar genoeg body om een grote vis tot 3 meter en 350-400 pond te kunnen drillen. Op deze hengels zit ook een gegarandeerde gratis vervanging als je er één breekt en gemiddeld breek ik er 1 tot 2 per seizoen op grote steur. De eerste brak ik dit jaar, terwijl ik probeerde een vis van ongeveer 150cm probeerde te landen. Dit is het type vis en het moment waarop je de hengel kan breken. Deze vis heeft de neiging wild te worden op het moment dat je ze in het net landt of bij de staart grijpt. Als je dan niet genoeg lijn uit hebt staan breekt de punt van de hengel in het geweld!

Dit is het moment waarop de vis wild kan worden en kan gaan "rollen"!

.

Als reel kies ik de Penn 320gti. Ik heb veel verschillende merken en types (Shimano, Daiwa, Tidewater, etc.) maar Penn heeft de duurzaamheid om deze vis in zout water condities te kunnen bevissen en ze zijn ook economisch in aanschaf, onder de 100 dollars.
Als lijn heb ik een voorkeur voor 30lbs nylon hetgeen voldoende is om een vis van 400 pond te landen. Een grote vis heeft ook de neiging om zich in het lijn te “rollen” in een poging de lijn te breken met zijn scheermesscherpe punten die over zijn lichaam lopen. Dit lukt soms maar door hard te drillen met een strakke slip en lijn kun je dit voorkomen.

Mooie sport op licht materiaal maar wel op de rand van breken.....

.

Ik heb een voorkeur om in ondiep water te vissen, met name op de zand en modderplaten aan het einde van het opkomende getij en de eerste uren tijdens laagwater. Dit om de vis te vinden die foerageert op de net ondergelopen platen of in de kanalen tijdens eb. De vis zit dan achter schaaldieren aan en ansjovis op deze platen terwijl zijn concurrentie, krab en dergelijke, in het diepere water blijft. Hotspots veranderen overigens jaar op jaar en van dag tot dag, ik zoek altijd kleine kanalen waarvan ik weet dat daar de vis doorheen trekt.

Als we op een plek zijn waar de aanbeten goed doorkomen noteer ik tijd van de dag, getij en probeer ik in te schatten wat de vis doet; trekken ze de rivier in of naar buiten? Dit bepaalt voor de volgende dag mijn eerste keuze op deze plek en tijd. Een goede GPS is dus cruciaal! Vaak zie je een herhalend patroon op het getij totdat het getij zo ligt dat het de nacht ingaat. In het algemeen is het zo dat wanneer er na 30-45 minuten geen aanbeet is geweest ik verplaats. Soms maar een paar meter, dat kan genoeg zijn! In dieper water is een goede sonar essentieel om de vis te vinden; ik gebruik een Garmin sonar/GPS 540s waarvan ik gemerkt heb dat die dit werk uitstekend doet.

De monding van de Columbia rivier, zoals ik eerder heb gezegd, heeft veel verborgen gevaren waar je goed rekening mee moet houden; verborgen zandbanken, palen onder water, ronddrijvend vuil en gevaarlijk sterke stromingen. De gemiddelde stroming van de rivier is 190.000 vierkante voet per seconde (Dutchanglers: jaja, reken dat maar eens na…) waardoor de structuur van de stroming continu verandert. Hiermee levert de Columbia rivier meer zoetwater in de grote oceaan dan elke andere rivier in Noord en Zuid Amerika! De rivier start in Canada en loopt door Washington state via Oregon over een lengte van ongeveer 2000 kilometer voordat deze uitkomt in Astoria.

Aas… Je mag slechts één hengel per visser gebruiken en als ik met twee vissers ben begin ik normaal gesproken met ansjovis en garnaal. Op de tweede opeenvolgende aanbeet op één van de aassoorten verander ik alles naar die aassoort. De ene dag is ansjovis favoriet, de andere dag garnaal. In dieper water is garnaal te kwetsbaar, ik vis dan met ansjovis, smelt (een soort haring) en soms kan inktvis ook het verschil maken. Ik gebruik ook geurstoffen die ik van dag tot dag aanpas maar de combinatie van ansjovis en smelt samen met WD40 is nog altijd een slimme keuze (Dutchanglers: inderdaad, WD40, het smeermiddel in het blauwe busje!).

Aluminium boten zijn het meest gebruikt in deze visserij. De meesten traileren hun boot in het water en de gemiddelde lengte varieert van 18 tot 24 voet. Hoge boorden zijn essentieel omdat vaak in de middag de wind oppikt en de golven dus ook! Ik gebruik daarnaast driftzakken om de boot te stabiliseren.

De combinatie truck en boot die veelal gebruikt wordt

.

Hoe vis je op steur? Je gaat voor anker, vaak op het moment van een afzwakkende ebstroom. De boot ligt dan van oost naar west voor anker, de stroom gaat dezelfde richting. Als de stroming verder afneemt neemt de wind uit het zuidwesten de kracht over en daardoor gaat de spiegel van de boot nogal heen en weer. Dit maakt het bodemvissen erg lastig. Het gebruik van een driftzak op één van de hoeken op de achterzijde van de boot is dan een uitkomst en maakt de boot meer stabiel. Ik gebruik een 50inch diameter driftzak voor mijn 18 voets boot; dit is in de meeste gevallen genoeg.

Boot op anker en "gestabiliseerd" met een driftzak achter de boot

.

Deze technieken en theorieën zijn mijn persoonlijke mening. Ik ben er zeker van dat wanneer je aan 15 vissers hetzelfde vraagt je 15 meningen kan krijgen. Nogmaals: het is gebaseerd op mijn ervaringen en mening.

In het volgende artikel zal ik ingaan over het naderende seizoen voor zalm op Chinook en Coho. Tot die tijd: “cheers and happy fishing”!

Dale Murff

The gear:

I personally prefer my “Lamiglass: brand fishing rods, which happen to be produced about 80 miles from Astoria in southern Washington State in Woodland. A medium action provides the sensitivity to feel the faintest nibble, yet enough backbone to handle a large fish, 8 – 10 feet in length and 350 – 400 lbs. They are also guaranteed free replacement if you break one and I usually break 1 or 2 each season on the sturgeon. I broke the first one of the year this past weekend, landing a 59” fish, which is usually when you will break it! These fish tend to start going crazy when netted or tail snared. If you do not have, enough line out the tip of the pole takes the impact of the thrashing.

This is the moment where the fish can go crazy and start to roll!

.
My choice of reels is the Penn 320 gfi – I have many different brands of reels, i.e. shimano, diawa, tide water etc, but the Penn has given be the durability to handle these fish in salt water conditions without any problems and they don’t cost an arm and a leg – under $100 us.
I prefer 30 lb monofilament, which has proven to be plenty to land a 400 lb fish occasionally. A large fish will tend to “roll” up in the line to attempt to cut the line with its razor sharp “scutes” or body armor. They are successful occasionally but if you keep the drag and line tight, it makes it more difficult for the fish to roll it up!

Great sport but close to the limit of the material.

.
I prefer to fish in shallow water, on the sand / mud flats on the last of the flood tide and first couple of hours of the ebb in an attempt to ambush my prey as it approaches / feeds up out of the main channels onto the sand flats and returns to the channels on the ebb.
The fish are pursuing fresh clams, sand shrimp and anchovies on these sandbars, and the competition of crabs and other scavengers stay primarily in the deeper water. Hot Spots change from year to year and sometimes day to day, but I look for small channels, which are likely to funnel fish to these feeding grounds.
If we get into a good bite, I will note the time of day, tide status, and try to guess what the fish are doing (coming / going?) and that will be a first choice the following day at the respective time and location. A good GPS is critical. Many times a recurring bite will last several days until the tides change enough to make it unfishable due to nightfall. As a general rule, no bites in 30 – 45 minutes a move is necessary, even if only a few feet, which can make a difference. Low water and the early flood means fishing the deeper holes (because the sand flats are exposed and fish are forced to move with the tide). This is where good sonar is required to find the fish. I use a combo sonar/gps Garmin 540S which I find does the job nicely!
The Columbia River estuary, as I have spoken, has many hidden hazards the one must respect, i.e. hidden sandbars, submerged pilings, debris floating from up river, and dangerously strong currents. The average flow rate for the river is 190,000 cubic feet of water per second, which causes the contour of the bottom to be ever changing. The Columbia River provides more water to the Pacific Ocean, than any other river in North or South America. The river Starts in Canada and extends down through Washington state into Oregon for 1214 miles, before dumping into the pacific a few short miles past the city of Astoria.
Bait…. You are only permitted to use one pole per angler, and if I have only a couple people fishing I will likely start by putting out one anchovy, and one sand shrimp. On the second consecutive bite on either of the bait, I will change the other rod(s) to that bait. One day they may prefer anchovies, the next, sand shrimp. Fishing in deeper water (30 feet+) sand shrimp are much too fragile to hold up so I will fish anchovy or smelt or sometimes squid will do the trick on certain days! I will use scents, and those will vary day to day, and spot to spot, but WD40 on anchovies and smelt is always a wise choice.
Aluminum boats are the most common for the sport angler in these parts. Most will trailer there boat to the landing each trip, and the avg size of boat is 18’ to 24’. Deep sides are necessary as the afternoon winds pick up and swift currents. I use a “sea anchor” or drift sock as the tides weaken and the winds increase.

The commonly used combi of truck and boat

.

Sturgeon fishing, you are anchored up; often you will find yourself in a situation when you have a weakening ebb tide. Your boat is anchored east to west with the current east to west, but as the tide looses intensity, the wind out of the southwest / west results it the boat swinging in the stern from side to side with the winds, dragging your bait / sinker, making fishing difficult. The use of a drift sock off the stern of the boat, (corner closest towards the direction of the tide flow) will help hold the stern much more steady making if more fishable. I use a 50” diameter drift sock for my 18’ boat, which is very adequate in most cases.

Anchored boat with a drift sock over the stern for control

.
These techniques and theories are my personal opinions. I am most certain you can ask 15 different anglers on many of the topics and you will get 15 different answers. These opinions reflect my personal experiences and opinions.
The next article, we will speak more about the upcoming salmon season for fall Chinook and Coho salmon runs. Until then, Cheers and happy fishing!

Dale Murff

Iedere visser moet een visvergunning hebben van de staat waarin gevist wordt, in welk water dan ook. Voor 12-18 jarigen is er een jongerenvergunning; deze is iets goedkoper. Daarnaast is er voor sommige soorten een vangst-document die bovenop de vergunning verplicht is; dit geldt voor zalm, steelhead, heilbot en steur (26,50 dollar). Er is een striktere regulering op de visserij op deze soorten omdat vis-management de vangstaantallen en de “terugkeer van zee”van deze soorten registeert. Er zijn vergunningen voor één dag (33 dollar) en voor drie dagen beschikbaar voor toeristen (46,25 dollar); deze zijn veel goedkoper dan de jaarlijkse vergunningen (106,25 dollar) en vangst-documenten. Separaat moet je voor crab, mosselen en zandgarnalen een “schaaldier-vergunning”kopen, zelfs wanneer je deze alleen als aas voor de visserij gebruikt (20,50 dollar).

Krab vissen met kooien

.

De steur wetgeving voor de monding van de rivier staat meenemen toe vanaf midden mei tot begin juli met een maximum van één vis per vergunning per dag en niet meer dan vijf per persoon per jaar (Dutchanglers; hé, idee voor Nederland!?). Er is een interval qua lengte dat meegenomen mag worden; 45 inch is de minimumlengte, 60 inch is het maximum. Alles erbuiten moet teruggezet worden. Catch & release mag gedurende het hele jaar (Dutchanglers: hé, opnieuw een idee voor Nederland!?).

Voor zalm zijn er verschillende seizoenen. Spring Chinook loopt in maart, april en mei. In de zomer mag gevist worden op steelhead en in de winter op Coho. Herfst-Chinook loopt in juli, augustus en september. Heilbot mag gevangen worden in juli en augustus afhankelijk van quota en vangstaantallen. Tonijn in juli, augustus en september. Er zijn lengte beperkingen voor iedere soort en alleen die zalm mag meegenomen worden waarbij een kleine dorsale vin ontbreekt; dit is een indicatie dat deze in een kwekerij is opgegroeid en geen “wilde” vis!

Ieder jaar opnieuw worden de quota vastgesteld. Deze zijn gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek, voorspellingen van de hoeveelheid vis die terugkeert uit zee; dit alles om de bestanden zo goed mogelijk te houden. Als blijkt dat aantallen kleiner of groter zijn dan verwacht, kunnen veranderingen worden aangebracht in de hoeveelheden die gevangen mogen en het seizoen kan zelfs gesloten worden. Voor de beroepsvisserij zijn er aparte regels maar vallen onder dezelfde beperkingen quota’s.

Om de visserij te managen en een begrip te houden hoeveel vis er in de Columbia rivier zit, wordt steur gevangen en “ge-tagged” door de overheid. Deze tag wordt gekoppeld aan informatie waar de vis gevangen werd en hoe lang, zwaar in welke tijd. Als deze vis later opnieuw gevangen wordt, wordt de informatie verzameld van waaruit informatie over groei, locatie etc afgemeten wordt. Zalm krijgt in de kwekerijen een chip in het hoofd; deze kan uitgelezen worden wanneer de vis is gevangen en controleurs (bij iedere botenhelling!) halen de chip er dan uit.

Dale met een steur met "tag"

.

De laatste jaren is de steur populatie aanzienlijk gedaald. Het quota in 2010 is nu nog maar 1/3 van het quota van 2009. De belangrijkste vermoedelijke oorzaak van deze daling is de hoeveelheid gidsen hogerop de rivier bij Bonneville dam die de grotere steuren vangen; de paairijpe vissen. Deze vissen worden keer na keer gevangen en de stress voor deze beesten beïnvloedt hun reproductie negatief. Steur is zelf ook doelwit van andere dieren; er zijn steeds meer zeeleeuwen in dit gebied en deze vreten in grote getale de steur en zalm wat ook een dalend effect op de populatie heeft. Kijk maar eens naar de volgende video!

.

.

Een witte steur van 45 inch lang is ongeveer 12-13 jaar oud. Een steur van 60inch ongeveer 20-25 jaar. Ze groeien dus langzaam en een verkeerde berekening in quota kan dus vele jaren zichtbaar blijven. De steuren kunnen meer dan 6 meter lang worden en meer dan 1500lbs zwaar: ze zijn dan meer dan 100 jaar oud!! Alleen de vrouwtjes worden meer dan 60inch groot. De sanctie op het hebben van een te grote vis is daarom veel groter dan voor een te kleine; dit omdat deze vissen dus voor de nakomelingen zorgen en veel ouder zijn!

Een dergelijke vis kan dus ouder zijn dan 50 jaar!

.

Vangst resultaten voor zalm en steur worden heel precies in de gaten gehouden. Dit wordt gedaan door op elke boothelling gedurende het seizoen door de staat aangestelde officials te hebben die elke boot controleren. Hierbij wordt navraag gedaan naar het aantal vissers, tijd van aanvang, hoeveel vis buiten het interval, hoeveel vis aan boord, catch&release, etc. Deze data wordt ingevoerd in een portable computer gedurende het seizoen en op basis van deze data worden beslissingen genomen over bijstelling van seizoenen, quota’s, etc.

Een official registreert van elke boot de vangstgegevens!

.

De overige vissoorten zoals rock fish en zoetwatervis worden niet op deze manier bijgehouden, simpelweg omdat de visserij hierop minder intens en populair is. De staat Oregon heeft ook kwekerijen waarin de vis wordt opgegroeid en later wordt uitgezet in de rivier.

In Oregon mag je met niet meer dan één hengel per visser vissen. Alleen in bepaalde meren en vijvers kun jij met een aanvullende vergunning met twee hengels vissen. Dit is pas dit jaar ingevoerd en werd goed ontvangen.

Ik hoop dat dit artikel een beeld heeft gegeven van de soorten en reguleringen. In het volgende artikel wil ik wat verder ingaan op materiaal, technieken, getijden, aas en hoe we vis vinden en de uitdaging van het navigeren en het vissen natuurlijk!

Cheers!
Dale Murff

Crab fishing with cages

.

The Sturgeon regulations for the lower river, allow retention mid-May through early July, of 1 fish per day no more than five per year, per person. There is a size slot in which retention is allowed. 45” is the minimum for a “keeper” size sturgeon and 60” is the maximum. Anything under or over must be released unharmed. Catch and release is open year round. There is a variety of salmon seasons. Spring Chinook run in March, April and May. Summer runs of steelhead and winter runs, Coho and fall Chinook from July, August, and September. Halibut in July and August depending on catch rates and quotas. Tuna, in July, August and September. There are size restrictions for each species and Salmon generally must have a clipped anapose fin for retention, indication it is a hatchery raised fish and not a wild run!

There are quotas established each year for the various species. These quotas are based on research efforts, estimates on predicted return run sizes, in effort to maintain a good viable fishery. If it appears that expectations were short or in excess of predictions, changes can be made to shorten, close or extend seasons as seen appropriate. Commercial seasons are separate from the above mentioned sport fishery and have similar restrictions and quotas.

In an effort to manage the fishery and maintain an understanding of how many fish exist in the Columbia River system, Sturgeon are caught and tagged by officials, and a wire inserted in a fin that indicates codes, where the fish was caught at the time it was tagged, how long, heavy, and location. When this fish is caught later by an angler this info is fed back into the system to see where the fish has been, re- located to, how much it has grown etc. Salmon are monitored by inserting a chip into the head, that can be detected at time catch is recorded and officials will remove the chip and extract the data similar to the wires!

Dale having caught a tagged sturgeon

.

In recent years the population of Sturgeon are considerably dropping. The quote in 2010 is 1/3rd of 2009. The primary suspected cause of the decline in population is the fishing guide fleet up river near Bonneville Dam, targeting the large “oversize” sturgeon, which are the reproducers. They are catching the same fish over and over and it is suspected my many that this is putting a stress on these breeders, which is negatively affecting the ability to reproduce.  Predation is also a suspected cause. Sea Lions have been observed increasingly over the past few years, feasting on sturgeon as the salmon population declines. Have a look at the following video!

.

.

A white sturgeon at 45” is approx 12 – 13 years old. A 60” fish is 20 – 25 years old. They are slow growing and a miss-calculation could take many years to correct! These fish can reach over 18 feet in length, 1500 +lbs, and 100 years old! Only the females grow to over the 60” mark – the penalty for keeping an oversize fish is much more significant than the penalty for an undersize, due to the fact of the value placed on the fish as being a reproducer and the age of the fish!

A fish this size could be aged more than 50 years!

.

Catch rates for salmon and sturgeon are monitored very closely by placing “state employed fish counters” at all main boat launches during peak seasons. These counters interview every boat that returns, asking typical questions such as, “How many anglers, start fishing time, how many sub legal’s (short’s), keepers kept. Keeper’s released, oversize. They enter this data into a handheld computer where data is collected and monitored through out the season and decisions are made on early closures, extensions, next years quotas, etc.

Fish counter register each boat's catch into a computer

.

The other species i.e. trout, rockfish, pan fish (warm water fish) are not managed to this level, as the fishing effort is much less and popularity is not as intense. The state does grow hatchery trout at many area hatcheries, for release through out the local water’s in summer for catch opportunities. They will “plant” these trout when they reach legal size.
In Oregon if fishing a river you cannot use more that one pole per angler. Lakes and ponds you may purchase a license that allows use of a second pole. This is new this past year and seams to be well received by the public.

My next segment will focus on tackle, tides, techniques, bait, how do we find the fish, hot spots, navigation hazards and the most fun, fishing itself!

Cheers,
Dale Murff

Columbia river loopt door Oregon in het westen van de USA

Ik wil allereerst mijn goede vriend en gerespecteerde visser John Smit bedanken voor deze gelegenheid om de vis mogelijkheden, visbeheer aanpak en algemene informatie te delen; onze regio heeft veel te bieden als het gaat om vis-historie en mogelijkheden! Ik heb het plezier gehad veel met John samen te vissen in onze regio en ook samen met hem in jullie wateren op de voor jullie bekende roofvissen!

Ik heb ondertussen bijna 40 jaar gevist waarvan ik de laatste 15 jaar me met name geconcentreerd heb op de monding van de Columbia rivier en een paar wateren in de buurt. Het was in de lente van 1996 dat ik uitgenodigd was om met een gids mee te gaan om in de buurt van Astoria op steur te vissen. Ik had er nog nooit op gevist en wist ook niet goed wat ik er van moest verwachten. Mijn ervaring tot dan toe lag in het vissen op verschillende soorten zoals forel, steelhead zalm, rock fish, en zoetwatersoorten zoals crappie, bass, blue gill en ook meerval. We startten vroeg in de morgen en voeren ongeveer 3,5 kilometer naar de monding van de rivier. Op de eerste plaats gingen we voor anker in ongeveer vier meter water en de gids (Andy Betnar) beschreef hoe een aanbeet er ongeveer uitzag, hoe je de haak moest zetten en de vis moest drillen. Na ongeveer 15 minuten begon mijn hengel te dansen en Andy riep: “een aanbeet, een aanbeet, pak hem, pak hem!”. Ik greep de hengel uit de hengelsteun en voelde de vis trekken aan de andere kant van de lijn. Ik zette de haak met de kracht en de lijn begon van de spoel te lopen terwijl de vis zijn eerste run maakte.

Materiaal:
We gebruiken relatief licht materiaal net als het vissen op steelhead (Dutchanglers: zwaar snoekmateriaal), medium hengels 8’-6”, 30lbs nylon met een 50lbs gevlochten onderlijn, een slider waaraan een 4oz driehoekslood zit en een levende garnaal die aan een 2/0 weerhaakloze haak zit.

De lijn liep nog steeds van de spoel en de vis ging maar door met zijn eerste run. Op dat moment sprong de vis uit het water en maakte een indrukwekkende staartdans over het oppervlakte waarbij we de kans kregen om voor het eerst deze indrukwekkende soort te zien. WOW! Ik was gelijk verslaafd aan deze nieuwe vissoort en deze manier van vissen!

Na ongeveer 15-20 minuten konden we het prachtige beest landen, 85lbs zwaar en 59,5 inch lang. We vingen die dag nog verscheidene andere vissen en ik vroeg me af of wat wij vandaag ervaren hadden elke keer zo zou zijn en waarom ik nog nooit eerder van dit type vissen had gehoord!

Mooie steur naast de boot

Een paar weken later kocht ik een 16ft aluminium boot, nauwelijks groot genoeg voor de ruigheid die de Columbia rivier af en toe kan hebben…… Ik gebruikte de eerste jaren om notities te maken, getijde journalen aan te leggen, de heetste bijtperioden, watertemperaturen, geulen en al het andere waarvan ik dacht dat het bij zou dragen aan mijn begrip van deze indrukwekkende vis.

Dale Murff met boot voor zijn huis in Astoria

De Columbia rivier bij Astoria is ongeveer 6 kilometer breed. Op sommige stukken dichtbij zelfs meer dan 10 kilometer breed. Een hele brede rivier dus die ongeveer 10 kilometer per uur stroomt, waarbij het uitgaande water teruggeduwd wordt door de Grote Oceaan. Dit kan grote golven veroorzaken en veel stroming; omstandigheden waar je respect voor moet hebben. Het heet daarom ook het “kerkhof van de Pacific”; veel schepen zijn vergaan bij het passeren van deze watergrens. Er zijn drie vaargeulen in de Columbia bij Astoria. De hoofdvaargeul aan de Oregon kant voor de grote schepen, in diepte variërend van 10 tot 42 meter. De andere geul ligt aan de Washington staat zijde die ongeveer 6 tot 18 meter diep is. En dan is er in het midden een ondiepere geul (3 tot 10 meter diep). Zandbanken liggen verspreid door de hele rivier heen die zichtbaar zijn bij laag water maar verdwenen bij hoog water; dit maakt de navigatie op dit water een uitdaging, zelfst voor de meest ervaren schipper in dit gebied. En ook de GPS kaarten zijn niet precies genoeg in dit gebied waarin de structuren en dieptes steeds veranderen. John kan van het bestaan van deze zandbanken getuigen en hoe snel het water onder je kan verdwijnen….. Op een zomerse dag werd ik namelijk ook slachtoffer hiervan en moest ik met John en zijn vader meerdere uren wachten totdat het water weer terugkwam en we door konden gaan met vissen…….. Je kunt letterlijk in 6 meter water varen en binnen 3 meter kan het teruggelopen zijn tot minder dan één meter zonder waarschuwing vooraf! Ik wil echter ook geen verkeerde indruk van dit water geven; het kan er heerlijk en kalm zijn, en erg mooi. Maar omstandigheden kunnen snel veranderen en daarom moet je hier altijd op je hoede zijn!

Vanaf een heuvel bij Astoria een overzicht van de (enorme) Columbia river

Er zijn verschillende technieken, vissoorten en gebieden waar je kunt vissen in de omgeving maar mijn focus zal zijn op het vissen op steur, zalm en de wetgeving en management van deze visserij in de Columbia rivier en omgevende wateren.

Astoria is een stad die gebouwd is rond visserij eind 1700. Het is in de historie bekend als het einde van de “Lewis and Clark trail” die Amerika verkenden van St. Lewis in Missouri naar de Grote Oceaan. In die tijd zat de rivier tjokvol met zalm en niemand besteedde eigenlijk aandacht aan de steur totdat recent, in de jaren ’80 en ’90, zijn populariteit dramatisch toenam en sportvissen steeds populairder werd naast de beroepsvisserij.

Ongeveer 8 jaar geleden ben ik een maatje groter gegaan qua boot, meer zeewaardig, en heb ik een officiële training gevolgd voor mijn “coast guard license” waarmee ik nu ook bevoegd ben om op deze wateren te gidsen.

In mijn volgende artikel zal ik verder ingaan op wetgeving, vergunningen, management van de visserij, de situatie van de vissoort en het effect dat sommige elementen nu op de populatie hebben.

Cheers!
Dale Murff.

Columbia river runs through Oregon in the western part of the USA

I would like to thank my good friend and much respected angler, John Smit, for the opportunity to share my views with you and some insight on some of the fishing opportunities, management efforts, and general information on some of the fishing history and opportunities this part of the world has to offer! I have had the pleasure of fishing with John on many occasions in the pacific northwest of the U.S. as well as some of John’s local waters in the Nederland’s.

I have been fishing this area for nearly 40 years, however only the past 15 years have I been as focused and dedicated to the Columbia River Estuary and other nearby waterways. In the spring of 1996, I was invited on a guided Sturgeon fishing trip to the Astoria area for white sturgeon. I had never before fished for these impressive fighters and really did not know what to expect. All my prior fishing experiences were targeted towards, various varieties of trout, salmon, steelhead, rock fish and some warm water species such as bass, crappy, blue gill and catfish.
We launched early in the morning on this spring day, and made about a two mile run from the boat landing, down river towards the mouth of the Columbia River. The first stop, we anchored up in a mere 4 feet of water and the guide (Andy Betnar) begin describing what to look for in a bite, and the technique of hooking, fighting a fish. Fifteen minutes into the trip, the tip of my pole began dancing, Andy began shouting “there’s a bite –get it – get it – get it”. I snatched the pole from the rod holder and felt the fish still tugging at the other end when I gave a vigorous hook set. It was a solid set and the line began screaming off the spool, as this fish would make its first run.

Materials:
We are using lighter gear, equivalent to steelhead fishing. 8’-6” pole w/ medium action, 30 lb test monofilament, 50 lb nylon braided leader, sliding sinker with a 4 oz pyramid lead and a live sand shrimp threaded onto a # 2 barbless hook.

The line was stripping from the spool as the fish continued its initial run, when the fish broke water it did an impressive tail walk over the water, giving us the first glimpse at this respective specimen. WOW…. – I was that quickly addicted to this new species / new style and type of fishing.
After 15-20 minutes we landed this beautiful creature, 59-1/2” long, 85 lbs. I was hooked on this fishery. We caught several more fish this day, and I was left at the end of the day wondering whether it could possibly be like we experienced, all the time and why I had not heard of or experienced this before!

Nice sturgeon close to the boat

A few weeks later, I purchased a 16 ft aluminum boat (barely adequate for the fury of what the Columbia can produce in the way of rough water). I spent the next several years taking notes, logging journals of tides, hot bites, weather, barometer, water temperatures, waterways and anything I felt might contribute to my understanding or pattern of these impressive fish.

Dale Murff and boat in front of his house in Astoria

The Columbia River at Astoria is over 4 miles wide. Close by up stream and down stream it can exceed 7 miles wide- a very large value of water flowing at up to 6 mph, meeting the Pacific Ocean pushing back. This can create a great torrent of waves, currents and water conditions that demand respect. It is called the “graveyard of the pacific” – many ships have been lost crossing this arguably the worst bar crossing on the planet.
There are three channels in the Astoria area – the main shipping channel on the Oregon side for shipping lanes, varies from 40 ft to 140 ft deep. There is a shallower channel on the Washington state side, which runs from 20 ft to 60 feet deep (not adequate for large seagoing ships). Then a still shallower channel runs through the center of the river, 10 – 30 ft deep. There are sand bars that are spread through the river between these channels that are exposed during low tides, yet covered at high tide, making navigation a challenge even for the most knowledgeable mariner. Even the most elaborate electronics are not entirely accurate of the contours and depths in this area as it is ever changing.
My friend John Smit can contest to these sandbar’s existing, and how fast this water can disappear from under you as one summer day I must admit, I fell victim to spending hours on a sandbar with John, waiting for the flood tide to make us mobile again so we could continue our fishing trip. You may find yourself in twenty feet of water and within five to ten feet you can be in 1 ft of water with no warning visible.

Don’t let me set the wrong view of this area, it can be pristine and calm, very relaxing and beautiful. But it also can change as the wind and tides in combination can develop quickly so one must be aware of the conditions, and be prepared to deal with these changes through out the day!

Looking from Astoria an overview of the (enormous) Columbia river

There are several techniques, species, and areas to fish in the surrounding area, but my focus of discussion will be on sturgeon, salmon and my experiences, rules, regulations and management of these fisheries in the Columbia and nearby waterways.

Astoria is a town built on the fishing industry dating back to the 1700’s. It is marked in history as the end of the trail for the Lewis and Clark expedition from St. Lewis Missouri to the Pacific Ocean. The river was normally choked full of salmon in those times – no one paid much attention to the existence of sturgeon until more recently in the 1980’s and 1990’s when is popularity spiked dramatically, and sport fishing became more popular competing with the commercial fisheries.

About 8 years ago, I upgraded to a larger, more sea worthy boat, and obtained training at a local college for my coast guard license to allow me to guide on these waters.

In my next article, I will be speaking to the regulations, seasons, licenses, management tools, and status of the species and some obstacles that are affecting its population.

Cheers,
Dale

Ik viste met mijn vader vanaf mijn 5e in de Vlaardingse vaart en leerde van hem mijn liefde voor het vissen. Op mijn 11e ontdekte ik het zeevissen en ben dat altijd trouw gebleven hoewel ik mijn zoon Edwin, die al vele malen meer trofeeën heeft dan ik, eerst ook in het zoete water bekend liet worden alvorens hem op het zoute water over te schakelen.

Arthur van Thienen

.
Ik ben daarnaast secretaris van DZV ‘Eurovissers’ en actief in de landelijk support voor hengelsport op en aan zee. Een van mijn belangrijkste doelstellingen is het voor de zeevissers zo aantrekkelijk mogelijk te maken, door middel van voorlichting aan mensen die beginnen met zeevissen en ook om de omstandigheden van zowel de recreatieve  visser als de wedstrijdvisser verder te optimaliseren.
Ik ben tevens lid van het zeer gedreven Greys /Trabucco zeevisteam waar ik als coach tijdens de W.K voor korpsen van 2008 en 2009 fungeerde en we in Frankrijk de bronzen W.K. plak haalden en helaas verleden jaar met een 4e plek net naast de medailles visten in Duitsland. Ik zal de komende maanden gan vertellen over vissoorten die er in de van toepassing zijnde seizoenen te vangen zijn aan en op zee.

Maar eerst  de basis,  een goede uitrusting voor de normale strandvisserij! Ik zal hieronder één en ander toelichten;

Heerlijk uitwaaien met de zeevisserij

Hengels:
Te kust en te keur te koop tegenwoordig, de meeste bekende merken laten hun hengels bouwen in China en dat hoeft geen negatief punt te zijn want de kwaliteit is over het algemeen van de bekende merken gewoon goed te noemen.

Natuurlijk zijn er nog de handgemaakte hengels en vooral in Engeland zijn die te koop maar dat zie je ook aan het prijskaartje. Als een man als Rob Punselie, de beste werper van ons team met zijn hengel een enorme afstand overbrugt denk dan niet , ‘ ik koop ook zo’n hengel en dan werp ik even ver’.  Rob is 1 meter 90 weegt 95 kilo en heeft zeer krachtige armen. Hij beheerst de techniek perfect en traint hier ook op. Wat voor aspirant zeevissers belangrijk is dat je met jouw lengte en kracht de juiste hengel aanschaft.
Dus over het algemeen is de regel: ben je tussen de 1.75 en 2.00 meter, stevig gebouwd en lenig, dan is een 5 meter hengel die 200 gram kan werpen beslist een goede aankoop. Ben je echter kleiner en wat smaller, kies dan voor een hengel van 4.25 meter tot 4.50 meter.  Driedelige hengels zijn prima, kies voor de bekende merken en laat je persoonlijke voorkeur voor kleur en uitvoering spreken. Een goede hengelkost tussen de 200 en 300 Euro voor de beste kwaliteit, duurder is vaak onnodig.

Ook in de havens is het heerlijk vissen

Molens:
Ik ben een man van kwaliteit en kies altijd voor de betere molens van Shimano en Daiwa, simpelweg omdat dit in mijn ogen de beste molens zijn. Hier kan over gediscussieerd worden maar met mijn ervaring van 40 jaar zeevissen is dit mijn statement. Toch zijn er volop merken die ruimschoots aan de norm “goed” en “zeer goed” voldoen en voor een ieder een prijsklasse. Vergeet echter niet dat goedkoop meestal duurkoop is en ga ervan uit dat een goede zeemolen minmaal 140 Euro kost.

Ga op zoek naar aanbiedingen, want die zijn er volop, ook van de betere molens. Vooral op beurzen zijn er goede aankopen te doen en vergeet ook de 2e hands markt niet op internet.

Lijnen:
Ik vis meestal met nylon omdat de kwaliteit van de lijnen de laatste jaren enorm vooruit is gegaan. Vooral de copolymeren uit Japan zijn zeer sterk, Trabucco, Grauvell, Tubertini zijn toppers, Trilene van Berkley en Spiderwire uit de V.S. zijn van vergelijkbaar niveau. Vis met 20/100ste tot maximaal 25/100ste nylon. 20/100ste heeft bij de bekende merken al een trekkracht van ruim 6 kilo terwijl je aan de 25/100ste een mammoet tanker kunt binnen draaien.
Gevlochten lijn gebruik ik bijna uitsluitend bij het feedervissen, wrakvissen of het vissen in Noorwegen. Ook hier zijn de lijnen in allerlei kwaliteiten te koop. Koop niet de goedkoopste, die worden en zijn plat en hebben lang zoveel treksterkte niet als de duurdere. Ik hou ervan om lekker dun te vissen met gevlochten lijnen, dus 6/100ste tot 12/100ste vind je op mijn spoelen voor het feedervissen en maximaal 17/100 ste bij het wrakvissen op de Noordzee. In Noorwegen of Engeland bij het vissen op zware vissen als heilbot en grove kabeljauw en congers vis ik met een gevlochten lijn van minimaal 25 kilo treksterkte.

Voorslag:
Ik gebruik voor mijn strandhengels (overhead of off the ground) altijd een voorslag van  minimaal 20 kilo trekkracht. Bij vissen met de reel en de pendulem hengel gebruik ik een voorslag van minimaal 70/100ste en een trekkracht van 30 kilo

Zo, in het kort een introductie op de materialen. Ik zal de volgende keer wanneer ik uit Noorwegen terug kom eens wat verder in gaan op de onderlijnen en de vissoort van de maand.

Tot over twee weken! Eerst even lekker vissen in Noorwegen!

Groet,
Arthur van Thienen

Bij het uitvaren van de haven buurten we even bij een krabvisser. Hij heeft “pin-fish” als bijvangst in zijn vallen, dit zijn 10 centimeter lange baars-achtige rifvisjes. We nemen er 120 aan boord in de livewell, je wilt immers ruim voldoende aas hebben (en we zouden het nodig hebben) Naast de livebaits wordt er 10 kg makreel in twee stukken gesneden. We maken daarna een run van ongeveer 10 mijl naar de eerste visstek. Tijdens het varen worden de hengels klaargemaakt. Op de “Pressuredrop” zijn de spullen prima voor elkaar, we vissen met Shimano spullen – een 20 ponds 6.6ft hengel met een Torum 20 reel, 100 lbs powerpro, een 60 grams schuiflood met een 80 ponds mono onderlijn en een 2/0 circle-hook, over de haak later meer. Een merkwaardig verschil tussen Europa en Amerika is dat in Europa rechtshandige vissers de hengels rechts vasthouden en met links draaien, in Amerika hebben rechtshandigen de hengel in de linkerhand en draaien met rechts – dat wordt een gevalletje “umdenken” vandaag.

Op het eerste way point aangekomen wordt er geankerd en gaan de hengels met een halve makreel overboord. Al na een paar minuten staan Kyle en Craig met een kromme hengel en melden zich de eerste gag-groupers en red-groupers. Even later heeft Charlie een serieus kromme hengel, waar een kleine lemon shark verantwoordelijk voor is. Het eerste half uur werken al mijn reflexen tegen mij. Na een aantal goede tikken is de reflex om aan te slaan, maar juist dan sla je een circle-hook uit de bek van de vis, circle hooks haken zelf. Kamen legt het me wel 3 keer uit – niet aanslaan – wanneer je denkt dat de vis het aas in de bek heeft, langzaam de hengel liften, gaat de hengel krom, langzaam druk opbouwen totdat de haak zijn werk doet en de vis gehaakt is. Eindelijk krijg ik het truukje onder de knie en kan ik ook een gag-grouper als nieuwe soort bijschrijven.

Kamen kijkt het nog een 20 minuten aan – deze groupers zijn ondermaatse baby’s. Hij stelt voor veel verder te gaan, we varen nog een mijl of 10 verder. Na een mijl of 5 zien we een school kleine tonijntjes “boneheads” worden ze genoemd – we stoppen snel en de hengel gaat over boord. Wanneer directe actie uitblijft, willen we verder varen. Ik kan het niet nalaten om mijn stuk makreel nog even op 3 meter diepte tussen de boneheads te laten dwarrellen.Net als de deckhand aan me komt vragen over een probleem is, zien we dat het aas door een grote king-mackrell gegrepen wordt, er is heel even contact, waarna de niet-te-onderdrukken aanslag-reflex er een einde aan maakt – stom-stom-stom. Tijdens de tweede run worden de hengels omgebouwd – twee houden het 60 grams lood, twee hengels met enkel een haak om te free linen en twee hengels met een speed-jig. Op het tweede way point is er volop leven in het water. Binnen een paar minuten wordt de pinfish op de free-line van Roel gegrepen, niet aanslaan – druk opbouwen en dan – alsof je aan een baby-locomotief vast zit, die de andere kant opwil, wat een geweld ! Na een minuut of 20 is een amber jack van een pond of 30 klaar voor de gaf – we zijn immers in Amerika waar “Catch and fillet” het adagium is.

De plek waar we aangekomen zijn blijkt een echte Amber-jack hot-spot,na 15 minuten staan we alle 5 met een kromme hengel amber jack te drillen, Kyle heeft na een lange dril het zweet op de rug – de zon staat recht boven ons, het is 35C en vochtig. Een prachtige Amber Jack (AJ) is zijn deel.

Wij worden steeds meer bedreven in het doorgronden van de AJ. Wat je bijvoorbeeld vaak ziet, is dat tijdens de dril de gehaakte AJ gevolgd wordt door 1 of 2 andere AJ’s – een pinfish op een freeline ernaast laten zakken en een van de volgers grijpt het aas – double hook-up! Iedereen is door het dolle heen.

Zelfs een dril van de kleinste AJ’s die we vangen, van een pondje of 5 duurt altijd nog een minuut of 5 – deze vissen zijn waanzinnig sterk. Na vis nummer 15 baad ik in het zweet, staat het victory-biertje van de eerste grote vis nog onaangeroerd warm te worden en beginnen de spieren zachtjes te protesteren. Het vissen gaat nu zo snel, aas eraan, een meter of 4 laten zakken – tap-tap – hengel laten inbuigen, druk zetten – hangen, vaak al na 5 tellen – dit is niet meer normaal ! De deckhand kan het niet meer bijbenen, de schipper helpt inmiddels mee. Kamen komt naar me toe – hij heeft een foto gemaakt van de dieptemeter, er hangt een enorme wolk AJ’s onder de boot – dit heeft hij nog nooit meegemaakt.

Bij mij staat de teller inmiddels boven de 20, de spieren worden zuur, maar dit dit gaat absoluut niet vervelen. Voor de hele boot staat de teller inmiddels boven de 60 AJ’s. Naast de AJ’s worden er een paar seabass, red snapper en er nog 6 kleine, ongeveer 1 meter lange lemon sharks gevangen, de haaien gek genoeg allemaal door Ian. Ian S. Trood is zijn naam, dat wordt dus “Ian Shark Trood”.

We besluiten ons aas op te vissen op de AJ hotspot en wanneer het half twee is, is de livewell leeg (120 stuks pin-fish) is 10 kg makreel op en staat de AJ-teller van de boot op 92 waarvan ik er 29 op mijn conto mocht schrijven. Volgens Kamen is dit een absoluut uniek resultaat in alle tijd dat hij vist. We nemen nog een groepsportret met de vissen die op de etensborden gaan belanden en  dan gaat het gas erop, het is 90 minuten terugvaren naar de haven, de tijd dringt alweer, vliegtuigen moeten gehaald worden voor het lonkend perspectief van weer een week binnen zitten!

Nadat we gisteren een heerlijke dag hebben gevist in de kustwateren, gaan we op zondag een mijl of 15 uit de kust vissen in dieper water. Vandaag gaan we met zijn vijven vissen, mijn collega Ian, zijn vriend Charlie en Charlie’s zonen Kyle en Craig. We hebben afgesproken in de marina van Carabelle. We vissen met kapitein Kamen Miller van de “Pressuredrop” een prachtige 46ft half-open boot, die zowel voor duiktrips als vistrips gebruikt wordt. (www.carrabellecharters.com)  

Foto van de pressure drop.

Bij het uitvaren van de haven buurten we even bij een krabvisser. Hij heeft “pin-fish” als bijvangst in zijn vallen, dit zijn 10 centimeter lange baars-achtige rifvisjes. We nemen er 120 aan boord in de livewell, je wilt immers ruim voldoende aas hebben (en we zouden het nodig hebben) Naast de livebaits wordt er 10 kg makreel in twee stukken gesneden. We maken daarna een run van ongeveer 10 mijl naar de eerste visstek. Tijdens het varen worden de hengels klaargemaakt. Op de “Pressuredrop” zijn de spullen prima voor elkaar, we vissen met Shimano spullen – een 20 ponds 6.6ft hengel met een Torum 20 reel, 100 lbs powerpro, een 60 grams schuiflood met een 80 ponds mono onderlijn en een 2/0 circle-hook, over de haak later meer. Een merkwaardig verschil tussen Europa en Amerika is dat in Europa rechtshandige vissers de hengels rechts vasthouden en met links draaien, in Amerika hebben rechtshandigen de hengel in de linkerhand en draaien met rechts – dat wordt een gevalletje “umdenken” vandaag.

Charlie vangt kleine lemonshark

Op het eerste way point aangekomen wordt er geankerd en gaan de hengels met een halve makreel overboord. Al na een paar minuten staan Kyle en Craig met een kromme hengel en melden zich de eerste gag-groupers en red-groupers. Even later heeft Charlie een serieus kromme hengel, waar een kleine lemon shark verantwoordelijk voor is. Het eerste half uur werken al mijn reflexen tegen mij. Na een aantal goede tikken is de reflex om aan te slaan, maar juist dan sla je een circle-hook uit de bek van de vis, circle hooks haken zelf. Kamen legt het me wel 3 keer uit – niet aanslaan – wanneer je denkt dat de vis het aas in de bek heeft, langzaam de hengel liften, gaat de hengel krom, langzaam druk opbouwen totdat de haak zijn werk doet en de vis gehaakt is. Eindelijk krijg ik het truukje onder de knie en kan ik ook een gag-grouper als nieuwe soort bijschrijven.

Roel met gag grouper

Kamen kijkt het nog een 20 minuten aan – deze groupers zijn ondermaatse baby’s. Hij stelt voor veel verder te gaan, we varen nog een mijl of 10 verder. Na een mijl of 5 zien we een school kleine tonijntjes “boneheads” worden ze genoemd – we stoppen snel en de hengel gaat over boord. Wanneer directe actie uitblijft, willen we verder varen. Ik kan het niet nalaten om mijn stuk makreel nog even op 3 meter diepte tussen de boneheads te laten dwarrellen.Net als de deckhand aan me komt vragen over een probleem is, zien we dat het aas door een grote king-mackrell gegrepen wordt, er is heel even contact, waarna de niet-te-onderdrukken aanslag-reflex er een einde aan maakt – stom-stom-stom. Tijdens de tweede run worden de hengels omgebouwd – twee houden het 60 grams lood, twee hengels met enkel een haak om te free linen en twee hengels met een speed-jig. Op het tweede way point is er volop leven in het water. Binnen een paar minuten wordt de pinfish op de free-line van Roel gegrepen, niet aanslaan – druk opbouwen en dan – alsof je aan een baby-locomotief vast zit, die de andere kant opwil, wat een geweld ! Na een minuut of 20 is een amber jack van een pond of 30 klaar voor de gaf – we zijn immers in Amerika waar “Catch and fillet” het adagium is.

Roel dril

Roel met AJ

De plek waar we aangekomen zijn blijkt een echte Amber-jack hot-spot,na 15 minuten staan we alle 5 met een kromme hengel amber jack te drillen, Kyle heeft na een lange dril het zweet op de rug – de zon staat recht boven ons, het is 35C en vochtig. Een prachtige Amber Jack (AJ) is zijn deel.

Kyle met Amber Jack

Wij worden steeds meer bedreven in het doorgronden van de AJ. Wat je bijvoorbeeld vaak ziet, is dat tijdens de dril de gehaakte AJ gevolgd wordt door 1 of 2 andere AJ’s – een pinfish op een freeline ernaast laten zakken en een van de volgers grijpt het aas – double hook-up! Iedereen is door het dolle heen.

Blije Ian met AJ

Zelfs een dril van de kleinste AJ’s die we vangen, van een pondje of 5 duurt altijd nog een minuut of 5 – deze vissen zijn waanzinnig sterk. Na vis nummer 15 baad ik in het zweet, staat het victory-biertje van de eerste grote vis nog onaangeroerd warm te worden en beginnen de spieren zachtjes te protesteren. Het vissen gaat nu zo snel, aas eraan, een meter of 4 laten zakken – tap-tap – hengel laten inbuigen, druk zetten – hangen, vaak al na 5 tellen – dit is niet meer normaal ! De deckhand kan het niet meer bijbenen, de schipper helpt inmiddels mee. Kamen komt naar me toe – hij heeft een foto gemaakt van de dieptemeter, er hangt een enorme wolk AJ’s onder de boot – dit heeft hij nog nooit meegemaakt.

Foto dieptemeter

Bij mij staat de teller inmiddels boven de 20, de spieren worden zuur, maar dit dit gaat absoluut niet vervelen. Voor de hele boot staat de teller inmiddels boven de 60 AJ’s. Naast de AJ’s worden er een paar seabass, red snapper en er nog 6 kleine, ongeveer 1 meter lange lemon sharks gevangen, de haaien gek genoeg allemaal door Ian. Ian S. Trood is zijn naam, dat wordt dus “Ian Shark Trood”.

We besluiten ons aas op te vissen op de AJ hotspot en wanneer het half twee is, is de livewell leeg (120 stuks pin-fish) is 10 kg makreel op en staat de AJ-teller van de boot op 92 waarvan ik er 29 op mijn conto mocht schrijven. Volgens Kamen is dit een absoluut uniek resultaat in alle tijd dat hij vist. We nemen nog een groepsportret met de grootste vissen die we vingen. Dan gaat het gas erop, het is 90 minuten terugvaren naar de haven, de tijd dringt alweer, vliegtuigen moeten gehaald worden voor het lonkend perspectief van weer een week binnen zitten!

Groepsfoto

De omgeving en sfeer in NW Florida is heel anders dan in het zuiden van Florida, Miami en de Florida Keys. In Zuid Florida zijn er zand stranden, is elk stukje kuststrook “ontwikkeld” = huizen en hotels, met grote Marina’s en dito boten. In NW Florida ben je echt in het diepe zuiden van Amerika, de Bayou, zoutwater moerassen, kreken die uitmonden in de Golf van Mexico. Het leven gaat in het zuiden 20% langzamer dan in het midden-westen.  Ontegenzeggelijk is het zuiden, een stuk armer dan de rest van Amerika.

De kuststroken zijn voor het grootste gedeelte beschermde natuurgebieden en overweldigend mooi. Het lijkt hier op de kust van Louisiana, die we helaas dagelijks in het nieuws zien vanwege de olie ramp. De olieramp is meer dan 500 kilometer verwijderd (mei 2010), maar de gevolgen laten zich in NW Florida al goed zien door het lagere aantal boekingen en de afzeggingen.

De eerste dag hebben we geboekt bij Bay City Lodge (www.baycitylodge.com) The Bay City Lodge vinden we aan een weggetje in de bayou, aan beide kanten van de weg staan huisjes (lodges) aan het eind van de weg een klein haventje met 20 boten, een restaurantje, kleine tackle-shop, en een serie schuurtjes, waar vis schoongemaakt kan worden, een vries-schuurtje, een schuurtje met bait. Het gaat er hier allemaal reuze gemoedelijk aan toe. Op een kladblok houden ze bij hoeveel nachten je hier slaapt, hoeveel dagen je vist en welke spullen je verbruikt, aan het einde van je verblijf reken je af.

“You have got to fish with Allen” was het advies dat we van Charlie kregen. We vinden Allen om 6.15 in het restaurant aan het ontbijt. “Wij vertrekken om 7 uur, zorg dat je ontbijt en laat je een paar sandwiches klaar maken voor de lunch” is de begroeting van Allen. Allen vist met een 22ft open console boot, met een 150 pk Evinrude E-tec, zodat er vlot verplaatst kan worden op zoek naar vis.

Om 7 uur varen de visgidsen uit. We gaan eerst naar een plek waar met een werpnet de bait container gevuld wordt met “green backs” een zilver-achtig visje van 5 tot 10 centimeter met een groene rug, “er is geen vis hier, die geen green-backs eet” is het commentaar van Allen – een waarheid die uit zou komen. Verder zit er een kilo levende garnalen in de bait container van een 5 centimeter grootte. De manier van vissen is vrij straight-forward, een medium action 6ft hengel, een 2500 molen, opgespoeld met 15 lbs mono. De eind montage bestaat uit een 20 grams schuifloodje, wartel, fluorocarbon onderlijn en een 1/0 haak, een snoekbaars-sleepje dus.
Bij de kust is het water niet diep, tussen 1 en 5 meter, de bodem is vaak zacht met verspreide oesterbedden, daar zit de vis ! Het eerste oesterbed vinden we bij een brug waar we ankeren. Met een rustig worpje gaat de green-back richting de brug. Je moet de montage op de plek laten liggen, want je kunt niet slepen over het oesterbed, de aasvis moet het werk doen, “kom kleine jongen ga eens iets groots met tanden zoeken” De eerste aasvis neemt zijn taak serieus: tap-tap-bang en er gaat iets door de slip heen – op zee zijn de vissen pond-voor-pond veel sterker dan op zoetwater. Na 5 minuten ligt de eerste maatse speckled seatrout in het schepnet. Ik blij: een nieuwe vissoort, Ian is blij, dit is een lekkere vis, waar geen bag-limit voor geldt. Net als de meeste Amerikanen vist Ian niet voor “Catch and Release” maar voor “Catch and Fillet”. De speckled seatrout heeft een respectabel gebit, scherpe kieuwdeksels en nogal wat stekels. De eerste gaat daarom nogal onhandig op de foto.

Binnen een kwartier hebben we 6 seatrout in de boot, nou als dat zo door gaat ! Helaas vallen de aanbeten helemaal stil, verkassen dus. We gaan naar een nauwe doorgang tussen twee eilanden die hier voor de kust liggen, er staat een behoorlijke stroom. Al bij de eerste drift blijkt dat hier volop gejaagd wordt. Ian krijgt een snoeiharde aanbeet, gevolgd door een grote salto van een ladyfish. Ondanks dat dit een reuze leuke vis is om op te vissen, zijn de Amerikanen vastberaden – wegwezen, ladyfish is oneetbaar, als er 1 zit zitten er meer en waarschijnlijk geen trout of red-drum.

De derde stek van vandaag is een 3 kilometer lange, sikkelvormige oesterbank. De top van de oesterbank ligt maar 20 centimeter onder het oppervlak. Wij ankeren aan de lei-zijde. Er wordt ingeworpen richting de oesterbank, die aan onze kant een steile drop-off heeft. Na een minuut of 10 wordt het duidelijk – er zit red-drum vlak tegen de oesterbank aan en ze azen op garnalen ! Dit wordt het begin van een gekken uurtje – elke inworp is raak, vaak binnen 10 seconden hebben de red drum het aas gevonden en knallen erop. Na het aanslaan nemen ze een spurt van jewelste en geven prachtige sport op het materiaal waarmee we vissen.

Ik had al veel artikelen gelezen in Amerikaanse tijdschriften over drum, ik vind het een prachtige vis qua kleur en bouw. Na de afschaffing van de commerciële visserij op drum gaat het weer een stuk beter met de vis. Er geldt een bag limit van 1 vis per persoon per dag en er is zowel een minimum maat als een boven maat – de grote mamma’s moeten terug gezet worden. De zeer zware straffen (in beslagname boot, intrekken van vergunningen etc.) maakt dat men zich strikt aan de regels houdt.

Terwijl Ian en ik ons uitleven en de ene na de andere drum vangen blijft de drukte niet onopgemerkt. We hadden aan de andere kant van de oesterbank al de rug- en staartvin van een 6 ft lange bull-shark gezien die daar in ondiep water aan het jagen was. Plots zwemt de bull-shark onze richting op, werpt zich over het ondiepste punt van de oesterbank heen, waarbij hij grotendeels uit het water komt – we kijken met open ogen. Nog geen minuut daarna is het menens voor de shark en wordt de dril van de zoveelste red drum woest beëindigd, na een grote kolk blijf ik beteuterd en met een kloppend hart en een slappe lijn staan.

Na ruim een uur, wanneer we beiden zeker 25 red drums gevangen hebben, is het uit met de pret – de aanbeten vallen weg. We verkassen naar een paar andere stekken, waar we nog een enkele seatrout, red drum, catfish en een grote stekelrog vangen. Om 3 uur gaan we terug naar de marina. Dit was een superdag vissen. Benieuwd naar morgen, wanneer we verder uit de kust gaan vissen.

Via windfinder.com het weer in Denemarken in de gaten gehouden en het zag er naar uit dat er een temperatuurdaling zou komen rond de Paasdagen. Ondanks een 5 mm neopreen waadpak en een winddicht waadjack zou het een potje ruig vissen worden. Ik ken vissers die volledig op deze visserij afknappen. Meerdere dagen geen vis vangen kan behoorlijk demotiverend werken, uit ervaring weet ik echter wat er mogelijk is en dat houdt je op de been. Als gemiddelde geldt ongeveer één vis per man per dag.
Na een voorspoedige reis kwamen we aan bij het huisje, inkopen gedaan bij de plaatselijke supermarkt en meteen een vergunning gekocht.Voor 150 kronen heb je een jaarvergunning waarmee je op zee kunt vissen, voor binnenwateren en rivieren heb je andere vergunningen nodig. Nadat we de spullen uitgepakt en de slaapkamers verdeeld hebben was ik de gelukkige die vier nachten op een te kort stapelbed mocht slapen.
Er was voldoende tijd over om nog een sessie te doen. Op de stek aangekomen stond er al een ploegje wat ook die middag aangekomen was. Zij hadden met vier man al 18 zeeforellen gevangen. De meeste vissen werden gevangen aan de spinhengel voorzien van een klein lepeltje. Na dit gehoord te hebben was de vangdrang bij mij tot ongekende hoogte gestegen, snel waadpak aan, spinhengel gepakt en een lepeltje eraan, terwijl ik het water inliep deed ik een loos worpje schuin tegen de wind in en ik had het geluk om met deze allereerste worp gelijk een zeeforel te haken en te vangen. Ik wist er nog 2 bij te vangen tot aan de schemering, wat een fantastische start!

Prachtige sportvis, uitdaging om te vangen!

Door mij wordt afwisselend met de spinhengel en vliegenhengel gevist. Over het algemeen vang je met de lepel meer vis. Om eerst een paar vissen te scoren begin ik met de lepel en al naar gelang de omstandigheden schakel ik over op de vlieg. Het vangen van een zeeforel aan een lichte spinhengel is spectaculair maar het vangen van deze rover aan de vliegenhengel is toch wel een sensatie.
De volgende dag stond er een stevige wind en was het bewolkt. Vanwege het succes van de vorige dag besloot ik om het lepelvissen door te zetten. Tijdens het zalmvissen in Noorwegen heb ik opgemerkt dat er door de Noren veel met lepels van het merk Sølvkroken werd gevist. Deze lepels zijn zelfs verkrijgbaar in een vier grams versie. Ik heb twee 2-delige spinhengels bij me, één hengel van 8’6” met een werpgewicht van 10-20 gram en een 7’6” welke 7-10 gram als geadviseerd werpgewicht heeft. De zwaardere uitvoering heeft meer body maar met deze strakkere stok verspeelde ik meer vis. De lichtere uitvoering heeft een topactie, nu ben ik daar geen liefhebber van, maar met 0,08 dyneema gooi je de aasjes van vier gram moeiteloos 40 meter ver en door de topactie verspeel ik minder vis. Het verschil in vangsten tussen zeven gram en vier gram is vaak merkbaar. Vier gram kun je trager vissen dan zeven gram en juist door het tragere vissen is het vaak zo dat je net wel die volgers weet te verleiden tot een aanbeet. Het leuke van deze hengel is dat je aan de top kunt zien of je een plukje wier gehaakt hebt los daarvan voel je het ook in de hengel maar als je koude handen hebt wordt dat lastig. De aanbeten kunnen afwisselend snoeihard zijn tot hangers alsof je zeewier gehaakt hebt. De combinatie is zodanig dat ook een grote zeeforel, mits verantwoord gedrild, ook te vangen is.

Wadend de stekken afvissen, heerlijk!

Al jaren hoop ik op een echt grote zeeforel, nu waren er de afgelopen week vissen van 84 cm en 88 cm gevangen aan de vlieg, dus ze zaten er wel. Op zaterdag stond er een aardige wind, de kopjes stonden op de golven. Ik besloot om met zeven gram te gaan vissen, en al werpend en wadend visten we een stek uit. Omdat ik voor de wind stond te gooien toch maar weer overgeschakeld op vier gram. Bij een verre worp zat ik vlak na de eerste slagen vast aan iets. Geen aanbeet gevoeld maar er begon iets te kolken in het ondiepe water. De vis stond met zijn kop in het zand en ik zag een forse staart in het oppervlak heen en weer slaan. Dit ging best wel lang zo door en ik besefte inmiddels dat dit een serieuze vis was. Op een gegeven moment begon de vis echt te zwemmen en nam een run. Dit ging zo lang door dat ik de slip een tik zwaarder zette, hierna stopte deze run en kon ik weer lijn winnen. Ondanks dit geweld bleef ik de vis uitermate behoedzaam drillen. Uiteindelijk kreeg ik de vis bij het net maar toen rolde de vis vlak voor mijn voeten een paar keer en ik kon in het heldere water zien dat het dyneema om de kop gedraaid zat. De vis deed toen niet veel meer en ik kon de vis gelukkig in het net krijgen. Na het maken van een foto kon deze prachtige vis goed worden teruggezet.

Na deze vis ben ik overgeschakeld op vliegvissen en al vrij snel kon ik vier vissen vangen aan een klein streamertje. Een body van mylar tube voorzien van plak oogjes met daarover heen 2-componentenlijm met op het rugje een ingebonden sliertje muskusrat vel. Net een echt visje.

Al met al hebben we deze trip goed zeeforel weten te vangen. De omstandigheden waren deze keer niet ideaal maar toch wisten we onze vissen te vangen. Het blijven schakelen in materiaal en het afstemmen daarvan op de omstandigheden bleek cruciaal te zijn. Dat geldt ook voor de rest van je materiaal. Deze trip had ik bijvoorbeeld  twee lekke waadpakken; ook het reserve pak bleek door te slaan op de getapete naden. Beide pakken zijn meer dan 10 jaar oud en wat dat betreft zijn ze gewoon versleten. Op zich begrijpelijk maar dat kost wel veel vistijd (en irritatie). De komende jaren wil ik me toch wat meer gaan toeleggen op het vliegvissen. Hermee verbreed ik weer mijn kansen om de vis te verleiden en kan ik meer stekken bevissen. Ik zal echter nooit een purist worden. Ik zal de manier van vissen blijven afstemmen op de omstandigheden omdat ik geloof dat dat de manier is waarop je meer vis weet te vangen!

.

Sjoerd Huisman

Dichtgeknepen ogen tegen de zon