Wat gaat 2012 ons brengen? We zullen het zien. In ieder geval mogen we op meerval vissen, iets waar we ook op Dutchanglers.nl mee aan de slag gaan, binnenkort meer! En er zullen vast weer dikke snoeken uitkomen. En mooie snoekbaarzen. En veel pret tijdens diverse vistrips, een reis naar Lake Caspe is al geboekt! Maar ook een verdere discussie over aalscholvers, beroepsvissers en Oosterburen, kortom: een discussie over visstandbeheer en aanverwante zaken. Het zal weer een mooi jaar worden.

Maar eerst nog maar eens genieten van een selectie van de mooiste vangsten van de Dutchanglers in 2011. Ieder van ons heeft een selectie uit de vangsten gemaakt; het is een prachtig visjaar geworden, kijk maar eens!

Veel plezier!

De Dutchanglers.

Michel Rijnberg:

Een mooie diversiteit aan grote vis voor Michel in 2011. Een groot deel zelfs vanaf de kant! Een nieuw fenomeen voor Michel die ons wadend verraste met mooie vis die met zijn headcam vaak ook nog mooi geregistreerd werden.

Stevige dril

.

Met een mooi resultaat

.

Mooie vis voor Edwin

.

Roofblei op een zonnige dag

.

Voor de meter kwam deze paling net te kort, maar het scheelde niet veel

.

Deze haalde de meter wel!

.

Een prachtig kasteel op een verregende dag

.

Mooie spiegel op een mistige ochtend

.

Oude krijger op een jerkbait

.

Zomersnoek

.

Wadend gevangen najaars snoek

.

Midden in de nacht gevangen koolvis

.

Prachtige soroya kabeljauw

.

Roofblei waden

.

Hendrik-Jan:

HJ neemt geen genoegen met half werk. Groot is NOOIT groot genoeg. Zijn selectie spreekt voor zich. Een aantal markante vangsten waarbij een spiegelkarper van 45pond in NL wel heel bijzonder is.

Het jaar afgetrapt met een 90-er

.

Grove vissen tijdens het snoekbaarsvissen

.

Mooie oude rover voor HJ

.

Schitterende grindgatbak tijdens het snoekbaarzen

.

1m26!

.

Werpend op de rivier met spinnerbaits

.

Tijdens een topdag met Volkmar de 2e 1meter 26

.

Doodaasvissen in het late najaar op een zandgat

.

20 kilo graskarper

.

38 pond spiegelkarper op het korstje

.

dezelfde spiegelkarper in het najaar op 45 pond

.

Fraaie kabeljauwen tijdens een week soroya

.

Meerdere 1 meter 20 vissen

.

Absurde hoeveelheden grote roofblei in het najaar

.

Een nieuw PR roofblei!

.

John Smit:

Grote snoek. Dat was 2011. Naast diverse 110+ vissen kwamen er maar liefst zes 120+ vissen bij hem in de boot of op de kant. Waarbij de 129cm van Eric en de 122cm van zoon Jelle er wel uitstaken. De 42pond graskarper was een ander hoogtepunt evenals de vistrip naar Soroya, een prachtige visbestemming!

Moddervet, in de haven vanaf de steiger, drillen op de viekrante meter. Wat een spektakel!

.

Een weekend met neef Félix en zoon Jelle. Dikke pret!

.

Wind, regen, een luwe plek in een vaart. En dan zo'n prachtige vis als beloning!

.

42ponds graskarper, aan een broodvlok, torpedo's vangen.

.

Release van de eerste van een serie 120+ snoeken dit jaar. Met gekraste vingers als souvenir......

.

Zoon Jelle, 9 jaar, met een zelfgedrilde 122cm snoek. Mooier wordt het niet als vader, samen met je zoon in de boot.

.

De mooiste vissen van Nederland, baars. Rondbuikige Hollands Diep vis, schitterend!

.

De langste in mijn boot dit jaar: 129cm. Gevangen door collega Eric die na het winnen van een Kerstwens een dagje mee mocht. Hij heeft nu zelf een boot:-))

.

De mooiste snoekbaars van dit jaar, helemaal in combinatie met de donkere luchten.

.

Double hookups met Michel tijdens een Volkerak dag. Wilde momenten!

.

Mijn 120cm+ kabeljauw op Soroya, kort na middernacht in de laatste nacht. Wat een waanzinnige vistrip was dit!

.

Metersnoek van nieuw water, sweet taste of success!

.

Prachtige metersnoek die geen moeite had met een 40+cm aasvis.

.

Licht toegetakelde 120cm vis die op een paar meter water een aasvis greep.

.

Mijn lengte PR: 124cm. De derde van 3 metersnoeken in 30 minuten. Greep staartdansend tijdens het achteruitvaren naar de plek mijn swimbait uit de oppervlakte!

.

Volkmar Strikkers:

Volkmar werd gek toen hij hoorde dat hij “slechts” 15 foto’s maximaal aan mocht leveren. En we snappen dat wel; hij heeft echt een bizarre reeks aan grote vis en aan diversiteit van vis gevangen. Benieuwd of dat in 2012 weer lukt, hij is immers nu “student-af” en begonnen aan het werkende leven.

Eind januari, de prognose voor 2011? Nee... De score van 4 bizarre uurtjes...

.

Met HJ het grote water op. 112,113,126 en 126... Compleet gestoord!

.

.

Ook de eerste meerval is een feit, 120 exact

.

Al jaren op zoek naar die eerste meter op de vlieg. Dag 2 dit seizoen: 119... Over de top!

.

Hoosbuien, dikke wind... 's Avonds de beloning: 118 werpend met een twinler

.

Werpend met een bulldawg boven 8 meter water een enorme kleun, hangen!

.

Het hele jaar gaf deze stek maar geen vis prijs, tot eind oktober. Hier wil je wel voor wachten!

.

Toch maar de rivier op in maart, gewoon proberen... Wauw!

.

Nieuw water verkennen én een dikke snoek vangen, top!

.

Vele blank-sessies dit voorjaar, maar als het dan lukt is de voldoening groot

.

Deze maffe 90er kwam de voorn uit het oppervlak halen!

.

Bikkelen in de bellyboat. Windkracht 5-6 en regen, het wordt beloond met deze 90cm snoekbaars

.

Direct de eerste roofbleisessie van het jaar getrakteerd worden op een 83-er...

.

Een waanzinnige september en oktober maand wat de roofblei betreft!

.

Een paar keer per jaar met de bellyboat gericht op grote baars. Deze dag kwamen er maarliefst 3 50-ers uit. Schitterende visserij!

.

Roel Orsel:

Veel grote vis, zijn PR meerdere keren verbroken op snoek, mooie vistrip in Noorwegen en drie hengels in puin aangeslagen. Roel ging lettelrijk “los” in 2011!

.

Tijdens een fotosessie van een dikke 122 van John trekt deze 111 mijn hengel in het water. Met een dosis geluk komen vis en hengel op de kant.

.

De tweede keer haven vissen in december levert weet succes – de 123 is de derde 120+ vis van het jaar en de vierde keer over mijn oude PR. 2011 heeft veel grote vis opgeleverd.

.

In de Lyngenfjord werden een hoop zeewolven gevangen

.

Voor het eerst op groot water zoeken naar groot wild – binnen 15 minuten komt deze 114 de ondiep geviste aasvis halen.

.

Binnen 15 minuten na het vangen van een 114 ; schoot deze 117 uit de planten naar een ondiep gesleepte bulldawg; voor de 2de keer over mijn 2010 PR heen binnen 3 weken !

.

In augustus zitten de snoeken tussen de waterplanten van een plas met erg helder water, een ondiep gesleepte BBZ switbait lokt deze 114 dame uit haar schuilplaats.

.

In 30 jaren snoeken is Roel’s PR niet verder gekomen dan 115, tijdens een ongecontroleerde drift nadat een vlagerige wind opsteekt grijpt deze 125 de langs scherende aasvis – nieuw PR !

.

De jaarlijkse vistrip staat in het teken van Bram’s VWO eind-examen; de Juni trip naar Noord-Noorwegen maakt het mogelijk boven de pool cirkel op meter gul te vissen in je korte broek.

.

Trollen boven een zandplaat in de Lyngenfjord met een cutbait shad levert binnen 1 minuut een dikke bak van een gul op.

.

In Oktober wordt de DA Esox-cup gevist – de vis laat het massaal afweten, waardoor deze 90-tiger de winnende vis wordt.

Jeroen Vloon:

De witviskoning! Won de competitie op de IJssel! Maar ook de kabeljauw koning, want wat ving hij een hoop meterkabeljauwen op Soroya, aan een verticaal hengeltje…… En samen met HJ nog altijd actief in het NKS.

woest dagje roofvissen op groot water

.

dagje Gooimeer, altijd goed voor een paar leuke visjes

.

eerste dikkert van mijn Soroya trip

.

Kneiter sterke kabel u op ultralicht materiaal, geweldig : )

.

Nieuw pr kabeljauw 127cm puur genot op onze laatste nacht een paar uur voor vertrek

.

Nog eentje om in te lijsten

.

Eén en actie dit jaar in het hoge noorden

.

Eén van de vele doubles, we kregen er maar geen genoeg van

.

ff een avondje zeelten voor de verandering met 2 mooie zeelten als resultaat

.

Mooie platten tijdens dagje feederen met collega Tonny, waarvan dit toch wel de mooiste was

.

De uiteindelijke bekroning op een jaar competitievissen, de eerste plek…

.

Ben Hakstege:

Een apart jaar voor Ben. Prachtige vissen in Noorwegen, op de nieuwe stekken altijd “als eerste erin en als laatste eruit”. Er werd gegrapt dat hij daar zijn meter quotum had opgevist. En wat gebeurt er…… inderdaad, een meterloos snoekjaar voor Ben in 2011. Wat zal hij blij zijn met de start van 2012!

.

.

.

.

.

En Bram die op de terugreis een snurkende vrouw "spiegelt"; hilarisch!

.

André de Wit:

De foto’s spreken voor zich. André vangt bijzondere vissen op bijzondere locaties en op bijzondere manieren. Met name zijn tropische avonturen zijn altijd spectaculair. Respect!

.

Het hoeven niet altijd lange sessies te zijn om mooie vissen te vangen. Op sommige stekken heb je korte aasperiodes, waarvan je goed gebruik van kunt maken als je ze eenmaal weet. Samen met Bart visten we 2 uurtjes op zo’n stek wat deze mooie metervis opleverde.

.

.

De hele stek al afgevist zonder ook maar een aanbeet te krijgen. Dan maar een keer het kantje afvissen. Op amper een meter uit de kant gebeurd het dan toch nog en ik krijg een flinke dreun op de hengel. Deze zware metervis mag even later poseren in de laatste zonnestralen!

.

Een dagje met Volkmar achter de baarzen aan begon moeizaam. Totdat ik tijdens het kunstaas wisselen een “gouden” greep deed. Een goudkleurige ratelplug zorgde voor deze 50 plusser en twee vijftigers voor Volkmar!

.

Tijdens een reis naar de Malediven hadden we flink wat pech, koffers zoek, harde wind etc… Het andere uiterste hadden we op de terugreis met onze houseboat. Schitterend weer en we voeren langs de mooiste stekken. Met poppers bestookten we het rif wat resulteerde in een stel mooie GT’s. Lomp sterk met bijbehorend uiterlijk, lomp!

.

Struinend naar bonefish stuit ik op een kleine blacktip shark. Toch maar even aangooien, je weet maar nooit. Tot mijn verbazing gaat de haai gelijk achter het vliegje aan en pakt hem!

.

Wachtend op Volkmar sta ik aan de oever en besluit alvast een paar worpjes te maken. Bij de 3e worp is het al raak en sta ik een negentiger te drillen. Als Volkmar aan komt varen zegt hij dat mijn schatting iets aan de lage kant is….Hij schept de vis en op de meetplank komen we tot 109cm….

.

.

In mijn ogen de mooiste trevally soort, de bluefin. Schitterende blauwe stippen en een geweldige sportvis.

.

Peter Sikking:

Van te voren is een item als dit een prachtige voedingsbodem voor veel hilariteit. En natuurlijk ben ik in dit gezelschap van groot – groter -  grootst vissers, als enige vliegvisser, vaak de paal waar tegen gepist wordt. Dat gaat dan, met veel moeite strak gehouden kop, ongeveer zo: ‘ Peter, we hebben van iedereen ongeveer 10 a 15 VIS foto’s nodig voor het Nieuwjaars item. Denk je dat jij er 1 hebt? Ach, ik laat ze. Er schemert namelijk een kern van waarheid in dit soort geintjes. Tenminste, als het je alleen om de vangst te doen is. Vliegvissen is waarschijnlijk de moeilijkste manier om zo weinig mogelijk vis te vangen. Maar juist in dat woordje moeilijk schuilt de clou. Ik wens dan ook een ieder een moeilijk maar des te bevredigender 2012.

Laat ik goed beginnen. Na een uitnodiging van HJ die het zakelijke met het aangename moest verenigen, was het voor mij het aangename dat overheerste. Na enorm te hebben staan kloten met een hengel die ik niet kende en dito kunstaas toch nog een verrassing. En wat heet. Een roofblei van 82,5 cm. Mijn eerste en waarschijnlijk ook meteen mijn laatste. In ieder geval van dit formaat.

.

Samen met John een dagje snoeken slash snoekbaarzen. Mijn eerste snoekbaars ooit, en meteen één van 72 cm. Prachtige ochtend!

.

Een plaatje van een polder waar we met zijn drieën hebben “gevist”. Gevist met aanhalingstekens. Zelf heb ik meer staan fotograferen voor het artikel.

.

Geen bijzondere foto zul je denken. Zeker niet in de rest van al dit Dutchanglers vis geweld. Toch is dit één van de meest gedenkwaardige momenten van 2011. John – De snoek – Smit staat hier namelijk een snoek te drillen gevangen op een STREAMER!! Ja, je leest het goed. Een STREAMER!! Ik onthoud me verder van commentaar. Dat laat ik aan jullie over.

.

Een Prachtige nimf voor één van de artikelen. De foto is gemaakt door John en later bewerkt door moi. Een plaatje al zeggen we het zelf.

.

Vissers. Een raar volkje. Macho ook. Een echte mannen wereld. Tenminste dat denk je. Staan hier twee door de wol geverfde hengelaars tegen elkaar te praten alsof ze juist een homo bar zijn binnen gelopen. ‘Voel eens aan de mijne dan. Lekker strak he. En deze, die dikke met die taps toe lopende top. Heb je die al gevoeld’? Rare lui, die vissers.

.

Ik had alles geprobeerd. Nat, droog streamer ets etc. Het wilde niet. Het weer zat verschrikkelijk tegen. Water te hoog en veel te warm. Bedenk het maar en het was er. Uiteindelijk heb ik, zoals het spreekwoord luidt, mijn hengel aan de wilgen gehangen. Mijn streamer heb ik erbij gedaan. Leverde tenminste nog een leuk plaatje op. Ben benieuwd of hij er volgend jaar nog hangt.

.

Trieste bedoeling dit jaar. Deze belly boat ligt op de kant. En daar is tie toch niet voor gemaakt. Wederom een plaatje waar het slechte weer en vangst vanaf druipt. Geen mooie shot met vis en hengel. Geen grote grijns. Nee, alleen maar een belly boat in de regen.

.

Na een lange nacht doorvissen liggen mijn twee reisgenoten (zoon en hond) allebei nog in coma. En dat terwijl na dagen de regen eindelijk eens heeft plaats gemaakt voor een zonnetje.

.

Deze foto van mijn zoon zegt eigenlijk alles. Je kunt niet zeggen dat we het niet geprobeerd hebben. Het mocht niet baten. Het slechtste jaar ooit op vliegvis gebied.

.

Bram Orsel:

De jongste telg van het geheel. Maar altijd fanatiek. En laat keer op keer zien dat niemand met hem de kachel aanmaakt als het vissen aankomt. Metersnoek en meterkabeljauw. Nu net student geworden. Benieuwd of hij Volkmar op gaat volgen als de “Eeuwige Visser van het Studentenleven”

Een weekje vissen in Lyngseidet, Noord Noorwegen, ter ere van het behalen van mijn vwo-diploma. Dat leverde heel veel mooie vissen op waarvan dit de grootste was. Een kabeljauw van 1,21m.

.

Omdat mijn pr snoekbaars begin dit jaar heel erg laag stond is het dit jaar gelukt om daar 3x overheen te gaan, waarvan deze snoekbaars van 76cm de grootste was.

.

Dit jaar ben ik niet over mijn pr snoek heen gegaan, maar deze dikke mama van 1,15m mocht er zeker ook zijn!

Kustvissen in Kroatië

Niet volledig duidelijk wat we konden verwachten gingen we op pad met een strandhengel, heavy feeder, een  boothengel en een stevige spinstok.  Een curverbox gevuld met “van alles wat” van makreelveren tot brasem onderlijnen boekjes, van zwaar bodemlood tot asp spinnertjes. Eenmaal in Pula gearriveerd, eerst maar eens uitgezocht hoe het zeevissen geregeld is.  In Kroatie is een visvergunning nodig voor zee.  Een dame, nog getraind uit de bureaucratische Tito-tijd heeft 15 minuten nodig om een geplastificeerde drie-daagse visvergunning  te produceren voor 150 Kuna, een dikke 20 euries.

Visvergunning

De kust in Kroatie is rotsachtig, het water azuurblauw en super helder.  De eerste avond maar eens aan de kust gekeken of en hoe er gevist werd. In de haven van Pula voerde de eigenaar van een plaatselijk eettentje de vissen met oud brood – er kwamen 10-tallen hardertjes van zo’n 25 cm op af, ons werd vermanend toegesproken daar niet te vissen.  In de haven is een reuze-grote scheepswerf, Uljanik, die door de lokalo’s niet erg vertrouwd wordt, maar ja, wie niet in de touristische sector werkt, werkt op de werf. Deze zomer hadden ze 4 schepen van tussen de 100 en 200 meter onder handen, bouw, afbouw en verbouw/onderhoud.  (tot zover de werf-berichten voor de geinteresseerden onder ons)

Bram met vis

Aan de Adriatische zeekust kwamen we enkel een paar vissende toeristen tegen, met dito spulletjes. Dat vissen met bodemlood  een slechte optie is, bleek al snel bij iemand waar we keken – om de haverklap vast en de spullen kwijt.
Gewapend met deze kennis zijn we de eerste avond gaan vissen met een 10 grams schuifdobber die ik met rubber stuitjes had vastgezet, met een 80cm brasem onderlijn met een haakje 10 waarop een stukje nat gemaakte, taaie broodkorst geprikt zat, een soort van geep-constructie, waabij de dobber er enkel  was als werpgewicht en beetindicator. Gebruikmakend van een beetje stroming lieten we de dobbers drijven  samen met wat broodkorsten.  Al snel kwamen de eerste visjes in het oppervlak en werden de eerste hardertjes en andere soorten gescoord, allemaal klein, wel reuze onderhoudend.

Harder

De dagen erna gingen we elke middag snorkelen.  Met een zicht van een meter of 10, prachtige rotsen, veel zeeegels en zo’n 10-20 soorten vissen, is het alsof je in een tropisch aquarium zwemt. De watertemperatuur van 25 C helpt daar natuurlijk ook bij.  Het is een lust voor het oog om het allemaal te zien, maar vis-technisch gezien is het allemaal klein grut.

Mooie visjes

Na twee dagen vissen met brood, maar eens het licht opgestoken bij de plaatselijke visboer. Er wordt immers commercieel gevist voor de kust.  Het bleek al snel dat alles met een kop en een staart gegeten wordt, ongeacht de grootte.  Het begint met kleine verse sardientjes en verder alle 10 tot 20 cm grote soorten aquarium vissen die we tijdens het snorkelen gezien hadden,  lagen daar op ijs te wachten op de pan.  De grootste vissen waren zeebaarsjes van zo’n 30-35 cm. We betaalden 10 Kuna (1,40 €) voor drie inktvisjes om eens te kijken of vissen met een niet-vegetarische hap, andere vis zou opleveren. Bram ving zo de mooiste soort die we tijdens het snorkelen gezien hadden, met een paarse vlek op de buik.

Aquariumvisjes

De tweede week hadden we een huisje in Trogir, in de buurt van Spilt. Na een potje snorkelen was het duidelijk dat we met dezelfde visserij te maken hadden als in Pula.  We hebben hier niet fanatiek, maar gewoon een paar potjes voor de lol gevist. De vergunningen hebben we maar laten zitten – heb niet het idee dat hier echt op gecontroleerd wordt. Het meest vermeldens waardig was nog wel de vangst van een visje met drie schrikbarend grote parasieten op de huid. Meestal zijn parasieten worm-achtige schepseltjes, maar de grootste op dit visje van 10 cm was bijna 4 cm groot en had een insect-achtig pantser. Na het visje van z’n passagier verlost te hebben, ging de parasiet in de aanvalshouding staan op de steen waar ik hem neergezet had – nog nooit zoiets gezien.

Nasty

"Kom maar op dan"

Onze ervaringen samengevat:  Het vissen in de zomer in Kroatie vanaf de kant, is op z’n best onderhoudend, maar vergeet de dromen over specimens.  Het allerlichtste werphengeltje, dito molen, nylon 20/00, een 3 – 5 grams dobber  en een haakje 8 of 10 zijn prima voor een paar vermakelijke visuurtjes, een vlokje brood, bolletje deeg of een inktvis-tentakeltje als aas. Het resultaat: kans op een stuk of 10 soorten die je nog nooit gevangen hebt.

En,..  wie recente ervaringen heeft wat grotere vis opleverde, in de zomer,  in Kroatie, ik houd me van harte aanbevolen, want het is een prachtig land, ditto stadjes, heerlijk eten & drinken en zon garantie, ik zou er graag nog een keer naar toe gaan.

Gr Roel

For all our international (fishing) friends and most of all our host Stein-Erik, we wrote an English summary of our week fishing in Lyngseidet. It is a summary of the articles published over the last week in Dutch. Enjoy!

Day 1

My son Bram shares my passion for fishing. The last years a group of friends went for a week fishing in spring in (a.o.) Texas, Gambia en Norway. As present for finishing his secondary school well, we took him fishing “with the man”. We went 17-24 June 2011 to Sørheim Brygge in Lyngseidet, near Tromsø in Norway, well above the Arctic circle with a party of 4: Bram, Ben, Max and Roel.

From Amsterdam to Tromsø is a flight of two times two hours, with a step-over in Oslo. SAS airlines allows for 1 piece of 23kg luggage, which requires careful planning and packing of clothes and tackle. An extra piece costs 30€/piece one way. Max and Roel have fished before at Sørheim Brygge in 2009. The combination of good lodging and boats, variety of fish and the chance to catch “big-ones” made the choice easy for Bram.

In Tromsø, Stein-Erik is waiting when we arrive, a ride of 90 minutes and a ferry-crossing of one fjord gets us to Lyngseidet. We are about 5 weeks later in the season then two years ago, the snow has melted away at the lower altitudes, the sun is shining abundantly and we have 24 hours of light per day in June.

We swiftly get our rods ready and go for the first groceries. We are reminded living in nature up here, as we see a moose grazing next to the supermarket, before turning into the woods as it sees us. Ben is a professional master-chef. His first decent size cod, he caught in front of the house, turns into a very fresh evening meal. At 10 in the evening we decide for a first short session under the midnight sun.

For all international readers I made a table with fish names later referred to with their English name:

According to Stein-Erik the week before a group had a nice catch of wolffish, as they caught 40 in a week. We decided to cross the fjord to a 35 meter deep spot, where we caught wolffish two years ago. We have a perfect control of the drift of the boat (1-2 km/h), back trolling at 700 rpm using a drift anchor at the front to control speed. We go for jigging on the bottom, using 15 to 25 cm long shads in either black-white or blue-white colors on 70 to 180 gram jig heads, mounted with a 1/0 stinger treble at the back of the shad. Pretty quickly the first fish see the inside of the boat: small redfish, coalfish and cod. Than follows a firm bite of a wolffish, followed by a characteristic fight. The first few meters the fish furiously tries to reach the bottom, after that it’s a steady lift & wind upwards. After the first fish we get going, due to the controlled fishing we feel the first “taps” before the bite. A couple of times we are busy with a double-hook-up wolffish. In between other fish, Ben hooks the largest fish: an 98cm-wolffish. The midnight sun has dazzled our sense of time, its 4 a.m., we have been up for 23 hours, the wolffish counters stops at 17, and we decide to go for a short 6 hours sleep.

Day 2

When we wake up is it gloriously sunny weather. The northerly wind brings polar wind, due to which it is 12 degrees, but it feels great and I put on my shorts. The morning session of day 2 we start at the spot we stopped a couple of hours before, but activity is merely gone, Max lands one wolffish. We decide to go south, deeper into the fjord to a place Stein-Erik indicated.

The place is a “shallow” ridge of 70-90 meters deep, running across the fjord. Roel sends a pilker to the bottom and hooks up to a nice fish. Then Ben hooks a small cod at the bottom and while reeling in, the cod is about 20 meters below the surface, Ben speaks the memorable words “hé, this feels like a different fish” when his rod tips starts to bend deep and meters line are being dragged from the reel. A big-mamma cod grabbed the small fish on its way up. The first 1 meter+ cod sees the inside of the boat. We quickly see what the situation is in the water: in the upper layer of the water big schools of small herring dwell, below which at 10 – 20 meters depth big cod hunt for them. The black & white shads are sometimes already grabbed on the way down. Usually we reel them up at constant speed, after which they quite often get grabbed violently. This is the beginning of a fishing “party”. At a certain moment we have a triple hook-up 1 meter+ cod, something that later would happen again. Bram first time on the rod results in a violent bite, he has to hold the rod with both hands. After his biggest fight every a 121 cm cod surfaces an improvement of 80cm of his personal best.

Things happen so quickly that we sometimes forget to take a picture of what otherwise would be a trophy fish. As a matter of principle we fish catch & release. Max looses a big 120 cm + cod in the surface a somewhat later Ben lands the biggest of the session: a sturdy 132 cm cod. After recovery from his fight with the 121 cm cod, Bram tries his luck again and immediately hooks up to a 109 cm cod. At the same moment Ben catches another big one, so we shoot a picture of them together. We all have lost track of time. It is around 6 p.m. in the mean time and we are hungry! What a session, all 4 have caught a new personal best for cod, with 34 fish in the boat of which half passed the 1 meter mark.

Day 3

When we arrived in Lyngseidet Stein-Erik gave us a long-term weather forecast: two days of good weather, followed by over skied, rainy days. I can turn a long story short, the weather is extremely variable, the long term forecast not very reliable, but the web site www.yr.no provides hourly forecasts that are very valuable for planning your fishing and resting. Due to the forecast we decide to take a short rest of 4 hours to maximally enjoy the good weather, when waking up at 4 we feel like vampires, as the sun is brilliantly shining.

We pick up the fishing where we left it the night before. Whilst Max and Roel are preparing their rods, Ben already sends his shad down, which immediately gets arrested by a formidable opponent. Time after time line “screams” from his reel, a while later we see the culprit: a 110 cm coalfish.

After a quick start the morning passes by at a slower pace, a near meter and a 118 cm cod are the most memorable catches. For lunch we eat cod filet, when eating it this fresh, it tastes completely different and non-fishy as we normally eat at home.

We want to use the sunny afternoon for a new target: halibut. We go for a drift over a 20 to 30 meter deep sandy shallow, hoping we encounter a sunbathing halibut. One of the rods is rigged with live bait, using a small coalfish hooked between the dorsal and tail fin. The other fish reeling up shads at a swift pace. Ten minutes in the drift we see a meter of line being pulled of the reel with the live bait. Roel feels the line, but only the bait is gone. We end the session on the cod-spot where we caught another 8 “just under a meter” cods before turning home. We feel that we only slept 6 hours in the last two days. We turn in for a nice nap, as wind and rain are forecasted for the coming hours.

Day 4&5

The alarm clock sounds at 9 the following morning, the rain has refreshed the air, the water is like a mirror. We decide for a long 45 mins run north towards the island Uloya. A while ago we heard from fishing friend they caught some nice halibut at that place. The boats at Sørheim Brygge are 19ft aluminum boats equipped with 50 hp Yamaha outboards, which run at 45 km/h under these conditions. We quickly spot the place, also a local fisherman’s favorite, who has placed a net at the 20 meter depth line. We start making drifts from 65 up the slope to 25 meters depth. We find most fish at 35 meter, in five drifts we catch two dozen cod of around 50 to 70 cm and some small coalfish. In the mean time the wind picks up, and we decide to start moving half-way back. This is a place similar to the “cod-spot” with a shallow ridge running across the fjord. Due to the hard wind and waves we all go pilking and catch half a dozen of haddock at exactly the same spot as two years ago. It will be the only haddock we catch this week. As wind is further picking up we go to a lee spot on the corner of Lyngen and Kaa fjord. This is pleasant about Lyngenfjord, irrespective of direction; one can always find a fishable spot. Quickly Roel hook up to a couple of wolffish, number two poses in the very clear water:

Meanwhile it has turned 6 p.m., dinnertime, we reel in our lures. Max’ shad is being grabbed on the way up after which the fish decides to go for the bottom. The ugly stick rod and the Speros 6000 reel can only protest loudly. It is around 35 meters deep at the spot and on the second time up, at around 10 meters depth the fish decides to go for the bottom again. Max is meanwhile at 110% concentration, it would be,…. But in the surface we see the fish. YES !! A halibut, Max’ first one ever. What an end to this session.

Back in Lyngseidet, Ben serves coalfish steak, enrobed with bacon, fiercely seared then simmered till ready. The sauce is made of bacon fat, sour cream, mustard and shallots, all washed away with a Mack-beer from the world most Northerly brewery (so-much for the Jamie-Oliver contribution) we can recommend everybody to go fishing with a chef.

We only allow ourselves two hours of rest, as the weather is forecasted to be very bad from 5 a.m. We pick up the fishing again at the corner of Kaa fjord, we have a nice catch, Roel another two wolffish, Bram a nice cod, Max catches his 3rd ling and Ben a cusk. This night the place however is mosquito invested, time for another spot. At our cod-place (Svarthaug) Ben lives up to his new name “mister-first-in-last-out”, whilst Max and Roel are figuring out how to control the drift of the boat this time, Ben is already hooked up to a sizable opponent, making his reel scream. Time after time, line disappears into the depth, we suspect a big coalfish again, but it turns out to be a thick 110cm cod that pulls 17 kg’s from the unster-scale.

The meter-cod re-appears. Max and Roel catch one each before having an entangled double-hook-up meter cod. Apart from a gaff-piercing for Roel, this causes no difficulties. As Ben applies the band aid with Roel, Max, within 10 seconds has his rod fully bent. It takes him a good 10 minutes before we see a formidable 121 cm coalfish appearing in the surface, such violence!

Now max had stated before the trip that his goal was a relaxing week of fishing, with possibly as “cherry-on-the-pie” either a halibut or a large coalfish. He realizes both “cherries” within a time frame of 8 hours! At 5 a.m. everybody feels pretty tired, we have been fishing for 16 of the last 18 hours, wind is picking-up, time to go home. When half an hour later we have sorted the boats and gear and having a night cap, the big rains starts, spot-on planned! The weather forecast for the coming 24 hours doesn’t predict much good, well that’s all in the game. Several holidays in Norway have learned me that in a week, there is always a days like this. We use it for a nice long sleep, a good meal and getting our fishing gear back into order.

The big cod have the habit of rolling in the surface. The one meter, 65lbs fluorocarbon leader hold well, but the 150 lbs cross-locks have a tendency to break open, as they are not designed for horizontal force, due to the rolling, instead of vertical

With our gear in order, a game, a light meal, we take another nap and set the alarms for 4 a.m. as the weather will be good again.

Day 6

We start at the corner of Kaafjord again, yielding some nice cod, ling and coalfish. Our desire for a tough cod makes us move to the cod-place again. And yes ! They are still there, Max hooks up to a nice one, as the first rays of sun start breaking through the clouds.

Soon there after the sandeel of Roel get grabbed by a meter cod, next throw after the picture deliver directly a next meter cod, what a feast!

Bram noted on the way from our house that near a little island in the fjord, schools of fish were visible on the fish finder at a depth of around 25 meters of water. We decide to have a look at the place. Huge “clouds “of small coalfish dwell at the bottom, being hunted down by mid-size cod. Pretty quickly we have the first 60-80 cm cod in the boat. After lunch we pick-up the fishing at the same spot. Over lunch we phoned with John, who told us that at Soroya people go trolling with cut-bait shads over 20-30 meter sandy spots for halibut, a plan worthwhile trying. We prepare the heavy gear. A 30 lbs rod with a 321 Penn reel and 50 lbs tracer braid, you never know if a “big-one” strikes. Whilst Bram gets the boat to trolling speed of 4-5 km/h, I see after 10 second a couple of profound “taps” on the tip of the rod. I reel in to inspect,  undoubtedly fish, a while later we see the culprit, as a small halibut grabbed the cut-bait.

Strengthened by this result we continue and catch a few 70 cm cod in this way. Further fishing around the island yields some cod, coalfish and wolffish, never knew that the latter also dwells on sandy spots.

Day 7, the final day

It’s Thursday, our last fishing day of the trip, we pick up the fishing where we left it yesterday, near the island. The large schools small coalfish are still at that spot; Bram snags one with a pilker that on the way op results in an over-bite by a cod. As it is the last day I decide to experiment a bit, remove the shad from the jig head and hook a small coalfish on the treble stinger hook. The little one has only spend 10 second at the bottom when an 80 cm cods arrest the little, unaware of the treble in its back. The trolling and live baiting show that there is plenty of scope to experiment with the cod fishing. At the top of the slope at 20 meters depth Bram hooks-up to a so-called kelp-cod. Living between the seaweed, the diet of shrimp results in a red-orange color. Beautiful.

We decide to go trolling once more, rod ready, boat at speed, it’s around 25 meters deep and I decide to give 30 meters of line. Now that is easy with tracer braid with alternating flame and moss green pieces each 75 cm. I count till 20 as the pieces of flame green come by, 18, 19, 20, I lift the lever on the reel, wham! What a take, guys, put the boat in neutral, we have fish on (within 10 seconds) A drill of exactly 30 meters shows that a massive 116cm cod took the cut-bait shad.

We continue trolling on another sandy spot that yielded a halibut two years ago as Ben catches a 70 cm cod on a 400 gram cut bait shad. It is almost like pike fishing, where the bait hardly can be big enough.

For the very last time we move to the Kaafjord corner, trying to help Bram to a bigger wolffish than he caught so-far. Ben, mister “in-first-out-last” throws in his bait, before we even have a steady drift. Whilst he thinks he is stuck to the bottom, it shows that the fixed point starts moving. How lucky can you be when a formidable 118cm cod appears at the surface. We have a varied catch, unfortunately not a big wolffish for Bram, as we go for our last supper to our house. We urge Ben (mister-last-out) to reel in as two second after he jokingly said “and now the big “wack” comes”, bang! A fish that immediately heads for the bottom grabbed his bait, yes indeed a halibut. We are convinced now that Ben has used all his fishing-luck in one week, no more meter-pike for him back home this year, Ben couldn’t care less.

We won’t cook our last supper ourselves and in the Lyngseidet metropolitan area that means the choice between a sausage at the petrol station and a hamburger-fries at the local supermarket, we decide for the latter, guess what, it tasted great. Back in the house, we pack everything that is not needed for the trip back and the very last fishing session, which is dedicated to getting Bram a big wolffish. We choose the 35 meter depth line at the opposite side of the fjord. We are hopeful for Bram, who is pumping a sizable fish to the surface, would it be? No it’s a big cusk that had us hope for a while. In a very pleasant evening, we have a very nice catch of wolffish. Near the island, which we visit for the very last time, I catch two very nice cod, but start to be unsure whether I enjoy the catch or regret the muscle that I really start to feel now. It’s after midnight, where Max shows to be the oldest and wisest: ‘Guys we reel in now, it has been enough’. Back home we take care of the last bits of Beerenburg and whisky and turn-in, the alarms are set for 5.30h. After cleaning the house and the final packing, Stein-Erik brings us to Tromsø. The whether is beautiful, as I stand on the bridge, looking back, the sad feeling of good-bye, but with the first spark of a new plan for the next timing lightening up.

Gr Roel, Bram, Ben & Max

Prachtige heilbot ('s nachts!)

 Hi again!
Fishing is still great up here….. I was on a night trip (sunshine all the time) with my boat and two friends from Switzerland. After roughly 15 seconds of fishing (the cutbait just bumped into the  bottom) I hooked a nice halibut of 20-22 kg (again on the spinning rod with a Daiwa Saltiga 4000 Z reel)….. Big fun! We had three more halibut (about 10 kg, all released) into the the boat and lost another fish. Looks like the spots a bit off the beaten track still hold more fish. Another trip in June to the same area resulted in 5 halibuts for a friend and myself, the biggest 30 kgs (took a blue storm shad, see picture).

.
My gear: Daiwa Saltiga 4000Z spinning reel, Daiwa Catalina popper rod 2,25 m, 30 lbs Power Pro braid, 20 cm Cutbait hering ….
.

I have enclosed some pictures, feel free to put them on your site.
.

Best regards Christian

Met dit soort vissen wordt een grote cutbait klein aas...........

.
Voorbereiding en de reis. 
Wij hadden in 2009 al eens eerder in Lyngseidet gevist, een afspraak was met een telefoongesprek met Stein-Erik Eliasson en een bevestigingsmail snel geregeld. De keuze voor de reis is of met de auto; voordeel: je kunt veel meenemen, nadeel het is een autoreis van 3100 km en een uur of 35 sturen (enkele reis) . Wij hebben gevlogen met de SAS, voordeel : Amsterdam – Tromso is twee keer 2 uur vliegen met een overstap in Oslo, nadeel je kunt op een ticket 1 stuks baggage van max 23 kg inchecken. Je hengelkoker of een ander stuks baggage is 30€ / stuk enkele reis extra bijbetalen.  Een goede checklist en afspraken “wie neemt wat mee” en maximaal handbagage mogelijkheden benutten zijn noodzakelijk om binnen de 23 kg te blijven. Mocht de nood aan de man komen, dan is er in Lyngseidet een afdeling met visspullen in de plaatselijke sportwinkel en supermarkt.

.
De boot. 
Camp Lyngen / Sorheim Brygge heeft  vijf Kverno 19voets boten van 4mm gelast aluminium met een 50pk Yamaha buitenboord motor en GPS/dieptemeter. Bij gladde zee lopen deze boten ongeveer 45 km/h. Dat geeft een radius van ongeveer 20-30 km van Lyngseidet, als je maximaal een half uur tot 45 minuten wilt varen naar de visplek.

Ruime en snelle Kverno boten

.
Voor de zeegang in het fjord zijn deze boten prima geschikt tot een windkracht 4 tot 5. Het aller belangrijkste aan het vissen is het controleren van de drift, waarbij een driftsnelheid van ongeveer 1 tot 2 km/h ideaal is. Bij een langzamere snelheid wordt erg weinig bodem of water afgevist.  Bij een hogere driftsnelheid ga je onnauwkeurig vissen, is het moeilijker de bodem te houden,  gaat je lijn meer diagonaal staan en kom je vast te zitten in vislijnen van de anderen. Dit is te compenseren door zwaardere pilkers, lood of loodkoppen te nemen, maar dat gaat ten koste van nauwkeurigheid en uiteindelijk van vis.  Bij windkracht 1,2 kun je de boot laten driften. Bij windkracht 2,3 is een driftzak een absolute must om de drift te vertragen.  Bij een grotere windkracht is door combinatie van driftzak en backtrollen een zeer stabiele boot en gecontroleerde driftsnelheid te bereiken.

.
Hoe Noren vissen. 
Noren zie je traditioneel op twee manieren vissen. Als eerste met de handlijn:  een grote haspel met 2 mm dik nylon, een 300 gram gewicht of pilker aan het einde, met daarboven 6 tot 12 gummimaks, veertjes of blinkertjes. De Noren varen langzaam door het fjord met een meter of 40 handlijn achter de boot dat al of niet met de hand naar voren/naar achter gevierd wordt.  Soms wordt de handlijn recht de diepte ingestuurd en van de bodem weer opgehaald. Effectief ?  Toen ik een lijn door een grote school makreel haalde tijdens mijn eerste Noorwegen vakantie en er 12 makrelen aanhad, schoot dat lekker op, maar was het onthaken tricky. Waneer Noren met de hengel vissen is dit vaak een korte (6 voet) 20 ponds hengel  met een pilker  met daarboven 2 tot 4 gummi’s of iets  dat blinkt. In 9 van de 10 gevallen wordt boven de bodem gejigd/gepilkerd op 30 tot 90 meter water. Werkt dat ? Er is best een visje te vangen, wij vingen duidelijk kleinere vis bij de bodem dan in hogere water lagen, iets dat de eerste DA groep op Soroya ook had meegemaakt.

.

Hengels, molens, reels & lijnen. 
Wij hebben voor 90% van onze tijd gevist met een 7 of 8 voets hengel in de 10-20 lbs klasse (cwt 50-120 gr), een 20 lbs gevlochten lijn, een 6000 series molen of een reel (type Penn 310 GT). 

De hengels

.

Kun je op grote gul lichter vissen ? Vast wel, je hebt lange drills, de kans is groter dat vis uitgeput is en niet meer terug wil/kan  wanneer je catch & release wilt vissen. Een medium spinhengel is reuze geschikt om met bijvoorbeeld een asp spinner kleine (aas) vis te vangen.  Ik zou niet onder 15lbs gevlochten  lijn gaan, niet onder een 4000 series molen en een ABU record 61 reel had in 2009 een volledig kromgetrokken binnenwerk na een week vissen. Een lichte karperhengel of een zware feeder is dikke pret vanaf de kant op platvis of kleinere gul. Moet je zwaarder vissen ?  Voor gul niet.  De drill van een dikke 116 gul die we vingen toen we trolden op heilbot met een 30 lbs hengels, 30 lbs gevlochten lijn en een 321GT Penn reel was in 3 minuten gepiept  en de vis had weinig in te brengen.  Voor heilbot tussen 90 en 150 cm is zo’n uitrusting echter op zijn plaats. Vissen met nylon lijn? Ik raad het af.Teveel rek voor de dieptes waarop je vist, je voelt aanbeten niet/minder etc.  De kleur van de lijn? Mossgreen is slecht te zien tegen de achtergrond van het water, flamegreen of rood al veel beter. Ook visten we met tracerbraid van Berkley  dat om de 75 cm verandert de kleur van Flamegreen in Mossgreen, wat het tellen/mikken op een waterdiepte vergemakkelijkt. Is de kleur van de lijn van invloed op de vangst? Niet dat wij hebben kunnen zien.  Wij hebben gevist met hengels met een duidelijke parabolische actie  en met vrij strakke hengels. Van langdurig jiggen met een parabolische actie ga je op een gegeven moment merken, omdat je elke keer weer de buiging in de top moet trekken, dit gaat beter met een strakke hengel. In een stevige dril, zeker met gevlochten lijn, dempt een zachte hengel veel meer dan een strakke hengel die behoorlijk staat te stuiteren in een dril. Uiteindelijk blijft de hengelkeuze een kwestie van voorkeur.

.
Onderlijnen en wartels.
De meeste problemen tijdens onze vistrip hebben we gehad met de onderlijnen, met name de wartels.  Aan de hoofdlijn knoopten we een tonwartel, van een 100-150 lbs klasse (lekker stevig) met daaronder een dikke meter 65 lbs fluorocarbon (gecrimpt met een zgn double-sleeve).  Ondanks dat gullen geen grote tanden hebben, zit er genoeg raspende werking in de bek om de hoofdlijn te beschadigen.  Gullen hebben ook de neiging te draaien in het oppervlak, waardoor zware quicksnaps maar ook zware (150-200 lbs) cross-lock wartels openbogen, aangezien ze niet gemaakt zijn om bestand te zijn tegen grotere horizontale belasting, in ons geval veroorzaakt door draaiende gullen.Wij hebben op deze wijze een aantal vissen en shad verloren. . In Soroya werden shads en pilkers direkt op de fluorocarbon hoofdlijn geknoopt (mogelijkheid 1),  de laatste dagen hielden zware splitringen het ook goed uit (mogelijkheid 2).

.

Shads, stingers, pilkers, gummimaks
 Deze vistrip hebben we het meeste gevangen op grote shads van een centimeter of 15 -20 met een uitbundige staart-actie. De zwart-witte  Fox-pro shad van 20 centimeter was de absolute kampioen. Zwart-wit en in mindere mate blauw-wit waren de duidelijke favouriete kleuren. Wij denken dat dit kwam omdat de gul op kleine koolvis, die tijdens ons verblijf in grote getale aanwezig waren in de fjord, aasde. De shads lijmden we op een torpedo vormige loodkop van 180 gram. 

Het shad "menu" van deze trip

.
Onder de 125 gram vindt ik echt te licht, moeilijk bodem te houden, lijnen die onder de boot door gaan lopen etc. Ronde loodkoppen zijn geen optie omdat deze niet gestroomlijnd genoeg zijn. Door deze extra weerstand zal je aas nog steeds langzaam zakken, en blijft het een hele klus om de bodem te houden. Voor loodkoppen  geldt: goedkoop = duurkoop. Veel te veel loodkoppen hebben waardeloze (zachte) haken in gegoten. Zoek liever wat verder (bijvoorbeeld hengelsport Volendam) die zelf loodkoppen gieten met Gamakatsu haken. Op de shads hebben wij altijd met een stinger gevist. Twee van de drie vissen vingen we op de stinger.  We gebruiken een 1/0 gamakastsu dreg gecrimpt met een 40 lbs 7-stand  aan de loodkop. De 40 lbs 7-stand bleek aan de lichte kant, brak 2 maal en is gevoelig voor kinken. 30 lbs Rozemijer carbon-wire onderlijn voldeed prima.
Bram heeft een aantal dagen met een pilker gevist. Noren hebben een grote voorkeur voor “Solvkroken” pilkers, ze zijn in Lyngseidet zelfs bij de supermarkt te krijgen.  Voordeel is dat ze relatief makkelijk bij de bodem te vissen zijn. In 2009 visten we twee dagen ermee toen er harde wind/ruige zee was. Ook gingen de kunstaas “must-haves” van Visma 2011 mee naar Noorwegen. De eerste DA groep had op Soroya heel goed gevangen met saltwater sandeels.  Roel heeft met de 150 grams versie gevist en er de nodige zeewolven op 30 meter diepte meegevangen, maar ook een paar grote gullen in de hogere waterlagen. Voor het vissen dieper dan 50 meter is het mij wat te licht. De tweede must-have was de cut-bait herring van Savage gear. We hadden de 270 grams en de 460 grams versie bij ons.  De 460 grams versie is voor de bodybuilders onder ons (scheelt een maandje sportschool), alhoewel we een paar aardige gullen vingen toen we trolden met cutbaits.

Trollend gevangen aan een cutbait!

.
 De 270 grams versie is goed te vissen. Met de “puffin” kleur werden een paar leuke gullen gevangen.  Het is wat zwaarder vissen, maar het vangt wel en is ook erg geschikt voor het vissen in wat heftiger  weer.

.
Minder gebruikelijke vistechnieken. 
Halverwege de vakantie werden we gebeld door John die wist te vertellen dat er op Soroya getrold werd met Cutbait herring shad en aardig heilbot mee gevangen werd.  Wij hebben een uurtje of 4 getrold over zandplaten van een meter of 30 diep, met een heilbotje , 4 aardige gullen en 1 grote kabeljauw  als resultaat.  Toen wij op de laatste dag gul vingen in de buurt van een grote school kleine koolvis, was het eerste experiment met levend aas binnen 20 seconden raak, toen een 80 cm gul een klein koolvisje te grazen nam. De overbeet-aanbeet van Bram en Roel doen vermoeden dat er prima met aasvis gevist kan worden.  Beide technieken smaken naar meer.

.

There ain’t  good fishing where the fish ain’t.
Dit was een gevleugelde uitspraak van Rex Hunt.  Net als in 2009 vingen we zeewolf op een diepte van 30-35 meter.

Goed begrip en gebruik van je dieptemeter levert (veel) meer vis op!

.
Deze vakantie leerden we dat zeewolf ook aanwezig is op zandplaten op deze diepte.  Praat met mensen over hun viservaringen in het fjord van de laatste weken.  Stein-Erik doet zijn best goed te volgen wat werkt en wat niet. Wij hadden het geluk dat wij op de plek die Stein-Erik suggereerde, Svarthaug, snel begrepen wat er aan de hand was: grote scholen jonge haring en koolvis in de bovenste 20 meter water met daaronder kabeljauw en een paar koolvissen aan het jagen. In de eerste dagen hadden we gezelschap van een groepje bruinvissen die het ook op de scholen kleinere vis voorzien had. Wij hebben het meest gevist door shads af te laten zakken naar een meter of 30-40. De shads werden soms  al in het afdalen gegrepen. Vanaf 40 meter diepte draaiden we de shads met een rustig tempo naar boven, waar ze soms tot vlak onder de boot gegrepen werden.

.
Slotopmerking. 
We hopen dat bovenstaande samenvatting bijdraagt aan een geslaagde vistrip in Noorwegen, we hopen dat jullie net zoveel plezier beleven als wij hebben gedaan.

.

Groeten Bram, Max, Ben en Roel.

Kort daarna wordt een sandeel van Roel in het afzakken onderschept door een meter gul, snel een foto. De volgende worp levert direct weer een dikke gul op,  wat een feest.

Bram pilkt een nieuw PR koolvis: 42 cm

Bram had opgemerkt dat  tijdens het verplaatsen, op een ondiepe plek bij een eilandje midden in het fjord, een hoop vis op de fishfinder te zien was.  We besluiten die plek op te zoeken en eens te onderzoeken. Er blijken wolken 10 cm kleine koolvis op de bodem te zitten met grote rovers erom heen.  Al snel komen de eerste gullen in de boot kijken.  Mooie maten van zo’n 70 cm.

Na het noen-maal zoeken we dezelfde plek weer op. We hebben met John gebeld, die weet te vertellen dat op Soroya inmiddels getrold wordt met cutbait shads op heilbot, een idee dat het proberen waard is over de zandplaat rond het eiland in de fjord, het is hier zo’n 20-30 meter diep. We maken de zware spullen klaar. Zelf knoop ik de cutbait aan een 30 lbs hengel en een Penn 321 met 50lbs lijn. Stel dat er een knoepert van een heilbot op knalt,  dan wil je goed bewapend zijn. Bram brengt de boot op een trolsnelheid van 4 tot 5 km/h, nog geen 50 meter onderweg zie ik een paar dikke tikken op de top van mijn hengel,  huh,.?? Even checken, ja onmiskenbaar vis.  Even later zien we het: een kleine heilbot heeft de cutbait shad gegrepen.

Gesterkt door het snelle resultaat trollen we verder en scoren nog twee 70 cm gullen en missen een, wat wij voor een heilbot aanbeet houden. We vissen nog een poosje rond het eiland dat gullen, koolvis en een paar zeewolven oplevert. Nu hebben we altijd gedacht dat zeewolf alleen in de buurt van stenen zich ophield  maar dat wordt gelogenstraft?? We vangen ze hier midden op een zanderige plaat.

Dag 7, de laatste dag

Het is donderdag onze laatste visdag. We pakken de draad op waar we gister gebleven waren , ondiep bij het eiland. De grote zwermen kleine koolvis zijn er nog steeds. Bram snagt er een met zijn pilker, in de weg naar boven wordt het koolvisje bij de kladden gegrepen door een mooie gul van 70. Precies op dat moment haakte Max ook een gul, wat een mooie duo-foto opleverde

Op de laatste visdag besluit ik wat te experimenteren.  Ik haal de shad van de loodkop af en prik een klein koolvisje tussen zijn rugvin en staart aan de dreg van de stinger. Misschien heeft het visje 10 seconden bij de bodem gebivakkeerd,  weer komt de vergelijking met XL snoekbaarsen weer boven.  Een paar tikjes,  een inbuigende hengel en de haak zetten,  hangen ! een gul van ongeveer 70 had vast niet gedacht dat er een haak in dat hulpeloze koolvisje zat.

Dit resultaat werpt toch wel weer een nieuw licht op kabeljauw vissen, zou best wel een paar daagjes willen experimenteren met dobber, firebal, trollen etc. De vis blijft boven komen,  allemaal geen monsters, maar mooie sport op het materiaal waar we mee vissen. Hoog op het talud krijgt Bram beet.  Eenmaal in het oppervlak klinkt een blijde roep:  ‘Een kelp kabeljauw!’. Levend tussen de planten op een garnalen rijk dieet krijgen deze gullen een rood-oranje tekening,  wonderschoon,

We besluiten nog een keer te gaan trollen met cutbaits. De heilbot en gullen van gisteren smaken naar meer. De hengels worden in  klaargemaakt, de boot op koers en  snelheid gebracht. Het is hier een meter of 25 diep, ik besluit 30 meter lijn uit te zetten. Op de reel zit tracer braid dat afwisselend moss & flame green gekleurd is in stukken van 75 cm. Ik tel tot 20 de stukken licht groen die voorbij kom, 18, 19, 20 en zet de handle op de reel over, direct gevolgd door een knal van jewelste.  Jongens gas eraf, er zit vis op ! Na een dril van 30 meter zien we dat een beste gul van 116cm de cutbait gegrepen heeft.

We trollen nog een andere zandplaat af, waar twee jaar geleden ook een heilbot gevangen werd. Nu klap er bij Ben een vis op zijn 400 grams cutbait.  Blijkt een 70-tiger gul te zijn.   Het lijkt wel snoeken, waar het aas soms ook niet groot genoeg kan zijn. Met een visweek waarin bijna alle viswensen in vervulling gegaan zijn, verplaatsen we ons voor de laatste keer naar de hoek met het Kaafjord.

Bram heeft al een zeewolf gevangen, maar hoopt z’n PR scherper te stellen. We komen op de plek aan, waar Ben z’n naam eer aan doet, voordat de boot in een stabiele drift is ligt z’n shad al op de bodem, vast. Wanneer Ben z’n hengels probeert los te krijgen blijkt het vaste punt te leven.  Hoeveel geluk kun je hebben?! De shad is gegrepen door een knijter van een 118cm gul. We vissen verder en vangen een paar visjes, we stoppen deze sessie om 2 uur. Ik moet nog bij de plaatselijke winkel langs om een nieuwe schaar voor in het huisje te kopen, want de oude schaar lag inmiddels op de bodem van het Lyngenfjord. Jongens opdraaien. Ben is zoals gebruikelijk de laatste met opdraaien. Terwijl hij snel de reel opdraait zegt Ben: “en nu komt in het opdraaien  de beuk der beuken” en twee seconden later:  Bammm, wordt zijn shad gegrepen door een vis die snel naar de bodem gaat en nog een keer, juist ja een heilbot.

Wij zijn het er over eens Ben heeft al zijn visgeluk in een week verbruikt, geen metersnoeken voor Ben meer dit jaar. We gaan die middag uit eten; in de wereld plaats Lyngseidet is dat een keuze uit een warme worst bij het benzine station of een bord friet met hamburger in de plaatselijke supermarkt. We kiezen voor het laatste en het smaakt voortreffelijk. In het huisje pakken we alles al in wat niet meer nodig is voor de laatste vissessie en de terugreis.

De laatste vissessie staat in het teken van een dikke zeewolf voor Bram. We kiezen de 35 meterlijn aan de overkant van het fjord. Na een half uurtje verbetert Max zijn leng PR. Niet veel later krijgt Bram een forse aanbeet,  zou het ? Een dril van 10 minuten later verschijnt een dikke lom in het oppervlak. Ja wat doe je dan?  Nou een mooie foto schieten:

We vissen vrolijk verder terwijl er door Max, Roel en Ben nog zeewolf gevangen wordt. Ben heeft nog een hele beste!

De allerlaatste uurtjes gaan we nog naar het ondiepe talud bij het eilandje. We zijn moe en de armen beginnen best zeer te doen. Ik vang na middernacht nog twee mooie gullen, maar ik weet niet of ik blij ben ze te vangen of dat m’n spieren meer zeer doen, wanneer Max de oudste en de wijste is en zegt: jongens genoeg geweest, ophalen. In het huisje ontfermen wij ons over de bodempjes Beerenburg en whiskey en kruipen in ons mandje. Om half 6 gaat de wekker, inpakken, schoonmaken. Om 7 uur staat Stein-Erik klaar om ons weer naar Tromsø te brengen.

Het is prachtig weer, ik sta op de brug van de veerboot Svensby-Breivikeidet en kijk nog 1 keer terug. Nu al met een beetje heimwee en het allereerste plannetje voor een volgende keer.

Gr Roel, Bram, Ben & Max

 De lange dril heeft de vis serieus uitgeput. We proberen 10 minuten lang tevergeefs de vis terug te zetten. Gelukkige heeft Ben al een prima culinair idee voor koolvis-steak. Het vissen die ochtend loopt na die fantastische start een stuk langzamer dan de dag ervoor, alhoewel Max nog een fraaie bijna-meter en Ben een 118 laat noteren.

Voor het middag eten wordt de koolvis gefileerd. De inspectie van de maaginhoud leert dat ook deze koolvis op kleine haring jaagt,  hij heeft er maar liefst 23 in zijn maag !

Het middagmaal dat geserveerd wordt is kabeljauw filet, zo vers en zacht dat je het volgens Bram kunt eten “met je gebit uit”. Die middag besluiten we tot een nieuw visdoel: heilbot.  Het is nog steeds prachtig weer, we hopen dat op één van de zandplaten in de fjord op zo’n 20-30 meter diepte een zonnende heilbot tot aanbijten te verleiden. Stein-Erik vertelt van een effectieve oude Noorse methode met een levend koolvisje, geprikt op een enkele haak, tussen de rugvin en de staart. Daarnaast gebruiken we  de shads zo dat ze na een aantal keren jiggen worden opgedraaid. De wind is een beetje aangetrokken, maar de driftzak remt ons genoeg af. Na 10 minuten driften schrikken we ons een ongeluk als met een ferme tik een metertje lijn van Roel’s reel afgaat, snel lijn geven en voelen,…. Nee alleen het koolvisje is verdwenen,  dit lijkt toch een credible methode. Na deze lange drift gaan we naar de zeewolfplek van vrijdagnacht, waar het op een gul voor Roel na, verbazingwekkend stil blijft. Snel door naar de meter-kabeljauw stek, waar we nog een stuk of acht gullen van net-niet-een-meter weten te verschalken.

Op het einde van de avond komen we bij ons huisje terug, zes uur slapen in de laatste twee dagen begint zich te laten voelen. Het weersbericht voorspelt bewolkt weer en een bui tussen 3 en 8 in de ochtend dus  we besluiten eens een lekker stuk te gaan slapen. Als ik om drie uur ’s ochtend heel even wakker wordt, hoor ik de regen kletteren,  we hebben het slapen goed gepland.

Dag 4&5

Wanneer de wekker om 9 uur gaat is het weer helemaal opgeklaard en vrijwel windstil,  het water van de fjord ligt er als een spiegeltje bij, prima omstandigheden om een lange run naar het noorden, richting uitgang van de fjord te maken van zo’n 3 kwartier. De boten van Sørheim Brygge zijn 19 voeters van massief 4mm aluminium met een 50 pk Yamaha, die onder deze omstandigheden zo’n 45 km/h lopen.

We gaan naar een ondiepe plaat bij de splitsing van het fjord voor het eiland Uloya. Op de Visma in 2009 had Arthur van Tienen hierover gesproken, dat ze er goed heilbot hadden gevangen en dat hij daar een heeeele mooie verspeeld had toen ze de vis in de boot probeerden te krijgen.

Op de plek aangekomen vinden we het talud snel. Een populaire plek waar een lokale visser  zijn net op zo’n 20 meter diepte heeft gezet. We besluiten driften naar het net toe te maken van 65 tot een meter of 25 diepte. De meeste vis blijkt op  35 tot 10 meter diepte te liggen, we vangen in vijf driften zo’n twintig gullen van 50 tot 70 centimeter en een paar kleine koolvisjes.

Inmiddels trekt de wind weer aan. Het is aan te bevelen een aantal keren per dag naar de weersverwachting te kijken; het weer is erg veranderlijk qua windrichting en windsterkte. We hebben ervaren dat de langere termijn weersverwachting niet erg nauwkeurig is, maar op de website www.yr.no wordt de nabije weersverwachting per uur gegeven, wat erg nauwkeurig en waardevol bleek voor de planning van vissen en rusten.

We varen een stuk terug naar een stek die we twee jaar geleden veel bevist hebben. Ook dit is een “rug” die dwars over de fjord loopt, met pieken tot slechts 21 meter diepte midden in de fjord. De wind trekt nu behoorlijk aan, we gaan allemaal pilkeren en treffen op vrijwel dezelfde plek als twee jaar geleden schelvis aan, we vangen er 6; dit blijkt de enige plek te zijn waar we ook nu schelvis vangen:

We verkassen naar een stek op de hoek van de Kaafjord en de Lyngenfjord, die met zuiden wind op een beschutte plek ligt. Dit is een heerlijke bijkomstigheid van het Lyngenfjord, met vrijwel elke windrichting is er wel een redelijk beschutte plek te vinden. Roel heeft al snel twee mooie zeewolven. Omdat het water uitzonderlijk helder is schieten we een paar plaatjes van nummer twee, net onder het oppervlak.

Rond een uur of 6  besluiten we dat het tijd is voor de avonddis. Er wordt vlot opgedraaid, maar de shad van Max wordt onderweg onderschept, waarna de vis richting bodem verdwijnt. Hier hebben de Ugly-stick en de 6000 Spheros niet tegen in te brengen. Het is op de plek een meter of 35 diep. Wij beleven de dril met Max mee, terwijl hij de vis weer omhoog pompt. Zo’n 10 meter onder het oppervlak besluit de vis dat het weer tijd is om naar de bodem te gaan, zzzzzssssstttt, wat heeft die Spheros toch een prachtig geluid van de slip. Max gezicht staat inmiddels op 110% concentratie,  het zou toch niet,…..  Na de derde keer de vis naar de oppervlak brengen zien we vis.  YES ! een heilbot, Max’ eerste.

Wauw dat is nog eens een afsluiting van een vissessie ! Eenmaal in het huisje gaat Ben aan de slag met dikke steaks uit de rug van de koolvis van gisteren. Omwikkeld met spek, hard aangebraden en zacht doorgegaard met een saus uit het spekvet, sjalot, zure room en mosterd smaakt de vis goddelijk, we kunnen iedereen aanraden op stap te gaan met een chef-kok. Met geheel wordt weggespoeld met een Mack-biertje uit de noordelijkste brouwerij ter wereld. (tot zover deze aflevering van Jamie Oliver)  We geven onszelf maar 2 uurtjes rust en gaan weer vissen.

Het weerbericht voorspelt slecht weer vanaf 5 uur ’s ochtends. Stein-Erik is na het eten langs geweest om foto’s te kijken en vraagt of we een paar gullen voor hem mee willen nemen. We pakken de draad weer op de plek waar we gebleven waren, op de hoek met het Kaa fjord. Roel vangt aan de sandeel weer twee zeewolven, Bram een mooie gul, Max vangt de derde leng van deze trip en Ben een lom.

Niet onaardig zo bezien, maar vanwege de windstilte hebben we last van muggen. Op de zeewolfplek van vijdagavond is het rustig, Roel vangt nog een aardige gul, we schuiven door naar de gullenplek van zaterdag.

Ben heeft inmiddels een bijnaam van ons gekregen  “mijnheer-snel-erin-en-als-laatste-eruit” terwijl Max en Roel nog uitzoeken hoe we gaan driften, is Ben’s Fox shad in het afzakken onderschept door een wel zeer serieuze tegenstander, gezien de gevaarlijke kromming van de hengel en de vele meters PowerPro die keer op keer de diepte in getrokken worden. We vermoeden dat er weer een koolvis partij geeft, maar nee het blijkt een kogelronde 110cm kablejauw die 34 pond van de unster trekt !

Max en Roel vangen ieder afzonderlijk een meter gul, voordat ze verder gaan met een double-hook-up metergul die bij de drill in elkaars lijn verstrengeld raken. Dit levert, afgezien van een gaf-piercing in de hand voor Roel, geen problemen op.

Terwijl Roel verbonden wordt, krijgt Max geen rust. Binnen 10 tellen na het inwerpen staat de Uglystick hoepeltje rond. Een fascinerende dril van een minuut of 15 volgt, wanneer een 121 cm koolvis torpedo aan de oppervlakte komt,  wat een geweld !

Nu was Max op reis gegaan om een week lekker te vissen met als “kers-op-de-taart” het vangen van een heilbot of een grote koolvis. Beide visdoelen worden binnen een tijdsbestek van 8 uur gerealiseerd. Bram werkt nog een dikke lom van 80 meter diepte naar boven,  weer een nieuwe vissoort en heeft de pijp dan behoorlijk leeg om 5 uur ‘s ochtends. We hebben 16 van de laatste 18 uur gevist, het slechte weer dient zich aan en de wind begint op te steken. We gaan naar huis en ruimen alles op. Wanneer we net aan de borrel zitten gaan de sluizen open.  Het regent dat het giet, precies goed gepland. De weersverwachting voorspelt voor de volgende 24h niet veel goeds,   veel wind en regen. This is all in the game, meerdere (vis)vakanties in Noorwegen hebben me geleerd dat er in een week altijd wel zo’n dag tussen zit dus we slapen een groot gat in de volgende dag. Toch levert dit weer ook mooie foto’s op.

We gebruiken de middag om de visspullen weer in orde te brengen. De grote gullen hebben de gewoonte als een krokodil te rollen, soms al in de dril naar boven, maar ze rollen allemaal in het oppervlak. Als voorzorg hebben we een onderlijn van een meter 65 lbs fluorocarbon met bovenaan een tonwartel en onder een speldwartel. Die wartels bezorgen ons heel wat hoofdbrekens, door de zijdelingse krachten tijdens het rollen van de gullen buigen de wartels soms open. Ook het vervangen van de wartels door quick-links helpt niet,  deze buigen  mogelijk nog sneller open.  In de laatste drie dagen hebben we zo al vier shads verloren. Ook de stalen onderlijntjes van de stingers krijgen op hun sodemieter. Bij Roel brak twee keer een stinger gemaakt van 40 lbs treksterkte 7-strand. De Gamakatsu 1/0 en Eagle 2/0 dreggen doen een 100% job.

Met de spullen op orde, een heerlijk maal,  deze keer Italiaanse stijl met tomaat, room en pasta,  gaan we weer vlot slapen. Morgen om 4 uur op,  dan is het visbaar weer.

Max en Ben hadden op de Visma een aantal Fox-Rage-Pro shads gekocht, deze zijn gemonteerd op een 180 gr loodkop, met een 1/0 dreg als stinger achterop de shad. Verder zijn alle 2011 must-haves aan boord: Cut-bait shads & Sandeels van Savage-gear en diverse andere grote shads. We beginnen op de plek waar we een paar uur eerder gestopt waren. Max vangt nog een mooie zeewolf, maar het is niet wild. Max probeert het nog met 2 hengels tegelijk, maar het blijft rustig.

We gaan verkassen, dieper de fjord in naar een plek die Stein-Erik aangegeven had. Dit is een soort van “ondiepe rug” van 70 – 90 meter diep, die dwars over de fjord loopt. We gaan, zoals alle Noren zelf doen, eerst de bodem inspecteren. Roel stuurt een pilker naar de diepte en haakt vrijwel direct een leuke gul. Ben haakt op de bodem een klein gulletje en draait deze op z’n gemak naar boven. Zo’n twintig meter onder het oppervlak spreekt hij de onvergetelijke woorden: “hé, het lijkt wel een andere vis geworden !” terwijl zijn top inbuigt en direct erna scheurt de lijn van z’n reel af. Een big-mama heeft het arme gulletje gearresteerd op zijn weg naar boven naar het licht. De eerste dikke meter gul is een feit.

Al snel zien we wat er aan de hand is in het water: in het oppervlak zijn wolken kleine haring van 5-7 cm aanwezig, op een meter of 10 tot 20 daaronder jagen grote gullen. Dit is het begint van een waar visfestijn. De zwart-witte shad gaan over boord en worden soms al in het afdalen gegrepen,  vanaf een meter of 30 diep draaien we in een vlotte constante snelheid naar boven waar met een dikke beuk de shads gegrepen worden. Op een gegeven moment staan we met een triple-hook-up meter kabeljauwen te drillen,  now we are talking! Het zou later nog een keer gebeuren. Bram’s eerste inworp wordt op een meter of 30 diepte bruut onderschept,  hij moet vol in de ankers,  beide handen aan de hengel !

Na Bram’s allerzwaarste dril ooit verschijnt een massieve gul in het oppervlak, die het meetlint bij 121 laat stoppen. Je eerste gul van meer dan 40 cm vangen, en daar dan gelijk 80 cm. er overheen gaan.

Het vissen gaat nu soms zo snel dat het fotograferen van wat anders een supervis zou zijn er regelmatig bij in schiet. Max verspeelt een 120+ vis in het oppervlak, doordat de gaf te lang in gebruik is. Gelukkig konden we de grootste vis van vandaag wel de boot in krijgen en fotograferen. Ben weet een gigantisch gewicht te haken op 30 meter diep. Na een mooie dril komt er een kabeljauw aan de oppervlakte die het tot 132 cm haalt op de plank ! Na het onthaken en een snelle fotosessie mag ook deze vis weer terug de diepte in.

We vissen uit principe Catch & Release, en gaffen de vissen gecontroleerd voorin de onderkaak, aangezien de boorden van de boot te hoog zijn voor het landen op een ander wijze. Wanneer Bram bekomen is van zijn 121 dril besluit hij nogmaals zijn geluk te beproeven,  BAM  deze keer is een 109 gul de tegenstander. Net als de gul bij Bram op schoot is neergelegd wordt heeft Ben ook al weer een meter gul; dus samen op de foto !

Wij zijn de tijd inmiddels volledig vergeten, het loopt tegen 6’en en we hebben allemaal honger! Wat een “potje” vissen, we hebben alle 4 een nieuw PR kabeljauw gevangen, in totaal 34 gullen in de boot, waarvan de helft boven en de andere helft net onder de meter.

Vissoorten op Soroya

Onze visserij was hoofdzakelijk gericht op de kabeljauw. Voor de heilbot bleek het te vroeg in het seizoen, deze waren eenvoudigweg nog niet voldoende aanwezig in het Breivikfjord. De visserij op heilbot is met name succesvol tijdens de zomerperiode, zo vanaf eind mei/begin juni.

Als bijvangst vingen we enkele zeewolven, twee kleine heilbotten, een prachtige koolvis, een aantal grote schelvissen, enkele kleine roodbaarsjes en een kleine leng. Vanaf de kant, op een dag dat we door de harde wind niet konden uitvaren vingen we ook nog enkele mooie en smakelijke scharren. Pas trouwens wel een beetje op met die zeewolven, want die hebben zeer grote tanden en happen naar alles wat beweegt. Omdat zeewolven prima te eten zijn hebben we er één meegenomen. Nadat we de kop van de zeewolf in de nek volledig hadden doorgesneden bleek de vis nog steeds een zeer sterke bijtreflex te hebben en zich vast te kunnen bijten in een houten steel die we bij wijze van experiment in zijn bek staken, echt ongelooflijk… Blijf met je vingers dus uit de buurt van zijn tanden! Voor het landen van deze zeewolven had ik een BogaGrip meegenomen en dat bleek prima te werken.

pas op met zeewolven!

Landen van de vis

Omdat wij nagenoeg alle kabeljauw wilden terugzetten (behoudens enkele exemplaren om  op te eten), landen we alle vis middels de kieuwgreep (zoals we dat ook doen bij snoek en snoekbaars) in plaats van met een gaff. Ik heb sowieso een hekel aan gaffen. Bij zware kabeljauw is het aan te bevelen de kabeljauw te ondersteunen om zo een te grote druk op de kieuwdeksels en de ruggengraat te vermijden.

Als je kabeljauw wilt terugzetten, laat deze dan 1-2 meter onder de oppervlakte nog even een beetje uitzwemmen voordat je de vis definitief naar de oppervlakte haalt. Je zult zien dat de kabeljauw dan vaak nog luchtbellen uitscheidt. En dat is prima want daardoor gaat de vis in 9 van de 10 gevallen zonder problemen weer de diepte in. Toch doet een enkeling dit niet meteen en moet een beetje geholpen worden. Een paar vissen die we vingen wilden vreemd genoeg helemaal niet meer duiken. Deze vissen werden dan ook meegenomen.

Materiaal voor Soroya: afhankelijk van de omstandigheden en je ervaring

Onze visie t.a.v. het te gebruiken materiaal wijkt een beetje af van de geldende norm. In onze ogen is het materiaal dat doorgaans gebruikt wordt erg zwaar en lomp. Kabeljauw is een sterke sportvis, maar de kracht ervan moet je ook weer niet overschatten. Natuurlijk bepalen de omstandigheden altijd hoe licht je kunt en hoe zwaar je moet vissen. Zo licht als kan, zo zwaar als moet dus, is een regel die voor alle visserijen geldt. Licht vissen (dunnere lijnen en lichtere loodkoppen) levert ook bij het kabeljauwen meer vis op dan vissen met lomp materiaal (dikke lijnen, zware loodkoppen of pilkers). Naast de omstandigheden speelt ook je ervaring een rol. Ben je een zeer ervaren visser dan kun je lichter vissen als iemand met minder ervaring. Vissers met veel “verticaal”- ervaring zijn zeker ook in het voordeel en kunnen lichter vissen als vissers zonder verticaal- ervaring.

heerlijk op licht materiaal

Gewichten en loodkoppen die we gebruikten op Soroya

Wij hebben gevist met loodkoppen van 50-300 gram. Het meest gevist hebben we met een 150 grams loodkop. Deze konden we met lijnen van gemiddeld 15/00 doorgaans redelijk goed bij de bodem houden waarbij wel gezegd moet worden dat de lijn dan soms behoorlijk schuin wegliep. Zolang er echter goed bodem gehouden kan worden is dat geen enkel probleem. In enkele situaties driften we te snel om nog lekker te kunnen vissen met 150 gram en schakelden we over 200-300 grams loodkoppen. Hoe zwaarder je loodkop is, hoe zwaarder ook je hengel zal moeten zijn.

Als ze groter worden is een 20 lbs hengel wel op zijn plaats

Iets over de door ons op Soroya gebruikte hengels

Wij bevisten de kabeljauw met hengels variërend van 40 grams spinhengels tot lichte boothengels in de 12 lbs lijn-klasse. Zwaarder was absoluut niet noodzakelijk en in onze ogen zelfs ongewenst. Wij houden nou eenmaal van flink buigende hengels en krijsende slips. Voor de kabeljauwvisserij heb je echt geen 30 lbs hengel nodig. 20 lbs is wel het maximum en dan nog alleen als je kans maakt op (grote) heilbot. Ik moet er wel bij zeggen dat wij weinig last hadden van getijdenstroom en dat we bijna niet dieper hebben gevist als 50-70 meter. Ga je veel dieper en staat er veel stroom, dan zul je moeten grijpen naar zwaarder aas en zal dus je hele combinatie zwaarder moeten worden. Overdrijf het echter niet, zwaarder als 20 lbs is echt niet nodig en in de meeste situatie kun je (veel) lichter vissen. Wij visten op Soroya o.a. met de volgende hengels:

• Abu Wildwater Lofoten (fabrieksopgave 12-20lbs). Deze hengel bleek een zeer goede all-round hengel. Voldoende power maar toch heerlijk diep doorbuigen. Lengte 2,20 meter.
• Abu Suveran 12-20 lbs. Deze is nagenoeg identiek aan de hierboven genoemde Wildwater Lofoten en dus een zeer goede all-round hengel.
• X2 The Stick 2,40 meter. Deze zeer goedkope hengel van Raven bewijst dat een hengel niet perse heel duur hoeft te zijn. Deze hengel is met 2,40 meter iets langer als de Abu’s. Omdat deze hengel is gemaakt van glasvezel composiet is deze hengel lekker taai en kan deze tegen een stootje.
• Fox X-Heavy spinstok 40-100 grams werpgewicht
  Shimano Diaflash Scabard 40 gram. Hier ving Jeroen de grootste vis van de trip aan, 127cm! En een geweldige hengel om met de lichte pilker schelvis en kleinere gul te vangen als je door de wind de zee niet op kan en in de luwte van het fjord gaat liggen. Echter zeker geen all-round kabeljauw hengel. Wel leuk voor “erbij”.
• Shimano Yasei Speedjigging 35 gram. Deze hengel had ik alleen meegenomen voor de fun. Niet een hengel die ik zou aanraden voor de kabeljauw visserij. Maar ik heb er wel veel schik van gehad. Mijn grootste kabeljauw van 124cm ving ik op dit hengeltje.
• Shimano speedmaster MH – 28 grams vertikaalhengel. Zelfs nog iets lichter als de Yaseii speedjigging en dus ook niet echt bedoeld als kabeljauwhengel. Kun je wel veel lol mee hebben op ondieper water en op kleinere vissen (bijvoorbeeld Schelvis). 

Advies m.b.t hengels voor de visserij op Soroya:

Terugkijkend en gebaseerd op mijn ervaringen zou ik potentiële Soroya gangers minimaal 2 hengels adviseren om mee te nemen. Één in de 10-15lbs lijnklasse en voor de wat ruigere omstandigheden en/of heilbot een 20 lbs hengels. Beide hengels zou ik kiezen tussen de 200 en 240 centimeter lang. Hoe korter de hengel, hoe gevoeliger deze is en hoe fijner deze in de hand ligt. Persoonlijk vind ik 2,40 meter al aan de lange kant, alhoewel langere hengels wel als voordeel hebben dat het met zo’n lange hengel op een ruige zee met een flinke deining gemakkelijker is om druk te houden op de vis. Mijn ideale boothengel is daarom niet langer dan 2,20 meter. Maar ook hierbij geldt dat iedereen zo zijn voorkeur heeft. Prettig is het als de hengel een wat langer handvat heeft boven de reelhouder. Hierdoor heb je goed houvast tijdens het drillen van een (hopelijk zware) vis.

Als eventuele derde hengel zou je dan nog een wat lichtere spinhengel (50-75 gram werpgewicht) kunnen meenemen. Die hengel is dan bedoeld voor de rustige omstandigheden (weinig wind, stroming en niet al te diep water) en het werpen of verticalen met lichte loodkoppen (50-100 gram). Deze hengel is echter zeker geen all-round hengel.

krakende hengels! (hier de X2 The Stick)

Molens en reels voor het vissen op Soroya

Wij hebben eigenlijk allemaal met molens gevist, en dus niet met reels. Persoonlijk vis ik liever met molens dan met reels tenzij er veel geworpen moet worden; dan kies ik wel liever voor een reel. Omdat je bij het kabeljauw vissen weinig werpt koos ik voor een kleine maar sterke molen. Klein, om het gewicht van de combinatie zo licht mogelijk te houden. Je staat er tenslotte de hele tijd mee in je handen en een zware combinatie gaat je dan al snel vervelen. Omdat een molen onder de hengel hangt is het vissen ermee minder vermoeiend als het vissen met een reel. Ga je gericht op heilbot vissen en ga je vissen met zeer zwaar aas (pilkers/loodkoppen van 500 gram of zwaarder) dan kan het vissen met een reel wel voordelen bieden. Molen of reel blijft natuurlijk altijd een persoonlijke keuze, dus als je zelf fijner met een reel vist moet je dat natuurlijk vooral doen. Geef mij echter maar een molen. Wij gebruikten op Soroya o.a. de volgende molens:

• Shimano Spheros (3000/4000/6000)
• Shimano Saros 4000F
• Shimano Saragossa 4000
• Shimano Ultegra 5500 scb
• Penn Slammer 260
• Zebco Rhino

De Shimano Spheros FA gebruik ik als jaren (o.a. voor de meervalvisserij en de visserij vorig jaar op Aligator Gar in Texas) en deze zeer degelijke molens hebben zich dan ook al ruimschoots bewezen. John viste met de Shimano Spheros FB, wat een nieuwere serie is als mijn FA. Met deze molen hadden we echter de nodige problemen. Vermoedelijk tijdens een heftige regenbui waarbij de hengel met molen rechtop in de hengelkoker van de boot heeft gestaan is er water gelopen in het “waterproof” slipsysteem. Met als gevolg dat de slip niet meer goed werkte en de lijn met horten en stoten begon af te geven. Goed waardeloos dus. Toen ik de slipschijven van de spoel demonteerde viel mij op dat het systeem anders in elkaar zit als bij mijn oudere type Shimano Spheros. De meeste Shimano molens hebben een slipsysteem wat bestaat uit 3 metalen en 3 vilten slipschijven. Dit is volgens mij het beste slipsysteem wat bestaat (ook mijn al 20 jaar oude Shimano baitrunners hebben dit systeem en die werken ook na 20 jaar nog perfect) en ik vind het dan ook onbegrijpelijk waarom Shimano in dit model het slipsysteem heeft veranderd. Iets wat 100% perfect is moet je niet veranderen is mijn visie…

De Penn Slammer gebruikte ik voor het eerst en ik moet zeggen dat ik er erg enthousiast over ben. Ook na de vangst van vele zware vissen gaf dit molentje geen krimp. De slip van deze zoutwater bestendige Slammer is zeer goed en de molen voelt erg degelijk aan. Ook spoelt de Penn Slammer de lijn mooi op. Het loopwerk is misschien iets minder “smooth” als het loopwerk van de Shimano’s Spheros en Saragossa, maar dan heb je het dan ook wel mee gezegd. En de Penn Slammer kost nog geen 90 euro! (gezien bij www.havfiske.nl) . Best een aanrader dus als je met een beperkt budget iets goeds wilt kopen voor de zoutwater visserij. Achteraf gezien had ik de Slammer wel één of 2 maten groter genomen, de 260 was een beetje aan de kleine kant. De Penn Slammer heeft trouwens, net als meer zeemolens, geen anti-retour. Persoonlijk mis ik die niet, maar hou daar wel rekening mee.

Advies m.bt gebruik molens voor de visserij op Soroya

Terugkijkend zou ik voor de Soroya visserij op kabeljauw kiezen voor sterke en zoutwater bestendige molens in de 4000, 5000 en 6000 serie. Deze hebben meer dan voldoende lijncapaciteit en een behoorlijk inhaalsnelheid. Heb je een beperkt budget, kijk dan eens naar de Penn Slammer. Heb je iets meer te besteden dan is de Shimano Saragossa een aanrader. Ben je een echte zoutwater die-hard en heb je een (zeer) ruim budget dan zou je eens kunnen kijken naar bijvoorbeeld een Shimano Stella SW of een Daiwa Saltiga. Los van deze molens zijn er natuurlijk ook nog plenty andere goede molens te koop. En zoals al gezegd kun je nauurlijk ook kiezen voor een reel als je dat plezieriger vind.

Vislijnen – zeer belangrijk!

Hoe dunner je lijn, hoe eenvoudiger het is je aas bij de bodem te houden en hoe lichter je loodkop kan zijn. En hoe lichter je loodkop, hoe lichter ook je hengel kan zijn. Wij hebben gevist met Power Pro van 13/00, 15/00 en 17/00 en Berkley tracer braid 15lbs en 20lbs. Deze lijnen bleken dik genoeg om ook de grootste kabeljauw te landen, niet één vis werd verspeeld door lijnbreuk. Als je gericht op heilbot gaat vissen kun je eventueel nog iets dikker gaan (20/00 Power Pro of 30lbs tracer braid).

Veel dikker als opgegeven!

Wij visten zoals gezegd met Power Pro, en ik vermeld dit nog even expliciet. Niet omdat andere spectra/dynema lijnen niet zouden deugen, maar wel omdat sommige lijnenfabrikanten grote leugenaars blijken te zijn. Zo kocht ik voorafgaand aan deze Soroya trip ook enkele klossen Berkely Wiplash lijn van 12/00 en 17/00. Dat bleek een verkeerde keus. De 12/00 Wiplash bleek in werkelijkheid minimaal 18/00 als ik die vergeleek met Power Pro. Op zich geen probleem want dan zou ik die wel op mijn zwaarste molen zetten, daar waar ik eigenlijk de 17/00 op had gepland. De Berkeley Wiplash 17/00 was echter zo dik (minstens 23/00) dat ik die niet kon gebruiken. Last minute kocht ik dus alsnog 15/00 Powerpro. Let daar dus op als je lijnen koopt en laat die Wiplash lijn liever liggen in het schap. Fabrikanten die sportvissers regelrecht bedonderen verdienen het niet om er geld aan te verdienen, vind ik… 

John heeft deze trip voor het eerst de Berkley tracer braid geprobeerd en was daar ook zeer tevreden over. Het voordeel van deze draad is dat om de 75cm de lijn wisselt van kleur. Zeer praktisch als je op de bodem vist en opeens vis op half water ziet hangen; je kunt dan snel opdraaien en aan de hand van het aantal segmenten uittellen wanneer je op de gewenste hoogte bent. Powerpro komt nu ook met een dergelijke lijn uit (Depth Hunter) en hoewel ik die nog niet heb gezien lijkt me dat een echte aanrader.

Als onderlijn/voorslag gebruikten we fluorocarbon van 65/00 tot 90/00 welke met een sterke tonwartel aan de hoofdlijn werd bevestigd. Onderaan de onderlijn kun je dan een sterke kwaliteits crosslock bevestigen of kun je je aas rechtstreeks vastknopen (nog beter, want ook de beste cross-locks willen wel eens ongewenst opengaan).

Deze zou ik zeker weer meenemen...

Savage gear cutbait, topper voor grote kabeljauw

Aassoorten

Voor de visserij op kabeljauw gebruikten wij met name shads. Vooral de Savage Gear Sandeel bleek een echte topper, maar ook de Cutbait Herring deed het met name goed bij de grote kabeljauw. Wel hebben we op deze Cutbait Herring veel meer lossers gehad, iets wat is te wijten aan het formaat van deze Cutbait. Kleinere vissen grepen ook deze shad maar losten in veel gevallen. Vermoedelijk omdat ze niet de hele Cutbait in de bek namen. Cutbaits zijn daarom dus redelijk selectief. Op tijden dat we echt goed op de vis lagen bleken Cutbaits het beste aas omdat je zo de grotere vissen (80+cm) enigszins kon uitselecteren en je dus weinig tijd verspeelde aan het binnen halen van kleinere vissen. Klinkt superdecadent, ik weet het, maar dit hebben we echt een paar keer meegemaakt! Naast deze Savage Gear shad hebben we ook gevist met 6 inch Saltshakers (Lunker City) en Fox shads op loodkoppen van 50 tot 200 gram. Kleuren maken volgens mij niet zoveel uit, maar ik weet dat daar de meningen over verdeeld zijn.

Pilkers doen het ook heel goed zoals John en Adriaan bewezen. Persoonlijk heb ik het echter niet zo op deze pilkers. Je zit er vaker mee vast en haakt ook nog al eens een vis “vals”. Neemt niet weg dat het erg goede vangers zijn die bovendien makkelijk “jiggend” te vissen zijn en waarmee je alle vissoorten goed kan vangen. Teasers en gummimak’s hebben we niet gebruikt en raden we ook af in deze regio. Er zit soms zoveel vis dat je een goede kans hebt meedere vissen tegelijk te haken. Misschien leuk voor de kilo-knallers onder de vissers, maar wij laten deze extra toevoegingen liever achterwege.

Driftzak, essentieel in deze omgeving

Driftzak

Wij hadden uit Nederland 2 driftzakken meegenomen en dat bleek een goede zet. Door gebruik te maken van deze driftzakken konden we de boot op momenten dat er flink wind stond (en dat was nogal eens het geval) afremmen waardoor we toch nog redelijk licht (lees: lichte loodkoppen) konden blijven vissen.

Heilbotlasso

Helaas was het voor de heilbot te vroeg en hebben we slechts een paar kleinere exemplaren gevangen. Daardoor hebben we onze meegebrachte heilbotlasso niet kunnen gebruiken. Neemt niet weg dat die heilbotlasso ons een zeer handig en visvriendelijk (zoals ik al zei heb ik een hekel aan gaffen) hulpmiddel lijkt voor het landen van grote heilbot.

Vistechniek op Soroya

Op tijden dat we volop de vis zaten en ze actief aasden bleek de beste techniek het simpelweg naar de bodem laten zakken van de shad om deze vervolgens in rustig tempo (vergelijkbaar met spinvissen) naar boven te draaien. Bij een aanbeet (meestal een klein tikje) is het dan zaak gewoon door te draaien totdat je de top ziet inbuigen. Daarna kun je aanslaan. Meteen aanslaan op de eerst tik die je voelt levert heel veel missers op. Je zult je dus moeten leren beheersen. Op deze manier werden de meeste vissen dus “ergens” tussen de bodem en de boot gevangen. Soms vlak boven de bodem, soms vlak onder de boot. Het advies is dan ook om iedere keer tot de oppervlakte door te draaien. Heilbot staat er om bekend langdurig het aas te kunnen volgen en ook mijn grote koolvis greep vlak onder de boot mijn Cutbait.

Op momenten dat de vis minder actief was en/of in minder grote getale aanwezig was leek het jiggend vissen in de buurt van de bodem de meeste aanbeten op te leveren. Op de bodem werden gemiddeld iets kleinere vissen gehaakt (de gemiddeld grotere vissen kwamen dus van half water) maar toch werden ook daar enkele meter+ vissen gehaakt. Mijn eerste kabeljauw van 116 cm kwam ook van de bodem. Als je jiggend op en nabij de bodem vist zul je meer bijvangsten in de vorm van Lom en Zeewolf hebben.

Catch & Release versus vis meenemen

Zeevis is zeer smakelijk en het is dus logisch enkele vissen mee naar huis te nemen om te consumeren. Alhoewel het ons hoofdzakelijk om het vissen te doen was hebben ook wij elke dag vis gegeten (klaargemaakt door onze privé-kok Hendrik-Jan;). Kabeljauw is doorgaans zeer goed terug te zetten maar toch hadden we een paar vissen die niet meer terug wilden. Deze vissen namen we dus mee.

Catch & Release of Catch & Deepfreeze?

Gebakken verse vis!

Ook is het natuurlijk prima om vis mee naar Nederland te nemen. Houd je daarbij echter wel aan de Noorse regels. Volgens die regels mag je per persoon 15 kilo filet meenemen, iets wat volgens mij meer dan voldoende is om lange tijd van te kunnen genieten. Als je aan de grens wordt gepakt met meer dan deze toegestane limiet krijg je een zeer hoge boete en wordt je vis in beslag genomen. En terecht! De visstand op Soroya is zeer goed en lijkt dat ook te blijven. De Noorse beroepsvissers krijgen allemaal een quotum toebedeeld dat ze in korte tijd volvissen. Als het quotum vol is stoppen ze met vissen. Op deze manier wordt er in tegenstelling tot veel beroepsvissers in Nederland duurzaam gevist en is de visstand al jaren achtereen erg goed. De laatste jaren is de visserij volgens de “Noorse Belg” Marc van Roie zelfs beter geworden. Kijk, van dat soort berichten worden wij als sportvissers nou voor de verandering eens een keer wél vrolijk. Het bewijst dat duurzame visserij dus wel mogelijk is (kunnen ze in Nederland nog wat van leren). Laten we hopen dat het zo blijft.

Ik vond het dan ook in-triest te zien dat wij dagelijks enkele Belgische “sport”vissers met een karretje achter de auto gevuld met een paar honderd kilo kabeljauw richting de fileerplek zagen rijden. Voor deze vissers was deze week gewoon een werkweek waarbij er zoveel mogelijk vis geslacht moest worden. Mag lijen dat ze gepakt zijn bij de grens…

prima boten

Boten en veiligheid

Vissen in Soroya betekent vissen in kleine bootjes op volle zee in ijskoud water. Dit brengt dus risico’s met zich mee. Het grootste risico is overboord slaan. Als je overboord slaat en niet snel genoeg weer op het droge komt ga je het niet overleven. Want in dit ijskoude water hou je het nog geen 5 minuten vol. Aan een reddingsvest heb je dan ook niet zo heel veel. De beste keuze zou eigenlijk een overlevingspak (droogpak) zijn, maar dat beperkt wel je comfort en bewegingsvrijheid. Oppassen geblazen en je gezonde verstand gebruiken is dus het devies. Zorg dat je nooit overboord kunt vallen. En ga in ieder geval nooit alleen vanuit de boot vissen! Ook als je zonder benzine komt te zitten zit je zwaar in de problemen. Check dus altijd de of je voldoende benzine bij je hebt, niet alleen voordat je uitvaart maar ook tijdens het vissen zelf.

denk aan je veiligheid

De boten zijn voorzien van een hulpmotor voor het geval je hoofdmotor je in de steek laat. Met deze hulpmotor kun je thuiskomen zolang de golven niet te groot zijn. Zijn ze dat wel dan ga je er met je hulpmotor niet doorheen komen, simpelweg omdat je dan niet genoeg  vermogen hebt. Hou daar dus ook rekening mee. Check ook van te voren hoe deze hulpmotor werkt voordat je uitvaart. Toen ik samen met John in de haven deze motoren wilde testen kregen we ze niet aan de praat. Het bleek dat we een benzine kraantje over het hoofd hadden gezien. Dom natuurlijk, maar daar kun je dus ook maar beter in de haven achter komen als op volle zee als je al in de problemen zit. Check altijd van tevoren de weersvoorspellingen en voorkom dat je verrast wordt door bijvoorbeeld een opkomende storm. Alhoewel de bootjes zeer robuust en stabiel zijn, zijn ze niet echt gemaakt om gemakkelijk door de golven te klieven. Flinke golven op het water betekent dus een oncomfortabele en ruige bootrit waarbij je behoorlijk nat kunt worden als je tegen de golven in moet varen.

half mei nog volop sneeuw in de bergen

Klimaat en weer

Soroya ligt boven de poolcirkel. Wij waren er half mei en toen was het nog knap koud. Overdag een graad of 5 en s’nachts rond het vriespunt. Ga je nog eerder in het seizoen dan is het nog een stuk kouder. Zomers zijn de temperaturen wel een stuk aangenamer. Ga je zoals wij in het wat koudere seizoen, neem dan een goed warmtepak mee, en een paar warme laarzen, handschoenen en een warme muts of pet. Vanaf 14 mei gaat de zon op Soroya niet meer onder en is het dus 24 uur per dag licht. Maar ook al enkele weken daarvoor is het s’nachts gewoon licht. Dit betekent dus dat je theoretisch 24 uur per dag kunt vissen! Dit geeft je wat meer speling om uit te varen wanneer de omstandigheden optimaal zijn. Het weer is altijd onvoorspelbaar en vooral de wind eten in het roet kan gooien. Wij hebben 2 dagen daarom niet kunnen uitvaren, simpelweg omdat we de wind te hard vonden.

Ons huisje

Het huisje dat we huurden via Marc van Roie was zeer goed en geschikt voor 8 personen. Wij waren met zijn zessen en dat was perfect. Het huisje lag direct aan de steiger en was bovendien van alle gemakken voorzien. Er was zelfs draadloos internet en satelliet televisie! Wel zo prettig voor als je noodgedwongen binnen moet blijven door slecht weer. Naast het huisje hadden we apart drooghok voor onze pakken, kleding en laarzen. Kort gezegd was het huisje zeer comfortabel en liet het niets te wensen over

Verder informatie

Wij boekten onze Soroya trip zoals gezegd bij Marc van Roie (www.soroya-fishing.com). Deze sympathieke Belg woont inmiddels 6 jaar in Soroya en kent de visserij, de omgeving en de omstandigheden als geen ander. Voor meer informatie en een eventuele boeking kun je hem mailen. Ook bij Haviske in Nijverdal (www.havfiske.nl), de winkel van Eddy Mares, kregen wij veel zinvolle informatie, tips en trics en kochten wij o.a. onze Savage Gear Sandeels en Cutbaits. Ook Havfiske is dus zeker het bezoeken waard als je plannen hebt te gaan vissen op Soroya.

Uiteraard kun je ook op deze site reageren of vragen stellen wij zullen die dan zo goed mogelijk beantwoorden. Vissen op Soroya was voor ons een belevenis die we niet graag gemist zouden hebben. Als je ook van plant bent naar Soroya te gaan: HAPPY FISHING!

 Michel Rijnberg

Toch kiezen we ervoor om wel uit te varen omdat de wind overwegend noord-oost is waait deze deels over land en zo bedenken we, misschien valt het net buiten de kust nog mee.

Omdat Henk liever blijft liggen bemannen Jeroen en ik samen een boot terwijl Michel, John en Adriaan met zijn driëen in een boot plaatsnemen.

Jeroen en ik hebben gelukkig beiden hetzelfde idee en dat is dezelfde stek als gisteren. Zeker 20 kilometer varen maar gezien de vangsten van de dag ervoor besluiten we het in ieder geval te gaan proberen. Mochten wind en golfslag te gek zijn dan is er altijd wel een plan B te verzinnen.

De zeearend kwam ook regelmatig voorbij

Als we het fjord uitvaren merken we al snel dat er een stevige deining staat waarbij de wind al kleine schuimkopjes op de golftoppen blaast. Even leggen we de boot stil om te kijken hoe de drift gaat en of het in onze optiek bevisbaar lijkt en we besluiten dat het ‘nog wel kan’.

Als we na 10 kilometer deining klotsen op de waypoints van de dag ervoor aankomen hebben we al snel geen spijt meer van onze keuze. Ondanks 2,5 meter deinig en een fries briesje weten we met de driftzak toch een acceptabele driftsnelheid aan te houden en al snel vangen we vis na vis.

De echte ‘goeie’ vissen bijven in eerste instantie nog uit maar als we de drift verlengen naar dieper water gaat het werkelijk helemaal los. De ene kapitale kabeljauw na de andere wordt gehaakt en daar waar we in eerste instantie beiden met een sandeel vissen wisselen we die al snel om voor een cutbait om zo wellicht nog beter en grotere vissen uit te selecteren.

1 meter 21

De ene metervis na de andere ziet de boot even kort van binnen en de visserij is al heel snel zo decadent dat als een vis niet meteen door de slip gaat we proberen deze te lossen door de lijnen slap te laten vallen.

Na circa een kilometer gedrift te hebben en als we denken dat het eigenlijk niet meer beter kan komen we op een stuk waar de kabeljauw wel 30 meter dik gestapeld lijkt te liggen. Vanuit de wetenschap dat grotere kabeljauw vaak bovenin of aan de randen van een school ligt laat ik het aas gecontroleerd zakken om zodra de lijn slap valt de beugel te sluiten en meteen aan te slaan.

De ene na de andere

Zo vissend weten we bijna 10 vissen op rij boven de meter te vangen waarbij Jeroen de serie verbreekt door er een van 98 centimeter te vangen. We vangen praktisch het hele spectrum dicht tussen de 1 meter en de 1 meter 15 waarbij ikzelf er nog weer 2 boven 1 meter 20 weet te landen. Wat wel opvalt is dat de meeste vissen afgepaaid zijn, Je vangt toch het meest vissen met een hele grote kop en een vrij mager lichaam.

Achter elkaar double hookups

Als we de andere boot bellen om door te geven hoe absurd onze vangsten zijn geven zij aan dat het toch wel heel hard waait. Iets waar wij door de gunstige ligging van onze stek niet echt heel veel last van hebben. Toch gaan ze proberen om bij ons te komen.

Wij besluiten mede doordat de wind toch iets aantrekt om de drift opnieuw te gaan maken, we zijn inmiddels toch een paar kilometer uit de kust gedrift en zo kunnen we ook mooi testen of het nog een beetje te bevaren is.

Dat laatste gaat maar net en we besluiten om in ieder geval nog een uurtje door te vissen maar de drifts wel wat korter te houden. Wederom vangen we vis na vis en al snel staat de teller op meer dan 40 vissen waarvan 20 boven de meter. Werkelijk een monsterscore aan grote vissen.

Waanzin

Absolute waanzin

Als de andere boot ons belt dat het niet te doen is om bij ons te komen besluiten we er een eind aan te maken, de ruggen, schouders en polsen doen zeer van het drillen en we moeten ook nog onze spullen pakken.

Vanwege de forse deinig varen we eerst naar de kant om daar in de relatieve luwte terug te varen. Niet echt een pretje met de deining en de korte windgolfjes daarop en tussen. De boot bonkt er dan ook lustig op los en ik kies ervoor om staand te gaan varen om zo in ieder geval de klappen een beetje op te kunnen vangen.

als we de bocht omvaren richting het fjord snappen we meteen waarom Michel en John niet verder konden. Daar waar het in de ochtend nog wel ging is het nu 1 grote kookpot van wind en golven.

De noordoostenwind is ook nog eens snijdend koud en flink afziend banen we ons een weg dwars over het fjord naar de luwe zijde. Dat kost nog aardig wat tijd omdat het absoluut onmogelijk is om het gas er flink op te gooien. Toch weten we met een goed uurtje weer in de haven aan te komen, een memorabel einde aan een memorabele visdag.

De andere groep bijkt bij binnenkomst voral lekker gevarierd te hebben gevangen. Door de luwe stukken onder de kant te bevissen wisten zij ook een mooi aantal vissen te pakken waaronder diverse kelp kabeljauwen, met de zo kenmerkende rode kleur, gewone kabeljauw en voor John nog een schelvis.

De zoveelste op het vertikaalstokje

Zelf ruim ik hierna de spullen op, ik ben er helemaal gereed mee en mijn drilarm protesteert te hard om nog een nachtje door te halen. John, Michel en Jeroen deden dit nog wel en zonder meer met veel success. Hierover meer in het laatste deel, Soroya dag 7.

Hendrik-Jan Verheij