Doorgaans vis ik op een kanaal om her en der de nodige snoekbaarzen bij elkaar te sprokkelen. Het slag vissen dat ik daar vang ligt zo rond de 55 cm en deze bevis ik met een parabolische verticaalhengel en een molen met 8 ponds dyneema. Dezelfde setup gebruikte ik ook op het meer; de vissen die ik daar haakte werden echter te vaak gelost. Op de een of andere manier werd de haak niet goed gezet bij de grotere kastelen. Het begon me te dagen dat het hier groffer moest. Een vismaat deed vaak al wat lacherig als ik met mijn speelgoedhengeltjes aan kwam zetten. Ik besloot een verandering in te zetten. Vandaag vis ik met een stevige spinhengel van 285 cm in de steun en in de hand een strakke verticaal hengel; beide hengels zijn voorzien van molens met 25 ponds dyneema. Het voordeel van een wat langere steunhengel is ook dat de shad een beter actie heeft; door bewegingen in de boot of door golven krijgt de shad een grotere uitslag met een langere hengel.

Gistermiddag was het hele meer ijsvrij maar aangekomen bij de helling bleek dat nog het nodige ijs gebroken moest worden om op het meer te kunnen komen. De thermometer stond vanochtend op -7,2 graden en het was windstil geweest. Dit had ertoe geleid dat praktisch het hele meer was voorzien van een dun laagje ijs. We wisten te traileren bij een zijvaart van het meer, het slootje naar het meer toe was ijsvrij omdat het stroomde.

Even een alternatieve route naar de visgronden zoeken.......

Bij het meer aangekomen was alleen de monding ijsvrij, een opening van 100 bij 150 meter. We waren dus genoodzaakt om daar te vissen. Stapvoets sleepten we onze rondjes langs de ijsrand met de shads op een diepte van 1 a 1,5 meter, windstil in de zon met het meer als een spiegel. Het bleef stevig vriezen en het zag er niet naar uit dat het meer bevisbaar zou worden. Op een gegeven moment zag ik voor de boot een rimpeling onder de ijsrand, geen kolk maar zeker activiteit van een vis. Toen we er langs voeren leek de shad aan de steunhengel vast te lopen. Snel contact zoeken maakte dat ik voelde toch vast te zitten aan iets dat bewoog. Na het aanslaan en een pittige dril kwam een geweldige snoek al snel boven. De vis was volledig over de shad geschoven en bleek met de staartdreg in de kieuwboog gehaakt te zijn. De vis bloedde hierdoor behoorlijk maar kon snel onthaakt worden en is gelijk zonder foto gemaakt te hebben terug gezet. Niet mijn grootste snoek maar wel één van de dikste snoeken die ik ooit gezien heb. Ik heb er goede hoop op dat deze vis het zal overleven. We vermoeden dat de gevangen snoek kort daarvoor vlak onder de ijsrand lag op te warmen in de zon.

Ik vis met een 6” kopyto River shad (bovenste shad van foto) met een speciale loodkop die ik jaren geleden eens gekocht heb. Doordat de kop zo licht is had ik er vaak last van dat shads om hun as gingen draaien maar omdat het vandaag windstil was konden we heel traag vissen en bleek het een uitstekende combinatie met juist dit type shad.

Super combinatie voor traag en ondiep vissen

Bij gebrek aan wind bleef het dunne ijslaagje intact; de vangdrang was echter groot en we wilden toch meer plekken proberen te bereiken en besloten dus door het ijs het meer op de varen. Na twee kilometer door het ijs gevaren te hebben kwamen we op de stek en door daar wat rondjes te varen en golven te maken ontstond er gelukkig een ijsvrije plek. Ook een lichte kabbel die op kwam zetten in combinatie met de zon die bleef schijnen hielpen hierbij. Al snel haakte ik hier een mooie snoekbaars in de rug maar op het moment van het scheppen zat deze blijkbaar te lichtjes gehaakt en wist te ontkomen. Op deze snoekbaars hotspot besloot ik er toch nog even een iets kleinere shad aan te doen (onderste van foto). Hierop kreeg ik de tweede aanbeet van de dag, een minimaal tikje, en bij het heffen van de hengel een lomp gewicht. Een prachtige snoekbaars ging al snel met mij op de foto. Het zwaardere materiaal leverde dus nu een 100% score!

Mijn aangeaste techniek werkt!

Mijn lering is dus dat het vertrouwen in het aas waar je mee vist en het materiaal dat je gebruikt van wezenlijk belang is. Zodra je ook maar enige twijfel hebt bij je aaskeuze zul je minder gaan vangen is mijn ervaring en is het dus de moeite om de zaken bij te stellen. Na deze visdag werd het me maar weer eens duidelijk dat alle details moeten kloppen bij deze manier van vissen.

Om half zes gaat het wekkertje. Ik sta op, sluip naar beneden om het gezin niet wakker te maken, zet de koffie aan, warm de soep op en loop naar mijn aasvis ton in de tuin. Minus zeven geeft de temperatuurmeter aan! Houdt het dan nooit op? Gelukkig is het water nog niet bevroren maar ik besluit wel een extra laag kleren aan te trekken. Wat een kou! Niet goed, want zo laag heeft op ondiep water gelijk een effect….

Aangekomen op de trailerhelling worden de spullen klaargemaakt en de boten snel te water gelaten. Wat heel belangrijk is is om de stekken rustig te benaderen. Grote vis die ondiep zit heb je immers zo verstoord. Daarom varen we het laatste stuk op de elektromotor naar de plek en laten we zachtjes de ankers zakken. We gaan eerst penvissen op de stekken waar we eerder succes hadden. Een paar minuten later zitten we in het opkomende zonnetje met een kop koffie naar dobberende dobbers te staren, prachtig! De natuur begint ook echt los te komen, er komen zelfs een paar ooievaars over!

Kijk! Een ooievaar!

Al snel flitst één van de pennen van Roel onder water. Op de aanslag volgt een lekker pittige dril. Na een tijdje laat een snoekje zich zien. Niets snoekbaars, gewoon snoek die het aasvisje van de bodem heeft opgeraapt! Het schepnet komt de boot binnen en op dat moment maakt de snoek een laatste slag en lijkt uit het net in de boot te vallen. Snel probeer ik hem te pakken en….. stom……. ik grijp in een dreg…….beginnersfout. De dreg dringt mijn duim in en zo zit ik een kort moment vast aan de vis. Geen fijn gevoel. Roel knipt snel de onderlijn door en zet de snoek terug. Ik kan gelukkig met een tang en veel tandengeknars de dreg uit mijn duim halen. Met een pleister erop en een verse kop koffie kom ik even bij van de schrik. Zo zie je maar; je kan echt geen moment verslappen met al die scherpe punten om je heen. En zijn we nog vergeten een foto te maken ook…..

Het blijft hierna echter wel stil, ook bij Michel en HJ. De snoekbaars ligt kennelijk nog niet ondiep op deze plek. We draaien daarom de pennen binnen en gaan over op het vissen met een grote gesleepte aasvis en een kleinere aasvis op de fireball. Michel en HJ gaan een paar plateaus uitgooien met jerkbaits en ratelpluggen (screaming devils).

Scherp en ondiep vissen

Roel en ik beginnen ondiep en slepen dan naar de onderkant van het eerste talud en dan weer terug naar ondiep. Op deze wijze hopen we te ontdekken waar de vis zich ophoudt. En door een grote en een kleinere aasvis aan te bieden ontdekken we misschien ook aasvoorkeur.

Geconcentreerd een talud van diep naar ondiep afslepen

Een grote aasvis slepen en een kleinere op de fireball

Bij ons gebeurt er echter een paar uur niets en omdat ook in de andere boot maar één klein snoekje de screaming devil greep besluiten we het plan maar eens bij te gaan stellen tijdens de ondertussen traditionele shore-lunch. De zon schijnt volop en in de luwte in het zonnetje kunnen we zowaar voor het eerst dit jaar de pakken opengooien en de petten afdoen, heerlijk! We gebruiken de tijd ook om onze trip naar de USA door te spreken waar we gaan visen op Alligator Gar; die trip in mei komt nu dichtbij genoeg om details door te gaan nemen!

Vanuit de boot dit keer: de traditionele shorelunch in een heerlijk lente-zonnetje!

Na de lunch gaan we door met het slepen van aasvissen. Onze conclusie is toch dat de vis hier in ieder geval nog niet ondiep ligt en dan kun je maar beter meters blijven maken om ze te zoeken. Een tijdlang gebeurt er niets maar vlak voordat we gaan stoppen zie ik alsnog een schim achter mijn fireball aan komen. Met een paar flinke verticale bewegingen weet ik de vis te verleiden en kan ik aanslaan. Na opnieuw een felle dril komt de derde snoek van de dag boven en belandt in het net. En geloof het of niet: ik wil de vis oppakken voor de foto in de kieuwgreep maar met een ferme klap belandt mijn duim in zijn bek en snijdt één van de hoektanden diep in mijn nog niet geblesseerde duim. Hoe is het mogelijk! Al jaren hab ik geen schade gehad en nu heb ik op één dag beide duimen geblesseerd…

Dik en fel snoekje met scherpe tandjes.......

Tijd om te stoppen. Niet geschoten is altijd mis zegt het gezegde en hier hebben we gegokt, maar verloren. De vis wilde niet of zat nog niet ondiep. En dan wordt het zoeken en lukt het vaak niet om lekker in je “ritme” te komen. Toch was het een heerlijke dag ondanks de twee duimpjes, en hebben we ons weer verder voor kunnen bereiden op onze trip naar de Texas Alligator Gar in mei die nu lekker dichtbij begint te komen!

Dat dit zijn weerslag kan hebben op de vangsten over de verschillende seizoenen moge duidelijk zijn. Toch is het zo dat in elke periode van het jaar deze rivier in staat is om vis in het net te brengen, mits voor de juiste aanpak wordt gekozen.  Ik zal jullie aan de hand van de seizoenen meenemen en verslag doen van mijn ervaringen en de door mij gebruikte strategieën in de bewuste periodes van het jaar.

De wintertijd, zorgt soms voor onverwachte verrassingen!

De winter staat bekend als de moeilijkste tijd als het gaat om het vangen van witvis, uitzonderingen daargelaten natuurlijk. Persoonlijk is dit ook één van redenen waarom je mij in deze periode niet veel met de feeder aan de waterkant zult zien. Ik richt me zoals velen in deze tijd voornamelijk op de rovers, omdat deze nu prima te vangen zijn en ik hier zeker zoveel plezier aan beleef, maar goed…

De witvis trekt zich in deze periode ver terug uit de harde stroming en zoekt plekken op waar met relatief weinig energieverbruik kan worden overwinterd. Op de rivier zijn dit vooral de diepe stekken in buitenbochten en rechte stukken en dan vooral tussen de kribben, daar waar de stroming niet te gek is. De vis vindt je nu relatief dicht onder de kant tussen laten we zeggen 15 a 25 meter.

Dat lang niet alle vis in het koude seizoen op de rivier verblijft, is een gegeven. Grote scholen witvis zoeken hun onderkomen op aangrenzende rivierplassen of havenarmen, dit zijn de winterstekken bij uitstek.

Een winterse IJssel bij een lage waterstand

Maar vergis je niet, ook op de rivier kun je nog een aardig visje vangen wanneer je je aan bovenstaande spelregels houdt. Wanneer de winter op zijn retour loopt stijgt het waterpeil meestal fors. De rivier wordt door de smeltende sneeuw gevoed en krijgt grote hoeveelheden water te verwerken en treedt buiten haar oevers. Hierdoor lopen de uitwaarden rond de rivier onder en vissen gaan op zoek naar een smakelijk hapje tussen de grassen. Het stijgen van de rivier is ook voor veel vissen het signaal om paaiplaatsen op te zoeken en dit maakt dat je nu op bepaalde plaatsen vaak wereldvangsten kan boeken. De op de rivier uitkomende beekjes/slootjes zijn nu de ware hotspots! Wanneer je geen koukleum bent en niet kan wachten, waag dan gerust eens een poging en laat je verrassen.

Het voorjaar, de periode waarin de natuur ontwaakt!

Met veel smart kijk ik elk jaar weer uit naar deze periode. Een periode waarin temperaturen rap oplopen en de natuur in al haar schoonheid ontwaakt.

Het is voor mij dan ook een genot om tijdens de eerste mooie voorjaarsdagen weer aan de rivier te mogen vertoeven. Vangsten vallen nu meestal niet tegen, dit omdat vissen na de lange kouperiode weer moeten aansterken en zich nog snel even volvreten voordat ze de paai ingaan.

De waterstanden variëren elk jaar in deze periode, want deze worden bepaald door de lengte van de winter en hoeveelheden neerslag die verwerkt moeten worden. Doorgaans is de waterstand wel een tikkie hoger dan normaal, is het water wat gekleurder en worden er flink wat plantenresten afgevoerd maar dat weerhoud mij zeker niet.

Hoog water en prachtige vergezichten

Ik zoek in deze periode meestal echte voorjaarsstekken op waar het ondieper is en het water dus sneller opwarmt door de zon, deze stekken ligger zoals eerder vermeld voorbij de binnenbochten. Nu ga ik op zoek naar visactiviteit en bevis de zones tussen de 20 en 50 meter uit de kant.  Dit doe ik door in een relatief kort tijdsbestek (maximaal een half uur) op één afstand te vissen. Ik begin zo dicht mogelijk onder de kant en schuif telkens zo’n 5 a 10 meter op wanneer ik geen aanbeten krijg. Op deze manier probeer ik er snel achter te komen waar de vis huist.

Ik gebruik hiervoor 2 hengels, waarvan ik de eerste hengel op 20 meter zet en de tweede op 35 meter. Deze eerste hengel voorzie ik van een doorlopende nylon lijn en de tweede van doorlopend dyneema. Ik gebruik een doorlopende lijn omdat het vuil dat de rivier nu afvoert anders op de voorslagknoop blijft hangen waardoor het opgehoopte vuil uiteindelijk in je topoog eindigt. Doe je dit niet dan draai je je feedertop zo  kapot tijdens een moment van onoplettendheid, dit is mij vroeger vele malen overkomen!

Ik vis in de maanden maart t/m mei nog niet zo grof en gebruik uitsluitend maden en casters. Wel geef ik veel casters mee in mijn voerkorf om zo toch een mooi voerspoor op te bouwen.

Maïs begin in meestal te gebruiken vanaf juni, wanneer de vis afgepaaid is en watertemperaturen zomerse waarden beginnen te vertonen. Je merkt nu aan de vis dat ze hongeriger beginnen te worden en aanbeten komen fel door. Probeer nu een beetje te experimenteren wat de vis het liefste heeft en hoe ze reageren op een zwaardere voerstrategie. Als de aanbeten wegvallen zul je moeten terugschakelen en minder aas moeten meegeven. Worden de aanbeten feller en talrijker dan moet je doorzetten en kun je je opmaken voor een recordvangst, want dit kan gerust de hele dag aanhouden. Geluk gewenst in deze prachtige tijd van het jaar!

De zomer, nu kan ‘t niet grof genoeg zijn!

Heerlijk, daar zitten we dan in ons hempie, shorts en slippers aan de IJssel, wat kan vissen toch mooi zijn. Zelfs mooiweervissers laten nu hun gezicht zien en er heerst soms een topdrukte aan de waterkant, waarbij je soms moeite moet doen om een goede stek te betrekken. Ook alle andere waterrecreanten weten de rivier te vinden en zoeken er hun ontspanning en verkoeling.

De waterstanden zijn stabiel en variëren alleen van een normale waterstand aan het begin van de zomer, tot een lage aan het einde van de zomer. Ieder weekend worden er vele wedstrijden georganiseerd, want de vangsten zijn gewoonweg goed te noemen. De vis ligt nu echt overal op de rivier en is feller en hongeriger dan ooit. Heel actief gaan ze nu op zoek naar voedsel en zijn constant in beweging waardoor je kansen op vis erg groot worden.

Ikzelf zoek nu vaak de wat rustigere plekken op om zo heerlijk ontspannen en geconcentreerd te kunnen vissen, hiervoor ben ik best bereid om een eindje te lopen.

Ik vis nu ’s morgens in de oeverzone’s, omdat veel vissen ’s nachts dicht onder de kant hun voedsel zoeken en daar dan nog rondzwerven, dit houd ik vol tot een uur of 9 a 10. Hierna trekt de vis zich heel snel terug naar de harde stroming. Dan is de tijd om over te stappen op mijn bezemsteel (heavy-feeder) en vol voor de stroom te gaan met (anker-)korven tot wel 140 gram. Aanbeten die je krijgt zijn niet te missen en de vissen lijken soms wel opgestapeld te liggen. Je zult periodes gaan meemaken dat je korf de bodem nog niet geraakt heeft of er hangt er al weer één.

De zomer is ook bij uitstek de periode om barbeel te vangen en met een beetje geluk vang je er een paar meer. De truc is nu om veel aas mee te geven in je korf en deze niet langer dan 4 minuten te laten liggen.  Meestal ben je na een zo’n dagje aardig voldaan of vermoeid zoals je wilt en heb je gelijk een lekker kleurtje opgedaan. En dan durven sommigen nog te beweren dat vissen geen sport is…hahaha.

O ja… zonnebrand is in deze tijd zeker geen overbodige luxe weet ik inmiddels uit ervaring!  Ik zou zeggen ga erop uit en geniet.

Mooie zomeravondlucht

Het najaar, een seizoen met twee gezichten!

Het eerste gedeelte van het najaar kunnen we eigenlijk het best beschouwen als het verlengde van de zomer, de vangsten blijven gedurende september/oktober onveranderd goed. De vissen verkeren nog in hun vreetroes en vullen hun magen voor de aankomende winter. Pas later, rond oktober/november gaan we merken dat de vissen zich verplaatsen en andere plaatsen in de rivier opzoeken. De stekken waar we de vis nu het best kunnen vinden zijn de diepere gedeeltes in de rivier en de kribben rondom de uitgangen van rivierplassen.

Ik ben nu net als in het voorjaar erg voorzichtig met het brengen van veel aas omdat de vissen wat sneller verzadigd raakt. Ik kies weer voor casters, die ik met iedere korf meegeef. De dalende temperaturen van water en lucht zorgen ervoor de stofwisseling van de vis trager verloopt en de vissen minder actief worden. De waterstanden zullen nu wat meer wisselen en het water zal soms wat troebeler zijn maar echt schokkende verschillen zullen dit nog niet zijn.

Samengevat kun je nog tot zeker het einde van de herfst heel mooie vangsten meemaken op de IJssel, mits de goede aanpak wordt gekozen en de juiste stekken worden bevist. Dus probeer ook in deze periode je uren te maken en zoek meer de aangename najaarsdagen uit en je zult beloond worden!

Nu we jaar rond zijn moge het duidelijk zijn dat de IJssel een rivier is met vele gezichten, maar er is altijd een visje te vangen is. Hoop dat jullie wat van dit artikel hebben opgestoken en wellicht treffen we elkaar eens aan de rivier en dan niet alleen wanneer de mussen van het dak vallen en vissen vanzelf je net inspringen!

Volgende week DEEL 6 Hoe meer vis te vangen?

Dit is niet het begin van een slecht verhaal of iemand die net terug is van 5 maanden vakantie op Hawaii. Nee, dit begint mijn manier te worden om de winter te accepteren. Want deze week heb ik echt voor het eerst gedroomd van het karpervissen met de broodvlok, in de zon, in mijn korte broek. En dat vond ik eigenlijk best schrikken. Dus heb ik besloten niet langer te zeuren over de kou, het ijs, de bevroren en besneeuwde trailerhellingen, de trage vis, nee: ik ga het vrolijk aanpakken!

Vanaf nu vind ik de winter leuk!

Dus toen ik vanochtend vroeg opstond om vanaf het huis van mijn ouders in de kop van Noord Holland te gaan vissen op één van de grote rivieren en 5cm sneeuw van mijn auto af moest halen zei ik tegen mezelf dat wit eigenlijk mijn lievelingskleur is en ik mijn hele leven al het liefst op rivieren vis! En toen ik bij Amsterdam was aangeglibberd en de mist opkwam heb ik Hendrik Jan gebeld en hem succes gewenst op het NKS want dat is toch veel leuker dan gaan zeuren over wat niet kan, namelijk vissen op het Noordzeekanaal in de mist……?

In ieder geval gaan Michel en ik vandaag lekker vissen, op zoek naar grote snoek en snoekbaars. Het is erg mistig als we het water opgaan dus we varen voorzichtig naar het gat waar we gaan beginnen. Dat gat blijkt na een paar dagen matige vorst nagenoeg helemaal dicht te liggen met ijs en vrolijk als ik nu ben over de winter heb ik hier een leuk videootje van gemaakt (zie later in dit artikel). We proberen verschillende technieken en plekken alleen doet de vis helemaal niets, geen aanbeet zelfs. Na wat ijs gebroken te hebben waar we een paar goede plekken kennen houden we het hier voor gezien. We gaan een stukje varen richting een ander groot water verderop. Na een lekker fris tochtje over een prachtige stille rivier met een waterig zonnetje dat begint door te breken komen we aan op de volgende plek. En hier blijkt dat zelfs deze grote plas nagenoeg dicht ligt. Nu ben ik dus heel vrolijk over de winter geworden maar toen ff niet; want waar moet je terecht op één grote ijsvlakte. We besluiten eerst maar eens een lekker erwtensoepje heet te maken. Daar knap je altijd van op en krijg je vanzelf weer ideeën. Terwijl de nodige grappen de revue passeren verorberen we onze warme lunch, lekker! Ondertussen steekt er een klein windje op, die waait het ijs wat uit elkaar waardoor bij de ingang een goede plek openwaait. Daar gaan we maar eens wat lijntjes trekken op het scherm van de GPS. Zowaar weet ik een paar aanbeten te forceren op een HT shad met een lekkere schoepstaart. Een aantal lossers worden afgewisseld met een paar visjes in de boot. Maar veel is het niet. Om een uur of vier besluiten we het voor gezien te houden. Een mooie winterse dag, maar het bleef wel rustig vandaag. Op naar het tegenovergestelde: een mooie zomerse dag, met veel aanbeten!

Uhhhhh…ik kan mij maar deels in deze stelling vinden. Aas JA!Voer NEUH, niet echt!

Als ik puur op mijn ervaringen af ga moet ik constateren dat ik met veel verschillende voersamenstellingen vis vang en ik ben van mening dat aas, vooral wanneer aan het voer toegevoegd veel meer vis in beweging brengt!

Laten we zeggen dat de vissen op de rivier nou niet echt fijnproevers zijn. Ook zal voer vanwege de fijne samenstelling niet lang op je stek blijven liggen en met de stroom worden meegevoerd.

Er zijn een paar zaken die ik wel belangrijk vind als het aankomt op voer en de samenstellingen hiervan in relatie tot deze visserij, zo zorg ik altijd dat:

1. het voer qua samenstelling niet te ingewikkeld is (qua bestanddelen)
2. het voer een hoge kleefkracht bezit
3. het voer lekker geflauvourd is en ik ben hiermee niet te zuinig
4. het voer ”dood” is als ik ermee ga vissen
5. het voer altijd vers is

In het begin van onze feedercarrieré was voor ons de uitdaging om met zelf gefabriceerde voertjes te vissen en te vangen, deze waren vaak ingewikkeld van samenstelling en het kostte veel moeite om tot een uitgebalanceerde samenstelling te komen. Om exact te weten welke bestanddelen in welke verhoudingen in je recept terug moesten komen moest je welhaast gediplomeerd wiskundige zijn. Ook hield ik vaak allerlei restjes over die niet meer werden gebruikt en uiteindelijk in de vuilnisbak belanden.

Dit is een poosje geleden omgeslagen in gemakzucht en nu gebruik ik alleen nog kant-en-klaar-voeders van een aantal bekende fabrikanten, die ik vervolgens met een paar extra toevoegingen omtover in een IJssel-voertje.

Hiervoor gebruik ik voeders van de gerenommeerde merken Wielco, v/d Eynde of Sensas. De basis van mijn voer (50% tot 70%) bestaat uit Wielco feedermix die ik in zakken van 20kg aanschaf om zo de prijs te drukken. Dit vul ik af en toe aan met v/d Eynde Turbo Carroyer of Zilver (tot 70%) en voeg dan nog 10 a 15% coprah melasse toe en dan is voor mij de basis compleet.

Aan deze basis voeg ik alleen nog extra kleefkracht toe in de vorm van TTX(maiskiemkoek) of Pleet, dit omvat ook tussen de 10 en 15% van mijn samenstelling. TTX of Pleet week ik voordat ik het aan mijn voer toevoeg altijd in lauw water, zodat een papje ontstaat en klonten verdwijnen. Met dit papje maak ik de eerste maal mijn voer aan en ook zeef ik het 1 of 2 keer.

Flavours, flavours, flavours

Dit is het moment dat ik de geur-/smaakstoffen (flavours) aan mijn voer toevoeg.

Ik hecht heel veel waarde aan het gebruik van een flavours, omdat ik van mening ben dat juist deze sterke geur op het snelstromende rivierwater de vis van veraf naar je stek lokt. Welk soort flavour te gebruiken hangt af van de omstandigheden. Er zijn een paar additieven die mij door de jaren heen positief zijn opgevallen, dit zijn: koriander, karamel, vanille en diverse soorten vloeibare additieven (vooral flessen van Sensas zijn mijn favoriet).

De te gebruiken hoeveelheden zullen jullie zelf een beetje moeten uitvogelen maar ik kan wel meegeven om niet te weinig te gebruiken, je mag het goed ruiken. Om een voorbeeld te geven, wanneer ik thuis mijn voer heb aangemaakt (Ja… ik doe dit gewoon binnen) dan ruikt mijn hele huis ernaar.

Dan is nu het moment gekomen om het voer te verzadigen. Dit doen we door in een paar etappes water toe te voegen en dit tussendoor een aantal maal te zeven. Dit zeven doen we om alle voerdelen gelijkmatig te bevochtigen. Dit voorspel speelt zich bij mij ’s avonds voor iedere visdag af om er zo zeker van te zijn dat het voer “dood” is als aan de IJssel verschijn. Op de rivier is het namelijk erg belangrijk om met “dood” voer te vissen, dit om zoveel mogelijk te voorkomen dat je voer zich gemakkelijk verplaatst. Zou je je voer aan de waterkant klaar maken dan bezit het voer nog teveel droge delen, deze zullen gaan stijgen en ervoor zorgen dat vissen verspreider gaan azen of met de stroom afzakken. Deze aanpak werkt wel prima in langzaam stromend of stilstaand water, maar dat is hier absoluut niet aan de orde. Het dode/zware voer zal zich na iedere inworp voor een deel nestelen in allerlei stroomgeultjes op de bodem van de rivier en dat is juist waar de vissen zich zullen ophouden.

De hoeveelheid voer die ik in droge vorm aanmaak voor iedere feedersessie van gemiddeld 5 uur is ongeveer 2 kilo. Mijns inziens zou dit moeten voldoen voor iedere willekeurige visdag aan de IJssel!

Ik zorg altijd dat ik vers voer gebruik en sluit aangebroken zakken goed af. De 20kg zakken van Wielco waar ik het eerder al over had zijn van papier en als ik het moet geloven schijnt dit een uitstekende manier te zijn om je aangebroken voer vers te houden. Je kunt het natuurlijk ook altijd opslaan in een afgesloten emmer o.i.d.

Voer dat ik overhoud na een bezoekje aan de rivier vries ik bij thuiskomt gelijk weer in. Ik kreeg deze tip van een bevriende wedstrijdvisser, toen hij zag hoe ik na een tegenvallende visdag een grote bak voer het water in kiepte. En ik moet jullie eerlijk zeggen dat ik tot op heden nooit verschil gemerkt heb en het scheelt je op jaarbasis hééél veel voer, dus doe jullie voordeel hiermee.

Nu we het voer voor elkaar hebben zullen we eens rustig kijken welke aassoorten we mee gaan nemen. Van de bekende aassoorten zijn er een paar die ik tijdens een dagje IJssel altijd bij me heb. Dit zijn in ieder geval grote (vis-)maden, casters en maïs en de kunstvariaties hierop!

Maden

Maden zijn het meest allround aas in de witvisserij en mogen dus in geen geval ontbreken. Maden hebben het voordeel boven ander aas dat ze bewegen en dat trekt nu eenmaal vis aan. Zorg bij het beazen van je haak dat je een made altijd door zijn kontje op de haak prikt. Als je dit goed doet, met scherpe haak, dan zal deze lang blijven bewegen en de vis tot een aanbeet blijven verleiden. Voordeel van maden boven andere aassoorten is ook dat ze behoorlijk stug zijn en dus goed aan de haak blijven zitten, zelfs na een heftige aanbeet kun je nog met vertrouwen naar je hengeltop blijven staren. Enig nadeel van het gebruik van maden vind ik dat je vaak kleinere vis vangt, dit is ook de reden waarom ik eigenlijk nooit of zeer weinig maden aan mijn voer toevoeg. Natuurlijk zijn ook op deze regel uitzonderingen van toepassing, want soms zit er gewoon geen grove vis en zul je je vanzelfsprekend op kleinere vissen gaan richten toch?

Casters zijn nog niet bij alle witvissers komen bovendrijven als potentieel goed aas, maar geloof me dat deze madepoppen behoren tot één van de beste aassoorten!

Casters kun je kant-en-klaar kopen, maar dat vind ik persoonlijk iets te prijzig, ik maak ze liever zelf. Voor een portie kant-en-klare casters van een 1/4 liter betaal je al snel 3 euro, terwijl ik één liter voor nog geen 6 euro maak. Wil je zelf caster maken koop dan speciale castermaden in de winkel, deze zullen in een paar dagen verpoppen. De truc om goede casters te krijgen is om ze niet te donker te laten worden, want dan zullen ze gaan drijven en zijn ze waardeloos. Als ze licht bruin tot bruin zijn is het tijd om ze uit de bak te halen of af te zeven met een (caster-) zeef en onder water te zetten. Wanneer op deze manier opgeslagen (bij voorkeur in een vacuümpot) kun je ze weken goed houden en blijven je casters in topvorm.

Casters zijn erg kwetsbaar, vooral op de haak.  De beste manier is om ze over de lengte, dus door het lijf heen, over je haak te schuiven. Wanneer je een goede aanbeet hebt gehad, moet je ervan uit gaan dat je haak leeggeplukt is.  Door een made op de punt van de haak te plaatsen met daarachter de casters kun je voor een deel voorkomen dat je haak voortijdig leeggeroofd wordt. Grootste pluspunt van het gebruik van casters is dat je structureel grotere vissen zult vangen.

Ik gebruik casters nooit alleen op de haak, maar geef ongeacht het jaargetijde met iedere korf die te water gaat een portie casters mee. Dit zie ik als één van de belangrijkere aspecten bij het feedervissen op de IJssel, het meegeven van aas in je voerkorf. Door telkens casters bij je voerkorf in te stoppen creëer je een heel mooi voerspoor op de bodem en worden vissen langzaam naar je stek gelokt met kleine hapjes. Doordat casters heel licht verteerbaar zijn voor vissen (ze verzadigen de vis niet) kun je deze snacks ongelimiteerd blijven voeren.

Maïs is ook zo’n uitstekende grote vissen verleider, dus zorg altijd dat je deze zoete lekkernij ook bij je hebt.  Ik koop mijn blikken maïs gewoon bij de super en kies dan voor maïs die bestaat kleine, liefst wat hardere stukjes.  Voor wedstrijden wil ik nog wel eens geflauvourde rode maïs van Pescaviva kopen. Deze gekleurde varianten maken soms het verschil, maar zijn geen must voor de recreant.

Een maïskorrel bevestig je het beste door de haakpunt in de bolle kant van de korrel te prikken en dan parallel met de haaksteel door te halen. Net als de caster valt de maïskorrel onder de kwetsbare aassoorten en zal een vis deze probleemloos van de haak plukken bij een aanbeet, ook hier is een snelle reactie dus meer dan gewenst. Maïs leent zich prima om met je voerkorf mee te geven, maar mijn tip is wel om hiermee wat voorzichtiger te zijn omdat maïs vissen wel verzadigt. De periode in het jaar dat je met dit aas goede resultaten op de IJssel kunt boeken loopt grofweg van mei tot november.

Wormen, (mest-)pieren, dendrobena’s etc behoren nog niet tot mijn standaard aaskit op de IJssel. Toch wil ik deze brasemkillers het komende jaar vaker meenemen om meer te kunnen variëren tijdens wedstrijden. Vooral op stekken waar de brasem een targetvis kan zijn wil ik dit superaas vaker gaan inzetten.

De beste ervaringen heb ik tot op heden gehad met mestpiertjes waarvan ik er dan 2 of 3 op de haak rijg, waardoor een heel aantrekkelijk en beweeglijk hapje ontstaat. Zoals gezegd heb ik nog niet veel ervaring met dit aas op de IJssel maar heb in de keren dat ik het probeerde wel een aantal bonusvissen kunnen vangen, dus dit aas vraagt om een meer aandacht…

Sinds enkele jaren geleden is er een nieuwe aasvorm bijgekomen die zich het beste laat omschrijven als kunstaas! Deze kleurrijke imitatieaasjes worden verkocht in potjes die de naam Berkley Powerbait dragen. Het betreffen dus imitaties van de al eerder genoemde aassoorten maden, casters, maïs en wormen. Dit aas bestaat enkel uit natuurlijke stoffen en lost op den duur op in water en is niet schadelijk voor de vis.

'Kunstaas'

Dit aas dien je uitsluitend op de haak te gebruiken en geeft vaak heel verassende resultaten. De rode maden en maïskorrels bij mij in ieder geval wel en ik  gebruik dit kunstaas dan ook vrij regelmatig. Het grote voordeel is dat het aas erg stevig op de haak zit en na een aanbeet vrijwel altijd blijft zitten, waardoor opnieuw beazen niet nodig is en je dus in staat bent om sneller te vissen. Enig nadeel is dat het niet tijdens alle wedstrijden is toegestaan en het wat duurder is als het conventionele aas maar dit weerhoud mij zeker niet!

Tot slot van dit onderwerp zal ik jullie nog één van mijn grootste geheimen verklappen aangaande aas. Combi-aas! Probeer er tijdens iedere vissessie achter te komen welke aassoort(-en) het beste lopen, door te combineren en af te wisselen. Doe je dit goed dan zul je er al heel snel achter komen dat bepaalde aassoorten op bepaalde stekken of periodes van het jaar ver voorliggen op anderen. Ik zal een aantal voor mij succesvolle combinaties uit de doeken doen, dit zijn made/caster, maïs/made, rode kunstmaïs/caster, mestpier/rode kunstmade. Maar jullie begrijpen dat je bijna oneindig kan door combineren, soms lijkt het zelfs uit te maken in welke volgorde je e.e.a. aan je haak zet. Dus mijn advies, neem deze tips ter harte en doe er jullie voordeel mee!

Dit is voor mij dé reden dat ik altijd verschillende aassoorten bij me heb, want alleen op deze manier kun je het cirkeltje verder rond maken of om in termen van mijn vorige artikel te spreken sprokkel je weer wat puzzelstukjes bij elkaar.

Ik hoop dat ik jullie door dit hoofdstuk weer een beetje verder heb kunnen helpen en een meer inzage heb kunnen geven in de wereld van voer & aas.

Volgende week in DEEL 5 Waterstanden en jaargetijden

Er zijn niet veel vissers die bereid zijn het achterste van hun tong te laten zien. En al helemaal niet om dat dan ook nog gedetailleerd voor iedereen op te schrijven. Dat vinden we dan kennelijk toch moeilijk of we houden liever de informatie voor onszelf. Lucas van der Geest heeft een aantal jaren geleden in “Meervalkoorts” uit de doeken gedaan hoe je de Europese meerval kan belagen. Dit boek ging overal erg gedetailleerd op in. Maar degene die er voor mij toch bovenuit steekt is Jacques Schouten. In 2000 bracht hij het boek “de Nieuwe Zoetwatergiganten uit”. In dit boek ging hij gedetailleerd in op de beschrijving van het vangen van diverse “supersize” vissoorten over de hele wereld. Dit boek is opgevolgd door een nieuw boek van Jacques: “als het vissen in je bloed zit”. Een pakkender titel is niet mogelijk, zeker wanneer je zelf ook behept bent met het “chronische vangdrang virus” en daarom vond ik het de moeite waard dit boek verder door te nemen.

"Als het vissen in je bloed zit"

Wat opnieuw opvalt is de prettige stijl waarin het boek is geschreven. Het is beschrijvend waardoor je naast het vissen en vangen ook meegenomen wordt in de natuur die Jacques overal ziet en ook in zijn gedachten wordt meegenomen. En die gedachten gaan weer vaak over andere visavonturen. Dit levert als het ware “doorkijkluikjes” op waardoor het een plezier blijft om het boek te  lezen. Tussen de verhalen door maakt Jacques een terugblik naar zijn jeugd via korte maar pakkende verhalen over lokale visbelevenissen.

Mooie fotografie ondersteunt de verhalen

Ook de fotografie is prachtig verzorgd en die gaat veel verder dan alleen “de-man-met-vis” foto’s: het boek is doorspekt van foto’s die ook de omgeving en natuur van iedere plek weergeven.  Wat het daarnaast qua vormgeving helemaal afmaakt zijn de diverse prachtige tekeningen die het boek verrijken. Het colofon geeft aan dat Frans Fentrop hier de “schuldige” achter is.

Mooie tekeningen verrijken het boek

Het vissen, en het vangen
De hoofdstukken over het vissen, en het vangen, zijn eigenlijk het beste te beschrijven als reisverslagen waarin de wijze waarop gevist wordt, en met welke materialen en aas, erin verweven zit. Dit maakt het niet alleen spannend om de verhalen te lezen, maar ook informatief. Want als je met een notitieblok ernaast het verhaal van de vis leest waarop je zelf bijvoorbeeld wilt gaan vissen dan zal je zien dat je aan het einde van het verhaal een prima overzicht hebt van wat je moet doen, waar je moet zijn en wat je nodig hebt. Het enige dat eigenlijk ontbreekt is een inschatting van de kosten. Zelf weet ik dat sommige reizen best kostbaar kunnen zijn (eigen ervaring). Tegelijkertijd weet je dat je zelf ook tevoren goed moet informeren en daar hoort een goede inschatting van de kosten bij. En die kunnen natuurlijk ook weer aan veranderingen onderhevig zijn. Ik heb bijvoorbeeld het verhaal over de Gator gar met veel interesse meerdere keren gelezen. En waarom? Omdat we daar in mei zelf op gaan vissen (meer later op deze website!). En ook de aanvulling met internet adressen was daarom heel waardevol.

In mei dit jaar gaan we deze vis belagen!

Het vissen op de volgende vissoorten wordt beschreven:
- Meerval in Frankrijk
- Gator gar in de USA
- Lau-lau (meervalsoort) in Suriname
- Beluga (steur) in Kazachstan
- Geelvintonijn in Mexico
- Goliath Grouper in Florida, USA
- Citroenhaai vanaf het strand en vanuit de boot in Florida
- Marlijnvissen in Nieuw Zeeland
- Vleet in Schotland
- Amberjack vanaf het strand van La Palma (Canarische eilanden)
- Tijgerhaai en Karambesi in Kenia
- Witte haai en grote roggen in Zuid Afrika

Kortom, een reis over de wereld in zowel zoet- als zoutwater. En daarnaast een hoofdstuk waarin Jacques ons een spiegel voorhoudt: “weet goed wat je zelf wilt en wat reizen betekent”.

Jacques is erin geslaagd een prachtig boek te maken. Het zal u aansporen om zelf op zoek te gaan naar nieuwe belevenissen en het vangen van nieuwe (grote) soorten.

Het boek is verkrijgbaar bij Wout van Leeuwen Hengelsport in Vlaardingen (www.woutvanleeuwen.nl) en ook bestelbaar via Internet op hun webshop. Ieder boek is persoonlijk door Jacques geparafeerd.

maagdelijke sneeuw

Vandaag zouden we snoeken gaan vangen. Ja, ja. Vannacht heeft het weer flink gevroren en ook ligt er wederom een laagje sneeuw. Dat zal het traileren er niet gemakkelijker op maken. Er in lukt altijd wel ja, moet de boot moet er ook weer uit… En ook een Landrover kent grenzen. Nou ja, dat zouden we vanmiddag wel zien.

Gisteren “gezellig” op mijn initiatief met mijn vrouw naar de markt geweest (‘heb je vis nodig schat?’ Tja ze kent me een beetje…).  Bij de viskraam selecteerde ik een paar mooie sardines en haringen.  Als snoek op de geur af komt zal het morgen wel goed komen, tjonge wat stinken die vissen. Terwijl ik de visboer afreken word ik glazig aangestaard door twee dikke maar erg dode schubkarpers. Elk over de 20-pond. Ik heb nooit karper gegeten, maar volgens de kenners smaken ze waardeloos. Ik verbaas me er over dat er blijkbaar toch liefhebbers voor zijn. Karpervissers zouden met deze eens mooie vissen erg in hun nopjes zijn, denk ik bij mezelf.

lekker toch?

Het traileren lukt prima en al snel koersen we richting eerste grindgat. Hoewel we eigenlijk een gaatje verderop willen gaan snoeken, draaien we toch even dit grindgat op. Hendrik-Jan wil nog even proberen verticaal een snoekbaars te vangen. Ik vind het prima, dan kan ik mijn nieuwe Shimano Clarus hengel eens aan de tand voelen. Met een 15 centimeter shad voorzien van een 17 grams ronde loodkop werp ik hiermee naar het ondiepe, om vervolgens de shad frivool het taluudje te laten afhuppelen op zoek naar een grote solitaire  snoekbaars. Die komt niet en ook HJ krijgt geen enkel teken van leven, ondanks de mooie signalen. Even later varen we dan ook volgas naar het volgende grindgat. Allemachtig, wat is dat koud in je gezicht!

In het tweede gat zoeken we speurend op de Lowrance naar “vissige” signalen. Als we die gevonden hebben laten we onze sardines en haringen zakken. Twee onder een dobber en twee aan een fireball. Er staat in ieder geval weinig wind, bedenk ik als ik mijn kraag nog eens optrek.

Zo varen we de nodige tijd tergend langzaam rond, op zoek naar enig teken van leven. Omdat de hengels toch in de steunen staan en ik mijn handen vrij heb, pak ik de Shimano Clarus weer uit het rek en ga fanatiek aan de slag . Op zoek naar een op scherp staande snoek. De hengel vist precies zoals ik had gehoopt. Door zijn sterke topactie is hij gevoelig en door zijn lage gewicht vist hij heerlijk. Met deze hengel ga ik komend seizoen slachten, meld ik nog even fijntjes aan HJ. Komend seizoen misschien wel ja, maar nu in ieder geval niet. Want ondanks mijn fanatisme gebeurt er helemaal niets. Het werpen wordt bovendien bemoeilijkt doordat de Powerpro om de haverklap vastvriest in de kleine oogjes.

Na een paar uur geven we het op. Het gaat niet meer gebeuren, zo zijn we het vandaag roerend met elkaar eens. HJ oppert om nog even naar het kanaal te gaan. Ligt die open dan, vraag ik verbaasd? Gisteren nog gekeken en toen nog wel, antwoord HJ. OK dan doen we dat.

Hoewel dit kanaal niet bekend staat om zijn grote snoeken lukt het meestal wel een paar kleinere vissen te vangen. We bergen de spullen op en varen stroomopwaarts naar de plek waar we die ochtend getrailerd hebben. HJ zet me op de kant af en ik haal de auto met trailer. Achterwaarts stuur ik deze door de sneeuw. Door het ontbreken van kribben, moet HJ m’n boot vol in de stroom de trailer op sturen. Geholpen door de 24 volts Vantage die hij tegen de stroom in laat draaien om de boot recht voor de trailer te krijgen lukt dit perfect en even later ligt de boot erop.  Het wegrijden ermee valt echter nog niet mee. Ondanks de winterbanden en de vierwiel-aandrijving verliezen de banden hun grip in de sneeuw. Enkele bossen stro en een paar platte stenen doen echter wonderen en even later zijn we onderweg naar het genoemde kanaal.

strak en geconcentreerd vissen

Daar aangekomen blijkt het vannacht harder gevroren te hebben als gedacht. Nagenoeg het hele kanaal is bedekt met een dun laagje ijs! We balen, maar willen nog steeds een snoek vangen. Dan maar voor ijsbreker spelen, zo besluiten we. We traileren de boot en varen het kanaal op. Al krakend banen we ons een weg door het ijs. Een eind verderop, op de plek waar we willen vissen zal hopelijk geen ijs liggen. Helaas, dat blijkt een misvatting, ook daar ligt ijs. We weten een plek waar in deze tijd altijd veel witvis ligt, maar ook die ligt dicht. Toch koersen we naar die stek en varen een paar keer heen-en-weer om deze ijsvrij te maken. Dat lukt aardig en even later laten we onze aasvissen zakken.

Zo vissen we geruime tijd de stek af. Inderdaad zien we hier bij tijd en wijle mooie signalen, maar hoezeer we ook ons best doen, geen aanbeet.

roze is meestal een goede kleur in de winter;)

Tegen 16.00 uur vinden we het welletjes en breien we er een eind aan. Het gebeurt niet vaak dat we een dag hebben waarop we zelfs geen aanbeet krijgen, maar vandaag hadden we er toch echt een. Deze winter kan wat mij betreft niet snel genoeg voorbij zijn. Komende week wordt er echter weer sneeuw voorspeld. Zucht…

Michel Rijnberg

De afgelopen tijd wil het niet erg op het zoete water. Vorige week zondag nog eventjes het water opgeweest,  erg koud en geen aanbeten. Ik hoefde dan ook niet lang na te denken toen Ruud me vroeg mee naar zee te gaan.

Afgelopen dinsdagmorgen vertrok de Volvo richting Beverwijk om bij Hengelsport Rik de bestelde pieren op te halen. Rik waarschuwde ons alvast voor de vrieskou,  pieren zouden daar niet tegen kunnen.  Ik grapte dat we ze dan maar in onze laarzen moesten bewaren.

Niet veel later werd de auto geparkeerd in Wijk aan Zee, vandaag vissen we vanaf de Noordpier. Uit de auto gestapt doken we in onze warmtepakken om  bepakt en bezakt de ijzige pier op te stappen.  Twee ‘kilometer’  later zagen we de in onze ogen perfecte visplek.  Of dit nu werkelijk zo was, of  dat het was omdat we inmiddels moe en bezweet waren, zal altijd onduidelijk blijven.  Een dagje zeevissen staat namelijk garant voor heel veel kilo’s materiaal meeslepen.

Een scharetje

Zelf vis ik vandaag met 2 hengels. Een hengel van 420 cm voorzien van een dwarrellijn en een 30 centimeter kortere voorzien van paternoster, 100 gram lood moet alles op de plek houden.  Alle haken worden voorzien van één of meerdere pieren.

Niet veel later suist het lood richting het zuiden en komt op strategische plekken neer. Vis zoeken en vinden is immers bepalend voor succes. Een paar grappige vogeltjes (steenlopertjes) hielden ons ondertussen gezelschap. We proberen de scharren te verleiden tot aanbeten, maar soepel gaat dat niet. Aan de zuidkant is het water duidelijk helderder dan aan de noordkant. Toch leek er geen azende vis te zwemmen. We hielden ondertussen de andere vissers op de pier in de gaten. Maar ook zij vingen niets tot bijna niets.

Steenlopertje

Ondertussen keek ik verwonderd naar een groep futen die in het zoute water aan het jagen waren. Ik vroeg me al af waar futen bleven in de winter,  aan zee dus.  Net als eenden en meerkoeten. Ik voel me zo nu en dan toch een natuurbarbaar.

Na nog enige tijd zonder aanbeten te hebben gevist, besloten we alle spullen weer op te pakken en verder de pier op te lopen. Aan de noordzijde van de pier was duidelijk te zien waar het schone en vuile water elkaar tegenkwamen. Helaas voor ons was het vuile water dichtbij en de grens naar schoon ca. 150 meter tegenwind verder, voor ons een onmogelijke opgave dus,  pas bij het uiterste puntje van de pier kwam het schone water binnen werpbereik.

Wijtinkje

Niet veel later suisde het lood dan ook richting het noorden. En jawel, het duurde niet lang of de eerste vissen kwamen een kijkje nemen op het droge. Belangrijk was vooral om regelmatig de aasaanbieding te controleren,  de krabben lijken verdraaid goed door te hebben hoe een haak snel te ontdoen van een pier.

Uiteindelijk wisten we drie soorten vis te vangen waaronder een paar kleine en dappere visjes waar ik de naam niet van ken. Bij het vallen van de schemer pakte we de boel weer in om aan de wandeling terug te beginnen. Vermoeid maar voldaan sloten we aan in de file op de A9. Het boeide ons niet,  een dagje aan zee doet een mens goed. Vooral als er vis wordt gevangen. :)

Dapper visje

Arno Ruiter

Een bak op een boilie

Een vraag die ik vanwege het ontbreken van verder success op boilies nooit heb kunnen beantwoorden maar het voedt wel de gedachte dat het soms enorm lonend kan zijn om afwijkende methodes te gebruiken. Niet in de laatste plaats omdat ik op de avond dat de snoekbaars voor de tweede maal werd gevangen 2 penhengels had uitstaan met een platgestampte voorn. Voorwaar toch iets waarvan je zou verwachten dat je daar eerder een dikke vis op zou vangen dan op een boilie.

Zo verging het me ook met de combinatie snoekbaars en jerkbaits. Vingen we vroeger al eens een snoekbaars op een jerkbait dan was dat toeval en niet iets om serieus mee aan de gang te gaan. Tot je de laatste jaren in allerhande publicaties berichten zag verschijnen die deden vermoeden dat het gericht vissen op snoekbaars met jerkbaits zeer goed mogelijk was.

Jeroen geloofde er wel in getuige zijn fanatieke pogingen op diverse wateren en ik zelf bleef wat achter met aasvissen onder de dobber en op de fireball. Allemaal hartstikke leuk dat smijten met 100 grams stukken hout maar ik ging toch liever voor de sappige voorn (inmiddels zal jullie dat niet meer verbazen).

Tot op een memorabele dag Jeroen zowaar een fraaie snoekbaars, op een reeds flink door ons bevist plasje, met een jerkbait wist te verleiden. Nu was ik op dat moment niet zozeer onder de indruk van het feit dat hij de vis op een jerkbait ving, maar wel dat we daar op andere manieren daarvoor geen schub hadden gevangen. Toen hierna de 2e vis al snel toehapte dook ik ook in de jerkbaitdoos van jeroen om daar een slank aad dam jerkje uit te halen.

Jeroen met een fraai exemplaar op de XL van Aad Dam

Met een soepel worpje werd het jerkbaitje onder een paar bomen geslingerd en op advies van Jeroen liet ik de zaak naar de bodem zakken om het daarna uiterst rustig naar binnen te tikken en telkens opnieuw af te laten zinken. Het moet ergens halverwege tussen de kant en de boot zijn geweest toen ik de powerpro lijn opeens naar rechts zag schieten, overigens zonder dat ik een beet had gevoeld. Nu moest ik de eerst zelf zwemmende jerkbait nog tegenkomen dus de hengel werd geheven en zowaar hing er een leuke 70-er snoekbaars aan. Mijn enthousiasme steeg door dit instant succes met sprongen en met hernieuwd fanatisme wierpen we de kantjes uit en vingen we die middag een leuk partijtje snoekbaarzen.

Ook op andere wateren werden snoekbaarzige stekken op deze wijze bevist en vaak bleek het een uitstekende methode om snoekbaarzen te verleiden. Soms zelfs zo goed dat je op geen enkele andere wijze beter kon vangen. Natuurlijk heb ik het ook andersom meegemaakt, dagen dat je op de pen en het sleepje de ene na de andere beet kreeg en op de jerkbait nimmer een aanbeet kreeg.

Wat ik vooral leuk vond was de aanvulling op het arsenaal aan vangende methodes. Naast vertikalen / diagonalen / slepen met aas / pennen / etc… hadden we gewoon weer een goed vangende manier erbij waarmee de snoekbaarzen verleid konden worden.

Prima voor snoekbaars

Toch vereist het jerkbaitvissen op snoekbaars een andere aanpak dan het ditto planktrekken op snoek. Daar waar je op snoek het kunstaas vaak flink laat uitslaan vis je op snoekbaars het best zo rustig mogelijk. De best lopende techniek bleek voor ons het vissen met langzaam zinkende jerks te zijn die we rustig de tijd gaven om af te zinken waarna we ze uiterst traag binnen visten.

Ook de aanbeten zijn soms zelfs moeilijk waarneembaar, een licht tikje tegen je jerkbait of wat weerstand kan al duiden op een snoekbaars die je jerk vol te pakken heeft. Nogal een aanpassing op de vaak forse aanbeten die je van een snoek krijgt. Zeker in het begin ga je snel twijfelen en is het domweg het beste om bij twijfel te slaan. Liever een keer in de lucht slaan dan een mooie vis missen is het devies.

Ook alleraardigst is het opnieuw grijpen door snoekbaars die je daarvoor hebt gemist. Heb je dus het idee dat je een tikje kreeg op een bepaalde stek neem dan zeker de moeite om deze stek een keer flink uit te werpen want vaak grijpen ze zo nog een keer.

Materiaal:

Jerkend op snoekbaars mag het allemaal wel wat lichter…. een klein druppelreeltje met 30 ponds gevlochten lijn op een licht maar wel vrij strak hengeltje is een mooie combinatie. Hard slaan is bij het gebruik van scherpe haken niet echt nodig. En door het gebruik van licht materiaal heb je ook nog eens een fijne dril. Uiteraard monteren we een licht staaldraadje of een flurocarbon onderlijn om de snoeken die we gaan haken ook te kunnen vangen.

Welke jerkbaits zijn geschikt:

De XL van Aad Dam is in mijn ogen een absolute topper op relatief ondiep water, laat deze afzinken (wacht rustig 30 seconden) en tik hem dan met haaltjes van 10 tot 20 centimeter binnen waarbij je na elke tik een paar seconden pauze inlast.

de 25/11 van Aad Dam is ook zo’n lekker jerkje, deze vis je ook op bovenstaande wijze.

Feitelijk zijn op ondiep water de meeste langzaam zinkende jerkbaits prima geschikt (busterjerk, bössel, etc..)

Op dieper water mogen het wel wat sneller zinkende jerks zijn. Denk hierbij aan de Ace Flipper van Gordon Griffiths, Salmo Fatso etc…. uiteraard bereik je het sneller zinken ook door met loodhagels te werken of je jerks met wat extra gewicht te behangen.

Werpend met shads

Naast het vissen met jerkbaits is ook het werpend vissen met shads een uiterst dodelijke manier om snoekbaarzen te vangen.  Ga met je boot voor anker op een snoekbaarzig plekje en werp met een relatief langere hengel (2 meter 70 is een mooie lengte) de plek eens uit. Doe dit met shads met een relatief grote schoepstaart en een heel licht loodkopje.

Goede shads hiervoor zijn fox slayer shads, salt shakers en andere soepele shads met een flinke staarten die tijdens het afzakken als parachute dienen en een prachtige trage vrije val bewerkstelligen. Deze techniek is vooral dodelijk op steile taluds en bij een grillig bodemverloop.  Gebruik zoals gezegd een minimaal loodkopje (paar gram is al genoeg) om de zweefvlucht van je kunstaas te maximaliseren.

Door nu de shad min of meer gecontroleerd te laten zakken (probeer altijd contact te houden) ben je in staat om uiterst geraffineerd en dodelijk effectief moeilijke stekken af te vissen wat zeker de nodige vissen gaat opleveren die je met standaard methodes niet had gevangen.

Werpen gearresteerd op een bloedstijl taludje

Je kent dat vast wel. Je hebt je verheugd op een lekkere dag vissen uit de boot en bij aankomst kom je er achter dat je iets vergeten bent. Dat kan iets onbenulligs zijn, je zonnebril, pet of je thermoskan met koffie, maar ook zoiets essentieels als bijvoorbeeld de sleutels van de motor van je boot.

Om die reden heb ik jaren geleden al diverse checklisten gemaakt, afhankelijk van het type visserij dat ik ga beoefenen. Hierbij mijn checklist voor het roofvissen uit de boot. Deze heeft me al veel ergernis bespaart. De checklist hangt bij mij in de berging en voordat ik in de auto stap loop ik deze nog een keer door. Misschien kun jij er ook je voordeel mee doen!

Klik hier om de PDF  “checklist roofvissen met de boot” te downloaden. Succes!

Michel Rijnberg