Om half zes gaat het wekkertje. Ik sta op, sluip naar beneden om het gezin niet wakker te maken, zet de koffie aan, warm de soep op en loop naar mijn aasvis ton in de tuin. Minus zeven geeft de temperatuurmeter aan! Houdt het dan nooit op? Gelukkig is het water nog niet bevroren maar ik besluit wel een extra laag kleren aan te trekken. Wat een kou! Niet goed, want zo laag heeft op ondiep water gelijk een effect….

Aangekomen op de trailerhelling worden de spullen klaargemaakt en de boten snel te water gelaten. Wat heel belangrijk is is om de stekken rustig te benaderen. Grote vis die ondiep zit heb je immers zo verstoord. Daarom varen we het laatste stuk op de elektromotor naar de plek en laten we zachtjes de ankers zakken. We gaan eerst penvissen op de stekken waar we eerder succes hadden. Een paar minuten later zitten we in het opkomende zonnetje met een kop koffie naar dobberende dobbers te staren, prachtig! De natuur begint ook echt los te komen, er komen zelfs een paar ooievaars over!

Kijk! Een ooievaar!

Al snel flitst één van de pennen van Roel onder water. Op de aanslag volgt een lekker pittige dril. Na een tijdje laat een snoekje zich zien. Niets snoekbaars, gewoon snoek die het aasvisje van de bodem heeft opgeraapt! Het schepnet komt de boot binnen en op dat moment maakt de snoek een laatste slag en lijkt uit het net in de boot te vallen. Snel probeer ik hem te pakken en….. stom……. ik grijp in een dreg…….beginnersfout. De dreg dringt mijn duim in en zo zit ik een kort moment vast aan de vis. Geen fijn gevoel. Roel knipt snel de onderlijn door en zet de snoek terug. Ik kan gelukkig met een tang en veel tandengeknars de dreg uit mijn duim halen. Met een pleister erop en een verse kop koffie kom ik even bij van de schrik. Zo zie je maar; je kan echt geen moment verslappen met al die scherpe punten om je heen. En zijn we nog vergeten een foto te maken ook…..

Het blijft hierna echter wel stil, ook bij Michel en HJ. De snoekbaars ligt kennelijk nog niet ondiep op deze plek. We draaien daarom de pennen binnen en gaan over op het vissen met een grote gesleepte aasvis en een kleinere aasvis op de fireball. Michel en HJ gaan een paar plateaus uitgooien met jerkbaits en ratelpluggen (screaming devils).

Scherp en ondiep vissen

Roel en ik beginnen ondiep en slepen dan naar de onderkant van het eerste talud en dan weer terug naar ondiep. Op deze wijze hopen we te ontdekken waar de vis zich ophoudt. En door een grote en een kleinere aasvis aan te bieden ontdekken we misschien ook aasvoorkeur.

Geconcentreerd een talud van diep naar ondiep afslepen

Een grote aasvis slepen en een kleinere op de fireball

Bij ons gebeurt er echter een paar uur niets en omdat ook in de andere boot maar één klein snoekje de screaming devil greep besluiten we het plan maar eens bij te gaan stellen tijdens de ondertussen traditionele shore-lunch. De zon schijnt volop en in de luwte in het zonnetje kunnen we zowaar voor het eerst dit jaar de pakken opengooien en de petten afdoen, heerlijk! We gebruiken de tijd ook om onze trip naar de USA door te spreken waar we gaan visen op Alligator Gar; die trip in mei komt nu dichtbij genoeg om details door te gaan nemen!

Vanuit de boot dit keer: de traditionele shorelunch in een heerlijk lente-zonnetje!

Na de lunch gaan we door met het slepen van aasvissen. Onze conclusie is toch dat de vis hier in ieder geval nog niet ondiep ligt en dan kun je maar beter meters blijven maken om ze te zoeken. Een tijdlang gebeurt er niets maar vlak voordat we gaan stoppen zie ik alsnog een schim achter mijn fireball aan komen. Met een paar flinke verticale bewegingen weet ik de vis te verleiden en kan ik aanslaan. Na opnieuw een felle dril komt de derde snoek van de dag boven en belandt in het net. En geloof het of niet: ik wil de vis oppakken voor de foto in de kieuwgreep maar met een ferme klap belandt mijn duim in zijn bek en snijdt één van de hoektanden diep in mijn nog niet geblesseerde duim. Hoe is het mogelijk! Al jaren hab ik geen schade gehad en nu heb ik op één dag beide duimen geblesseerd…

Dik en fel snoekje met scherpe tandjes.......

Tijd om te stoppen. Niet geschoten is altijd mis zegt het gezegde en hier hebben we gegokt, maar verloren. De vis wilde niet of zat nog niet ondiep. En dan wordt het zoeken en lukt het vaak niet om lekker in je “ritme” te komen. Toch was het een heerlijke dag ondanks de twee duimpjes, en hebben we ons weer verder voor kunnen bereiden op onze trip naar de Texas Alligator Gar in mei die nu lekker dichtbij begint te komen!

Nu is dat afbreken van spullen wel op te lossen door alleen met de allerbeste kwaliteit te vissen, maar een aantal minpunten van takels met dreggen eraan bleven maar bestaan. Bij het gebruik van stugge aasvissen (makreel, baars, etc) zag je vaak dat bij de aanslag je de dreggen niet uit de vis sloeg maar juist vast erin. Nu haakte je in dat geval de groene rakkers nog wel eens op de neushaak maar even zo vaak loste je een goed aanvoelende vis doordat de hele handel simpelweg uit de bek schoot bij gebrek aan houvast.

Nu is dat niet zo erg als je 20 aanbeten op een dag krijgt, maar gezien de lokaties waar ik vaak viste in combinatie met het feit dat elke aanbeet in potentie een ‘kneiter’ kon betekenen zorgde dat voor heel wat chagrijnigheid.

Er werd de afgelopen jaren dan ook heel wat afgeëxperimenteerd, grote haken, kleine haken, een rechtgebogen dreghaak in de vis, haken losjes in de vis geprikt, twinex haken, noem het maar op. Toch bleken alle systemen zo hun nadeel te hebben. Tot ik afgelopen jaar met Volkmar Strikkers hierover tijdens het vissen zat te praten. Vrij snel waren we het eens dat een goede takel aan een aantal vereisten diende te voldoen.

• De haak diende makkelijk uit de aasvis los te komen bij de aanslag, teneinde een maximale inhakingskans te geven
• De haak moest daarnaast niet al te gemakkelijk uit de aasvis los kunnen komen tijdens het slepen
• De takel moest bij voorkeur verstelbaar zijn zodat je verschillende formaten aasvis kon ‘takelen’
• De takel moest minder kwetsbaar zijn dan takels waarbij de dreggen ‘vast’ aan de takel waren gemonteerd zodat je niet na 1 aanbeet een compleet opgekrulde en onbruikbare takel zou hebben
• De te gebruiken haken moesten bij voorkeur ‘enkele’ haken zijn vanwege de beter indraaiing van een enkele haak t.o.v. een dreg.

Nu had Volkmar een heel aardige haakmontage gekregen van Luc van Litsenborg die met hetzelfde euvel kampte en besloten werd om daar eens op door te borduren. Het moest toch mogelijk zijn om met alle componenten die we al hadden een optimale onderlijn samen te stellen. Na het nodige heen en weer gemail tussen Volkmar, Luc en ondergetekende en daarnaast de nodige praktijktesten zijn we tot de volgende takel gekomen.

Hieronder stapsgewijs de assemblage van die takel:

De benodigdheden:

1. Een goede kniptang
2. Een ‘vice’ is handig maar hoeft niet
3. Binddraad
4. Secondenlijm of head cement
5. 2 enkele haken in een maat waar je vrolijk van wordt. Ik gebruik 2/0 enkele haken
6. 2 dreggen in maatje 6 waarbij de haakpunten nog enigszins flexibel naar elkaar toe te buigen zijn (kensaki dregjes en eagle claw dregjes zijn heel aardig op dat front)
7. Krimpkous
8. aansteker
9. neushaak
10. fatsoenlijke onderlijn. Zelf gebruik ik drennan ‘green pike wire’
11. sleeves
12. een zeer goede en niet te grote crosslock wartel (65lbs wartels van www.predastore.nl zijn perfect)

Stap 1:

Zet de enkele haak in de vice of gebruik je creativiteit om de haak te fixeren en zet een onderwikkeling op met binddraad. Deze onderwikkeling is bedoel om straks een afgeknipte dreg op te fixeren. Onderwikkel je niet dan gaat de dreg vrijwel altijd draaien op de haaksteel. Als je voldoende ondergewikkeld hebt ruim secondenlijm of headcement gebruiken om de zaak vast te zetten op de haaksteel.

Stap 2:

Knip van de dreggen maatje 6 één van de haakpunten af en knip eventueel ook het oogje eraf of knijp het plat.  Buig daarnaast de 2 overgebleven haakpunten iets naar elkaar toe. Deze worden nl. straks in de vis gedrukt en als ze te ver uit elkaar staan dan is dat lastig.

Stap 3:

Doordat de meest dregstelen driehoekig zijn kun je de afgeknipte dreg meestal prima tegen de ondergewikkelde haaksteel fixeren en vervolgens goed vastzetten met binddraad. Gebruik er veel van, des te vaster komt de voorheen dreg te zitten. Zoals je ziet binden we de haken in tegengestelde richting van de enkele haakpunt.

Stap 4:

Wederom ruim headcement gebruiken of secondenlijm, laten drogen en krimpkous eroverheen.  Is mooier en op deze manier kan je binddraad niet al te makkelijk losgaan.

Stap 5:

Knip van de crosslockwartel de ton af en pak je neushaak en 2 van de zojuist gefabriekte enkele haak ‘stingers’

Stap 6:

Maak nu 2 onderlijntjes van pike wire en zet dit vast aan de enkele haak ‘stingers’ op de voor jouw aasvissen vereiste lengte. In de bovenzijde maken we een lus. De onderkant van de takel stellen we vervolgens samen door eerst een stinger, dan een enkele haak en dan weer een stinger aan de crosslok vast te maken. Uiteraard kun je door meerdere lengtes stingers te maken spelen met de plaatsing van de haken en uiteraard de grootte van je aasvissen.

Stap 7:

Aan de bovenzijde van de takel komt een ruim stuk staaldraad, zelf neem ik altijd 60 centimeter minimaal.

En presto, de takel is gereed. Neushaak lichtjes inprikken, de 2 dregpunten in de aasvis zetten en je zult zien dat bij een ferme aanslag alle haken loskomen en door de bek van snoekmans vliegen. Met uiteraard een maximale inhakingskans tot gevolg.  Uiteraard slaan we ook met deze takel bij de eerste hint van een aanbeet meteen aan, maar dat deden we toch al wel. Deze takel is in onze ogen niet alleen veel effectiever, hij is op termijn ook beter voor de door ons zo geliefde snoek. Slikken of (te) diep haken is bijna onmogelijk op deze manier.

Het zal niet alleen aan de takel gelegen hebben, maar tijden de proefsessies ving ik met deze takel mijn nieuwe PR van 1,32. Hieronder nog een fotootje omdattie zo mooi is :)