Ik begin echter met een ochtendje op de rivier. Samen met Hendrik Jan een serie kribvakken uitkammen en tevens een aangrenzende rivierplas. De snoek blijkt er niet heel veel zin in te hebben en alleen trollend weet Hendrik Jan er twee te vangen. Beide fraaie 80ers waarbij duidelijk verschil is te zien tussen een ‘standaard’ snoek en een vis van het type rivier. Dat scheelt ongeveer de helft in omvang…

Fraai getekend

Echte riviersnoek

Ook op de plas laat HJ zich niet onbetuigd, want na een dik uur gooien knalt er een snoek op de Hopper die ik een jaar terug voor hem bouwde. Prachtig te volgen in het kraakheldere water en daarnaast een schitterende snoek. Met mijn waterproof Olympus TG-610 schiet ik wat platen, waarna we de vis landen en met vanger en al op de plaat zetten.

Fraai!

Kraakhelder

De ochtend eindigt met een dikke regenbui. Ik krijg geen beet maar vind het allemaal wel best. Vis gezien en er even lekker uit geweest. Daar doe ik het voor.

Een weekje later zitten we opnieuw samen in de boot op de rivier. De afloop van die dag kennen jullie al, man man wat een bakken van roofbleien pakte HJ die middag. Vooral die 80,5 vis was echt een absolute topper. Zelden zo’n dikke bak gezien! De dag erna heb ik ’s middags niks te doen. Judith is weg en ik besluit dan toch maar even de boot er in te gooien. Één dikke wind en een roofblei van 67 zijn mijn deel. Toch lekker voor die twee uurtjes vissen!

Zomerse rover

Ik heb de smaak te pakken en besluit dinsdag weer te gaan. Hendrik Jan gaat mee en zodoende zitten we rond etenstijd weer op het water. Het belooft een heerlijke avond te worden, eindelijk t-shirt weer, en we vangen in korte tijd een paar mooie windes. Ook worden er opvallend veel beten gemist. De roofblei jaagt af en toe maar laat zich niet vangen, totdat ik tegen de schemer de spit’n image aan de speld hang. Al snel volgt een lomp spectaculaire aanbeet, waarna de forse roofblei helaas snel lost. Stug doorgooien levert me later onder de hengeltop een tweede hartverzakkende aanbeet op. De vis komt er volledig uit en met nog geen meter lijn uit de top schrik ik me wezenloos. Gelukkig blijft deze wel hangen en kan ik even later met een leuke roofblei op de foto.

De CB Mighty scoort altijd

Deze kostte me weer twee jaar van mijn leven...

Ook voor HJ nog een vis

Reeds in het donker schakelen we nog even over op aruku shads voor het slotoffensief. Het is Hendrik Jan die een jagende vis aangooit en maximaal binnen rossend toch nog een beuk van een aanbeet krijgt. Even lijkt het weer een hele zware vis, maar na de eerste  tegenstand gaat het toch allemaal wat te gemakkelijk. Toch een mooie afsluiter van de avond en tevreden keren we huiswaarts.

Vrijdagavond moet Judith werken. Dat laat ik mij geen twee keer zeggen en hop de visspullen gaan in de auto en ik trek richting de rivier. Eerst snoeken en daarna op roofblei, beide wadend langs de wierbedden. Het snoeken levert al vrij rap een volger op, dik in de 90 en prachtig te volgen in het momenteel kraakheldere water. Niet veel later is het raak, in een onmogelijk hoekje wordt de BBZ onderschept door een mooie vis. Zelfontspanneren zie ik gezien de stenen niet zo zitten en dus schiet ik een paar platen onder water, zeker zo mooi!

Schitterend!

Ik gooi nog even verder maar besluit dan achter de roofbleien aan te gaan. Ditmaal op een rivierplas waar ik ze al vaker heb zien jagen. Weet uit ervaring dat het praktisch onmogelijk is om er één te vangen op dergelijke wateren, maar besluit er toch voor te gaan. Dom doorzetten, dat is het devies!

Ik gooi me een slag in de rondte met de spit’n image, maar het mag niet baten. Ook andere aasjes worden niet aangeraakt. Maar dan, het is inmiddels stikdonker, wordt mijn arukushad met een enorme dreun tot stilstand gebracht. Absolute stilstand, want even twijfel ik of ik niet gewoon muurvast zit. Dan volgt een gierende run en het bekende bonken. Yes! Hebbes! Een zwaar gevecht volgt en ik wacht in spanning af tot ik de vis te zien krijg. Dit valt allemaal behoorlijk tegen en dus besluit ik naar de kant te waden en de vis daar te ‘beachen’. Eenmaal geland pak ik mijn hoofdlampje, zet hem aan en dan valt mijn mond wagenwijd open… Wat een… BAK!

Niet normaal, deze vis is gewoon nog hoger dan die vis van Hendrik Jan vorige week. Een absolute klapper! Nieuwsgierig leg ik het meetlint er onder. Niet dat de lengte er echt toe doet, want 78 doet haar echt tekort. Belachelijk gewoon!

Monsterlijke roofblei!

Ik schiet snel een paar platen en dan mag ze weer verder. Missie geslaagd, doel bereikt. Morgen weer op snoek, daarover later meer…

Groet,
Volkmar Strikkers

Ik kan vanaf vier uur. Buienradar vertelt mij dat het vanaf vier uur gaat regen. Juist… Fijn! Nou ja, knop om en gaan. Als de boot van de trailer rolt vallen de eerste druppels. Ze zitten er vaak naast de laatste tijd, vandaag zijn de weermannen ‘spot on’, Niet dat ik daar nu direct vrolijk van wordt, maar er kan in ieder geval gevist worden! Ik blaas de plas op. Wil vooral werpend aan de slag. Plantenbedden en een paar interessante taluds. Grinders, swimbaits, groot rubber en jerkbaits. Worp na worp vis ik ze gemotiveerd binnen terwijl de regen maar blijft vallen. Terwijl de klok doortikt in het tempo van de regen wacht ik op die verlossende beuk…

Uitgestorven, zowel boven als onder water. Een ander woord heb ik er niet voor. Zelfs een half uurtje trollen langs het talud brengt geen enkel vorm van actie. Ik ben alleen op de grote plas, niet zo gek ook met dit beestenweer. Als de wind ook nog fors aanzet wordt het zelfs behoorlijk kritisch voor mijn boot. Terwijl de accu’s door de punt stuiteren vaar ik langzaam terug richting helling. Dit is echt niks zo… Tegen de schemer kom ik bij de helling. Zal ik? Waarom ook niet. Toch nog even wat kunstaas overboord. Natter kan ik toch niet worden en dus is dat laatste half uurtje ook geen probleem. Ik grijp naar een grote Fox shad uit de oude serie. Die heeft me de laatste tijd al vaker gered. 80 Grams kop er op en lekker traag over het talud trollen.

Binnen vijf minuten een lomp snok. Huh?! Hangen! Ik had het totaal niet meer verwacht, maar sta plots een zware vis te drillen. Echt vechten doet ze niet, maar het gewicht spreekt boekdelen. Bij de boot een grote kop, ze gaat er nog even in hangen. Wat een magere vis voor haar lengte, die toch wel imposant is. Het is een typische zomervis voor dit water. Als ik haar onder de kieuw wil vatten schrik ik, ik grijp recht in de tanden van haar bovenkaak, voel bovendien helemaal geen kieuwdeksel?! Als ik mijn hand terugtrek zie ik waarom. Die is finaal afgebroken! Niet wat je zegt een prettig gezicht. De shad zit aan de andere kant en met een loshangende stinger wordt het nu wel een tikkie gevaarlijk. Ik pak de kniptang, knip de stinger kapot en til dan de vis uit het water. Geen gekloot nu zo vlak voor het donker. In de boot bekijk ik de schade aan de vis. Moet door toedoen van onervaren vissers zijn. Op de plank kom ik tot 113, een beste vis op een avond die in niets lijkt te eindigen.

Mijn waterdichte camera komt nu goed van pas. Een spiegelreflex wil je niet uit je koffer halen met dit weer. Een paar platen later zwemt ze weer verder. Terwijl het laatste beetje licht begint te verdwijnen doe ik nog maar een rondje. Met dat ik het talud nader krijg ik gelijk een beste knal op de shad, maar helaas haakt de vis niet. Meen je, 15 km plas afgevist en nu vlak voor de helling twee keer beet…

Lange vis, maar niet bepaald moeders mooiste

Tamelijk kansloos

Nog maar een keer heen en weer dan! Aan het einde van het talud een mooie uitloper. Als ik de boot er strak bij langs stuur, waardoor het kunstaas even stil komt te hangen, voel ik plots mijn triple pikefighter niet meer. Nog voor ik kan reageren volgt een geweldige knal. Snoekbaars? Na een kort maar stevig gevecht blijkt het er inderdaad een te zijn. Een mooie ook, 76cm blijkt later.

Puntgave snoekbaars

Wat lijkt te eindigen in een kansloze missie levert zo plots twee mooie vissen op. Eens te meer een teken dat je pas van het water af moet gaan als je dat echt moet, en niet omdat je niets meer verwacht. Tevreden maar zeiknat ruim ik de spullen even later op en rij ik huiswaarts. Eerst maar eens een warme douche…

Een paar dagen later ga ik opnieuw een avondje op pad. Dit keer na het werken, het is zowaar een dag mooi weer en die kan ik gewoon niet zomaar voorbij laten gaan. Ik haal na het eten de boot op en knikker hem even later in de rivier. Weinig verwachtingen, het is niet best geweest de laatste tijd, maar gewoon genieten.

Ik ben wederom alleen op het water. Heerlijk vind ik dat. De rivier is spiegelglad maar stroomt gestaag. Helderheid is ook goed, eigenlijk zeer goede omstandigheden als ik het zo bekijk! Ik pak de vliegenlat erbij en begin te zwiepen, terwijl ik met de elektromotor de boot rustig langs de kribvakken laat glijden. Na een half uur zwiepen heb ik de eerste stek zo goed als afgevist, maar zonder resultaat. Ik besluit terug te trollen om het daarna nog eens met kunstaas werpend te proberen.

De gemodificeerde Fatso gaat aan de speld. Knetterharde ratel er in en een extra schroefoog bovenop de kop zorgen voor een wilde, onvoorspelbare en lawaaiige actie. Ik ben net ter hoogte van de eerste krib als de hengel zowat uit mijn handen geropt wordt, wat een klap! De vis geeft geen krimp en ik weet genoeg. Wederom ga ik getrakteerd worden op een hele beste vis, geweldig! De vis gaat vol op de stroom hangen en neemt zo een geweldige run. Dan komt ze vrij snel boven. Wat een buffel! Zelfde slag als die van afgelopen zaterdag, maar twee keer zo breed, hoog en dik. Het blijven de allermooisten, die snoeken van de rivieren!

Wat me minder bevalt is het kunstaas, dat zit boven op de kop terwijl de dreg ergens tussen de neusgaten gehaakt zit. Geen idee hoe maar prettig is anders. Ik verwacht dat ze elk moment los zal schieten. Draai de slip een tikkie losser en geniet er van zo lang het duurt. Toch verassend lang, want na een paar zware runs komt ze toch weer bij de boot. Nu wordt ik toch wel een tikkie hebberig. Hop het grote schepnet eronder! Fout!

Gelijk gaat de vis vol door het lint en lost daarbij de haak. Terwijl ik haar aan boord til drupt het bloed al op de grond. Shit zeg! Met de Fatso lekker vast in het net wil ik de vis daar zo snel mogelijk uithebben. Een korte worsteling later heb ik het voor elkaar. De camera staat al klaar op het statief, maar dit is geen gezicht zo. Ik zet alles klaar en besluit dan de vis eerst even af te spoelen. Alweer fout…

Met een hand onder de kieuw en de andere bij de staartwortel laat ik haar voorzichtig in het water hangen, nou ja… Bij het eerste contact geeft ze gelijk een geweldige klap. Ik kan haar niet houden en daar ligt ze dan, mij uitdagend aankijkend. Ik duik half overboord en grijp haar opnieuw bij de staartwortel, probeer haar nog naar de boot te trekken maar met één grote klap laat ze me zeiknat achter.

Het gebeurd allemaal in een tweetal secondes. Ik ga er even bij zitten, wat gebeurde daar nou?! Al snel komt het besef dat het misschien maar beter is zo. Natuurlijk baal ik, want deze absolute topper had ik graag gemeten en op de foto. Gevangen maar toch ook weer niet helemaal, zo voelt het nu. De camera staat me roerloos aan te kijken. Naja, vooruit dan maar…

Pictures or it didn''t happen...

Ik pak de draad weer op en trol verder. Na een kwartier een tik, even niets en dan een mooie klap. Weer op de verbouwde Fatso. Wat wil je ook met een kleurtje als de ‘Glittercock’, daar kan geen visdame vanaf blijven natuurlijk… Al snel rolt er een licht gekleurde vis door het oppervlak. Roofblei of snoekbaars, helaas ook direct weer los…

Volgende stek. Hier ga ik werpend aan de gang met een eigenbouw grinder. Al snel een knappe 80er die hem tussen de planten vandaan grist. Ook nu blijft het bij een half gevecht, wat ook deze vis schiet los… Daar waar het venijn hem de vorige keer in de staart zat, kwam het nu van voren. De rest van de avond verloopt rustig. Ik geniet van de rust, denk nog een keer of dertig aan die dijk van een snoek en trailer dan de boot. De accu’s zijn weer opgeladen, tijd voor de rest van de week!

Heerlijke avond

Groet,
Volkmar Strikkers

Zo sprong ik rond de klok van zevenen in de auto op weg naar de eerste stek. Met de vliegenlat en een flinke streamer valt er nog redelijk tegen de wind in te werpen en geconcentreerd begin ik de eerste stek uit te kammen. Het water is behoorlijk helder en dan blijft het toch een spannend gezicht om die streamer boven diep water aan te zien komen.

Met voorwaartse, achterwaartse, zijwaartse en onderhandse zwieptechnieken baan ik mij een weg langs de oevervegetatie terwijl ik verschillende hotspots uitkam. Gelukkig diep water direct bij de kant want echt lange worpen kan ik hier onmogelijk maken.

Als ik na een goed half uur gooien mijn streamer uit het water trek voor een volgende worp zie ik plots een hoop stop opwellen van de bodem. Geen vis te zien en dus vermoed ik dat de vis net voor de rand van het talud is weggedraaid. Ik doe een paar stappen achteruit en gooi een minuut of tien tevergeefs over de stek, waarna ik besluit verder te gaan. De vis zal me ongetwijfeld gezien hebben, anders had ze vast nog eens interesse getoond.

Na nog een half uurtje gooien is het tijd om te verkassen en dus stap ik weer in de auto. De wind zwakt af en het blijkt een mooie avond te worden. Warm, maar absoluut niet broeierig en dat is wel zo fijn. Op stek twee start ik wederom met de vliegenlat, totdat ik bij een paar grote fonteinkruidbedden aan kom. Het water is al behoorlijk warm en met de vliegenlat kan ik een flinke snoek hier nooit strak af drillen tussen al die planten. Ik pak dan ook de baitcaster erbij en monteer een grinder spinnerbait aan de onderlijn.

Vis ik werpend vanuit de boot het liefst een spinnerbait met een willow-blad, vanaf de kant kies ik standaard een colorado-blad. Daar waar een willow-blad minder weerstand biedt is deze beter van het talud af de diepte in te vissen. Vanaf de kant heb je hier echter niets aan en dan vist een colorado-blad beduidend beter. Deze kun je immers veel beter sturen. Kom je bij de taludrand, of een dicht plantenbed, dan houd je de hengeltop omhoog en zal de spinnerbait gelijk naar het oppervlak komen, in tegenstelling tot een spinnerbait met willow-blad.

Colorado (links) versus Willow (rechts)

Een grinder met colorado-blad kun je op deze mannier echt dodelijk strak door en langs de plantenvelden vissen. Een zeer visuele visserij met vaak erg spectaculaire aanbeten. Van een gortdroge beuk boven open water tot een oppervlakte aanval tussen de planten. Heerlijk!

Terwijl ik nietsvermoedend de oevers uitkam komt zij langzaam het talud opgekropen. Nu het licht niet meer zo sterk is kan ze zich perfect verstoppen langs de rand van het fonteinkruid. Met haar kop naar de oever, precies tussen twee dichte plukken gericht wacht ze op haar moment om een prooi te onderscheppen. Tientallen kleine voorntjes, brasempjes en roofbleitjes zwermen als muggen om haar kop. Niet aan denken, het is het niet waard… Er komt vast wat beters voorbij…

Ik kom aan bij de uiterst bereikbare stek in deze richting. Weet precies tot waar de planten staan hier. Als ik mijn tweede worp strak langs het kruid plaats voel ik opeens weerstand. Planten denk ik toch, totdat er iets zwaar begint te mokken. Ik sla alsnog aan maar helaas blijft het bij een grote kolk. De trailerhaak blijkt om de hoofdhaak gedraaid en dan is vis haken er niet bij. Ik sta te balen als een stekker, want dit kon nog wel eens mijn enige kans van de avond zijn…

Ze houdt het voor gezien hier, die irritante muggevisjes is ze spuugzat. De schuift een paar meter op en verstopt zich in een dikke pluk fonteinkruid. Hier komen ze niet pesten, hier kan ze wachten op haar prooi. Het licht zwakt verder af en er moet toch wel snel iets gaan gebeuren wil ze nog wat scoren vandaag. De eerste die voorbij komt, die is er geweest!

Het licht zwakt verder af

Na een kwartier lopen kom ik aan bij de laatste stek. Het grootste veld fonteinkruid en al vaker een topstek gebleken. Zeker dertig bij vijf meter strekt het veld zich uit, met smalle kanaaltjes en open plekken ertussen. De ideale plek om een snoek aan te treffen.

De ideale plek om vanuit het niets een prooi te verschalken, het wachten is op een vis die dichtbij genoeg komt. In de verte rammelt wat, voelt als een gewonde vis. Zal ze er naartoe gaan? Nee, het lijkt dichterbij te komen, maar nu vanuit een andere hoek. Ja, die komt straks vlak voor haar langs! Langzaam maakt ze zich klaar voor de aanval. Met haar borstvinnen wuivend richt ze haar kop alvast wat omhoog om straks genadeloos toe te slaan. Daar komt de prooi, de trillingen worden steeds sterker. Vizier gesloten…

Dat dichte plukje fonteinkruid ligt er werkelijk perfect bij. Onmogelijk om hier wat voor aasje dan ook doorheen te vissen, maar dat is geen probleem. Geconcentreerd vis ik de grinder tot net voor het fonteinkruid, het spinnerblad draait in het oppervlak en maakt zo een mooie boeggolf. Dan wip ik de spinnerbait omhoog precies over….

Wat gebeurt er nou? Heeft die makke prooi haar gezien? Hij vlucht naar het oppervlak. Het is nu of nooit, haar staart kromt, ze mikt en gaat er voor!

Wat een geweld! Een dikke snoek komt zeker een meter hoog het water uit schieten als ik mijn spinnerbait even uit het water wip. Op haar hoogste punt slingert ze haar lijf gestrekt om haar kop heen, om na deze perfecte salto tussen het fonteinkruid te landen. Met knikkende knieën moet ik direct vol aan de bak om deze super sterke vis te controleren. Grote plukken fonteinkruid worden afgesneden door de dyneema lijn terwijl de snoek een aantal dikke runs neemt. Wat een aanbeet, niet normaal dit!

Na een aantal minuten drillen op het scherpst van de snede krijg ik meer controle over de vis. Maar toch gaat ze er steeds weer vandoor voordat ik haar kan pakken. Als ze uiteindelijk rustig voor de kant komt liggen zet ik snel mijn camera klaar op het statief. Ik pak haar onder de kieuw en na een klap met haar kop ligt de spinnerbait naast me op de oever. Geluk gehad dus!

Snel poseer ik voor de camera. Dan nog even het meetlint erlangs. 100cm op de millimeter af. Wat een super vangst!

Loepzuivere riviersnoek!

In volle glorie

Na een snelle bewondering leg ik haar weer terug in het water. Ze blijft keurig over eind staan en ik voel gelijk de krachten terugkomen in haar machtige staart. Binnen een halve minuut geeft ze een krachtige roei en verdwijnt ze weer de diepte in. Ik hang mijn spinnerbait aan het verkasoogje en loop naar de auto. Ik ben klaar!

Groet,
Volkmar Strikkers