Bij aankomst zijn John en Roel net de boot aan het traileren blijkt uit ons telefonische kontakt en ik haal daarom vast de sleutel op en maak het eten klaar. Een flesje witte wijn wordt ontkurkt en terwijl de kachel de zaak lekker opwarmt plof ik op de bank neer.

Niet veel later komen John en Roel binnen en knagen we het eten weg om daarna nog even naar de bar te lopen. Wat NKS vissers die meedoen aan het NKS pennen zitten aan een biertje en niet veel later vliegen de sterke verhalen en kwinkslagen over en weer. Wat mij betreft kan het resterende weekend niet beter beginnen.

De andere ochtend word ik om 6 uur beroerd wakker met een werkelijk beukende koppijn. Strompelend haal ik de wc waarna ik eerst een liter meegenomen optimel naar binnen werk. Zittend op de bank trekt het allemaal iets bij maar echt geweldig voel ik me niet. Als oorzaak denk ik even aan de drank maar gezien de beperkte hoeveelheden zou dat het toch niet mogen zijn….

Om 7 uur wordt de rest van het gezelschap wakker en ruimen we de boel in het huisje op. Als ik mijn spullen naar de auto breng voel ik al dat het een koude dag gaat worden. De wind is zoals voorspeld naar het oosten gedraaid en de temperatuur komt nauwelijks boven het nulpunt uit zoals ik even later in mijn auto zie.

Ondanks het feit dat ik me wel eens beter heb gevoeld glijdt niet veel later de boot het water in. Stevig ingepakt en met de capuchon van mijn trui strak over mijn hoofd getrokken trek ik het gas open op weg naar de eerste stek. 2 weken terug ving ik hier met Volkmar zeer ondiep een paar mooie snoekbaarzen en wellicht dat dit vandaag weer lukt.

Als we na 10 minuten varen aankomen zie ik al dat de omstandigheden flink anders zijn. Het water dat 2 weken geleden nog behoorlijk troebel was is nu een stuk helderder en dat is voor snoekbaars meestal geen heel goed teken. Toch vertikalen we een heel stuk van de ondiepte uit en het is uiteindelijk John die speedvertikalend een vermoedelijke baars haakt die helaas al snel lost.

We vissen met hernieuwde hoop nog even verder maar besluiten bij het uitblijven van actie dan om het wat dieper te gaan zoeken en de slijtgaten achter wat strekdammetjes uit te vissen. Hier gaat het iets beter als ik 2 snoekbaarsjes weet te vangen die beiden maar net de maat hebben. De visvinder geeft genoeg signalen en er wordt dan ook driftig van aas gewisseld, maar wat we ook proberen de vissen geven verder niet thuis.

Gelukkig zijn er genoeg stekken op dit immense water en ik geef dan ook wederom de boot de sporen richting een haveningang waar we hopen wat baarzen te kunnen vangen. Misschien dat die in tegenstelling tot de onwillige snoekbaarzen wel op scherp liggen vandaag. Voordat we beginnen met vissen eerst nog maar een nurofen innemen met een slok koffie, misschien dat ik me daardoor nog wat beter ga voelen.

Terwijl ik even moet zoeken hoe ik de boot het beste kan sturen in het door de wind flink in beroering gebrachte water, werpt John een klein shadje op zijn beastmaster ‘bami-hengel’ praktisch in de stenen waarna meteen een aanbeet volgt. De vis geeft flink tegengas en gezien de ondiepte waarop we vissen en de manier van vechten houden we het beiden op een baars aan de andere kant van de lijn. Dat blijken we verkeerd te hebben want niet veel later doorbreekt de stekelkam van een stoere zestiger het wateroppervlak.

John met een stoere zestiger

Gesterkt door het snelle succes stuur ik met de buitenboord in de achteruit, waarbij ik de elektromotor gebruik om koers te houden, de boot netjes op 20 meter uit de kant over de ondiepe plaat heen. Worp na worp wordt gemaakt richting de stenen waarbij de shads opgetikt worden en in glijvlucht naar de boot worden terug gevist.

Als we rond het middaguur nog steeds geen actie hebben gezien besluiten we even de beschutting van een haventje op te zoeken om daar wat soep en bockworsten warm te maken. De temperatuur is gedurende de dag nog verder gezakt zo lijkt het wel en een warme hap is dan altijd goed voor het moraal. Komt bij dat bij mij de nurofen begint te werken en ik voel me eigenlijk steeds beter.

Als we het water weer opzoeken bikkelen we nog een goed uur door op het ondiepe maar er is geen vis meer die zich laat zien. We overleggen even wat wijsheid is en we besluiten weer terug te gaan naar de strekdammetjes waar we in de ochtend in ieder geval wat vis vingen. Mocht het daar niets zijn kunnen we daarna nog een haven uitpeuteren.

De strekdammetjes leveren gelukkig wel wat actie op, geen monsters maar er komen een paar snoekbaarsjes uit die in ieder geval de zaak weer wat op scherp zetten. Komt bij dat deze stek heerlijk uit de wind ligt dus dat vist ook nog eens een stuk lekkerder. Als we alle kuiltjes uitgepeuterd hebben besluiten we even een haven in te duiken om het daar werpend nog maar eens te proberen op baars.

Als ik na een heel aantal loze worpen mijn saltshaker richting een paal gooi wordt deze met een fikse dreun meteen onderschept. Een mooie dril volgt op de 2 meter 40 dropshot hengel en niet veel later schuift John het schepnet onder een schitterende baars. Na wat fotowerk wordt de vis teruggezet in het heldere water waar ze met vinnige staartslagen afscheid neemt.

Fraaie vis op de saltshaker

De schitterende vis zet ons weer helemaal op scherp en het zal nog geen 2 minuten later zijn als ik mijn shad langs een jachtje gooi dat deze weer keihard te grazen wordt genomen. Even hoop ik op een nog grotere baars maar dan zie ik een hele aardige snoek die zich in het heldere water van het ijzerwerk probeert te ontdoen. Dat lukt gelukkig pas boven water en na een foto mag ze weer terug richting het jacht.

Werden baarzen maar zo groot :)

Gemotiveerd vissen we weer verder waar het weer niet heel lang duurt voordat mijn shad te grazen wordt genomen. Weer een snoek zo blijkt al snel en daar waar de vorige esox vrij snel boven water was geeft deze kleinere vis een hoop tegenstand. Om een paal heen, langs de buitenboordmotor, alles wordt uit de kast gehaald om weg te komen. Gelukkig gaat alles goed en omdat de vis prima gehaakt is kies ik ervoor om de haak buitenboord uit de vis te tikken.

2 worpen verder als ik een beetje een valse worp maak de haven in krijg ik meteen weer een beuk op de inmiddels aardig aan flarden getrokken shad en als ik direct na de aanslag een mooie rooie staart even door de oppervlakte zie roeien weet ik dat er weer een hele mooie baars aan zit te komen. Eenmaal naast de boot zijn we allebei stil door de omvang van deze vis, wat een bak !

Grotere Baars

Inmiddels is het ook serieus gaan vriezen want regelmatig moeten we onze geleide-ogen ijsvrij maken en soepel bedoelde worpjes eindigen door het ijs in de ogen soms op geheel andere plekken dan voorzien. Komt nog bij dat met de plotselinge daling van de temperatuur ook de knop onder water omgegaan lijkt te zijn, ik weet nog 1 snoekje te vangen en dan valt het stil.  Mijn privé gekkenuurtje kent helaas geen voortzetting en we besluiten dan ook om richting helling te gaan en daar nog wat stekken aan te doen die tegen de avond nog wel eens een visje op willen leveren.

Dat blijkt een goede keuze als we nog 3 fraaie snoekbaarzen weten te strikken. John vangt nog 2 mooie zestiger snoekbaarzen en met een dagtotaal van 12 vissen mogen we als we de berichten om ons heen horen helemaal niet klagen. Eenmaal getrailerd en opgeruimd neem ik afscheid van John en rij ik de 2 uur weer terug naar huis. Om half negen ‘s avonds doe ik totaal kapot het licht uit om pas 11 uur later uit een ronkend coma te ontwaken.

Wat gaat 2012 ons brengen? We zullen het zien. In ieder geval mogen we op meerval vissen, iets waar we ook op Dutchanglers.nl mee aan de slag gaan, binnenkort meer! En er zullen vast weer dikke snoeken uitkomen. En mooie snoekbaarzen. En veel pret tijdens diverse vistrips, een reis naar Lake Caspe is al geboekt! Maar ook een verdere discussie over aalscholvers, beroepsvissers en Oosterburen, kortom: een discussie over visstandbeheer en aanverwante zaken. Het zal weer een mooi jaar worden.

Maar eerst nog maar eens genieten van een selectie van de mooiste vangsten van de Dutchanglers in 2011. Ieder van ons heeft een selectie uit de vangsten gemaakt; het is een prachtig visjaar geworden, kijk maar eens!

Veel plezier!

De Dutchanglers.

Michel Rijnberg:

Een mooie diversiteit aan grote vis voor Michel in 2011. Een groot deel zelfs vanaf de kant! Een nieuw fenomeen voor Michel die ons wadend verraste met mooie vis die met zijn headcam vaak ook nog mooi geregistreerd werden.

Stevige dril

.

Met een mooi resultaat

.

Mooie vis voor Edwin

.

Roofblei op een zonnige dag

.

Voor de meter kwam deze paling net te kort, maar het scheelde niet veel

.

Deze haalde de meter wel!

.

Een prachtig kasteel op een verregende dag

.

Mooie spiegel op een mistige ochtend

.

Oude krijger op een jerkbait

.

Zomersnoek

.

Wadend gevangen najaars snoek

.

Midden in de nacht gevangen koolvis

.

Prachtige soroya kabeljauw

.

Roofblei waden

.

Hendrik-Jan:

HJ neemt geen genoegen met half werk. Groot is NOOIT groot genoeg. Zijn selectie spreekt voor zich. Een aantal markante vangsten waarbij een spiegelkarper van 45pond in NL wel heel bijzonder is.

Het jaar afgetrapt met een 90-er

.

Grove vissen tijdens het snoekbaarsvissen

.

Mooie oude rover voor HJ

.

Schitterende grindgatbak tijdens het snoekbaarzen

.

1m26!

.

Werpend op de rivier met spinnerbaits

.

Tijdens een topdag met Volkmar de 2e 1meter 26

.

Doodaasvissen in het late najaar op een zandgat

.

20 kilo graskarper

.

38 pond spiegelkarper op het korstje

.

dezelfde spiegelkarper in het najaar op 45 pond

.

Fraaie kabeljauwen tijdens een week soroya

.

Meerdere 1 meter 20 vissen

.

Absurde hoeveelheden grote roofblei in het najaar

.

Een nieuw PR roofblei!

.

John Smit:

Grote snoek. Dat was 2011. Naast diverse 110+ vissen kwamen er maar liefst zes 120+ vissen bij hem in de boot of op de kant. Waarbij de 129cm van Eric en de 122cm van zoon Jelle er wel uitstaken. De 42pond graskarper was een ander hoogtepunt evenals de vistrip naar Soroya, een prachtige visbestemming!

Moddervet, in de haven vanaf de steiger, drillen op de viekrante meter. Wat een spektakel!

.

Een weekend met neef Félix en zoon Jelle. Dikke pret!

.

Wind, regen, een luwe plek in een vaart. En dan zo'n prachtige vis als beloning!

.

42ponds graskarper, aan een broodvlok, torpedo's vangen.

.

Release van de eerste van een serie 120+ snoeken dit jaar. Met gekraste vingers als souvenir......

.

Zoon Jelle, 9 jaar, met een zelfgedrilde 122cm snoek. Mooier wordt het niet als vader, samen met je zoon in de boot.

.

De mooiste vissen van Nederland, baars. Rondbuikige Hollands Diep vis, schitterend!

.

De langste in mijn boot dit jaar: 129cm. Gevangen door collega Eric die na het winnen van een Kerstwens een dagje mee mocht. Hij heeft nu zelf een boot:-))

.

De mooiste snoekbaars van dit jaar, helemaal in combinatie met de donkere luchten.

.

Double hookups met Michel tijdens een Volkerak dag. Wilde momenten!

.

Mijn 120cm+ kabeljauw op Soroya, kort na middernacht in de laatste nacht. Wat een waanzinnige vistrip was dit!

.

Metersnoek van nieuw water, sweet taste of success!

.

Prachtige metersnoek die geen moeite had met een 40+cm aasvis.

.

Licht toegetakelde 120cm vis die op een paar meter water een aasvis greep.

.

Mijn lengte PR: 124cm. De derde van 3 metersnoeken in 30 minuten. Greep staartdansend tijdens het achteruitvaren naar de plek mijn swimbait uit de oppervlakte!

.

Volkmar Strikkers:

Volkmar werd gek toen hij hoorde dat hij “slechts” 15 foto’s maximaal aan mocht leveren. En we snappen dat wel; hij heeft echt een bizarre reeks aan grote vis en aan diversiteit van vis gevangen. Benieuwd of dat in 2012 weer lukt, hij is immers nu “student-af” en begonnen aan het werkende leven.

Eind januari, de prognose voor 2011? Nee... De score van 4 bizarre uurtjes...

.

Met HJ het grote water op. 112,113,126 en 126... Compleet gestoord!

.

.

Ook de eerste meerval is een feit, 120 exact

.

Al jaren op zoek naar die eerste meter op de vlieg. Dag 2 dit seizoen: 119... Over de top!

.

Hoosbuien, dikke wind... 's Avonds de beloning: 118 werpend met een twinler

.

Werpend met een bulldawg boven 8 meter water een enorme kleun, hangen!

.

Het hele jaar gaf deze stek maar geen vis prijs, tot eind oktober. Hier wil je wel voor wachten!

.

Toch maar de rivier op in maart, gewoon proberen... Wauw!

.

Nieuw water verkennen én een dikke snoek vangen, top!

.

Vele blank-sessies dit voorjaar, maar als het dan lukt is de voldoening groot

.

Deze maffe 90er kwam de voorn uit het oppervlak halen!

.

Bikkelen in de bellyboat. Windkracht 5-6 en regen, het wordt beloond met deze 90cm snoekbaars

.

Direct de eerste roofbleisessie van het jaar getrakteerd worden op een 83-er...

.

Een waanzinnige september en oktober maand wat de roofblei betreft!

.

Een paar keer per jaar met de bellyboat gericht op grote baars. Deze dag kwamen er maarliefst 3 50-ers uit. Schitterende visserij!

.

Roel Orsel:

Veel grote vis, zijn PR meerdere keren verbroken op snoek, mooie vistrip in Noorwegen en drie hengels in puin aangeslagen. Roel ging lettelrijk “los” in 2011!

.

Tijdens een fotosessie van een dikke 122 van John trekt deze 111 mijn hengel in het water. Met een dosis geluk komen vis en hengel op de kant.

.

De tweede keer haven vissen in december levert weet succes – de 123 is de derde 120+ vis van het jaar en de vierde keer over mijn oude PR. 2011 heeft veel grote vis opgeleverd.

.

In de Lyngenfjord werden een hoop zeewolven gevangen

.

Voor het eerst op groot water zoeken naar groot wild – binnen 15 minuten komt deze 114 de ondiep geviste aasvis halen.

.

Binnen 15 minuten na het vangen van een 114 ; schoot deze 117 uit de planten naar een ondiep gesleepte bulldawg; voor de 2de keer over mijn 2010 PR heen binnen 3 weken !

.

In augustus zitten de snoeken tussen de waterplanten van een plas met erg helder water, een ondiep gesleepte BBZ switbait lokt deze 114 dame uit haar schuilplaats.

.

In 30 jaren snoeken is Roel’s PR niet verder gekomen dan 115, tijdens een ongecontroleerde drift nadat een vlagerige wind opsteekt grijpt deze 125 de langs scherende aasvis – nieuw PR !

.

De jaarlijkse vistrip staat in het teken van Bram’s VWO eind-examen; de Juni trip naar Noord-Noorwegen maakt het mogelijk boven de pool cirkel op meter gul te vissen in je korte broek.

.

Trollen boven een zandplaat in de Lyngenfjord met een cutbait shad levert binnen 1 minuut een dikke bak van een gul op.

.

In Oktober wordt de DA Esox-cup gevist – de vis laat het massaal afweten, waardoor deze 90-tiger de winnende vis wordt.

Jeroen Vloon:

De witviskoning! Won de competitie op de IJssel! Maar ook de kabeljauw koning, want wat ving hij een hoop meterkabeljauwen op Soroya, aan een verticaal hengeltje…… En samen met HJ nog altijd actief in het NKS.

woest dagje roofvissen op groot water

.

dagje Gooimeer, altijd goed voor een paar leuke visjes

.

eerste dikkert van mijn Soroya trip

.

Kneiter sterke kabel u op ultralicht materiaal, geweldig : )

.

Nieuw pr kabeljauw 127cm puur genot op onze laatste nacht een paar uur voor vertrek

.

Nog eentje om in te lijsten

.

Eén en actie dit jaar in het hoge noorden

.

Eén van de vele doubles, we kregen er maar geen genoeg van

.

ff een avondje zeelten voor de verandering met 2 mooie zeelten als resultaat

.

Mooie platten tijdens dagje feederen met collega Tonny, waarvan dit toch wel de mooiste was

.

De uiteindelijke bekroning op een jaar competitievissen, de eerste plek…

.

Ben Hakstege:

Een apart jaar voor Ben. Prachtige vissen in Noorwegen, op de nieuwe stekken altijd “als eerste erin en als laatste eruit”. Er werd gegrapt dat hij daar zijn meter quotum had opgevist. En wat gebeurt er…… inderdaad, een meterloos snoekjaar voor Ben in 2011. Wat zal hij blij zijn met de start van 2012!

.

.

.

.

.

En Bram die op de terugreis een snurkende vrouw "spiegelt"; hilarisch!

.

André de Wit:

De foto’s spreken voor zich. André vangt bijzondere vissen op bijzondere locaties en op bijzondere manieren. Met name zijn tropische avonturen zijn altijd spectaculair. Respect!

.

Het hoeven niet altijd lange sessies te zijn om mooie vissen te vangen. Op sommige stekken heb je korte aasperiodes, waarvan je goed gebruik van kunt maken als je ze eenmaal weet. Samen met Bart visten we 2 uurtjes op zo’n stek wat deze mooie metervis opleverde.

.

.

De hele stek al afgevist zonder ook maar een aanbeet te krijgen. Dan maar een keer het kantje afvissen. Op amper een meter uit de kant gebeurd het dan toch nog en ik krijg een flinke dreun op de hengel. Deze zware metervis mag even later poseren in de laatste zonnestralen!

.

Een dagje met Volkmar achter de baarzen aan begon moeizaam. Totdat ik tijdens het kunstaas wisselen een “gouden” greep deed. Een goudkleurige ratelplug zorgde voor deze 50 plusser en twee vijftigers voor Volkmar!

.

Tijdens een reis naar de Malediven hadden we flink wat pech, koffers zoek, harde wind etc… Het andere uiterste hadden we op de terugreis met onze houseboat. Schitterend weer en we voeren langs de mooiste stekken. Met poppers bestookten we het rif wat resulteerde in een stel mooie GT’s. Lomp sterk met bijbehorend uiterlijk, lomp!

.

Struinend naar bonefish stuit ik op een kleine blacktip shark. Toch maar even aangooien, je weet maar nooit. Tot mijn verbazing gaat de haai gelijk achter het vliegje aan en pakt hem!

.

Wachtend op Volkmar sta ik aan de oever en besluit alvast een paar worpjes te maken. Bij de 3e worp is het al raak en sta ik een negentiger te drillen. Als Volkmar aan komt varen zegt hij dat mijn schatting iets aan de lage kant is….Hij schept de vis en op de meetplank komen we tot 109cm….

.

.

In mijn ogen de mooiste trevally soort, de bluefin. Schitterende blauwe stippen en een geweldige sportvis.

.

Peter Sikking:

Van te voren is een item als dit een prachtige voedingsbodem voor veel hilariteit. En natuurlijk ben ik in dit gezelschap van groot – groter -  grootst vissers, als enige vliegvisser, vaak de paal waar tegen gepist wordt. Dat gaat dan, met veel moeite strak gehouden kop, ongeveer zo: ‘ Peter, we hebben van iedereen ongeveer 10 a 15 VIS foto’s nodig voor het Nieuwjaars item. Denk je dat jij er 1 hebt? Ach, ik laat ze. Er schemert namelijk een kern van waarheid in dit soort geintjes. Tenminste, als het je alleen om de vangst te doen is. Vliegvissen is waarschijnlijk de moeilijkste manier om zo weinig mogelijk vis te vangen. Maar juist in dat woordje moeilijk schuilt de clou. Ik wens dan ook een ieder een moeilijk maar des te bevredigender 2012.

Laat ik goed beginnen. Na een uitnodiging van HJ die het zakelijke met het aangename moest verenigen, was het voor mij het aangename dat overheerste. Na enorm te hebben staan kloten met een hengel die ik niet kende en dito kunstaas toch nog een verrassing. En wat heet. Een roofblei van 82,5 cm. Mijn eerste en waarschijnlijk ook meteen mijn laatste. In ieder geval van dit formaat.

.

Samen met John een dagje snoeken slash snoekbaarzen. Mijn eerste snoekbaars ooit, en meteen één van 72 cm. Prachtige ochtend!

.

Een plaatje van een polder waar we met zijn drieën hebben “gevist”. Gevist met aanhalingstekens. Zelf heb ik meer staan fotograferen voor het artikel.

.

Geen bijzondere foto zul je denken. Zeker niet in de rest van al dit Dutchanglers vis geweld. Toch is dit één van de meest gedenkwaardige momenten van 2011. John – De snoek – Smit staat hier namelijk een snoek te drillen gevangen op een STREAMER!! Ja, je leest het goed. Een STREAMER!! Ik onthoud me verder van commentaar. Dat laat ik aan jullie over.

.

Een Prachtige nimf voor één van de artikelen. De foto is gemaakt door John en later bewerkt door moi. Een plaatje al zeggen we het zelf.

.

Vissers. Een raar volkje. Macho ook. Een echte mannen wereld. Tenminste dat denk je. Staan hier twee door de wol geverfde hengelaars tegen elkaar te praten alsof ze juist een homo bar zijn binnen gelopen. ‘Voel eens aan de mijne dan. Lekker strak he. En deze, die dikke met die taps toe lopende top. Heb je die al gevoeld’? Rare lui, die vissers.

.

Ik had alles geprobeerd. Nat, droog streamer ets etc. Het wilde niet. Het weer zat verschrikkelijk tegen. Water te hoog en veel te warm. Bedenk het maar en het was er. Uiteindelijk heb ik, zoals het spreekwoord luidt, mijn hengel aan de wilgen gehangen. Mijn streamer heb ik erbij gedaan. Leverde tenminste nog een leuk plaatje op. Ben benieuwd of hij er volgend jaar nog hangt.

.

Trieste bedoeling dit jaar. Deze belly boat ligt op de kant. En daar is tie toch niet voor gemaakt. Wederom een plaatje waar het slechte weer en vangst vanaf druipt. Geen mooie shot met vis en hengel. Geen grote grijns. Nee, alleen maar een belly boat in de regen.

.

Na een lange nacht doorvissen liggen mijn twee reisgenoten (zoon en hond) allebei nog in coma. En dat terwijl na dagen de regen eindelijk eens heeft plaats gemaakt voor een zonnetje.

.

Deze foto van mijn zoon zegt eigenlijk alles. Je kunt niet zeggen dat we het niet geprobeerd hebben. Het mocht niet baten. Het slechtste jaar ooit op vliegvis gebied.

.

Bram Orsel:

De jongste telg van het geheel. Maar altijd fanatiek. En laat keer op keer zien dat niemand met hem de kachel aanmaakt als het vissen aankomt. Metersnoek en meterkabeljauw. Nu net student geworden. Benieuwd of hij Volkmar op gaat volgen als de “Eeuwige Visser van het Studentenleven”

Een weekje vissen in Lyngseidet, Noord Noorwegen, ter ere van het behalen van mijn vwo-diploma. Dat leverde heel veel mooie vissen op waarvan dit de grootste was. Een kabeljauw van 1,21m.

.

Omdat mijn pr snoekbaars begin dit jaar heel erg laag stond is het dit jaar gelukt om daar 3x overheen te gaan, waarvan deze snoekbaars van 76cm de grootste was.

.

Dit jaar ben ik niet over mijn pr snoek heen gegaan, maar deze dikke mama van 1,15m mocht er zeker ook zijn!

De pogingen die ik samen met Volkmar op grote snoek waagde liepen vaak op niets uit. We kozen voor potentieel groot en het werd eigenlijk elke keer niks, we sloegen mis, losten onze vissen en hadden er onder de streep gewoon geen geluk mee. De snoekbaarzen lieten zich gelukkig wel van hun beste kant zien en ook grote baars kwam langs.

Hieronder een fotoverslagje van de vangsten uit September en Oktober.

Hendrik-Jan Verheij

Met collega Martijn op pad die meteen een straf snoekbaars PR wist neer te zetten

Volkmar met een net niet 50-er op een behoorlijk grote aasvis bestemd voor snoek

1 oktober, 30 graden, 30 snoekbaarzen en zwemmen in een kribvak, het moet niet gekker worden

Elkaar meer dan 10 jaar niet gezien en wat is er dan mooier om lekker werpend snoekbaarzen te vangen op de grootste rivier van .nl

Double hookups

31 pond schub tijdens de laatste warme septemberdagen op een zinkend vlokje

Kribvakjes uittikken op de IJssel.... ze zitten er heus wel

Ook Volkmar wist de snoukboarzen te raken

Biggetjes op getrolde pluggen

De lelijkste snoekbaars sinds tijden maar wel een dikke 70-er

Een kneitertje op een taaie dag

Samen met John dezelfde vis haken op 2 shads... het kan echt

In oktober staan er een paar mooie sessies geplanned dus wie weet kunnen we ook weer eens een paar fraaie metersnoeken op de gevoelige plaat zetten.

Hendrik-Jan Verheij

Na een vlotte rit staan de tenten al snel en de eerste dagen brengen we door op het strand waar we ons vermaken met zonnen, zwemmen en het vangen van garnalen. Ik weet het zelfs voor elkaar te krijgen om in een mui een beste tong in het garnalennetje te krijgen maar deze weet te ontkomen op het moment dat ik het net omhoog breng. Met een hoop kabaal en een dikke ‘V’ trekkend zwemt ze met het terugtrekkende water weer de zee in.

Een dagje op het Hollands Diep / Haringvliet met Bas blijkt taai te zijn. Normaal gesproken kun je op dit water werpend / speedvertikalend altijd wel aardig een visje vangen maar dat blijkt nu niet gemakkelijk te zijn. Links en rechts peuteren we een visje los maar echt woest wordt het nooit. ‘s avonds vissen we nog even op het Volkerak maar ook in de avondschemer weet ik geen aanbeet los te weken.

Omdat de grote wateren niet veel prijs geven besluit ik later in de week om de rivieren op te zoeken. Zeker op de onder de invloed van het getijde staande wateren is het in de zomer vaak net wat gemakkelijker om een visje te vangen. De stroming zorgt voor meer zuurstof in het water en dat is vaak een voorwaarde voor het vangen van vis in de maand Augustus.

De dames zetten we af op Zuidplein om lekker te winkelen en zelf rijden we door naar de helling. In eerste instantie moet de getijdestroming er nog in komen maar als deze er in komt vangen we in korte tijd een aantal mooie snoekbaarzen die flink knokken en het lichte vertikaalmateriaal flink testen. Wat opvalt is dat het allemaal grove vissen zijn die flink hooggebouwd zijn.

Dikke 70-er

Zondag’s is het weer inmiddels helemaal omgeslagen en met een bak wind en de nodige voorspelde buien keer ik met Andre de Wit terug naar de rivier. Met de bilgepomp op volcontinue en een dikke meter deining weten we al fireballend en vertikalend 2 snoekjes en een aantal fraaie snoekbaarzen te vangen. Ik los op een forse voorn nog een hele dikke vis die de dag een echte gouden rand had kunnen geven.

Leuk slag vis

Ruig weer ruige vissen

Prachtig

Mean Green

Het weer is er inmiddels ook niet beter op geworden, de ene actieve storing na de andere trekt over ons heen en de temperaturen zijn niet echt heel behaaglijk. Komt nog bij dat het gras onder onze tent vanwege het vele vocht begint te rotten waardoor je af en toe een behoorlijk naar luchtje moet trotseren om droog te zitten :) Toch vermaken we ons prima met bezoekjes aan Neeltje Jans, het bezoeken van wat pittoreske dorpjes en het barbecuen onder de paraplu omdat het net moest regenen toen het vlees erop lag.

Als ik de ochtend na de barbecue heel vroeg wakker wordt hoor ik uit de naast de camping gelegen sloot een heel koor aan smakkende geluiden. Omdat ik ook iets kwijt moet loop ik richting het toiletgebouw en loer ik op de weg terug door het riet heen waar ik na enige tijd een groepje karpertjes zie die de muggenlarven tussen de rietstengels aan het opzuigen zijn.

Opportunist als ik ben roept dit om actie en in de tent kijk ik even om me heen naar een geschikt aasje. Mijn oog valt op een zak eierkoeken en gewapend met een penhengel en een 2500 molentje met 20/100 nylon sta ik even later weer bij de sloot. Het duurt niet lang voordat een van de karpers de stukjes eierkoek die ik tegen de overkant heb gegooid in de gaten heeft en voor ik het weet worden deze gris van de oppervlakte afgegrist. Het nadeel voor mij is dat er een manshoge rietkraag voor me staat maar door hier overheen te werpen weet ik toch al snel een mooi bonkig schubje te haken waarna ik al heen en weer rennend het visje uiteindelijk door een opening in het riet weet te landen. Uit mijn ooghoeken zie ik de rest gewoon doorazen en ik vermaak me in de vroege ochtend prima met het, in campingsmoking gekleed, vangen van kleine schubkarpertjes.

Leuke sport op licht materiaal

Die week komt ook Volkmar twee daagjes langs en we kiezen dit keer voor een ander getijdewater onder de rook van Rotterdam. We vangen wat baars, Volkmar weet een paling midscheeps te haken die zijn shad en onderlijn tot een slijmerig prop reduceert en we weten nog wat leuke snoekbaarzen te haken. Zeker geen topresultaat maar we vermaken ons prima en Volkmar heeft zich in ieder geval gekwalificeerd voor het NK palingworstelen.

Op naar het WK ?

Paar leuke snoekbaarzen

De dag erna besluiten we er vroeg uit te gaan en we gokken op groot. Werpend vissen op het Volkerak op grote snoek. Omdat we er al in het donker opliggen kiezen we ervoor om heel kortstondig even te verticalen waarbij Volkmar een dikke vis halverwege de dril lost. Aan mijn fireballhangel hangt een grote diepgevroren voorn die, als we ons gereedmaken om te gaan werpen, wordt gegrepen waarna er in hoog tempo lijn wordt genomen. Ik pak snel de hengel en hijs aan maar geheel in lijn met de matige resultaten van de laatste tijd is er geen tegenwicht behalve een afgekloven voorn op de fireball.

Een prachtige ochtend

We vissen hierna een aantal plantenbedden af waar ik op een grinder spinnerbait een vis missla die even later door Volkmar wel gevangen wordt. Een prachtige hardvechtende snoek van dik in de 80 centimeter. Hierna komt de zon er flink door en krijgen we vrijwel geen aktie meer. Ik weet aan het eind van de ochtend nog wat snoekbaarsaanbeten los te weken waarna we van het water afgaan.

Op de spinnerbait, uit de planten

Toch nog een paar aanbeten

Voor het weekend breken we ook onze tent op. De weersvoorspellingen zijn niet woest en we besluiten om de laatste week weer lekker in het comfort van ons eigen huis door te brengen. Wellicht geeft mij dat ook de kans om op ‘gekend’ water nog een paar mooie vissen te vangen.

In de loop van de zondagochtend pak ik dan ook wat karperstokken in en schuif ik aan bij Michel en John die zich aan een zandgat hebben geïnstalleerd. Erwtensoep, glühwein en de nodige grappen en grollen maken het een aangename ervaring maar de vis staat uit.  1 twijfelachtige aanbeet die loslaat is wat we aan het eind van de dag mogen noteren.

De volgende dinsdag heb ik met Michel afgesproken om het op groot water te gaan proberen. We laten de snoeken even met rust en gokken op snoekbaars en baars. De weersvoorspelling is pittig, weinig wind maar wel temperaturen onder het vriespunt en dus in dit jaargetijde ook veel mist en dichtgevroren hengelogen. De maandagavond breng ik een 40-tal grote spieringen naar Michel en bespreken we nog even de opties. We gaan om half 6 rijden zodat we bij het licht worden op het water zitten.

De andere ochtend arriveren we netjes op tijd bij de helling waar we niet geheel onverwacht helemaal niemand aantreffen. Dikke lagen kleding, dubbele sokken en goede handschoenen moeten ons vandaag warm houden terwijl we beiden bedenkelijk richting het water kijken waar de mist een ondoordringbare muur vormt.

We besluiten niet te starten op de vooraf  beoogde stek maar we varen naar een hoek van het water waar we in ieder geval geen scheepvaartverkeer hoeven te verwachten. Terwijl Michel de radarreflector aan de verlichting stang vastmaakt stuur ik behoedzaam navigerend op de GPS het slagschip van Michel richting een rijtje waypoints. Halverwege doemt nog een langzaam varend vrachtschip op in de toch wel erg dichte mist en ik besluit maar een beetje om te varen om niet in de problemen te komen.

Toch arriveren we na een minuut of 10 in het beoogde hoekje waar we allebei 2 hengels overboord zetten. Michel vist met een shad op de handhengel en een spiering op de fireball op de bijhengel. Zelf vis ik met de fireball op de handhengel en een sleephengel als bijhengel.

Binnen 10 minuten slaat Michel aan op een harde aanbeet waarna een mooie hoge en dikke vis geschept kan worden.  De vis ligt nog niet in de boot als ook zijn bijhengel doorbuigt en even later nummer 2 zijn collega aan boord mag begroeten. Dat begint goed, 10 minuten bezig en al een dubbel hookup !

Direct gevolgd door een beet op de bijhengel

Mooie dubbel

2 mooie grove vissen worden na het schieten van wat platen weer teruggezet.  Zou het dan weer zo’n achterlijk topdag worden als laatst met Volkmar ? In tegenstelling tot enkele weken eerder blijft het na dit snelle succes een stuk langer stil. Michel vangt nog een wat kleiner exemplaar op wederom de bijhengel en we krijgen links en rechts wat frummels maar het voorspoedige begin zet niet echt lekker door.

Het op koers houden van de boot is zelfs met GPS verdraaid lastig vandaag, zonder een referentiepunt aan land is het lastig inschatten hoe je vaart en de lijnen die we dan ook op de GPS tekenen zijn behoorlijk grillig. Ook de mist en de temperatuur van -4C  helpen niet echt mee, de lijnen bevriezen op de spoel of  zitten continue vast aan de lijnroller van de molen. Ook de topogen van de hengels vriezen om de haverklap dicht dus echt lekker vissen is anders. Toch vissen we stug door, op dit soort dagen kan een goede doorzettersmentaliteit het verschil maken tussen een slechte of een goede dag.

Het loopt langzaam richting het middaguur en echt veel actie krijgen we niet. Michel vangt nog een vis en ikzelf moet de eerste fatsoenlijk aanbeet nog krijgen. De sleephengel heb ik inmiddels vervangen door een fireball hangel maar veel soelaas biedt het niet. We proberen wat verschillende dieptes maar  ook dat maakt geen verschil.

Tegen het middaguur neem ik plaats achterin de boot als Michel zijn hengel aan het verbouwen is. Een ft shad met een 28 grams kop wordt op tempo langs een scherp talud gesleept waarbij we de diepte laten variëren tussen 5 en 11 meter. Na enkele minuten krijg ik dan toch een tik op de shad en komt een aardig aanvoelende vis langzaam richting boot. Het zenuwachtige trillen tijdens de dril verraadt al dat het hier om een baars gaat maar toch zijn we allebei even stil als een baars model voetbal door de oppervlakte heenbreekt.

Snel het net eronder en even genieten van een schitterende baars, zo vang ik ze niet vaak en deze maakt mijn dag alweer helemaal goed. Het hoeft niet altijd de hele dag door vangen te zijn om een goede dag te hebben en deze baars onderstreept dat maar weer eens.

Baars model voetbal

Met hernieuwde motivatie vissen we verder maar we weten verder geen vis meer te vinden. Gelukkig is de mist inmiddels wel wat opgetrokken en we besluiten dan ook om een stuk te gaan varen en het op de oorspronkelijk beoogde stek te gaan proberen. Hier vinden we enorme scholen witvis die we met onze shads dan ook regelmatig aantikken maar de rovers geven niet thuis. Ook dieper en ondieper dan de witvis weten we ze niet te raken.

Toch hebben we het idee dat op dieptes van 10 en 11 meter wel degelijk snoekbaarzen liggen en we besluiten dan ook te ankeren en het met de pen te proberen. 4 gekneusde spieringen liggen niet veel later geurend op de bodem terwijl we met de brander een blik erwtensoep opwarmen.  De soep smaakt heerlijk en we genieten even van het stilzitten.

Regelmatig verplaatsen we daarnaast de pennen maar erg veel succes kunnen we niet noteren, aanbeten blijven domweg uit. We kijken elkaar nog maar eens aan en besluiten de ankers te lichten en nog een klein stukje te varen. Dat lichten kost overigens nog best wat moeite, het nylon touw snijdt flink in de verkleumde handen en de natte handen kunnen de vrieskou ook niet echt waarderen. Ik ben dan ook blij als de ankers binnenboord zijn en ik de handen kan drogen en mijn handschoenen weer aan kan trekken.

Even later gaan de vertikaalhengel en de bijhengel met fireball weer overboord en de inspiratie is wel enigszins op. Redelijk futloos zit ik dan ook de shad op te wippen als ik toch plotseling een tik op de bijhengel meen te zien. Een snelle aanslag bevestigd mijn vermoeden als de hengel goed krom gaat en een prima aanvoelende vis het talud afschiet. Er wordt best aardig lijn genomen en even denk ik aan een snoek maar niet veel later doorbreekt toch een fraaie snoekbaars het wateroppervlak.

zwaarbevochten vis

Met hernieuwd elan vissen we verder maar tegen een uur of 4 moeten we constateren dat het er gewoon niet inzit vandaag. Michel stelt voor om nog even naar de stek van vanochtend te gaan en ik vind het een prima idee. Praktisch in de schemering krijg ik daar nog een mooie tik op wederom de bijhengel en mag ik nog een dikkertje noteren.

Dikkertje in de schemering

We vissen nog een half uurtje door maar moeten dan de handdoek in de ring gooien. Het was een koude dag waarbij we puur op doorzettingsvermogen nog een aantal vissen in de boot wisten te krijgen. Makkelijk was het zeker niet, de vis lag er wel maar stond gewoon uit en we wisten de knop om ze aan te zetten vandaag niet te vinden.  Toch ga ik wel met een goed gevoel het water af, we hebben eruit gehaald wat erin zat.

Zaterdagmiddag sla ik nog even wat shads en zware loodkoppen in bij de hengelsportzaak waarna ik thuis de spullen klaarmaak. Een grote reistas voor visspul, warmtepak en warmtelaarzen. Hengelkoker erbij, rugtas met kleding… Pfff dat wordt weer wat in de trein!

Rond de klok van negenen stap ik weer uit de trein. Roel staat al te wachten en nadat we elkaar de handen schudden laden we de spullen in zijn auto. Een korte rit later ploffen we neer op de bank, ik maak kennis met de rest van het gezin en we drinken een paar biertjes. Redelijk bijtijds zoeken we de bedden op, morgen weer vroeg dag.

Net als dinsdag hebben we een forse rit voor de boeg. Halverwege zullen we Michel en John tegenkomen, om vervolgens achter elkaar verder te rijden. Door een kronkel in de hersens blijken we echter beide op een andere carpoolplaats te staan, op een geheel andere snelweg en tevens een totaal andere route… Geen punt, dan zien we elkaar bij de helling.

Het is nog donker als we arriveren. John en Michel zullen een klein kwartier later aankomen en dus besluiten we alvast alles klaar te maken. Ik moet mijn hengels toch nog optuigen, dus dat scheelt alweer een zenuwachtige start, knopend op het water…

Eenmaal te water stuiten we op een probleem. De, amper een jaar oude, Honda van Roel start niet. Het lijkt er op dat de brandstof niet wil ontbranden, dan wel niet in de verbrandingskamer terechtkomt. Nu heeft Michel tegenwoordig genoeg vermogen achter zijn boot hangen om een mammoettanker op sleeptouw te nemen, maar echt ideaal zal dit niet zijn een hele dag lang. We zijn dan ook blij dat de motor, wanneer we hem op half gas proberen, toch start en varen rap naar de eerste stek.

Ik stel voor om eerst te gaan speedverticalen. Dit was dinsdag de meest succesvolle methode en bovendien kun je snel veel water afdekken op deze mannier. Eerste drift op 7,5 meter en dan steeds een halve meter ondieper, zo stel ik voor. Roel stuurt de boot het talud op en zonder erover na te hoeven denken hang ik een forse witte shad aan de onderlijn. Als Michel en John even later gearriveerd zijn krijg ik al snel een vlammende aanbeet en mag ik de eerste snoekbaars van de dag noteren. Ze liggen er nog!

De eerste is snel gevonden!

We vissen verder en het duurt niet lang of ook nummer twee, een vis van achter in de zestig, komt even het daglicht aanschouwen. Ik geef de kleur en type shad door aan de rest en we vissen verder. Opvallend is dat Roel dezelfde shad gebruikt, maar deze, iets grijzig en met een zwarte rug, wordt totaal genegeerd. Dit terwijl ik nog twee fikse aanbeten weet te missen. Ook Michel lost een vis op de fireball en even lijkt het er op dat het weer net zo´n feest gaat worden als de vorige keer.

Knappe vis!

Dan komt plots de mist opzetten en stoppen de beten per direct. Daar waar we dinsdag juist volop vis vingen in de mist is het nu compleet over. Of zou er veel gevist zijn de afgelopen dagen? We proberen een en ander, langzaam en snel, fireball, sleepje en shads, maar weten geen enkele aanbeet meer uit te lokken. Omdat we er van overtuigt zijn dat de vis er wel ligt tover ik mijn rangevib verticaalplug weer tevoorschijn. Deze leverde dinsdag op dode momenten ook een aantal aanbeten op, zo vertel ik tegen Roel. En dat het niet de eerste keer was dat deze plug juist scoorde wanneer shads hem lieten afweten, vertel ik er direct achteraan. Mijn vertrouwen wordt reeds binnen enkele minuten beloond, want als ik de plug na een ferme haal weer laat afzinken wordt deze met een enorme beuk onderschept, wat een knal!

Daar waar Hendrik Jan en ik dinsdag regelmatig aan een grote baars dachten, terwijl het een snoekbaars betrof, zo wordt ik nu juist voor de gek gehouden door wat aanvankelijk een mooie snoekbaars lijkt. Rustig en met flinke druk op de lijn dril ik de vis vijf meter omhoog, om dan zowat achterover de boot uit te rollen, wat een monster… baars!

Ik schreeuw bijna naar Roel dat hij het net klaar moet pakken, dit is een vijftiger en zo niet dan eet ik mijn pet op (dat kun je rustig denken als je die toch vergeten bent…) de vis spurt een paar meter terug de diepte in om woest bonkend weer naar het oppervlak gedirigeerd te worden, dan gaat in één haal het net eronder en mag ik mijn trofee aanschouwen. Niet normaal wat een bak! Snel op de plank ermee.

Mijn vermoedens bleken meer dan juist. Met 51cm een echte specimenbaars, vier centimeter boven mijn oude PR. Wat een waanzinnig mooie vis, snel op de foto ermee.

Megabaars!

Wat een monsterlijk mooie vis!

Ik stuur een smsje naar John en vraag direct of zij nog wat beleefd hebben. Het antwoord is negatief en we besluiten rustig in hun richting terug te vissen, om daarna wellicht een andere stek te bezoeken. Ik mis nog een beet op de verticaalplug maar dan lijkt ook deze plug niet langer in smaak te vallen bij de rovers.

Als we een ondiep bultje meepakken vouwt mijn bijhengel mooi dubbel. Eerst slaan dan denken en tot mijn genoegen begint een mooi gewicht te bonken aan de andere kant van de lijn. Een kleine voorn op de fireball bleek genoeg om deze fraaie 70er snoekbaars over de streep te trekken, waarmee de dag voor mij toch al weer knap succesvol begint te worden.

Als we een tijdje met John en Michel opvissen zakt plots de steunhengel van Roel mooi door, de baitrunner geeft lijn af en snel wordt de haak gezet. Direct wordt duidelijk dat een grote snoek het op een sleepje aangeboden voorntje wel zag zitten, want een lange, niet te stoppen run is het eerste wapenfeit van deze vis. Een minuut lang lijkt het er op dat Roel beloond gaat worden met een flinke snoek, maar dan valt plots de spanning weg. De snoek is door de 40 ponds fluor carbon gegaan en zwaar balend blijft Roel achter… Voor mij de reden om nooit zonder onderlijn te vissen, ook al zou dat misschien een paar vissen schelen.

We besluiten nog een keer te speedverticalen en dan een andere stek op te zoeken. Redelijk vlot wordt mijn witte Mitchell Pulse shad onderschept maar helaas lost de vis direct. Als dan ook nog blijkt dat de vis de staart van mijn shad eraf gesnoept hebt baal ik even, hier had ik er natuurlijk maar één van bij me vandaag… dom…

Uren van stilte breken aan. We verkassen twee maal, varen flinke afstanden en proberen een aantal verschillende stekken op verschillende dieptes. Eenmaal wordt er een voorntje van mijn fireball gesnoept, verder blijft het vooral erg stil. Bij John en Michel is het niet anders, zij hebben nog steeds geen enkele vis in de boot gehad zelfs. Het is taai vandaag, al valt dat voor mij reuze mee…

We besluiten een heel eind te gaan varen, naar een totaal andere stek die Roel in het verleden een paar hele mooie dagen heeft opgeleverd. De wind snijdt in onze gezichten, we moeten het er voor over hebben. Ik droom nog even weg naar die monsterbaars eerder op de ochtend… Whop, daar gaat mijn per overboord… We vissen hem op maar het beloofd een frisse middag te worden…

 Op de nieuwe stek besluiten we eerst maar weer wat te speedverticalen, we zijn nog geen vijf minuten onderweg als mijn salt shaker met een mooie tik onderschept wordt, heftig stompen duidt op een leuke baars. Midden dertig en puntgaaf. Snel onthaken en weer terug.

We hopen de vis gevonden te hebben maar niets lijkt minder waar. We vissen een groot gebied uit maar kunnen geen aanbeten noteren. Ook het uitwerpen van de oevers levert niets op. Als we weer terug verticalen richting het eerste talud en Roel zijn ‘hoos’blik leeg kiepert, nadat hij zijn ‘bijhengel’ even ter handen genomen heeft zie ik dat zijn hengel staat te bonken in de steun. Het levert een vrij hilarische reactie op en bovendien is de vis gevlogen voordat hij zijn ‘bijhengel’ op kan bergen en zijn verticaalstok kan pakken…

Michel en John komen ook weer aangevaren, zij pakken het talud rond de 11-12 meter, daar waar wij rond de 9 meter blijven hangen. Al vrij snel zie ik Michel een snoekbaars drillen en landen, eindelijk hebben ook zij vis in de boot. Even later krijg ik een vlammende aanbeet, weer op de saltshaker. Vrij snel wordt duidelijk dat het weer een baars zal zijn, maar wel één van serieus formaat! Een kogelronde vis van 43 mag even poseren voor de camera. Schitterende vis! Toch valt ze in het niet bij de reus van vanochtend, die 8cm maken wel een wereld van verschil.

Kogelronde veertiger

Wij zijn tien minuten verder als ik weer een gortdroge beuk op de toep voel, dit keer felle kopstoten, knappe snoekbaars! Ook Michel drilt er nog eentje af. Het lijkt langzaam een beetje op gang te komen, want in korte tijd vangen Michel en ik er nog eentje bij. Dan blijft het weer even stil. Roel wil een beetje bijtijds stoppen en dus maken we een plan voor het laatste half uur vissen. Blijven we hier? Of gaan we het nog even proberen op de plek van vanochtend? We besluiten het laatste…

Tegen het eind van de middag komt de visserij echt op gang

Fout… Foute beslissing! We hadden gehoopt nog wat snoekbaarzen van mooi formaat tegen te komen maar het blijft akelig stil. Als we even later terug varen richting de helling krijgen we bericht van John en Michel te horen dat het aardig begint te lopen daar. John heeft nog een mooie snoek te pakken en ook de snoekbaarzen komen los. Voor ons zit het er op vandaag, tijd om de te traileren.

In de schemer ruimen we de spullen op, waarna we aan de terugreis beginnen. Geen mist en geen files, in tegenstelling tot de dinsdag ervoor. Ik vind het jammer voor Roel dat hij niks heeft mogen vangen, maar het is niet anders. Zelf heb ik toch weer een behoorlijke topdag achter de rug. Met zes snoekbaarzen en 3 baarzen, waarvan één van record formaat, een dag die weer in de boeken verdwijnt!

Groet,
Volkmar Strikkers

Als ik mezelf een weg baan door het hoge gras langs de kribben zie ik tot mijn spijt dat er op het plekje dat ik voor ogen had al iemand zit te vissen. In het duits met pools accent vertelt hij me dat het nog niet veel is. Een net maats snoekbaarsje waarvan de rigor mortis al is ingetreden is daar jammer genoeg getuige van.

Dan maar een kribje verderop, de hele hap gaat weer op de schouders en ik baan me weer een weg door het natte gras om het verderop te gaan proberen. De hengel is al opgetuigd en met een korfje van 60 gram zoek ik even hoe de stroomnaad loopt om vervolgens de lijn vast te clippen.

5 korven voer worden op de stek geleegd waarna ik een onderlijn in de wartel hang en de haak beaas met 3 maden. Met een mooie ‘ping’ stopt de worp op de lijnclip waarna ik de hengel naar voren beweeg en de korf mooi op de stek beland.

Terwijl de korf nog ‘zoekt’ in het stroomnaadje naar een richeltje om te blijven liggen zie ik al een mooie aanbeet  op de top en weet ik de eerste voorn te landen. In hoog tempo komen de beten door en ik probeer het tempo van vissen en voeren zo hoog mogelijk te houden om meer vis op de stek te trekken en hopelijk wat mooie kolbleien op de stek te krijgen.

Jammer genoeg gooit een obstakel onder water roet in het eten omdat ik bij de 8e inzet muurvast kom te zitten. Na wat gemorrel rest me niks anders dan de boel los te trekken. Snel tuig ik opnieuw op en al snel zit ik weer te vissen. Een harde aanbeet doet wat anders dan een voorn vermoeden en dat blijkt ook te kloppen als een winde van dik 40 centimeter me een beetje pissige aankijkt. Snel de haak eruit in het water en weg ermee.

Dan lijkt het winde uurtje aangebroken want ik vang er binnen no-time een stuk of 5 tot een 50 centimeter aan toe waarna ik vervolgens weer een korf aan de IJssel offer. Met een 15 niet al te grote voorns in de emmer geef ik het op, inpakken en wegwezen.

Om 10 voor 6 ‘s avonds pik ik Volkmar op van het station voor de Dutchanglers barbeque die we hebben gepland. Lekker met een aantal mensen die voor de site schrijven een avondje bieren en vlees verbranden. Eenmaal thuis schroeven we een terrasheater in elkaar met een handleiding die zo vanuit het chinees door google translate heen lijkt te zijn gehaald. Toch weten we met een beetje common sense het apparaat in elkaar te zetten en kunnen we aan de bak.

De avond vliegt in alle gezelligheid voorbij en om half twee in de nacht breien we er een eind aan. John, Roel en Volkmar slapen bij mij en Arno en Michel die de andere dag bij elkaar in de boot zitten gaan richting Michel.

Nog geen 5 uur later hoor ik beneden het gebrom van John die kennelijk al wakker is. Zelf ben ik daar nog niet helemaal klaar voor maar aangezien het prachtig weer gaat worden rol ik met wat moeite toch uit mijn bed om te gaan vissen. Echt snel gaat het allemaal niet deze ochtend en als John en Roel vertrekken richting het westen om daar te gaan vissen zijn Volkmar en ik nog de boot aan het klaarmaken. Pas om een uur of 8 is dat allemaal gereed en ik loop naar binnen om de koffie te gaan halen. Daar tref ik zoon Bas aan die vraagt of hij mee mag, prima wat mij betreft.

Bas is altijd even fanatiek

Alles bij elkaar staan we om half negen aan de helling waar net de zon door de ochtendmist heenprikt. Gelukkig hoeven we niet ver te varen omdat we gewoon in de haven gaan beginnen. Er wordt daar op witvis gevist met feeder of vaste stok en al diverse malen hoorde ik van witvissers dat ze lastig gevallen werden door snoeken die net gehaakte vissen pakten.Tijdens de eerste drift komt een bevriende witvisser aanlopen om te vissen en al snel heb ik geregeld dat we in de middag de vangst kunnen overnemen. Scheelt toch weer in de komende weken als ik wat voorns en kolbleien op voorraad heb. Het aas kan niet vers genoeg zijn wat mij betreft.

Met 2 dobberhengels en 2 fireball hengels en Bas met een grote shad kammen we het talud uit maar na een dik uur is het nog steeds helemaal niks. Ook Michel en Arno die op de plas liggen hebben nog niks gezien dus ik besluit om te verkassen richting rivier. Daar gooien we een anker uit en werpen we een stroomnaad uit. Al snel vang ik een, voor IJssel begrippen, mooie baars maar daarna wordt het stil.
Ook een verderop liggende plas geeft niets prijs, wat jagende roofblei weten we niet te vangen en afgezien van 1 snoekbaarsaanbeet die niet blijft hangen op de vertikaalhengel geven ook de dobberhengels niet thuis.

Toch is het genieten op het water, je voelt de herfst. Vluchten met ganzen komen over, kieviten verzamelen zich en overal zie je dat het wachten is op het omgaan van de schakelaar naar herfst en winter. Volkmar en ik zijn het erover eens dat de eerste koude nachten een hoop gaan veranderen.

Rond het middaguur gaan we weer de rivier op en vaar ik een stukje stroomopwaarts naar een gekende stek. Hier ankeren we en weten we een serietje mooie en maatse snoekbaarzen te vangen. Harde aanbeten op werpend geviste shadjes die we subtiel door de stroomnaden laten huppelen. Als we rustig terugvissen geeft Bas aan dat hij het wel zat is. Ik bel naar huis en Anita vind het geen probleem om hem even op te komen halen. Als we Bas over de dijk hebben gezet varen we terug richting de haven waar we onderweg Michel en Arno tegenkomen die een stroomnaadje aan het uitvissen zijn. We kijken er even rond maar besluiten dan door te varen richting de stad.

Mooie maatse vis

Volkmar haakt in een nering die we uitvissen een baars formaat aasvis en deze verdwijnt dan ook in de bun. We besluiten om de boot aan een drijvend ponton vast te maken en we vissen de stek uit met kleine shad raps. Superleuke visserij op een mooi formaat scholenbaars. Diverse keren volgt een groepje van deze roofridders de plug waarbij we diverse vissen weten te vangen. Zoals zo vaak is het na een half uurtje uit met de pret want we weten geen beten meer uit te lokken

In de haven halen we vervolgens een klusje mooie voorn op uit het net van de witvisser als ook Michel en Arno aan komen varen. In eerste instantie geven ze aan het wel zat te zijn maar als ik aangeef dat ik wat stroomafwaarts nog een plas wil bezoeken geven ook zij de boot de sporen. We vissen zonder success een oude haveningang uit en ook de plas geeft niets prijs.

Terwijl Arno en Michel doorzetten op de plas besluit ik dat we het roer om gaan gooien, we gaan werpend vissen op de rivier met licht materiaal en kleine shadjes. In een kribje dat altijd goed is gaat de boot voor anker en vliegen al snel 2 kleine shadjes de stroomnaad in. Wat tot op dat moment een tam dagje is veranderd in dit kribje in hoog tempo in een betere dag. Waar we de shad ook inwerpen we krijgen beet na beet en de teller loopt rap op richting 20 vissen. Zeker niet de grootste vissen maar op het relatief lichte materiaal hebben we het prima naar ons zin.

Niet allemaal even groot

We vissen zo stroomopwaarts en overal vangen we snoekbaars en baars, de laatste gaan bij geschiktheid de bun in om te verhuizen naar de bak bij mij thuis en de snoekbaarzen gaan zonder uitzondering allemaal terug. Als we rond een uur of 6 uiteindelijk van het water afgaan hebben we de 50 vissen aangetikt en zeker een veelvoud aan aanbeten mogen noteren.

Leuke maatse vis, goeie sport op licht materiaal

Een dag heerlijk gevist waarbij de beoogde snoeken het af lieten weten maar waar door te wisselen van aanpak er toch leuk success is geboekt. Die grote snoeken die komen wel weer en de soms keiharde snoekbaarsaanbeten zijn ook best wel verslavend :)

Fanatieke aanbeten

Het is s’ochtends nog behoorlijk koud en bovendien blijkt het als we aankomen bij de trailerhelling erg mistig. Voor onze veiligheid, maar ook om gezeur te voorkomen met onze op boetes beluste sterke arm besluit ik mijn veilig opgeborgen radarreflector uit een van de kasten van mijn Lund te trekken en in elkaar te zetten. Met Ducktape monteren we deze op de lange stang van de navigatieverlichting waardoor deze hoog boven de boot uittorent. Het traileren verloopt vlot en snel duiken we de rivier op. Ver hoeven we niet te varen naar de eerste stek. Op deze plek staan veel waterplanten langs de oever en tussen de kribben. Volkmar klapt de I-pilot uit en op zo’n 10 tot 15 meter uit de planten klik ik op “anchor” zodat we op ons gemak de planten kunnen uitwerpen met spinnerbaits. Als we geen beet krijgen laten we ons op de stroom afzakken naar de volgende veelbelovende stek waarna we dit ritueel herhalen. We hebben een aantal stekken zo afgevist als ik voor het eerst een tik krijg op een grote bucktailspinner die ik kort tevoren aan mijn speld heb gehangen, net nadat ik deze heb gestart vlak voor een plantenbed. Als ik aansla heb ik een heel even contact waarna de spanning meteen weer weg is. Balen, dat was de eerste beet!

Een steeds meer geziene gast

Helaas blijkt het ook de laatste beet want wat we ook doen, meer beten krijgen we niet. We besluiten dan ook te verkassen naar een ander stuk van de rivier waar we vele mooie stekken afwerpen. Maar wat we ook doen en waar we ook vissen er gebeurd niets meer. Volkmar weet een eind verderop nog een plasje waar ik jaren geleden ook al eens heb gevist met de belly-boat en welke in open verbinding met de rivier staat. We geven de motor dan ook flink de sporen en even later varen we de plas op. Ook hier kammen we met onze baitcasters en allerhande soorten kunstaas de kanten en plantenbedden uit op zoek naar snoek. Deze lijkt echter behoorlijk vast te liggen want ook hier blijven aanbeten uit. Gelukkig is het inmiddels wel een stuk aangenamer geworden. De mist is weg en met enige regelmaat laat de zon zich zien. Ondanks het feit dat we nog steeds geen vis hebben kunnen foppen hebben we het prima naar ons zin. Volkmar kent dit gebied op zijn duimpje en verteld honderd uit over de vele mooie vissen die hij op de verschillende stekken hier heeft gevangen, maar soms ook verspeeld.

Roofblei!

De ochtend is al aardig gevorderd als we besluiten van tactiek te veranderen. De snoek is duidelijk niet erg los vandaag en dus willen we later op de dag met de fireball en dobber nog een aantal stekken gaan afvissen, hopen dat we met natuurlijk aas nog wel een mooie snoek kunnen verleiden. Omdat we echter geen aasvissen hebben zullen we eerst moeten proberen een paar baarzen te vangen. Volkmar weet nog wel een paar plekken waar dit moet lukken. Op weg naar deze baarsstekken passeren we nog enkele mooie peilers van een brug. Omdat deze plekken bekend staan als goede roofblei stekken leg ik hier de boot in de stroom op ruime afstand ervan. Volkmar maakt de eerste worp en zijn kleine Yo zuri plug land vlak bij een van de peilers. Als hij begint met snel binnen draaien volgt meteen een aanbeet. Hangen! Even later kan ik een mooie roofblei pakken die heel even op de foto mag. Omdat we inmiddels zijn afgedreven vaar ik de boot weer richting peilers. Weer vliegt de plug van Volkmar richting peiler en ook deze keer is het meteen raak! 2 worpen, 2 vissen! Even later weet ook ik op een Illex Chubby plugje een roofblei te vangen en een paar minuten later nog een. Zo hebben we dus in 10 minuten tijd 4 roofbleien in de boot. Volop actie dus. Zo snel als we de eerste vier roofbleien vangen, zo snel stopt het echter ook weer. Ofwel er zit geen roofblei meer, ofwel ze trappen er niet meer in.

Baars, winde en een snoekje

We vervolgen dan ook onze weg op zoek naar de baarsstek. Daar slepen we onze kleine plugjes vlot achter de boot en het duurt niet lang voordat we beet krijgen. In korte tijd vangen we zo een aantal baarzen waarvan we er enkele bewaren in de bun. Ook een dikke winde ziet wel wat in het plugje van Volkmar. Als we op een plek een meerdere aanbeten krijgen besluiten we deze plek werpend af te vissen. Ook dit resulteert in enkele baarzen en warempel meldt zich ook nog een klein snoekje op mijn 3,5 inch Stom shadje. De zon schijnt inmiddels uitbundig en de temperatuur is voor de tijd van het jaar bijzonder aangenaam. Zo koud en kil als het vanochtend was, zo heerlijk is het nu.

Eindelijk snoek

De tijd vliegt en we willen nog een poging doen een dikke snoek te vangen en dus besluiten we half de middag een mooi plasje aan te doen. Daar aangekomen tuigen we 2 fireball en 2 dobberhengels op. Enkele baarzen krijgen een tik in de nek en worden opgeofferd, op zoek naar snoek. We zijn nog maar 5 minuten aan het vissen als Volkmar meldt dat zijn vis op de fireball is gepakt. Heel even geeft hij wat lijn bij om vervolgens vast te slaan op zo te zien een mooie vis. Zijn baitcaster wordt in een mooie curve getrokken en enkele keren neemt de vis een paar meter lijn. Na 2 minuten ligt de vis naast de boot. Middels de kiepgreep grijp ik de vis en til deze uit het water. Eenmaal in de boot begint de vis nog even flink te “schoppen” en draaien en ben ik blij dat ik mijn golfhandschoentje aanheb. Anders hadden mijn handen zeker de nodige krassen gehad. De vis mag poseren met een blije Volkmar die de eerste goeie snoek van vandaag (mijn dropshot snoekje tellen we maar niet mee) even later mag terugzetten. Zo dat smaakt naar meer! We maken onze spullen weer in orde en trollen langzaam backtrollend de plas af. Er verstrijkt de nodige tijd maar er komt ondanks het snelle succes geen vervolgactie meer. Om 17.00 uur besluiten we terug te varen naar de helling. Het is een lange dag geweest waarbij de snoek niet erg los bleek te zijn. Toch hebben we ons met vele baarzen, roofbleien, een winde, een snoekje en uiteindelijk een mooie snoek voor Volkmar uitstekend vermaakt.

Puntgave vis

Michel Rijnberg

Daar waar normaal gesproken de snoekbaars vanaf mid-september op de IJssel goed te vangen is blijkt het dit jaar elke keer toch nog behoorlijk taai om wat aantallen te vangen op de rivier. Echt samenscholen en de plassen optrekken lijkt er nog niet bij te zijn en afgezien van wat uitschieters de laatste weken is het gewoon hard werken voor een visje.

Afgelopen week kwam het er toch van om 3 avonden de rivier op te gaan waarbij een aantal vaak goedlopende stekken geankerd werden uitgevist. Frappant was dat je vaak een echt bijtuurtje had waarin je je helemaal klem ving, waarna het opeens over was. Toch wisten we enkele, voor IJsselbegrippen, mooie vissen te vangen in de 50 en 60 centimeter. Dit uiteraard naast een heleboel vissen van het formaat ‘komkommer’.

De techniek die we hiervoor gebruiken is het geankerd uitvissen van kribvakken en stroomnaadjes met kleine schoepstaartshads van ca 3 inch in combinatie met loodkoppen van 5,7 of 10 gram. Door deze met kleine tikjes tegen de stroming in terug naar de boot te vissen krijg je een dodelijk trage presentatie waar de snoekbaarzen vaak heel venijnig overheen vliegen.

Werpend vissen, een leuke toevoeging aan het arsenaal van technieken

Natuurlijk vang je zo vaak kleine vis, maar door een stek echt af te hameren hebben we gemerkt dat er op het laatst toch vaak 1 of meerdere grotere vissen overheen vliegen. Erg leuk om te doen deze manier van vissen en zeker op licht materiaal goed voor flinke sport.

Afgelopen zaterdag, ondanks het feit dat we niet overliepen van enthousiasme, moest er voorgevist worden op het Haringvliet. De berichten waren wat matig maar er zou op het gekozen parcours toch wel een visje te vangen zijn ? Mochten we een werkende strategie vinden en we hadden nog wat tijd over dan konden we altijd nog wat gaan werpen op grove baars.  Lekker licht vissen op deze roofridders kan soms ook een geniale visserij zijn

Leuke baars van het Haringvliet

Na de obligate 2 uur rijden werd de boot getrailerd en het viel ons al meteen op dat het water voor Haringvliet begrippen vrij helder was. Op diverse gekende stekken viel geen witvis te bekennen maar goed dat zegt niet altijd wat en dus werd er vol goede moed aangevangen met vissen.

We passeerden diverse andere boten maar de berichten waren verre van positief. ’1 aanbeetje’, ‘Een ondermaatse’, ’1 vis’ en meer van dat soort uitroepen deden ons vermoeden dat het wel eens een taai dagje zou kunnen gaan worden.

Diverse technieken werden geprobeerd, we wierpen wat ondiepe kantjes uit, we speedvertikaalden, er werd subtiel gevist met spiering, dropshot en shad maar een aanbeet wilde maar niet komen. Tegen het middaguur was ik het dan ook zat en hoewel de wind flink waaide en het richting de brug dus waarschijnlijk niet echt lekker meer zou zijn qua golven toch maar die kant op. We gaan geen 4 uur heen en weer in de auto zitten om niks te vangen.

Na in de grote klotsbak die het Haringvliet kan zijn, flink door elkaar geschud te zijn kwamen we in het verlengde van de brug en hier zag het water er inderdaad wat troebeler uit. Op het eerste waypointje visten we dan ook het taludje uit en binnen no time kreeg ik een fraaie aanbeet die er afrolde. 3 meter verder weer een beuk, de aanslag ging faliekant door de slip heen en een zwaar hangende vis mokte onder de top.

Dat voelde goed aan zeg ! De boot min of meer op diepte houdend probeerde ik de vis omhoog te krijgen maar daar was geen kans voor. Een ontegenzeglijk zware vis mokte en bleef diep om er dan vervolgens af te rollen, mij licht ontgoocheld achterlatend.

Jeroen met een hard knokkende 60-er

Veel tijd om er chagrijnig over te zijn was er niet want al snel hing de volgende vis eraan. Ook Jeroen liet zich niet onbetuigt en binnen no time trokken we er een mooie serie vissen uit. Vissen konden we dus nog wel…. Na nog wat stekjes te hebben afgevist besloten we om eraf te gaan. Niks nuttigs geleerd voor de wedstrijd maar in ieder geval nog wel de hengel een paar keer goed krom gehad.

Grote staart, een echte knokker

Komend weekend voor het ‘echie’ mijn voorspelling is dat je met 3 à 4 vissen er goed bijzit.

Hoe we die zouden moeten vangen ? Ik heb geen werkelijk geen idee.

Niet veel later komt een vrolijke Volkmar de helling afgelopen met een bos hengels en het nodige kunstaas en we overleggen wat het gaat worden. Ik heb wat aasvis in de bun, flink wat verticaal materiaal bij me en ook het wat grotere kunstaas is ruim aanwezig. Keus genoeg dus en we besluiten eerst maar eens te beginnen met het verticalen met groter rubber om te kijken of we een mooie snoekbaars kunnen verschalken.

Tegen beter weten in geef ik Volkmar een wit twinlertje met een 28 grams kop en zelf hang ik er een 7″ saltshaker aan. Er staat een beste bak stroming maar met de 80 lbs vector weet ik de boot nog redelijk op koers te houden. Ergens halverwege het eerste talud krijgt Volkmar een mooie frommel aan de verticaalstok en de eerste maatse snoekbaars meldt zich op het twinlertje. Stom van mij natuurlijk, die had ik er zelf aan moeten hangen :) Om die gedachte nog maar eens te bevestigen slaat Volkmar een paar minuten later weer aan om wederom een leuk knokkende vijftiger even tijdelijk uit het water te toveren.

Heb je zo'n ding in je kist, knoop hem er dan lekker zelf aan :)

Na nog wat gepruts zonder verder resultaat besluiten we verder te varen om het op een andere stek op grove snoekbaars en snoek te gaan proberen. Een uur lang (speed)verticaal/trollen we ons suf maar heel veel actie weten we niet uit te lokken. Wat wel prettig is, is dat de wind inmiddels flink aan het afnemen is. Vooral het eind van de middag maakte die het vissen wat onaangenaam. We besluiten dan ook om via een andere route terug te varen om het dan maar eens met een aasvis op snoek te gaan proberen.

Terwijl we over een ondiepe plaat heenvaren en ik de motor wat omhoog trim om mijn schroef uit een eventuele gevarenzone te houden, zie ik opeens dat er geen koelwaterstraal uit de motor komt. Een prima recept om de boel helemaal in de soep te draaien dus snel een anker overboord en eerst maar eens kijken of de inlaat niet geblokkeerd is. Dit blijkt niet het geval te zijn en als we het spoelkanaal loshalen blijkt daar zand in te zitten.  Met een waterflesje dat we op de spoelaansluiting draaien spoel ik de leiding schoon maar vermoedelijk te laat. De  impeller zal wel naar de bliksem zijn aangezien er absoluut geen druppel water meer uit de koelwateruitlaat komt.

Dat veranderd de plannen drastisch… in plaats van met dik 50 terug te varen stroomopwaarts wordt het korte stukjes tegen de, ook nog eens keiharde, stroming invaren en dan af en toe maar even voor anker. Het hoort klaarblijkelijk bij het leven van de bootbezitter dat er af en toe eens wat stuk gaat maar ik had me een leukere locatie kunnen voorstellen om op deze manier panne te krijgen.

We gooien daarom dan ook maar wat pikefighters overboord terwijl we met een slakkegangetje tegen de stroming inploeteren. Het vele drijfvuil in het water maakt het trollen er ook niet echt veel grappiger op behalve dan als ik een inlegkruisje weet te haken. Niet de eerste keer overigens, kennelijk is mijn vistechniek uitermate geschikt voor het vangen van deze ‘specimens’.

Terwijl de zon langzaam richting horizon zakt en wij richting helling pruttelen komen we langs een vissige stek waar we besluiten om eens met heel klein kunstaas aan de gang te gaan. Een leuke winde of een knappe roofblei zou toch leuk zijn. Ik geef Volkmar dan ook de stuurknuppel over, hij kent het hier beter dan ik en kan dan ook beter het talud varen. Een CB Mighty plugje aan de wartel van de vertikaalhengel en slepen maar.

In eerste instantie is het even rustig maar dan gaat het toch opeens hard, ik krijg een leuke tik op het mini plugje en hoewel we in eerste instantie allebei aan een winde denken blijkt het een leuke baars te zijn.

Leuke baars

De volgende drift laat ik het plugje op diepte komen om zodra ik bodem voel wat in  te draaien. Toch hou ik elke keer het gevoel dat ik op de bodem zit door wat gefrommel aan de lijn, hoewel dat gezien de diepte en de hoek die de lijn maakt eigenlijk niet zou moeten kunnen. Het zal toch niet ? Nou, wel dus. Als ik binnendraai hangt er een absoluut mini baarsje aan het al niet al te grote plugje.

Eten of gegeten worden

Een volgende drift is bijna ten einde als ik een echt goeie beuk op het plugje krijg en een leuke roofblei weet te landen. De vis doet niet al te veel tijdens te dril en bevestigd zo mijn beeld van de roofblei dat het qua dril allemaal niet al teveel voorsteld. Niet dat ik nu zo veel op roofblei  heb gevist maar in het verleden ving ik ze trollend met kunstaas  vrij veel op de IJssel en was ik nooit echt onder de indruk van de dril.

Zilveren Pijl

Hierna verkassen we naar een andere spot waar we het met topwaters willen gaan proberen op roofblei. Lange stukken kunnen we niet varen dus maken we maar van de nood een deugd door al vissend richting helling te gaan. De topwaters vliegen niet veel later dan ook alle kanten op en met korte polsbewegingen worden ze binnengetikt.  Ondanks gebrek aan actie vind ik het wel een leuke visserij, de topwaters lijken precies op een wegspringend visje en in het fraaie avondlicht staan we toch gewoon lekker te vissen.

Het zal na een kwartiertje zijn geweest als ik naast me ‘Ah nee he’  hoor weerklinken. In eerste instantie denk ik aan een gemiste vis, maar al snel blijkt dat een eenjarige zilvermeeuw wel wat in de door de lucht vliegende topwater zag. Terwijl Volkmar de vogel binnendraait kan ik mijn lachen niet bedwingen, het ziet er niet uit ! Bij de boot grijpen we de vogel in de nek en wordt hij netjes onthaakt. Het dregje zat precies in het randje van een van de zwemvliezen van het onfortuinlijke beest.  Toch nog een PR gesneuveld vandaag :)

Nieuw PR voor Volkmar

Na dit kleine debacle besluiten we maar om verder te varen, het gaat nu snel donker worden en we moeten nog best wel een eindje varen. Omdat we dat niet op tempo kunnen doen worden er maar wat kleine plugjes overboord gekieperd om wellicht nog een visje te foppen. Dat resulteert na een kilometertje varen in een klein maar dik snoekbaarsje.

Als we een paar pijlers naast een damwandje in de rivier naderen zien we een paar leuke vissen door het wateroppervlak heenklappen, roofblei ! Om de vissen niet te verstoren en de motor wederom wat rust te geven manouvreer ik voorzichtig richting de damwand waarna we snel de motor uitzetten en voor anker gaan. Een rapala x-rap uit de doos van Volkmar gaat aan de verticaalstok en al snel sta ik te werpen en vooral binnen te draaien of mijn leven er vanaf hangt.

De eerste paar worpen gaan ‘uneventfull’ voorbij waarbij het zo is dat de roofblei toch vrij snel je aasje dient te pakken nadat je hebt ingeworpen. ‘Binnen 3 slagen’ volgens Volkmar. Dit blijkt de volgende worp maar al te waar te zijn. Mijn plugje land naast de damwand en binnen 2 slagen krijg ik er een beuk op waarna een roofblei het luchtruim kiest. Een grappige dril verder kan ik mijn eerste werpend gevangen roofblei landen.

Mooi hoog exemplaar

Een paar worpen later knalt er weer een vis op, ik mis een aanbeet, ik pak een behoorlijk goeie vis en  ik mis er weer eentje.  Ik moet zeggen dat ik dat roofbleien op deze manier toch wel erg leuk begin te vinden. Ook de drils hier op de volle stroming zijn best aardig en ik kan me zo voorstellen als je de hengel nog wat lichter pakt dat je heel aardig schik kunt hebben op deze turbo brasems.

Bij het scheiden van de dag

Dat wordt weer kunstaas kopen :)