Om ongeveer half negen zijn we op de helling waar we onze Friese vrienden (Tjeerd van der Ploeg en Henk Tuinenga) treffen die het vandaag op dezelfde plek gaan proberen. Vandaag gaan we “ouderwets” verticalen op snoekbaars. In deze tijd moet het mogelijk zijn op dit water een paar grote vissen te vangen, komt nog bij dat de rivier flink gezakt is qua waterstand dus dat vergroot het doorzicht weer wat. Traditioneel toch gewoon een feit om rekening mee te houden aangezien ‘dik water’ in het verleden vaak slechte vangsten gaf.

De boot gaat snel het water in en we varen weg.  Het is enorm mistig, dus navigeren we op de GPS (super handig zo’n apparaat) naar een paar waypointjes die van vorige sessies nog in de Lowrance staan. Nieuw vandaag is de down-imaging functie op de Humminbird. Net geïnstalleerd en wat een verschil! De bodemstructuur is echt fantastisch te volgen.  Daar waar je met side imaging toch altijd het beeld moest interpreteren is het split screen van de humminbird met aan de ene kant de 2d weergave en aan de andere kant de 3d down imaging weergave zeer verhelderend. Dit gaat in de toekomst zeker extra vissen opleveren.

Al snel zakken shadjes en spieringen naar de bodem en zijn we aan het vissen. Het duurt niet lang voor de eerste aanbeten komen. Soms hard maar vaak zachte “frummeltjes”; scherp vissen is dus nodig. Na een paar visjes krijgt John een beuk op de bijhengel, die hangt! De vis doet zijn best om te laten zien hoe groot ie wel niet is en aan de oppervlakte blijkt dat de eerste 60+ vis een feit is. We vissen nog even door maar nadat het een poosje stil is gebleven besluiten we te verplaatsen om weer een paar actieve vissen te vinden.

John met een leuke 60-er

Wat goed lijkt te werken is combi-aas: een shad gecombineerd met een spiering. Dus ook op de tweede plek beginnen we met deze techniek. We zien op de fishfinder een enorme wolk aasvis met daaronder, een paar meter boven de bodem, een paar dikke signalen.  Het lijkt noorwegen wel, een school aasvis met daaronder de rovers.

We besluiten het aas dus niet helemaal op de bodem te vissen maar een paar meter erboven, ook zoiets waarvan we ons hebben voorgenomen om daar dit jaar eens flink mee te gaan experimenteren.  Nog geen minuut later volgt een dikke beuk op de hengel van Hendrik Jan. Wat een aanbeet! Een harde dril begint waarbij de vis in het begin er alleen zwaar inhangt, maar naarmate hij hoger komt steeds harder gaat vechten en horizontaal door de slip heen wegzwemt. Wanneer de vis bovenkomt schrikken we allebei: wat een enorme snoekbaars! Zo dik hebben we er beiden nog nooit een gezien. Hij past dan ook nauwelijks in het net. En ondanks zijn grootte zo gezond, tsja, als een vis dus! Snel wordt de vis onthaakt en gefotografeerd, prachtig!

Hendrik-Jan met een biggetje

We besluiten onze Friese vrienden op te zoeken voor de ondertussen traditionele “shore–lunch”. De boten worden de kant opgetrokken en de verhalen van de ochtend gedeeld. Ook zij hebben een vergelijkbaar monster gevangen, 88cm voor Henk Tuinenga en zijn dus al erg tevreden. Er wordt gelachen, gezwaaid naar de KLPD die zijn controles uitvoert en lekker gegeten en gedronken.

Shore lunch !

Na een uurtje gaan we terug het water op. Jammer genoeg valt het vangen even helemaal stil en steekt de wind op. Weer voor doorzetters dus. Pas aan het einde van de dag komen de aanbeten weer terug en weten we nog een aantal snoekbaarzen te vangen, eerst voornamelijk op de shad, daarna voornamelijk op natuurlijk aas. Er komen nog een paar mooie vissen uit, vissen die onverwacht ondieper lijken te liggen. De Friezen vangen opnieuw zo’n monster, 91,5 cm opnieuw voor mr. Tuinenga.

Leuke zestiger voor Hendrik-Jan

Om half vijf is het mooi geweest. We varen terug en draaien de boot eruit. Het is een mooie dag geweest. Veel schakelen in techniek en locatie en veel pret, zoals elke visdag hoort te zijn!

Hendrik-Jan met een 70-er

Om het beter te doen dan het voorgaande jaar waarin we eigenlijk niet of nauwelijks hebben voorgevist was het plan in ieder geval al om dit jaar elke wedstrijd minimaal 1 x voor te vissen. Zo ook op het Haringvliet, samen met een friese equipe werd een huisje gehuurd in den Bommel en zaterdag in de middag arriveerden we rond 14:00 na ons door een winters landschap te hebben geworsteld.

De keuze was om nog even het wedstrijdwater op te gaan of stiekem even het Volkerak te proberen en omdat het laatste water een apart plaatsje bij mij heeft kozen we voor het Volkerak. Over de resultaten kunnen we kort zijn, we konden ze niet vangen. Het was koud, er stond een naar windje waardoor de shadcontrole eigenlijk best beroerd was en op alle hotspots die we afvisten kregen we geen beet.

Een koud en winderig volkerak

De keuze om van het water af te gaan was dus ook geen moeilijke en na de boot te hebben afgedekt met een zeil werd deze geparkeerd waarna we ons de eerste biertjes goed lieten smaken. Een bord friet met saté verder, nog wat potjes klaverjas gespeeld en daarna het bed opgezocht om de andere ochtend richting wedstrijdwater te gaan.

Na een ferm ontbijt bleken de boten geheel volgesneeuwd en aangevroren te zijn en zeker de mannen zonder dekzijl hadden flink werk om de zaak schoon te krijgen. Gelukkig viel het bij ons mee maar gezien de sneeuwval zou het wel eens moeilijk kunnen worden om de boten het water in te krijgen. Toch lukte ook dat nog redelijk gemakkelijk en rond een uur of 10 in de morgen gingen de eerste shads naar beneden onderaan de scherpe taluds van het Haringvliet op een meter of 10 water.

4wd traileren

Winterse omstandigheden

Verschillende stekken, dieptes en aasaanbiedingen verder was het inmiddels half één geworden en moesten we onze eerste vis nog vangen. De dieptemeter gaf nergens echt veel vis aan en slechts af en toe zag je een bultje op de bodem liggen waarvan je zou kunnen denken dat het een vis kon zijn. Ondanks dat het flink vroor was het door het ontbreken van wind en de flink aanwezige zon best lekker op het water. Zeker toen we een hoekje in de luwte begonnen uit te vissen was het ronduit heerlijk om op het water te zijn.

Leuke vijftiger

Rond de klok van 1 kreeg ik dan toch de eerste beuk op mijn 3 meter lange bijhengel, een leuke 50-er snoekbaars had zich aan een fireball montage met een spiering vergrepen. Toen even later Jeroen op een shad/spiering combi ook de eerste vis pakte leken we toch iets werkends gevonden te hebben en strak de taluds afvissend met onze combi-aasjes, kregen we na een taaie ochtend opeens beet na beet. Binnen 2 uurtjes stond de teller op 16 vissen die ook nog eens allemaal serieus aan de maat waren. Er zat er niet 1 onder de 50 centimeter bij. Ook de lokatie maakt niet heel veel uit aangezien we overal waar we onze aasjes lieten zakken wel aanbeten kregen.

Een maatse vis

Omdat er maandag weer gewerkt moest worden gingen we om 15:00 van het water af, met de vooruitzichten van mist en sneeuw wilden we de 2 uur durende huisreis niet te laat aanvangen.

Hendrik-Jan Verheij