We hebben nog een nacht te gaan en dan staat om halfzes de taxi voor de deur om naar de luchthaven te gaan. Dus nu nog vissen betekent niet slapen. Maar ja, dat kan het hele weekend nog. Ik moet alleen wel nog iemand bereid vinden om dit ook te willen doen want in je eentje vissen op dit water is volstrekt onverantwoord. Ik pols daarom maar eens bij Michel, net zo fanatiek, lees “gek”, als ik. Het verbaast me niks als hij direct met een droog “okay, wanneer gaan we?” antwoordt. En Jeroen, die net alles heeft ingepakt, zegt dat hij ook nog wil wat visdrang heeft en gaat ook mee. Hij kan wel een hengel van mij lenen, die staan nog klaar in de boot :-).

Zo, dat is dus geregeld. En terwijl de rest uitzakt in een bank maken wij ons klaar voor de afvaart. Op naar een kabel-U! Als we uitvaren spreken we af in het fjord te blijven omdat we verwachten dat de wind nog steeds te hard voor vissen op zee zal zijn. Maar als we een stuk gevaren hebben wacht een prettige verrassing! In de avond is de wind eraf gevallen en gedraaid waardoor het niet alleen relatief rustig is maar ook de golven gedempt worden door de veranderde windrichting. We kunnen dus naar buiten en ik stel voor gelijk naar de plek te varen waar die middag HJ en Jeroen zo vreselijk goed gevangen hebben (zie verslag dag 6). Dat is weliswaar een flink stuk varen (25km) waarvan een flink stuk de zee op, maar met de waypoints van die middag en de stekkennis van Jeroen zouden we daar gewoon een goede kans moeten kunnen maken.

We varen die kant uit en komen langs de lokaal bekende vogelrots. Een honderden meters hoge klif waarop een ontelbaar aantal vogels zit. We zien alle soorten meeuwen, alken en ook de fraaie papegaaiduikers, prachtig.

De bekende Soroya vogelrots

Ontelbare aantallen vogels leven op de rotsen

Na een goede 40 minuten varen komen we rond een uur of acht op de stek aan. De zee is hier wel vervelend “knobbelig”. Door de zeegang aan de ene kant , de opbouw van de wind er tegenin en de weerkaatsing van de golven op de rotswand ontstaat een soort schommelend badkuipgevoel met vervelend piekerige golven. Niet goed voor je evenwicht in de boot en gevaarlijk bij het overhellen. Dan moet je niet met zijn drieën aan een kant gaan staan…… Ook hier biedt de driftzak een oplossing, niet alleen voor de snelheid in de drift maar ook voor de stabiliteit. Als je een golf schuin opgaat en afgaat houdt de driftzak op een bepaald punt de verdere kanteling van de boot tegen, ideaal. Wat het nadeel weer is is dat het vissen met drie vissers aan de kant van de driftzak deze soms behoorlijk in de weg kan zitten.

Dat ter toelichting. Nu gaan we vissen! We beginnen relatief ondiep, lees 50 meter en laten ons driften van een talud dat afloopt naar 80 meter. We starten met vissen vanaf de bodem en draaien in een keer het aas naar de oppervlakte. Ik vis vandaag met een  270gram Savage Gear Cutbait. Een groot aas maar met bewezen vangkracht en heel geschikt door zijn grootte om de grotere vissen te selecteren, de kleinere lossen gewoon makkelijk en dat is wat ik nu wil; geen klein maar groot!

Savage gear cutbait

Alledrie laten we ons aas zakken. Michel haakt al snel een grote die gelijk groter dan een meter is en even later weet ook Jeroen hetzelfde te doen. En die gaat er vandoor, echt absurd. Nou vist hij dan ook wel met mijn 40gr Shimano spinstokje met 15/00 Berkely tracer braid op een Shimano Spheros 4000. Geen set die een Noorwegen ganger normaal gesproken als eerste zou pakken voor grote vis….. Maar wij wel! Licht is mooi! En dat blijkt nu wel. Meters lijn worden werkelijk van de spoel gerost en ik stel Jeroen op voorhand alvast maar aansprakelijk voor schade aan mijn materiaal #£$¥^*#£#$}!!!! Toch drilt hij de vis beheerst en rustig en komt de vis metertje voor metertje naar boven. Als hij eenmaal in de oppervlakte ligt weten we niet wat we zien, wat een kanjer. Snel wordt de vis aan boord gehesen en gemeten: 1 meter 27 cm! Het record van deze trip! Op dit lichte materiaal, echt helemaal kicken. Foto’s volgen en daarna natuurlijk de nodige high-fives en overwinningskreten.

Kabeljauw vangen met licht materiaal

De gootste kabeljauw van de trip: 127cm voor Jeroen.

Mooie grote vis voor Michel

De rit is nu al geslaagd. Maar niet voor mij, ik hunker ook naar zo’n dikke. En ik moet eerlijk zeggen dat wanneer Michel daarna een vis haakt en landt die 117cm blijkt te zijn en ik op 100cm blijf steken de moed me een beetje in de schoenen zinkt. Maar met wat opbeurende woorden van mijn lieve visvriendjes vis ik stug door en haak ik opnieuw een dikke vis: 106cm, mijn PR! Nou, dat is tenminste een begin.

117cm kabeljauw, met een soort tijgerprint. Prachtige vis.

106cm kabeljauw, in ieder geval mijn PR verbeterd vanavond!

Ondertussen staan ook Michel en Jeroen alweer te drillen en ja hoor: ook zij beiden weer een dikke meter. Ik ben nu al zo blij dat we toch nog zijn gaan vissen vannacht, mijn tweeledige gevoel van begin deze avond is helemaal weg en terwijl we genieten van een net-niet-middernachtzon (op 14mei in deze regio gaat de zon voor het eerst niet meer onder = 24 uur licht) blijven we doorgaan met dikke vissen vangen. Na een lange drift gaan we terug naar het punt waar we ongeveer gestart zijn. We hebben de smaak te pakken en besluiten dat wanneer het weer het toelaat dat we tot 2 uur in de ochtend doorvissen. Dan zijn we om drie uur aan de steiger en hebben we nog even tijd om alles op te ruimen en te pakken voor de taxi komt. En zo zit je dan, een paar uur voor je vliegtuig gaat nog lekker op zee in een prachtige nacht met een lekker deininkje….. Grote vissen vangen!

Het houdt maar niet, de grote vissen

De nieuwe drift begint. Ik ben nu de eerste die een goede haakt, 103cm. Direct erna de andere heren weer met ieder opnieuw een meter. Het klinkt nu misschien alsof het echt allemaal wat snel ging maar dat is ook zo: het bekende”zakken&hangen” klopte hier helemaal! Alleen omdat we de vis diep vangen en daarom voorzichtig drillen duurt het lang voordat je de vis boven hebt, dat haalt het tempo wat uit de aantallen maar is beter voor de vis. En zo gaat het nog een tijdje door, maar zonder die ene hele dikke voor mij….

En nog een voor Jeroen!

Dan haakt Michel opnieuw een grote. En omdat Jeroen en ik net een vis teruggezet hebben staan we beiden even te kijken. De vis spartelt fors tegen en het duurt even voordat de vis boven is. Jeroen ziet het gelijk. Dit is geen kabeljauw, dit is een koolvis! En wat voor één! Snel wordt de vis geland en gemeten; 103 cm meet de vis. En wat een schitterende vissen zijn dit, heel gestroomlijnd en prachtig zwart met een witte streep over de zijlijn. Snel gaat vis in het avondrood op het zonnetje en direct erna weer terug het water in. Wat een vangst. Totaal onverwacht en dan gelijk zo groot! Dit lijkt echt een topnacht te worden.

stevige dril

Prachtige koolvis voor Michel!

Wat een schitterende vissen zijn dit!

Gestaag vissen we door en de afgesproken twee uur nadert. Ik begin nu echt wat nerveus te worden, al die dikke vissen en nog niet die ene voor mij, het zal toch niet!? Maar dan komt die allesverlossende snoeiharde aanbeet. Gevolgd door het in het water verdwijnen van meters lijn die van spoel af worden gerukt. Moeizaam krijg ik de vis omhoog, de hengel soms tot in het handvat gebogen en dit terwijl ik met een 20lbs hengel sta te vissen en een Spheros 6000 met 20lbs tracer braid. Na een flinke pot touwtrekken komt de vis boven. Wat een kanjer, dit moet mijn PR zijn maar of die ook de gedroomde 120+ gaat halen? Na het voorzichtig landen via de kieuwgreep, met mijn andere hand ondersteunend onder de buik, wordt er snel een meetlint naast gelegd. Mijn hart bonkt echt in mijn keel, een combinatie van vermoeidheid door slaapgebrek, uitputting van het vissen drillen en de spanning over de lengte. Maar opeens merik daar niets meer van. De vis meet namelijk 123cm! Een oerkreet die de Noormannen had doen verbleken galt door de nacht, alle vogels schrikken van de rotsen af, maar het doet me even niets: ik heb hem! En vlak voor we definitief zouden stoppen!

Materiaal wordt zwaar op de proef gesteld. De visser ook...... :-)

Eindelijk, in de laatste minuten, mijn 120+ kabeljauw!

Oerkreet, vermoeidheid, plezier, middernachtszon, grote kabeljauw......

Met zijn drieën staan we bijna te dansen in de boot: dit is nou nog eens een manier om een trip af te ronden. Wat een sessie! Schoudergeklop en mooie woorden gaan over en weer en we besluiten er maar gelijk een einde aan te maken. We hebben de grootste vis van de trip gevangen, een koolvis van meer dan een meter en mijn eerste 120+ kabeljauw, wat wil je nog meer. In totaal vingen we deze uren 15 metervissen waaronder een 127, 123, 118, 113, 110, 108 en 107 cm vis. En dus nog acht andere meters en zeker 25 vissen allemaal boven de 75cm. En een enorme hoeveelheid lossers van kleinere vis door de bewust gekozen grootte van de cutbaits. Waanzin.

De terugreis is lang want de wind is ondertussen behoorlijk opgestoken en we konden door het rare golfpatroon niet hard varen. Hierdoor zijn we pas om drie uur bij de steiger. We pakken alles in en terwijl de andere mannen uit bed rollen vertellen we ons verhaal. Grote grijnzen, bij iedereen.

Na de eindcontrole van boten en huis gaan we met de taxi naar de luchthaven. We starten met een helse taxirit door de heuvels langs afgronden met 100km/u, windkracht 6 zijwind en een taxichauffeur met een gebroken enkel en een gewonde hand in het verband in een oude krakende bestelbus……., het zweet staat in mijn handen……. Verders verloopt de rest van de reis voorspoedig. Na 7 tussenstops in het noorden van Noorwegen komen we aan in Kirkenes. Het vliegtuig dient in deze regio als een soort bus. Het uitzicht op het noorden van Noorwegen rond de Noordkaap is wel adembenemend en in die zin was het een soort toeristisch rondje.

Hierna vliegen we door naar Oslo en aansluitend Amsterdam waar we de taxi naar huis nemen en Adriaan de trein de andere kant op. Henk is nog een weekje gebleven, die maakt op dit moment een waanzinnige trip met twee beroepsvissers rond Soroya, meerdaags. Hopelijk heeft hij daar later ook nog wat moois over te vertellen.

Het zit erop. We nemen afscheid van elkaar. Wat een prachtige belevenis hebben we met elkaar gehad die in goede sfeer en ontspannen is verlopen. En met goed visresultaat! Eigenlijk is alleen de grote heilbot uitgebleven, die zat er simpelweg nog niet volgens de locals, daar was het nog net te koud voor. Als de zon hoger staat en de temperatuur is opgelopen komen die op de zandplaten “zonnen” en dan zijn ze beter te vangen. Maar, dit is voldoende gecompenseerd voor veel en grote kabeljauw, een grote koolvis, twee kleine heilbotten, een aantal zeewolven, schelvis, een leng, roodbaars….. en natuurlijk de eindeloos mooie en ruige omgeving van het poolgebied in Noorwegen.
We zijn van plan om binnenkort met artikel terug te komen over de materialen die we gebruikt hebben en de andere zaken waar je rekening mee kunt houden als je zelf aan een dergelijke trip denkt.

Voorlopig hopen we dat jullie een beeld hebben gekregen van wat we beleefd hebben. Tips en reacties altijd welkom, mag op de site maar ook naar info@dutchanglers.nl
.

Namens de Dutchanglers,
John Smit

Daar aangekomen blijkt het inderdaad perfect te zijn. Weinig golven en weinig wind waardoor we rustig op de stroom mee kunnen driften, zeker met de driftzak buitenboord.

Driftzak, essentieel in deze omgeving

En al snel beginnen we ook vis te vangen. We vissen op een diepte van ongeveer 50 tot 60 meter en het mooie is dat niet alleen op de bodem maar ook op half water de vis aanbijt. We draaien dan ook rustig onze Savage gear Sandeels en Cutbaits terug naar boven na het bereiken van de bodem en dan komen de aanbeten vanzelf, letterlijk. We vangen de ene vis na de andere en er is er geen een die kleiner is dan 70cm, fantastisch!

Torpedo

Dikke torpedo

Authentiek zeeplaatje met zeemeeuw!

We beginnen ook formaat van de vis aan de aanbeten te herkennen; tot 80 cm hangt zwaar aan de lijn, tot 90cm neemt een meter lijn van de spoel en alles boven een meter rost een meter of 5 tot 10 van de spoel af! Alles nog groter dan dat doet dat een paar keer. Heerlijk! Ik weet al snel een dikke vis te haken en die blijkt bij nameten ruim een meter te zijn. Ook Michel doet hetzelfde en Adriaan weet op zijn beurt ook een paar fraaie grote kabeljauwen aan boord te krijgen. Af en toe moeten we zelf rust nemen omdat de armen gewoon moe worden van de potjes touwtrekken die we aan het doen zijn. Dit komt natuurlijk ook omdat we er een sport van gemaakt hebben om zo licht mogelijk te vissen, dus: verticaalhengeltjes, lichte spinstokken en molens opgespoeld met 15/00 powerpro of Berkley tracer braid. Hilarische taferelen.

Prachtige kabeljauw

Je kan je er achter verschuilen!

 Het is alleen wel erg koud vandaag en om weer even op te warmen stel ik voor even te pauzeren in een baai in de buurt, in het zonnetje. Heerlijk rustig in de prachtige omgeving, omringd door eidereenden en regelmatig papegaaiduikers vissen we ook daar rustig door. De vis is niet zo groot als op zee maar net zo fanatiek. En wat mooi is is dat we daar een ander soort kabeljauw vangen, zogenaamde kelp-kabeljauw. Een prachtige dieprode vis.

Prachtige kelp kabeljauw

Gevangen op licht materiaal, prachtig!

Ook in de andere boot wordt goed gevangen, meerdere metervissen komen daar aan boord en HJ weet opnieuw twee vissen boven de 1m20 te landen. Wat er zelfs toe leidde dat een lokale beroepsvisser vlakbij hen ging liggen om ook te proberen aan de vis te komen. En zelfs met zijn automatische pilker-machine lukte het hem niet om zijn vis te vangen. En natuurlijk werden onze vissen pontificaal met een dikke plons teruggezet om de pret bij ons aan boord groter te maken en bij hem iets minder :-). Dutchanglers – beroepsvissers: 1 – 0.

Hangen!

veel mooier wordt het niet

kabeljauw op firetiger Cutbait

Nog een beste voor HJ

 De tijd vliegt op deze manier. Op een gegeven moment valt het toch wat stil, dit lijkt samen te gaan met de getijden. Er moet wat stroming in het water blijven zitten. Eigenlijk is dat universeel over de hele wereld; stroming is goed voor de vangsten! We gaan daarom op zoek naar nieuwe stekken. Wij proberen het wat verder op het water, tot dieptes boven de 100 meter. Los van het feit dat het geen pretje is om een zwaar stuk aas 100 meter of meer op te takelen krijgen we er ook geen aanbeten. We bellen daarom met de andere boot en die hebben figuurlijk gezien “beet”! In een baaitje vlak bij de kust hebben ze een stek gevonden waar de kabeljauw opgestapeld lijkt te liggen, drie hengels tegelijk beet, elke keer weer! Ook wij varen daar snel heen en weten op onze beurt daar ook weer lekker vis te vangen.

Zo vissen we naar het einde van de dag toe. Opnieuw zijn we ongeveer 12uur op het water geweest en hebben we fantastisch gevangen. Uitgeteld vallen we neer in het huis. Met gloeiende hoofden en een hoop mooie verhalen. En een aantal Sandeels die letterlijk afgekloven zijn, wat een topaas is dat toch!

Savage Gear Sandeel, na enkele honderden kabeljauwen redelijk afgekloven

Na snel wat gekookt te hebben is het weer tijd om te gaan slapen. Een dag op zee is sowieso vermoeiend, maar belangrijker nog: morgen de laatste visdag! Ik ben benieuwd, er wordt meer wind voorspeld.

John Smit

Het materiaal:
Persoonlijk heb ik een voorkeur voor mijn “Lamiglass” hengels die toevallig 100km van Astoria in Woodland gemaakt worden. Een medium actie geeft genoeg gevoeligheid om zelfs de meest voorzichtige aanbeet te voelen, maar genoeg body om een grote vis tot 3 meter en 350-400 pond te kunnen drillen. Op deze hengels zit ook een gegarandeerde gratis vervanging als je er één breekt en gemiddeld breek ik er 1 tot 2 per seizoen op grote steur. De eerste brak ik dit jaar, terwijl ik probeerde een vis van ongeveer 150cm probeerde te landen. Dit is het type vis en het moment waarop je de hengel kan breken. Deze vis heeft de neiging wild te worden op het moment dat je ze in het net landt of bij de staart grijpt. Als je dan niet genoeg lijn uit hebt staan breekt de punt van de hengel in het geweld!

Dit is het moment waarop de vis wild kan worden en kan gaan "rollen"!

.

Als reel kies ik de Penn 320gti. Ik heb veel verschillende merken en types (Shimano, Daiwa, Tidewater, etc.) maar Penn heeft de duurzaamheid om deze vis in zout water condities te kunnen bevissen en ze zijn ook economisch in aanschaf, onder de 100 dollars.
Als lijn heb ik een voorkeur voor 30lbs nylon hetgeen voldoende is om een vis van 400 pond te landen. Een grote vis heeft ook de neiging om zich in het lijn te “rollen” in een poging de lijn te breken met zijn scheermesscherpe punten die over zijn lichaam lopen. Dit lukt soms maar door hard te drillen met een strakke slip en lijn kun je dit voorkomen.

Mooie sport op licht materiaal maar wel op de rand van breken.....

.

Ik heb een voorkeur om in ondiep water te vissen, met name op de zand en modderplaten aan het einde van het opkomende getij en de eerste uren tijdens laagwater. Dit om de vis te vinden die foerageert op de net ondergelopen platen of in de kanalen tijdens eb. De vis zit dan achter schaaldieren aan en ansjovis op deze platen terwijl zijn concurrentie, krab en dergelijke, in het diepere water blijft. Hotspots veranderen overigens jaar op jaar en van dag tot dag, ik zoek altijd kleine kanalen waarvan ik weet dat daar de vis doorheen trekt.

Als we op een plek zijn waar de aanbeten goed doorkomen noteer ik tijd van de dag, getij en probeer ik in te schatten wat de vis doet; trekken ze de rivier in of naar buiten? Dit bepaalt voor de volgende dag mijn eerste keuze op deze plek en tijd. Een goede GPS is dus cruciaal! Vaak zie je een herhalend patroon op het getij totdat het getij zo ligt dat het de nacht ingaat. In het algemeen is het zo dat wanneer er na 30-45 minuten geen aanbeet is geweest ik verplaats. Soms maar een paar meter, dat kan genoeg zijn! In dieper water is een goede sonar essentieel om de vis te vinden; ik gebruik een Garmin sonar/GPS 540s waarvan ik gemerkt heb dat die dit werk uitstekend doet.

De monding van de Columbia rivier, zoals ik eerder heb gezegd, heeft veel verborgen gevaren waar je goed rekening mee moet houden; verborgen zandbanken, palen onder water, ronddrijvend vuil en gevaarlijk sterke stromingen. De gemiddelde stroming van de rivier is 190.000 vierkante voet per seconde (Dutchanglers: jaja, reken dat maar eens na…) waardoor de structuur van de stroming continu verandert. Hiermee levert de Columbia rivier meer zoetwater in de grote oceaan dan elke andere rivier in Noord en Zuid Amerika! De rivier start in Canada en loopt door Washington state via Oregon over een lengte van ongeveer 2000 kilometer voordat deze uitkomt in Astoria.

Aas… Je mag slechts één hengel per visser gebruiken en als ik met twee vissers ben begin ik normaal gesproken met ansjovis en garnaal. Op de tweede opeenvolgende aanbeet op één van de aassoorten verander ik alles naar die aassoort. De ene dag is ansjovis favoriet, de andere dag garnaal. In dieper water is garnaal te kwetsbaar, ik vis dan met ansjovis, smelt (een soort haring) en soms kan inktvis ook het verschil maken. Ik gebruik ook geurstoffen die ik van dag tot dag aanpas maar de combinatie van ansjovis en smelt samen met WD40 is nog altijd een slimme keuze (Dutchanglers: inderdaad, WD40, het smeermiddel in het blauwe busje!).

Aluminium boten zijn het meest gebruikt in deze visserij. De meesten traileren hun boot in het water en de gemiddelde lengte varieert van 18 tot 24 voet. Hoge boorden zijn essentieel omdat vaak in de middag de wind oppikt en de golven dus ook! Ik gebruik daarnaast driftzakken om de boot te stabiliseren.

De combinatie truck en boot die veelal gebruikt wordt

.

Hoe vis je op steur? Je gaat voor anker, vaak op het moment van een afzwakkende ebstroom. De boot ligt dan van oost naar west voor anker, de stroom gaat dezelfde richting. Als de stroming verder afneemt neemt de wind uit het zuidwesten de kracht over en daardoor gaat de spiegel van de boot nogal heen en weer. Dit maakt het bodemvissen erg lastig. Het gebruik van een driftzak op één van de hoeken op de achterzijde van de boot is dan een uitkomst en maakt de boot meer stabiel. Ik gebruik een 50inch diameter driftzak voor mijn 18 voets boot; dit is in de meeste gevallen genoeg.

Boot op anker en "gestabiliseerd" met een driftzak achter de boot

.

Deze technieken en theorieën zijn mijn persoonlijke mening. Ik ben er zeker van dat wanneer je aan 15 vissers hetzelfde vraagt je 15 meningen kan krijgen. Nogmaals: het is gebaseerd op mijn ervaringen en mening.

In het volgende artikel zal ik ingaan over het naderende seizoen voor zalm op Chinook en Coho. Tot die tijd: “cheers and happy fishing”!

Dale Murff

Ik zal in dit artikel een viertal technieken beschrijven die met de driftzak goed toepasbaar zijn en waarmee je de meeste vistechnieken in kunt zetten. Er bestaan namelijk veel manieren waarop je een driftzak kunt inzetten waarbij mij opvalt dat sommige technieken wel heel ver gaan (met soms twee driftzakken en een elektromotor ernaast om volledige controle over de boot te hebben). In het bijzonder in de USA vind je dergelijke technieken vaak terug. Ik geloof zelf niet zo in al die complexe trucjes. Goed nadenken over welke vistechniek je wilt toepassen, waar je wilt vissen op een water en in welke richting maken dat je met een paar basistechnieken elke situatie aankan.

Eerst iets over de driftzak zelf.
Er zijn er diverse te koop. Belangrijkste bij de driftzak is de keuze van de grootte, lees: de diameter van de opening. Die bepaalt de weerstand in het water en dus hoeveel snelheid die de driftzak uit de boot kan halen bij een drift. De insteek hier is: beter te groot dan te klein! Ook de opbouw van je boot speelt een rol; een hoge boot met een huif vangt meer wind dan een slanke aluminium boot. Maar nogmaals: beter te groot dan te klein!

Ook is het belangrijk een driftzak te kiezen die makkelijk aan de boot te bevestigen is. Daarnaast moet er op de driftzak een bevestigingspunt aan de achterzijde zijn waaraan je een extra lijn kunt bevestigen die je ook aan de boot vastmaakt. Met deze laatste lijn trek je bij het binnenhalen de driftzak achterstevoren uit het water en haal je de weerstand eruit.

voorbeeld driftzak incl. drijflichaam en binnenhaal-lijn

Wat ook handig is is om op het bevestigingskoord een drijflichaam te plaatsen. Mocht je dan een keer snel de driftzak los moeten gooien dan blijft hij drijven! Sommige fabrikanten bieden dit als accessoire aan. Zelf heb ik als driftzak de grote versie van Drift Control. Een kwalitatief hoogstaande driftzak gemaakt van licht soepel materiaal dat ook compact is en snel droogt.

Het gebruik van de driftzak
Zoals eerder gezegd kan de driftzak op verschillende manieren worden ingezet:
1. om de boot via backtrollen gecontroleerd op een plek te houden (de Noorwegen “truc”)
2. om de boot een lage snelheid te geven bij een drift
3. om de boot in een stromende rivier voor anker strak op de stroom te leggen
4. om de snelheid bij trollen lager te maken

Ik zal deze vier mogelijkheden in dit artikel kort toelichten. Hiermee zou je in staat moeten zijn om de driftzak in nagenoeg elke situatie adequaat in te zetten.
1. De boot gecontroleerd op een plek houden via backtrollen
In deze situatie wordt de driftzak aan de voorzijde van de boot bevestigd en staat de benzinemotor in zijn achteruit. We varen met de boot achteruit tegen de wind in. Door een juiste balans te zoeken tussen gas geven/in stationair zetten en sturen kan de boot precies boven het gekozen punt gehouden worden. Ook kan bijvoorbeeld eenvoudig en rustig achteruit een talud afgevaren worden. Wordt de snelheid te hoog dan zet je de motor even in stationair, wordt de snelheid te laag (bijvoorbeeld omdat de wind toeneemt) dan geef je iets gas bij. Zie ook het plaatje.

Tijdens onze Noorwegen trip had ik in één hand mijn hengel, bediende ik met mijn andere hand motor en stuur en keek ik op de GPS om te zien of we op het gekozen waypoint bleven liggen. Het vergt wat oefening maar als je dit door hebt ga je vangen!

Risico:

als de boot met de wind meegeblazen wordt gaat de driftzak onder de boot door en kan in de motor komen, oppassen dus! Om dit te voorkomen kun je lengte van de driftzak en terughaallijn zo inkorten dat ze niet langer zijn dan de bootlengte!

2. De boot een lage snelheid geven bij een drift
In deze situatie gebruik je de driftzak om een gecontroleerde drift te maken over een vooraf bedacht traject. Bijvoorbeeld over de breedte van een plas of langs een oever waarbij je rustig de kant wilt uitgooien. Je vaart dan altijd eerst tegen de wind naar de plek waar je de drift wilt laten beginnen. Op dat punt gaat de driftzak in het water en zal deze de snelheid lager houden tijdens de drift door de weerstand die hij in het water oproept. De plaats waar de je de driftzak aan de boot bevestigt hangt hierbij af van de vistechniek die je wilt gebruiken. Wil je bijvoorbeeld slepen met dobbers en naar de dobbers kunnen kijken dan zal de driftzak daar geplaatst moeten waarmee de boot op de gewenste manier door de wind drift. Bijvoorbeeld in het midden van de zijkant als je zijdelings naar de dobbers wilt kijken of aan de achterzijde als je naar achteren wilt kijken. Hetzelfde geldt voor een gecontroleerde drift om een oever uit te werpen. Ook dan zul je willen nadenken hoe je gaat gooien en dus waar de driftzak wordt geplaatst. Hou hier ook rekening met de positie van je vismaat.

3. Om de boot in een stromende rivier voor anker strak op de stroom te leggen
Wanneer je vanuit de boot op een stromende rivier wilt vissen dan is het noodzakelijk dat de boot “strak” in het water ligt. Anders slinger je alle kanten op. Om dit te bereiken kies je allereerst de plek waar je voor anker wilt gaan. Een veilige plek natuurlijk!! Dus uit de route van de scheepvaart. En hou er rekening mee dat op sommige riverien helemaal niet geankerd mag worden. Zodra je voor anker bent gegaan laat je de driftzak rustig aan de achterzijde overboord gaan. Wel de driftzak eerst aan de boot vastmaken, de druk van het water kan op de rivier groot zijn. Je zult vervolgens merken dat de boot zich gaat richten en uiteindelijk strakgetrokken tussen driftzak en anker mooi blijft liggen.

Deze techniek leent zich uitstekend voor het uitwerpen van bruggen. Ook het aanbieden van aas onder dobbers werkt perfect. Je kunt in dat geval ook sideplaners gebruiken waardoor je meer spreiding krijgt van de dobbers! Voor anker op de rivier heb ik onder andere meerval gevangen, barbeel en steur in de USA op de Columbia rivier!

voor anker met driftzak; steur vangen in de Columbia River USA

4. Verlagen van de snelheid bij het trollen
In sommige gevallen is de snelheid van het trollen met kunstaas op de benzinemotor te hoog. Bijvoorbeeld wanneer je een kanaal afvaart en je hebt windkracht 5 in de rug. In dat geval kun je de driftzak ruim achter boot hangen. Hierdoor zal de trolsnelheid flink afnemen. Je moet er dan wel rekening mee houden dat de boot minder snel reageert bij het sturen. En dat de lijnen langs de driftzak naar achteren lopen hetgeen bij een aanbeet of wanneer je binnenhaalt in de gaten gehouden moet worden.

Gecontroleerde drift die leidde tot een mooie kabeljauw

Conclusie:
De driftzak biedt dus een aantal mogelijkheden die het vissen effectiever maakt. In sommige gevallen heeft dat echt het verschil gemaakt tussen vangen en niet vangen. Je moet er wel rekening mee houden dat enige oefening vereist is. Maar zodra je de technieken beheerst weet ik zeker dat je je vismogelijkheden onder diverse omstandigheden verruimt en dus meer gaat vangen!