Zodoende werd besloten vorig jaar rond dezelfde tijd weer een dag te pakken. Dit keer doordeweeks ivm slechte weersvoorspellingen voor het weekend. We vangen al rap twee schitterende snoeken. 115 en 118 maarliefst. Het moge duidelijk zijn dat we dit kunstje ook dit jaar weer willen flikken, en misschien maar voor de overtreffende trap moeten gaan?

Dat doen we inderdaad. Ik neem 3 dagen vrij en HJ doet hetzelfde. Maximaal uithalen op grote snoek, zo is het plan. De eerste dag gaan we sowieso voor een grote plas, daarna zien we weer verder. Er wordt in ieder geval weer typisch ‘eind oktober weer’ voorspeld. Wind, hagel, regen, onweer… Klinkt als grote snoek!

Gedreven door ‘vangdrang’ ram ik ’s ochtends vroeg de broodtrommel vol. Kan koffie mee en gaan! Eenmaal onderweg een domper, na 20 minuten rijden een wegafzetting, met als gevolg een enorme omleiding. Wat?! Aan vanAnaarBeter.nl heb je dus ook niets, gister nog gekeken… Ik keer om en stamp het pedaal op de vloer. Bel HJ dat ik wat later ben. Gelukkig is er nog geen mens op de weg en ‘laag vliegend’ weet ik de nodige tijd goed te maken. Nu maar hopen dat ik mijn eerste ‘foto’s’ niet al te pakken heb, anders hadden we ook wel een weekje Scandinavië kunnen boeken… :)

De boot wordt getrailerd, materialen worden gecontroleerd. In het donker knallen we naar het eerste talud. We kiezen voor een talud waar de wind al lange tijd op staat te blazen. Meestal toch een goede indicator voor waar de vis zich zal bevinden. Vol verwachting gaan onze aasvissen overboord. Vast recept, beide een fireball en een dobber.

We vissen op een meter of 4-5, waarbij de dobbers afgesteld staan op een meter of drie. Actieve snoek, maar ook grote snoekbaars, jaagt vaak een eind boven de bodem en de drie meter grens lijkt, ongeacht de waterdiepte, wel zo’n beetje de meest bezochte diepte te zijn door deze actief jagende vis. Met de fireballhengel vissen we variërend van 20cm tot 1 meter boven de bodem, om zo de meest luie rover een aasvis op het presenteerblaadje te geven. Voor elk wat wils, zegmaar…

De eerste uren verstrijken zonder al te veel actie. Twee maal zien we op de fishfinder een vis stijgen naar de fireballvis van HJ, welke scherp onder de tranceducer gevist wordt. Beide vissen lijken weinig geïnteresseerd en zakken zodoende vrij snel weer af. Toch is het super spannend en op zo’n 8” beeldscherm lijken bovendien alle signalen groot… :)

We verlengen de drift en vissen nu een talud af, grenzend aan een grote ondiepe plaat. Weer een stijger naar de aasvis van HJ. De aasvis wordt met een lange haal bewogen en dan weer laten zakken. Ook het signaal op het scherm zakt weer naar de bodem. Niet te geloven dit! Dan schiet het signaal weer omhoog en gelijk volgt een gortdroge knal. Ja, toch gefopt! De haak wordt gezet en al snel blijkt het om een beste vis te gaan. Geheel in stijl der verwachting, grappen we beide. Niet veel later mag een prachtige dikke 112 voor de lens poseren. We wegen de vis ook even, 12 kilo. Zeker niet gek!

Fraaie vis

Mooi in het ochtendzonnetje

We vervolgen onze weg. Misschien liggen er nog meer? Het blijft akelig stil onder water. Andere tactiek dan maar. We gaan het ondiep proberen, boven afgestorven plantenbedden. Zouden ze zich daartussen schuilhouden? Het lijkt niet zo te zijn. Na een dik uur proberen geven we het op. We gooien het roer om, gaan ‘zwerven’ over open water. Tot nu toe zijn we nergens scholen witvis tegengekomen. Voor ons een reden om verder te zoeken, want waar de witvis ligt, zal de roofvis zich ook ophouden. We sturen midden de plas over. Diep water onder de boot. Zoeken naar een speld in een hooiberg, we wagen de gok.

Zeker een uur volgt, maar er valt weinig interessants te melden. Langzaam begint het ‘eind oktober gevoel’ een beetje weg te ebben. Natuurlijk, we hebben een schitterende vis te pakken, maar het voelt anders als voorgaande jaren, waarbij we telkens veel actie meemaakten. Dan verdwijnt de dobber van HJ, op een ogenschijnlijk oninteressant stuk water. Het gaat heel traag, maar kan gewoon geen bodem zijn. Ik draai zo snel mogelijk mijn fireball binnen en leg de hengel snel neer. Camera uit de koffer en filmen maar. Mijn aasvis hangt dan half in en half uit het water…

Helaas mist Hendrik Jan de aanbeet. Spectaculair shot maar een tam vervolg. Alhoewel? Ik hoor mijn hengel hard op de rand van de boot slaan. Huh? Even flitst mij een actie van afgelopen zomer door het hoofd. Toen werd mijn verticaalhengel, ook met een fireball in het oppervlak, zo uit de steun getrokken door wat achteraf een snoekbaars bleek te zijn. Hoe we dat weten? Diezelfde snoekbaars vond HJ 3 weken later dood op de plas, met daaronder hangend dus mijn verticaalhengel… Zoveel ‘geluk’ heb je maar één keer en ik draai me dan ook razendsnel om. Krijg nou wat?! Een bak van een snoekbaars hangt in het oppervlak, met mijn fireballvoorn in haar bek! Wild kopschuddend wipt ze de hengel op, welke op de rand van de boot leunt. Dacht het niet! Ik duik er bovenop, geef even lijn zodat de snoekbaars stopt met schudden en zet de haak. Ze hangt!

RRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR! Huh? Wat? Ook mijn dobberhengel staat te klapperen in de steun. De ratel van de reel schreeuwt het uit. In alle chaos geef ik HJ zo mijn fireballstok over. “Hier, scheppen die vis!” Ik gris de hengel uit de steun en sla finaal mis… Krijg vervolgens weer mijn fireballhengel in de handen gedrukt en besef me dan wat een dwaas ik eigenlijk ben. Waarom geef ik deze hengel weg? Alsof die andere nog groter is? De vis zit aan een velletje gehaakt en ligt binnen 2 tellen in het oversized landingsnet. Hebbes!
We gaan er even bij zitten, terwijl de vis in het net overboord hangt. Wat gebeurde hier nou? Triple hook up, zo vanuit het niets?! De waypoint is gezet, ook dat nog tussendoor. De snoekbaars blijkt 91cm te zijn, met recht een super formaat!

Bizarre bijvangst

Wat een stoere vissen blijven het toch!

In één klap zijn we scherp. Geen idee wat we ontdekt hebben, maar dit smaakt naar meer! Gek genoeg volgt er geen enkele aanbeet meer in de directe omgeving. Alsof we ze alle 3 hadden..? Actief groepje snoekbaarzen, trekkend over de plas? Wie het weet mag het zeggen.

We gaan door naar het volgende talud. Normaal erg goed maar vandaag een minder logische keuze gezien de windrichting. Toch valt bij aankomst op dat het water hier troebeler is. Interessant, zeker voor de snoekbaars. HJ stuurt de boot langs de buitenkant van het talud en vrijwel direct zie ik mijn dobber geweldig mooi weglopen. Ja, schitterende aanbeet! Roep ik. Dit keer gaan alle overige aasvissen echt binnen boord. Ik zoek contact en hijs keihard aan. Hengel dubbel, geen enkele vorm van beweging. Zo… Dit voelt goed, héél goed!

Er gebeurd weinig onder water. Loodzwaar en tergend langzaam komt de vis dichterbij. Runs blijven uit, totdat ik de vis net in het zicht pomp. Ik zie een smalle staart wegdraaien waarna de vis in één streep naar de bodem knalt. Een megasnoekbaars roep ik verrast! Echt niet normaal groot!

De vis voelt echter wel absurd zwaar. Kan toch bijna geen snoekbaars zijn dit? Even later komt ze weer in zicht. Nee, toch een snoek en wat een end! De absurde verhoudingen van deze vis vallen direct op. Een enorme kop en een mager, maar lang lijf. Vandaar die smalle staart waar ik mij in vergiste. Echt vechten doet de vis niet, duidelijk een zeer oude dame. Wel een vis uit de categorie waar we voor komen vandaag, er lijkt werkelijk geen einde aan te komen als ik haar aan boord til. PR materiaal? Het lijkt er wel op!

De vis gaat direct op de plank. 126, een evenaring van mijn PR. Geweldig! Snel schieten we een serie platen. Ook wordt de vis even gewogen. 12 Kilo, dat zegt genoeg als je je bedenkt dat die 112 vis van HJ even zwaar is. Snel weer overboord. Na een korte reanimatie zwemt de oude tante rustig weg. Die mag nog wel wat aansterken voor de winter, denken wij.

Mega lange snoek

Precies waar we voor kwamen, fantastisch!

Met een gevoel van “we hebben het toch maar weer geflikt” vissen we verder. Dan begint het opeens te rommelen boven de plas. Onweer! Net als vorig jaar. Zou de vis daarom opeens zo los zijn geweest? We wagen het er niet op en besluiten naar de oever te gaan. Snel worden de aasvissen binnengedraaid.  Vijf meter voor de boot zie ik een dikke snoek volgen, die gaat sowieso ruim over de 110! Ik laat mijn aasvis snel stilvallen maar helaas schrikt de snoek direct weg. Even blijven we liggen maar dan moeten we echt wegwezen…  Snel de boot tegen de kant. Met een blik soep op de gaspit bekijken we even de foto’s. Één ding is wel duidelijk: Na de soep pakken we datzelfde taludje nog eens.

De bui trekt gelukkig langs en een half uur later liggen we weer op het talud. Op een paar valse beten (lees bodem) na gebeurd er niet veel, maar dan wordt plots mijn fireball opgetild, gevolgd door een droge tik. Ik geef even lijn en ga dan vol in de lichte jerkstok hangen. Zo, en dat hangt goed! Zwaar mokkend komt een hele dikke metersnoek in beeld. Weer een bak HJ! Niet normaal dit!

Wat begon als een trage dag krijgt zo een wel heel mooi vervolg. Voor de derde keer binnen 1,5 uur heb ik het met een topvis aan de stok, zo veel is al duidelijk. HJ filmt wat terwijl ik de vis langzaam maar zeker onder controle krijg. Wat een plaat van een snoek! Fantastische kleuren, vet en een gebit waar je u tegen zegt. Ze blijkt 113 centimeter lang te zijn en net als de vorige 2 snoeken 12 kilo zwaar. Geen idee hoe we het doen, maar grappig is het wel!

Schril contrast met de vorige vis, wat een vette bak!

Dikke massieve rug...

Hebben we ze dan eindelijk gevonden? Wat voor monsterscore gaat dit worden vandaag? De sfeer is compleet omgeslagen. Tijd voor HJ om de score weer wat gelijk te trekken, zo zijn we het beide eens. HJ kennende gaat dat ook vast nog wel gebeuren. Dat kunstje heb ik hem eerder zien flikken…

Na een zinderende hagelbui koelt het voelbaar af. Zal een graad of 3-4 zijn. We ritsen onze pakken dicht, wat een akelige waterkou. Waar komt die vandaan? Het is een uur of één en zo hard als het zo-even liep, zo stil wordt het nu weer. Zou de vis het merken? Vast wel, maar zijn ze daarom nu weer zo passief? Het lijkt er wel op. Uitgestorven is het gewoon, wat we ook proberen. Ondiep, diep, dieper, diepst. Het lijkt helemaal over te zijn. Dan, rond een uur of half vijf merken we beide dat de gevoelstemperatuur weer oploopt. Merkwaardig verschijnsel en bizar genoeg giert de baitrunner van HJ direct na deze verandering. Scherp wordt de hengel gepakt en in één beweging dubbel geslagen. Een 70er snoek is de dader. Slecht voor het gemiddelde HJ, waarom doe je dit nou? We kunnen er beide om lachen. Zijn al lang blij dat we weer actie hebben. Iets met doorzetten en beloning?

Met deze veranderende weersomstandigheden hebben we er weer het volste vertrouwen in. Ook zijn we het snel eens over waar we moeten zijn. Het talud van mijn 126, daar liggen er zeker nog een paar en als die nu weer actief zijn? We weet wat ons te wachten staat. We knallen er vol gas naar toe en zetten de aasvissen weer overboord…

Op het mooiste hoekje van het talud staar ik strak naar de dobbers. PLOP! Weg! HJ’s dobber gaat er op geniale wijze van tussen. Zag je dat?! Wat een geniale aanbeet! Roept HJ. Direct zoekt hij contact en slaat aan. Geen beweging… Dat had ik ook een uur of 5 geleden, maar dit lijkt nog veel zwaarder te zijn. Secondes tikken weg voordat de vis überhaupt in de gaten heeft gehaakt te zijn en al die tijd staat HJ er maar. Hengel standje 180 graden rond, slip langzaam aflopend. Wat moet dit wel niet zijn dan? 127? 130?

Er volgt een werkelijk bizarre dril. Meters lijn worden keer op keer van de, toch niet misselijk afgestelde reel gerost. Minuten lang krijgen we geen enkel beeld van de vis. Stiekem beginnen we toch wel aan een 130+ te denken, dit slaat echt alles! Dan zien we een glimp. Twee monden vallen open, wat een ongelofelijke grove vis! Die kon inderdaad de 130 nog wel eens gaan halen!
De vis zit keurig gehaakt en kan dus rustig uitgedrild worden. Telkens weer staan we verbaasd te kijken van het formaat. Dit is gewoon niet meer te schatten, zeker niet na die 126 van mij. Deze vis is gewoon twee keer zo breed op de rug. Een kieuwgreep en high five later ligt ze op de onthaakmat. Snel op de plank er mee. Ook 126! Wat een monsterlijke vis!

Baas boven baas, in alle opzichten gigantisch!

Ook deze vis wordt snel gewogen. 15 kilo en nog niet eens echt dik. Een vis met de potentie om belachelijk zwaar te worden, om maar niet te spreken van haar uiteindelijke lengte. Kerngezond en puntgaaf. Gewoon fantastisch!

Na de release vissen we doelloos verder. Tsja, en nu? Wat moeten we nog gaan vangen de rest van de week? Geen idee eigenlijk. Grote snoekbaars : check, monstersnoek : check… Precies wat we wilden deze vier dagen, en dat op dag één… In euforische stemming wordt de boot getrailerd. Tot morgen, een dagje rustig aan doen, dat in ieder geval.

Groet,
Volkmar Strikkers

De laatste jaren is natuurlijk aas op de fireball de sleutel tot succes gebleken. En dan met name kleine kolblei. Deze hebben we niet. Maar Roel zou nog handgrote voorns hebben die we wellicht in kunnen zetten. Helaas…… Roel heeft een bijdrage geleverd aan de wetenschap en de voorns weggegeven voor een biologiepracticum aan een klas waar een vriendin van hem docent van is.  Nou, één ding is zeker, als je je aasvissen weggeeft, dan moet dit wel een heeeel bijzondere vriendin zijn……. Daar gaat het Dutchanglers research team de komende tijd nog wat onderzoek naar verrichten. Het resultaat is in ieder geval dat ik erop uit kan om te proberen de juiste maat voorns te vinden. Hetgeen maar matig lukt en betekent dat we op pad gaan met te weinig voorns voor de snoekbaars. Gelukkig heb ik nog wel een flink aantal grote voorns zwemmen. Die nemen we ook maar mee, kan er in ieder geval op snoek gevist worden met de bijhengel. Volkmar en André maken zich klaar om te vissen met kunstaas.

Nadat ik André ’s ochtends op een treinstation heb opgehaald ontmoeten we elkaar om halfzeven op de helling. Nou, iets nà halfzeven dan. De laatste tijd hebben mijn visvriendjes de neiging zekeringen door te branden en deze keer kwam HJ zonder licht op de snelweg te staan en moest een kleine spoedreparatie doen aan één van de stekkers op zijn trailer…… Het weer is fabelachtig mooi. Geen wind, prachtige kleuren. We hebben er zin in! Snel gaan de boten het water in.

Fabelachtig mooie ochtend

.

Aangekomen op de eerste plek zijn Volkmar en Andre al driftig aan het werpen. HJ en ik maken twee hand hengels klaar met fireball en daarop een voorn. Daarnaast voor ieder een takel onder een dobber. HJ opnieuw een handgrote voorn, ik kies voor één van de grootste voorns, een zogenaamde “baksteen”. Het water is kraakhelder, het doorzicht minimaal drie meter. Nogal ongebruikelijk hier en we kiezen daarom de diepe kant. Het talud dat we varen is misschien 100 meter lang en aan het einde van de tweede passage zie ik met de bekende maar nooit vervelende “plop” of “snok” mijn dobber onderschieten, zo’n leuk fonteintje achterlatend. Kort daarna komt hij gelijk weer boven en ik twijfel of de vis er nog aan zit. Maar als de dobber dan met een Jaws-achtige boeggolf begint weg te glijden is het zeker: vis! Snel draai ik de lijn strak en hijs aan. Hangen! De vis hangt er lomp op maar doet niet veel. Spartelt eigenlijk meer op zijn plaats. Pas wanneer hij dichterbij is begint er echt beweging in te komen. HJ en ik zien de vis in het heldere water vechten en we schatten hem op ongeveer 90cm. Totdat ik de vis boven water trek. Dan realiseren we ons dat we door het heldere water ons vergisten. Op drie meter diep leek die 90cm, een diepte die we normaal niet kunnen kijken. Maar als hij bovenkomt zien we pas hoe groot hij is, wat een kanjer! Snel gaat het net eronder en wordt de vis geland. Duidelijk is dat ze net is afgepaaid. Er zitten een paar wonden op de vis en ze is bijzonder slank. Maar lang!

Een prachtige snoek, lang en gezond

.

Ik ben benieuwd, een PR? De meetlat gaat erop en dan volgt het ongelofelijke moment: 1meter 21. We meten nog een keer: 1meter21. Ik word gek. Mijn eerste metersnoek dit jaar is een evenaring van mijn PR. En ook nog voor de derde keer: 3 x 121cm…… Ik ben er enorm blij mee, wat een topvis. En dat na nog geen 20 minuten vissen. Dat kon nog wel eens wat worden vandaag! Snel schieten we nog een paar plaatjes, ook terwijl de vis wordt teruggezet.

Inclusief battle-scars

Afscheid van een fantastische vis........

.

Ik neem eerst een kop koffie en geniet nog wat na. Dat is toch wel het voordeel van deze manier van vissen. Je kan af en toe even lekker achteroverleunen in de stoel en naar de dobber staren met de fireball hengel in de steun.

Toch blijft het vanaf hier lang stil. We verplaatsen een paar keer en dat doen Volkmar en André ook. Maar vis blijft verder uit. Tot we Volkmar aan zien slaan bij het uitwerpen van de kant. Een fraaie brasem komt boven, vals gehaakt op het kunstaas. Als dat even later nog een keer gebeurt varen wij er naartoe. Want als er witvis ligt dan is er natuurlijk een kans dat de rovers zich daar ook bevinden. En witvis ligt er! Door het heldere water zien we stofwolken op de bodem van wegvluchtende vis. Maar roofvis blijft uit en omdat we nu toch bij elkaar liggen binden we de boten aan elkaar en driften we als een viseiland over het plateau, terwijl we de nodige kletspraat voorbij laten komen. Mijn dobberhengel drift gezellig mee. Eronder hangt de op één na grootste voorn uit de voorraad, de grootste leverde vanochtend mijn PR op. En opeens hoor ik achter me mijn spoel aflopen. Onder het nodige commentaar van drie andere vissers om mij heen hijs ik weer aan en hopsakee! De tweede snoek van de dag hangt! Een lekker felle dril volgt en als de vis bovenkomt blijkt het dit keer wel een negentiger te zijn, 92cm om precies te zijn, die nog niet is afgepaaid. Interessant! Snel gaat ze op de gevoelige plaat, hetgeen vanuit twee boten kan plaatsvinden en even later leun ik opnieuw vreedzaam glimlachend achterover in mijn stoel, kopje koffie erbij…..

Een niet afgepaaide verrassing

.

We vissen weer individueel verder. Een uurtje later ongeveer gaan HJ en ik naar de kant voor de traditionele shore-lunch. Volkmar en André vissen door. Wanneer we hen na de lunch opzoeken liggen ze aan de andere kant van de plas. Bij hen aangekomen missen we één van hun dobbers. Die blijkt aan de rechterkant van onze boot te liggen terwijl zij met hun boot links liggen. Met andere woorden: we zijn over de lijn heengevaren…… oeps! Gelukkig is deze niet in de motor gekomen maar zit vast in de transducer. HJ gaat plat over de spiegel liggen en terwijl hij bezig is om de lijn los  te maken…. Je snapt het al…… beet! Gelukkig komt de lijn net op dat moment los en kan Volkmar zijn eerste vis aanslaan op de voorn die hij had geleend (en nog steeds moet teruggeven). Een opportunistisch snoekje dient zich aan en wordt al snel weer teruggezet. 

Suprise-snoek, met aalscholverschade.......

.

Niks snoekbaars dus vandaag. We zien ook geen vis op de fishfinder op die plekken die we kennen. Snoek lijkt actiever te zijn. Dus besluiten we meters te gaan maken om de vis te zoeken. Volkmar en André doen hetzelfde. Ze maken hun boot in orde omdat de boot van Volkmar nogal wat snelheid kan maken. Met een noodgang zien we ze later naar de andere kant van de plas racen.

Voorbereiding voor full speed met "state of the art high tech buitenboordmotor"

.

Kort daarna krijgen we een SMS-je: of we nog een voorn over hebben? Deze komen ze even later halen. André heeft een mooie vis gevangen en ze willen op die plek nog even verdergaan. Omdat het nogal ver bij ons vandaan is geven we ze uit barmhartigheid maar twee voorns mee.

Prachtige snoek voor André, duidelijk niet in de Caribbean :-)

.

Nog geen 10 minuten later komt er een SMS-je waarin staat dat “als we jullie vertellen dat we weer twee voorns nodig hebben, dan komen jullie ze nu vast brengen”? Ze zitten dus op de vis! En yep, dan willen wij wel voorns brengen! HJ moet immers nog een vis vangen vandaag! Volkmar en André geven aan waar ze gevangen hebben. De vis lijkt nog gegroepeerd te liggen wat waarschijnlijk met de paai te maken heeft.

Ook Volkmar had er nog een vis bijgevangen

.

Ook wij gaan dit gebied uitkammen en na een paar drifts weet HJ een mooie vis te haken, ook op natuurlijk aas! Kunstaas moeten ze totaal niet hebben vandaag, zelfs geen jerkbaits met bloem-motiefjes!

UItindelijk ook schitterende snoek voor HJ!

.

Ondertussen is het al laat op de dag geworden en gaan we er een eind aan maken. Het was een bijzondere dag. Het doel was snoekbaars en die hebben we nooit gezien. De snoek was actief maar wilde alleen natuurlijk aas. En lag gegroepeerd. Sommige vissen waren afgepaaid, anderen niet. En ik ving in plaats van snoekbaars een monstersnoek. Voor de derde keer mijn PR, 121cm. Vanavond maar een lekkere borrel op nemen! Het blijft een bijzondere hobby.

John Smit

De afspraak was snel gemaakt, maar even snel ook weer van de baan. HJ bleek toch te moeten werken vrijdag en dus stond ik er alleen voor. Geen aasvissen, een dooie accu… Niet bepaald een ideale uitgangspositie. Dan sms’t HJ opnieuw, donderdag gaat wel lukken. Ik gooi mijn planning om en de nieuwe afspraak staat als een huis…

Het is nog vroeg, ik ben een half uur onderweg en de telefoon gaat. HJ aan de lijn. Lichtbalk functioneert niet naar behoren. Dit ga je niet menen, wat nu? Ben al onderweg is het antwoord. Als dat maar goed gaat dan… Een half uur later dan gepland komt ook HJ aan bij de helling. Eerst maar even een bakje koffie doen terwijl een tweetal zware buien de boot alvast nat maken.

Als het opnieuw droog wordt rolt de boot van de trailer en blazen we naar de eerste stek. We besluiten op een ander talud te starten dan normaal. Gezien de voorspelde wind kunnen we hier nu nog terecht en later waarschijnlijk niet meer. Beide een dobberhengel en een fireball hengel. Beide een baars en een voorn. We zoeken een mooi steil talud op van twee naar vijf meter. De spanning stijgt, wordt het weer zo’n topdag als vorig jaar?

De volgende bui dient zich aan. Hagelstenen kletteren door de boot. Niet heel plezierig maar je wordt er in ieder geval niet echt nat van. Als we de bui uitkomen zie ik HJ plots opveren, hij grijpt zijn firball hengel uit de steun en slaat hem in één keer dubbel. Vis! En een beste…

De snoek laat zich vrij snel zien, ver over de meter en prachtig getekend. Dan vindt ze het mooi geweest en rost ze weg onder de boot. Ik draai snel de andere hengels binnen zodat we daar geen last van hebben. De snoek dendert lekker door. We kijken elkaar eens aan, het lijkt er op dat we weer zo’n dag als vorig jaar beleven!

Als de vis eenmaal uitgeraasd is grijp ik haar onder de kieuw, die gaat serieus over de 110 schatten we beide terwijl de vis nog eens goed door het lint gaat. Ik ben gelijk geraspt en bloed als een rund, alles is koud en nat. Ik leg de vis snel op de plank, 115 is de uitkomst. Dan wikkel ik mijn hand in een handdoek en pak mijn camera erbij, wat een plaat van een snoek! Niet extreem dik, wel breed en zeer fraai getekend. Oogt absoluut sjiek op de foto’s. Dan gaat ze weer overboord, de dag is al geslaagd!

Een schilderij en een bak tegelijk!

Nog geen half uur bezig en de eerste topvis is een feit, wat wil je nog meer? Terwijl de volgende donkere bui dichterbij komt stuurt HJ verder langs het talud, plots een stuiter op mijn dobber. Even blijft hij staan, valt een keer plat en zakt dan uiterst traag naar rechts weg. Gezien de vrij forse aasvis wacht ik even, maak dan contact en ga vol in de hengel hangen. De vis beweegt geen millimeter en we staan beide te grijnzen in de boot. Ja, dit wordt weer een topdag!

De vis zwemt rustig naar links weg en komt dan in het oppervlak, op een meter of vijftien van de boot. Haar halve lijf gooit ze in de lucht en we zijn beide zwaar onder de indruk van haar omvang. PR Materiaal voor mij! Die gaat goed over de 120!

Ik vraag HJ om de camera er bij te pakken en te filmen. Precies op het juiste moment, want de vis besluit een debiel lange run te nemen, ondanks de zwaar afgestemde slip en ratel. Het lijkt haar allemaal niets te deren, ze gaat maar door! Dan begint het weer te hozen en moet de camera weg. Jammer maar het is niet anders…

Zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz? Wat horen we nou? We kijken om ons heen, wat zoemt er nou zo? Een angstaanjagend geluid klinkt door de boot. Wat krijgen we nou? Ik vraag me af of ik mijn hengel nog wil vasthouden. HJ legt alles plat in de boot. Dan volgt een flits direct gevolgd door een flinke onweersklap. Oké, dit wordt wel erg heftig!

Ik pomp de vis naar de boot totdat de enorme massa langszij komt. Beide kijken we een beetje verbaasd, zo extreem lang is ze eigenlijk niet. Althans, niet zo lang als we hadden verwacht. HJ tilt de vis aan boord, het zal er om hangen of ze de 120 haalt. Op de plank komen we tot 118, een lengte die deze vis eigenlijk onwaardig is. Het is vooral die enorm hoge spekrug die indruk maakt. Wat een topsnoek!

We willen eigenlijk zo snel mogelijk weg van open water, bovendien zeikt het van de regen. Ik geef HJ snel een deksel aan waar hij zijn camera onder kan houden. In recordtijd een paar platen en snel weer overboord met de vis. Ze gaat er gelijk vandoor, net als wij. Midden op het water onder een onweersbui, dat kan nooit lang goed gaan. Het is jammer dat we op deze mannier niet écht kunnen genieten van deze vangst, maar op dit moment is het even niet anders… 

Wat een bak!

Kolos van een snoek

Als we strak tegen de kant liggen, blijkt het toch bij die ene klap onweer te blijven. De bui trekt over en de wind zwakt weer af, we kunnen weer dus en gaan direct weer terug naar ‘ons talud’. We vissen nog zeker een uur door, maar vernemen geen enkele actie meer. Als de zon door komt besluiten we door te gaan naar de volgende stek, als de zon er vol op staat zal de actie daar mogelijk afnemen, dus kunnen we er maar beter zo snel mogelijk bij zijn.

We zetten de aasvissen weer over boord en HJ stuurt de boot langs het talud. Na een kwartiertje hoor ik hem zeggen, komt een snoekbaars zo… Het zal misschien een minuut duren waarna zijn dobber met een rotgang de diepte in suist. De haak wordt gezet en ja hoor, een knappe snoekbaars komt na flink gestamp in het oppervlak. Op bestelling, belachelijk gewoon! De vis gaat nog een keer de diepte in waarna HJ haar kan landen. Met 83cm een prachtvis!

Op bestelling!

We vervolgen onze weg langs het talud, amper tien minuten later slaat HJ zijn fireball stok krom, de aasvis werd opgetild en dat blijven toch heerlijke aanbeten om te voelen. Al die tijd lichte massa, die opeens met een schok verdwijnt. Even denken we aan de volgende knappe snoekbaars, maar het blijkt toch een mooie snoek te zijn.

Hendrik Jan weet ze altijd te vinden met de fireball

We laten de vis goed uitrazen en pakken haar dan aan boord. Erg fraai gekleurd en toch nog langer dan gedacht. Iets wat je, hoe protserig het ook mag klinken, al snel overkomt na het vangen van een of meer grote vissen op een dag.

Plaatje

We pakken de draad weer op en na een klein half uur komen we bij de hotspot van dit talud, waar HJ een enorme dreun krijgt op zijn fireball. De enige reactie mogelijk is keihard terug beuken, maar blijkt helaas niet voldoende en de vis schiet kort na de aanbeet los. Knap zonde, want dit zag er toch veelbelovend uit!

En ik? Ik kijk leuk toe, want mijn aasvissen willen ze niet meer vandaag. Ik probeer wat verschillende tactieken, vis afwisselend wat actiever of passiever met de fireball, maar het mag allemaal niet baten. Het is HJ die even visles geeft en ik zit al te wachten op zijn volgende aanbeet…

Die komt echter niet en we besluiten dat het tijd is voor de lunch. We varen een stevig eind terug naar de trailerhelling, om direct de lichtbalk even te kunnen bekijken. Kost wat tijd maar die kunnen we missen nu. Het is niet de meest productieve periode van de dag en bovendien zitten we al dik in de vangsten.

Helemaal aan de praat krijgen we de lichtbalk niet, maar het is al een stuk beter dan ’s ochtends. We happen nog even een broodje weg en blazen dan terug de plas op, die inmiddels is omgetoverd tot een binnenzee. De wind is enorm aangesterkt en daarmee ook de golven. We proberen het op het talud waar we ’s ochtends gestart zijn maar worden hier totaal weggeblazen. Dan maar door naar het tweede talud, hier besluiten we even voor anker te gaan. Secuur vissen is niet echt meer aan de orde nu, maar vis ligt er zeker en dus willen we het er zeker nog even proberen.

Als we een kwartiertje voor anker liggen lijkt mijn dobber heel traag te bewegen, hij ligt ook iets gekanteld. Beweging van de boot? Iets zegt me dat het toch een vis is en ik besluit gewoon te voelen. Ja hoor, wat een sluwe aanbeet! Ik zwiep aan en trek gelijk een 70er snoek in het oppervlak. Op het zware doodaasmateriaal niet echt wat je zegt sport en de vis ligt dan ook al snel naast de boot.

Omdat je dergelijke vissen vaak toch niet goed uitdrilt op dit materiaal besluiten we de snoek zo snel mogelijk te onthaken en weer te laten zwemmen. Geen zin in ongelukken vandaag, heb net mijn hand weer dicht…

We vissen nog even door en besluiten dan weer slepend aan de gang te gaan. Het talud geeft echter geen vis meer prijs. Wat nu? De andere taluds zijn totaal niet bevisbaar en dus besluiten we een lange drift te maken midden over diep water. Gewoon afwachten wat we tegenkomen!

Halverwege opeens een ondiepe bult. Kijk, zo vind je nog eens wat! Dan giert de baitrunner van HJ het uit. Zijn aasvis is gepakt en een fraaie snoekbaars knokt er stevig op los. Toevalstreffer of niet, we zijn er blij mee. Misschien volgen er nog wel meer?

Fraaie verassing

We maken nog drie lange drifts over diep water, maar de koek is op voor vandaag. Nou hebben we ook al een paar beste plakken gevangen en dus klagen we niet. De wind en golven worden ons iets te gek en we besluiten er een eind aan te breien. Om drie uur komen we weer aan bij de helling, ruimen alles op en bekijken de foto’s nog een keer. Vissen zo rond de twintigste oktober, volgend jaar maar weer?

Groet,
Volkmar Strikkers

De stralende zon maakt het al vroeg aangenaam, zodat we het pak maar in de auto laten liggen. We zoeken dezelfde plas als vorige week op, de dikke meter en een grote geloste vis smaakt naar meer. We tuigen op bij een lang talud, gebruikelijk recept : een dobber en een firebal hengel en kijken of de snoek nog steeds rond een meter of 4 te vinden is.

Halverwege het eerste bakje koffie zie ik een paar voorzichtige rukjes aan mijn firebal hengel. Nu hangt aan deze hengel de enige hand-grote voorn die ik gisteren wist te vangen. Snel wordt de reel van de ratel gehaald en met de vinger aan de lijn gevoeld – zeker dit is vis ! Wanneer ik de lijn langzaam voel aflopen, gaat de reel dicht en wordt ferm de haak gezet. Actie = reactie vertelden ze bij natuurkunde – ook hier wordt de aanslag beantwoord met een fikse run in tegenovergestelde richting,  goeie vis aan de andere kant.

Vorige week ( een feestelijk potje vissen ) zaten de haken te vast in de aasvis, zodat de haken niet losgeslagen werden bij het aanslaan, waardoor een metervis verspeeld werd. Deze keer zijn de haakpunten op een klein stukje vel vastgezet. Na een paar minuten drillen bevestigt  een grote kolk in het oppervlak het vermoeden van een goede vis, die op de plank afgetikt wordt op 106. Een paar foto’s later verdwijnt ze met een ferme klap naar de diepte.

Slanke sterke metersnoek!

Tevreden wordt een SMS gestuurd naar een aantal visvrienden om de snelle voortgang te melden. Maar dat was het dan ook voor de dag: kort maar krachtig – de volgende 5 uur in het zonnetje  – geen stootje – we besluiten te traileren rond een uur of drie.

Roel Orsel

In tegenstelling tot de andere vier gaan John en ik niet de rivier op, maar dichter bij huis ons geluk beproeven op een stuk groot water dat nog niet zo productief geweest is als in voorgaande  jaren. Het water is ongewoon helder, we weten niet of dit ermee te maken heeft. Op dit water doet natuurlijk aas het stukken beter dan kunstaas. Een uurtje vissen in de vijver van Ben’s buurtsuper leverde 20 kg witvis op. Ondanks ons geloof in groot aas, stellen we de bovengrens op zo’n 30 centimeter – 14 dikke brasems gingen weer terug.

Vandaag staat de wind noord-oost, we laten ons op ons gemakkie over het water driften. In een lange drift komen we alle dieptes tussen 2 en 9 meter tegen – we zullen zien op welke diepte de aasvis en snoek zich ophoudt. We vissen met aasvis onder de dobber en op de fireball. Gewoontegetrouw variëren we aasgrootte: kleine en grote blankvoorn en brasem van een 25 centimeter. Midden op het water is er een talud van 3 naar 6 meter, een “huppel” van de dobber van Roel laat zien dat de grote voorn gegrepen is en wanneer de dobber rustig wegloopt wordt er aangeslagen.  Het bekende gezegde dat de top stil blijft staan bij het aanslaan van een grote vis gebeurt ook hier, direct daarna gevolgd door een ongewoon lang schot waarbij meters power-pro van de molen afgetrokken worden. Voor een paar minuten is er de hoop dat dit een nieuw PR zou kunnen betekenen. Eenmaal in de oppervlakte meldt zich een dikke snoek met een ongewone gedrongen bouw: het lijkt alsof er tussen de rugvis en staart een stukje mist.

Prachtige vis met ongeveer 10cm missend voor de staart

.

Na een paar foto’s en een meet sessie (104 cm) gaat ze snel weer het water in, even heen en weer wiegen en dan geeft ze een slag en schiet de diepte in. We kunnen zien op de dieptemeter dat ze direct naar de bodem gaat om van het avontuur bij te komen.  

Snel weer terug naar de bodem, en geen interesse voor de aasvis die er nog hangt :-)

.

Aan het einde van onze drift komen we bij een klein maar productief talud. We besluiten hier een aantal keren overheen te gaan; de dieptemeter laat aasvis met daaronder de nodige rovers zien. Bij de tweede drift loopt de reel van Roel’s fireball hengel af. Op de fireball zit een buurtsuper brasem van een klein pondje – bij het aanslaan wordt de hoop bevestigd: een dikke vis heeft de brasem gearresteerd. Na een paar minuten komt een dikke metervis boven, niets van de brasem of takel te zien – ze is er volledig overheen geschoven. De vis is nog lang niet afgedrild en neemt een shot naar links en een schot van de boot af. Daarna draait ze naar de boot, springt, opent de bek, schudt de kop, waarna de takel met fireball met  twee #1 dreggen en de brasem naast de boot plonsen en de snoek de diepte weer opzoekt. Ach ja,…. gelukkig schijnt de zon…….

Nu het midden oktober is, besluiten we ons geluk eens te beproeven op ondiep water boven de afgestorven bedden waterplanten aan de andere kant van het water. De drift is niet super gemakkelijk omdat er hier en daar nog de laatste stukken waterplanten staan die de dobber doen ondergaan of de fireball laten vast lopen. Wanneer John’s dobber dwars op de driftrichting wegloopt is het raak – aanslaan – mis. De afdrukken op de grove voorn doen vermoeden dat het om een zeer fatsoenlijke vis gaat, we draaien  om nog een keer over dezelfde plek te gaan. Vrijwel op de zelfde plek wordt de voorn weer gegrepen, ditmaal is het raak. Een paar minuten later blijkt een 91 cm snoek de dader te zijn.

Prachtige vis, prachtig weer, wat wil je nog meer!

.

We vissen nog een half uurtje door, dat behalve een prachtige namiddag zon en de mededeling van HJ aan de telefoon dat hij “de 50” vol gaat maken niets meer oplevert. John maakt zich op voor een avondje cultuur in het theater, ik denk dat ik zonder een zachte stoel de vorige avond, na een kort nachtje en een heerlijke dag in het zonnetje ook gewoon in m’n bedje wel snel in slaap zal vallen.

Roel Orsel

Aan het einde van de eerste drift over een kort en scherp talud staat Ben met een kromme hengel, een fraaie snoekbaars is de eerste die er uitkomt.

.

De snoekbaars had een klein voorntje gegrepen, dus toch klein aas ? Bij de derde drift staat Max’ Ugly stick in een fraaie kromming en neemt een snoek van zo’n 75 cm een aantal felle sprints. Ook deze snoek had het voorzien op een klein voorntje.

Max met zijn eerste snoek dit jaar!

.
Het is inmiddels, zoals voorspeld, gaan regenen. Ideaal weer voor mijn nieuwe camera om zich te bewijzen. Afgelopen maand was de vierde camera in een jaar of zeven gesneuveld. De nieuwe Olympus µ Tough  8010 is stof-dicht, waterproof tot 10 meter diepte en schock proof tot een valhoogte van 2 meter. De camara kan behalve goede foto’s ook nog filmpjes opnemen en in HD! That should do the trick.

14 Megapixel, waterdicht, shockproof en filmpjes in HD!

.

We verkassen naar een lang talud aan de andere kant van het water. Ondanks dat de eerste twee vissen op klein aas gevangen zijn, blijft er bij mij brasem onder de fireball. Het vertrouwen in groot aas blijkt terecht als even later de reel door z’n ratel loopt – aanslaan – hangen! Ik verwacht de massa van een stevige snoek, voor wie dit groot aas bedoeld was, maar nee, de dril verloopt rustigjes. De verbazing is groot wanneer er een stevige snoekbaars in het oppervlak verschijnt.

Met een serieus formaat brasem op de fireball gevangen!

.

Een mooiere demonstratie van “niet bang zijn voor groot aas” kan er niet aan Max gegeven worden. Al moet er gezegd worden dat we de laatste jaren snoekbaars vingen op grove voorn, kolblei en kleine brasem, een snoekbaars met de ogen zoveel groter dan z’n maag hadden we tot vandaag nog niet gezien.

Roel Orsel

Vrijdavond-laat heb ik wederom HJ aan de lijn. Hij heeft die middag gevist met een relatie op de rivier en ze hebben erg slecht gevangen. Verder als slechts enkele aanbeten van ondermaatse snoekbaarsjes zijn ze niet gekomen. Het lijkt er dan ook op dat hij eerder in de week vlak voor het donker een kort bijtuurtje heeft meegemaakt. Ik twijfel. Zal ik net als HJ morgen dan ook maar naar het Haringvliet gaan? Of naar het Gooimeer? Ik bel Hans, maar krijg hem niet aan de lijn. Het is ook al 22.30, misschien ligt hij al op bed. Nou ja dan toch maar naar de rivier. De weersvoorspelling is heel goed er wordt mooi nazomer-weer voorspeld. We gaan er gewoon een lekker dagje van maken en we kijken wel wat de snoekbaars doet. 

Die heerlijke I-pilot

Het traileren loopt gesmeerd en al snel liggen we op de eerste stek bij de instroom van een plas. Ik klap ik de fronttroller eruit en net voor de stroomnaad druk ik op de “anchor” functie van mijn I-Pilot die ik sinds enkele maanden op mijn boot heb. Wat een geweldig apparaat is dit toch en wat heb ik hier al een boel plezier van gehad. Zeker voor het werpend vissen op de rivier wat ik graag doe is dit echt een uitkomst. Geen geklooi meer met ankers maar heerlijk relaxed vissen waarbij je je volledig kunt concentreren op je visserij. Echt, ik wil nooit meer zonder! Even later vliegen onze shadjes voorzien van een 10 grams kopje door de lucht om ze vervolgens vlak boven de bodem weer binnen te laten huppelen. Al na 3 worpen krijg ik een tik op mijn Yasei dropshothengeltje (ik ben hier stiekem een beetje verliefd op aan het worden!) en kan ik een dappere baars landen. Ook Hans vangt even later een baars maar meer dan dat gebeurd er niet. En dus starten we de motor weer op weg naar de volgende stek. 

Van snoekbaars zien we echter de hele morgen geen enkel spoor. Wel vangen we er nog 4 baarzen bij. De twee kleinste baarzen besluit ik in de bun te bewaren. Ook op een grindgat welke in verbinding staat met de rivier kunnen we geen aanbeet forceren. Maar ach, het is lekker weer en dus hebben we het prima naar ons zin. 

Verandering van strategie

Het is inmiddels al 13.00 als we ons beraden wat te doen. De snoekbaars laat het vandaag overduidelijk afweten. Ik weet nog een plasje een eind verderop waar ik wel eens een paar mooie snoeken heb gevangen. Nog geen “meters” maar die moeten er ongetwijfeld wel zitten. We besluiten onze strategie te veranderen om ons te richten op de snoek. Onderweg naar deze stek komen we nog langs een interessante inham in de rivier. Hier heb ik in het verleden vaak succes gehad en ik besluit dan ook deze stek toch nog even aan te doen en uit te kammen met onze shadjes. Na het ritueel van het ‘GPS-ankeren” werpen we onze shadjes om de boot op zoek naar een actieve vis. Als de stroomnaad niets oplevert werp ik mijn shadje een stukje in de inham waar door de wat hogere waterstand toch nog ruim 2 meter water staat. Als deze op de bodem ligt begin ik deze terug te vissen Ik krijg een harde tik en sla aan. Hangen! Zware stompen verraden dat hier toch echt de eerste snoekbaars van vandaag aankomt en zo te voelen nog een mooie ook. Dat blijkt te kloppen want na een kort robbertje vechten waarbij mijn Yasei hengeltje heerlijk buigt en de slip van mijn molentje heel even corrigerend moet optreden, kan Hans de vis in mijn nieuwe rubberen Prologic XL schepnet landen. Een dikke vis van 73cm mag even op de foto waarna ze weer het water inglijdt. Even later krijg ik weer een wat vreemde aanbeet waarbij ik de lijn een hoek zie maken. Als ik flink druk zet komt er een giga-brasem van minstens 60cm boven water en wordt mijn vermoeden bevestigd; vals gehaakt. Gelukkig schiet de vis kort daarna los. 

Wat we ook doen, we krijgen op deze stek geen beet meer en dus start ik de Honda en geef volgas op weg naar de zandplas. Daar aangekomen besluiten we eerst te gaan trollen met pluggen. Zo stuur ik keer op keer over interessante plekken maar wat we ook doen we krijgen geen beet. Ik heb vanochtend nog snel een paar vissen uit de vriezer meegepakt in een klein koelboxje en stel voor van tactiek te veranderen en om te gaan vissen met middelgrote voorns en kolbleien aangeboden op een fireball. Met allebei een hengel met fireball backtrollen we zo heel langzaam op een diepte van zo’n 4-5 meter op zoek naar snoek. Met het oog op de 2 baarzen die ik nog steeds in de bun heb besluit nog een extra hengel op te tuigen met een dobber en een takeltje. Hiervoor wordt een van de baarzen opgeofferd en zo slepen we met drie aasvissen over een mooi taluudje.

Aktie!

We zijn zo’n half uur bezig als ik ineens de baitrunner van mijn Shimano hoor aflopen. Ik zet meteen de beugel open en kijk of ik de dobber ergens zie bovenkomen ten teken dat de aasvis is vastgelopen. Dit is niet het geval en dus weet ik genoeg. Ik draai strak tot ik weerstand voel en geef een haal. Hangen! Aan de andere kant van de lijn voel ik een zwaar gewicht en even laten trekt de vis meters lijn van de molen. Dit is een dikke Hans! Hans draait snel de andere hengels binnen zodat ik op mijn gemak de vis kan uitdrillen. Deze gaat flink te keer en trekt keer-op- keer meters lijn van mijn baitrunner. Als we haar even later voor het eerst zien weet ik dat ik mijn eerste metersnoek op deze plas ga vangen. Ze neemt nog een paar flinke runs maar dan is het afgelopen. Als de vis langs de boot ligt gaat het Prologic net eronder en kunnen we een zware vis aan boord tillen. De vis is alleen met de VB neushaak precies in het scharnier gehaakt en onthaken gaat dan ook eenvoudig. Als we de het meetlint erlangs leggen wijst deze 112cm aan. Hans maakt snel een paar foto’s waarna ik de vis voorzichtig weer in het water leg. Daar moet ze even bijkomen van de dril waarna ze al snel weer de diepte inzwemt.

Nou Hans, we hebben noch 1 baars, de volgende vis is voor jou! We varen een stukje terug en besluiten hetzelfde taluudje nog een keertje te varen. Eens kijken of er nog een vis ligt. De laatste baars wordt geofferd en even later varen we weer lang over het taluud. Zoals op zo veel plassen zijn sommige stukken compleet visloos terwijl de vis op andere stukken werkelijk opgestapeld ligt. Op sommige van die stukken voelen we de lijn van onze handhengel duidelijk schokken tussen de vissen waardoor het net lijkt of je beet heb. We zijn nog maar net aangekomen op de stek van de grote snoek als weer de baitrunner afloopt. Ik pak de hengel uit de steun en geef deze aan Hans. De dobber komt echter weer boven. Toch vastgelopen? Dan verdwijnt de dobber weer onder water. Hans draait langzaam strak op de vis en slaat aan. Hangen! De vis komt in eerste instantie snel mee maar duikt dan toch de diepte in. Ondanks dat het om een iets kleinere snoek lijkt te gaan knokt de vis flink. Ook deze vis jankt een aantal keren goed door de slip en geeft goede sport totdat ik de vis kan scheppen en we een kortere maar wel mooie dikke vis van 85 cm kunnen bijschrijven.

Omdat we door de baarzen heen zijn (die blijken het vandaag beter te doen als de diepvriesvoorns op onze fireballs) en het is inmiddels al vrij laat is besluiten we nog 1 keer de “hotspot” uit te vissen. Zowel met onze fireballs als met kunstaas. Als verdere beten echter uitblijven besluiten we terug te gaan. Hans zit morgenochtend om 8.00 uur alweer in het vliegtuig richting Mozambique en moet zijn spullen nog inpakken. Als we de boot eruit draaien kunnen we terugkijken op een lekkere maar taaie dag met een fraai einde. 

Michel Rijnberg

Op weg naar de eerste visplek!

.

Het vizier is gericht op grote snoek. De fantastische visdagen van Volkmar, John en Michel hadden de vangdrang tot grote hoogte opgedreven. Het is mooi weer, dus goed vissen op een mooi groot water en aasvissen langs het talud te slepen.

Voor mijn werk ben ik geregeld in de USA en mag daar graag vistijdschriften kopen. In de Amerikaanse tijdschriften staan vaak gepopulariseerde wetenschappelijke artikelen (goede tip voor Beet, Rovers of Roofvis). Ik las een artikel twee jaar geleden over het aasgedrag van Northern Pike en Muskie in Reindeer Lake in Canada. Een slordige 400 vissen van verschillende grootte lieten het leven voor de vooruitgang van de Ichtyologie (“vis-wetenschap”) . Analyse van de maaginhoud liet zien dat de favoriete prooigrootte ongeveer 10% van het lichaamsgewicht was!! Dat moest ik drie keer lezen voor het tot mij door drong dat een lekkere stevige metersnoek van 20 pond het liefst vissen eet van een pondje of twee – da’s een hele beste voorn, een stevige kolblei of een 40cm brasem. Vorig jaar vingen Volkmar en Roel snoeken met brasems van meer dan 50cm in de maag, met de staart nog zichtbaar in de keel.

Vandaag gaan er echter kleine brasems onder de dobber en een stevige voorn aan de fireball. Jens en ik hebben ieder een dobber en een fireball hengel. Bij de tweede drift over het eerste talud dat we aandoen, schiet vrijwel gelijktijdig mijn dobber weg en slaat bij Jens de fireball hengel dubbel. Na een paar tellen is het duidelijk dat een grote vis daar beneden beide hengels in een diepe buiging trekt en meters lijn van de molens scheurt. Voor Jens is dit zijn eerste keer dat hij zo’n geduchte tegenstander aan de andere kant heeft zitten: “djozes” hoor ik als de snoek weer wegschiet. Daar staan we naast elkaar in het zonnetje – dubbele pret aan een aanbeet. Na een paar minuten komt een grote “centenbak” voor het eerst in het oppervlak. Eenmaal in de boot brengt ze 112 cm op de plank! De haak van de ene hengel in het scharnier, de andere haak onder de bek – we geven elkaar een “high-five” voor een prachtige gedeelde metervis en een nieuw PR voor Jens. Bij de verdeling van de taken neemt Jens de honneurs van het fotograferen waar.

De snoek die met twee hengels gevangen werd!

.

Tegenwoordig knip ik in geval van twijfel direct de haken en takels stuk, ook hier en binnen een paar tellen is de vis onthaakt. We maken nog een paar mooie plaatjes van het terugzetten. De vis wil al weer weg maar moet nog even meewerken terwijl Jens plaatjes blijft schieten. Dan gaat ze terug de diepte in, snel weer verder.

Rustig bij laten komen

.

We verkassen naar een tweede talud, dit is een beetje lastiger te bevissen, het is hier iets ondieper. Toch gaat het vissen al beter over de afstervende waterplanten, de zomer loopt duidelijk op zijn einde. Deze drift levert twee kleine snoeken op. Zo rond half zeven traileren we de boot en gaan ons te goed doen aan de creatie van meneer Ray Kroc, van de bekende restaurants met die gouden M.

Roel en Jens Orsel

Dinsdag en woensdag heb ik ook een visdag gepland. Woensdag met André, dinsdag staat voorlopig nog open. Als ik maandag Timon aanspreek op msn blijkt hij ook vrij te zijn en even later staat de afspraak. Één probleem: Aasvissen… Aan het eind van de middag rij ik nog snel even langs een haventje met een zak lokvoer en een vaste stok. Ik van een stuk of 10 vissen waarvan er eigenlijk maar twee een beetje van leuk formaat zijn. Het zal er mee moeten en dus spreken we af vooral te gaan werpen met shads en ander rubber.

Om 3:10 gaat de wekker en ondanks de minimale nachtrust sta ik kiplekker naast mijn bed. Lekker een dag buffelen op groot water is toch echt hetgeen ik het liefste doe. Om vijf uur sta ik de boot te traileren en nadat Timon zijn Tomtom even de weg heeft gewezen is hij ook van de partij. Terwijl het net begint te schemeren blazen we over de plas naar de eerste stek.

De twee beste voorns, zegmaar formaatje polder, gaan onder de dobbers en twee kleinere aan de fireball. Ik stuur de boot aan op het talud en probeer strak over de drie meter lijn te varen. We zijn een klein half uur onderweg als mijn dobber in gestaag tempo wegloopt onder het oppervlak. Ziet er goed uit en na de lijn strak getrokken te hebben haal ik vol uit. Tot mijn verbazing sleur ik een klein snoekie half het water uit! Wat een veelbelovende aanbeet voor deze kneiter in spé.

Kneiter in spé

Mijn mooiste voorn komt even later gelukkig bovendrijven en kan dus opnieuw aan de takel, waarna we de sleep voortzetten. We gaan een keer of vijf heen en weer maar op wat vastlopers na blijft het erg stil onder water. Het zonnetje is inmiddels helemaal opgekomen en het is aangenaam vertoeven op het water. We steken de plas over en gaan op de volgende stek aan de gang. Een lang talud van drie naar zes meter wordt bestookt. Als we een meter of honderd gehad hebben voel ik plots een mooie droge tik op de fireball, waarna alle massa wegvalt. De aasvis is duidelijk opgetild en ik sla krachtig aan. Een mooie snoekbaars stompt in de diepte, maar neemt opeens toch wel een erg snelle run. Het blijkt dan ook geen snoekbaars maar een snoek te zijn. Leuke 80er, snel op de foto en weer terug er mee.

Dus toch geen snoekbaars

We varen het talud nogmaals af in tegengestelde richting maar ondanks dat we hier en daar wel vis zien op de visvinder kunnen we geen aanbeet forceren. Tijd voor plan B. Ankeren met een aasvis onder de boot en ondertussen werpend vissen met shads en ander groot rubber. Ik gooi het anker op de ondiepe plaat, laat de boot afdrijven tot hij boven een meter of vijf ligt en leg hem dan vast. Twee aasvissen verdwijnen onder de boot en daarna begin we te gooien. Na een dik kwartier gooien zie ik vanuit mijn ooghoeken mijn dobber een halve meter onder het oppervlak hangen. Ik draai me om en dan komt de dobber weer boven, om vervolgens weer kortstondig onder getrokken te worden. Net als ik de hengel uit de steun gris komt hij helaas weer boven en de roofvis lijkt gevlogen…

Na nog een half uur gooien haal ik het anker weer op en schuiven we een meter of vijftig op langs het talud. Boot weer vastleggen en gooien maar weer. In waaiervorm kammen we het talud en de diepere geul tot de millimeter uit. Als ik na mijn zoveelste worp de shad vanaf het ondiepe naar diepe laat zweven krijg ik een aanbeet die met geen pen te beschrijven valt. Zo ongelofelijk hard en met de bijpassende massa heb ik ze zelden gevoeld! Een duidelijk grote snoekbaars bonkt het talud af en schiet dan gelijk los… Pffffff wat had ik die graag gevangen zeg! De worp erna krijg ik van mogelijk dezelfde vis nog een flinke tik maar daar blijft het helaas bij.

Een kwartier later en nog steeds hevig balend zie ik Timon naar zijn kunstaaskoffer grijpen. Ow nee he… niet de groene twinler! Timon en ik hebben een geschiedenis met dat ding, waarbij dat lelijke apparaat elke keer op de moeilijkste momenten een grote vis oplevert. Lachend gooit hij de Twinler richting horizon met de boodschap dat hij wel ff een dikke gaat vangen. En het is niet te geloven, maar binnen een kwartier zie ik hem zijn baitcaster goed krom slaan. Ja hoor! Grote? Waarom vraag ik het eigenlijk… Kan bijna niet anders!

Voelt niet heel groot, hoor ik Timon zeggen. De vis blijft echter mee te zwemmen en komt dan een meter of vijftien voor de boot in het oppervlak. Dat is een dikke 120er! De vis heeft het nu ook door en dan gaat het gas vol open. De vis neemt een lange zware run en schiet daarbij ook onder het ankertouw door. Timon stapt naar achteren in de boot met het idee dat de vis over het touw heen gezwommen is en ik roep dat hij zijn hengel direct onder water moet houden. Hij ziet het nu ook en gelukkig kan hij de vis onder het touw keren en terug pompen. Een heerlijke dril volgt en met de dreg stevig vast in de scharnier kan er maar weinig fout gaan.

Timon op weg naar zijn nieuwe PR

Klaar voor de landing

Als Timon even later de vis aan boord tilt valt er zichtbaar een last van zijn schouders en vol bewondering staat hij naar de immense kop van deze bak te kijken. Wat een gigant! Ik schiet snel een serie platen waarna we de vis op de meetplank leggen. 114 Is Timons ex-PR en daar gaat deze vis dus een heel eind overheen. We komen tot 122 en dan mag ze weer over boord. Ik schiet nog wat release platen waarna de vis met krachtige slagen wegzwemt. Wat een heerlijke bak! Ik feliciteer Timon en samen genieten we nog een tijdje na van deze topvangst. We eten een broodje, drinken wat en pakken dan de hengels er weer bij.

Wat een heerlijke bak!

In een roes vissen we verder. Dit soort vissen maken je hele dag en wat er verder nog gebeurd is eigenlijk bijzaak. Ik ben blij voor Timon dat hij zijn vis eindelijk te pakken heeft. Met de opening van het seizoen verspeelde hij al een mogelijk PR en verder ging ik er steeds met de grotere vissen vandoor. Dan is het toch geweldig dat hij er nu wel uit komt en nog werpend op kunstaas ook!

Na nog een half uur gooien verkassen we weer, maar helaas levert het niets meer op. Ook de laatste plaats waar we ankeren levert geen stootje. Dan maar weer door naar de volgende stek. Een ondiepe plaat vol mossels waar nog wel eens een mooie snoekbaars vandaan komt. Ook hier geven de vissen geen thuis vandaag. Het is taai maar dat kan ons eigenlijk al niet meer schelen, hoewel die dikke aanbeet nog wel kriebelt…

We gaan terug naar de stek waar we begonnen zijn en werpen ook hier het hele talud secuur uit. Dan weer backtrollen met de dobberhengel en fireball. Aan het einde van de drift loopt mijn dobber voor de zoveelste keer vast in de planten. Ik zet de fireballhengel in de steun en pak de dobber hengel erbij. Na twee slagen van de reel begint ook de ratel van mijn fireballhengel te ratelen. Ook vast in de planten…? Ik zet de reel in de vaste stand en richt me op mijn dobberhengel. Dan zie ik opeens een bonk op de top en besef ik mij dat ik geen planten maar een vis gehaakt heb op de fireball. Snel pak ik de hengel erbij en sla hard aan. Een kleine snoek komt in het oppervlak, schiet los en de fireball plus takel flitst rakelings langs mijn hoofd… Dat is even geluk hebben!

We keren om, volgen het talud en dan verspeel ik een aasvis tussen de planten. Ik hang een nieuwe aasvis aan de fireball, laat hem zakken en als ik hem op wil tikken lukt dit niet… Huh? RRRRRRRRRRRr een flinke spurt door de ratel. Geef even lijn, sla dan hard aan maar helaas komt er een lege fireball boven. Had ik nou maar gelijk aangeslagen… Achja het blijven lastige momenten.

We proberen het nog even en besluiten de dag af te sluiten op de stek waar Timon zijn PR ving. Wederom ankeren we en gooien we een half uur lang in de rondte. Dan verkassen we weer vijftig meter en herhalen we het spelletje. Als de moed eigenlijk begint weg te zakken wordt mijn shad plots onderschept op het diepste stuk van de geul. Ik sla hard aan en tot mijn genoegen hangt de vis!

Toch nog! Super blij dat het doorzetten toch beloond wordt dril ik de vis uit en met 87cm is het een prima formaat snoek. Nadat we de vis terug zetten begint het direct te druppelen en aangezien we al bijna 12 uur op het water zitten besluiten we er gelijk maar mee te stoppen. We blazen vol gas naar de helling en ruimen snel de spullen op, voordat de regen echt door begint te zetten.

Het millimeteren beloond

Al met al een taaie dag met gek genoeg bijna alle aanbeten voor mij. Toch had ik best willen ruilen met die ene aanbeet van Timon. Een vangst om trots om te zijn en een serie foto’s waar je lang van kunt genieten. Morgen weer een dag, nu zo snel mogelijk mijn bed in!

Groet,
Volkmar Strikkers

Het plan voor vandaag was simpel, grote aasvissen slepen langs vissige taludranden en werpen en speedjiggen met grote shads mocht dat eerste niet blijken te werken.  Jeroen had op de vrijdagavond een paar fraaie IJsselvoorns in mijn aasvisbak gedeponeerd dus aan vers aas geen gebrek en de vele springende en draaiende vissen op de stek maakten dat we vol vertrouwen de eerste drift inzetten. Ook de visvinder gaf volop activiteit aan onder het wateroppervlak, grote scholen vis leken op de eerste stek samengeschoold te zijn. Hier moest toch een fraaie snoek of snoekbaars liggen zou je zeggen.

Toch bleef het de eerste drift vrij rustig, afgezien van wat springende karpers en wat jagende baarsjes zagen we geen activiteit. Daarom de boot nog maar eens om gedraaid en de weg terug ingezet maar dan iets hoger op het talud. Dat bleek eenschot in de roos toen Jeroen’s dobber op bijna cartooneske wijze onder plopte. Zo zag je de dobber en zo hoorde je hem onder water schieten, je zag alleen nog de uitdijende kringen van waar zojuist zijn dobber nog stond.

Zonder aarzelen, terwijl de boosdoener onder water al door de ratel van de reel heen lijn aan het nemen was, werd de vrijloop dichtgeklikt en met een ferme zwiep aangeslagen. De 2,70 lange baitcaster vloog meteen in een fraaie buiging en al snel was duidelijk dat er een fraaie snoek aan de andere kant hing.  De vis bood stevig partij en trok de hengeltop meermaals onderwater en al snel werd duidelijk dat we hier met een ‘goeie’ van doen hadden. Toen de vis zich de eerste keer liet zien werd helemaal duidelijk dat we met een vis van zeker 1,10 te maken hadden.

Na de nodige spurts vond vriend esox het nog even nodig om een wierbed in te duiken om zichzelf tot ‘snoek in het groen’ te promoveren maar toen was de koek ook wel op. Na het wegplukken van het nodige wier zag ik dat de vis keurig in het scharnier gehaakt was en kon ik deze mooi in het scharnier grijpen. Snel op de plank waar we tot 1 meter 12 kwamen en wat vlotte foto’s in het licht van de opkomende zon en weer terug het water in. Reanimeren bleek nouwelijks nodig aangezien de vis al snel een ferme klap met zijn staart gaf en de diepte weer inschoot.

jeroen met 112cm snoek

Onze verdere pogingen op deze stek werden helaas niet beloond met meer aanbeten dus we besloten van taktiek te veranderen en het met grote shads te gaan proberen. Veel meters maken met groot rubber waarbij we op de elektromotor zo’n 2 kilometer per uur varen had al vaker mooie vissen opgeleverd.

We zochten dan ook de taludrand van de vaargeul op en met de 80 ponds vector op standje 5 stuurde ik de boot secuur langs het talud. Beetje oppassen voor de boeien (wordt je boot niet knapper van als je daar tegenaan vaart) en het talud op en af varend zaten we te wachten op de eerste aanbeet. We waren nog geen 80 meter op deze manier aan het vissen toen mijn fox shad hard te grazen werd genomen. Na een ferme aanslag bokte een leuke vis even aan de andere kant van de lijn om toen los te schieten, snel een waypoint in de gps om het daar later nog eens te proberen.

De shad van Jeroen was de volgende die nog dichtbij de plek waar ik de vis loste te grazen werd genomen, een snoek van rond de 80 centimeter met snoekbaarsaspiraties bleek de dader te zijn. Omdat de vis nog niet lekker was uitgedrild werd deze naast  de boot losgetikt.  Even later was het weer de shad van Jeroen die het moest ontgelden, helaas loste deze zwaar aanvoelende vis tijdens de dril.

Hierna werd het even rustig, vele meters talud gleden onder de boot door zonder resultaat. Na een paar kilometer besloot ik daarom ook de andere kant van de vaargeul te pakken en weer terug te vissen. Na een paar honderd meter kreeg ik hier een beste ram op de fox shad die helaas ook niet bleef hangen.

Terug op het waypoint snel even naar de andere kant om te kijken of de gemiste vis van daarvoor nog een keer wilde. Of het dezelfde was zal ik nooit weten maar een snoeiharde beuk kondigde een geïnteresseerde vis aan die dit keer wel bleef hangen. Een fraaie snoekbaars mocht even op de foto en kon daarna weer zijn weg vervolgen.

Knappe snoekbaars op groot rubber

Hierna besloten we gezien de toch behoorlijk wat aanbeten op dit stukje het toch even voor anker te proberen werpend met shads en daarna een voorn op een fireball over de stek heen te trekken maar los van wat frommels bracht dat niet veel op. De toenemende pleziervaart deed ons dan ook besluiten om van het water af te gaan. Heerlijk 5 uurtjes buffelen op grote vis en met succes, heerlijk weer, prachtige natuur wat wil een mens nog meer om even heerlijk te ontspannen.

Hopen dat er de volgende keer een paar meer blijven hangen :)