Bram stelt voor om op onze favoriete manier te beginnen, een aasvis onder de dobber, aasvis bij de bodem op de fireball. Waar we vissen is het in de laatste jaren erg helder geworden, er liggen hele stukken mosselbank, die daar waarschijnlijk mede verantwoordelijk voor zijn. Het gevolg is dat er enorme plantenbedden bijgekomen zijn, de planten staat tot wel een dikke drie meter diep. We vissen op een meter of vier, daar waar de planten net ophouden.

Het eerste uurtje vissen gaat in serene rust voorbij, omdat het ook op de dieptemeter heel rustig is, gaan we over op plan B. We gaan kijken of de snoeken in de grote plantenvelden zitten – maar waar? We gaan er langzaam een BBZ swimbait en een bulldawg overheen slepen, we volgen een diepte van 2,5 meter diepte, waar de planten tot een meter onder het oppervlak reiken. We zijn nog niet 5 minuten onderweg wanneer we een beste snoek dwars op de vaarrichting aankomt en met een giga-beuk de swimbait te grazen neemt. Er rossen meters lijn van de reel en de nieuwe  jerkstok gaat hoepeltje rond. Bij de boot lijkt het alsof de BBZ geïnhaleerd is – niks meer van te zien, en het is toch geen klein stukje kunstaas.

Uit de planten gelokt

Op de plank tikt de snoekdame 114 aan, da’s de vijfde 114, met een grote smile wordt dit lustrum gefotografeerd. Met een grote zwiep van de staart gaat ze weer tussen de planten. We gaan snel weer verder en nog geen 200 meter verderop, weer een beuk, maar de vis is niet gehaakt. Het is mij altijd een raadsel hoe vissen een dubbele dreg kunnen missen.  Helaas hoeven we niet lang te treuren want nog geen 100 meter verderop denk ik dat mijn bulldawg vastgelopen is in de planten.  Ik haal de motor uit de versnelling en probeer het kunstaas los te trekken – geen beweging. Pas wanneer ik achteruit vaar en lijn opspoel merk ik het: vis. Het is een beste ook, een paar keer tijdens de dril, ligt de vis strak tegen de bodem en is er geen beweging in te krijgen. He pa, sta je lekker te drillen ? roept Bram, ik kijk – flits, dat staat ook op de gevoelige plaat.

..

Er zijn toch weinig dingen zo lekker als een snoek drillen. In de boot blijkt het om een fors gebouwde snoek te gaan die 117 op de plank brengt. Ik heb nog steeds het geluksengeltje op m’n schouder van de laatste weken. Tot midden juni had 35 jaar vissen m’n PR snoek niet verder dan 115 gebracht, deze zomer komen er drie vissen in de boot die groter zijn dan het oude PR. En dit is een double strike meters in een half uur!

1 meter 17

Wanneer ik de vis voor de eerste keer optil voor de foto shoot, voel ik de vis zich spannen. Net voordat de vis weer neergelegd wordt, krijgt ze de flapperitus en merk ik, maar voel nauwelijks, dat een grote tand van de onderkaak door het vel van mijn linkerduim flitst. We nemen snel een paar foto’s en zetten de snoek weer terug in haar element. Mijn duim ziet er niet goed uit, een tand is aan de binnenkant van de duim diep in het vlees gegaan en er aan de zijkant uitgekomen, waardoor een best stuk vel loshangt – bloeden als een rund.  Ik ga er maar eens rustig voor zitten om niet van m’n stokje te gaan, terwijl ik mijn hand buiten boord houd. De goedgevulde verbanddoos blijkt geen luxe, 5 minuten later heb ik mijn kloppende duim in een keurig verbandje zitten. Het is verrewege de grootste love-bite die ik ooit van een snoek kreeg.

Na het snelle succes komen de aanbeten langzamer, Bram vangt een 70-tiger en een 80-tiger. We hebben inmiddels de slow-sink BBZ swimbait aan een speld gehangen. De kunststof forel waggelt verleidelijk in het oppervlak. Net wanneer we speculeren over hoe een aanbeet eruit zou zien komt er een snoek recht omhoog geschoten, net als de filmposter van Jaws of de series “airjaws”op Discovery channel (check Youtube: “airjaws”) De snoek komt volledig uit het water met de swimbait ik z’n bek, maar,…. Weet toch de haken te missen.

Wanneer daarna de aanbeten helemaal wegvallen besluiten we op een diep gedeelte van het meer nog een paar tracks te varen voor onze Dr.Depth kaart. Dit stuk is tussen 7 en 9 meter diep. We knopen beide een 22 cm grote “Noorwegen shad” aan de spelt. De shad zit op een 84 grams kop en kan zo bij de bodem getrold worden. Na een minuut of of 5 wordt mijn shad gearresteerd door een tegenstander die al bokkend omhoog komt – een geblokte oude donkere snoekbaars met rafelige vinnen tikt op de meetplank 74 cm aan.  Erg bevorderlijk voor Bram’s humeur is dit allemaal niet, dit zou een nieuw PR voor hem geweest zijn. Wanneer de snoekbaars weer zwemt, worden de shads gewisseld. Bram krijgt de 22cm red-head eraan geknoopt. Zijn schietgebedje heeft kennelijk geholpen – even later slaat zijn hengel dubbel. De zware kopstoten in de dril doen het beste vermoeden.

Bram met zijn nieuwe PR

Het vermoeden wordt de waarheid, wanneer een stevig kasteel in het oppervlak verschijnt. Direct daarna slaat een nerveusheid toe: snel scheppen, dit moet een PR zijn, en dat is het: 76 cm, de tweede keer in drie weken dat Bram z’n snoekbaars PR scherper stelt.

Groeten,   Roel Orsel

Zo sprong ik rond de klok van zevenen in de auto op weg naar de eerste stek. Met de vliegenlat en een flinke streamer valt er nog redelijk tegen de wind in te werpen en geconcentreerd begin ik de eerste stek uit te kammen. Het water is behoorlijk helder en dan blijft het toch een spannend gezicht om die streamer boven diep water aan te zien komen.

Met voorwaartse, achterwaartse, zijwaartse en onderhandse zwieptechnieken baan ik mij een weg langs de oevervegetatie terwijl ik verschillende hotspots uitkam. Gelukkig diep water direct bij de kant want echt lange worpen kan ik hier onmogelijk maken.

Als ik na een goed half uur gooien mijn streamer uit het water trek voor een volgende worp zie ik plots een hoop stop opwellen van de bodem. Geen vis te zien en dus vermoed ik dat de vis net voor de rand van het talud is weggedraaid. Ik doe een paar stappen achteruit en gooi een minuut of tien tevergeefs over de stek, waarna ik besluit verder te gaan. De vis zal me ongetwijfeld gezien hebben, anders had ze vast nog eens interesse getoond.

Na nog een half uurtje gooien is het tijd om te verkassen en dus stap ik weer in de auto. De wind zwakt af en het blijkt een mooie avond te worden. Warm, maar absoluut niet broeierig en dat is wel zo fijn. Op stek twee start ik wederom met de vliegenlat, totdat ik bij een paar grote fonteinkruidbedden aan kom. Het water is al behoorlijk warm en met de vliegenlat kan ik een flinke snoek hier nooit strak af drillen tussen al die planten. Ik pak dan ook de baitcaster erbij en monteer een grinder spinnerbait aan de onderlijn.

Vis ik werpend vanuit de boot het liefst een spinnerbait met een willow-blad, vanaf de kant kies ik standaard een colorado-blad. Daar waar een willow-blad minder weerstand biedt is deze beter van het talud af de diepte in te vissen. Vanaf de kant heb je hier echter niets aan en dan vist een colorado-blad beduidend beter. Deze kun je immers veel beter sturen. Kom je bij de taludrand, of een dicht plantenbed, dan houd je de hengeltop omhoog en zal de spinnerbait gelijk naar het oppervlak komen, in tegenstelling tot een spinnerbait met willow-blad.

Colorado (links) versus Willow (rechts)

Een grinder met colorado-blad kun je op deze mannier echt dodelijk strak door en langs de plantenvelden vissen. Een zeer visuele visserij met vaak erg spectaculaire aanbeten. Van een gortdroge beuk boven open water tot een oppervlakte aanval tussen de planten. Heerlijk!

Terwijl ik nietsvermoedend de oevers uitkam komt zij langzaam het talud opgekropen. Nu het licht niet meer zo sterk is kan ze zich perfect verstoppen langs de rand van het fonteinkruid. Met haar kop naar de oever, precies tussen twee dichte plukken gericht wacht ze op haar moment om een prooi te onderscheppen. Tientallen kleine voorntjes, brasempjes en roofbleitjes zwermen als muggen om haar kop. Niet aan denken, het is het niet waard… Er komt vast wat beters voorbij…

Ik kom aan bij de uiterst bereikbare stek in deze richting. Weet precies tot waar de planten staan hier. Als ik mijn tweede worp strak langs het kruid plaats voel ik opeens weerstand. Planten denk ik toch, totdat er iets zwaar begint te mokken. Ik sla alsnog aan maar helaas blijft het bij een grote kolk. De trailerhaak blijkt om de hoofdhaak gedraaid en dan is vis haken er niet bij. Ik sta te balen als een stekker, want dit kon nog wel eens mijn enige kans van de avond zijn…

Ze houdt het voor gezien hier, die irritante muggevisjes is ze spuugzat. De schuift een paar meter op en verstopt zich in een dikke pluk fonteinkruid. Hier komen ze niet pesten, hier kan ze wachten op haar prooi. Het licht zwakt verder af en er moet toch wel snel iets gaan gebeuren wil ze nog wat scoren vandaag. De eerste die voorbij komt, die is er geweest!

Het licht zwakt verder af

Na een kwartier lopen kom ik aan bij de laatste stek. Het grootste veld fonteinkruid en al vaker een topstek gebleken. Zeker dertig bij vijf meter strekt het veld zich uit, met smalle kanaaltjes en open plekken ertussen. De ideale plek om een snoek aan te treffen.

De ideale plek om vanuit het niets een prooi te verschalken, het wachten is op een vis die dichtbij genoeg komt. In de verte rammelt wat, voelt als een gewonde vis. Zal ze er naartoe gaan? Nee, het lijkt dichterbij te komen, maar nu vanuit een andere hoek. Ja, die komt straks vlak voor haar langs! Langzaam maakt ze zich klaar voor de aanval. Met haar borstvinnen wuivend richt ze haar kop alvast wat omhoog om straks genadeloos toe te slaan. Daar komt de prooi, de trillingen worden steeds sterker. Vizier gesloten…

Dat dichte plukje fonteinkruid ligt er werkelijk perfect bij. Onmogelijk om hier wat voor aasje dan ook doorheen te vissen, maar dat is geen probleem. Geconcentreerd vis ik de grinder tot net voor het fonteinkruid, het spinnerblad draait in het oppervlak en maakt zo een mooie boeggolf. Dan wip ik de spinnerbait omhoog precies over….

Wat gebeurt er nou? Heeft die makke prooi haar gezien? Hij vlucht naar het oppervlak. Het is nu of nooit, haar staart kromt, ze mikt en gaat er voor!

Wat een geweld! Een dikke snoek komt zeker een meter hoog het water uit schieten als ik mijn spinnerbait even uit het water wip. Op haar hoogste punt slingert ze haar lijf gestrekt om haar kop heen, om na deze perfecte salto tussen het fonteinkruid te landen. Met knikkende knieën moet ik direct vol aan de bak om deze super sterke vis te controleren. Grote plukken fonteinkruid worden afgesneden door de dyneema lijn terwijl de snoek een aantal dikke runs neemt. Wat een aanbeet, niet normaal dit!

Na een aantal minuten drillen op het scherpst van de snede krijg ik meer controle over de vis. Maar toch gaat ze er steeds weer vandoor voordat ik haar kan pakken. Als ze uiteindelijk rustig voor de kant komt liggen zet ik snel mijn camera klaar op het statief. Ik pak haar onder de kieuw en na een klap met haar kop ligt de spinnerbait naast me op de oever. Geluk gehad dus!

Snel poseer ik voor de camera. Dan nog even het meetlint erlangs. 100cm op de millimeter af. Wat een super vangst!

Loepzuivere riviersnoek!

In volle glorie

Na een snelle bewondering leg ik haar weer terug in het water. Ze blijft keurig over eind staan en ik voel gelijk de krachten terugkomen in haar machtige staart. Binnen een halve minuut geeft ze een krachtige roei en verdwijnt ze weer de diepte in. Ik hang mijn spinnerbait aan het verkasoogje en loop naar de auto. Ik ben klaar!

Groet,
Volkmar Strikkers