Vooral het gegeven dat ik daar al diverse malen gevoelsmatig  erg dikke vissen heb gelost jeukt nogal bij mij en het kan toch niet zo zijn dat er nooit eens 1 blijft hangen. In eerste instantie spreken we dan ook af dat ik  bij Michel aan boord ga stappen en dat we niet naar de belly boat plas gaan maar naar de plek waar we al diverse malen zijn geweest.

Als ik in het begin van de avond Jeroen spreek heeft die ook wel zin, een berichtje naar Michel levert actie van zijn kant op en hij chartert Edwin om bij hem in de boot te stappen. Een ‘pling’ op mijn laptop leert me dat Roel en Ben ook nog gaan arriveren dus dat wordt gezellig morgen.

Zaterdagavond stap ik vroeg in bed om de oudjaarsnacht moeheid nog wat weg te slapen. Dat lukt me erg goed als ik de andere ochtend pas om 07:45 wakker schrik. Het lukt me om koffie te zetten en al mijn spullen te pakken nog voordat Jeroen arriveert en samen maken we de boot gereed.

Een goed uur later dobberen we op de plas en ik zet koers naar de stekken waar we eerder vis hebben gevangen. Vandaag ga ik helemaal inzetten op een grote vis is mijn plan en aan de handhengel gaat dan ook een ferme shad terwijl ik aan de bijhengel een 7″ saltshaker monteer. Een 30 grams kop erop moet voorkomen de shad op de bijhengel te erg gaat ‘zwemmen’ omdat ik anders de hele tijd de 2 aasjes in elkaar heb hangen.

Er staat een fiks windje parallel aan het talud en de 80 ponds elektro vreet er mooi tegenin zodat we er heerlijk strak langs kunnen varen. Na een meter of 30 krijg ik een tikje op de handhengel en een mooie ruige rivierbaars komt even boven kijken. Snel een foto en weer terug met de vis omdat baarzen nou niet bekend staan om hun vermogen om makkelijk diepteverschillen te overwinnen.

Mooie ruige rivierbaars

We vervolgen onze weg en ik laat de 7″ saltshaker weer naar de bodem zakken om deze daarna 2 slagjes op te draaien. Zo loopt de shad mooi een centimeter of 20 boven de bodem en kan naar ik hoop een grote snoekbaars er niet vanaf blijven. De bijhengel is ook nog eens voorzien van een topbelletje om eventuele beten ook te kunnen horen, vooral omdat ik veel op de dieptemeter kijk en zo niet altijd naar de bijhengel zit te loeren.

‘Snok’ ‘rinkel’ ‘blub’ is in volgorde dat wat ik waarneem op de top van de bijhengel. Met een enorm beuk wordt de top onder water gerost en weet het belletje nog net 1 keer te klingelen voordat het verzuipt onder het wateroppervlak. Ik aarzel geen moment en trek met een vloeiende beweging de hengel uit de quick-draw steun om aan te slaan op een prettige massa.  ‘Das een goeie’ meld ik aan Jeroen die zijn hengels binnendraait en ook mijn weggesmeten handhengel uit de weg haalt.

Zwaar bonkend protesteert de vis aan mijn soepele 3 meter casting corner bijhengel waarbij ik  probeer om zo veel als mogelijk druk te houden. Het slapvallen van de lijn wil nog wel eens resulteren in het lossen van dit soort vissen. Gelukkig gaat het allemaal goed en niet veel later doorbreekt de eerste dikke snoekbaars van 2011 het wateroppervlak. Een enorm dik varkentje met stekels is de beste omschrijving voor deze vis. De shad is er in het net al uitgevallen dus snel de vis  even meten op de plank, een paar foto’s en terug ermee, de eerste 90-er van 2011 is een feit.

Absurde eerste snoekbaars in 2011

De verfrommelde saltshaker wordt weer in orde gemaakt en gaat weer overboord.  Met een brede en vooral tevreden grijns schenk ik mezelf een bak koffie in, veel mooier kan 2011 qua vissen niet starten wat mij betreft.  Als de koffie op is gaat ook de handhengel weer overboord, dit keer met een dikke spiering op de fireball.

We vervolgen onze weg langs het talud in de hoop op een positief vervolg maar dit blijft lang uit, het is zeker anderhalf uur later als het talud naar het midden van de plas begint te lopen waar het ook nog eens veel dieper wordt. Te diep vissen is niet mijn ding dus ik draai de boot en probeer door tegen de wind in te sturen nog enigszins gecontroleerd terug te driften. Dat valt nog niet mee aangezien we toch vrij snel gaan en ik niet echt meer veel controle over de aasjes heb.

Net als ik overweeg om opnieuw de boot uit te gaan lijnen krijg ik een knalharde beuk op de handhengel met daarop een spiering waarop mijn reactie het zetten van de haak is. Een zwaar aanvoelende vis hangt er goed in en neemt af en toe kort lijn. Stiekem hoop ik op de volgende kneiter snoekbaars en het is dan ook een klein beetje een teleurstelling als er een snoek bovenkomt. Niet dat er met een snoek iets mis is, sterker nog het is een mooie 90-er maar ergens had ik toch liever nog zo’n dik varkentje gehad. De vis wordt vlot onthaakt en mag weer terug om scholen witvis lastig te gaan vallen. Het mag dan een taaie dag zijn qua aanbeten maar wat eruit komt is zonder uitzondering goed van formaat.

Snoekbaars wannabe :)

Niet lang daarna besluiten we om maar weer eens aan te leggen voor de inmiddels traditionele ‘shore lunch’. Lekker een beetje dom kletsen, knakworst, soep en glühwein en weer heerlijk opwarmen. We bekijken daarnaast de foto’s die door de andere boten zijn gemaakt en het beeld is ook daar hetzelfde, weinig beet maar wel mooie vissen.

Als we weer wegvaren gok ik toch maar weer op een mooie inham in het talud waar we in de ochtend grote scholen witvis zagen. Daar moeten nog wat mooie vissen in de beurt liggen is mijn theorie. Op de bijhengel wissel ik de saltshaker voor een grove voorn op de fireball terwijl de handhengel met een spiering wordt uitgerust.

Uiterst traag vaar ik het talud waar allerhande mooie structuren op te zien zijn. Mosselbanken afgewisseld door fraaie bultjes komen op de down imaging van mijn Humminbird voorbij en ik zit heerlijk te vissen. 3 aanbeten vandaag maar zonder uitzondering mooie vissen en nog niets gemist, 100% scores zijn zeldzaam bij het verticalen maar vandaag gaat het nog steeds goed.

Als het talud naar links buigt leg ik even de boot stil om de voorn op de fireball weer op diepte te laten komen omdat deze altijd begint te zeilen als je scherpe bochten maakt. Als voor mijn gevoel de montage weer bij de bodem moet zijn volgt er een keiharde ram op de hengel waarna de lijn helemaal slap valt, ook Jeroen die voorin zit heeft het meegekregen.  Snel draai ik strak en zet ik met een ferme zwiep de haak.  Al snel wordt duidelijk dat het geen snoekbaars is. Een zware vis trekt de casting corner flink krom en neemt meters lijn.

Dikke snoek op de bamihengel

Minutenlang heb ik helemaal niets te vertellen en als ik al enkele meters weet te winnen dan worden die er 3 keer zo hard weer afgetrokken.  Er staat 10 meter water onder de boot maar het lijkt wel alsof het er 20 zijn.  In ieder geval ben ik enorm blij dat ik een 60 centimeter lang stuk sevenstrand boven de fireball heb gemonteerd. Dat geeft in ieder geval een hoop rust tijdens de dril.

Na zeker 10 minuten weet ik toch lijn te winnen op de vis en ik ben enorm benieuwd wat we te zien gaan krijgen.  Dat is veelbelovend als we een grote witte schim zien opdoemen in het water en een enorme snoek zich even laat zien om dan weer naar beneden te spurten. Die gaat ver boven de 1 meter 10 is mijn inschatting en daarnaast is de vis ook nog eens enorm dik.

Gelukkig worden de runs van de vis steeds korter en na een paar minuten nadat we de vis de eerste keer zagen kan ik het net eronder schuiven.  Snel de hengel naar Jeroen en de vis aan boord tillen. Dat laatste valt nog niet mee maar lukt wel en omdat we vol op de wind liggen en ik even rustig een foto wil maken besluit ik om even naar de kant te varen. Ook Michel en Edwin komen even kijken en Michel schiet een paar mooie platen van een enorme volgevreten kast van een grindgat snoek.

Een kast van een grindgatsnoek

Hierna vis ik als in een roes verder…. Jeroen vangt nog een snoekbaars en pakt nog een snoek op de spiering en mij maakt het allemaal niet veel meer uit. Morgen weer aan het werk maar met dit resultaat ‘in the pocket’ kan ik er wel weer even tegen.

We verlaten dan ook rond 15:00 het water, nog even lekker thuis op de bank en genieten van de foto’s

Leuke vis voor Jeroen op de fireballstok

Op de ochtend zelf gooi ik nog snel even de boot vol met benzine om na een half uur rijden bij de helling te arriveren. John en Roel staan daar al met een dampende bak koffie en in de lichte regen vliegen de nodige kwinkslagen al snel door de lucht. Als even later Michel aan komt rijden kijken we wat verbaasd naar de grote landrover omdat daar een nogal kritisch onderdeel van de visdag ontbreekt.

Glimlachend komt hij aangelopen waarna we gedriëen vragen of hij wel beseft dat hij onderweg de boot verloren is. Blijkt dat Michel in de veronderstelling verkeerde dat hij bij mij in de boot zou gaan daar waar wij bedacht hadden dat er een wat andere indeling zou zijn :)

Anyway, een uurtje later knallen we alsnog over de rivier om vrij snel daarna het grindgat in te draaien. Het water is zo glad als een spiegel en afgezien van wat andere bootjes is het er heerlijk rustig. Ook de nog vallende regen lijkt snel op te gaan houden, aangezien aan de horizon een lichte streep het voorspelde fraaie weer aankondigd.

John's eerste dropshot vis

Het plan voor vandaag is simpel… heerlijk vertikalen en eventueel nog wat aasvissen langs een talud slepen in de hoop op een dikke snoek. Met het vertikalen gaat het helemaal goed komen vandaag, John en ik tikken al snel de eerste vissen uit het water en in een gestaag tempo loopt de teller op.
Daar waar John met een klein geel-oranje shadje flink beet krijgt begin ik te experimenteren met grote shads, fireball montages en wat dies meer zij in de hoop een beter formaat vis uit het water te toveren.

Terwijl John steady door zit te vangen blijkt mijn aanpak niet echt successvol te zijn. Wat ik ook probeer ze willen echt alleen dat vermaledijde geel-oranje shadje van John hebben. Van grotere vissen vangen is al helemaal geen sprake, ik krijg helemaal geen beet meer. Toch zet ik stug door in de hoop dat een dikke vis het gelijk naar mijn kant doet doorslaan.

Dat nare geel-oranje shadje

Tegen een uur of 10 komt de zon stevig door, de lucht verkleurd naar helder blauw en met de minimale wind voelt het heerlijk aan, zelfs zo heerlijk dat ik eind november gewoon in mijn trui zit te vissen.

Aan het eind van de ochtend ben ik het eigenlijk wel zat, de behoefte naar beter en groter neemt de overhand en ik stel voor om wat aasvissen langs een ‘snoekig’ taludje te trekken. Ook Michel heeft niet veel overredingskracht nodig en al snel slepen we op de de elektromotor wat getakelde voorns en kolbleien langs het talud. Terwijl ik heerlijk ‘in the zone’ de boot langs het talud stuur en we bijna aan het einde van de eerste drift zijn voel ik een verzwaring op de fireballmontage die ik aan de handhengel voer.

Omdat het een rustig opgebouwde verzwaring is vermoed ik een vastloper, het talud is op die plek vrij grillig dus waarschijnlijk heb ik de hele hap gewoon in een obstakel gehangen. Rustig probeer ik de druk wat op te bouwen terwijl we verder varen, maar daar waar je verwacht dat de lijn schuin weg gaat lopen naar het obstakel blijft deze keurig recht onder de hengeltop. Aangezien dat natuurlijk helemaal niet kan neem ik het risico van eventueel verspelen dan maar en vlot draai ik in waarna ik met een ferme zwiep de haak zet.

Onder water is iets het hier duidelijk niet mee eens en mijn hengeltop wordt dan ook woest onder water getrokken. John heeft nog niks in de gaten dus eerst meld ik maar eens dat er één aanhangt waarna hij de resterende hengels uit de weg legt. ‘Dat zeg je niet eens als je beet hebt’ is zijn terechte opmerking, waarna ik uitleg hoe de vork in de steel zit.

In het heldere water komt al vrij snel een groot snoekenlijf naar boven, een monsterlijk dikke vis hangt er lekker zwaar in om dan vervolgens onder de boot weg te duiken. Na een ferme dril pakt John de vis in het scharnier, netjes in de mondhoek gehaakt tikken we de dreg uit de bek. Ik stel voor om naar de kant te varen om daar even een snelle fotoshoot te doen. Kunnen we daarna meteen ff aan hapje eten op de kant.

Weer een onmogelijk dikke snoek

Als ik de vis terugzet in het water zoekt deze even het evenwicht waarna ze er met een enorme staartslag vandoorschiet. Handen worden geschudt, mijn dag is weer helemaal perfect. Weer een belachelijk grote snoek dit jaar, het lijkt werkelijk niet op te kunnen.

Na de lunch slepen we nog een poos de plas rond en weet John nog een mooi getekende 80-er te vangen op de voerplek van een inmiddels naar huis gegane witvisser. Links en rechts proberen we nog wat, we verkassen nog een paar keer maar er gebeurt niet veel meer.

Leuke 80-er

Uiteindelijk besluiten we het laatste uurtje voor het donker nog maximaal op snoekbaars in te zetten, met de fireball en shad worden nog diverse mooie vissen geland en John sluit af met een 42 cm baars.

42 cm baars

Moe maar voldaan sluiten we de dag af, prachtig weer gehad, aantallen en formaten, mooier wordt het gewoon niet.