Zelf kies ik er dan ook al jaren voor om juist op de rivieren zelf te blijven vissen als ik groot wil vangen of om op de plassen en meren afwijkende dieptes te bevissen.  Absoluut een visserij voor doorzetters en een prima recept voor een blank maar soms scoor je flink met een serie betere vissen. Alleen de kans daarop is vaak al motivatie genoeg om een hele dag of tenminste een belangrijk deel van een dag ‘anders’ te vissen.

Afgelopen weekend koos ik daarom samen met John voor een grote rivierplas waar in dit jaargetijde altijd een paar kneiters te vinden zijn. De dag begon koud en glad met aangevroren wegen en de voorspelling van winterse buien, maar eenmaal op het water kwam er al snel een zonnetje bij en zaten we met grote shads heerlijk te vissen tussen 4 en 9 meter diepte. Dat leverde helaas niet al teveel op en omdat we geen zin hadden in een ‘blank’ verkasten we naar een luw stuk van de plas waar ik op ca 9 meter op een stilhangende vorkstaartshad al snel een paar vissen wist te verschalken.

John wist strak in het talud op een spiering een mooie vis te strikken die de fireball zo hard had geïnhaleerd dat er geen redden meer aan was, besloten werd dan ook om deze te promoveren tot kerstdiner.

John met het kerstdiner

Ook in de middag waagden we nog diverse pogingen om een flinke snoekbaars te strikken maar de echte grote vissen lieten zich niet zien. Met een score van 8 vissen waarvan twee 70-ers verlieten we die dag het water.

Prima vis, maar net niet wat we zochten

Op dinsdag zit ik op kantoor als ik besluit om even snel het weer voor het komende weekend te checken. Op www.windguru.cz zien alle dagen eruit als een bonte mengeling van kleuren wat gemiddeld genomen neerkomt op veel wind. Wat wel opvalt is dat de voorspelling voor woensdag er zeer goed uitziet, zelfs zo goed dat ik mijn agenda check, de dag als vrij markeer en een e-mail de wereld instuur of er nog liefhebbers zijn van een potje snoekbaarzen.

Liefhebbers zijn er genoeg maar niemand kan op korte termijn vrij krijgen zo blijkt uit de reacties en ik besluit om dan maar alleen te gaan. Dan schiet me te binnen dat Tim nog wel eens tijd zou kunnen hebben en ik bel hem op met de vraag of hij zin heeft in een dagje vissen op zoek naar grove snoekbaars. Tim neemt niet op maar even later belt hij zelf terug en de afspraak staat snel, om 05:15 zal hij woensdagochtend bij mij voor de deur staan.

De andere ochtend is Tim mooi op tijd en met een ritje van 2 uur voor de boeg bespreken we onze opties. Veel vis of grote vis is de keuze en we zijn het beiden al snel eens dat we liever een paar ‘goeie’ vangen dan dat we de hele dag halfwas vissen zitten te vangen.

Eenmaal op het water stuur ik de boot naar wat waypoints die al vaker vis opleverden in dit jaargetijde. Door hier het talud op en af te varen van 7 tot 11 meter hoop ik snel uit te vinden op welke diepte eventuele actieve vissen zich ophouden.

Na een uur zonder aanbeet komen we tot de conclusie dat ze ‘hier’ in ieder geval niet liggen en we besluiten nog even heel ondiep te gaan vissen om te kijken of daar misschien nog een vis rondzwemt. Ik stuur de boot naar de bovenkant van het talud en op op de wind driften we al snel tussen 4 en 5 meter met een shad op de handhengel en een spiering op de fireball aan de bijhengel.

De gok wordt snel beloond als met een flinke dreun mijn shad te grazen wordt genomen en niet veel later een dikke zestiger kopschuddend in het oppervlak ligt. Een mooie dikke vis wordt onthaakt en als ik de vis even omhoog hou voor de foto hoor ik het belletje aan de bijhengel rammelen ten teken dat er een nieuwe kandidaat geïnteresseerd is. Snel kieper ik de vis in mijn hand overboord, dan maar geen foto, en sla ik aan maar helaas schiet deze goed aanvoelende vis na enkele seconden los, we hebben ze gevonden.

De drift wordt verlengd en al snel volgen er enkele vissen op voornamelijk de fireball met spiering. Eén aanbeet is zo hard dat de top van mijn bijhengel compleet onder water wordt gerost en daar zelfs na de aanslag blijft. De vis neemt een flinke run en even denk ik een snoek gehaakt te hebben maar in het oppervlak blijkt het een schitterende geblokte en woest ogende snoekbaars te zijn.

Een woeste snoekbaars

Zo vang ik nog een paar vissen terwijl Tim met lede ogen zit te kijken, zijn dropshotmontage en shads worden  door geen vis aangeroerd. ‘Zul jij wel weer de grootste vangen’ is mijn reactie op zijn gebrek aan actie. We vissen nog een poosje door maar de vis lijkt uit te staan, we krijgen vrijwel geen beet meer en wat ik nog vang zijn kleine visjes.

We kiezen er daarom voor om wat verschillende waypoints af te vissen om te kijken of we ergens snel wat actie kunnen krijgen. Dat lukt vrij aardig hoewel het elke keer van korte duur is. Overal waar we ons aas laten zakken vangen we vrij snel een paar vissen waarna het snel weer stilvalt.

Overal vangen we wel een visje

Ook Tim weet van de ’0′ af te geraken en omdat de wind inmiddels is gaan liggen zitten we heerlijk scherp en secuur te vissen. Tim besluit een forse voorn aan een dropshotmontage te knopen en dat blijkt al snel een goed idee want hij weet er de grootste vis van de dag op te landen.

De grootste van vandaag

Tegen het einde van de middag varen we terug naar het randje waar we de dag begonnen en weten we al fireballend nog een paar vissen te vangen. Omdat ik hierbij de snelheid er goed inhoud en we toch aanbeten krijgen stel ik voor om nog even een uurtje te speedvertikalen. De vis lijkt verspreid te liggen en met wat meer tempo hopen we er domweg sneller een tegen te komen.

Dat blijkt ondanks de watertemperatuur van slechts 3 graden een prima zet aangezien we het laatste uurtje vullen met ramharde aanbeten van grove vissen. December 2011, vlak voor kerst vangen we speedvertikalend op 4 tot 6 meter een prachtige serie grove vissen.

We eindigen de dag met 18 vissen, gezien de moeilijkheidsgraad van het water helemaal geen slecht resultaat. Ook nu bleef een echte kneiter uit maar die komt er deze winter ook vast nog wel een keer uit, we blijven het proberen :)

Woest vechtende schub

Een week later waren we er weer en om 19:00 lagen 4 stokken te wachten op de aanbeet van naar we hoopten een dikkertje. In principe vissen we ‘run om run’ tijdens dit soort visserijen, om de geluksfactor een beetje te beteugelen, en dus was het mijn beurt om bij een aanbeet als eerste aan de bak te gaan.

Om 20:30 liep de eerste hengel af waarbij de vis ervoor koos om dwars door de lijn van de andere hengel heen te speren die strategisch in het kantje was geplaatst. Met wat hulp van Michel wisten we een fiks breiwerk te voorkomen en kon ik de druk op de tegenstander wat opvoeren. De dril was zondermeer merkwaardig te noemen omdat de vis niet veel meer deed dan wat ‘gebuitel’. Bij de eerste glimp van de vis meen ik heel even een spiegelkarper te zien die kort oogt en wanstaltig dik is. Heel even schiet de gedachte door mijn hoofd dat ik hier weer met de spiegel van het voorjaar van doen heb. In mijn beleving is die echter veel langer en deze vis oogt ook zwakker beschubd dus dat kan haast niet zo zijn.

Niet veel later weten we de vis te scheppen waarbij Michel uitroept ´Die is wel 40 pond´… Dit blijkt bij weging ook zo te zijn, sterker nog de vis trekt 45 pond op de unster. Een nieuw nederlands PR voor ondergetekende !

45 pond spiegelkarper

We schieten snel een paar platen van de vis en laten haar daarna weer in het water glijden. Terwijl ik de hengel aan het fatsoeneren ben loopt de andere stok af waar net de spiegel nog doorheen probeerde te zwemmen. Michel´s beurt dit keer en groot is onze verbazing als niet veel later een paling van ca 1 meter het net inglijdt. Die vond de boilies ook lekker zo te zien.

Paling op boilie

Zeker een half uur later ligt alles weer en als Michel op zijn iphone de spiegel van dat voorjaar bekijkt komen we al snel tot de conclusie dat het toch dezelfde vis is. Dit voorjaar op 39 pond en nu op 45. De vis kan zo mee doen in het RTL programma ´obese´.

De rest van de avond verloopt zonder noemenswaardig actie hetgeen jammer is voor Michel. Toch besluiten we om nog even een weekje door te voeren om ook Michel nog een kans te geven op een dikkert. Wordt dus misschien vervolgd……

Volkmar en Andre zijn blijven slapen en als we aan een ontbijtje zitten en ik naar buienradar kijk lijkt het erop dat het rond een uur of 1 in de middag wel eens droog zou kunnen worden. Onder het motto ‘liever duf  in de boot dan op de bank’ besluiten we om een aantal uurtjes op roofblei te gaan vissen. Volgens Volkmar die er inmiddels genoeg gevangen heeft is het er ‘topweer’ voor.

Niet veel later hangt de boot dan ook achter de auto en een goed uur later liggen we op het water. Als we de haven uitvaren wordt al snel duidelijk dat meer dan een ‘kwart’ gas er niet inzit. Er staat een fikse deining en een windje ’5 a 6′ minimaal. We laten ons hier niet door tegenhouden en na een tamelijk woeste rit waarbij we regelmatig met de punt van de boot water scheppen komen we op de eerste stek aan.

Het anker gaat overboord achter de taludrand en we beginnen te gooien met allerhande kunstaas. Erg lang houden we dit niet vol aangezien het anker met de harde wind blijft krabben en we dus regelmatig terug moeten varen en opnieuw moeten ankeren.

Na circa een kwartier als ik een vertikaalplugje net voor een plantenbed gooi en een paar slagen aan de molen geef krijg ik de eerste actie. Een harde aanbeet wordt door mij beantwoord met een aanslag en de hengel blijft in een mooie kromming staan. ‘Dat is een  goeie’ hoor ik Volkmar zeggen en het voelt inderdaad prima aan. Als de vis aan de andere kant van de lijn 2 harde rukken geeft is daar opeens alleen nog de wapperende lijn. Kijkend naar het breukvlak op de 30/100 fluorocarbon lijkt het wel of  ik zojuist een snoek heb gehaakt die er met het hele zaakje vandoor is gegaan.  Balend knoop ik een nieuwe wartel aan en met frisse moed gooien en draaien we ons een slag in de rondte.

Na een half uurtje moeten we constateren dat ze er geen zin in hebben op deze stek vandaag. Tijd dus voor een volgende, waarbij we al kunnen zien dat er daar een enorme deining overheen staat.  De stroming de ene kant op, de deining de andere kant op en de wind die er dwars op staat, ideale omstandigheden zeg maar :)  Het eerste driftje probeer ik nog mee te vissen maar het is al snel duidelijk, de kapitein kan beter alleen varen want de combinatie met vissen is werkelijk niet te doen vandaag.  Komt nog bij dat er met regelmaat fikse golven de boot inklappen waarbij meerdere malen de hele vloer onder water staat. Ook onze inschatting van buienradar blijkt niets waard te zijn want de regen valt met bakken uit de hemel.

Tijd voor een zelflozende lund

Na een minuut of 20 klotsbakken zie ik Volkmar toch aanslaan op een fikse vis die als een echte straatvechter alles uit de kast trekt om te ontkomen. Dat lukt gelukkig niet en niet veel later kan Volkmar met een mooie vis van 68 op de foto.

Strakke vis van 68 centimeter

 Omdat Volkmar net even iets te blij is met zijn vangende plug bombarderen we hem tot kapitein en wordt zijn hengel geconfisqueerd. Dat blijkt een goede zet te zijn want 3 worpen later krijg ik een straffe beuk en na een leuke dril weet ik een vis van 71 centimeter te landen.

71 Centimeter en hoog gebouwd

 Omdat ze het goed lijken te doen op dat ene plugje en het de beurt van Andre is besluiten we te proberen om een aanbeet te filmen.  Meestal lukt dat niet omdat vissen nooit bijten als je aan het filmen bent maar met mij aan het stuur en Volkmar als cameraman weet Andre na 5 minuten dit huzarenstukje toch voor elkaar te krijgen. Een heuse roofbleivangst van de aanbeet tot het terugzetten gefilmd.

Ook Andre pakt een mooie

Hierna is het de beurt aan Andre om kapitein te spelen, Volkmar heeft het vangende stukje kunstaas maar blijkt nog iets te hebben dat er enigszins op lijkt en wie ben ik dan om dat er niet aan te knopen. Ook dit blijkt een goede greep te zijn wat na een aantal loze worpen, wanneer het plugje bijna recht onder mijn hengeltop is teruggekeerd krijg ik dan toch de ‘beuk der beuken’. Direct na de aanslag zien we de vis heel even wegdraaien en het is snel duidelijk dat er een ‘bak’ aanhangt.

Altijd leuk om te weten wat je kunt verspelen, maar gelukkig blijkt dit exemplaar goed gehaakt en na een stevige dril op het door mij gebruikte dropshothengeltje ligt de vis in de boot. Meting wijst uit dat de vis 76 centimeter is en dat is een strak verjaardags PR voor ondergetekende.

PR Roofblei, 76 centimeter

Hierna vissen Volkmar en Andre weer verder maar de bleien hebben ons door want veel meer dan wat schampschoten zijn het niet meer. Volkmar mist nog een vis en net als we denken dat het op is komt bij hem dan toch nog die ene vis die ook weer een serieus exemplaar blijkt te zijn.

Strakke vis van 74 centimeter

We speedtrollen nog wat over de stek heen waarbij Andre nog een harde aanbeet mist maar verder dan dat komen we niet. De terugtocht naar de helling gaat voor de wind waarbij we ons al ‘surfend’ op de golven voortbewegen. De bilgepomp draait overuren en pompt dikke stralen water uit de boot en als we eenmaal op de helling staan en de stop uit de boot trekken komt er een plens water uit waar je ‘u’ tegen zegt.

En zo blijkt maar weer, thuis op de bank vang je geen vis :)

Volkmar  gaat voor kunstaas, wij voor ons vertrouwde recept met ieder een aasvis onder de dobber, een meter of 2 boven de bodem en een aasvis op een fireball vlak bij de bodem. In de tweede drift  wordt de aasvis onder mijn dobber gearresteerd door een leuk snoekje – goed begin.

De eerste vis

We volgen een lang sikkelvormig talud. Na de snelle start valt het een beetje stil, we vangen ieder nog een snoek van het formaat dat leuk zijn best doet, maar niet het soort waar je vroeg je bed voor uitkomt.  Een eind verderop horen we een brul van Volkmar – een hele dikke meter volgt zijn streamer, maar draait bij de boot weer de diepte in.

Eindelijk hoor ik het geluid waar je van droomt – met een forse ruk wordt er lijn genomen -  rrrttttt – van de ABU reel die op de Rozemeyer medium-heavy jerk stok zit, de voorn op de firball is gegrepen door iets hongerigs down-under. De ratel gaat eraf, de lijn loopt strak en ik sla aan – KNAK – de tweedelige jerkstok is driedelig geworden en breekt vlak boven de bus, terwijl ik de vis mis en alleen mijn aasvis kwijt ben – het kan verkeren,…

Een exit voor de rozemeijer stok

Gelukkig heb ik een reserve hengel bij me, en gaat de fireball montage weer te water. Het loopt tegen 11-en, wanneer  de wind behoorlijk begint aan te trekken – we zien een scherpe buienrand aan de horizon. We zijn van plan nog een talud te vissen dat haaks op de wind staat, wanneer Volkmar langszij komt, even bij kletsen dat na de blank van vorige week, de beker kennelijk nog verder leeg gedronken moet worden – weer een blank.  De wind wordt vlagerig en van gecontroleerd vissen is geen sprake meer, we laten ons weg waaien over een relatief ondiepe plaat en trekken de conclusie dat het vroege opstaan kennelijk niet beloond wordt en we er beter voor de buien af kunnen gaan, wanneer opnieuw de lijn van de reel van m’n fireball hengel af getrokken wordt. Ik sla aan voor alle zekerheid, maar vermoed in de waterplanten te zitten  – snok – de soepele hengel  die ik normaal voor dropshotten gebruik gaat hoepeltje rond en ik voel een lomp gewicht aan de andere kant.  Wanneer de vis daarna kort door het oppervlak draait en de staart even zichtbaar is, zegt Volkmar, die nog steeds naast ons drift : doe maar rustig aan, hier is mijn net, en hier is mijn meetplank – die van jou zijn onvoldoende !

We hebben beide een savage-gear roofvisnet, de mijne “large” – daar paste de 113 van hemelvaart net in, die van Volkmar is de XL.  De stikker van sportvisserij Nederland, geplakt op een stuk plexiglas geeft een meetplak tot 120 cm, wij krijgen een gerold canvas waarop een meetplak tot 150 cm staat – now we are talking – je gaat voor groot of niet.

Minuten lang is er niets in te brengen tegen het geweld aan de andere kant van de lijn, de hengel staat regelmatig maximaal gekromd terwijl wij met een vaartje over het meer geblazen worden. Een minuut of 10 later komt de grootste snoek die ik ooit gezien heb in het oppervlak en glijdt het XL net in, heb beide handen nodig om dit monster in de boot te tillen terwijl ik een oerschreeuw slaak – zonder te meten – dit is absoluut een nieuw PR !

Nieuw PR

In 35 jaar vissen op snoek was 115 cm een niet te nemen barriere gebleken, alle centimeters tussen 110 en 115 waren al dubbel of triple gevangen, maar nog nooit er boven. Eenmaal in de boot knip ik snel de takel door en knip de haakpunt eraf. Ondanks dat de vis keurig “in het scharnier” gehaakt zit wil ik geen gesodemieter en tijdverknoeien met het onthaken van zo’n mooie vis. Eenmaal op de rol-meetplak en door drie paar niewsgierige ogen gadegeslagen zien we dat de vis een geweldige 125cm lang is. En niet alleen lang maar ook heel  massief – breed en hoog gebouwd met een bek die een beetje naar een mopskop neigt.

Dikke bak

Volkmar en Bram schieten de foto’s, terwijl het poseren op een potje gewichtheffen lijkt, maar wat een plezier, je PR verbreken en dan gelijk met 10 cm !

We zijn vlot klaar en wanneer de vis weer in het water ligt is er geen mogelijkheid  voor een terugzet foto – met een enorme klap van de staart speert ze weer de diepte in – ik sta slap op m’n benen, terwijl m’n handen trillen. Verder vissen ? – laat maar, het is helemaal goed zo en we hebben geen zin aan een dikke bui op de kop. We traileren rond het middaguur en eenmaal thuis gekomen doe ik een dutje op de bank waar alles nog eens opnieuw beleefd wordt.

Roel Orsel

Woensdag en Donderdag ben ik er weer en als ik wat langer blijf staan zie ik een aantal maal graskarpers die met hun staarten het water tot schuim slaan. Ik vind het best, de graskarpers op dit water zijn dusdanig groot dat ze vangen absoluut geen straf is.

Zaterdag maak ik de boot in orde voor een nachtje op het kanaal met Michel. De aangevoerde stek is vanaf de kant vrij kansloos en hoewel een lund nou niet de meest handige visboot is om met twee stretchers een nachtje te bivakkeren achten we beiden de kans op het landen van een vis vanuit de boot een stuk groter.

Om 5 uur ‘s avonds hebben we de boel erin liggen. Een touw naar een boom op de kant en een touw aan een stalen bolderpaal moeten ervoor zorgen dat we relatief stil blijven liggen. Ik positioneer 1 hengel in het kantje en 1 op de kop van het remmingwerk daar waar Michel een hengel in de vaargeul parkeert en 1 aan de overzijde. Hierna ruimen we rustig de boot in, maken de slaapplaatsen gereed en eten een hapje, wachtend op wat komen gaat.

Sja......

Michel ziet de eerste actie als zijn met foliewaker voorziene hengel een beetje een stotterende run krijgt die helaas niet hangt bij het heffen van de hengel. Een uurtje later een paar tikken op de top van mijn hengel en als ik aansla exact hetzelfde beeld als bij Michel.

Als het helemaal donker wordt kruipen we beiden in onze slaapzak hopend op een droge nacht. Het voorbijrazende verkeer neemt gelukkig wat af dus met wat geluk moeten we in staat zijn om in ieder geval een oogje dicht te doen.

De andere ochtend wordt ik wat verbaasd wakker, mijn horloge verteld me dat het 6 uur is geweest en dat de hele nacht dus zonder noemenswaardige actie is verlopen. Rondturend over het water zie ik enkele tientallen meters achter de boot weer een graskarperstaart boven water uitkomen en opportunistisch als ik ben pak ik een soepele penstok uit de hengelkast en al snel vliegt er een broodvlok richting de uitdijende kringen op het water. Hierna besteekt een grote grasser het nog enkele malen om strak naast de boot te draaien maar wat we ook proberen de vissen hebben ons door of hebben geen honger want we krijgen verder geen actie meer.

Het uit het water trekken van de boot is ook nog een aardige aangelegenheid wat maar weer aangeeft dat kanteltrailers op een gegeven moment ook niet zo zinvol meer zijn. Er is een grens aan het geheel zo stellen we beiden vast.

Een bakje koffie bij mij thuis en Michel vertrekt weer naar huis. Ik heb bedacht dat het hoog tijd is om de boot schoon te maken. Een hele winter aan snoek, baars en snoekbaars visserij zit nog in de bekleding en de antikal mag ook wel weer eens door de boot en over de motor heen. Als na enkele uurtjes het laatste bijna zwarte water het putje invloeit laat ik de boot even flink bakken in het zonnetje waarna ze weer de schuur ingaat. Tot het laatste weekend van Mei maar weer.

Ik bel nog even met John die aan de IJssel zit te barbelen maar helaas niet al te veel positiefs heeft te melden, het is taai en los van wat aanbeetjes heeft hij nog niets kunnen vangen. Het kost me dan ook niet veel moeite om hem over te halen om het nog even met een stuk brood en 2 hengeltjes in de diverse stadswateren en kolkjes te gaan proberen.

We zoeken de nodige plekjes af waar bij fraai weer nog wel eens een visje hoog wil liggen maar weten nergens iets te vinden. Het is al goed tegen 4 uur in de middag als we een van de laatste opties aanrijden. Een stadswatertje waar zo vertel ik John de grootste karper om en nabij de 20 kilo zal wegen en waar ook nog een graskarper zwemt die de 20 kilo grens doorbreekt.

Om zo snel mogelijk vis te vinden ga ik links en John rechtsaf, kunnen we sneller een flink stuk van het water bekijken. Na 100 meter lopen zie ik enkele donkere schaduwen midden in het water, even goed kijken leert me dat er zeker een 15 karpers liggen te genieten in het zonnetje. Snel bel ik John met de mededeling dat ik ‘ze ‘ gevonden heb en we bespreken een strategie waarna de hengels worden opgetuigd.

In eerste instantie krijgen we weinig respons van de vissen maar na een half uurtje en de nodige nieuwe inworpen drijven er een aantal stukken brood op het water en zien we links en rechts toch wat voorzichtige bekken die al slurpend zich aan het brood beginnen te wagen. Ik krijg niet veel later een mooie aanbeet die ik werkelijk perfect weet mis te slaan.

Balend gaat er een nieuwe korst richting de azende vissen en als ik mijn wegwaaiende nylon lijn probeer te ‘menden’ zodat deze weer wat rechter komt te liggen besef ik me dat ik zojuist de kans op een 20 kilo graskarper heb verprutst aangezien een enorme kolk en een nawuivende graskarperstaart me vertellen dat deze toch echt voornemens was geweest om mijn korst naar binnen te zuigen.

Fors balend gaat er een nieuw stuk brood aan en sluip ik wat meer naar de azende vissen toe waarvan 2 dikke exemplaren de kroon spannen door werkelijk alles dat op brood lijkt naar binnen te slobberen. Een soepel worpje in de baan van de grootste vis die natuurlijk net op dat moment mijn korst met geen blik waardig keurt en dom doorzwemt richting de broodvlok van John. Ik loop maar weer terug en ga naast John staan waar ik opnieuw inwerp.

De grote happende bek verplaatst zich langzaam richting de vlok van John om dan plotseling onder water te verdwijnen. ‘Hou je hengel maar vast’ is mijn advies, ‘die gaat geheid komen’. Toch is er die dag wat mis met mijn profetische gaven aangezien de vis net voorbij de broodvlok van John weer omhoog komt. Ze zwemt wat rondjes precies tussen ons beider vlokken in en als twee kleine jongens met net zoveel spanning in ons lijf staan we te kijken welke kant ze opgaat.

Dat blijkt de kant van mijn vlok te zijn want ik zie een grote bek boven water uitkomen waarbij de vlok compleet in een groot gat verdwijnt. Dit keer maak ik geen fouten en met een ferme zwiep zet ik de haak waarna het water compleet ontploft. De vis hoekt naar een stuk van het water waarvan ik weet dat er een dode boom ligt. Met een maximaal gekromde hengel en een nu lullig ogend 2500 molentje met daarop 26/100 nylon probeer ik de vis af te blokken en de andere kant op te trekken.

Hangen !

Dat lukt ten dele en in plaats van de boom duikt de vis een opkomend leliebed in dat door het snaarstrakke nylon wordt afgesneden. Een eerste glimp van de vis laat zien dat het een spiegelkarper is en als ik wat beter kijk kan ik mijn ogen haast niet geloven. Het is gewoon de topvis van het water die hier aan mijn hengel hangt. John die inmiddels probeert om een double hookup te realiseren bij een nog steeds azende vis komt aangesneld als ik aangeef dat dit toch wel een hele beste vis is.

Diverse malen en met veel machtsvertoon probeert de vis hierna nog weg te komen maar als de uitvalspogingen steeds minder worden schuift John het net onder de vis die zoals alleen grote vissen dat kunnen ‘in het water hangt’. Snel wegen en fotograferen we de vis die absoluut ‘varkens’ aspiraties heeft waarna ze weer haar element in mag. We kijken elkaar aan en hoeven niet veel te zeggen, dit is waar het op aankomt, doorzetten en dan toch die ene vis eruit halen.

Een hele beste...

John vist nog even door als ik tegen 5 uur besluit er de brui aan te geven. Een hapje eten en nog een avondje op de bank zijn best aanlokkelijk na zo lang achter elkaar in de weer te zijn geweest. Dat hapje eten ging prima maar het avondje op de bank wordt me door de neus geboord als zoonlief vind dat ik nu ook nog maar even met hem moet gaan vissen.

John zit nog steeds op dezelfde plek, helaas zonder success en ik neem een penhengel mee voor Bas zodat hij naast karper kans maakt op misschien een dikke brasem of een zeelt. Als we weer bij het water aankomen zien we minder vis bovenin dan die middag maar wel de grote graskarper die met veel kabaal korsten stuk slaat en kleine stukjes naar beneden trekt om ze op te eten.

Eerst de hengel van Bas erin zodat hij rustig zit te vissen waarna ik naar John loop die net heeft ingehaald. Met veel moeite weet ik uit het compleet uitgeholde brood nog een vlokje te stichten en na het inwerpen blijft dat nog net drijven. Toch is het wellicht de gouden manier geweest want niet veel later zie ik John uit mijn ooghoek aanslaan waarna een uitdijende kolk aangeeft dat hij wel meteen raak weet te slaan.

In het heldere water zien we al snel dat het een grote graskarper is die aan zijn haakt hangt en dat kan er op dit water bij mijn weten maar één zijn. Het goede nieuws is dus dat het vermoedelijk de andere topvis van het water is en het slecht nieuws is dat de vis verschrikkelijk slecht gehaakt is. De Fox armapoint hangt maar net in de bovenlip, die bij graskarpers keihard is, dus ik maan John om vooral rustig te drillen.

Dat lukt natuurlijk maar ten dele aangezien de vis diverse malen korte runs neemt. Gelukkig gaat alles goed en we besluiten ondanks de kans op verspelen de vis toch goed uit te drillen om een worstelpartij op de kant te voorkomen. Na 5 minuten hebben we allebei het idee dat het beste er wel af is waarna het net eronder gaat. De afgebroken haak aan het wapperende stuk nylon is een stille getuige die aangeeft hoe dichtbij we waren bij het verspelen van deze vis.

Het uit het water tillen van de vis voelt nog zwaarder aan dan de spiegel van die middag die toch een respectabele 19 kilo wist te noteren. De graskarper weet echter het zeer respectabele gewicht van 21 kilo op de unster te trekken.

Terwijl Bas de hele operatie staat te filmen schiet ik een serietje platen van de vis die daarna snel weer het water in gaat. Even ondersteunen blijkt niet eens nodig want de vis gaat er vrijwel direct vandoor, John achterlatend met een dik nieuw PR.

Een dik nieuw PR voor John

From zero to hero, 24 uur vissen en bij het scheiden van de markt toch 2 vissen pakken die samen 40 kilo aantekenen, het kan raar lopen

Om 04:00 rij ik bij Michel de oprit op waar ik luid begroet word door Viktor de hond. Na deze op zijn gemak gesteld te hebben laden we de spullen over en rijden we weg naar onze bestemming. Vandaag gaan we het op een grote rivier proberen.  Een moeilijk water waar al heel wat visloze dagen zijn vervist maar waar de beloning soms ook onverwacht groot kan zijn. Onderweg haal ik nog even 2 cappucino’s terwijl Michel de boot aftankt.  Na een goed uur rijden glijdt al snel de boot het water in.  Helaas blijk ik bij het inladen mijn tas met eten in de auto te hebben laten liggen dus dat wordt op een houtje bijten vandaag.

Aangezien ik mijzelf vandaag niet met jerkbaits of shads zie gooien besluiten we om maximaal een aantal gekende stekken af te slepen met grove getakelde aasvissen. Een visserij voor doorzetters die vaak niets oplevert en soms iets heel moois. Mocht dat niets worden dan kunnen we altijd nog wat gaan speedjiggen op grove snoekbaars.

Op de eerste stek, een strekdam met een mooi talud dat afloopt naar een meter of 5 en waar niet al teveel stroming staat, glijden dan ook al snel 2 dobbers rustig door het water. Op de handhengel vissen we  een fireball montage met een grote aasvis. Overal zien we vis draaien en op de visvinder zien we met regelmaat grote wolken speldaas onder de boot.  Nu maar hopen dat we een snoek kunnen interesseren in een grote aasvis en dat ze niet helemaal gefixeerd zijn op al het kleine spul.

De eerste drift verloopt zonder resultaat, op zich geen verrassing. Geloof in je stekken is alles bij deze visserij en het zal niet de eerste keer zijn dat je pas bij de 5e of 6e drift resultaat gaat boeken.  Het talud wordt daarom ook steeds anders aangesneden, steeds dieper of ondieper dan de voorgaande keer. Daarnaast is niets vangen ook geen hele grote straf aangezien we worden getrakteerd op een prachtige zonsopkomst.

De beste regenvoorspelling die je kunt krijgen

Als er, na een keer of 6 heen en weer gevaren te zijn, nog steeds geen actie is geweest besluiten we om het nog 1 keer helemaal bovenop te proberen om dan te gaan verkassen. Dit stuk rivier kent een aantal goeie hotspots en we kunnen nog een groot zandgat uitvissen. Opties genoeg dus en als het ergens niet lukt dan is verkassen toch het enige antwoord.

Terwijl Michel de boot bovenop het talud parkeert schuif ik het stuitje naar zo’n 1,5 meter diepte en werp ik het zaakje opnieuw in.  Als ik mijn handhengel beetpak denk ik een tikje te zien op de dobberhengel met daaraan de naar beneden fladderende kolblei.  Gespannen kijk ik naar de dobber die inderdaad wat dieper lijkt te staan en dan rustig wegzakt. Snel meld ik Michel dat ik beet heb die mijn handhengel overpakt en de boot in positie manouvreert.

Snel draai ik de lijn strak op de vis en zodra ik goed weerstand voel hak ik de 2,70 baitcaster achterover. Gelijk is een goeie massieve weerstand mijn deel en omdat het ondiep is zie ik nog net een ferme snoekenstaart door het wateroppervlak heen roeren voordat de vis het talud afschiet.  De dril geeft eigenlijk al aan dat het een dikke moet zijn en als de vis voor het eerst bovenkomt zie ik al dat het sowieso een 1 meter 10 plus gaat zijn.  Echt goed gehaakt zit de vis niet, slechts 1 haak van de takel zit net achter de rand van de bek dus ik besluit er korte metten mee te maken.  Flink druk zettend krijg ik de vis na enkele pogingen langszij waarna Michel de vis al snel weet te landen.

Snel de haak eruit die op de harde rand van de snoekenbek al wat uit begon te buigen. Michel schiet wat fraaie platen en op de plank blijkt de vis nog groter te zijn dan ik dacht, 1 meter en 22 centimeter.  De release van de vis gaat ook prima en als we elkaar een high five geven op deze mooie vangst bedenk ik me nog even dat ik nu ook in bed had kunnen liggen. Dan maar moe en brak, maar dit soort vangsten gaat nooit vervelen :)

Schitterende snoek

Als we besluiten om deze drift af te maken krijgt Michel nog een mooie beet op zijn handhengel die op dat moment in de steun staat. De vis besluit zelfs lijn te nemen door de baitrunner heen maar als Michel de zaak dichtklikt en hard aanslaat schiet de vis na 2 harde kopstoten los.

Verder drifts op het ondiepe leveren niets meer op en we besluiten het nog 1 keer wat dieper te proberen. Michel vangt hier nog een snoekje van een 50 centimeter met grootheidswaanzin dat best veel lef heeft om daar te zwemmen. Vooral omdat grote snoek er geen bezwaar tegen heeft om kleinere soortgenoten op te eten hoop ik voor dit visje dat het verstandig wordt en ergens een plekje tussen de waterplanten gaat opzoeken.  Als we onze weg vervolgen weer een aanbeet voor Michel, die aanslaat op iets wat er goed uitziet. Toch weet ook deze vis na enkele momenten flink tegensputteren de haak te lossen.

Je ziet het wel vaker op de fireball… de ene dag hangt elke vis en op andere dagen sla je soms wel 5 of 6 keer mis, vandaag lijkt het zo’n dag te zijn dat het laatste het geval is en hoezeer ik Michel ook een dikke vis gun er is niet veel wat we er aan kunnen veranderen. Als je niets fout doet kun je jezelf ook niets verwijten en we scharen het maar onder de noemer ‘pech’.

Omdat de stek wat ons betreft wel ‘opgevist’ is besluiten we om een verderop gelegen zandgat te bezoeken. Het water is zeker rond de opening niet al te diep, kent veel structuur en we hebben er in het verleden al wel vaker fraaie snoekbaarzen gevangen. Met de I-Pilot van Michel zetten we een taludje uit wat we even later met 7 inch saltshakers en profiblinker shads op snelheid afvissen. De dieptemeter geeft best wat vissige signalen weer maar echt veel reactie weten we niet uit te lokken.

Als we het einde van het talud bereikt hebben neem ik plaats op de bestuurderspositie en stuur ik de boot al ‘backtrollend’ nog een keer over wat interessante stukken heen. Ook nu gebeurt er niet veel en na een uurtje heb ik toch wel het gevoel dat we het hele bevisbare stuk gehad hebben. Ook bij Michel is het enthousiasme er wel af en terwijl ik de laatste meters die ons nog resten wat inspiratieloos mijn shad op en neer wip overleggen we wat we verder gaan doen.

‘Knal !!’  een enorme beuk op mijn handhengel brengt me weer bij de les. Met een stoot adrenaline in mijn lijf zet ik de haak en een prettige weerstand aan de andere zijde is het daar niet mee eens. Een goeie vis blijft heerlijk diep en vecht voor wat hij waard is. Mijn voorspelling dat het hier een snoekbaars betreft komt uit als we even later een witte schim zien die weer naar beneden spurt. Na nog een paar uitvalspogingen is het wel op voor de vis en kan ik een grove snoekbaars in de nek grijpen.

Mooie grove snoekbaars

Ook deze vis gaat weer netjes terug en we besluiten, gemotiveerd door de vangst van zojuist, nog even door te vissen om te kijken of we er nog 1 kunnen foppen. Dit blijkt zoals zo vaak niet het geval te zijn en na nog wat dobber en sleeppogingen en nog een gemiste aanbeet besluiten we er de brui aan te geven.  Als we net 2 kilometer van de helling weg zijn vallen de eerste dikke regendruppels op het autoraam.

Vroeg op en vroeg eraf, het lijkt toch het recept te zijn voor mooie dingen dit jaar.

Hendrik-Jan Verheij

Op zaterdag eerst naar de judowedstrijd van Bas die knap tweede weet te worden waarna er nog snel even 2 uurtjes met Michel worden meegepikt op zoek naar graskarpers. Het zit ons die 2 uurtjes niet mee want onwillige graskarpers, gevederd gespuis en een gemiste vis voor Michel verder gaat de telefoon en weet zoonlief me te melden dat het eerste bezoek “te vroeg”  is gearriveerd en of ik niet eens naar huis zou komen :)

Na een gezellige verjaardag pak ik de auto dan ook in met wat broden, een hengel en schepnet en een onthaakmat. Op de dag had ik al vis genoeg gespot en al snel staan we dan ook aan het eerste water waar na enig  zoeken wel wat vis blijkt te zitten.

Door het strijklicht van de avondzon is het niet altijd even goed te zien maar er lijken wat kleinere schubkarpers en graskarpers tegen het riet aan de overkant van het water te zitten. Om ze op gang te helpen strooi ik wat korsten in het water waarna we weer rustig afwachten. Het duurt even voordat de eerste korst onder getrokken wordt zodat helaas ook de meeuwen een kans krijgen, binnen no time hangen er diverse van deze gevederde broodeters boven het water die al snel de helft van alle korsten hebben weggegeten.

Toch verraad een welling onder het resterende brood dat er ook vis wakker is geworden en als ik Joanne er op attendeer zien we nog net hoe de eerste korst behoedzaam onder water getrokken wordt, eerst zie je nog een stuk korst wat dan in tweede instantie naar binnen gezogen wordt. Altijd leuk dat voorzichtige aasgedrag aangezien je zo vrij gemakkelijk te vroeg aanslaat wat er voor zorgt dat je de haak dus uit het brood slaat.

Het lijken slechts een handje vol vissen te zijn die aan het azen zijn geslagen waarvan 1 bij nader inzien in de buitencategorie valt. Een enorme lange graskarper van ver boven de meter nipt rustig de broodkorsten naar beneden. Uiteraard kunnen we niet wachten en dus gaat er met gezwinde spoed een broodvlok richting azende vissen.

Alsof het zo moest zijn sla ik de eerste keer faliekant mis als mijn voorzichtig in het water gegooide vlok  zeer gedecideerd uit het oppervlak wordt geplukt.  Snel zet  ik een nieuwe op de haak die al snel weer op de crime scene dobbert. Na een minuut of 5 de nodige meeuwen te hebben weggejaagd met allerlei oergeluiden (moet grappig zijn geweest om te zien) zien we beiden hoe ook deze vlok echt heel subtiel naar beneden wordt getrokken door een machtig silhouet.

Als ik de nylon lijn rustig iets weg zie lopen weet ik genoeg en met een ferme zwiep wordt de haak gezet. De reactie op mijn actie tart elke beschrijving, een koe die in het water was gesprongen had vermoedelijk nog minder tumult gemaakt dan deze graskarper.  De vis knalt op volle snelheid door de rietkraag aan de overzijde heen en passant een heel plompenbed afsnijdend om zich daarna in de waterpest te boren.

Door wat druk te zetten weet ik de vis weer in het midden te krijgen waarna ik de hengel aan Joanne geef om de vis verder af te drillen. Zelf sjees ik richting de plek waar de onthaakmat en het schepnet nog liggen en leg ik deze klaar.  Terug bij Joanne weet de vis het haar behoorlijk lastig te maken door zichzelf door een leliebed heen te vlechten. Nu zijn dat net de plekken waar je dat soort vissen niet in wilt hebben omdat je lijn zomaar in een verkeerde hoek ten opzichte van de graskarperbek kan komen te staan waarna de haak eruit kan schieten. Inmiddels kan ik in het vrij heldere water ook wel zien dat er een absurd grote graskarper aan de haak hangt. De vis is niet alleen enorm lang maar heeft ook het formaat van een skippybal.

Het lijkt het me toch handiger om de hengel even terug te pakken en te kijken of we de vis uit het plompenbed kunnen krijgen. Na enkele minuten is dit gelukt door maximaal druk te zetten en praktisch het hele leliebed te onthoofden. Hierna duurt de dril nog zeker een minuut of 5, waarbij de grote vis alle trucs uit het boekje gebruikt om los te komen, voordat ik de vis in het net kan trekken.

Het verhaal waarbij je denkt dat je net vastzit aan de bodem als je een grote vis hebt gevangen krijgt ook hier weer een nieuwe dimensie, ik moet echt enorm kracht zetten om de vis uit het water te tillen en richting onthaakmat te brengen.  Eenmaal op de mat kom ik tot de conclusie dat dit ‘by far’ de grootste graskarper is die ik ooit boven water heb gezien.

Een enorme graskarper

Uiteraard heb ik geen unster bij me en geen meetlint dus de lengte wordt later geschat aan de hand van een foto van de vis op de  onthaakmat op ongeveer 1 meter 10 à 1 meter 15 en naar het gewicht kan ik alleen maar raden. Vissen van rond de meter die ik regelmatig vang wegen bij standaard bouw meestal ergens begin 30 pond. Deze vis was niet alleen veel langer maar had ook skippybal aspiraties.

Deze woog 32 pond

Goed, we zullen het nooit weten, aangezien je graskarpers niet kunt ‘zakken’ maar zo snel mogelijk terug moet zetten,  hebben we de vis na wat foto’s geretourneerd.  Na haar even op krachten te hebben laten komen zwom ze heel rustig weer weg.  We hopen haar over een paar jaar nog eens te mogen begroeten.

Hendrik-Jan en Joanne Verheij

Al acht jaar vis ik de opening van het seizoen op hetzelfde water. Een water waar ik vaak maar een of twee keer per jaar kom, een water wat voor mij iets speciaals heeft en dus niet te vaak bevist hoeft te worden. Het is een soort traditie die, op één jaar na, alle jaren resulteerde in een zeer mooie openingsdag met  veel actie, grote snoeken en knappe snoekbaarzen.

Dat ene slechte jaar troffen we honderden meters staand wand aan en het was dan ook geen verassing dat er geen schub te vangen viel. Een heus drama en de twee jaren die volgden waren de snoekbaarzen, die we daarvoor toch regelmatig vingen, nog steeds niet te vinden. Eeuwig zonde van zo’n stek en eens te meer een teken dat beroepsvisserij echt grote schade toebrengt aan ‘onze’ wateren.

Dit jaar ga ik, net als vorig jaar, met Timon op pad. Om iets over vieren gaat de wekker en ondanks de korte nacht spring ik kiplekker uit bed. Paar broodjes smeren hup de auto in. Ik ben er klaar voor! Het is rustig op de weg. Ik kom enkel wat andere auto/visboot combinaties tegen en dat blijft toch altijd een leuk gezicht. Het fanatisme druipt er vanaf en dat is zo gek niet want wat hebben we een mooie hobby!

Eenmaal bij de helling is Timon ook reeds gearriveerd en dus kunnen we gelijk van start. We zoeken het eerste mooie kantje op en dan gaan de jerkbaits aan de speld. Ik start met een eigenbouw  genaamd de Treiter, daar waar Timon een Whopper van Rob Kraaijeveld uit de koffer pakt.

Ja hangen! Amper vijf worpen onderweg en Timon staat met een kromme hengel. Kijk, dat gaat weer als vanouds! Een mooie 80er heeft zich vergrepen en wordt na kort protest geland. Ik schiet een paar platen en dan laten we de vis snel weer verder zwemmen. Er ligt vast nog wel een grotere op ons te wachten…

Een snelle start voor Timon

Terwijl ik mijn treiter, die na mijn idee net niet diep genoeg loopt nu, verwissel voor een eigenbouw Fatboy, zie ik hoe Timons Whopper met heel veel geweld gegrepen wordt door een bak van een snoek. Man wat een beuk en wat een gezicht ook in het heldere water! De vis spurt gelijk op een obstakel af en Timon moet uit volle macht blokken om de snoek er van vrij te houden. Dit gaat twee keer goed maar dan schiet plots de haak los… Allemachtig balen want deze, kaliber 115 of groter, snoek had op zeker een nieuw PR betekend voor Timon! Maargoed het is het risico van de stek. Blokken of obstakels en dan schiet een slecht gehaakte vis wel eens los…

We vissen verder en millimeteren de rietkraag uit. Een kleine tien minuten verder doemt er opeens een grote schim op achter mijn eigenbouw Fatboy. Een dikke metersnoek volgt de jerkbait tot onder de hengeltop en zakt dan langzaam af. Ik twijfel geen moment en begin te figure eighten. De vis draait, stijgt en klapt met veel furie op de jerkbait, die ik helemaal zie verdwijnen. Ik sla hard aan maar heb kennelijk de haak niet gezet want na een keer schudden komt mijn Fatboy weer tevoorschijn. Allemachtig dit had meter nummer twee moeten zijn!

Geconcentreerd vissen we verder. In het heldere water is je jerkbait prachtig te volgen en dat maakt het allemaal extra spannend. Ja, daar komt wat! Snoekbaars! Een mooi exemplaar van zo’n 70cm volgt mijn Fatboy tot onder de top en draait dan om. De worp erna is ze er weer, maar tot een aanbeet komt het niet. Eindelijk weer een snoekbaars gezien dus, dat doet veel goeds!

We vissen de hele stek nog een keer extra af maar vernemen geen actie meer. Enigszins balend van de geloste vissen verkassen we naar stek twee. De meest constante stek voor grote vis hebben we nu gehad en dus hopen we beide dat er nog ergens een goedmaker ligt te wachten.

We starten in een klein kommetje met een mooi steil talud naar open water. Hier stinkt het gewoon naar grote snoek en dus maken we hier een aantal drifts langs heen. Er gebeurt niets maar we houden vol. Hier moet er gewoon een liggen en we gaan dan ook niet weg voordat hij of zij zich laat zien!

Omdat ik tot nu toe steeds behoorlijk aan het manoeuvreren ben geweest en dus niet optimaal heb kunnen vissen, besluit ik nu de boot wat verder het kommetje in te laten driften, zodat ik net even wat geconcentreerder kan vissen. Ik gooi mijn eigenbouw Hopper onder een overhangende struik en tik hem van het talud af. Daar is de jerkbait voor gemaakt en zigzagt en wiebelt dan ook prachtig het talud af, totdat ik hem opeens niet meer zie. Ik bedenk me geen moment en sla mijn baitcaster hoepeltje rond. Een grote snoek draait weg en dendert gelijk de diepte in, wat een bak!

Ik vaar de boot naar open water en heb weinig in te brengen tegen deze bizar sterke vis. Keer op keer verdwijnt mijn baitcaster tot het kurk onder water terwijl meters lijn van de spoel getrokken worden, terwijl de slip toch echt op standje ‘no mercy’ staat!

Ongelofelijk sterk deze vis!

Meermaals komt de vis bij de boot, om vervolgens weer met hernieuwde krachten mijn elektro en buitenboordmotor op te zoeken, wat een heerlijk gevecht en vooral wat een heerlijke vis! Ook wordt twee maal het luchtruim opgezocht. Rechtstandig en later tailwalkend laat de vis zich van haar beste kans zien. Wat een geweld! Timon schat haar zo’n 105, terwijl ik toch het idee heb dat de vis aanzienlijk groter is. Die gaat gewoon ruim over de 110, kan niet anders. De jerkbait is werkelijk verzwolgen maar toch besluit ik de vis resoluut onder de kieuw te vatten. Ik heb gelukkig de goede kant te pakken en til de zware snoek aan boord, wat een start van het seizoen!

Schitterende grootwatersnoek

De eigenbouw Hopper is amper zichtbaar

De Hopper zit helemaal achter in de greppel maar gelukkig zit de vis niet beroerd gehaakt. Via de kieuw kunnen we de weerhaakloze dreg gemakkelijk lostikken waarna ik de jerkbait uit de bek haal. Wat een schoonheid! Ik zeg dat ze rond de 115 is en dat blijkt ze exact te zijn. Mijn grootste snoek op een eigenbouw en volgens mij kun je jezelf geen betere seizoensstart wensen!

Na deze geweldige goedmaker is de stemming opperbest. We besluiten nog heel even in het hoekje te blijven hangen en dan de rest van de baai uit te gooien. Al na een paar worpen krijgt Timon een enorme beuk op zijn NK Chubby en weer een grote snoek draait weg in het oppervlak. Helaas is ook deze vis niet gehaakt en we vragen ons af waardoor het komt. Knallen ze er gewoon té hard op?

Een lange ondiepe plaat met langs de kant mooie rietkragen wordt bestookt en telkens weer vinden onze jerkbaits hun weg terug naar de boot. Als we bij het minst diepe stuk aankomen, met veel basaltblokken op de bodem, zie ik Timon hard aanslaan. Wat een dreun! Een goede vis zwemt de boot voorbij en gaat er dan goed in hangen. Ook deze vis is weer erg sterk en we staan er eigenlijk van te kijken als blijkt dat het om een negentiger gaat, dit vocht voor een meter! Timon kan de vis gemakkelijk pakken maar hij eenmaal wil poseren blijkt maar weer eens hoe schadelijk het gesloten seizoen is voor ons roofvissers. Al dat geknooi met die tandloze vissen zorgt er voor dat we hier en daar wat scherpte missen bij de getande rovers. Tenminste, laten we het daar op houden, haha!

Even oefenen nog...

Zo gaat ie al een stuk beter

Gelukkig gaat het beter bij poging twee en zo schieten we snel een paar platen van deze 91cm snoek. Een mooie gespierde vis die er bij de release gelijk vandoor schiet, waarna wij verder gooien. Amper vijf worpen later draait er een snoek op hoge snelheid onder mijn hopper door, recht onder de hengeltop. Ik gooi snel mijn jerkbait over de vis heen en begin binnen te vissen. Een korte tik, mis. Vervolgens schiet de snoek nogmaals achter mijn hopper aan en ook de in de buurt wiebelende whopper van Timon wordt gemist. Ik vaar snel de boot een stukje terug, gooi over de plek des onheil en binnen twee tikken wordt mijn hopper onderschept. Spektakel weer! Een mooi getekende snoek van een centimeter of 90 komt even later bij de boot en is werkelijk aan een velletje gehaakt.

Aan een velletje...

Toch gaat het wonderbaarlijk genoeg allemaal goed en kan ik even later met mijn tweede van de dag poseren.

Ook deze snoek zag wel wat in de Hopper

Ik zet de vis terug, we vissen verder en weer is het binnen een paar worpen raak. Nu is het Timon die weer een beuk op zijn whopper krijgt en een snoek mag drillen. Kleiner dan de vorige vissen, maar wat een heerlijke actie op de vroege morgen!

Zweedse taferelen op de vroege morgen!

We maken de drift af maar op een volger na gebeurt er niet veel meer. Op naar de volgende oever dus en weer verder vissen. Onderweg komen we langs het hoekje en dus besluiten we te kijken of die dikke vis van Timon er nog ligt. Al snel draait deze, waarschijnlijk metervis, rakelings onder mijn hopper door maar tot een aanbeet komt het niet. Even later mist een kleinere vis de jerkbait maar ook deze doet geen tweede poging.

We vissen verder en weer is het de Whopper van Timon die gegrepen wordt. Ze worden steeds kleiner maar de lol is er niet minder om. Het is net tien uur geweest en het lijkt wel Zweden met al die aanbeten in het heldere water!

Whopper en Hopper, de aasjes van vandaag!

Terwijl het zonnetje definitief doorbreekt vervolgen we onze weg langs dit mooie kantje, waar we vorig jaar de nodige actie beleefden. Het blijft nu echter akelig stil en het is even wennen dat werken voor een aanbeet… Uiteindelijk mag Timon nog een volger noteren en daar blijft het bij.

Ook de oever die we erna aan doen levert geen enkele vis op. We gokken er op dat de vis door het zonnige weer wat dieper is gaan liggen en besluiten een stukje te trollen, in de buurt van de eerste stek van vanmorgen. Er gebeurt helemaal niets en aangezien we trollen beide behoorlijk slaapverwekkend vinden besluiten we er snel weer mee te stoppen. We varen naar de stek van vanmorgen en gelijk de eerste worp wordt een eigenbouw Whopper van mij recht onder de hengeltop gegrepen door een flinke snoek, die ook gelijk weer losschiet… Echt opmerkelijk al die lossers!

We hebben alles in de buurt nu wel gehad en dus is het even blazen naar de volgende stekken. Voorgaande jaren bijna een half uur, nu zijn we er in no time met mijn nieuwe buitenboordmotor. Een mooi steil talud met veel obstakels wordt afgevist maar helaas gebeurt ook hier helemaal niets. We hebben nog een gebied om af te vissen binnen bereik en besluiten daar dan maar heen te gaan.  De snoek blijkt er echter helemaal klaar mee te zijn vandaag want op een geloste peutersnoek voor Timon na blijft het akelig stil.

Het is inmiddels zo’n twee uur en bij het uitblijven van actie besluiten we er een punt achter te zetten. Het was een heerlijke ochtend en er is eigenlijk geen reden meer om de rest van de middag nog door te vissen. We ruimen de spullen op, scoren nog een lekkere hap en sluiten de dag relaxed af. Seizoen 2010/2011 is geopend, en hoe!

Groet,
Volkmar Strikkers

De Trinity heeft bredere stukken waar het iets langzamer stroomt (pools) gescheiden door smallere stukken. Kirk denkt dat gars een tijdje in een bepaalde pool blijven, deels gesteund door het terugvangen van getagde vissen. De gars hebben een prima reukvermogen. We denken, dat net als bij de snoek in Nederland, de gar opportunistisch eetgedrag heeft en een vers stuk aas niet laat liggen. Sterker nog, wanneer de hengels het water in gaan, en er een hongerige gar in de buurt is, heeft hij het aas vaak binnen enkele minuten gevonden.

Kirk Kirkland is nu zo’n 10 jaar bezig als professioneel visgids op gator gar. Volgens eigen zeggen heeft hij tientallen methodes voor het vissen op gar beproefd, waarbij de “cutbait” methode als meest productieve naar voren gekomen is. Bij deze visserij maakt hij gebruik van Shakespare Ugly Sticks van 7ft. Deze hengels zijn uitgerust met een Penn ….. baitrunner. Kirk zet eerst een meter of 10 nylon op de spoel, om doorslippen te voorkomen, maar ook om te breken wanneer de hoofdlijn van 150 lbs PowerPro helemaal van de molen getrokken wordt. De onderlijn bestaat uit een meter 100 lbs sevenstrand onderlijn met een enkele 2/0 bronzen dreg.

Op de lijn is een dunne, lange 25 grams schuifdobber die met een stopknoop op zo’n meter of 6-8 diepte wordt gezet. De dobber doet enkel dienst om de gar te kunnen volgen nadat deze het aas gepakt heeft. De Trinity is zelf maximaal zo’n 4 tot 5 meter diep. Kirk neemt voor elke visdag diepgevroren aas mee, dit zijn vooral kleine karpers van een pondje of 5 tot 8, maar ook tilapia, shad (een witvis die aan kolblei doet denken). De Texaanse wet staat het vissen met “game-fish”, zoals white bass als aas niet toe. Je mag deze wel vangen en opeten, maar dan niet met het afval vissen !? – rare jongens die Texanen. Een karper van een pond of 6 wordt in 3 tot 4 stukken gesneden, waarbij de kop echt het beste aas bleek te zijn, wij denken omdat hier het meeste bloed in zit.

Een goede “pool”op de Trinity is een plek waar je de hengels goed kwijt kan, er niet te veel omgevallen bomen en takken in de pool en direct stroomafwaarts zijn, je voldoende actieve vissen ziet rollen en waar een schaduwrijk plekje is.

De hengels worden zo’n 2 tot 6 meter uit de kant ingegooid en nadat het aas afgezonken is en alles op de plek stil ligt, gaat de hengel op de banksticks/pieper. Voor het gevoel ligt het aas soms vlak aan de kant, maar dit blijkt geen probleem te zijn, sterker nog, volgens Kirk azen de gars daar juist. Nadat alle 4 hengels uitgezet zijn wordt meestal een schaduwrijk plekje aan de overkant gezocht. Vaak werd er ook nog een 5^de hengel uit de boot gevist. Wanneer de gar actief is, duurt het wachten vaak niet langer dan een minuut of 5 voordat een fluitende pieper een aanbeet verraadt.

De gar neemt het aas en zwemt er mee stroomafwaarts. Op dit moment wordt de boot gestart, de hengel van de steunen gehaald en de gar via de dobber gevolgd. Soms zwemmen de gars maar 20 meter stroomafwaarts, maar we hebben ze ook wel een paar 100 meter gevolgd. Ze van de kant af te bevissen is daarom geen optie. Na verloop van tijd gaat de gar dichtbij de kant met z’n neus stroomopwaarts het aas fijnkauwen.  Na het fijnkauwen zie je soms een stoot bellen naar boven komen.

Hierna zwemt de gar weer stroomopwaarts, volgens Kirk weer klaar om verder te jagen. Op dit moment kun je de lijn laten strak lopen en kan er aangeslagen worden. Wanneer de vis na de dril naast de boot ligt wordt hij met een lasso, geplaatst achter de voorste vinnen aan boord getrokken voor de foto sessie. De gar is een ideale vis voor een fotoshoot. Omdat hij ook primitieve longen heeft kan hij met gemak een uur buiten het water verblijven.

Tot zover het vissen “volgens het boekje”. De gar hebben een feilloos gevoel voor alle bomen en takken in een pool, die soms totaal onzichtbaar in het midden liggen. Bij ongeveer de helft van de aanbeten,  bij het stroomafwaarts zwemmen of tijdens de dril raakt de gar een boom of tak. Wanneer dit bij het stroom afwaarts zwemmen gebeurt, voelt de gar weerstand en laat hij het aas los. Soms verdwijnt de dobber onder een tak of boom om later weer boven te komen.

We hebben soms de lijn doorgesneden en nadat deze los van de boom was weer aan elkaar gebonden en zo de gar geland. We hebben Kirk gevraagd naar de logica van het verloop van de aanbeet en kregen als antwoord “I don’t know – I have only watched them  do this about two million times,….” We hebben zo series meegemaakt dat we 9 aanbeten op rij misten, maar ook dat we 7 aanbeten op rij konden verzilveren.

In aquaria van het Texaanse Wildlife department heeft men gevangen vissen onderzocht, omdat de haak best vaak geslikt wordt maak je je als visser toch zorgen over de overlevingskansen van de vissen. Uit onderzoek is echter gebleken dat ze van de bronzen haken verder weinig last hebben en ook worden er met regelmaat getagde vissen teruggevangen.

Zou je anders kunnen vissen ? Wanneer je 4 visfanaten een week op gar laat vissen zijn de alternatieven niet van de lucht. Zou je ze met kunstaas kunnen bevissen ? – Kirk heeft ze wel gevangen aan pluggen op Lake Livingstone, waar het water helderder is. Maar een lekkere ratelplug op de Trinity is volgens ons het proberen waard.

Zou je eerder kunnen aanslaan? Soms waren we er toe genoodzaakt omdat de gar regelrecht op de struiken afging. Vaak sla je het aas uit de bek van een gar, al of niet fijn gekauwd, maar we hebben ook een aantal keren de gar voorin de bek kunnen haken. We hebben lopen speculeren over kleiner aas, of filets die ze sneller zouden slikken, groter aas zodat je selectiever op grote vis zou kunnen vissen ? Wat dit betreft blijft de gar een heerlijk mysterieuze vis.

Hendrik Jan ving zijn 100+ ponder op een stukje aas van zo’n 100 gram, na een aanbeet van 5 minuten en de vis zat maar net aan in de zijkant van de bek gehaakt. We hebben ook 2-3 jarige gar van ongeveer een meter lengte gevangen die een hele karperkop opgepeuzeld hadden. Omdat Kirk en zijn vader een van de weinigen zijn die serieus op gar vissen, denken wij dat er nog een wereld te ontdekken valt over het vissen op gar.

Met onderstaande film willen we je nog een keer met ons laten meegenieten. De nodige zweetdruppels en late uurtjes zijn in de productie gaan zitten, maar we denken dat het een heel compleet beeld geeft van een week alligator gar vissen.

Als ik de mail beantwoord heb check ik toch even de weersverwachting en die  ziet er best snoekig uit. Met het verse mailtje van Hein in mijn achterhoofd mail ik hem met de vraag of hij toevallig zin heeft om een dagje te gaan snoeken. Het antwoord laat gelukkig niet lang op zich wachten en is positief.  Hein wil graag een dikke snoek vangen op de vliegenhengel en ik wil vooral graag lekker buiten zijn.

Hein heeft niet echt een voorkeur voor een water en na wat denkwerk zet ik toch mijn zinnen op een heldere zandwinput. Misschien liggen de snoeken inmiddels ondiep en kunnen we een paar dikke dames verschalken en mocht dat niet lukken dan is er vaak nog wel een snoekbaarsje te vangen. Na een uurtje rijden komen we dan ook bij de hellling aan die helaas is opgebroken door een werkploeg die kabels aan het trekken is. Niet getreurd, we hebben een 4wd en een kanteltrailer dus even verderop rijd ik de hele combinatie van een pittig taludje af en na het nodige duw en trekwerk ligt de boot erin.  

Het plan is om de ondieptes te bestoken met streamers en jerkbaits en hopelijk wat aktie te krijgen van de nodige esoxen. Al snel zoeft de vliegenlijn van Hein dan ook door de lucht en zelf hang ik een XL van Aad Dam in de speld en begin ik de rietkantjes te bestoken. Na een half uur vruchteloos gooien zie ik een fraaie schim wegdraaien onder mijn jerkbait, hoezeer ik echter ook probeer om deze leuke snoek te verleiden, hij trapt er niet in.

Na een goed uur stel ik dan ook voor om het eens elders te proberen, er zijn meer plekken op deze plas die in aanmerking komen en misschien hebben ze daar meer zin. Op de volgende stek aangekomen laat ik het anker zakken zodat ik zelf ook kan vissen in plaats van alleen sturen. Toch gebeurt er ook hier ondanks onze inspanningen bar weinig en wederom stel ik voor om te verkassen.

De derde stek van de dag is een mooie grote zandplaat die in 1 keer naar 5 meter wegvalt. Ik anker dan ook op het taludrandje en pak de shadhengel uit de kast waar ik een 7″ fox shad aan monteer met een ultra licht loodkopje. Met deze uitgebalanceerde combi kan ik mooi de plaat en het erachterliggende talud afwerpen en door de grote schoepstaart van de shad is deze ook nog eens tergend traag te vissen. Knappe snoek die daar vanaf kan blijven.

Als we zo een  kwartiertje aan het werpen zijn krijg ik dan toch eindelijk die gortdroge tik op de shad en snel zet ik de haak. Het protest aan de andere zijde is op zich tamelijk mild dus ik zet in op een snoekje van rond de 80. Bij de boot duikt de vis nog een paar keer mooi het talud af maar bij de eerste glimp zie ik toch dat het een mooie snoekbaars is. Snel het net eronder en een foto, we zijn gelukkig van de ’0′ af.

Snel het net eronder

Leuke 70-er

Hierna werpen we nog wat verder maar onder water staat de schakelaar kennelijk niet aan want het blijft verder maar akelig rustig. We verkassen dan ook wederom en werpen een haventje uit waar ik nog een volger krijg op de shad die verder ook niet thuis geeft.

Gelukkig weet ik nog een mooi ondiep baaitje, maar ook daar liggen ze niet of staan ze in ieder geval niet aan want jerkbait noch shad of streamer weet een visje tot aanbijten te verleiden. 

Als laatste optie kiezen we dan maar voor een klein toevoerkanaaltje wat naar de plas loopt. Hier zou toch een snoekje moeten liggen. Na een half uurtje krijg ik hier de eerste volger, wederom eentje die zich niet weer laat zien nadat hij de boot gezien heeft.

Toch hebben we alles bij elkaar dikke schik, Hein blijkt net als ik vogelliefhebber te zijn en als de vissen dan niet mee willen werken gaan we maar wat vogels spotten. Al werpend verteld Hein over de keer dat hij op de randmeren aan aantal roerdompen heeft gezien tijdens een strenge winter. Prachtige vogels, die roerdompen en voor mij toch al weer even terug dat ik er zelf 1 zag.

In de kant zijn de nodige vraatplekken van bevers te zien en ook zie je op diverse plaatsen de ‘glijbanen’ waar de bevers het water inglijden. De omgeving maakt dus ondanks de matige vangsten veel goed. Als Hein de achterwaartse beweging inzet met zijn vliegenhengel raakt zijn streamer het achter ons liggende riet waarna met veel gekraak een grote bruine vogel het luchtruim kiest. Beiden zien we meteen dat het hier om een roerdomp gaat, zo heb je het erover en zo haak je er bijna 1 op de vliegenhengel.

Onder de indruk van deze ontmoeting vissen we nog even door, maar het ontbreken van enthousiaste snoekjes onder het wateroppervlak en het inmiddels late tijdstip  zorgt ervoor dat ik voorstel om een laatste offensief te doen op een taluudje waarvan ik weet dat er later in de middag nog wel eens wat snoekbaarzen willen rondhangen.

Ik pak dan ook een pittig vertikaalstokje, hang er een 7″ shad aan en begin met grote halen langs het talud te vertikalen. Als ik ongeveer 5 minuten bezig ben krijg ik een leuke frommel aan het geheel en snel sla ik dan ook aan waarna niet lang daarna snoekbaars nummer 2 de binnenkant van de boot ziet. Weer een leuke vis en uiterst welkom na de taaie visserij van de middag.

Een welkome vis

 Hein die ook wat vangdrang krijgt vraagt of ik nog een vertikaalstokje heb (tuurlijk) en nadat we ook voor hem opgetuigd hebben vissen we verder. Nog geen 5 minuten later tikt Hein de hengel richting hemel en vangt ook hij een leuke snoekbaars. Het begint zowaar nog leuk te worden vandaag :)

Hein met een zwaarbevochten vis

 Ik kondig aan nog 1 à 2 keer het talud te gaan varen en laat mijn shad weer zakken. Al snel krijg ik weer een leuke frommel en dient de volgende vis zich aan, helaas lost deze vrijwel direct na de aanbeet. Toch geeft de plotselingen opleving ons flink moed en geconcentreerd wordt er dan ook verder gevist. Als ik een mij bekend richeltje nader controleer ik de shad nog maar eens en werp ik wat van de boot af in waarna ik het geheel frivool richting richeltje laat hupsen. Daar aangekomen zie ik een mooi signaal op de visvinder en als even later mijn shad op de richel arriveert ziet het ‘signaal’ er dan ook wel brood in zo lijkt het want ik krijg een ferme beuk op de hengel. Een zeer forse dril verder en Hein kan het schepnet steken onder een mooie 80-er.

Leuke 80-er

 Hierna moet bij een volgende aanbeet mijn shad het verder doen zonder staart en nadat ik een nieuwe gemonteerd heb valt het stil. Inmiddels is het ook half 6 en we besluiten dat het mooi is geweest. We gingen voor snoek, maar met wat schakelwerk werd het ondanks het ontbreken van snoek toch een leuke dag.