Ik denk dat de meeste mensen het wel op het nieuws gezien hebben. De zeer grote brand bij een schoenenwinkel in Kampen. Recht tegenover ons appartement sloegen de vlammen uit de gevel. Op de eerste rang zitten is niet altijd leuk zo blijkt. Twee dagen je huis niet in mogen. Boel gezeik met de verzekering en… Je kunt je verslag niet typen… Via deze link zijn vele foto’s te vinden van deze brand.

We gaan een week terug. Het is zondagmorgen en ik heb vreselijk veel zin in deze dag. Relatief nieuw en vooral groot water verkennen. Statisch met dood aas, werpen, trollen, slepen met aasvissen, het kan hier allemaal en de potentie is er. Een alles of niets water, zo lijkt het wel te zijn. Ik hou er wel van. Niet weten of je ooit een beet gaat krijgen maar als ie dan komt… Het is die spanning die dit soort wateren zo mooi maakt.

Om half acht sta ik bij de helling. HJ komt ook al snel voorrijden met zijn nieuwe tank. De boot rolt vlot van de trailer en terwijl het langzaam begint te schemeren gaan de ankers overboord op de eerste stek. Met behulp van google earth hebben we een paar potentiële visverzamelplaatsen uitgekozen die we eerst willen bevissen. Daarna zullen we het wijd op gaan. Even later drijven vier dobbers op strategische plekken. Het ligt goed vol met witvis hier, dus onze stekkeuze lijkt terecht. Een aanbeet kan eigenlijk niet uitblijven.

Of toch wel? We verkassen twee maal maar het blijft akelig stil. We schuiven weer een stukje op en ik besluit, misschien wel tegen beter weten in, één aasvis ver het ondiepe op te gooien. Al snel blijkt dat vissen geen boeken lezen want HJ ziet de dobber met een enorme snok verdwijnen. Ik pak de hengel op, draai strak en op het moment dat ik wil slaan laat de vis de aasvis los…

Ik gooi op nieuw in. Vier meter te ver naar rechts maar vooruit die vis mag er zijn best wel voor doen. Binnen vijf minuten een vreemde schommeling. Ja, duidelijk een aanbeet. De dobber sluipt wat naar links, dan weer naar rechts. Echt van harte gaat het allemaal niet. Als hij dan toch wegloopt zet ik de haak. Geen krakend carbon maar een mooie dikke 70er die vrij gemakkelijk mee komt op het gebruikte materiaal. We schieten snel een plaatje en keilen dan alle aasvissen naar het ondiepe. We vermoeden beide dat die eerste aanbeet van een andere vis kwam…

Mooie start op deze stek

En dat lijkt zo te zijn. HJ’s dobber speert er opnieuw vandoor. Dit keer kan de haak wel gezet worden. Bonken, stompen. Snoekbaars? Jazeker! Een prachtig gekleurd exemplaar wordt strak afgedrild en zo snel mogelijk in het grote schepnet gedirigeerd, waarna direct de dreg uit de bek valt. Een veel voorkomend fenomeen bij de snoekbaarzen die je op snoek materiaal vangt. Je haakt ze domweg niet of nauwelijks. Zo strak mogelijk afdrillen en niet nog even lekker laten uitrazen voor de boot levert dan gewoon de minste lossers op. Misschien minder sportief maar we willen er ook graag mee op de foto, toch?

Fraaie snoekbaars

Ook deze vis gaat rap weer terug. Aanbeten blijven uit en na een klein kwartier schuiven we weer een stukje op. Weer is het binnen tien minuten raak. De dobber van HJ vertrekt en ook dit stompt en stuitert er flink op los. Snoekbaars nummer 2 rolt even later van de haak boven het schepnet en geeft HJ vervolgens nog even ‘klop’ in de boot. Prachtig gekleurd exemplaar wederom!

Wie klopt nou wie? :)

Kasteel in spé?

We maken er een tactiek van. Telkens een klein half uur ankeren. Geen beet betekend opschuiven. Het blijkt maar weer dat actieve roofvis de aasvis snel genoeg gevonden heeft. Uren lang blijven zitten wachten is dan niet de beste methode. Tenzij je op een trekroute vist.

Mijn dobber vertrekt weer. Grappig genoeg weer een 70er snoek. HJ de snoekbaarzen, ik de snoeken. Ik onthaak de vis snel en zet hem terug. We pakken nog één plekje mee en besluiten dan op zoek gegaan naar andere stekken. Hier kunnen we altijd nog terugkomen.

De beste zoekmethode is trollen. Waarom? Langzaam varen geeft een beter beeld van het bodemverloop en geen aas overboord betekend een sterke reductie in de vangstkansen… Ik geef aan hoe het talud ongeveer loopt en HJ speurt het scherm af. Overal langs het talud zien we schooltjes witvis. Een goed teken. Geconcentreerd kijken we naar het scherm als opeens mijn lijn slap valt. Ik hengst de hengel zo ver als ik kan naar voren maar voel dan weer het getik van de Fox shad…

Dat was toch echt een beet! Hier? Op 3 meter water? Bovenaan het talud? We balen beide van de gemiste kans, die krijg je meestal maar… BAM! Hengel hoepeltje, slip loopt af… Ze probeert het nogmaals en dit is héél serieus!

HJ gooit snel de motor in de achteruit en remt de boot af. Niets forceren nu. Mijn St Croix kraakt nu wel en ik heb eigenlijk geen idee wat ik gehaakt heb. Misschien vals gehaakt? Brasem of Karper? Het logge gewicht komt langzaam dichterbij. Geen echte kopstoten, alleen af en toe een zijwaartse run. Dan toch twee lompe bonken. Toch een zware snoek dan? Gespannen wachten we af…

Een monsterlijke schouderpartij doorklieft het oppervlak. Dat kon zomaar een dikke 120er zijn! De vis duikt weer de diepte in. Zit voorin de bek gehaakt aan de stinger. We kunnen alleen maar hopen dat die goed vast zit. Lastig in te schatten. Het grote net gaat voor de zekerheid overboord. Bij de eerste mogelijkheid sleur ik haar erboven. Hebbes! Direct zien we dat we de schatting qua lengte wat bij moeten stellen, maar qua gewicht doet ze zeker mee. Wat een belachelijk mooie snoek!

We zijn inmiddels een eind het ondiepe op gedreven en varen snel de boot het riet in. Even rustig aan nu. Onthaken en meten. Eenmeterelf. Schitterend. Om en nabij de 30 pond en werkelijk puntgaaf. HJ Schiet vlot een serie platen waarna ik de vis in het water laat zaken. Een paar krachtige slagen later verdwijnt ze uit het zicht…

Toevalstreffer of niet, ik ben er heel blij mee

Dit zijn ze!

Geweldig dit. Totaal onverwacht ook en waarschijnlijk een toevalstreffer. Toch zetten we nog een uur door met trollen. Je weet immers maar nooit… Het is niet heel verassend dat er helemaal niets meer gebeurd en dus besluiten we te gaan slepen met aasvissen. Toch een meer realistische aanpak zo rond en door de scholen witvis. De wind zet verder aan en maakt goed sturen moeilijk. Toch is het na een klein uur raak. HJ’s dobber zoekt de diepte op en ik hoop van harte dat hij net zo’n mooie bak vangt als ik.

HJ draait strak, zwiept de hengel achterover en er beweegt even helemaal niets. Dat ziet er goed… Wat..?! Nee..! Los…

Teleurgesteld kijken we elkaar aan. Dit zag er weer veelbelovend uit. Stilletjes slepen we verder. Dit zijn van die knagende missers… Wat ging er fout? Helemaal niets! Waarom dan toch..? Stug door gaan is het enige wat je kunt doen, maar ergens voel je dat dit ‘hem’ was…

Het is inmiddels twee uur geweest en hoog tijd voor een stevige lunch. Ik heb een bak ‘Echte Hollandsche Slagersnert’  mee van oma en die gaan we opwarmen. We ankeren boven een mooie kuil, gooien vier aasvissen overboord en bouwen een windscherm voor de gasbrander. Als de snert warm is tuur ik nog eens over het water. Ik mis een dobber!

Ik grijp de hengel en kijk naar de lijn. Die loopt onder een lijn van HJ door. Toch wil ik niet langer wachten en sla hard aan. Snoekbaars en zo te voelen een goede ook! Ik dril de vis strak af maar deze weet mijn dobber op grandioze wijze in HJ’s lijn te parkeren. Wederom bied het grote schepnet uitkomst en ook deze snoekbaars rolt zo van de haak… Het zit qua snoekbaarzen niet tegen vandaag!

Terwijl de vis rustig naast de boot hangt ontwarren wij de boel. De soep moet even wachten en warmen we straks nog wel een keer op… Eerst op de plaat met deze fraaie oude krijger. 82cm en een woest uiterlijk. Ben vooral benieuwd hoe vers de bijtwond op haar flank is. Meegegroeid of van een dame die ik graag zou ontmoeten? Zeg het maar…

Oude krijger

De gasbrander gaat weer aan, de snoekbaars zwemt weer en even later genieten we van een bak zeer stevige snert. Turen naar de dobber, voetjes op de bootrand, warme maaltijd en niemand in de buurt. Vissen is zo gek nog niet! Euh HJ, je dobber vertrekt!

Weer krijgt de soep een tweederangs behandeling. HJ draait strak, slaat en..? Niks? Wat nu weer? De takel blijkt afgebroken. Het zit hem gewoon niet echt mee vandaag… Tjonge wat zonde…

We eten de soep op, wachten nog een kleine 20 minuten en moeten dan helaas terug naar de helling. HJ heeft nog wat Sinterklaasperikelen op het programma en zodoende moeten we het laatste productieve uurtje missen. Dat doen we een andere keer nog wel over… Reken maar!

Groet,
Volkmar Strikkers

Zaterdag middag gooi ik de bellyboat achter in de auto. Een afgesloten zandgat staat al ruim een jaar op mijn ‘to fish’ list en het moet er nu maar eens van komen. Ik stap rond een uur of vijf het water in en slechts enkele meters uit de kant blijkt al een meter of acht water te staan. Dat is wel erg diep, maar ik had toch al het idee dat ik het van de overkant moet hebben.

Daar ziet het er een stuk mooier uit. Ook hier een scherp talud, maar wel met mooie kommetjes, overhangende bomen en na een tijdje een grote boom die vanaf een meter of zes tot een meter onder het oppervlak staat. Gelijk een grote school baarzen achter mijn grinder aan. Dat ziet er al goed uit! Ook op de rest van de plas zit volop baars en ze schromen niet om mijn 25cm grinder aan te vallen. Van snoek geen teken, misschien een mooie plas voor een heuze monsterbaars? Rond een uur of acht ga ik terug naar de auto. Geblankt maar genoten, dit ziet er goed uit!

Thuisgekomen maken de bellyboatspullen ruimte voor mijn bootuitrusting. Ik pik de boot op bij de stalling en spreek met Jan Willem Holverda de laatste dingen door over msn. Ook morgen gaan we naar nieuw water. Na wat google en google earth werk heb ik een strandje gevonden waar vanaf de traileren is. We weten weinig tot niets over dit water en houden rekening met een keiharde blank. Elke vis, 40 of 120, is een topper morgen, spreken we af.

Iets voor vijven gaat de wekker, ik ben vlot op weg en ook Jan Willem staat te popelen om te beginnen. Traileren gaat prima en we kunnen los. Benieuwd naar wat er komen gaat starten we in een mooi rustig kommetje. De jerkbaits en twistflies vinden hun weg langs de rieten maar worden helaas met rust gelaten. We zien we een leuke karper tussen de planten en zit er voldoende witvis, moet een superstek zijn bij vlagen. Misschien vroeg in het seizoen?

We varen een eindje door en komen dan een mooie diepe oever tegen. Basaltblokken op de oevers en al snel een meter of drie water. Ziet er uit als één grote mosselbank en dan heb je negen van de tien keer toch een superstek te pakken. Ik begin te gooien met een Bulldawg, Jan Willem pakt een spinnerbait. Na een dik uur besluiten we nog een drift te maken. Ik wil toch nog strakker over de bodem kunnen vissen en pak dan ook een 9” Fox Shad met 50 grams kop ervoor. Deze kan ik mooi strak van het talud afvissen, ondanks de behoorlijke drift snelheid.

Het blijft wederom stil maar toch zijn we beiden behoorlijk te spreken over deze stek. Kan gewoon niet anders dan dat hier mooie vissen liggen. Als we de laatste tien bevisbare meters bevissen komt vanuit het niets de bevestiging. Vanaf de ondiepe plaat tik ik mijn shad omhoog, laat hem in één streep het talud afzweven waarna hij met een brute klap gegrepen wordt. Ik sla hard aan en gelijk een wild geschud aan de andere kant van de lijn. Geen grote, opper ik nog.

Als de vis klaar is met etteren bedenkt ze zich plots dat ze meer in haar mars heeft. Langzaam komt ze op de boot afgezwommen en mijn baitcaster kromt verder en verder. Absoluut geen kleintje dus, gewoon een bak! Na een korte pauze onder de boot schiet ze opeens richting oppervlak, om volledig het water uit te springen. Dikke vis! Die gaat wel richting 110!

Zo zien we het graag!

De vis neemt nog een aantal flinke runs, prachtig sterke en gezonde vis. Wel valt gelijk op dat er een stukje kieuwboog uit hangt. Mijn shad zit keurig in de scharnier en het lijkt dan ook van een eerdere vangst te zijn. Als ik de vis onder de kieuw pak gaat ze nog even goed tekeer, maar dan kan ze toch echt op de foto. Eenmaal op de plank komen we tot 110. Wat een super start op dit nieuwe water!

Schitterende grootwaterbak!

Als de vis weer weg zwemt beseffen we ons dat we eigenlijk al klaar zijn voor vandaag. Zonder echte verwachtingen gaan verkennen en gelijk zo’n bak scoren, hoe mooi wil je het hebben! We besluiten het laatste driftje nog een keer over te doen. Je weet maar nooit…

Hier was het ongeveer, wijs ik naar de oever als we over de plek van de aanbeet driften. Het zal de eerste of tweede worp erna zijn, als ik opnieuw beloond wordt. Tijdens het zweven een subtiele tik. Leek vis, maar misschien toch mossels? Ik roep voor de zekerheid maar niets… BOEM! Een korte droge knal en ik sla stevig aan. Deze vis gaat er gelijk als een bezetene vandoor, geweldige runs volgen elkaar op. Daar komt gewoon weer een grote vis aan!

De vis is heel anders gebouwd dan de eerste, maar wat vooral opvalt is het ontbreken van enige tekening. Een fraaie groen/grijze kleurentint en enorme vinnen maken deze vis tot een bijzonder fraaie verschijning. In 2007 ving ik al eens een blauwe snoek, nu een snoek met Musky-aspiraties. Ze blijven verbazen!

Snoek met musky aspiraties

Fraaie plaat van deze éénmeterzes!

Toch nog maar een driftje dan. Jan Willem schakelt over op een grote replicant om zo ook wat dieper te kunnen vissen. Het blijft echter bij deze twee vissen en we besluiten verder te zoeken. Trollend tegen een flinke golfslag in banen we ons een weg langs het talud. Het vele drijfvuil maakt het vissen er niet bepaald gemakkelijker op. Af en toe een plukje fonteinkruid op de lijn, dat is wel interessant! Na een kleine kilometer trollen zijn we het aardig zat en besluiten we werpend hetzelfde stuk terug te vissen, hopend wat plantenbedden te vinden. We gooien ons een arm uit de kom maar komen weinig echt interessante plekken tegen. Het talud is schitterend, maar helaas vinden we nergens planten.

Dan maar weer een stuk trollen, om een kilometer verder weer werpend aan de gang te gaan. Ook hier op wat algenrommel na geen planten. Dan wordt het toch wel een taai verhaal! Het talud is kilometers lang en ga dan die ene actieve snoek maar eens vinden!

We varen een eindje vol gas totdat we bij een haven komen. Backtrollen er snel een rondje doorheen maar ook hier geen teken van leven. Als we de haven weer uitvaren loopt mijn eigenbouw Hopper muur en muurvast. We kunnen hem zien hangen aan waarschijnlijk een bodemmat. Uren werk en bovendien een aasje wat me al vele mooie vissen opgeleverd heeft. Die ga ik hier echt niet laten hangen!

We bouwen mijn markerboei om tot kunstaasredder. Met lussen van vliegertouw haken we uiteindelijk 1 van de dreggen, maar na een uiterste krachtinspanning knapt toch de lus. We zijn bijna een uur bezig als ik opnieuw de jerkbait haak. Weer knapt er iets maar tot mijn vreugde komt de jerkbait boven. De ene dreg is in zijn geheel van de splitring getrokken, van de andere is 1 haak afgebroken en 1 uitgebogen. Helaas is de ratel van de jerkbait ook wat beschadigt geraakt door de enorme krachten op de body, maar toch ben ik dolgelukkig. Man wat was ik zuur geweest als deze verloren was gegaan!

Of anders...

We moeten langzaamaan weer terug naar de ‘helling’. Trollen een stukje en varen dan door naar de enige succesvolle stek van de dag. Het zit er niet meer in vandaag en na nog een laatste taludje houden we het voor gezien. 12 Uur gevist, 2 aanbeten binnen een kwartier. Het kan soms raar lopen bij het vissen.

Toch gaan we meer dan opgewekt van het water. Twee prachtige vissen rijker en we ruiken best potentie voor een vervolg. Ik vind het jammer voor JW dat hij niet beloond is voor zijn inzet, maar gelukkig is hij wel wat gewend op het grote water. We genieten nog even na, ruimen de boot op en keren dan beide huiswaarts. Eens kijken waar ik de volgende keer heen ga…

Groet,
Volkmar Strikkers

Dinsdag en woensdag heb ik ook een visdag gepland. Woensdag met André, dinsdag staat voorlopig nog open. Als ik maandag Timon aanspreek op msn blijkt hij ook vrij te zijn en even later staat de afspraak. Één probleem: Aasvissen… Aan het eind van de middag rij ik nog snel even langs een haventje met een zak lokvoer en een vaste stok. Ik van een stuk of 10 vissen waarvan er eigenlijk maar twee een beetje van leuk formaat zijn. Het zal er mee moeten en dus spreken we af vooral te gaan werpen met shads en ander rubber.

Om 3:10 gaat de wekker en ondanks de minimale nachtrust sta ik kiplekker naast mijn bed. Lekker een dag buffelen op groot water is toch echt hetgeen ik het liefste doe. Om vijf uur sta ik de boot te traileren en nadat Timon zijn Tomtom even de weg heeft gewezen is hij ook van de partij. Terwijl het net begint te schemeren blazen we over de plas naar de eerste stek.

De twee beste voorns, zegmaar formaatje polder, gaan onder de dobbers en twee kleinere aan de fireball. Ik stuur de boot aan op het talud en probeer strak over de drie meter lijn te varen. We zijn een klein half uur onderweg als mijn dobber in gestaag tempo wegloopt onder het oppervlak. Ziet er goed uit en na de lijn strak getrokken te hebben haal ik vol uit. Tot mijn verbazing sleur ik een klein snoekie half het water uit! Wat een veelbelovende aanbeet voor deze kneiter in spé.

Kneiter in spé

Mijn mooiste voorn komt even later gelukkig bovendrijven en kan dus opnieuw aan de takel, waarna we de sleep voortzetten. We gaan een keer of vijf heen en weer maar op wat vastlopers na blijft het erg stil onder water. Het zonnetje is inmiddels helemaal opgekomen en het is aangenaam vertoeven op het water. We steken de plas over en gaan op de volgende stek aan de gang. Een lang talud van drie naar zes meter wordt bestookt. Als we een meter of honderd gehad hebben voel ik plots een mooie droge tik op de fireball, waarna alle massa wegvalt. De aasvis is duidelijk opgetild en ik sla krachtig aan. Een mooie snoekbaars stompt in de diepte, maar neemt opeens toch wel een erg snelle run. Het blijkt dan ook geen snoekbaars maar een snoek te zijn. Leuke 80er, snel op de foto en weer terug er mee.

Dus toch geen snoekbaars

We varen het talud nogmaals af in tegengestelde richting maar ondanks dat we hier en daar wel vis zien op de visvinder kunnen we geen aanbeet forceren. Tijd voor plan B. Ankeren met een aasvis onder de boot en ondertussen werpend vissen met shads en ander groot rubber. Ik gooi het anker op de ondiepe plaat, laat de boot afdrijven tot hij boven een meter of vijf ligt en leg hem dan vast. Twee aasvissen verdwijnen onder de boot en daarna begin we te gooien. Na een dik kwartier gooien zie ik vanuit mijn ooghoeken mijn dobber een halve meter onder het oppervlak hangen. Ik draai me om en dan komt de dobber weer boven, om vervolgens weer kortstondig onder getrokken te worden. Net als ik de hengel uit de steun gris komt hij helaas weer boven en de roofvis lijkt gevlogen…

Na nog een half uur gooien haal ik het anker weer op en schuiven we een meter of vijftig op langs het talud. Boot weer vastleggen en gooien maar weer. In waaiervorm kammen we het talud en de diepere geul tot de millimeter uit. Als ik na mijn zoveelste worp de shad vanaf het ondiepe naar diepe laat zweven krijg ik een aanbeet die met geen pen te beschrijven valt. Zo ongelofelijk hard en met de bijpassende massa heb ik ze zelden gevoeld! Een duidelijk grote snoekbaars bonkt het talud af en schiet dan gelijk los… Pffffff wat had ik die graag gevangen zeg! De worp erna krijg ik van mogelijk dezelfde vis nog een flinke tik maar daar blijft het helaas bij.

Een kwartier later en nog steeds hevig balend zie ik Timon naar zijn kunstaaskoffer grijpen. Ow nee he… niet de groene twinler! Timon en ik hebben een geschiedenis met dat ding, waarbij dat lelijke apparaat elke keer op de moeilijkste momenten een grote vis oplevert. Lachend gooit hij de Twinler richting horizon met de boodschap dat hij wel ff een dikke gaat vangen. En het is niet te geloven, maar binnen een kwartier zie ik hem zijn baitcaster goed krom slaan. Ja hoor! Grote? Waarom vraag ik het eigenlijk… Kan bijna niet anders!

Voelt niet heel groot, hoor ik Timon zeggen. De vis blijft echter mee te zwemmen en komt dan een meter of vijftien voor de boot in het oppervlak. Dat is een dikke 120er! De vis heeft het nu ook door en dan gaat het gas vol open. De vis neemt een lange zware run en schiet daarbij ook onder het ankertouw door. Timon stapt naar achteren in de boot met het idee dat de vis over het touw heen gezwommen is en ik roep dat hij zijn hengel direct onder water moet houden. Hij ziet het nu ook en gelukkig kan hij de vis onder het touw keren en terug pompen. Een heerlijke dril volgt en met de dreg stevig vast in de scharnier kan er maar weinig fout gaan.

Timon op weg naar zijn nieuwe PR

Klaar voor de landing

Als Timon even later de vis aan boord tilt valt er zichtbaar een last van zijn schouders en vol bewondering staat hij naar de immense kop van deze bak te kijken. Wat een gigant! Ik schiet snel een serie platen waarna we de vis op de meetplank leggen. 114 Is Timons ex-PR en daar gaat deze vis dus een heel eind overheen. We komen tot 122 en dan mag ze weer over boord. Ik schiet nog wat release platen waarna de vis met krachtige slagen wegzwemt. Wat een heerlijke bak! Ik feliciteer Timon en samen genieten we nog een tijdje na van deze topvangst. We eten een broodje, drinken wat en pakken dan de hengels er weer bij.

Wat een heerlijke bak!

In een roes vissen we verder. Dit soort vissen maken je hele dag en wat er verder nog gebeurd is eigenlijk bijzaak. Ik ben blij voor Timon dat hij zijn vis eindelijk te pakken heeft. Met de opening van het seizoen verspeelde hij al een mogelijk PR en verder ging ik er steeds met de grotere vissen vandoor. Dan is het toch geweldig dat hij er nu wel uit komt en nog werpend op kunstaas ook!

Na nog een half uur gooien verkassen we weer, maar helaas levert het niets meer op. Ook de laatste plaats waar we ankeren levert geen stootje. Dan maar weer door naar de volgende stek. Een ondiepe plaat vol mossels waar nog wel eens een mooie snoekbaars vandaan komt. Ook hier geven de vissen geen thuis vandaag. Het is taai maar dat kan ons eigenlijk al niet meer schelen, hoewel die dikke aanbeet nog wel kriebelt…

We gaan terug naar de stek waar we begonnen zijn en werpen ook hier het hele talud secuur uit. Dan weer backtrollen met de dobberhengel en fireball. Aan het einde van de drift loopt mijn dobber voor de zoveelste keer vast in de planten. Ik zet de fireballhengel in de steun en pak de dobber hengel erbij. Na twee slagen van de reel begint ook de ratel van mijn fireballhengel te ratelen. Ook vast in de planten…? Ik zet de reel in de vaste stand en richt me op mijn dobberhengel. Dan zie ik opeens een bonk op de top en besef ik mij dat ik geen planten maar een vis gehaakt heb op de fireball. Snel pak ik de hengel erbij en sla hard aan. Een kleine snoek komt in het oppervlak, schiet los en de fireball plus takel flitst rakelings langs mijn hoofd… Dat is even geluk hebben!

We keren om, volgen het talud en dan verspeel ik een aasvis tussen de planten. Ik hang een nieuwe aasvis aan de fireball, laat hem zakken en als ik hem op wil tikken lukt dit niet… Huh? RRRRRRRRRRRr een flinke spurt door de ratel. Geef even lijn, sla dan hard aan maar helaas komt er een lege fireball boven. Had ik nou maar gelijk aangeslagen… Achja het blijven lastige momenten.

We proberen het nog even en besluiten de dag af te sluiten op de stek waar Timon zijn PR ving. Wederom ankeren we en gooien we een half uur lang in de rondte. Dan verkassen we weer vijftig meter en herhalen we het spelletje. Als de moed eigenlijk begint weg te zakken wordt mijn shad plots onderschept op het diepste stuk van de geul. Ik sla hard aan en tot mijn genoegen hangt de vis!

Toch nog! Super blij dat het doorzetten toch beloond wordt dril ik de vis uit en met 87cm is het een prima formaat snoek. Nadat we de vis terug zetten begint het direct te druppelen en aangezien we al bijna 12 uur op het water zitten besluiten we er gelijk maar mee te stoppen. We blazen vol gas naar de helling en ruimen snel de spullen op, voordat de regen echt door begint te zetten.

Het millimeteren beloond

Al met al een taaie dag met gek genoeg bijna alle aanbeten voor mij. Toch had ik best willen ruilen met die ene aanbeet van Timon. Een vangst om trots om te zijn en een serie foto’s waar je lang van kunt genieten. Morgen weer een dag, nu zo snel mogelijk mijn bed in!

Groet,
Volkmar Strikkers

Als ik de mail beantwoord heb check ik toch even de weersverwachting en die  ziet er best snoekig uit. Met het verse mailtje van Hein in mijn achterhoofd mail ik hem met de vraag of hij toevallig zin heeft om een dagje te gaan snoeken. Het antwoord laat gelukkig niet lang op zich wachten en is positief.  Hein wil graag een dikke snoek vangen op de vliegenhengel en ik wil vooral graag lekker buiten zijn.

Hein heeft niet echt een voorkeur voor een water en na wat denkwerk zet ik toch mijn zinnen op een heldere zandwinput. Misschien liggen de snoeken inmiddels ondiep en kunnen we een paar dikke dames verschalken en mocht dat niet lukken dan is er vaak nog wel een snoekbaarsje te vangen. Na een uurtje rijden komen we dan ook bij de hellling aan die helaas is opgebroken door een werkploeg die kabels aan het trekken is. Niet getreurd, we hebben een 4wd en een kanteltrailer dus even verderop rijd ik de hele combinatie van een pittig taludje af en na het nodige duw en trekwerk ligt de boot erin.  

Het plan is om de ondieptes te bestoken met streamers en jerkbaits en hopelijk wat aktie te krijgen van de nodige esoxen. Al snel zoeft de vliegenlijn van Hein dan ook door de lucht en zelf hang ik een XL van Aad Dam in de speld en begin ik de rietkantjes te bestoken. Na een half uur vruchteloos gooien zie ik een fraaie schim wegdraaien onder mijn jerkbait, hoezeer ik echter ook probeer om deze leuke snoek te verleiden, hij trapt er niet in.

Na een goed uur stel ik dan ook voor om het eens elders te proberen, er zijn meer plekken op deze plas die in aanmerking komen en misschien hebben ze daar meer zin. Op de volgende stek aangekomen laat ik het anker zakken zodat ik zelf ook kan vissen in plaats van alleen sturen. Toch gebeurt er ook hier ondanks onze inspanningen bar weinig en wederom stel ik voor om te verkassen.

De derde stek van de dag is een mooie grote zandplaat die in 1 keer naar 5 meter wegvalt. Ik anker dan ook op het taludrandje en pak de shadhengel uit de kast waar ik een 7″ fox shad aan monteer met een ultra licht loodkopje. Met deze uitgebalanceerde combi kan ik mooi de plaat en het erachterliggende talud afwerpen en door de grote schoepstaart van de shad is deze ook nog eens tergend traag te vissen. Knappe snoek die daar vanaf kan blijven.

Als we zo een  kwartiertje aan het werpen zijn krijg ik dan toch eindelijk die gortdroge tik op de shad en snel zet ik de haak. Het protest aan de andere zijde is op zich tamelijk mild dus ik zet in op een snoekje van rond de 80. Bij de boot duikt de vis nog een paar keer mooi het talud af maar bij de eerste glimp zie ik toch dat het een mooie snoekbaars is. Snel het net eronder en een foto, we zijn gelukkig van de ’0′ af.

Snel het net eronder

Leuke 70-er

Hierna werpen we nog wat verder maar onder water staat de schakelaar kennelijk niet aan want het blijft verder maar akelig rustig. We verkassen dan ook wederom en werpen een haventje uit waar ik nog een volger krijg op de shad die verder ook niet thuis geeft.

Gelukkig weet ik nog een mooi ondiep baaitje, maar ook daar liggen ze niet of staan ze in ieder geval niet aan want jerkbait noch shad of streamer weet een visje tot aanbijten te verleiden. 

Als laatste optie kiezen we dan maar voor een klein toevoerkanaaltje wat naar de plas loopt. Hier zou toch een snoekje moeten liggen. Na een half uurtje krijg ik hier de eerste volger, wederom eentje die zich niet weer laat zien nadat hij de boot gezien heeft.

Toch hebben we alles bij elkaar dikke schik, Hein blijkt net als ik vogelliefhebber te zijn en als de vissen dan niet mee willen werken gaan we maar wat vogels spotten. Al werpend verteld Hein over de keer dat hij op de randmeren aan aantal roerdompen heeft gezien tijdens een strenge winter. Prachtige vogels, die roerdompen en voor mij toch al weer even terug dat ik er zelf 1 zag.

In de kant zijn de nodige vraatplekken van bevers te zien en ook zie je op diverse plaatsen de ‘glijbanen’ waar de bevers het water inglijden. De omgeving maakt dus ondanks de matige vangsten veel goed. Als Hein de achterwaartse beweging inzet met zijn vliegenhengel raakt zijn streamer het achter ons liggende riet waarna met veel gekraak een grote bruine vogel het luchtruim kiest. Beiden zien we meteen dat het hier om een roerdomp gaat, zo heb je het erover en zo haak je er bijna 1 op de vliegenhengel.

Onder de indruk van deze ontmoeting vissen we nog even door, maar het ontbreken van enthousiaste snoekjes onder het wateroppervlak en het inmiddels late tijdstip  zorgt ervoor dat ik voorstel om een laatste offensief te doen op een taluudje waarvan ik weet dat er later in de middag nog wel eens wat snoekbaarzen willen rondhangen.

Ik pak dan ook een pittig vertikaalstokje, hang er een 7″ shad aan en begin met grote halen langs het talud te vertikalen. Als ik ongeveer 5 minuten bezig ben krijg ik een leuke frommel aan het geheel en snel sla ik dan ook aan waarna niet lang daarna snoekbaars nummer 2 de binnenkant van de boot ziet. Weer een leuke vis en uiterst welkom na de taaie visserij van de middag.

Een welkome vis

 Hein die ook wat vangdrang krijgt vraagt of ik nog een vertikaalstokje heb (tuurlijk) en nadat we ook voor hem opgetuigd hebben vissen we verder. Nog geen 5 minuten later tikt Hein de hengel richting hemel en vangt ook hij een leuke snoekbaars. Het begint zowaar nog leuk te worden vandaag :)

Hein met een zwaarbevochten vis

 Ik kondig aan nog 1 à 2 keer het talud te gaan varen en laat mijn shad weer zakken. Al snel krijg ik weer een leuke frommel en dient de volgende vis zich aan, helaas lost deze vrijwel direct na de aanbeet. Toch geeft de plotselingen opleving ons flink moed en geconcentreerd wordt er dan ook verder gevist. Als ik een mij bekend richeltje nader controleer ik de shad nog maar eens en werp ik wat van de boot af in waarna ik het geheel frivool richting richeltje laat hupsen. Daar aangekomen zie ik een mooi signaal op de visvinder en als even later mijn shad op de richel arriveert ziet het ‘signaal’ er dan ook wel brood in zo lijkt het want ik krijg een ferme beuk op de hengel. Een zeer forse dril verder en Hein kan het schepnet steken onder een mooie 80-er.

Leuke 80-er

 Hierna moet bij een volgende aanbeet mijn shad het verder doen zonder staart en nadat ik een nieuwe gemonteerd heb valt het stil. Inmiddels is het ook half 6 en we besluiten dat het mooi is geweest. We gingen voor snoek, maar met wat schakelwerk werd het ondanks het ontbreken van snoek toch een leuke dag.

Inmiddels weten ik en mijn vismaten wel beter, snoekbaars vind je daar waar de prooivis zich over het algemeen ook ophoudt en dat zijn zeker niet altijd exclusief de diepste stukken op een water. Recente successen met het vissen op halfwater laten ook al zien dat het shadje tikken op 10 centimeter boven de bodem niet altijd de meest successvolle, danwel enige goede manier van vissen is.

Mijn punt hier is dan ook dat het de moeite loont om meer te denken in termen van stekken en optimale omstandigheden op een gegeven moment, dan om elke keer maar weer te vragen hoe diep iemand zijn visjes gevangen heeft. Natuurlijk is diepte een goede indicator, naar het is zeker niet de enige indicator.

Ontelbare keren al heb ik samen met mijn vismaten vis gevangen in vergeten en vooral ondiepe hoekjes van een plas. Onder een rij overhangende wilgenbomen op nog geen meter water, in glashelder water waar je op de bodem kon kijken en je toch een vlammende aanbeet kreeg in een klein kuiltje dat er lag. Langs stijle taluds lopend van 2 naar 5 meter, de lijst is eindeloos.

Heb je dus dagen dat je niks vangt of alleen maar klein, probeer dan eens wat vertrouwen op te bouwen met het vissen op zeer ondiep water. Neem hiervoor gewoon eens 2 uur de tijd en probeer te beredeneren waarom een snoekbaars zich op de door jou uitgekozen stek zou gaan ophouden. Denk in termen van voedsel, rust, mosselbanken, aanwezigheid van aasvis (jongbroed zit vaak zeer dicht onder de kant) lichtinval op het water, etc… Heb je na 2 uur nog steeds niets gevangen dan kun je altijd weer naar 10 meter plus afzakken :p

Drie meter diep, glashelder water en eind December

Het leuke van ondiep vissen is ook nog eens dat je met alternatieve aanbiedingen aan de slag kunt gaan. Sind enkele jaren ben ik zelf bijvoorbeeld helemaal gek van het op snoekbaars vissen met jerkbaits. Een plotseling success enige tijd geleden opende de deur naar meer experimenteren op dit gebied en ik moet zeggen dat het ons geen windeieren heeft gelegd.

Ook het vissen van grote shads op lichte loodkopjes en dan al werpend heeft mij persoonlijk al veel vissen gebracht. Voeg daarbij toe aan je arsenaal het flink doorvissen qua snelheid met grote shads (die hou je op een paar meter makkelijk aan de bodem met een flinke loodkop) en je kunt ook nog eens veel water afvissen. Eénmaal vis gevonden markeer je die stek die je dan later stevig kunt uitvissen. Gebruik overigens wel gewoon altijd staaldraad want je gaat ook snoek vangen.

Als je in februari op een leuk plasje aan het vissen bent op snoek en je jerkbait wordt op 1,5 meter water telkenmale gearresteerd door agressieve snoekbaarzen van 70 centimeter plus dan heb je gewoon een topdag. Als je dan ook nog eens een dikke 90-er op een meter water kopschuddend uit het water ziet komen met een jerkbait dwars in de bek dan weet je in ieder geval waar je over gaat dromen in de werkweek die volgen gaat.

Een dikke 90-er gevangen op een jerkbait gaat terug

Komt nog bij dat we die dag in februari de hele dag nog geen schub hadden gevangen, juist de move naar ondiep water maakte de dag meer dan goed.

Een ander voorbeeld speelde zich af in de vroege zomer van 2007, met het gezin was ik op vakantie en de boot was mee. Deels om de kampeerspullen in te vervoeren, maar zeker niet in de laatste plaats omdat pa stiekem toch hoopte elke dag wat uurtjes te kunnen vissen. Voorgaande jaren hadden me geleerd dat er links en rechts wel enkele stekelridders op het water bij de camping zaten.

De eerste sessie werd meteen een uiterst memorabele, in mijn eentje arresteerde ik op 1 à 2 meter water de ene na de andere grove snoekbaars. Met grote shads vingen we ons werpend en speedvertikalend in de dagen die volgenden een slag in de rondte. De diepst gevangen vis kwam van misschien 4 meter water en de beste tijd van de dag was rond het middaguur als de zon werkelijk op het water stond te branden.

Meest memorabele moment was toen ik met Arno in de boot een talud van 2 naar 3 meter afviste al backtrollend met zeker 2,5 kilometer per uur. Op mijn humminbird zag ik 2 grote bogen naast elkaar staan, die met de beperkte reikweidte van de visvinder kegel op 2 a 3 meter water,echt strak onder de boot moesten staan.

Mijn ‘let op je krijgt zo beet’ uitspraak was mijn mond nog niet uitgerold of Arno kreeg een verwoestende beuk op zijn handhengel en wist na enkele minuten een fraaie vis van 85 centimeter te landen. Met in gedachten het andere signaal op die plek annonceerde ik maar vast dat ik dat wel even ging verbeteren. Geloof het of niet, even later kon ik op exact dezelfde plek een vis van 88cm aan boord tillen.

Arno met een 85 centimeter snoekbaars

Gevolgd door 88cm voor Hendrik-Jan

Die vakantie vingen we op plekken waar de stekels van de snoekbaarzen nog net niet uit het water kwamen de dikste vissen op de meest uiteenlopende methoden. De slechts vangende methode was overigens het standaard vertikalen op de elektromotor. Geeft toch te denken nietwaar ?

Per saldo wil ik dan ook eenieder aan raden om een deel van je visdag eens op te offeren met het vissen op andere dieptes dan de standaard dieptes. Ga op zoek naar relaties met bijvoorbeeld tijdstip van de dag, lichtinval, jaargetijde en de aanwezigheid van prooi. Denk eens ‘out of the box’, want 1 ondiep gevangen knappe snoekbaars is mij meer waard dan 3 net maatse van 10 meter diepte. Je zult begrijpen waarom ik dat zeg als je die eerste beuk op 2 meter water hebt gehad, geloof me die voel je tot in de allerdiepste vezels van je vertikaalarm.

Volgende week zal ik een aantal montages doornemen en wat tips geven ten aanzien van bijvoorbeeld welke jerkbaits geschikt zijn en hoe die te vissen