For all our international (fishing) friends and most of all our host Stein-Erik, we wrote an English summary of our week fishing in Lyngseidet. It is a summary of the articles published over the last week in Dutch. Enjoy!

Day 1

My son Bram shares my passion for fishing. The last years a group of friends went for a week fishing in spring in (a.o.) Texas, Gambia en Norway. As present for finishing his secondary school well, we took him fishing “with the man”. We went 17-24 June 2011 to Sørheim Brygge in Lyngseidet, near Tromsø in Norway, well above the Arctic circle with a party of 4: Bram, Ben, Max and Roel.

From Amsterdam to Tromsø is a flight of two times two hours, with a step-over in Oslo. SAS airlines allows for 1 piece of 23kg luggage, which requires careful planning and packing of clothes and tackle. An extra piece costs 30€/piece one way. Max and Roel have fished before at Sørheim Brygge in 2009. The combination of good lodging and boats, variety of fish and the chance to catch “big-ones” made the choice easy for Bram.

In Tromsø, Stein-Erik is waiting when we arrive, a ride of 90 minutes and a ferry-crossing of one fjord gets us to Lyngseidet. We are about 5 weeks later in the season then two years ago, the snow has melted away at the lower altitudes, the sun is shining abundantly and we have 24 hours of light per day in June.

We swiftly get our rods ready and go for the first groceries. We are reminded living in nature up here, as we see a moose grazing next to the supermarket, before turning into the woods as it sees us. Ben is a professional master-chef. His first decent size cod, he caught in front of the house, turns into a very fresh evening meal. At 10 in the evening we decide for a first short session under the midnight sun.

For all international readers I made a table with fish names later referred to with their English name:

According to Stein-Erik the week before a group had a nice catch of wolffish, as they caught 40 in a week. We decided to cross the fjord to a 35 meter deep spot, where we caught wolffish two years ago. We have a perfect control of the drift of the boat (1-2 km/h), back trolling at 700 rpm using a drift anchor at the front to control speed. We go for jigging on the bottom, using 15 to 25 cm long shads in either black-white or blue-white colors on 70 to 180 gram jig heads, mounted with a 1/0 stinger treble at the back of the shad. Pretty quickly the first fish see the inside of the boat: small redfish, coalfish and cod. Than follows a firm bite of a wolffish, followed by a characteristic fight. The first few meters the fish furiously tries to reach the bottom, after that it’s a steady lift & wind upwards. After the first fish we get going, due to the controlled fishing we feel the first “taps” before the bite. A couple of times we are busy with a double-hook-up wolffish. In between other fish, Ben hooks the largest fish: an 98cm-wolffish. The midnight sun has dazzled our sense of time, its 4 a.m., we have been up for 23 hours, the wolffish counters stops at 17, and we decide to go for a short 6 hours sleep.

Day 2

When we wake up is it gloriously sunny weather. The northerly wind brings polar wind, due to which it is 12 degrees, but it feels great and I put on my shorts. The morning session of day 2 we start at the spot we stopped a couple of hours before, but activity is merely gone, Max lands one wolffish. We decide to go south, deeper into the fjord to a place Stein-Erik indicated.

The place is a “shallow” ridge of 70-90 meters deep, running across the fjord. Roel sends a pilker to the bottom and hooks up to a nice fish. Then Ben hooks a small cod at the bottom and while reeling in, the cod is about 20 meters below the surface, Ben speaks the memorable words “hé, this feels like a different fish” when his rod tips starts to bend deep and meters line are being dragged from the reel. A big-mamma cod grabbed the small fish on its way up. The first 1 meter+ cod sees the inside of the boat. We quickly see what the situation is in the water: in the upper layer of the water big schools of small herring dwell, below which at 10 – 20 meters depth big cod hunt for them. The black & white shads are sometimes already grabbed on the way down. Usually we reel them up at constant speed, after which they quite often get grabbed violently. This is the beginning of a fishing “party”. At a certain moment we have a triple hook-up 1 meter+ cod, something that later would happen again. Bram first time on the rod results in a violent bite, he has to hold the rod with both hands. After his biggest fight every a 121 cm cod surfaces an improvement of 80cm of his personal best.

Things happen so quickly that we sometimes forget to take a picture of what otherwise would be a trophy fish. As a matter of principle we fish catch & release. Max looses a big 120 cm + cod in the surface a somewhat later Ben lands the biggest of the session: a sturdy 132 cm cod. After recovery from his fight with the 121 cm cod, Bram tries his luck again and immediately hooks up to a 109 cm cod. At the same moment Ben catches another big one, so we shoot a picture of them together. We all have lost track of time. It is around 6 p.m. in the mean time and we are hungry! What a session, all 4 have caught a new personal best for cod, with 34 fish in the boat of which half passed the 1 meter mark.

Day 3

When we arrived in Lyngseidet Stein-Erik gave us a long-term weather forecast: two days of good weather, followed by over skied, rainy days. I can turn a long story short, the weather is extremely variable, the long term forecast not very reliable, but the web site www.yr.no provides hourly forecasts that are very valuable for planning your fishing and resting. Due to the forecast we decide to take a short rest of 4 hours to maximally enjoy the good weather, when waking up at 4 we feel like vampires, as the sun is brilliantly shining.

We pick up the fishing where we left it the night before. Whilst Max and Roel are preparing their rods, Ben already sends his shad down, which immediately gets arrested by a formidable opponent. Time after time line “screams” from his reel, a while later we see the culprit: a 110 cm coalfish.

After a quick start the morning passes by at a slower pace, a near meter and a 118 cm cod are the most memorable catches. For lunch we eat cod filet, when eating it this fresh, it tastes completely different and non-fishy as we normally eat at home.

We want to use the sunny afternoon for a new target: halibut. We go for a drift over a 20 to 30 meter deep sandy shallow, hoping we encounter a sunbathing halibut. One of the rods is rigged with live bait, using a small coalfish hooked between the dorsal and tail fin. The other fish reeling up shads at a swift pace. Ten minutes in the drift we see a meter of line being pulled of the reel with the live bait. Roel feels the line, but only the bait is gone. We end the session on the cod-spot where we caught another 8 “just under a meter” cods before turning home. We feel that we only slept 6 hours in the last two days. We turn in for a nice nap, as wind and rain are forecasted for the coming hours.

Day 4&5

The alarm clock sounds at 9 the following morning, the rain has refreshed the air, the water is like a mirror. We decide for a long 45 mins run north towards the island Uloya. A while ago we heard from fishing friend they caught some nice halibut at that place. The boats at Sørheim Brygge are 19ft aluminum boats equipped with 50 hp Yamaha outboards, which run at 45 km/h under these conditions. We quickly spot the place, also a local fisherman’s favorite, who has placed a net at the 20 meter depth line. We start making drifts from 65 up the slope to 25 meters depth. We find most fish at 35 meter, in five drifts we catch two dozen cod of around 50 to 70 cm and some small coalfish. In the mean time the wind picks up, and we decide to start moving half-way back. This is a place similar to the “cod-spot” with a shallow ridge running across the fjord. Due to the hard wind and waves we all go pilking and catch half a dozen of haddock at exactly the same spot as two years ago. It will be the only haddock we catch this week. As wind is further picking up we go to a lee spot on the corner of Lyngen and Kaa fjord. This is pleasant about Lyngenfjord, irrespective of direction; one can always find a fishable spot. Quickly Roel hook up to a couple of wolffish, number two poses in the very clear water:

Meanwhile it has turned 6 p.m., dinnertime, we reel in our lures. Max’ shad is being grabbed on the way up after which the fish decides to go for the bottom. The ugly stick rod and the Speros 6000 reel can only protest loudly. It is around 35 meters deep at the spot and on the second time up, at around 10 meters depth the fish decides to go for the bottom again. Max is meanwhile at 110% concentration, it would be,…. But in the surface we see the fish. YES !! A halibut, Max’ first one ever. What an end to this session.

Back in Lyngseidet, Ben serves coalfish steak, enrobed with bacon, fiercely seared then simmered till ready. The sauce is made of bacon fat, sour cream, mustard and shallots, all washed away with a Mack-beer from the world most Northerly brewery (so-much for the Jamie-Oliver contribution) we can recommend everybody to go fishing with a chef.

We only allow ourselves two hours of rest, as the weather is forecasted to be very bad from 5 a.m. We pick up the fishing again at the corner of Kaa fjord, we have a nice catch, Roel another two wolffish, Bram a nice cod, Max catches his 3rd ling and Ben a cusk. This night the place however is mosquito invested, time for another spot. At our cod-place (Svarthaug) Ben lives up to his new name “mister-first-in-last-out”, whilst Max and Roel are figuring out how to control the drift of the boat this time, Ben is already hooked up to a sizable opponent, making his reel scream. Time after time, line disappears into the depth, we suspect a big coalfish again, but it turns out to be a thick 110cm cod that pulls 17 kg’s from the unster-scale.

The meter-cod re-appears. Max and Roel catch one each before having an entangled double-hook-up meter cod. Apart from a gaff-piercing for Roel, this causes no difficulties. As Ben applies the band aid with Roel, Max, within 10 seconds has his rod fully bent. It takes him a good 10 minutes before we see a formidable 121 cm coalfish appearing in the surface, such violence!

Now max had stated before the trip that his goal was a relaxing week of fishing, with possibly as “cherry-on-the-pie” either a halibut or a large coalfish. He realizes both “cherries” within a time frame of 8 hours! At 5 a.m. everybody feels pretty tired, we have been fishing for 16 of the last 18 hours, wind is picking-up, time to go home. When half an hour later we have sorted the boats and gear and having a night cap, the big rains starts, spot-on planned! The weather forecast for the coming 24 hours doesn’t predict much good, well that’s all in the game. Several holidays in Norway have learned me that in a week, there is always a days like this. We use it for a nice long sleep, a good meal and getting our fishing gear back into order.

The big cod have the habit of rolling in the surface. The one meter, 65lbs fluorocarbon leader hold well, but the 150 lbs cross-locks have a tendency to break open, as they are not designed for horizontal force, due to the rolling, instead of vertical

With our gear in order, a game, a light meal, we take another nap and set the alarms for 4 a.m. as the weather will be good again.

Day 6

We start at the corner of Kaafjord again, yielding some nice cod, ling and coalfish. Our desire for a tough cod makes us move to the cod-place again. And yes ! They are still there, Max hooks up to a nice one, as the first rays of sun start breaking through the clouds.

Soon there after the sandeel of Roel get grabbed by a meter cod, next throw after the picture deliver directly a next meter cod, what a feast!

Bram noted on the way from our house that near a little island in the fjord, schools of fish were visible on the fish finder at a depth of around 25 meters of water. We decide to have a look at the place. Huge “clouds “of small coalfish dwell at the bottom, being hunted down by mid-size cod. Pretty quickly we have the first 60-80 cm cod in the boat. After lunch we pick-up the fishing at the same spot. Over lunch we phoned with John, who told us that at Soroya people go trolling with cut-bait shads over 20-30 meter sandy spots for halibut, a plan worthwhile trying. We prepare the heavy gear. A 30 lbs rod with a 321 Penn reel and 50 lbs tracer braid, you never know if a “big-one” strikes. Whilst Bram gets the boat to trolling speed of 4-5 km/h, I see after 10 second a couple of profound “taps” on the tip of the rod. I reel in to inspect,  undoubtedly fish, a while later we see the culprit, as a small halibut grabbed the cut-bait.

Strengthened by this result we continue and catch a few 70 cm cod in this way. Further fishing around the island yields some cod, coalfish and wolffish, never knew that the latter also dwells on sandy spots.

Day 7, the final day

It’s Thursday, our last fishing day of the trip, we pick up the fishing where we left it yesterday, near the island. The large schools small coalfish are still at that spot; Bram snags one with a pilker that on the way op results in an over-bite by a cod. As it is the last day I decide to experiment a bit, remove the shad from the jig head and hook a small coalfish on the treble stinger hook. The little one has only spend 10 second at the bottom when an 80 cm cods arrest the little, unaware of the treble in its back. The trolling and live baiting show that there is plenty of scope to experiment with the cod fishing. At the top of the slope at 20 meters depth Bram hooks-up to a so-called kelp-cod. Living between the seaweed, the diet of shrimp results in a red-orange color. Beautiful.

We decide to go trolling once more, rod ready, boat at speed, it’s around 25 meters deep and I decide to give 30 meters of line. Now that is easy with tracer braid with alternating flame and moss green pieces each 75 cm. I count till 20 as the pieces of flame green come by, 18, 19, 20, I lift the lever on the reel, wham! What a take, guys, put the boat in neutral, we have fish on (within 10 seconds) A drill of exactly 30 meters shows that a massive 116cm cod took the cut-bait shad.

We continue trolling on another sandy spot that yielded a halibut two years ago as Ben catches a 70 cm cod on a 400 gram cut bait shad. It is almost like pike fishing, where the bait hardly can be big enough.

For the very last time we move to the Kaafjord corner, trying to help Bram to a bigger wolffish than he caught so-far. Ben, mister “in-first-out-last” throws in his bait, before we even have a steady drift. Whilst he thinks he is stuck to the bottom, it shows that the fixed point starts moving. How lucky can you be when a formidable 118cm cod appears at the surface. We have a varied catch, unfortunately not a big wolffish for Bram, as we go for our last supper to our house. We urge Ben (mister-last-out) to reel in as two second after he jokingly said “and now the big “wack” comes”, bang! A fish that immediately heads for the bottom grabbed his bait, yes indeed a halibut. We are convinced now that Ben has used all his fishing-luck in one week, no more meter-pike for him back home this year, Ben couldn’t care less.

We won’t cook our last supper ourselves and in the Lyngseidet metropolitan area that means the choice between a sausage at the petrol station and a hamburger-fries at the local supermarket, we decide for the latter, guess what, it tasted great. Back in the house, we pack everything that is not needed for the trip back and the very last fishing session, which is dedicated to getting Bram a big wolffish. We choose the 35 meter depth line at the opposite side of the fjord. We are hopeful for Bram, who is pumping a sizable fish to the surface, would it be? No it’s a big cusk that had us hope for a while. In a very pleasant evening, we have a very nice catch of wolffish. Near the island, which we visit for the very last time, I catch two very nice cod, but start to be unsure whether I enjoy the catch or regret the muscle that I really start to feel now. It’s after midnight, where Max shows to be the oldest and wisest: ‘Guys we reel in now, it has been enough’. Back home we take care of the last bits of Beerenburg and whisky and turn-in, the alarms are set for 5.30h. After cleaning the house and the final packing, Stein-Erik brings us to Tromsø. The whether is beautiful, as I stand on the bridge, looking back, the sad feeling of good-bye, but with the first spark of a new plan for the next timing lightening up.

Gr Roel, Bram, Ben & Max

Prachtige heilbot ('s nachts!)

 Hi again!
Fishing is still great up here….. I was on a night trip (sunshine all the time) with my boat and two friends from Switzerland. After roughly 15 seconds of fishing (the cutbait just bumped into the  bottom) I hooked a nice halibut of 20-22 kg (again on the spinning rod with a Daiwa Saltiga 4000 Z reel)….. Big fun! We had three more halibut (about 10 kg, all released) into the the boat and lost another fish. Looks like the spots a bit off the beaten track still hold more fish. Another trip in June to the same area resulted in 5 halibuts for a friend and myself, the biggest 30 kgs (took a blue storm shad, see picture).

.
My gear: Daiwa Saltiga 4000Z spinning reel, Daiwa Catalina popper rod 2,25 m, 30 lbs Power Pro braid, 20 cm Cutbait hering ….
.

I have enclosed some pictures, feel free to put them on your site.
.

Best regards Christian

Met dit soort vissen wordt een grote cutbait klein aas...........

Kort daarna wordt een sandeel van Roel in het afzakken onderschept door een meter gul, snel een foto. De volgende worp levert direct weer een dikke gul op,  wat een feest.

Bram pilkt een nieuw PR koolvis: 42 cm

Bram had opgemerkt dat  tijdens het verplaatsen, op een ondiepe plek bij een eilandje midden in het fjord, een hoop vis op de fishfinder te zien was.  We besluiten die plek op te zoeken en eens te onderzoeken. Er blijken wolken 10 cm kleine koolvis op de bodem te zitten met grote rovers erom heen.  Al snel komen de eerste gullen in de boot kijken.  Mooie maten van zo’n 70 cm.

Na het noen-maal zoeken we dezelfde plek weer op. We hebben met John gebeld, die weet te vertellen dat op Soroya inmiddels getrold wordt met cutbait shads op heilbot, een idee dat het proberen waard is over de zandplaat rond het eiland in de fjord, het is hier zo’n 20-30 meter diep. We maken de zware spullen klaar. Zelf knoop ik de cutbait aan een 30 lbs hengel en een Penn 321 met 50lbs lijn. Stel dat er een knoepert van een heilbot op knalt,  dan wil je goed bewapend zijn. Bram brengt de boot op een trolsnelheid van 4 tot 5 km/h, nog geen 50 meter onderweg zie ik een paar dikke tikken op de top van mijn hengel,  huh,.?? Even checken, ja onmiskenbaar vis.  Even later zien we het: een kleine heilbot heeft de cutbait shad gegrepen.

Gesterkt door het snelle resultaat trollen we verder en scoren nog twee 70 cm gullen en missen een, wat wij voor een heilbot aanbeet houden. We vissen nog een poosje rond het eiland dat gullen, koolvis en een paar zeewolven oplevert. Nu hebben we altijd gedacht dat zeewolf alleen in de buurt van stenen zich ophield  maar dat wordt gelogenstraft?? We vangen ze hier midden op een zanderige plaat.

Dag 7, de laatste dag

Het is donderdag onze laatste visdag. We pakken de draad op waar we gister gebleven waren , ondiep bij het eiland. De grote zwermen kleine koolvis zijn er nog steeds. Bram snagt er een met zijn pilker, in de weg naar boven wordt het koolvisje bij de kladden gegrepen door een mooie gul van 70. Precies op dat moment haakte Max ook een gul, wat een mooie duo-foto opleverde

Op de laatste visdag besluit ik wat te experimenteren.  Ik haal de shad van de loodkop af en prik een klein koolvisje tussen zijn rugvin en staart aan de dreg van de stinger. Misschien heeft het visje 10 seconden bij de bodem gebivakkeerd,  weer komt de vergelijking met XL snoekbaarsen weer boven.  Een paar tikjes,  een inbuigende hengel en de haak zetten,  hangen ! een gul van ongeveer 70 had vast niet gedacht dat er een haak in dat hulpeloze koolvisje zat.

Dit resultaat werpt toch wel weer een nieuw licht op kabeljauw vissen, zou best wel een paar daagjes willen experimenteren met dobber, firebal, trollen etc. De vis blijft boven komen,  allemaal geen monsters, maar mooie sport op het materiaal waar we mee vissen. Hoog op het talud krijgt Bram beet.  Eenmaal in het oppervlak klinkt een blijde roep:  ‘Een kelp kabeljauw!’. Levend tussen de planten op een garnalen rijk dieet krijgen deze gullen een rood-oranje tekening,  wonderschoon,

We besluiten nog een keer te gaan trollen met cutbaits. De heilbot en gullen van gisteren smaken naar meer. De hengels worden in  klaargemaakt, de boot op koers en  snelheid gebracht. Het is hier een meter of 25 diep, ik besluit 30 meter lijn uit te zetten. Op de reel zit tracer braid dat afwisselend moss & flame green gekleurd is in stukken van 75 cm. Ik tel tot 20 de stukken licht groen die voorbij kom, 18, 19, 20 en zet de handle op de reel over, direct gevolgd door een knal van jewelste.  Jongens gas eraf, er zit vis op ! Na een dril van 30 meter zien we dat een beste gul van 116cm de cutbait gegrepen heeft.

We trollen nog een andere zandplaat af, waar twee jaar geleden ook een heilbot gevangen werd. Nu klap er bij Ben een vis op zijn 400 grams cutbait.  Blijkt een 70-tiger gul te zijn.   Het lijkt wel snoeken, waar het aas soms ook niet groot genoeg kan zijn. Met een visweek waarin bijna alle viswensen in vervulling gegaan zijn, verplaatsen we ons voor de laatste keer naar de hoek met het Kaafjord.

Bram heeft al een zeewolf gevangen, maar hoopt z’n PR scherper te stellen. We komen op de plek aan, waar Ben z’n naam eer aan doet, voordat de boot in een stabiele drift is ligt z’n shad al op de bodem, vast. Wanneer Ben z’n hengels probeert los te krijgen blijkt het vaste punt te leven.  Hoeveel geluk kun je hebben?! De shad is gegrepen door een knijter van een 118cm gul. We vissen verder en vangen een paar visjes, we stoppen deze sessie om 2 uur. Ik moet nog bij de plaatselijke winkel langs om een nieuwe schaar voor in het huisje te kopen, want de oude schaar lag inmiddels op de bodem van het Lyngenfjord. Jongens opdraaien. Ben is zoals gebruikelijk de laatste met opdraaien. Terwijl hij snel de reel opdraait zegt Ben: “en nu komt in het opdraaien  de beuk der beuken” en twee seconden later:  Bammm, wordt zijn shad gegrepen door een vis die snel naar de bodem gaat en nog een keer, juist ja een heilbot.

Wij zijn het er over eens Ben heeft al zijn visgeluk in een week verbruikt, geen metersnoeken voor Ben meer dit jaar. We gaan die middag uit eten; in de wereld plaats Lyngseidet is dat een keuze uit een warme worst bij het benzine station of een bord friet met hamburger in de plaatselijke supermarkt. We kiezen voor het laatste en het smaakt voortreffelijk. In het huisje pakken we alles al in wat niet meer nodig is voor de laatste vissessie en de terugreis.

De laatste vissessie staat in het teken van een dikke zeewolf voor Bram. We kiezen de 35 meterlijn aan de overkant van het fjord. Na een half uurtje verbetert Max zijn leng PR. Niet veel later krijgt Bram een forse aanbeet,  zou het ? Een dril van 10 minuten later verschijnt een dikke lom in het oppervlak. Ja wat doe je dan?  Nou een mooie foto schieten:

We vissen vrolijk verder terwijl er door Max, Roel en Ben nog zeewolf gevangen wordt. Ben heeft nog een hele beste!

De allerlaatste uurtjes gaan we nog naar het ondiepe talud bij het eilandje. We zijn moe en de armen beginnen best zeer te doen. Ik vang na middernacht nog twee mooie gullen, maar ik weet niet of ik blij ben ze te vangen of dat m’n spieren meer zeer doen, wanneer Max de oudste en de wijste is en zegt: jongens genoeg geweest, ophalen. In het huisje ontfermen wij ons over de bodempjes Beerenburg en whiskey en kruipen in ons mandje. Om half 6 gaat de wekker, inpakken, schoonmaken. Om 7 uur staat Stein-Erik klaar om ons weer naar Tromsø te brengen.

Het is prachtig weer, ik sta op de brug van de veerboot Svensby-Breivikeidet en kijk nog 1 keer terug. Nu al met een beetje heimwee en het allereerste plannetje voor een volgende keer.

Gr Roel, Bram, Ben & Max

 De lange dril heeft de vis serieus uitgeput. We proberen 10 minuten lang tevergeefs de vis terug te zetten. Gelukkige heeft Ben al een prima culinair idee voor koolvis-steak. Het vissen die ochtend loopt na die fantastische start een stuk langzamer dan de dag ervoor, alhoewel Max nog een fraaie bijna-meter en Ben een 118 laat noteren.

Voor het middag eten wordt de koolvis gefileerd. De inspectie van de maaginhoud leert dat ook deze koolvis op kleine haring jaagt,  hij heeft er maar liefst 23 in zijn maag !

Het middagmaal dat geserveerd wordt is kabeljauw filet, zo vers en zacht dat je het volgens Bram kunt eten “met je gebit uit”. Die middag besluiten we tot een nieuw visdoel: heilbot.  Het is nog steeds prachtig weer, we hopen dat op één van de zandplaten in de fjord op zo’n 20-30 meter diepte een zonnende heilbot tot aanbijten te verleiden. Stein-Erik vertelt van een effectieve oude Noorse methode met een levend koolvisje, geprikt op een enkele haak, tussen de rugvin en de staart. Daarnaast gebruiken we  de shads zo dat ze na een aantal keren jiggen worden opgedraaid. De wind is een beetje aangetrokken, maar de driftzak remt ons genoeg af. Na 10 minuten driften schrikken we ons een ongeluk als met een ferme tik een metertje lijn van Roel’s reel afgaat, snel lijn geven en voelen,…. Nee alleen het koolvisje is verdwenen,  dit lijkt toch een credible methode. Na deze lange drift gaan we naar de zeewolfplek van vrijdagnacht, waar het op een gul voor Roel na, verbazingwekkend stil blijft. Snel door naar de meter-kabeljauw stek, waar we nog een stuk of acht gullen van net-niet-een-meter weten te verschalken.

Op het einde van de avond komen we bij ons huisje terug, zes uur slapen in de laatste twee dagen begint zich te laten voelen. Het weersbericht voorspelt bewolkt weer en een bui tussen 3 en 8 in de ochtend dus  we besluiten eens een lekker stuk te gaan slapen. Als ik om drie uur ’s ochtend heel even wakker wordt, hoor ik de regen kletteren,  we hebben het slapen goed gepland.

Dag 4&5

Wanneer de wekker om 9 uur gaat is het weer helemaal opgeklaard en vrijwel windstil,  het water van de fjord ligt er als een spiegeltje bij, prima omstandigheden om een lange run naar het noorden, richting uitgang van de fjord te maken van zo’n 3 kwartier. De boten van Sørheim Brygge zijn 19 voeters van massief 4mm aluminium met een 50 pk Yamaha, die onder deze omstandigheden zo’n 45 km/h lopen.

We gaan naar een ondiepe plaat bij de splitsing van het fjord voor het eiland Uloya. Op de Visma in 2009 had Arthur van Tienen hierover gesproken, dat ze er goed heilbot hadden gevangen en dat hij daar een heeeele mooie verspeeld had toen ze de vis in de boot probeerden te krijgen.

Op de plek aangekomen vinden we het talud snel. Een populaire plek waar een lokale visser  zijn net op zo’n 20 meter diepte heeft gezet. We besluiten driften naar het net toe te maken van 65 tot een meter of 25 diepte. De meeste vis blijkt op  35 tot 10 meter diepte te liggen, we vangen in vijf driften zo’n twintig gullen van 50 tot 70 centimeter en een paar kleine koolvisjes.

Inmiddels trekt de wind weer aan. Het is aan te bevelen een aantal keren per dag naar de weersverwachting te kijken; het weer is erg veranderlijk qua windrichting en windsterkte. We hebben ervaren dat de langere termijn weersverwachting niet erg nauwkeurig is, maar op de website www.yr.no wordt de nabije weersverwachting per uur gegeven, wat erg nauwkeurig en waardevol bleek voor de planning van vissen en rusten.

We varen een stuk terug naar een stek die we twee jaar geleden veel bevist hebben. Ook dit is een “rug” die dwars over de fjord loopt, met pieken tot slechts 21 meter diepte midden in de fjord. De wind trekt nu behoorlijk aan, we gaan allemaal pilkeren en treffen op vrijwel dezelfde plek als twee jaar geleden schelvis aan, we vangen er 6; dit blijkt de enige plek te zijn waar we ook nu schelvis vangen:

We verkassen naar een stek op de hoek van de Kaafjord en de Lyngenfjord, die met zuiden wind op een beschutte plek ligt. Dit is een heerlijke bijkomstigheid van het Lyngenfjord, met vrijwel elke windrichting is er wel een redelijk beschutte plek te vinden. Roel heeft al snel twee mooie zeewolven. Omdat het water uitzonderlijk helder is schieten we een paar plaatjes van nummer twee, net onder het oppervlak.

Rond een uur of 6  besluiten we dat het tijd is voor de avonddis. Er wordt vlot opgedraaid, maar de shad van Max wordt onderweg onderschept, waarna de vis richting bodem verdwijnt. Hier hebben de Ugly-stick en de 6000 Spheros niet tegen in te brengen. Het is op de plek een meter of 35 diep. Wij beleven de dril met Max mee, terwijl hij de vis weer omhoog pompt. Zo’n 10 meter onder het oppervlak besluit de vis dat het weer tijd is om naar de bodem te gaan, zzzzzssssstttt, wat heeft die Spheros toch een prachtig geluid van de slip. Max gezicht staat inmiddels op 110% concentratie,  het zou toch niet,…..  Na de derde keer de vis naar de oppervlak brengen zien we vis.  YES ! een heilbot, Max’ eerste.

Wauw dat is nog eens een afsluiting van een vissessie ! Eenmaal in het huisje gaat Ben aan de slag met dikke steaks uit de rug van de koolvis van gisteren. Omwikkeld met spek, hard aangebraden en zacht doorgegaard met een saus uit het spekvet, sjalot, zure room en mosterd smaakt de vis goddelijk, we kunnen iedereen aanraden op stap te gaan met een chef-kok. Met geheel wordt weggespoeld met een Mack-biertje uit de noordelijkste brouwerij ter wereld. (tot zover deze aflevering van Jamie Oliver)  We geven onszelf maar 2 uurtjes rust en gaan weer vissen.

Het weerbericht voorspelt slecht weer vanaf 5 uur ’s ochtends. Stein-Erik is na het eten langs geweest om foto’s te kijken en vraagt of we een paar gullen voor hem mee willen nemen. We pakken de draad weer op de plek waar we gebleven waren, op de hoek met het Kaa fjord. Roel vangt aan de sandeel weer twee zeewolven, Bram een mooie gul, Max vangt de derde leng van deze trip en Ben een lom.

Niet onaardig zo bezien, maar vanwege de windstilte hebben we last van muggen. Op de zeewolfplek van vijdagavond is het rustig, Roel vangt nog een aardige gul, we schuiven door naar de gullenplek van zaterdag.

Ben heeft inmiddels een bijnaam van ons gekregen  “mijnheer-snel-erin-en-als-laatste-eruit” terwijl Max en Roel nog uitzoeken hoe we gaan driften, is Ben’s Fox shad in het afzakken onderschept door een wel zeer serieuze tegenstander, gezien de gevaarlijke kromming van de hengel en de vele meters PowerPro die keer op keer de diepte in getrokken worden. We vermoeden dat er weer een koolvis partij geeft, maar nee het blijkt een kogelronde 110cm kablejauw die 34 pond van de unster trekt !

Max en Roel vangen ieder afzonderlijk een meter gul, voordat ze verder gaan met een double-hook-up metergul die bij de drill in elkaars lijn verstrengeld raken. Dit levert, afgezien van een gaf-piercing in de hand voor Roel, geen problemen op.

Terwijl Roel verbonden wordt, krijgt Max geen rust. Binnen 10 tellen na het inwerpen staat de Uglystick hoepeltje rond. Een fascinerende dril van een minuut of 15 volgt, wanneer een 121 cm koolvis torpedo aan de oppervlakte komt,  wat een geweld !

Nu was Max op reis gegaan om een week lekker te vissen met als “kers-op-de-taart” het vangen van een heilbot of een grote koolvis. Beide visdoelen worden binnen een tijdsbestek van 8 uur gerealiseerd. Bram werkt nog een dikke lom van 80 meter diepte naar boven,  weer een nieuwe vissoort en heeft de pijp dan behoorlijk leeg om 5 uur ‘s ochtends. We hebben 16 van de laatste 18 uur gevist, het slechte weer dient zich aan en de wind begint op te steken. We gaan naar huis en ruimen alles op. Wanneer we net aan de borrel zitten gaan de sluizen open.  Het regent dat het giet, precies goed gepland. De weersverwachting voorspelt voor de volgende 24h niet veel goeds,   veel wind en regen. This is all in the game, meerdere (vis)vakanties in Noorwegen hebben me geleerd dat er in een week altijd wel zo’n dag tussen zit dus we slapen een groot gat in de volgende dag. Toch levert dit weer ook mooie foto’s op.

We gebruiken de middag om de visspullen weer in orde te brengen. De grote gullen hebben de gewoonte als een krokodil te rollen, soms al in de dril naar boven, maar ze rollen allemaal in het oppervlak. Als voorzorg hebben we een onderlijn van een meter 65 lbs fluorocarbon met bovenaan een tonwartel en onder een speldwartel. Die wartels bezorgen ons heel wat hoofdbrekens, door de zijdelingse krachten tijdens het rollen van de gullen buigen de wartels soms open. Ook het vervangen van de wartels door quick-links helpt niet,  deze buigen  mogelijk nog sneller open.  In de laatste drie dagen hebben we zo al vier shads verloren. Ook de stalen onderlijntjes van de stingers krijgen op hun sodemieter. Bij Roel brak twee keer een stinger gemaakt van 40 lbs treksterkte 7-strand. De Gamakatsu 1/0 en Eagle 2/0 dreggen doen een 100% job.

Met de spullen op orde, een heerlijk maal,  deze keer Italiaanse stijl met tomaat, room en pasta,  gaan we weer vlot slapen. Morgen om 4 uur op,  dan is het visbaar weer.

Donderdag, dag 7:
De week is alweer voorbij en de jongens moeten morgen vroeg alweer terug naar huis. Marc van Roie komt ‘s avonds nog even langs om gedag te zeggen en nodigt mij uit om even mee te gaan naar twee Noorse (beroeps)vissers om een vistrip af te spreken. Ik zit hier immers nog een week. Het lijkt erop dat ik met mijn neus in de boter val. De twee willen morgen rond 10uur uitvaren en gelijk 2/3 dagen het water op. Poeh, in het begin twijfel ik nog even maar die twijfel slaat snel om in drang om aan boord te stappen.
.

Vrijdag, dag 8:
Door een hoop gepraat en gerommel word ik wakker. Vijf uur in de morgen, iedereen is zijn koffers aan het sluiten en de laatste checks worden uitgevoerd. Na een snel ontbijtje zwaai ik de jongens uit en blijf ik alleen achter op Soroya.
Ik verblijf de andere week in een groot huis aan de andere kant van de haven. Ik breng mijn spullen naar mijn nieuwe onderkomen. Daar word ik vriendelijk ontvangen en alles ziet er keurig uit. Ik heb een aparte slaapkamer en er is een gezamelijke keuken /toilet /douche /huiskamer, prima dacht ik zo!

Tien uur had ik afgesproken met Odd (de schipper) in de haven, dus ik check nog even de laatste weer voorspeling en probeer nog wat te slapen. Het weer ziet er voor de komende dagen perfect uit weinig wind, van 3m/per seconde naar op zondag zelf 1,2m/per seconde; dat is zo goed als wind stil.
Vandaag waait het toch nog te hard en we wachten tot de wind gaat leggen. Rond vijf uur ziet alles er goed uit. Uitgerust met eten, drinken, camera’s en twee hengels stap ik aan boord (Penn overseas 2.10 20lbs met Penn rail 321LH,  Mitchell capitaine 2.70 150 gram werp gewicht met Mitchell molen blade 6500). Het avontuur kan beginnen voor mij. De andere Noor heeft ook een boot en we varen met twee boten uit.

De boot

.

De schippers

.

Materiaal

.

Nog meer materiaal

.

Prachtig varen, en lekker comfortabel

Eindeloos mooie plaatjes

Al snel heb ik in de gaten dat een dichte boot vele malen comfortabeler is. Lekker op het gemak met een bak koffie en een sjaggie vaar je naar de visstekken toe. Na ongeveer 1,5uur varen komen we bij de eerste visstekken aan. We proberen eerst wat heilbot stekken (20,30meter diep). Na twee uur niks te hebben gevangen varen we iets verder uit en proberen we het op kabeljauw. Dus ik pak mijn lichtere hengel en probeer het daar mee. Dan wijst Odd in het water en zegt “small whale” (kleine walvis). Al snel verschijnen er overal elke keer kleine walvissen. Wat een fantastisch gezicht!

small whale / kleine walvis

Ook de kabeljauw wil niet bijten, ik haal in om een nieuwe drift te maken en dan halverwege: BAMMMM!!! Voor dat ik het weet sta ik met een kromme hengel tot in het handvat en een werkelijk gierende slip. De lijn loopt gigantisch snel af en net als ik denk dat hij met dit tempo maar eens moet stoppen met lijn te pakken versnelt het nog harder en harder en binnen een paar seconden breekt de lijn.

.
Wat rest is een bijna lege molen en een diepe zucht en ik kijk versuft om me heen. Dit was misschien maar 10 à 15 seconden maar wat een kracht,geweld en snelheid was dat? Ik sta nog vol adrenaline na te shaken en besef dat dit geen kabeljauw was. Dit moest heilbot zijn. Duidelijk is dat je met dit soort materiaal niks te zoeken hebt als je op heilbot vist. Dit ging duidelijk te snel en te hard maar we waren immers op kabeljauw aan het vissen. Ik heb me gelijk voor genomen om alleen nog maar met mij 20lbs hengel te vissen de komende dagen. Later op de avond vangen we wel wat kabeljauw maar tot 80/90cm.

.
Rond een uur of 12 besluiten we in fjord te gaan leggen om daar de nacht door te brengen. We nemen een paar borrels en biertjes en gaan slapen.
.

Zaterdag, dag 9:
De volgende morgen maakt Odd mij wakker door middel van ACDC die hij op vol20 afspeelt. Ik kom er snel uit en mijn ontbijt staat al klaar. De wind is nu echt helemaal gaan leggen en de zon schijnt volop. Buiten zie ik wat rendieren grazen en hoor je alleen het geluid van twee kleine watervallen. Is dat nog eens wakker worden!Vandaag gaan we alleen op kabeljauw vissen. De boot moet immers vol want catch and release is er niet meer bij. Je krijgt hier voor grote kabeljauw zo’n 17noorse kronen de kilo dat is ongeveer 2.10 euro. En voor kleine kabeljauw is dat 13kroon.(1.6euro).
We vissen de hele dag maar de vangsten zijn erg matig na een hele dag vissen van 7uur ’s ochtends tot 9 uur ‘s avonds hebben we misschien 30 vissen waarvan de grootste 95cm is. En dan moet je je ook nog eens voorstellen dat Odd met een pilker machine vist. Een lijn met 5jigs en pilker die automatisch op en neer gaat en ook automatisch de vis naar boven haalt.

De hele dag op zoek naar de vis

De hele dag vissen, en varen!

De automatische pilkermachine

We besluiten vroeg naar bed te gaan en het morgenvroeg opnieuw te proberen.
.

Zondag, dag 10:
Ik wordt al om drie uur in de nacht wakker en eet mijn ontbijtje buiten op. Ik ben weer verbluft van de mooie omgeving en van de zon die nog steeds volop schijnt.
Ook vandaag gaan we op kabeljauw vissen. Het weer is nog beter geworden en we kunnen zelfs de Noordkaap zien. Al snel merken we dat het vandaag beter moet zijn. We varen naar stekken en de visvinder blijft maar piepen. “Fish, a lot of them”, dat is wat Odd zegt en ik haast me naar buiten. Ik laat mijn aas zakken (cutbait) en inderdaad: ik heb gelijk beet! En een goeie ook! De eerste vis die ik binnen haal is gelijk 111cm, een evenaring van mijn PR kabeljauw. Veel tijd voor een foto is er niet en ik laat mijn aas weer snel zakken.

Eindelijk op de grote vis

Al snel vang ik mijn tweede vis die dag, weer 111cm. Dit belooft wat te worden vandaag! Als ik bezig ben mijn derde vis te drillen hoor ik achter mij de ene dikke meter kabeljauw naar de andere op het dek klapperen. De bak zit vol en ik struikel nu over de meter kabeljauwen. Goh wat vervelend.

Prachtige vis in een prachtige omgeving!

Ingooien en gelijk weer drillen

Prachtige vissen

De derde vis die ik vang is een stuk sterker dus ik moest nu toch over die 111cm gaan. Eenmaal aan boord kom ik echter weer niet verder dan 111cm . Drie vissen alle drie even groot; wat een begin van de dag! We maken een nieuwe drift. Odd kijkt puur en alleen op zijn visvinder en wacht tot hij vis ziet. Dus een goeie visvinder levert duidelijk meer vis op! We vissen gemiddeld op zo’n 100 tot 50 meter diepte. Er staat weinig wind en dat heeft voordelen maar ook nadelen. We driften bijna niet dus als je op de vis zit blijf je er vaak langer op hangen. En je vist meer verticaal dan als je wel drift. Wel bevis je minder water dus dat kan een nadeel zijn.

De een na de ander

De tweede drift begint nog beter en ik vang gelijk mijn PR 114cm. Achter mij gaat de pilker machine nog steeds tekeer; de ene dikke meter na de andere komt boven. Ik kijk Odd aan en hij heeft het duidelijk naar zijn zin. “Now we are talking!”, zegt hij met een grote grijns. Ik blijf gewoon met mijn hengel doorvissen en vang ook de ene meter na de andere. Maar kom een tijdje niet over mijn PR heen. Twee uur later en kilo’s verder scherp ik mijn record toch weer aan met 117cm en daarna met 120cm. Niet te geloven ik draai hier me ene PR na de andere naar boven. Mijn armen zijn inmiddels aardig vemoeid maar ik laat me niet kennen en vis gewoon door. Dan komt er een vis boven waarvan Odd zegt: “that’s your new record”. Ik denk van niet omdat hij erg slank is maar het is inderdaad een nieuw PR voor mij: 124cm!

wat een vis!

We maken nog een paar nieuwe driften en blijven vis vangen. Mijn record komt er niet meer uit maar Odd is tevreden en ik wil nog wel even op heilbot vissen. We gaan terug naar dieptes van 20 en 30 meter en proberen nog een heilbot te vangen.
Helaas levert het weer niks op. Na drie uur beginnen de meeuwen ineens te duiken en zien we ook nog zeehonden. Ze lijken helemaal dol te worden. En dan krijgen wij de ene beet na de andere. Binnen een half uur vangen we ongeveer 60 kabeljauwen van 60 tot70cm. De zee is inmiddels echt vlak geworden en we genieten van een pracht uitzicht.

Deze vriendjes zijn soms zeer behulpzaam met het traceren van de vis!

Ik laat mijn aas zes meter onder de boot zakken en ik kan zien hoe de kabeljauw erop knalt. Geweldig!

Wat een dag, wat een weer, wat een vistrip,wat een eiland ,wat een fantastisch land!!!
.

Groetjes Henk Kalis

Gister was een dag met wind, veel wind. Daarom werd er veel geslapen en hebben Jeroen en Henk vanaf de kant op scharren gevist. Niet zonder succes!

“s Nachts nam de wind af en konden we weer gaan denken aan het vissen op zee. Dat begon afgelopen nacht met Jeroen en Adriaan. Zij zijn om één uur ‘s nachts opgestaan en waren als eerste na de periode met teveel wind terug op het water; kennelijk hielden ze het niet meer. De vangsten waren jammer genoeg niet wild, de zee wel! Ze hadden te maken met een zeegang van twee tot drie meter hoge golven waarij ze dus soms volledig door water omringd waren. Om ongeveer 6 uur waren ze weer terug, het moment waarop de rest van de club wakker was geworden.

Michel en ik vertrokken hierna, de rest zou later aansluiten. Om 7 uur lagen we op de stekken en kon het beginnen. De eerste uren was het nog behoorlijk taai maar rond een uur of tien kwam de vis los en konden we op een stuk dat in diepte varieerde van 35 tot 50 meter enkele tientallen vissen haken waaronder meerdere meters. Grootste van de trip tot nog toe werd gevangen door Michel: 124cm! Vermeldenswaardig is dat deze vangst gedaan werd aan zijn Yasei Speedjigging hengel met een Spheros 3000 opgespoeld met 15/00 Powerpro. Waar je in Nederland snoekbaarsjes mee vangt, zeg maar…… Dit werd een beetje onze sport van de dag; hoe lichter des te leuker! Zelfs Marc van Roie keek ‘s avonds wat ongeloofwaardig toen we onze vangsten aan dit materiaal meldden. We wisten er ook nog twee van 108cm mee te verschalken, één voor Michel, één voor mij. En dat was dan ook mijn kabeljauw PR, heerlijk!

Het weer was ondertussen fantastisch geworden; zon, geen wind, lichte stroming in het water erbij, wat wil je nog meer (als visser dan…).

Rond een uur of drie meldden de anderen zich weer op het water waarop Adriaan bij ons in de boot overstapte. Op dat moment hadden Michel en ik bijna 50 kabeljauwen gevangen, een zeewolf, een kanjer van een schelvis en een lom met een roodbaars in zijn bek. Als je dan bedenkt dat we ook nog veel lossers hadden dan geeft dat wel een idee van de actie in de boot, zeker op verticaal hengeltjes :-)). Wat op blijft vallen is de goede actie op de Sandeel van Savage Gear. Naast de 6inch Shaker is dit absoluut de topper van deze trip tot nog toe.

De boten verdeelden zich over het water. Jammer genoeg viel het ‘s middags weer stil. Pas tegen de avond kwam het weer even los, met name in de andere boot die een school kabeljauw tegen het lijf liepen waardoor enkele triple-hookups in de boot het resultaat waren!

Uiteindelijk gingen we om ongeveer 20.00uur van het water af, na 13 uur vissen voor Michel en mij. Wat een dag! Met elkaar hebben we in twee boten meer dan 100 kabeljauwen gevangen en daarvan waren de meesten 80cm of groter. En genoten van de prachtige omgeving.

Nu maar hopen dat ook de komende dagen dit soort aantallen op blijven leveren! Het verveelt immers nooit. Onderstaande foto’s geven een mooi beeld van de dag.

John Smit

Scharren vangen in de haven

Zeedonderpad

Prachtige vergezichten op Soroya

Goed eten, belangrijk. en gezellig!

Jeroen in actie!

Henk met mooie kabeljauw

Topvis voor Michel, 124cm!

Lekker, vissen op zee

Het was niet alleen maar mooi weer.......

In Nederland was het op dit moment 29 graden......

Jeroen met prachtige kabeljauw

Prachtige luchten

Lekker stel

Adriaan met mooie donkere kabeljauw

Super schelvis, wat een vechters!

Nog een topper voor Michel, prachtig!

De lom, een schrokop; met een roodbaars nog half uit zijn bek toch nog de shad erbij grijpen

Vier mannen vangen een visje in de haven van Breidvikbotn

PR voor John, 108cm

In de avond in de gierende wind nog even staan scharvissen vanaf de pier. Met een sleeploodje en een lang wapperlijn werden zo een aantal mooie grote scharren buitgemaakt die als maal gaan dienen.

Met 6 uur slaap in de benen rol ik om 11 uur de andere ochtend mijn bed uit. Het kleine hokje dat ik samen met Jeroen deel slaapt prima maar na een hele nacht is de zuurstof wel op en dat is te merken als je wakker wordt.

Buiten is het nog steeds behoorlijk winderig en voorzover we uitzicht hebben op het fjord zie ik in in ieder geval nog beste schuimkoppen op het water. Met de serieuze windkracht 6 à 7 die we de avond ervoor nog hadden zal er wel een beste deining staan is onze theorie.

Het weerbericht geeft in de middag een mooi rustig moment aan tussen 2 buien en we besluiten om eind van de ochtend een stevig maal naar binnen te werken en dan een flinke ruk te maken richting de avond.

Het lot en de leefbaarheid in het huisje tartend wordt de maaltijd een straffe bruine bonenschotel met veel chilli pepers.

Rond een uur of 1 in de middag kiezen we met 2 boten het ruime sop en daar waar Jeroen, Adriaan en Henk meteen het wijd op gaan, waar inderdaad een daverende deining staat van zeker 2 meter, kiezen wij er voor om in het fjord te starten op een hoger liggende plaat waar ca 50 meter water staat.

Al snel vangen we enkele vissen, veelal kabeljauw in de klasse tot 90 centimeter. Als aas gebruiken we shads waarbij Michel en ik vissen met groene sandeel imitaties. We haken werkelijk de ene vis na de andere daar waar John met een cutbait herring zit te vissen gokkend op groter en beter.’

Vis na vis

Even lijkt het erop dat dat groter en beter ook daadwerkelijk gaat komen als John een ogenschijnlijk zware vis haakt maar na enkele minuten zien we een vals gehaakt zeewolf bovenkomen. Voor dat soort agressieve klanten hebben we gelukkig de boga grip bij ons en de zeewolf wordt vakkundig onthaakt.

De Boga Grip; voor dit soort vissen een uitkomst.......

Een uurtje zo vissend bellen we de andere boot die op dat moment lekker zit te vangen en al enkele kabeljauwen boven de meter heeft binnengehaald. Na de coordinaten in de plotter te hebben gezet kiezen wij er ook voor om die kant op te gaan.

Met 2 meter deining is dat geen sinecure en de boot komt regelmatig geheel uit het water los om dan met veel geweld weer in de volgende golf te klappen. Al snel kiezen we er allemaal voor om staand verder te varen om zo beter te kunnen anticiperen op de golven.

Op de coördinaten aangekomen zien we eerst de andere boot niet, maar na een telefoontje blijken ze iets opgeschoven te zijn en al snel liggen we vrij dicht naast elkaar te vissen. We haken ook hier vlot een paar vissen maar echt serieus van formaat zijn ze allemaal nog niet.

Als de andere boot dan ook wegvaart en John door de deining wat katterig wordt kiezen we ervoor om wat meer terug te varen richting de opening van het fjord waar een enorm plateau ligt van ca 50 meter diep zonder noemenswaardige diepteverschilen.

Daar aangekomen minderen we vaart om op het diepte detail beeld van de visvinder te kijken naar structuur. Die vinden we niet echt maar de dieptemeter toont ons wel wat vissige signalen vlak bij de bodem en we besluiten dan ook om eerst maar eens over het plateau heen te driften.

Dat blijkt een goede keuze als we al snel alle drie beet hebben. Komt bij dat het ook alle drie behoorlijk goede vissen zijn. Michel landt de eerste kabeljauw van de dag boven de meter en ook de andere 2 vissen zijn van een zeer respectabel formaat.

Hierna gaat het werkelijk helemaal los… het is ‘zakken’ en ‘hangen’ en bij elke inzet komen de meest fantastische en dikste vissen boven. De schouders gaan pijn doen, de rug begint te protesteren en elke inzet levert vissen op die je in nederland zelden tot nooit zult vangen.

Afgepaaid maar wel 1 meter 15 en lomp sterk...

Als het gesprek op echt grote vissen komt komen we tot de conclusie dat je hier net als met snoekbaarzen vooral veel vis moet vangen en dat dan die grote er vanzelf een keer tussendoor gaat lopen.

Ikzelf ben inmiddels overgeschakeld op een vertikaalhengel en met een shad op een 50 grams loodkop en een 10/100 lijntje vermaak ik me opperbest. Grove vissen grijpen continue het rubber en testen het materiaal tot het uiterste. Wat mij betreft een stuk leuker dan vissen met middelzwaar materiaal.

Na enige tijd besluit ik om een toch iets zwaardere hengel in te zetten om ook weer iets groter aas te kunnen gebruiken. Op zich maakt het niet veel verschil qua vangsten maar door af te wisselen tussen molen en reeltje belast je telkens andere spiergroepen en hou je het vaak wat langer vol.

Michel haakt inmiddels een ‘goeie’ die flink lijn neemt, meestal een teken dat het om een serieuze vis gaat. Zijn lichte stokje met 3000 molentje erop staat hoepeltje rond en de grijns op zijn gezicht spreekt boekdelen.

2 jaar geleden was ik ook op deze locatie en toen hadden we al snel in de gaten dat een vis van 80 centimeter niet door de slip gaat, een vis van 90 ‘even’ een vis van een meter aanhoudend enkele meters, enz. Op deze manier zaten we er niet vaak naast en is dus vaak al goed in te schatten wat er aan de haak is gaan hangen.

Als mijn aasje de bodem raakt begin ik dit weer traag naar boven te draaien, de meeste aanbeten krijgen we gewoon opdraaiend in de waterkolom. Als ik circa 10 meter van de bodem ben gaat mijn telefoon. Met de hengel in de rechterhand probeer ik de telefoon te grijpen als ik tegelijkertijd een enorme beuk krijg op de hangende shad.

De telefoon kan wachten maar daar denkt de vis na de aanslag toch echt heel anders over. Met veel machtsvertoon wordt er lijn genomen en allemaal zitten we met verbazing te kijken hoe de toch zwaar afgestelde slip overuren maakt.

Heel even stopt het geweld, maar als ik druk zet wordt dit beantwoord met een nog langere run en terwijl Michel een forse metervis in het scharnier grijpt zit ik me af te vragen wat ik er nu weer aan heb hangen.

Omdat we bovenop een zandplaat vissen kan me natuurlijk niet veel gebeuren en dus houden we rustig de druk erop en traag wordt de vis dan ook naar boven gepompt. Na een lange dril zie ik een enorme witte vlek in het heldere water aankomen en alle drie zijn we redelijk onder de indruk van wat daar uiteindelijk in de oppervlakte drijft.

Een enorme kabeljauw die niet alleen lang is maar ook nog eens moddervet wordt door mij in de kieuwgreep genomen. Ik voel meteen dat er nog wel een handje bij mag en na snel de hengel te hebben afgegeven aan Michel zet ik nog een hand onder de buik van de vis en til ik deze  binnenboord. Dat het een dik PR betreft is al wel meteen duidelijk en bij meting komen we tot een lengte van 1 meter 23 en een geschat gewicht van dik 20 kilo.

Wat een bak...

Snel een paar foto’s schieten en de vis mag weer terug… iets dat we afgezien van wat vis om te eten deze week met alle vissen doen.

Onder de indruk van de zojuist gedane vangst wordt er verder gevist en na nog enkele lange drifts te hebben gemaakt waarbij we vis na vis vangen bereiken we toch het punt waarop je eigenlijk geen beet meer wilt hebben. John vangt een klein heilbotje op een shad en ik weet er zelfs 1 op de vertikaalstok te vangen, sport van de bovenste plank !

Als de lucht betrekt besluiten we dat het mooi is geweest, de ruggen doen pijn, de armen zijn een paar centimeter langer en we verlangen naar een warme hap.

Totaal gekkenhuis vandaag

Benieuwd wat morgen ons gaat brengen !

Hendrik-Jan

Soroya ligt in het uiterste noorden van Noorwegen. In het Poolgebied en relatief dicht bij de Noordkaap. Het staat bekend om zijn visrijke gronden en de grootte die de vissen er kunnen bereiken.

Soroya ligt in het uiterste noorden van Noorwegen

En dicht bij de Noordkaap!

.

Daarnaast zijn er lokaal relatief weinig voorzieningen. Ja, wel huisjes en boten, da’s geen probleem. Maar vismateriaal, dat is een ander verhaal. Daarom hebben wij er voor gekozen om alles zelf mee te nemen.

We reizen vanaf Amsterdam Schiphol via Oslo naar Tromso. Daar komen we donderdagnacht aan en nemen we de volgende ochtend een klein vliegtuig naar het eiland Soroya. Met een beetje geluk, en als we niet helemaal gesloopt zijn…., zijn we vrijdagmiddag  en nacht al aan het vissen!

Begin mei verwachten wij vooral kabeljauw-XL en heilbot te kunnen vangen. Daar hebben we ons qua materiaal dan ook op ingericht. We willen vissen met relatief licht materiaal; dit zou gebaseerd op de ervaring van een aantal reisgenoten mogelijk moeten zijn. Denk hier aan hengels van maximaal 20lbs en dito gevlochten lijnen (15-30lbs). Wel hebben we veel aandacht besteed aan het aas. Daartoe hebben we ons laten informeren door Eddy Mares, de eigenaar van havfiske.nl. Hij kent werkelijk alles over het vissen in Noorwegen en is ook in direct contact met Marc van Roie die gevestigd is op Soroya. Eddy heeft een prima winkel in Nijverdal, geheel gericht op zeevissen en specifiek het vissen in Noorwegen.

De winkel in Nijverdal

ruim assortiment

En netjes en overzichtelijk ingericht!

.

Wij hebben gekozen voor een aantal pilkers van Dieter Eisele en daarnaast hebben we een rijk assortiment aan shads (6inch) mee. En natuurlijk de cutbaits! Die schijnen het helemaal te zijn; dat gaan we dus mooi even uitproberen!

Cutbaits, prachtig afgewerkt materiaal

.

Wat Eddy daarnaast in zijn assortiment heeft opgenomen is een zogenaamde heilbot lasso. Deze zijn nieuw in Nederland. Eddy heeft ons gevraagd om deze mee te nemen en voor hem te testen. Dat doen we natuurlijk graag want als dit werkt dan wordt het gemartel met gaff en touwen weer een stuk minder. En wellicht werkt dit ook voor grote kabeljauw!? We zullen het zien; eerst maar zorgen dat we de vis gaan vangen!

De heilbotlasso, uitgeprobeerd op de VISMA. Ook goed als je "kwestie" hebt met je vismaten :-))

.
Ook hebben we materiaal meegenomen om ons vanaf de kant te kunnen vermaken. We moeten realistisch zijn. Het is een zeer windgevoelige plek met een ZW-NO georiënteerd fjord waarin het plaatsje ligt waar we geboekt hebben (Breivkbotn). Dus als het waait, dan wordt het vissen vanaf de kant. Of gewoon lekker in de traditionele hot-tub zitten die we bij het huisje hebben, ook lekker!

We zullen het zien. Voorlopig zijn de verwachtingen hoog gespannen. We zullen proberen dagelijks een verslag te uploaden. Als de internetverbinding er tenminste ligt….

Soroya: here we come!!

John Smit

Jeroen en Hendrik-Jan waren hier 2 jaar geleden al eerder toen zij de rit met de auto maakten maar dit keer gaan we met het vliegtuig en hopen we een stuk frisser aan te komen dan de vorige keer.  De koffers zijn al deels gepakt, van Havfiske.nl hebben we 2 heilbot lasso’s te leen gekregen om te testen en daarnaast namen we een aantal cutbait’s mee, toch zo’n beetje het meest succesvolle aas van dit moment; nou, dat willen wij dan ook wel eens meemaken!

We hopen elke dag in staat te zijn om jullie te voorzien van dagelijkse updates over de vangsten, het weer en eventuele zaken die verder de moeite waard zijn. We hebben er in ieder geval zin in :)

Bijgaand alvast wat foto’s van de vangsten van 2 jaar geleden toen we ondanks de relatief slechte omstandigheden (aanhoudend koude voorjaar en weinig stroming) toch gewoon heel erg lekker hebben zitten te vissen en vangen.

Veel van dit slag heilbotten 2 jaar terug

Maar ook serieus 'goeie'

Serieuze zomerkabeljauwen op grote shads

Pittige drills op 10 tot 20 lbs hengels

Schelvis op een vertikaalstok is dit jaar een doel

Binnenkort nog een update vlak voor ons vertrek, wij kunnen in ieder geval niet wachten :)

Aankomst in het fjord, de materialen

Nadat we de materialen in de bus van Stein-Eric hebben geladen rijdt hij ons met zijn busje richting de huisjes. Een mooie tocht waarbij je al een goed beeld krijgt van de omgeving en de fjorden. Ook de oversteek met de ferry is leuk en geeft even tijd voor een kop koffie. Na ongeveer anderhalf uur komen we aan in Lyngseidet. Een klein lieflijk dorpje gelegen aan de mond van één van de baaien van het Lyngenfjord. Stein-Eric is de eigenaar van drie huisjes die op een prachtige locatie aan het fjord staan. De huisjes zijn ZEER luxe ingericht met comfortabele bedden, moderne keuken, twee badkamers, wasmachine, wasdroger en een woonkamer met breedbeeld-TV en DVD speler. Er zit zelfs een sauna in en droogfaciliteiten voor kleding en schoenen! De huisjes staan op een grote steiger die directe verbinding heeft met de steiger waaraan de boten liggen (30meter) en de ruimte waar je de gevangen vis kunt schoonmaken. Stein-Eric heeft twee typen boten: drie aluminium boten, 19ft, met veel dekruimte en een 50pk Yamaha en één grotere boot met een 200pk inboard diesel en huif. Wij hebben de aluminium boten gehuurd. De grotere boot is meer bedoeld voor de langere tochten op het fjord, of wanneer je met je maten op één boot wil vissen. Alle boten zijn voorzien van dieptemeter/GPS, zwemvesten en een gaff. Stein-Eric verzorgt dagelijks aanvulling van de brandstof en naast de standaard tank heb je ook extra jerrycans tot je beschikking.

Op ongeveer 300 meter lopen bevinden zich een pinautomaat, een goede supermarkt en een outdoorwinkel die ook (wat) visspullen verkoopt (waaronder in ieder geval lijnen, haken, pilkers en gummi’s). Kortom: alles wat je nodig hebt is in de buurt!

Stein verzorgt bij aankomst de introductie op de materialen , bespreekt een aantal veiligheidsaspecten en neemt met ons de waterkaarten door waarop een aantal hotspots staan gemarkeerd. Het vissen kan beginnen!

Help, dolfijnen!

Gebaseerd op de informatie die we tijdens de informatieavond hebben gekregen beginnen we met de technieken die ons zijn uitgelegd. We concentreren ons op het vissen met shads op kabeljauw en koolvis en het aanbieden van klein aavissen bij de bodem voor heilbot. De eerste twee dagen vissen we op de relatief ondiepe stekken vlakbij de kant (20-50 meter) op kabeljauw en op een paar plekken midden in het fjord die dieper zijn op heilbot (ongeveer 100m). Helaas leverde dat tot onze verbazing nagenoeg niets op. En midden op het fjord hadden we flink last van de wind die af en toe de kop op stak. Het lijkt er dus op dat de situatie zo kort na de winter (begin mei) compleet anders is dan de periode in de zomer waarin de vissers aanwezig waren die ons uitleg hadden gegeven. Navraag leerde dan ook dat de vis in grote getallen in de winter het fjord uittrekt richting de Barentsz zee en in het voorjaar pas weer in het fjord komt wanneer de aasvis dat ook doet. Daarnaast zagen wij dolfijnen en hadden we ze zelfs rond de boot. Wij helemaal uit ons dak van enthousiasme, wat een mooi gezicht. Stein-Eric reageerde daarentegen lichtelijk geïrriteerd in het Noors. Wat is het geval? We leren van Stein-Eric dat dolfijnen namelijk alle vis wegjagen.  

We zullen het dus anders aan moeten pakken en moeten proberen de locale populatie die in de winter in het fjord blijft te vangen en uit de buurt te blijven van de dolfijnen. Deze “locale” vispopulatie lijkt veel meer gegroepeerd te liggen.

Het gaat hierbij steeds meer lijken op het snoekbaarzen in Nederland. Scherpe taluds opzoeken waarbij met name de onderkant van het talud de plek lijkt te zijn waar vis ligt. Dat zien we op de fishfinder waarbij we met ferme rukken aan shads en pilkers de vis proberen te verleiden. Toch lukt het nog niet goed de vis te vangen. Door toeval komen we erachter. Joeri staat op een gegeven moment wat balorig de pilker overdreven stil te houden en imiteert een bekende snoekbaarsvisser die dat op zijn video’s altijd benadrukt. En bam! De hengel wordt bijna uit zijn handen gerukt, grote kabeljauw! Als ik daarna de hengel tussen mijn benen steek om een kop koffie in te schenken en deze ook bijna overboord verdwijnt is het duidelijk: niks grote halen, rustig vissen! Met de pilker stilhouden vlak boven de bodem en daarboven een paar gummi’s die vrolijk meebewegen beginnen de aanbeten te komen. En daarbij zitten flinke vissen! De shads leveren nagenoeg niets op, dus daar stoppen we mee. Ook de locatie speelt een grote rol, de grote vis ligt geconcentreerd onderaan scherpe taluds zo rond de 70 meter, de kleinere vis met name rond structuren in de bodem waarlangs de stroming trekt op ondieper water (20-30meter). We beginnen nu goed te vangen! André vangt de eerste heilbot, klein, maar wel de eerste! En ondertussen hebben we ook door dat de zeewolven tussen de stenen op 20-30 meter liggen.  Met pilkers en stukken aasvis weten we ook die nu goed te vangen. Met name André en Roel hebben het trucje goed door!

Zo komen we dag 3, 4 en 5 goed door, met regelmatig veel vis waaronder een aantal mooie grotere maten. Wat we dan ook beter beginnen te begrijpen zijn de aasperioden. De vis komt zo’n twee uur voor hoogwater los en blijft dat tot ongeveer twee uur erna. Dan valt het stil. We besluiten ons daarop in te gaan richten, met als nadeel dat we waarschijnlijk oververmoeid raken. Maar ja, we zijn er om vis te vangen! Ons nieuwe schema is als volgt: we gaan het hoogwater volgen! Dus twee uur ervoor het water op, twee uur erna eraf, vis schoonmaken, eten (heerlijk, je eigen verse vis, perfect gekookt door kokkie-André!), boodschappen, paar uur slapen en het volgende hoogwater weer pakken. Dat kan natuurlijk zonder problemen want het is 24 uur per dag licht! En zo worden we steeds effectiever. Wel blijft de wind ons parten spelen op het grote fjord, daar kunnen we maar af en toe terecht. We blijven dat wel doen want heilbot zit in ons hoofd!

Aasvissen, heilbot!

Vlak voor de huisjes van Stein-Eric kun je prima aasvis vangen, ook als de vis nog niet in het fjord zit. Max en ik besluiten dat te doen voordat we het fjord opvaren. Ik tuig mijn spinhengel op met een veren-jig en laat deze naar de bodem zakken. Max doet hetzelfde. Al snel hebben we een paar aasvissen te pakken. Als ik later mijn aas opdraai en in het kraakheldere water kijk zie ik een donkere schaduw omhoog komen. Op ongeveer 6 meter diepte zie ik dat een heilbot mijn aas volgt! Snel hang ik de jig stil en wacht af. Ik zie de heilbot loeren. Hij zwemt een beetje onder mijn aas langs en laat het dan links liggen en verdwijnt in de diepte. Snel laat ik mijn jig weer naar de bodem zakken en draai hem rustig omhoog. En jawel! Daar is ie weer, vlak erachter. Opnieuw hang ik de jig stil en weer blijft de heilbot kijken. Deze keer wacht ik niet af. Met een gerichte beweging laat ik de jig op zijn kop vallen. Meteen volgt een aggressieve hap, hij grijpt het aas en ik sla aan: hangen!! Mijn arme Shimano Symetre molentje…… In niet meer dan twee seconden zit de heilbot weer op de bodem, mijn hengeltje kraakt tot in het handvat, wat een run! Langzaam voer ik de druk op en de heilbot komt mee. Tot een meter of drie onder de boot. Dan heeft ie er genoeg van en gaat in hetzelfde tempo weer op de bodem liggen. En dat gaat nog een paar keer zo, wat een geweld! En dit is niet eens een supergrote! Na een aantal keren heb ik de vis uitgeput in de oppervlakte en weet Max met een snelle beweging de vis in de boot te krijgen, binnen! Mijn eerste heilbot! Aan mijn spinhengeltje, fantastisch!

Driftzak, een uitkomst!

Iedere dag gaat het beter. Helemaal toen we de boten onder de knie kregen en met de meegebrachte driftzakken de boot goed op de plek konden houden of mooie gecontroleerde drifts konden maken vingen we goed. Joeri weet zelfs tijdens één van die driften een mega-vis te haken. Op ongeveer 50 meter diep krijgt hij een ferme aanbeet en daarna speelt de vis met hem. Een heftige dril volgt waarbij de vis meerdere keren vele meters lijn neemt. Na ongeveer een kwartier krijgt hij de vis boven en waar we dachten dat het om een heilbot zou gaan blijkt het een super-kabeljauw te zijn: 1 meter 32! Wat een vis! Luid gejuich klinkt uit de boot. Joeri is van ons de meest ervaren Noorwegen ganger en heeft zijn sporen er al verdiend maar zo groot heeft hij ze ook nog niet gevangen!

De laatste dagen gaan we op dezelfde voet door. Verticalend met pilkers, weinig bewegen, gecontroleerde drifts bij scherpe taluds. Elke sessie levert weer goed vis op. Dat blijkt overigens niet overal zo te zijn. Meerdere andere viskampen vangen slecht vertelt Stein-Eric. Hij is hierdoor erg nieuwsgierig geworden hoe wij dat doen en stapt zelfs bij ons in de boot om het mee te maken. Met name de techniek met de driftzak kent hij niet en heeft hij nog niet eerder gebruikt zien worden!

De vangsten

We vangen diverse vissoorten. Het meeste is kabeljauw. Maar ook zeewolf, schelvis, lom, leng, roodbaars en twee heilbotten komen boven. Af en toe belanden we in een schooltje kleine koolvis. Maar duidelijk is dat de grote koolvissen nog in de Barentsz zee zitten en niet in het fjord. Grote vis komt van ongeveer 70 meter onderaan het talud. De rest is kleinere vis van ondieper water. Max is de schelvis koning. Kan ook niet anders, want als je naar de foto kijkt dan lijken ze ook wel een beetje op elkaar grappen we!

De succesvolle technieken

• Houdt rekening met de periode van het jaar waarin je gaat; laat je goed informeren. De vangsten en benodigde technieken verschillen enorm door het jaar heen.
• Geef nooit op, de vis zit er! Blijf zoeken en nadenken en sla goed op wat werkt en bouw daarop verder. Ook praten met locals is dan van belang.
• Niet lang op een plek “blijven hangen”. Geen vis = wegwezen naar de volgende plek!
• Zeewolven liggen tussen de stenen op ongeveer 20-30 meter, als je beet gelijk krijgt gelijk hard trekken want ze zwemmen zich zo vast!
• Heilbot lijkt in deze periode op de zandplaten te zitten die oplopen van 50 meter naar ongeveer 20 meter. Daar hebben we ze althans deze keer gevangen.
• De periode net voor en net na hoogwater is het best; zorg dat je zo snel mogelijk weet wanneer de getijden zijn.
• In deze periode (begin mei 2009) lijkt rustig verticalen met pilkers en gummi’s vlak boven de bodem beter te werken dan actief vissen met shads (en pilkers). Als de vis nog niet in het fjord is moet je echt zoeken. Dat lijkt in de zomer anders te zijn, dan zit de vis overal, en groot (kijk maar eens op de DVD “Noorwegen”)!
• Vlak boven de bodem betekent vaak vastzitten; hou rekening met voldoende pilkers (150/200 en 300 gram).
• Om optimaal te verticalen is een driftzak essentieel; met de motor net in zijn achteruit tegen de wind in en de driftzak voor op de punt heb je boot volledig onder controle. Als je dan waypoints zet op de lijn van de taluds kun je prima gericht vissen en vind je ze ook makkelijk terug.
• Het is belangrijk de apparatuur aan boord zo snel mogelijk te leren kennen!
• Houdt rekening met de wind. Die is erg variabel. Niet alleen heeft dat effect op hoe je vist, en hoe je dus een talud kunt benaderen, maar je moet ook (veilig) terug kunnen komen.

Conclusie

Duidelijk is geworden dat ook in Noorwegen, hoe goed het vissen er ook is, niks vanzelf gaat. Je moet er rekening mee houden dat je de manier van vissen zelf moet ontdekken. En dat perioden in het jaar erg uitmaken. Toch is dit een absolute topstek. De faciliteiten zijn fantastisch. Het fjord is prachtig en erg divers en daardoor is er altijd wel een plek uit de wind te vinden. Er zitten veel vissoorten en je kunt daardoor meerdere technieken toepassen. Het aanreizen per vliegtuig is erg makkelijk en Stein-Eric verzorgt de rest. Het materiaal is top! Ik kan deze plek dan ook aan een ieder aanraden, je gaat het zeker naar je zin hebben!

Gr. John Smit.