Genieten van de ochtenduren

 We besluiten een nabij gelegen kanaal af te vissen. John en Roel slepen rustig wat aasvissen, terwijl ik groot kunstaas inzet om meters te maken. Verspreid over het kanaal ligt wel witvis en ik besluit het aanwezige talud maar aan te houden. Uren blijft het stil en ook een zijtak, welke ik met jerkbaits bestook, levert geen resultaat.

Roel belt, ze besluiten terug te gaan richting plas en in een wak te gaan doodazen. We zijn het middaguur reeds gepasseerd en hebben beide nog niets gezien of gevoeld. Ik besluit nog even een brug uit te kammen en ze daarna te volgen. Onder deze brug is het net even wat dieper en grilliger, niet verkeerd! Een sardine op de fireball en een Salt Shaker aan de verticaalstok. Na een klein kwartier wordt mijn shad tegen gehouden, ik sla aan, voel zware massa en dan dringt het tot me door dat ik een fraaie tak te pakken heb…

Ik peuter verder, dan komt er plots een signaal van de bodem los richting mijn sardine. Ik kijk van mijn dieptemeterscherm naar mijn hengeltop, hartslag schiet omhoog. Zou er dan toch? SNOK! Met een enorme klap wordt de shad gegrepen, ik sla hard aan. Niet de massa waar je op hoopt als er iets richting je aasvis stijgt, maar vandaag doe ik het ervoor. Een 60er snoek knokt even stevig en mag na een plaatje weer zwemmen… 

Plots dan toch die beet

 Onderweg naar de plas geniet ik van de vele vogels op en rond het water. Het is lekker buiten zijn in het zonnetje. Ik besluit gewoon uiterst traag het wak op de plas uit te gaan vissen. Wie weet heb ik geluk en ligt er net wat moois.

Er is zoveel te zien...

En weer op jacht, net als ik overigens...

 Terug op de plas kam ik een half uur het wak uit. Een half uur lang op een stukje van vijftig bij vijftien vissen is niet bepaald enerverend. Roel en John zijn het wachten ook zat en we besluiten te kijken of we het wak kunnen vergroten. Door met een flinke hekgolf langs het ijs te varen groeit het wak razendsnel. Hadden we dit de hele ochtend gedaan dan hadden we nu op de goede taluds gevist. Dat, nu onbereikbare, stuk plas ligt namelijk wel open. Tsja, hadden we maar…

Er worden nieuwe stekken gecreëerd...

Of zijn de jongens gewoon leuk aan het spelevaren...? :)

 De rest van de middag speuren we door. We hopen op een vette wintersnoek, maar ook snoekbaars behoort tot de mogelijkheden. Met een dode voorn op de fireball en een 6″ shad aan de handhengel vis ik uiterst traag mijn hele GPS scherm roze. Eenmaal krijg ik een mooie felle knauw op de shad, maar helaas blijft de vis niet hangen. De rest van de middag? Lekker relaxed, super scherp gevist en genoten. Maar vangen… hmmm dat komt wel weer…

Elk stukje open water wordt uitgevist

Daar verderop, daar liggen ze... vast...

We hebben de zon zien komen en zien hem weer gaan

Op naar weer een heldere koude nacht

 Groet,
Volkmar Strikkers

Doorgaans vis ik op een kanaal om her en der de nodige snoekbaarzen bij elkaar te sprokkelen. Het slag vissen dat ik daar vang ligt zo rond de 55 cm en deze bevis ik met een parabolische verticaalhengel en een molen met 8 ponds dyneema. Dezelfde setup gebruikte ik ook op het meer; de vissen die ik daar haakte werden echter te vaak gelost. Op de een of andere manier werd de haak niet goed gezet bij de grotere kastelen. Het begon me te dagen dat het hier groffer moest. Een vismaat deed vaak al wat lacherig als ik met mijn speelgoedhengeltjes aan kwam zetten. Ik besloot een verandering in te zetten. Vandaag vis ik met een stevige spinhengel van 285 cm in de steun en in de hand een strakke verticaal hengel; beide hengels zijn voorzien van molens met 25 ponds dyneema. Het voordeel van een wat langere steunhengel is ook dat de shad een beter actie heeft; door bewegingen in de boot of door golven krijgt de shad een grotere uitslag met een langere hengel.

Gistermiddag was het hele meer ijsvrij maar aangekomen bij de helling bleek dat nog het nodige ijs gebroken moest worden om op het meer te kunnen komen. De thermometer stond vanochtend op -7,2 graden en het was windstil geweest. Dit had ertoe geleid dat praktisch het hele meer was voorzien van een dun laagje ijs. We wisten te traileren bij een zijvaart van het meer, het slootje naar het meer toe was ijsvrij omdat het stroomde.

Even een alternatieve route naar de visgronden zoeken.......

Bij het meer aangekomen was alleen de monding ijsvrij, een opening van 100 bij 150 meter. We waren dus genoodzaakt om daar te vissen. Stapvoets sleepten we onze rondjes langs de ijsrand met de shads op een diepte van 1 a 1,5 meter, windstil in de zon met het meer als een spiegel. Het bleef stevig vriezen en het zag er niet naar uit dat het meer bevisbaar zou worden. Op een gegeven moment zag ik voor de boot een rimpeling onder de ijsrand, geen kolk maar zeker activiteit van een vis. Toen we er langs voeren leek de shad aan de steunhengel vast te lopen. Snel contact zoeken maakte dat ik voelde toch vast te zitten aan iets dat bewoog. Na het aanslaan en een pittige dril kwam een geweldige snoek al snel boven. De vis was volledig over de shad geschoven en bleek met de staartdreg in de kieuwboog gehaakt te zijn. De vis bloedde hierdoor behoorlijk maar kon snel onthaakt worden en is gelijk zonder foto gemaakt te hebben terug gezet. Niet mijn grootste snoek maar wel één van de dikste snoeken die ik ooit gezien heb. Ik heb er goede hoop op dat deze vis het zal overleven. We vermoeden dat de gevangen snoek kort daarvoor vlak onder de ijsrand lag op te warmen in de zon.

Ik vis met een 6” kopyto River shad (bovenste shad van foto) met een speciale loodkop die ik jaren geleden eens gekocht heb. Doordat de kop zo licht is had ik er vaak last van dat shads om hun as gingen draaien maar omdat het vandaag windstil was konden we heel traag vissen en bleek het een uitstekende combinatie met juist dit type shad.

Super combinatie voor traag en ondiep vissen

Bij gebrek aan wind bleef het dunne ijslaagje intact; de vangdrang was echter groot en we wilden toch meer plekken proberen te bereiken en besloten dus door het ijs het meer op de varen. Na twee kilometer door het ijs gevaren te hebben kwamen we op de stek en door daar wat rondjes te varen en golven te maken ontstond er gelukkig een ijsvrije plek. Ook een lichte kabbel die op kwam zetten in combinatie met de zon die bleef schijnen hielpen hierbij. Al snel haakte ik hier een mooie snoekbaars in de rug maar op het moment van het scheppen zat deze blijkbaar te lichtjes gehaakt en wist te ontkomen. Op deze snoekbaars hotspot besloot ik er toch nog even een iets kleinere shad aan te doen (onderste van foto). Hierop kreeg ik de tweede aanbeet van de dag, een minimaal tikje, en bij het heffen van de hengel een lomp gewicht. Een prachtige snoekbaars ging al snel met mij op de foto. Het zwaardere materiaal leverde dus nu een 100% score!

Mijn aangeaste techniek werkt!

Mijn lering is dus dat het vertrouwen in het aas waar je mee vist en het materiaal dat je gebruikt van wezenlijk belang is. Zodra je ook maar enige twijfel hebt bij je aaskeuze zul je minder gaan vangen is mijn ervaring en is het dus de moeite om de zaken bij te stellen. Na deze visdag werd het me maar weer eens duidelijk dat alle details moeten kloppen bij deze manier van vissen.

Dit is niet het begin van een slecht verhaal of iemand die net terug is van 5 maanden vakantie op Hawaii. Nee, dit begint mijn manier te worden om de winter te accepteren. Want deze week heb ik echt voor het eerst gedroomd van het karpervissen met de broodvlok, in de zon, in mijn korte broek. En dat vond ik eigenlijk best schrikken. Dus heb ik besloten niet langer te zeuren over de kou, het ijs, de bevroren en besneeuwde trailerhellingen, de trage vis, nee: ik ga het vrolijk aanpakken!

Vanaf nu vind ik de winter leuk!

Dus toen ik vanochtend vroeg opstond om vanaf het huis van mijn ouders in de kop van Noord Holland te gaan vissen op één van de grote rivieren en 5cm sneeuw van mijn auto af moest halen zei ik tegen mezelf dat wit eigenlijk mijn lievelingskleur is en ik mijn hele leven al het liefst op rivieren vis! En toen ik bij Amsterdam was aangeglibberd en de mist opkwam heb ik Hendrik Jan gebeld en hem succes gewenst op het NKS want dat is toch veel leuker dan gaan zeuren over wat niet kan, namelijk vissen op het Noordzeekanaal in de mist……?

In ieder geval gaan Michel en ik vandaag lekker vissen, op zoek naar grote snoek en snoekbaars. Het is erg mistig als we het water opgaan dus we varen voorzichtig naar het gat waar we gaan beginnen. Dat gat blijkt na een paar dagen matige vorst nagenoeg helemaal dicht te liggen met ijs en vrolijk als ik nu ben over de winter heb ik hier een leuk videootje van gemaakt (zie later in dit artikel). We proberen verschillende technieken en plekken alleen doet de vis helemaal niets, geen aanbeet zelfs. Na wat ijs gebroken te hebben waar we een paar goede plekken kennen houden we het hier voor gezien. We gaan een stukje varen richting een ander groot water verderop. Na een lekker fris tochtje over een prachtige stille rivier met een waterig zonnetje dat begint door te breken komen we aan op de volgende plek. En hier blijkt dat zelfs deze grote plas nagenoeg dicht ligt. Nu ben ik dus heel vrolijk over de winter geworden maar toen ff niet; want waar moet je terecht op één grote ijsvlakte. We besluiten eerst maar eens een lekker erwtensoepje heet te maken. Daar knap je altijd van op en krijg je vanzelf weer ideeën. Terwijl de nodige grappen de revue passeren verorberen we onze warme lunch, lekker! Ondertussen steekt er een klein windje op, die waait het ijs wat uit elkaar waardoor bij de ingang een goede plek openwaait. Daar gaan we maar eens wat lijntjes trekken op het scherm van de GPS. Zowaar weet ik een paar aanbeten te forceren op een HT shad met een lekkere schoepstaart. Een aantal lossers worden afgewisseld met een paar visjes in de boot. Maar veel is het niet. Om een uur of vier besluiten we het voor gezien te houden. Een mooie winterse dag, maar het bleef wel rustig vandaag. Op naar het tegenovergestelde: een mooie zomerse dag, met veel aanbeten!

Als we rond de klok van 8 bij de helling arriveren blijken we zeker niet de enigen te zijn…. zeker een 20-tal boten liggen al op het water en wij zijn waarschijnlijk niet de laatsten. Wel is het nog behoorlijk mistig, maar met de wind die volgens de berichten op zou gaan steken zou dat vrij snel weg moeten zijn.

Als we het kanaal opvaren ben ik in ieder geval wel blij met mijn GPS en uit voorzorg monteer ik ook maar vast een radarreflector op de boot.  Uit veiligheidsoverweging kiezen we ervoor om eerst zeer dicht onder de kant te blijven om daar eerst maar eens wat inhammen en hoekjes uit te vissen. Het is geen weer om grappen uit te halen langs de vaargeul of op andere plekken met potentieel beroepsverkeer. Niet alleen hoor je die zelf bijna niet aankomen, de beroepsvaart zelf schrikt zich ook een ongeluk als ze je op het laatste moment zien varen.

Na een uurtje staat de teller op een paar visjes en wat laffe aanbeetjes als er wat berichten binnen komen dat de havendienst en de klpd het kanaal aan het schoonvegen zijn vanuit zijkanaal C.  Begijpelijke zaak, al helemaal omdat de mist in plaats van dat deze wegtrekt alleen maar dichter lijkt te worden.

Na een bak koffie in een havenarmpje samen met wat andere boten genuttigd te hebben besluiten we dan ook dat het beter is om van het water af te gaan. Ook al hebben we zelf de vaargeul gemeden, we kunnen wel begrijpen dat dit geen houdbare situatie is.

Bij de ingang naar de trailerhelling passeren we nog een klpd boot die ons gelukkig met rust laat, naar we begrepen hadden waren ze inmiddels met gele papiertjes van € 200 aan het strooien en die laten we liever aan ons voorbijgaan.

De resterende opties worden besproken, het gooimeer is naar verluid niet open omdat ijsgang het traileren onmogelijk heeft gemaakt en plassen en vaarten liggen veelal nog dicht.  De keuze is dan ook om terug naar Deventer te rijden en nog even op de IJssel te gaan kijken of misschien toch nog wat te zoeken rond Amsterdam. We besluiten het laatste, maar krijgen overal het deksel op de neus.

Om 3 uur draai ik de boot dan ook de garage in, vroeg wakker, 300 kilometer gereden en niet meer dan een goed uurtje gevist.  Niet echt een bevredigende uitkomst.

Vandaag gaan we slepen met doodaas. Eén hengel met een dobber en snoektakel, de andere hengel met een fireball jig vanuit de hand gevist of kort boven de bodem afgesteld. Aas bestaat uit dode voorns en sardines. Het kanaal kent een vrij kenmerkend symmetrisch verloop: tot 10 meter uit de kant ongeveer 1-1,5 meter diep en daarna 2,5 meter. De plekken die we zoeken liggen aan de kant en daar is het afwijkend qua diepte tot soms bijna 5 meter. We zijn dus continu bezig de dieptes van de aasvissen te verstellen om dicht bij de bodem te blijven.

Na een paar keer over deze plekken heen gevist te hebben krijg ik een aanbeet. De vis neemt veel lijn van de spoel dus ik sla snel aan. Een zwaar gewicht vertelt me dat er iets aan de andere kant van de lijn zit dat het niet eens is met de situatie. Een felle dril volgt en na een tijdje laat zich een 70-er snoek zien. Hij vocht alsof hij op de sportschool heeft gezeten, ik dacht echt dat ‘ie een stuk groter zou zijn! 

Fanatiek snoekje!

De stroming in het kanaal is ondertussen flink toegenomen. Het is duidelijk dat men probeert van het smeltwater af te komen door te spuien. Regelmatig hebben we last van vuil en driftend met de stroom mee komen de dobbers soms de boot inhalen….. Dit wordt iets te gek en daarom gaan we en paar kommetjes proberen waar we naast doodaas ook de kanten uitgooien met jerkbaits. In deze kommetjes ligt nog wel veel ijs en dat levert een leuk plaatje op: schots-vissen.

Schotsvissen!

Toch blijft het ook hier angstvallig stil en omdat het einde van de dag nadert gaan we terug richting trailerhelling waarbij we iedere brug nog even goed afvissen en ook een klein eilandje. Het blijft bij die ene snoek, en de grote zullen we dus weer even op moeten blijven wachten zeker nu de temperaturen de komende week weer lijken te gaan zakken. Straks zijn we allemaal ervaren in het schotsvaren…..

We worden ondertussen ervaren in het schotsvaren....

Rond 09:30 aan de helling is het plan, de ergste kou is er dan in ieder geval af  en met wat geluk hebben enkele nijvere mensen voor ons de helling dan al geveegd. Als we  rond dat tijdstip arriveren blijkt dit inderdaad het geval te zijn. 

Uitkijkend over het water zien we dat een groot gedeelte van de plas is dichtgevroren maar iets verder op de wat interessantere stekken lijkt het nog bevisbaar te zijn. Voor ons ligt een fikse ijsvloer, maar toch zie je links en rechts nog wel enkele sporen van boten die al op de plas zitten.  Jammer genoeg schuiven door een bescheiden windje de grotere schotsen zo weer tegen elkaar aan, maar het moet te doen zijn zo is onze inschatting.

Langzaam varen we dan ook de plas op waarbij we regelmatig dwars door de nodige ijsschotsen moeten varen om op het open stuk te komen. Bij de opening met de rivier is het gelukkig iets beter, hoewel de wind in die hoek staat en al het losgevaren ijs ook die kant op komt drijven. Dat gaat nog lollig worden vandaag :)

Lekker ijsvloertje

Toch gaan al snel de eerste hengels overboord en binnen niet al te lange tijd zien zelfs de eerste vissen de binnenkant van de boot. Als we ongeveer 10 minuten aan het vissen zijn slaat Jeroen vast op een ‘rare aanbeet’ waarna de hengel werkelijk hoepeltje rond gaat. Een zware vis stampt in de diepte en hangt er erg goed in, de dril duurt lang en regelmatig wordt er flink lijn genomen. Onze voorspellingen slaan langzaam om van snoekbaars naar snoek, maar gezien het zware hangen in de hengel en de lompe uithalen moet het wel een hele goeie zijn.

Als de lijn iets wegzijlt als teken dat de vis  bijna boven is zien we een groot bellenplakkaat aan de oppervlakte verschijnen en onze verwachting is dan ook dat we een hele dikke snoek gaan zien….. Tot onze verbazing komt er echter een blankvoorn van ca 25 centimeter omhoog. Het duurt even voordat we begrijpen wat er gebeurd is, maar als we de blankvoorn binnen hebben wordt de zaak al snel duidelijk. De rare frommel aanbeet was de blankvoorn die de hoofdhaak van de shad in de staart kreeg, de snoek moet er werkelijk naast gelegen hebben en zal meteen toegehapt hebben toen hij de voorn zag spartelen.

Een minder gelukkige blankvoorn na een aanvaring met een dikke snoek

Toch een beetje balend dat we de vis niet hebben kunnen zien en nog beter vangen, vissen we verder. Even later arriveert ook Volkmar Strikkers op de stek en we briefen hem kort over ons avontuur van zojuist.  Snoekvisser als hij is gaat er naast de vertikaalstok dan ook meteen een sardine op de bijhengel overboord :)

Rustig verder vissend vangen we links en rechts ons visje, echt wild is het allemaal niet maar het prachtige weer en de fraaie omgeving maken een hoop goed. Als we tussen de middag de traditionele shore lunch aanvangen zie ik al dat een leuke stek op de plas inmiddels vrij van ijs is en het voorstel is om daar na de lunch eens te gaan kijken. Op de plek gearriveerd blijkt er behoorlijk wat witvis te liggen en met veel vertrouwen gaan de aasjes dan ook weer overboord en vissen we verder. Ongeveer een uurtje later gaat mijn telefoon en ik zie dat het Volkmar is,  ‘We hebben een enorme snoekbaars’ is het bericht.  Aangezien Volkmar 100 meter verderop ligt gaat het gas open en terwijl Timo foto’s maakt kunnen we niet anders dan onder de indruk zijn van de vis.

Op de plank blijkt de vis 94 centimeter te zijn, iets minder groot dan gedacht door de flinke omvang maar een nieuw PR voor Volkmar, niet slecht voor de enige aanbeet op een dag.

Volkmar met een kasteel

Naarmate de dag vordert wordt ook het vissen taaier, de beet zat er al niet echt op en dat wordt in de middag dan ook zeker niet beter. Rond een uur of 4 besluiten we dan ook van het water af te gaan.

Terug naar de helling

 De dag erna belt Michel om te vragen of  ik zin heb om een paar uurtjes te vissen, de vang- en visdrang is na een aantal dagen buitenland vrij groot bij hem en gezien de plek waar getrailered moet worden gaat het alleen even niet lukken.  Even een paar rivierplasjes bekijken om te zien of we ergens nog een beet kunnen krijgen lijkt mij ook wel wat en zo dobberen we een uurtje later op een klein plasje waar we na 2 uurtjes vissen de eerste actie nog moeten krijgen. Na wat beraad besluiten we de boot nog even de sporen te geven en het enkele kilometers verderop te gaan proberen.

Ook hier blijft het lang rustig,  toch weet ik na enige tijd af te trappen met een maatse vis. Rustig doorvissend zonder enorm veel hoop op success is het dan toch Michel die zijn vangdrang bevredigd ziet met een werkelijk snoeiharde beuk op de vertikaalstok. Even later doorbreekt het 2e kasteel van dit weekend het wateroppervlak, een prachtige oude vis is het resultaat.

Michel met zijn kasteel

Omdat ik verder weinig tijd heb besluiten we om er een eind aan te breien. Het is mooi geweest.

Op een walkant met bassalt oeverbescherming kan het soms lastig zijn om met de BB te water te komen. Als je van te voren goed kijkt en dan probeert is er bijna altijd een plek waar het wel lukt.

Afgelopen zondag had ik samen met een vismaat het plan om ondanks het koude weer toch te proberen een snoekbaars te vangen. We vonden een mooie ijsloze stek en omdat er sneeuw lag konden we de BB mooi achter ons aanslepen om bij het water te komen.

Ondanks het bier en de rollades van de afgelopen dagen zat ik toch nog hoog en droog en er stonden geen golven dus dat scheelde helemaal. Het water was slechts 0.5 graad en al gauw waren op de dieptemeter meerdere hartverwarmende boogjes te zien.  De vertrouwde kopyto shad eraan geknoopt maar aanbeten bleven uit.  We dwaalden wat af van de stek en ik zei tegen mijn vismaat dat het toch bij de boogjes moest gebeuren.  Door wat sneller over de stek heen te schuiven en de shad lichtjes te heffen en laten zakken kwam dan toch ‘vanuit het niets’ een snoeiharde aanbeet.

Hierna nog met fin-s shads geprobeerd maar de aanbeten bleven uit, ik denk dat we er met spiering of andere aasvis nog wel enkele bij hadden kunnen vangen. Vaak werkt dat toch net even wat beter onder deze omstandigheden.

Inmiddels hadden we een 2 uur gevist en we spraken op een gegeven moment af nog een half uur door te vissen. Wat mij betreft lang genoeg want er was toen bij mij nog weinig bloedtoevoer naar de ledematen meer over.  Na het half uur snel uit het water en ons weer warm gelopen tijdens de terugtocht. Volgende keer van plan om een 5 mm neopreen pak aan te doen onder het ademende waadpak.

Sjoerd Huisman

Allemaal heel leuk die opwarming van de aarde maar ik denk dat het een hoax is. Net nu er wat ruimte was om eens stevig te gaan vissen is het water hard en sneeuwt het om de haverklap. Niet echt uitnodigende omstandigheden natuurlijk maar toch zijn we er nog diverse malen op uit geweest.

Over het algemeen zegt men dat de vissen niet bijster actief zijn bij koud water en helaas kunnen wij dat inmiddels volmondig bevestigen. Het vissen was overwegend taai,  een lund is niet gebouwd als ijsbreker maar het kan wel en als het erg koud is blijven vissen kennelijk ook minder goed hangen want een aantal aanbeten die we met hard werken wisten af te dwingen werden niet verzilverd.

Eerste kerstdag 2 uurtjes met Jeroen het water op geweest en dat resulteerd in een 70-er snoekje onder een brug vandaan.

De daaropvolgende maandag een dagje met Volkmar Strikkers afgesproken en die dag begon ook nog eens heel veelbelovend. Binnen 5 minuten een ferme beuk op een sardine aan de fireball en zowaar een dikke 70-er snoekbaars had zich in het hapje vergist. Helaas zette deze vis de toon voor de dag door net naast de boot alle ijzerwaren uit zijn bek te spugen en ons het nakijken te geven.

Een volgende aanbeet werd door mij bijzonder adequaat misgeslagen waarna ik overstapte op een grote 9″ fox shad met een extra scherpe dreg achterin. Al vertikalend langs het taluud leek het opeens alsof de megashad in het luchtledige verdween, je kon het vacuum dat de vis trok met zijn opengesperde bek bijna voelen. Omdat we op slechts 3 meter zaten te vissen kwam de vis na de aanslag al snel omhoog en konden we zien dat ik er een mooi dik varkentje aan had zitten. Na de nodige schermutselingen dan toch nog even met een dikke 80-er op de foto.

Hierna werd het stil en de paar aanbeten die we nog kregen werden vakkundig verprutst. Tot we met screaming devils aan de gang gingen en we een stil hoekje naderden, hier kreeg ik een rare aanbeet waarna er een forse hoeveelheid lijn van de reel werd getrokken en ik de vis helaas loste. Niet lang daarna was de beurt aan Volkmar die een vis trof die wel bleef hangen en gezien het stevige stompen leek er een leuke snoekbaars aan te komen. Helaas kwam er een schubkarpertje van een paar kilo omhoog die de dreg in de staart had zitten dus dat viel tegen.

Op oudjaarsdag bevisten jeroen en ik een door mij aangevoerde stek met de pen, ik had goede hoop op een paar aanbeten maar het bleef er bij 1 en wel op de vers aangeschaft casting corner penstok van jeroen. Helaas loste ook deze fraaie 70-er net naast de boot hetgeen een einde van het visjaar 2009 in stijl was.  De laatste paar weken bleven ze domweg niet hangen.

Voor 2010 staat het NKS hoog op de lijst, afgelopen weekend visten we successvol voor maar daarover later meer. Ook de reeds enige tijd geleden geboekte alligator gar trip komt steeds dichterbij en als het weer het toelaat hoop ik toch ook nog op een aantal dagen met fraaie wintersnoeken en straks in februari/maart weer de eerste grote snoekbaarzen op jerkbaits.

Ik wens iedereen in ieder geval het beste voor 2010 en wie weet komen we elkaar eens tegen op het water.

Hendrik-Jan Verheij