Het plan voor vandaag is simpel, stekken bevissen die in voorgaande jaren rond dit tijdstip ook produktief waren en hopen daar wat mooie snoekbaarzen vanaf te trekken.

Als we eenmaal voor anker liggen vliegen er dan ook al snel 4 pennen door de lucht en kan het wachten beginnen. Arno vist met een langzaam driftende montage die mooi over de mosselbank heendrift terwijl ik de montage wat zwaarder heb uitgevoerd (iets meer lood) waardoor ik zelf heel rustig en gericht de stek afvis door de pen telkens wat naar me toe te trekken.

Toch gebeurt er het eerste uur niet veel, we werpen een aantal malen opnieuw in en het is uiteindelijk Arno die een visje weet te strikken. Wat deze vis is overkomen weten we niet maar we hebben wel eens een knappere snoekbaars gezien. Toch is de kop eraf, dus we zijn er blij mee.

Arno met moeders mooiste

Met hernieuwde moed vissen we door maar het blijft rustig, ook verkassen naar enkele tientallen meters verderop brengt niet veel actie, dus ik stel voor om de stek vanuit een driftende boot eens uit te gooien met shads en jerkbaits. Na de nodige bomen en onderwater liggende obstakels te hebben gehaakt moeten we constateren dan ondanks al onze inspanningen het resultaat niet echt om over naar huis te schrijven is.

Het lastige tijdstip van de dag breekt ook nog eens aan, uur of 10 à 10:30, gaan we verkassen of maken we de dag hier vol ?  Als we hier nog een paar uur doorzetten dan loont het bijna niet meer om nog ergens anders naar toe te gaan. Na wat nadenken hak ik de knoop door, we gaan verkassen. Vlot traileren we de boot en een 45 minuten later dobberen we op een fiks grotere plas waar het doel snoek is en als we geluk hebben 1 of 2 ‘goeie’ snoekbaarzen.

De eerste stek die we aandoen wordt ook weer maximaal uitgevist maar helaas met als resultaat nul komma niks. Volgende stek is een ondiepe plaat die we af gaan slepen met fireball en dobber. Ik wijs Arno het plekje aan waar ik al diverse mooie  snoekbaarzen pakte en stuur rustig de boot die kant uit. Terwijl ik de fireball rustig boven de bodem laat zweven aan de handhengel blaast de wind ons een beetje lullig over de plaat heen wat er voor zorgt dat ik mijn dobber aan de sleephengel niet meer kan zien.  Een kort rateltje uit de Abu reel zorgt er toch voor dat ik mijn fireball hengel afsteun om te kijken wat er loos is en gelukkig kan ik melden dat mijn getakelde kolblei gegrepen is.

Snel zoek ik contact met de vis door strak te draaien waarna ik de haak zet. Ondiep gehaakte snoekbaars eigen komt er vrijwel meteen een dikke 80-er boven die helaas vrij beroerd gehaakt is, de achterste dreg van de takel zit zo te zien niet eens vast maar lijkt wel achter de harde kaakrand van de vis te hangen zonder echt te zijn ingedrongen.

‘Snel, scheppen die vis’ roep ik naar Arno die gelukkig niet aarzelt en meteen het rubber net eronder schuift waarna de haak vrijwel meteen lost. Uiteraard laat ik dit soort vissen liever even lekker kort onder de top knokken maar in dit geval was het ‘op zeker’ verspelen van de vis waarschijnlijk het resultaat geweest.

Mooie strakke vis

Na een korte fotoshoot gaat de vis weer terug en vissen we door, Arno krijgt een volger van een 60-er snoekje waarvan ik al voorspel dat die gaat blijven zoeken waar die shad gebleven is en op zeker een fireball of dobbermontage gaat pakken. Binnen 3 minuten krijg ik mijn gelijk als mijn dobber onderplopt en een snoekje van exact die afmetingen even boven water mag kijken.

Zoals zo vaak de laatste weken is dit helaas de laatste aktie die we de hele dag krijgen, wat we ook proberen we weten geen beet meer te krijgen. Om 16:45 gaan we er dan ook af en mogen we beiden in de file aansluiten. 2 wateren bevist, 3 vissen totaal waarvan 1 het toch wel de moeite waard maakte.

Rond 09:30 aan de helling is het plan, de ergste kou is er dan in ieder geval af  en met wat geluk hebben enkele nijvere mensen voor ons de helling dan al geveegd. Als we  rond dat tijdstip arriveren blijkt dit inderdaad het geval te zijn. 

Uitkijkend over het water zien we dat een groot gedeelte van de plas is dichtgevroren maar iets verder op de wat interessantere stekken lijkt het nog bevisbaar te zijn. Voor ons ligt een fikse ijsvloer, maar toch zie je links en rechts nog wel enkele sporen van boten die al op de plas zitten.  Jammer genoeg schuiven door een bescheiden windje de grotere schotsen zo weer tegen elkaar aan, maar het moet te doen zijn zo is onze inschatting.

Langzaam varen we dan ook de plas op waarbij we regelmatig dwars door de nodige ijsschotsen moeten varen om op het open stuk te komen. Bij de opening met de rivier is het gelukkig iets beter, hoewel de wind in die hoek staat en al het losgevaren ijs ook die kant op komt drijven. Dat gaat nog lollig worden vandaag :)

Lekker ijsvloertje

Toch gaan al snel de eerste hengels overboord en binnen niet al te lange tijd zien zelfs de eerste vissen de binnenkant van de boot. Als we ongeveer 10 minuten aan het vissen zijn slaat Jeroen vast op een ‘rare aanbeet’ waarna de hengel werkelijk hoepeltje rond gaat. Een zware vis stampt in de diepte en hangt er erg goed in, de dril duurt lang en regelmatig wordt er flink lijn genomen. Onze voorspellingen slaan langzaam om van snoekbaars naar snoek, maar gezien het zware hangen in de hengel en de lompe uithalen moet het wel een hele goeie zijn.

Als de lijn iets wegzijlt als teken dat de vis  bijna boven is zien we een groot bellenplakkaat aan de oppervlakte verschijnen en onze verwachting is dan ook dat we een hele dikke snoek gaan zien….. Tot onze verbazing komt er echter een blankvoorn van ca 25 centimeter omhoog. Het duurt even voordat we begrijpen wat er gebeurd is, maar als we de blankvoorn binnen hebben wordt de zaak al snel duidelijk. De rare frommel aanbeet was de blankvoorn die de hoofdhaak van de shad in de staart kreeg, de snoek moet er werkelijk naast gelegen hebben en zal meteen toegehapt hebben toen hij de voorn zag spartelen.

Een minder gelukkige blankvoorn na een aanvaring met een dikke snoek

Toch een beetje balend dat we de vis niet hebben kunnen zien en nog beter vangen, vissen we verder. Even later arriveert ook Volkmar Strikkers op de stek en we briefen hem kort over ons avontuur van zojuist.  Snoekvisser als hij is gaat er naast de vertikaalstok dan ook meteen een sardine op de bijhengel overboord :)

Rustig verder vissend vangen we links en rechts ons visje, echt wild is het allemaal niet maar het prachtige weer en de fraaie omgeving maken een hoop goed. Als we tussen de middag de traditionele shore lunch aanvangen zie ik al dat een leuke stek op de plas inmiddels vrij van ijs is en het voorstel is om daar na de lunch eens te gaan kijken. Op de plek gearriveerd blijkt er behoorlijk wat witvis te liggen en met veel vertrouwen gaan de aasjes dan ook weer overboord en vissen we verder. Ongeveer een uurtje later gaat mijn telefoon en ik zie dat het Volkmar is,  ‘We hebben een enorme snoekbaars’ is het bericht.  Aangezien Volkmar 100 meter verderop ligt gaat het gas open en terwijl Timo foto’s maakt kunnen we niet anders dan onder de indruk zijn van de vis.

Op de plank blijkt de vis 94 centimeter te zijn, iets minder groot dan gedacht door de flinke omvang maar een nieuw PR voor Volkmar, niet slecht voor de enige aanbeet op een dag.

Volkmar met een kasteel

Naarmate de dag vordert wordt ook het vissen taaier, de beet zat er al niet echt op en dat wordt in de middag dan ook zeker niet beter. Rond een uur of 4 besluiten we dan ook van het water af te gaan.

Terug naar de helling

 De dag erna belt Michel om te vragen of  ik zin heb om een paar uurtjes te vissen, de vang- en visdrang is na een aantal dagen buitenland vrij groot bij hem en gezien de plek waar getrailered moet worden gaat het alleen even niet lukken.  Even een paar rivierplasjes bekijken om te zien of we ergens nog een beet kunnen krijgen lijkt mij ook wel wat en zo dobberen we een uurtje later op een klein plasje waar we na 2 uurtjes vissen de eerste actie nog moeten krijgen. Na wat beraad besluiten we de boot nog even de sporen te geven en het enkele kilometers verderop te gaan proberen.

Ook hier blijft het lang rustig,  toch weet ik na enige tijd af te trappen met een maatse vis. Rustig doorvissend zonder enorm veel hoop op success is het dan toch Michel die zijn vangdrang bevredigd ziet met een werkelijk snoeiharde beuk op de vertikaalstok. Even later doorbreekt het 2e kasteel van dit weekend het wateroppervlak, een prachtige oude vis is het resultaat.

Michel met zijn kasteel

Omdat ik verder weinig tijd heb besluiten we om er een eind aan te breien. Het is mooi geweest.