For all our international (fishing) friends and most of all our host Stein-Erik, we wrote an English summary of our week fishing in Lyngseidet. It is a summary of the articles published over the last week in Dutch. Enjoy!

Day 1

My son Bram shares my passion for fishing. The last years a group of friends went for a week fishing in spring in (a.o.) Texas, Gambia en Norway. As present for finishing his secondary school well, we took him fishing “with the man”. We went 17-24 June 2011 to Sørheim Brygge in Lyngseidet, near Tromsø in Norway, well above the Arctic circle with a party of 4: Bram, Ben, Max and Roel.

From Amsterdam to Tromsø is a flight of two times two hours, with a step-over in Oslo. SAS airlines allows for 1 piece of 23kg luggage, which requires careful planning and packing of clothes and tackle. An extra piece costs 30€/piece one way. Max and Roel have fished before at Sørheim Brygge in 2009. The combination of good lodging and boats, variety of fish and the chance to catch “big-ones” made the choice easy for Bram.

In Tromsø, Stein-Erik is waiting when we arrive, a ride of 90 minutes and a ferry-crossing of one fjord gets us to Lyngseidet. We are about 5 weeks later in the season then two years ago, the snow has melted away at the lower altitudes, the sun is shining abundantly and we have 24 hours of light per day in June.

We swiftly get our rods ready and go for the first groceries. We are reminded living in nature up here, as we see a moose grazing next to the supermarket, before turning into the woods as it sees us. Ben is a professional master-chef. His first decent size cod, he caught in front of the house, turns into a very fresh evening meal. At 10 in the evening we decide for a first short session under the midnight sun.

For all international readers I made a table with fish names later referred to with their English name:

According to Stein-Erik the week before a group had a nice catch of wolffish, as they caught 40 in a week. We decided to cross the fjord to a 35 meter deep spot, where we caught wolffish two years ago. We have a perfect control of the drift of the boat (1-2 km/h), back trolling at 700 rpm using a drift anchor at the front to control speed. We go for jigging on the bottom, using 15 to 25 cm long shads in either black-white or blue-white colors on 70 to 180 gram jig heads, mounted with a 1/0 stinger treble at the back of the shad. Pretty quickly the first fish see the inside of the boat: small redfish, coalfish and cod. Than follows a firm bite of a wolffish, followed by a characteristic fight. The first few meters the fish furiously tries to reach the bottom, after that it’s a steady lift & wind upwards. After the first fish we get going, due to the controlled fishing we feel the first “taps” before the bite. A couple of times we are busy with a double-hook-up wolffish. In between other fish, Ben hooks the largest fish: an 98cm-wolffish. The midnight sun has dazzled our sense of time, its 4 a.m., we have been up for 23 hours, the wolffish counters stops at 17, and we decide to go for a short 6 hours sleep.

Day 2

When we wake up is it gloriously sunny weather. The northerly wind brings polar wind, due to which it is 12 degrees, but it feels great and I put on my shorts. The morning session of day 2 we start at the spot we stopped a couple of hours before, but activity is merely gone, Max lands one wolffish. We decide to go south, deeper into the fjord to a place Stein-Erik indicated.

The place is a “shallow” ridge of 70-90 meters deep, running across the fjord. Roel sends a pilker to the bottom and hooks up to a nice fish. Then Ben hooks a small cod at the bottom and while reeling in, the cod is about 20 meters below the surface, Ben speaks the memorable words “hé, this feels like a different fish” when his rod tips starts to bend deep and meters line are being dragged from the reel. A big-mamma cod grabbed the small fish on its way up. The first 1 meter+ cod sees the inside of the boat. We quickly see what the situation is in the water: in the upper layer of the water big schools of small herring dwell, below which at 10 – 20 meters depth big cod hunt for them. The black & white shads are sometimes already grabbed on the way down. Usually we reel them up at constant speed, after which they quite often get grabbed violently. This is the beginning of a fishing “party”. At a certain moment we have a triple hook-up 1 meter+ cod, something that later would happen again. Bram first time on the rod results in a violent bite, he has to hold the rod with both hands. After his biggest fight every a 121 cm cod surfaces an improvement of 80cm of his personal best.

Things happen so quickly that we sometimes forget to take a picture of what otherwise would be a trophy fish. As a matter of principle we fish catch & release. Max looses a big 120 cm + cod in the surface a somewhat later Ben lands the biggest of the session: a sturdy 132 cm cod. After recovery from his fight with the 121 cm cod, Bram tries his luck again and immediately hooks up to a 109 cm cod. At the same moment Ben catches another big one, so we shoot a picture of them together. We all have lost track of time. It is around 6 p.m. in the mean time and we are hungry! What a session, all 4 have caught a new personal best for cod, with 34 fish in the boat of which half passed the 1 meter mark.

Day 3

When we arrived in Lyngseidet Stein-Erik gave us a long-term weather forecast: two days of good weather, followed by over skied, rainy days. I can turn a long story short, the weather is extremely variable, the long term forecast not very reliable, but the web site www.yr.no provides hourly forecasts that are very valuable for planning your fishing and resting. Due to the forecast we decide to take a short rest of 4 hours to maximally enjoy the good weather, when waking up at 4 we feel like vampires, as the sun is brilliantly shining.

We pick up the fishing where we left it the night before. Whilst Max and Roel are preparing their rods, Ben already sends his shad down, which immediately gets arrested by a formidable opponent. Time after time line “screams” from his reel, a while later we see the culprit: a 110 cm coalfish.

After a quick start the morning passes by at a slower pace, a near meter and a 118 cm cod are the most memorable catches. For lunch we eat cod filet, when eating it this fresh, it tastes completely different and non-fishy as we normally eat at home.

We want to use the sunny afternoon for a new target: halibut. We go for a drift over a 20 to 30 meter deep sandy shallow, hoping we encounter a sunbathing halibut. One of the rods is rigged with live bait, using a small coalfish hooked between the dorsal and tail fin. The other fish reeling up shads at a swift pace. Ten minutes in the drift we see a meter of line being pulled of the reel with the live bait. Roel feels the line, but only the bait is gone. We end the session on the cod-spot where we caught another 8 “just under a meter” cods before turning home. We feel that we only slept 6 hours in the last two days. We turn in for a nice nap, as wind and rain are forecasted for the coming hours.

Day 4&5

The alarm clock sounds at 9 the following morning, the rain has refreshed the air, the water is like a mirror. We decide for a long 45 mins run north towards the island Uloya. A while ago we heard from fishing friend they caught some nice halibut at that place. The boats at Sørheim Brygge are 19ft aluminum boats equipped with 50 hp Yamaha outboards, which run at 45 km/h under these conditions. We quickly spot the place, also a local fisherman’s favorite, who has placed a net at the 20 meter depth line. We start making drifts from 65 up the slope to 25 meters depth. We find most fish at 35 meter, in five drifts we catch two dozen cod of around 50 to 70 cm and some small coalfish. In the mean time the wind picks up, and we decide to start moving half-way back. This is a place similar to the “cod-spot” with a shallow ridge running across the fjord. Due to the hard wind and waves we all go pilking and catch half a dozen of haddock at exactly the same spot as two years ago. It will be the only haddock we catch this week. As wind is further picking up we go to a lee spot on the corner of Lyngen and Kaa fjord. This is pleasant about Lyngenfjord, irrespective of direction; one can always find a fishable spot. Quickly Roel hook up to a couple of wolffish, number two poses in the very clear water:

Meanwhile it has turned 6 p.m., dinnertime, we reel in our lures. Max’ shad is being grabbed on the way up after which the fish decides to go for the bottom. The ugly stick rod and the Speros 6000 reel can only protest loudly. It is around 35 meters deep at the spot and on the second time up, at around 10 meters depth the fish decides to go for the bottom again. Max is meanwhile at 110% concentration, it would be,…. But in the surface we see the fish. YES !! A halibut, Max’ first one ever. What an end to this session.

Back in Lyngseidet, Ben serves coalfish steak, enrobed with bacon, fiercely seared then simmered till ready. The sauce is made of bacon fat, sour cream, mustard and shallots, all washed away with a Mack-beer from the world most Northerly brewery (so-much for the Jamie-Oliver contribution) we can recommend everybody to go fishing with a chef.

We only allow ourselves two hours of rest, as the weather is forecasted to be very bad from 5 a.m. We pick up the fishing again at the corner of Kaa fjord, we have a nice catch, Roel another two wolffish, Bram a nice cod, Max catches his 3rd ling and Ben a cusk. This night the place however is mosquito invested, time for another spot. At our cod-place (Svarthaug) Ben lives up to his new name “mister-first-in-last-out”, whilst Max and Roel are figuring out how to control the drift of the boat this time, Ben is already hooked up to a sizable opponent, making his reel scream. Time after time, line disappears into the depth, we suspect a big coalfish again, but it turns out to be a thick 110cm cod that pulls 17 kg’s from the unster-scale.

The meter-cod re-appears. Max and Roel catch one each before having an entangled double-hook-up meter cod. Apart from a gaff-piercing for Roel, this causes no difficulties. As Ben applies the band aid with Roel, Max, within 10 seconds has his rod fully bent. It takes him a good 10 minutes before we see a formidable 121 cm coalfish appearing in the surface, such violence!

Now max had stated before the trip that his goal was a relaxing week of fishing, with possibly as “cherry-on-the-pie” either a halibut or a large coalfish. He realizes both “cherries” within a time frame of 8 hours! At 5 a.m. everybody feels pretty tired, we have been fishing for 16 of the last 18 hours, wind is picking-up, time to go home. When half an hour later we have sorted the boats and gear and having a night cap, the big rains starts, spot-on planned! The weather forecast for the coming 24 hours doesn’t predict much good, well that’s all in the game. Several holidays in Norway have learned me that in a week, there is always a days like this. We use it for a nice long sleep, a good meal and getting our fishing gear back into order.

The big cod have the habit of rolling in the surface. The one meter, 65lbs fluorocarbon leader hold well, but the 150 lbs cross-locks have a tendency to break open, as they are not designed for horizontal force, due to the rolling, instead of vertical

With our gear in order, a game, a light meal, we take another nap and set the alarms for 4 a.m. as the weather will be good again.

Day 6

We start at the corner of Kaafjord again, yielding some nice cod, ling and coalfish. Our desire for a tough cod makes us move to the cod-place again. And yes ! They are still there, Max hooks up to a nice one, as the first rays of sun start breaking through the clouds.

Soon there after the sandeel of Roel get grabbed by a meter cod, next throw after the picture deliver directly a next meter cod, what a feast!

Bram noted on the way from our house that near a little island in the fjord, schools of fish were visible on the fish finder at a depth of around 25 meters of water. We decide to have a look at the place. Huge “clouds “of small coalfish dwell at the bottom, being hunted down by mid-size cod. Pretty quickly we have the first 60-80 cm cod in the boat. After lunch we pick-up the fishing at the same spot. Over lunch we phoned with John, who told us that at Soroya people go trolling with cut-bait shads over 20-30 meter sandy spots for halibut, a plan worthwhile trying. We prepare the heavy gear. A 30 lbs rod with a 321 Penn reel and 50 lbs tracer braid, you never know if a “big-one” strikes. Whilst Bram gets the boat to trolling speed of 4-5 km/h, I see after 10 second a couple of profound “taps” on the tip of the rod. I reel in to inspect,  undoubtedly fish, a while later we see the culprit, as a small halibut grabbed the cut-bait.

Strengthened by this result we continue and catch a few 70 cm cod in this way. Further fishing around the island yields some cod, coalfish and wolffish, never knew that the latter also dwells on sandy spots.

Day 7, the final day

It’s Thursday, our last fishing day of the trip, we pick up the fishing where we left it yesterday, near the island. The large schools small coalfish are still at that spot; Bram snags one with a pilker that on the way op results in an over-bite by a cod. As it is the last day I decide to experiment a bit, remove the shad from the jig head and hook a small coalfish on the treble stinger hook. The little one has only spend 10 second at the bottom when an 80 cm cods arrest the little, unaware of the treble in its back. The trolling and live baiting show that there is plenty of scope to experiment with the cod fishing. At the top of the slope at 20 meters depth Bram hooks-up to a so-called kelp-cod. Living between the seaweed, the diet of shrimp results in a red-orange color. Beautiful.

We decide to go trolling once more, rod ready, boat at speed, it’s around 25 meters deep and I decide to give 30 meters of line. Now that is easy with tracer braid with alternating flame and moss green pieces each 75 cm. I count till 20 as the pieces of flame green come by, 18, 19, 20, I lift the lever on the reel, wham! What a take, guys, put the boat in neutral, we have fish on (within 10 seconds) A drill of exactly 30 meters shows that a massive 116cm cod took the cut-bait shad.

We continue trolling on another sandy spot that yielded a halibut two years ago as Ben catches a 70 cm cod on a 400 gram cut bait shad. It is almost like pike fishing, where the bait hardly can be big enough.

For the very last time we move to the Kaafjord corner, trying to help Bram to a bigger wolffish than he caught so-far. Ben, mister “in-first-out-last” throws in his bait, before we even have a steady drift. Whilst he thinks he is stuck to the bottom, it shows that the fixed point starts moving. How lucky can you be when a formidable 118cm cod appears at the surface. We have a varied catch, unfortunately not a big wolffish for Bram, as we go for our last supper to our house. We urge Ben (mister-last-out) to reel in as two second after he jokingly said “and now the big “wack” comes”, bang! A fish that immediately heads for the bottom grabbed his bait, yes indeed a halibut. We are convinced now that Ben has used all his fishing-luck in one week, no more meter-pike for him back home this year, Ben couldn’t care less.

We won’t cook our last supper ourselves and in the Lyngseidet metropolitan area that means the choice between a sausage at the petrol station and a hamburger-fries at the local supermarket, we decide for the latter, guess what, it tasted great. Back in the house, we pack everything that is not needed for the trip back and the very last fishing session, which is dedicated to getting Bram a big wolffish. We choose the 35 meter depth line at the opposite side of the fjord. We are hopeful for Bram, who is pumping a sizable fish to the surface, would it be? No it’s a big cusk that had us hope for a while. In a very pleasant evening, we have a very nice catch of wolffish. Near the island, which we visit for the very last time, I catch two very nice cod, but start to be unsure whether I enjoy the catch or regret the muscle that I really start to feel now. It’s after midnight, where Max shows to be the oldest and wisest: ‘Guys we reel in now, it has been enough’. Back home we take care of the last bits of Beerenburg and whisky and turn-in, the alarms are set for 5.30h. After cleaning the house and the final packing, Stein-Erik brings us to Tromsø. The whether is beautiful, as I stand on the bridge, looking back, the sad feeling of good-bye, but with the first spark of a new plan for the next timing lightening up.

Gr Roel, Bram, Ben & Max

.
Voorbereiding en de reis. 
Wij hadden in 2009 al eens eerder in Lyngseidet gevist, een afspraak was met een telefoongesprek met Stein-Erik Eliasson en een bevestigingsmail snel geregeld. De keuze voor de reis is of met de auto; voordeel: je kunt veel meenemen, nadeel het is een autoreis van 3100 km en een uur of 35 sturen (enkele reis) . Wij hebben gevlogen met de SAS, voordeel : Amsterdam – Tromso is twee keer 2 uur vliegen met een overstap in Oslo, nadeel je kunt op een ticket 1 stuks baggage van max 23 kg inchecken. Je hengelkoker of een ander stuks baggage is 30€ / stuk enkele reis extra bijbetalen.  Een goede checklist en afspraken “wie neemt wat mee” en maximaal handbagage mogelijkheden benutten zijn noodzakelijk om binnen de 23 kg te blijven. Mocht de nood aan de man komen, dan is er in Lyngseidet een afdeling met visspullen in de plaatselijke sportwinkel en supermarkt.

.
De boot. 
Camp Lyngen / Sorheim Brygge heeft  vijf Kverno 19voets boten van 4mm gelast aluminium met een 50pk Yamaha buitenboord motor en GPS/dieptemeter. Bij gladde zee lopen deze boten ongeveer 45 km/h. Dat geeft een radius van ongeveer 20-30 km van Lyngseidet, als je maximaal een half uur tot 45 minuten wilt varen naar de visplek.

Ruime en snelle Kverno boten

.
Voor de zeegang in het fjord zijn deze boten prima geschikt tot een windkracht 4 tot 5. Het aller belangrijkste aan het vissen is het controleren van de drift, waarbij een driftsnelheid van ongeveer 1 tot 2 km/h ideaal is. Bij een langzamere snelheid wordt erg weinig bodem of water afgevist.  Bij een hogere driftsnelheid ga je onnauwkeurig vissen, is het moeilijker de bodem te houden,  gaat je lijn meer diagonaal staan en kom je vast te zitten in vislijnen van de anderen. Dit is te compenseren door zwaardere pilkers, lood of loodkoppen te nemen, maar dat gaat ten koste van nauwkeurigheid en uiteindelijk van vis.  Bij windkracht 1,2 kun je de boot laten driften. Bij windkracht 2,3 is een driftzak een absolute must om de drift te vertragen.  Bij een grotere windkracht is door combinatie van driftzak en backtrollen een zeer stabiele boot en gecontroleerde driftsnelheid te bereiken.

.
Hoe Noren vissen. 
Noren zie je traditioneel op twee manieren vissen. Als eerste met de handlijn:  een grote haspel met 2 mm dik nylon, een 300 gram gewicht of pilker aan het einde, met daarboven 6 tot 12 gummimaks, veertjes of blinkertjes. De Noren varen langzaam door het fjord met een meter of 40 handlijn achter de boot dat al of niet met de hand naar voren/naar achter gevierd wordt.  Soms wordt de handlijn recht de diepte ingestuurd en van de bodem weer opgehaald. Effectief ?  Toen ik een lijn door een grote school makreel haalde tijdens mijn eerste Noorwegen vakantie en er 12 makrelen aanhad, schoot dat lekker op, maar was het onthaken tricky. Waneer Noren met de hengel vissen is dit vaak een korte (6 voet) 20 ponds hengel  met een pilker  met daarboven 2 tot 4 gummi’s of iets  dat blinkt. In 9 van de 10 gevallen wordt boven de bodem gejigd/gepilkerd op 30 tot 90 meter water. Werkt dat ? Er is best een visje te vangen, wij vingen duidelijk kleinere vis bij de bodem dan in hogere water lagen, iets dat de eerste DA groep op Soroya ook had meegemaakt.

.

Hengels, molens, reels & lijnen. 
Wij hebben voor 90% van onze tijd gevist met een 7 of 8 voets hengel in de 10-20 lbs klasse (cwt 50-120 gr), een 20 lbs gevlochten lijn, een 6000 series molen of een reel (type Penn 310 GT). 

De hengels

.

Kun je op grote gul lichter vissen ? Vast wel, je hebt lange drills, de kans is groter dat vis uitgeput is en niet meer terug wil/kan  wanneer je catch & release wilt vissen. Een medium spinhengel is reuze geschikt om met bijvoorbeeld een asp spinner kleine (aas) vis te vangen.  Ik zou niet onder 15lbs gevlochten  lijn gaan, niet onder een 4000 series molen en een ABU record 61 reel had in 2009 een volledig kromgetrokken binnenwerk na een week vissen. Een lichte karperhengel of een zware feeder is dikke pret vanaf de kant op platvis of kleinere gul. Moet je zwaarder vissen ?  Voor gul niet.  De drill van een dikke 116 gul die we vingen toen we trolden op heilbot met een 30 lbs hengels, 30 lbs gevlochten lijn en een 321GT Penn reel was in 3 minuten gepiept  en de vis had weinig in te brengen.  Voor heilbot tussen 90 en 150 cm is zo’n uitrusting echter op zijn plaats. Vissen met nylon lijn? Ik raad het af.Teveel rek voor de dieptes waarop je vist, je voelt aanbeten niet/minder etc.  De kleur van de lijn? Mossgreen is slecht te zien tegen de achtergrond van het water, flamegreen of rood al veel beter. Ook visten we met tracerbraid van Berkley  dat om de 75 cm verandert de kleur van Flamegreen in Mossgreen, wat het tellen/mikken op een waterdiepte vergemakkelijkt. Is de kleur van de lijn van invloed op de vangst? Niet dat wij hebben kunnen zien.  Wij hebben gevist met hengels met een duidelijke parabolische actie  en met vrij strakke hengels. Van langdurig jiggen met een parabolische actie ga je op een gegeven moment merken, omdat je elke keer weer de buiging in de top moet trekken, dit gaat beter met een strakke hengel. In een stevige dril, zeker met gevlochten lijn, dempt een zachte hengel veel meer dan een strakke hengel die behoorlijk staat te stuiteren in een dril. Uiteindelijk blijft de hengelkeuze een kwestie van voorkeur.

.
Onderlijnen en wartels.
De meeste problemen tijdens onze vistrip hebben we gehad met de onderlijnen, met name de wartels.  Aan de hoofdlijn knoopten we een tonwartel, van een 100-150 lbs klasse (lekker stevig) met daaronder een dikke meter 65 lbs fluorocarbon (gecrimpt met een zgn double-sleeve).  Ondanks dat gullen geen grote tanden hebben, zit er genoeg raspende werking in de bek om de hoofdlijn te beschadigen.  Gullen hebben ook de neiging te draaien in het oppervlak, waardoor zware quicksnaps maar ook zware (150-200 lbs) cross-lock wartels openbogen, aangezien ze niet gemaakt zijn om bestand te zijn tegen grotere horizontale belasting, in ons geval veroorzaakt door draaiende gullen.Wij hebben op deze wijze een aantal vissen en shad verloren. . In Soroya werden shads en pilkers direkt op de fluorocarbon hoofdlijn geknoopt (mogelijkheid 1),  de laatste dagen hielden zware splitringen het ook goed uit (mogelijkheid 2).

.

Shads, stingers, pilkers, gummimaks
 Deze vistrip hebben we het meeste gevangen op grote shads van een centimeter of 15 -20 met een uitbundige staart-actie. De zwart-witte  Fox-pro shad van 20 centimeter was de absolute kampioen. Zwart-wit en in mindere mate blauw-wit waren de duidelijke favouriete kleuren. Wij denken dat dit kwam omdat de gul op kleine koolvis, die tijdens ons verblijf in grote getale aanwezig waren in de fjord, aasde. De shads lijmden we op een torpedo vormige loodkop van 180 gram. 

Het shad "menu" van deze trip

.
Onder de 125 gram vindt ik echt te licht, moeilijk bodem te houden, lijnen die onder de boot door gaan lopen etc. Ronde loodkoppen zijn geen optie omdat deze niet gestroomlijnd genoeg zijn. Door deze extra weerstand zal je aas nog steeds langzaam zakken, en blijft het een hele klus om de bodem te houden. Voor loodkoppen  geldt: goedkoop = duurkoop. Veel te veel loodkoppen hebben waardeloze (zachte) haken in gegoten. Zoek liever wat verder (bijvoorbeeld hengelsport Volendam) die zelf loodkoppen gieten met Gamakatsu haken. Op de shads hebben wij altijd met een stinger gevist. Twee van de drie vissen vingen we op de stinger.  We gebruiken een 1/0 gamakastsu dreg gecrimpt met een 40 lbs 7-stand  aan de loodkop. De 40 lbs 7-stand bleek aan de lichte kant, brak 2 maal en is gevoelig voor kinken. 30 lbs Rozemijer carbon-wire onderlijn voldeed prima.
Bram heeft een aantal dagen met een pilker gevist. Noren hebben een grote voorkeur voor “Solvkroken” pilkers, ze zijn in Lyngseidet zelfs bij de supermarkt te krijgen.  Voordeel is dat ze relatief makkelijk bij de bodem te vissen zijn. In 2009 visten we twee dagen ermee toen er harde wind/ruige zee was. Ook gingen de kunstaas “must-haves” van Visma 2011 mee naar Noorwegen. De eerste DA groep had op Soroya heel goed gevangen met saltwater sandeels.  Roel heeft met de 150 grams versie gevist en er de nodige zeewolven op 30 meter diepte meegevangen, maar ook een paar grote gullen in de hogere waterlagen. Voor het vissen dieper dan 50 meter is het mij wat te licht. De tweede must-have was de cut-bait herring van Savage gear. We hadden de 270 grams en de 460 grams versie bij ons.  De 460 grams versie is voor de bodybuilders onder ons (scheelt een maandje sportschool), alhoewel we een paar aardige gullen vingen toen we trolden met cutbaits.

Trollend gevangen aan een cutbait!

.
 De 270 grams versie is goed te vissen. Met de “puffin” kleur werden een paar leuke gullen gevangen.  Het is wat zwaarder vissen, maar het vangt wel en is ook erg geschikt voor het vissen in wat heftiger  weer.

.
Minder gebruikelijke vistechnieken. 
Halverwege de vakantie werden we gebeld door John die wist te vertellen dat er op Soroya getrold werd met Cutbait herring shad en aardig heilbot mee gevangen werd.  Wij hebben een uurtje of 4 getrold over zandplaten van een meter of 30 diep, met een heilbotje , 4 aardige gullen en 1 grote kabeljauw  als resultaat.  Toen wij op de laatste dag gul vingen in de buurt van een grote school kleine koolvis, was het eerste experiment met levend aas binnen 20 seconden raak, toen een 80 cm gul een klein koolvisje te grazen nam. De overbeet-aanbeet van Bram en Roel doen vermoeden dat er prima met aasvis gevist kan worden.  Beide technieken smaken naar meer.

.

There ain’t  good fishing where the fish ain’t.
Dit was een gevleugelde uitspraak van Rex Hunt.  Net als in 2009 vingen we zeewolf op een diepte van 30-35 meter.

Goed begrip en gebruik van je dieptemeter levert (veel) meer vis op!

.
Deze vakantie leerden we dat zeewolf ook aanwezig is op zandplaten op deze diepte.  Praat met mensen over hun viservaringen in het fjord van de laatste weken.  Stein-Erik doet zijn best goed te volgen wat werkt en wat niet. Wij hadden het geluk dat wij op de plek die Stein-Erik suggereerde, Svarthaug, snel begrepen wat er aan de hand was: grote scholen jonge haring en koolvis in de bovenste 20 meter water met daaronder kabeljauw en een paar koolvissen aan het jagen. In de eerste dagen hadden we gezelschap van een groepje bruinvissen die het ook op de scholen kleinere vis voorzien had. Wij hebben het meest gevist door shads af te laten zakken naar een meter of 30-40. De shads werden soms  al in het afdalen gegrepen. Vanaf 40 meter diepte draaiden we de shads met een rustig tempo naar boven, waar ze soms tot vlak onder de boot gegrepen werden.

.
Slotopmerking. 
We hopen dat bovenstaande samenvatting bijdraagt aan een geslaagde vistrip in Noorwegen, we hopen dat jullie net zoveel plezier beleven als wij hebben gedaan.

.

Groeten Bram, Max, Ben en Roel.

Kort daarna wordt een sandeel van Roel in het afzakken onderschept door een meter gul, snel een foto. De volgende worp levert direct weer een dikke gul op,  wat een feest.

Bram pilkt een nieuw PR koolvis: 42 cm

Bram had opgemerkt dat  tijdens het verplaatsen, op een ondiepe plek bij een eilandje midden in het fjord, een hoop vis op de fishfinder te zien was.  We besluiten die plek op te zoeken en eens te onderzoeken. Er blijken wolken 10 cm kleine koolvis op de bodem te zitten met grote rovers erom heen.  Al snel komen de eerste gullen in de boot kijken.  Mooie maten van zo’n 70 cm.

Na het noen-maal zoeken we dezelfde plek weer op. We hebben met John gebeld, die weet te vertellen dat op Soroya inmiddels getrold wordt met cutbait shads op heilbot, een idee dat het proberen waard is over de zandplaat rond het eiland in de fjord, het is hier zo’n 20-30 meter diep. We maken de zware spullen klaar. Zelf knoop ik de cutbait aan een 30 lbs hengel en een Penn 321 met 50lbs lijn. Stel dat er een knoepert van een heilbot op knalt,  dan wil je goed bewapend zijn. Bram brengt de boot op een trolsnelheid van 4 tot 5 km/h, nog geen 50 meter onderweg zie ik een paar dikke tikken op de top van mijn hengel,  huh,.?? Even checken, ja onmiskenbaar vis.  Even later zien we het: een kleine heilbot heeft de cutbait shad gegrepen.

Gesterkt door het snelle resultaat trollen we verder en scoren nog twee 70 cm gullen en missen een, wat wij voor een heilbot aanbeet houden. We vissen nog een poosje rond het eiland dat gullen, koolvis en een paar zeewolven oplevert. Nu hebben we altijd gedacht dat zeewolf alleen in de buurt van stenen zich ophield  maar dat wordt gelogenstraft?? We vangen ze hier midden op een zanderige plaat.

Dag 7, de laatste dag

Het is donderdag onze laatste visdag. We pakken de draad op waar we gister gebleven waren , ondiep bij het eiland. De grote zwermen kleine koolvis zijn er nog steeds. Bram snagt er een met zijn pilker, in de weg naar boven wordt het koolvisje bij de kladden gegrepen door een mooie gul van 70. Precies op dat moment haakte Max ook een gul, wat een mooie duo-foto opleverde

Op de laatste visdag besluit ik wat te experimenteren.  Ik haal de shad van de loodkop af en prik een klein koolvisje tussen zijn rugvin en staart aan de dreg van de stinger. Misschien heeft het visje 10 seconden bij de bodem gebivakkeerd,  weer komt de vergelijking met XL snoekbaarsen weer boven.  Een paar tikjes,  een inbuigende hengel en de haak zetten,  hangen ! een gul van ongeveer 70 had vast niet gedacht dat er een haak in dat hulpeloze koolvisje zat.

Dit resultaat werpt toch wel weer een nieuw licht op kabeljauw vissen, zou best wel een paar daagjes willen experimenteren met dobber, firebal, trollen etc. De vis blijft boven komen,  allemaal geen monsters, maar mooie sport op het materiaal waar we mee vissen. Hoog op het talud krijgt Bram beet.  Eenmaal in het oppervlak klinkt een blijde roep:  ‘Een kelp kabeljauw!’. Levend tussen de planten op een garnalen rijk dieet krijgen deze gullen een rood-oranje tekening,  wonderschoon,

We besluiten nog een keer te gaan trollen met cutbaits. De heilbot en gullen van gisteren smaken naar meer. De hengels worden in  klaargemaakt, de boot op koers en  snelheid gebracht. Het is hier een meter of 25 diep, ik besluit 30 meter lijn uit te zetten. Op de reel zit tracer braid dat afwisselend moss & flame green gekleurd is in stukken van 75 cm. Ik tel tot 20 de stukken licht groen die voorbij kom, 18, 19, 20 en zet de handle op de reel over, direct gevolgd door een knal van jewelste.  Jongens gas eraf, er zit vis op ! Na een dril van 30 meter zien we dat een beste gul van 116cm de cutbait gegrepen heeft.

We trollen nog een andere zandplaat af, waar twee jaar geleden ook een heilbot gevangen werd. Nu klap er bij Ben een vis op zijn 400 grams cutbait.  Blijkt een 70-tiger gul te zijn.   Het lijkt wel snoeken, waar het aas soms ook niet groot genoeg kan zijn. Met een visweek waarin bijna alle viswensen in vervulling gegaan zijn, verplaatsen we ons voor de laatste keer naar de hoek met het Kaafjord.

Bram heeft al een zeewolf gevangen, maar hoopt z’n PR scherper te stellen. We komen op de plek aan, waar Ben z’n naam eer aan doet, voordat de boot in een stabiele drift is ligt z’n shad al op de bodem, vast. Wanneer Ben z’n hengels probeert los te krijgen blijkt het vaste punt te leven.  Hoeveel geluk kun je hebben?! De shad is gegrepen door een knijter van een 118cm gul. We vissen verder en vangen een paar visjes, we stoppen deze sessie om 2 uur. Ik moet nog bij de plaatselijke winkel langs om een nieuwe schaar voor in het huisje te kopen, want de oude schaar lag inmiddels op de bodem van het Lyngenfjord. Jongens opdraaien. Ben is zoals gebruikelijk de laatste met opdraaien. Terwijl hij snel de reel opdraait zegt Ben: “en nu komt in het opdraaien  de beuk der beuken” en twee seconden later:  Bammm, wordt zijn shad gegrepen door een vis die snel naar de bodem gaat en nog een keer, juist ja een heilbot.

Wij zijn het er over eens Ben heeft al zijn visgeluk in een week verbruikt, geen metersnoeken voor Ben meer dit jaar. We gaan die middag uit eten; in de wereld plaats Lyngseidet is dat een keuze uit een warme worst bij het benzine station of een bord friet met hamburger in de plaatselijke supermarkt. We kiezen voor het laatste en het smaakt voortreffelijk. In het huisje pakken we alles al in wat niet meer nodig is voor de laatste vissessie en de terugreis.

De laatste vissessie staat in het teken van een dikke zeewolf voor Bram. We kiezen de 35 meterlijn aan de overkant van het fjord. Na een half uurtje verbetert Max zijn leng PR. Niet veel later krijgt Bram een forse aanbeet,  zou het ? Een dril van 10 minuten later verschijnt een dikke lom in het oppervlak. Ja wat doe je dan?  Nou een mooie foto schieten:

We vissen vrolijk verder terwijl er door Max, Roel en Ben nog zeewolf gevangen wordt. Ben heeft nog een hele beste!

De allerlaatste uurtjes gaan we nog naar het ondiepe talud bij het eilandje. We zijn moe en de armen beginnen best zeer te doen. Ik vang na middernacht nog twee mooie gullen, maar ik weet niet of ik blij ben ze te vangen of dat m’n spieren meer zeer doen, wanneer Max de oudste en de wijste is en zegt: jongens genoeg geweest, ophalen. In het huisje ontfermen wij ons over de bodempjes Beerenburg en whiskey en kruipen in ons mandje. Om half 6 gaat de wekker, inpakken, schoonmaken. Om 7 uur staat Stein-Erik klaar om ons weer naar Tromsø te brengen.

Het is prachtig weer, ik sta op de brug van de veerboot Svensby-Breivikeidet en kijk nog 1 keer terug. Nu al met een beetje heimwee en het allereerste plannetje voor een volgende keer.

Gr Roel, Bram, Ben & Max

 De lange dril heeft de vis serieus uitgeput. We proberen 10 minuten lang tevergeefs de vis terug te zetten. Gelukkige heeft Ben al een prima culinair idee voor koolvis-steak. Het vissen die ochtend loopt na die fantastische start een stuk langzamer dan de dag ervoor, alhoewel Max nog een fraaie bijna-meter en Ben een 118 laat noteren.

Voor het middag eten wordt de koolvis gefileerd. De inspectie van de maaginhoud leert dat ook deze koolvis op kleine haring jaagt,  hij heeft er maar liefst 23 in zijn maag !

Het middagmaal dat geserveerd wordt is kabeljauw filet, zo vers en zacht dat je het volgens Bram kunt eten “met je gebit uit”. Die middag besluiten we tot een nieuw visdoel: heilbot.  Het is nog steeds prachtig weer, we hopen dat op één van de zandplaten in de fjord op zo’n 20-30 meter diepte een zonnende heilbot tot aanbijten te verleiden. Stein-Erik vertelt van een effectieve oude Noorse methode met een levend koolvisje, geprikt op een enkele haak, tussen de rugvin en de staart. Daarnaast gebruiken we  de shads zo dat ze na een aantal keren jiggen worden opgedraaid. De wind is een beetje aangetrokken, maar de driftzak remt ons genoeg af. Na 10 minuten driften schrikken we ons een ongeluk als met een ferme tik een metertje lijn van Roel’s reel afgaat, snel lijn geven en voelen,…. Nee alleen het koolvisje is verdwenen,  dit lijkt toch een credible methode. Na deze lange drift gaan we naar de zeewolfplek van vrijdagnacht, waar het op een gul voor Roel na, verbazingwekkend stil blijft. Snel door naar de meter-kabeljauw stek, waar we nog een stuk of acht gullen van net-niet-een-meter weten te verschalken.

Op het einde van de avond komen we bij ons huisje terug, zes uur slapen in de laatste twee dagen begint zich te laten voelen. Het weersbericht voorspelt bewolkt weer en een bui tussen 3 en 8 in de ochtend dus  we besluiten eens een lekker stuk te gaan slapen. Als ik om drie uur ’s ochtend heel even wakker wordt, hoor ik de regen kletteren,  we hebben het slapen goed gepland.

Dag 4&5

Wanneer de wekker om 9 uur gaat is het weer helemaal opgeklaard en vrijwel windstil,  het water van de fjord ligt er als een spiegeltje bij, prima omstandigheden om een lange run naar het noorden, richting uitgang van de fjord te maken van zo’n 3 kwartier. De boten van Sørheim Brygge zijn 19 voeters van massief 4mm aluminium met een 50 pk Yamaha, die onder deze omstandigheden zo’n 45 km/h lopen.

We gaan naar een ondiepe plaat bij de splitsing van het fjord voor het eiland Uloya. Op de Visma in 2009 had Arthur van Tienen hierover gesproken, dat ze er goed heilbot hadden gevangen en dat hij daar een heeeele mooie verspeeld had toen ze de vis in de boot probeerden te krijgen.

Op de plek aangekomen vinden we het talud snel. Een populaire plek waar een lokale visser  zijn net op zo’n 20 meter diepte heeft gezet. We besluiten driften naar het net toe te maken van 65 tot een meter of 25 diepte. De meeste vis blijkt op  35 tot 10 meter diepte te liggen, we vangen in vijf driften zo’n twintig gullen van 50 tot 70 centimeter en een paar kleine koolvisjes.

Inmiddels trekt de wind weer aan. Het is aan te bevelen een aantal keren per dag naar de weersverwachting te kijken; het weer is erg veranderlijk qua windrichting en windsterkte. We hebben ervaren dat de langere termijn weersverwachting niet erg nauwkeurig is, maar op de website www.yr.no wordt de nabije weersverwachting per uur gegeven, wat erg nauwkeurig en waardevol bleek voor de planning van vissen en rusten.

We varen een stuk terug naar een stek die we twee jaar geleden veel bevist hebben. Ook dit is een “rug” die dwars over de fjord loopt, met pieken tot slechts 21 meter diepte midden in de fjord. De wind trekt nu behoorlijk aan, we gaan allemaal pilkeren en treffen op vrijwel dezelfde plek als twee jaar geleden schelvis aan, we vangen er 6; dit blijkt de enige plek te zijn waar we ook nu schelvis vangen:

We verkassen naar een stek op de hoek van de Kaafjord en de Lyngenfjord, die met zuiden wind op een beschutte plek ligt. Dit is een heerlijke bijkomstigheid van het Lyngenfjord, met vrijwel elke windrichting is er wel een redelijk beschutte plek te vinden. Roel heeft al snel twee mooie zeewolven. Omdat het water uitzonderlijk helder is schieten we een paar plaatjes van nummer twee, net onder het oppervlak.

Rond een uur of 6  besluiten we dat het tijd is voor de avonddis. Er wordt vlot opgedraaid, maar de shad van Max wordt onderweg onderschept, waarna de vis richting bodem verdwijnt. Hier hebben de Ugly-stick en de 6000 Spheros niet tegen in te brengen. Het is op de plek een meter of 35 diep. Wij beleven de dril met Max mee, terwijl hij de vis weer omhoog pompt. Zo’n 10 meter onder het oppervlak besluit de vis dat het weer tijd is om naar de bodem te gaan, zzzzzssssstttt, wat heeft die Spheros toch een prachtig geluid van de slip. Max gezicht staat inmiddels op 110% concentratie,  het zou toch niet,…..  Na de derde keer de vis naar de oppervlak brengen zien we vis.  YES ! een heilbot, Max’ eerste.

Wauw dat is nog eens een afsluiting van een vissessie ! Eenmaal in het huisje gaat Ben aan de slag met dikke steaks uit de rug van de koolvis van gisteren. Omwikkeld met spek, hard aangebraden en zacht doorgegaard met een saus uit het spekvet, sjalot, zure room en mosterd smaakt de vis goddelijk, we kunnen iedereen aanraden op stap te gaan met een chef-kok. Met geheel wordt weggespoeld met een Mack-biertje uit de noordelijkste brouwerij ter wereld. (tot zover deze aflevering van Jamie Oliver)  We geven onszelf maar 2 uurtjes rust en gaan weer vissen.

Het weerbericht voorspelt slecht weer vanaf 5 uur ’s ochtends. Stein-Erik is na het eten langs geweest om foto’s te kijken en vraagt of we een paar gullen voor hem mee willen nemen. We pakken de draad weer op de plek waar we gebleven waren, op de hoek met het Kaa fjord. Roel vangt aan de sandeel weer twee zeewolven, Bram een mooie gul, Max vangt de derde leng van deze trip en Ben een lom.

Niet onaardig zo bezien, maar vanwege de windstilte hebben we last van muggen. Op de zeewolfplek van vijdagavond is het rustig, Roel vangt nog een aardige gul, we schuiven door naar de gullenplek van zaterdag.

Ben heeft inmiddels een bijnaam van ons gekregen  “mijnheer-snel-erin-en-als-laatste-eruit” terwijl Max en Roel nog uitzoeken hoe we gaan driften, is Ben’s Fox shad in het afzakken onderschept door een wel zeer serieuze tegenstander, gezien de gevaarlijke kromming van de hengel en de vele meters PowerPro die keer op keer de diepte in getrokken worden. We vermoeden dat er weer een koolvis partij geeft, maar nee het blijkt een kogelronde 110cm kablejauw die 34 pond van de unster trekt !

Max en Roel vangen ieder afzonderlijk een meter gul, voordat ze verder gaan met een double-hook-up metergul die bij de drill in elkaars lijn verstrengeld raken. Dit levert, afgezien van een gaf-piercing in de hand voor Roel, geen problemen op.

Terwijl Roel verbonden wordt, krijgt Max geen rust. Binnen 10 tellen na het inwerpen staat de Uglystick hoepeltje rond. Een fascinerende dril van een minuut of 15 volgt, wanneer een 121 cm koolvis torpedo aan de oppervlakte komt,  wat een geweld !

Nu was Max op reis gegaan om een week lekker te vissen met als “kers-op-de-taart” het vangen van een heilbot of een grote koolvis. Beide visdoelen worden binnen een tijdsbestek van 8 uur gerealiseerd. Bram werkt nog een dikke lom van 80 meter diepte naar boven,  weer een nieuwe vissoort en heeft de pijp dan behoorlijk leeg om 5 uur ‘s ochtends. We hebben 16 van de laatste 18 uur gevist, het slechte weer dient zich aan en de wind begint op te steken. We gaan naar huis en ruimen alles op. Wanneer we net aan de borrel zitten gaan de sluizen open.  Het regent dat het giet, precies goed gepland. De weersverwachting voorspelt voor de volgende 24h niet veel goeds,   veel wind en regen. This is all in the game, meerdere (vis)vakanties in Noorwegen hebben me geleerd dat er in een week altijd wel zo’n dag tussen zit dus we slapen een groot gat in de volgende dag. Toch levert dit weer ook mooie foto’s op.

We gebruiken de middag om de visspullen weer in orde te brengen. De grote gullen hebben de gewoonte als een krokodil te rollen, soms al in de dril naar boven, maar ze rollen allemaal in het oppervlak. Als voorzorg hebben we een onderlijn van een meter 65 lbs fluorocarbon met bovenaan een tonwartel en onder een speldwartel. Die wartels bezorgen ons heel wat hoofdbrekens, door de zijdelingse krachten tijdens het rollen van de gullen buigen de wartels soms open. Ook het vervangen van de wartels door quick-links helpt niet,  deze buigen  mogelijk nog sneller open.  In de laatste drie dagen hebben we zo al vier shads verloren. Ook de stalen onderlijntjes van de stingers krijgen op hun sodemieter. Bij Roel brak twee keer een stinger gemaakt van 40 lbs treksterkte 7-strand. De Gamakatsu 1/0 en Eagle 2/0 dreggen doen een 100% job.

Met de spullen op orde, een heerlijk maal,  deze keer Italiaanse stijl met tomaat, room en pasta,  gaan we weer vlot slapen. Morgen om 4 uur op,  dan is het visbaar weer.

Max en Ben hadden op de Visma een aantal Fox-Rage-Pro shads gekocht, deze zijn gemonteerd op een 180 gr loodkop, met een 1/0 dreg als stinger achterop de shad. Verder zijn alle 2011 must-haves aan boord: Cut-bait shads & Sandeels van Savage-gear en diverse andere grote shads. We beginnen op de plek waar we een paar uur eerder gestopt waren. Max vangt nog een mooie zeewolf, maar het is niet wild. Max probeert het nog met 2 hengels tegelijk, maar het blijft rustig.

We gaan verkassen, dieper de fjord in naar een plek die Stein-Erik aangegeven had. Dit is een soort van “ondiepe rug” van 70 – 90 meter diep, die dwars over de fjord loopt. We gaan, zoals alle Noren zelf doen, eerst de bodem inspecteren. Roel stuurt een pilker naar de diepte en haakt vrijwel direct een leuke gul. Ben haakt op de bodem een klein gulletje en draait deze op z’n gemak naar boven. Zo’n twintig meter onder het oppervlak spreekt hij de onvergetelijke woorden: “hé, het lijkt wel een andere vis geworden !” terwijl zijn top inbuigt en direct erna scheurt de lijn van z’n reel af. Een big-mama heeft het arme gulletje gearresteerd op zijn weg naar boven naar het licht. De eerste dikke meter gul is een feit.

Al snel zien we wat er aan de hand is in het water: in het oppervlak zijn wolken kleine haring van 5-7 cm aanwezig, op een meter of 10 tot 20 daaronder jagen grote gullen. Dit is het begint van een waar visfestijn. De zwart-witte shad gaan over boord en worden soms al in het afdalen gegrepen,  vanaf een meter of 30 diep draaien we in een vlotte constante snelheid naar boven waar met een dikke beuk de shads gegrepen worden. Op een gegeven moment staan we met een triple-hook-up meter kabeljauwen te drillen,  now we are talking! Het zou later nog een keer gebeuren. Bram’s eerste inworp wordt op een meter of 30 diepte bruut onderschept,  hij moet vol in de ankers,  beide handen aan de hengel !

Na Bram’s allerzwaarste dril ooit verschijnt een massieve gul in het oppervlak, die het meetlint bij 121 laat stoppen. Je eerste gul van meer dan 40 cm vangen, en daar dan gelijk 80 cm. er overheen gaan.

Het vissen gaat nu soms zo snel dat het fotograferen van wat anders een supervis zou zijn er regelmatig bij in schiet. Max verspeelt een 120+ vis in het oppervlak, doordat de gaf te lang in gebruik is. Gelukkig konden we de grootste vis van vandaag wel de boot in krijgen en fotograferen. Ben weet een gigantisch gewicht te haken op 30 meter diep. Na een mooie dril komt er een kabeljauw aan de oppervlakte die het tot 132 cm haalt op de plank ! Na het onthaken en een snelle fotosessie mag ook deze vis weer terug de diepte in.

We vissen uit principe Catch & Release, en gaffen de vissen gecontroleerd voorin de onderkaak, aangezien de boorden van de boot te hoog zijn voor het landen op een ander wijze. Wanneer Bram bekomen is van zijn 121 dril besluit hij nogmaals zijn geluk te beproeven,  BAM  deze keer is een 109 gul de tegenstander. Net als de gul bij Bram op schoot is neergelegd wordt heeft Ben ook al weer een meter gul; dus samen op de foto !

Wij zijn de tijd inmiddels volledig vergeten, het loopt tegen 6’en en we hebben allemaal honger! Wat een “potje” vissen, we hebben alle 4 een nieuw PR kabeljauw gevangen, in totaal 34 gullen in de boot, waarvan de helft boven en de andere helft net onder de meter.

Nu kwam dat niet helemaal als verrassing, er was in de laatste jaren goed gewerkt. Bram’s keuze was om een week in Lyngseidet te vissen in Noord Noorwegen, vanwege de verscheidenheid aan vissoorten en de kans op “groot wild”. Twee jaar geleden hadden we met een groep al eens gevist vanuit Sorheim Brygge. Met een telefoontje met eigenaar Stein-Erik Eliasson was een week in Juni geregeld. Samen met Max en Ben is het visreis gezelschap compleet.

De avond voor vertrek arriveert Max, logeert een nachtje, aangezien we de volgende ochtend om 5 uur uit de veren moeten. Na een feestelijk potje BBQ-en gaan we vroeg onder de wol. We ontmoeten Ben om 7 uur op Schiphol voor een vlucht met de SAS via Oslo naar Tromsö, waar we door Stein-Erik zullen worden opgehaald. Het gepuzzel om binnen de 20 kg check-in bagage te blijven wordt wreed verstoord door een zeer “service gerichte” dame aan de balie: “20 kg per persoon – staat dat op uw ticket? “Dat is een fout van uw reisagent” (schiphol.nl) “nee hoor,.. in mijn computer staat dat U maar 1 stuks bagage mag inchecken van maximaal 23 kg” Daar staan Ben en Roel met twee tassen per persoon die samen 20 kg wegen. “Nee hoor,… U moet dan twee stuks bagage bijbetalen – dat is 30 € per stuk – enkele reis” (punt en einde discussie) Na een snelle herkenning van dit soort moderne vakbekwame servicegerichtheid en een snel “van-kastje-naar-de-muur” telefoontje met Schiphol.nl – “nee mijnheer wij hebben geen balie of medewerkers op Schiphol” (zegt Schiphol.nl) – “en U belt voor kantooruren”- “nee, ik kan U niet helpen -> daarvoor moet U bij de SAS zijn” – OK, we zijn full-cirkel, ik besluit dat dit mij de vakantiepret niet gaat drukken, dit lossen we later wel op. We gaan bijbetalen, hengelkokers afleveren bij het loket afwijkende bagage en door de security.

Na een lekkere cappuccino bij Starbucks en een “uneventful” vlucht en een korte overstap in Oslo komen we in Tromsö aan. Stein-Erik staat al te wachten, na een rit van 90 minuten en een oversteek van een fjord komen we aan in Lyngseidet.

We zijn ruim een maand later in het seizoen dan twee jaar gelden, de sneeuw is weg op de lage gedeeltes en de zon schijnt uitbundig. Na een korte inspectie van het huisje, dat 5 meter van het water staat zodat je prachtig over het fjord uitkijkt, gaan we snel uitpakken en de hengels optuigen.

Bram ziet tientallen kleine koolvisjes zwemmen. De eerste inworp met een Asp spinnertje is gelijk raak, de eerste vis van de trip. Max en Roel gaan snel de eerste boodschappen doen bij de supermarkt. Op zo’n 30 meter, naast de glasbak staat een silhouet. Voordat we het volledig realiseren, draait een eland zich om en rent het bos in. Hier, ruim boven de poolcirkel, leven de mensen nog in de natuur en zijn het geen verdwaalde stukjes groen tussen woonwijken. Na het inslaan van sjalotjes, mosterd, zure room, kruiden en een paar  ingrediënten voor de bereiding van verse vis gaan we weer terug. De chef-kok in ons gezelschap, Ben, heeft voor het huisje inmiddels al een maats gulletje gearresteerd, zodat het avondeten compleet is.

Om 10 uur gaan we het water op voor een eerste korte sessie, fantastisch dat het tijdstip niet uitmaakt, we hebben 24 uur licht !

Van Stein-Erik hoorden we dat er goed zeewolf gevangen werd (40 in een week). We steken de fjord over naar een stek waar  wij er twee jaar geleden ook al  een paar vingen op zo’n 35 meter diepte.

We vissen met een soort van “snoekbaarsen XL”  grote shad op een 80grams loodkop bij de bodem. Backtrollend op 700 toeren, met de driftzak uit, resulteert in een stabiele drift van zo’n 1 tot 2 km/h waardoor heel nauwkeurig gevist kan worden. De eerste visjes komen al snel in de boot – kleine koolvis en roodbaars.

Dan volgt een stevige aanbeet van de eerste zeewolf. De dril is kenmerkend. De eerste paar meters knokt de vis om weer bij de bodem te komen. Daarna gaat het rustig naar boven, tot in het oppervlak waar de zeewolf vaak gaat draaien.  Na deze aanbeet begint dan pas echt goed te lopen. Met een heel gecontroleerde drift voelen we nu ook de eerste tikken tegen de shad, voordat de shad gegrepen wordt – wham. We staan een aantal keren een double-hook-up zeewolf te drillen.

Tussen de zeewolven door laten de eerste andere soorten zich ook zien: leng, lom, roodbaars, koolvis & de eerste gulletjes. Na een beste dril haalt Ben een zeewolf van 98 cm boven – de grootste vis van de sessie.

Het middernacht licht laat je snel het gevoel voor tijd vergeten, om vier uur besluiten we dat het goed geweest is , de teller van de zeewolven staat op 17 en we zijn al bijna 23 uur op, we besluiten 6 uurtjes te gaan slapen.

Aankomst in het fjord, de materialen

Nadat we de materialen in de bus van Stein-Eric hebben geladen rijdt hij ons met zijn busje richting de huisjes. Een mooie tocht waarbij je al een goed beeld krijgt van de omgeving en de fjorden. Ook de oversteek met de ferry is leuk en geeft even tijd voor een kop koffie. Na ongeveer anderhalf uur komen we aan in Lyngseidet. Een klein lieflijk dorpje gelegen aan de mond van één van de baaien van het Lyngenfjord. Stein-Eric is de eigenaar van drie huisjes die op een prachtige locatie aan het fjord staan. De huisjes zijn ZEER luxe ingericht met comfortabele bedden, moderne keuken, twee badkamers, wasmachine, wasdroger en een woonkamer met breedbeeld-TV en DVD speler. Er zit zelfs een sauna in en droogfaciliteiten voor kleding en schoenen! De huisjes staan op een grote steiger die directe verbinding heeft met de steiger waaraan de boten liggen (30meter) en de ruimte waar je de gevangen vis kunt schoonmaken. Stein-Eric heeft twee typen boten: drie aluminium boten, 19ft, met veel dekruimte en een 50pk Yamaha en één grotere boot met een 200pk inboard diesel en huif. Wij hebben de aluminium boten gehuurd. De grotere boot is meer bedoeld voor de langere tochten op het fjord, of wanneer je met je maten op één boot wil vissen. Alle boten zijn voorzien van dieptemeter/GPS, zwemvesten en een gaff. Stein-Eric verzorgt dagelijks aanvulling van de brandstof en naast de standaard tank heb je ook extra jerrycans tot je beschikking.

Op ongeveer 300 meter lopen bevinden zich een pinautomaat, een goede supermarkt en een outdoorwinkel die ook (wat) visspullen verkoopt (waaronder in ieder geval lijnen, haken, pilkers en gummi’s). Kortom: alles wat je nodig hebt is in de buurt!

Stein verzorgt bij aankomst de introductie op de materialen , bespreekt een aantal veiligheidsaspecten en neemt met ons de waterkaarten door waarop een aantal hotspots staan gemarkeerd. Het vissen kan beginnen!

Help, dolfijnen!

Gebaseerd op de informatie die we tijdens de informatieavond hebben gekregen beginnen we met de technieken die ons zijn uitgelegd. We concentreren ons op het vissen met shads op kabeljauw en koolvis en het aanbieden van klein aavissen bij de bodem voor heilbot. De eerste twee dagen vissen we op de relatief ondiepe stekken vlakbij de kant (20-50 meter) op kabeljauw en op een paar plekken midden in het fjord die dieper zijn op heilbot (ongeveer 100m). Helaas leverde dat tot onze verbazing nagenoeg niets op. En midden op het fjord hadden we flink last van de wind die af en toe de kop op stak. Het lijkt er dus op dat de situatie zo kort na de winter (begin mei) compleet anders is dan de periode in de zomer waarin de vissers aanwezig waren die ons uitleg hadden gegeven. Navraag leerde dan ook dat de vis in grote getallen in de winter het fjord uittrekt richting de Barentsz zee en in het voorjaar pas weer in het fjord komt wanneer de aasvis dat ook doet. Daarnaast zagen wij dolfijnen en hadden we ze zelfs rond de boot. Wij helemaal uit ons dak van enthousiasme, wat een mooi gezicht. Stein-Eric reageerde daarentegen lichtelijk geïrriteerd in het Noors. Wat is het geval? We leren van Stein-Eric dat dolfijnen namelijk alle vis wegjagen.  

We zullen het dus anders aan moeten pakken en moeten proberen de locale populatie die in de winter in het fjord blijft te vangen en uit de buurt te blijven van de dolfijnen. Deze “locale” vispopulatie lijkt veel meer gegroepeerd te liggen.

Het gaat hierbij steeds meer lijken op het snoekbaarzen in Nederland. Scherpe taluds opzoeken waarbij met name de onderkant van het talud de plek lijkt te zijn waar vis ligt. Dat zien we op de fishfinder waarbij we met ferme rukken aan shads en pilkers de vis proberen te verleiden. Toch lukt het nog niet goed de vis te vangen. Door toeval komen we erachter. Joeri staat op een gegeven moment wat balorig de pilker overdreven stil te houden en imiteert een bekende snoekbaarsvisser die dat op zijn video’s altijd benadrukt. En bam! De hengel wordt bijna uit zijn handen gerukt, grote kabeljauw! Als ik daarna de hengel tussen mijn benen steek om een kop koffie in te schenken en deze ook bijna overboord verdwijnt is het duidelijk: niks grote halen, rustig vissen! Met de pilker stilhouden vlak boven de bodem en daarboven een paar gummi’s die vrolijk meebewegen beginnen de aanbeten te komen. En daarbij zitten flinke vissen! De shads leveren nagenoeg niets op, dus daar stoppen we mee. Ook de locatie speelt een grote rol, de grote vis ligt geconcentreerd onderaan scherpe taluds zo rond de 70 meter, de kleinere vis met name rond structuren in de bodem waarlangs de stroming trekt op ondieper water (20-30meter). We beginnen nu goed te vangen! André vangt de eerste heilbot, klein, maar wel de eerste! En ondertussen hebben we ook door dat de zeewolven tussen de stenen op 20-30 meter liggen.  Met pilkers en stukken aasvis weten we ook die nu goed te vangen. Met name André en Roel hebben het trucje goed door!

Zo komen we dag 3, 4 en 5 goed door, met regelmatig veel vis waaronder een aantal mooie grotere maten. Wat we dan ook beter beginnen te begrijpen zijn de aasperioden. De vis komt zo’n twee uur voor hoogwater los en blijft dat tot ongeveer twee uur erna. Dan valt het stil. We besluiten ons daarop in te gaan richten, met als nadeel dat we waarschijnlijk oververmoeid raken. Maar ja, we zijn er om vis te vangen! Ons nieuwe schema is als volgt: we gaan het hoogwater volgen! Dus twee uur ervoor het water op, twee uur erna eraf, vis schoonmaken, eten (heerlijk, je eigen verse vis, perfect gekookt door kokkie-André!), boodschappen, paar uur slapen en het volgende hoogwater weer pakken. Dat kan natuurlijk zonder problemen want het is 24 uur per dag licht! En zo worden we steeds effectiever. Wel blijft de wind ons parten spelen op het grote fjord, daar kunnen we maar af en toe terecht. We blijven dat wel doen want heilbot zit in ons hoofd!

Aasvissen, heilbot!

Vlak voor de huisjes van Stein-Eric kun je prima aasvis vangen, ook als de vis nog niet in het fjord zit. Max en ik besluiten dat te doen voordat we het fjord opvaren. Ik tuig mijn spinhengel op met een veren-jig en laat deze naar de bodem zakken. Max doet hetzelfde. Al snel hebben we een paar aasvissen te pakken. Als ik later mijn aas opdraai en in het kraakheldere water kijk zie ik een donkere schaduw omhoog komen. Op ongeveer 6 meter diepte zie ik dat een heilbot mijn aas volgt! Snel hang ik de jig stil en wacht af. Ik zie de heilbot loeren. Hij zwemt een beetje onder mijn aas langs en laat het dan links liggen en verdwijnt in de diepte. Snel laat ik mijn jig weer naar de bodem zakken en draai hem rustig omhoog. En jawel! Daar is ie weer, vlak erachter. Opnieuw hang ik de jig stil en weer blijft de heilbot kijken. Deze keer wacht ik niet af. Met een gerichte beweging laat ik de jig op zijn kop vallen. Meteen volgt een aggressieve hap, hij grijpt het aas en ik sla aan: hangen!! Mijn arme Shimano Symetre molentje…… In niet meer dan twee seconden zit de heilbot weer op de bodem, mijn hengeltje kraakt tot in het handvat, wat een run! Langzaam voer ik de druk op en de heilbot komt mee. Tot een meter of drie onder de boot. Dan heeft ie er genoeg van en gaat in hetzelfde tempo weer op de bodem liggen. En dat gaat nog een paar keer zo, wat een geweld! En dit is niet eens een supergrote! Na een aantal keren heb ik de vis uitgeput in de oppervlakte en weet Max met een snelle beweging de vis in de boot te krijgen, binnen! Mijn eerste heilbot! Aan mijn spinhengeltje, fantastisch!

Driftzak, een uitkomst!

Iedere dag gaat het beter. Helemaal toen we de boten onder de knie kregen en met de meegebrachte driftzakken de boot goed op de plek konden houden of mooie gecontroleerde drifts konden maken vingen we goed. Joeri weet zelfs tijdens één van die driften een mega-vis te haken. Op ongeveer 50 meter diep krijgt hij een ferme aanbeet en daarna speelt de vis met hem. Een heftige dril volgt waarbij de vis meerdere keren vele meters lijn neemt. Na ongeveer een kwartier krijgt hij de vis boven en waar we dachten dat het om een heilbot zou gaan blijkt het een super-kabeljauw te zijn: 1 meter 32! Wat een vis! Luid gejuich klinkt uit de boot. Joeri is van ons de meest ervaren Noorwegen ganger en heeft zijn sporen er al verdiend maar zo groot heeft hij ze ook nog niet gevangen!

De laatste dagen gaan we op dezelfde voet door. Verticalend met pilkers, weinig bewegen, gecontroleerde drifts bij scherpe taluds. Elke sessie levert weer goed vis op. Dat blijkt overigens niet overal zo te zijn. Meerdere andere viskampen vangen slecht vertelt Stein-Eric. Hij is hierdoor erg nieuwsgierig geworden hoe wij dat doen en stapt zelfs bij ons in de boot om het mee te maken. Met name de techniek met de driftzak kent hij niet en heeft hij nog niet eerder gebruikt zien worden!

De vangsten

We vangen diverse vissoorten. Het meeste is kabeljauw. Maar ook zeewolf, schelvis, lom, leng, roodbaars en twee heilbotten komen boven. Af en toe belanden we in een schooltje kleine koolvis. Maar duidelijk is dat de grote koolvissen nog in de Barentsz zee zitten en niet in het fjord. Grote vis komt van ongeveer 70 meter onderaan het talud. De rest is kleinere vis van ondieper water. Max is de schelvis koning. Kan ook niet anders, want als je naar de foto kijkt dan lijken ze ook wel een beetje op elkaar grappen we!

De succesvolle technieken

• Houdt rekening met de periode van het jaar waarin je gaat; laat je goed informeren. De vangsten en benodigde technieken verschillen enorm door het jaar heen.
• Geef nooit op, de vis zit er! Blijf zoeken en nadenken en sla goed op wat werkt en bouw daarop verder. Ook praten met locals is dan van belang.
• Niet lang op een plek “blijven hangen”. Geen vis = wegwezen naar de volgende plek!
• Zeewolven liggen tussen de stenen op ongeveer 20-30 meter, als je beet gelijk krijgt gelijk hard trekken want ze zwemmen zich zo vast!
• Heilbot lijkt in deze periode op de zandplaten te zitten die oplopen van 50 meter naar ongeveer 20 meter. Daar hebben we ze althans deze keer gevangen.
• De periode net voor en net na hoogwater is het best; zorg dat je zo snel mogelijk weet wanneer de getijden zijn.
• In deze periode (begin mei 2009) lijkt rustig verticalen met pilkers en gummi’s vlak boven de bodem beter te werken dan actief vissen met shads (en pilkers). Als de vis nog niet in het fjord is moet je echt zoeken. Dat lijkt in de zomer anders te zijn, dan zit de vis overal, en groot (kijk maar eens op de DVD “Noorwegen”)!
• Vlak boven de bodem betekent vaak vastzitten; hou rekening met voldoende pilkers (150/200 en 300 gram).
• Om optimaal te verticalen is een driftzak essentieel; met de motor net in zijn achteruit tegen de wind in en de driftzak voor op de punt heb je boot volledig onder controle. Als je dan waypoints zet op de lijn van de taluds kun je prima gericht vissen en vind je ze ook makkelijk terug.
• Het is belangrijk de apparatuur aan boord zo snel mogelijk te leren kennen!
• Houdt rekening met de wind. Die is erg variabel. Niet alleen heeft dat effect op hoe je vist, en hoe je dus een talud kunt benaderen, maar je moet ook (veilig) terug kunnen komen.

Conclusie

Duidelijk is geworden dat ook in Noorwegen, hoe goed het vissen er ook is, niks vanzelf gaat. Je moet er rekening mee houden dat je de manier van vissen zelf moet ontdekken. En dat perioden in het jaar erg uitmaken. Toch is dit een absolute topstek. De faciliteiten zijn fantastisch. Het fjord is prachtig en erg divers en daardoor is er altijd wel een plek uit de wind te vinden. Er zitten veel vissoorten en je kunt daardoor meerdere technieken toepassen. Het aanreizen per vliegtuig is erg makkelijk en Stein-Eric verzorgt de rest. Het materiaal is top! Ik kan deze plek dan ook aan een ieder aanraden, je gaat het zeker naar je zin hebben!

Gr. John Smit.

Algemene informatie

De reis boeken is geen probleem.  Wij boekten de accomodatie bij Raffie en Linda van het reisburo Vakantie Noorwegen De vluchten boek je zelf, in ons geval via www.schiphol.nl , van Amsterdam naar Tromso. Eigenlijk vrij gemakkelijk allemaal. Waar je wel op moet letten is dat voor de vluchten hengelkokers aangemeld moeten worden, in ieder geval bij luchtvaartmaatschappij SAS. Voor de rest is de toegestane hoeveelheid bagage niet ruim (20kg) waar je in dit geval gezien het verwachte koude weer (dus veel en dikke kleding) en het meenemen van veel vismateriaal al snel aan komt. Daarnaast opletten op de aansluitingen van de vluchten; er zit minimaal één overstap in de vlucht. Je wilt dan bijvoorbeeld de aansluiting niet missen (kost je gauw een dag) en je wilt niet dat die ene koffer met al je pilkers nog in Oslo staat terwijl je al naar het water staat te turen. Materialen splitsen en verdelen over je vismaten dus! In Lyngseidet kun je wel een aantal materialen kopen en Stein-Eric verhuurt ook spullen. Maar dan moet je portemonnee wel dik zijn als je daar een hele week op wilt teren. En niet vergeten Noorse kronen mee te nemen; Noorwegen is nog niet op de Euro overgegaan. In het dorp kun je overigens wel pinnen.

Goede voorbereiding is daarom het halve werk. We hebben dan ook naast de informatie die we van diverse mensen kregen en van websites haalden ook contact gelegd met een bekende visser die in dit gebied al gevist had. Deze visser was zo vriendelijk een avond vrij te maken en met waterkaarten, materiaal en alles erbij ons wegwijs te maken in deze regio en de technieken van de visserij te beschrijven. Dat werd een geweldige en gezellige avond waar naast de voorbereiding nog veel meer op tafel kwam! Een perfecte manier om in de stemming te komen!

De vistechnieken, en dus materiaal

Naast de bekende technieken met pilkers en natuurlijk aas kan in dit gebied de visserij met shads bijzonder succesvol zijn. Daar hebben wij dan ook veel aandacht aan besteed. Dit betekende dus dat we naast shads ook diverse gewichten loodkoppen meenamen (50/75/95gr). Aangevuld met een basis set pilkers (150-350gr) en diverse soorten haken, wartels en andere handige dingetjes (zoals de Haskevinne voor het aanbieden van natuurlijk aas) maakten de koffer snel vol.

Qua hengels namen wij drie typen mee;

• Een hengel met een relatief zachte top en een harde body. Dit in combinatie met een zeewaardige molen (Shimano Spheros 6000FB) opgespoeld met Powerpro 40lbs gevlochten lijn (shads, koolvis en kabeljauw).
• Een medium heavy hengel met een Shimano Charter special FB1000reel opgespoeld met Powerpro 40lbs gevlochten lijn (zware pilker/grote kabeljauw)
• Een zware boothengel in combinatie met een zware reel (PENN 320GTI)opgespoeld met Powerpro 65lbs gevlochten lijn (heilbot, natuurlijk aas)
• Een stevige spinhengel met een stevige molen en 20lbs gevlochten lijn om aasvissen te vangen (hetgeen iets anders uitpakte zoals ik later zal vertellen….)

Veiligheid

In dit gebied ben je op jezelf aangewezen. Ziekenhuizen zijn niet in de buurt en op het water duurt het altijd te lang voordat iemand je kan redden. Dit vanwege de lage temperatuur van het water. Je mag dit dus niet onderschatten. Wij kozen er daarom voor zelf drijfpakken mee te nemen en hebben waterdichte hoesjes voor de mobiele telefoons gekocht (het bereik is overal goed). Daarin hebben we bij aankomst direct het telefoonnummer van Stein Eric geprogrammeerd als eerste nummer in het adresboek. Ook spraken we af continu elkaar op de hoogte te brengen waar we zouden vissen zodat de twee boten elkaar altijd konden vinden. Dit aan de hand van geplastificeerde waterkaarten van het gebied. Stein-Eric verzorgde daarnaast automatische reddingsvesten (die het overigens uitstekend deden zoals ik ontdekte toen ik ze even af wilde spoelen…..).

De vakantie begint!

Het is zondagochtend 3 mei wanneer Roel, Max, André, Joeri en ik bij André thuis verzamelen. De reis gaat beginnen! Omdat we weten dat we overgewicht hebben, hebben we afgesproken elkaar op te zoeken om de verdeling nog één keer door te lopen. Uiteindelijk laten we toch nog wat spullen thuis en loop ik met een aantal pilkers en bodemlood in mijn jaszak Schiphol binnen. Inchecken gaat allemaal soepel en voor we het weten zitten we aan een biertje te wachten op de vlucht. Hollanders als we zijn hebben we allemaal tax-free een fles drank gekocht en sommigen van ons tabak; dat is in Noorwegen namelijk echt niet te betalen! De vlucht verloopt soepel, inclusief de overstap op Oslo, en voor het weten staan we op Tromso airport na een werkelijk schitterende vlucht over het Noorse gebergte. We zijn in het poolgebied aangekomen, inclusief al ons materiaal, Stein-Eric staat al op ons te wachten: het vissen kan beginnen!!

Deel 2 van dit verhaal is ondertussen gepubliceerd en kan hier gevonden worden!