Zelf liep ik er niet al te warm voor, het Noordzeekanaal staat bij mij te boek als een ‘chagrijnig’ water waarbij het ook nog eens een kanaal is en derhalve niet al te structuurrijk. Komt nog bij dat je er overwegen een kleiner slag vis vangt en dat is ook niet echt iets waar we vrolijk van worden.

Het ticket is binnen dit jaar en verder valt er behalve een incidenteel wedstrijdsuccess niet zo veel meer te halen. Het koppel Verheij / Vloon gaat in 2011 in ieder geval niet meer alle wedstrijden meevissen. Werk, gezin, het sociale leven  en het recreatief vissen gaan meer voorrang krijgen. We gaan volgend jaar zeker een aantal wedstrijden meepakken maar we gaan er ook een aantal aan ons voorbij laten gaan.
Krijgen we toch gewoon een hele hoop tijd terug die we aan het vangen van dikke vissen kunnen gaan besteden. De resultaten daarvan zijn dan weer hier te vinden naar we hopen :)

Qua NKS denk ik dat we dit jaar een goede basis hebben gecreëerd waar volgend jaar mee verder gegaan kan worden. Het inschrijven en de prijsuitrijking gaat de laatste tijd zo gemakkelijk dat dit gelukkig goed door anderen overgenomen kan worden.

In de ochtend sta ik weer niet als eerste aan de helling… het team van De Cock ‘beat me to it’ maar gelukkig liggen we er snel in. Met een rustig gangetje varen we over zijkanaal C naar de jachthaven aan het einde waar we de boot neerleggen onder de hefbrug waar wat lampen schijnen. Een verbetering t.o.v. het Gooimeer waar ik praktisch niets kon zien aan de helling.

Een paar bakken koffie, de nodige kwinkslagen en inschrijving verder lopen er opeens een man en een vrouw in pyama over het terrein. Of we de haven willen verlaten. De havenmeester en zijn vrouw blijkt na wat vragen, en hoewel we het jaar daarvoor nog in de kantine ter plaatse zijn gestart blijken zij en de voormalige uitbater geen vrienden van elkaar te zijn want ze zijn nergens van op de hoogte. We kiezen ervoor om dan maar vanaf de steiger voor de haven verder te gaan.

Als ik de haven uitvaar komt net Kees Michielsen aanvaren die alleszins bereid is om het inschrijven over te nemen. Prettig voor ons want zo kan ik nog wat hengels in elkaar zetten en een ‘bakkie’ doen. Niet veel later om 08:15 ga ik dwars voor het kanaal liggen om de start te doen. Exact half negen wordt er begonnen en daar waar diverse deelnemers richting ‘Albert Hein’ gaan kiezen wij er voor om het rond de pont te proberen.

Op een ‘tik’ voor Jeroen na gebeurt daar niet veel en wat we ook proberen zeker een uur in de wedstrijd verder kunnen we nog geen success noteren. Ik besluit om een zeebliekje op een fireball te vissen en als ik die laat zakken krijg ik meteen een felle aanbeet. Zou dat dan het ei van columbus zijn ?

De felle aanbeet blijkt helaas niet aan de maat te zijn maar geconcentreerd vissen we verder om nooit geen actie meer te krijgen. Om half elf besluiten we dan ook te verkassen naar een stuk waar het minder druk is en waar we met zware loodkoppen willen proberen om meters te maken. Niet echt een leuke visserij op een kanaal waar alle andere boten het talud op en af varen maar het wil wel eens successvol zijn.

Als we onderweg Gerwin Pijl in de controleboot tegenkomen die ons vraagt hoe het gaat kan ik niet anders melden dan ‘het gaat ruk’. Die woorden zijn nog niet uit mijn mond gerold of ik krijg een felle aanbeet. Een net maats visje wordt door Jeroen vakkundig geschept en meteen ter meting aangeboden. Nog geen 100 meter verder pak ik een volgende die tegen de 60 aanloopt.

Het stuk kanaal wordt diverse malen opnieuw aangesneden en rond 12 uur hebben we 4 maatse vissen waarvan twee vissen van 58 centimeter. Daarnaast heb ik er ook nog 3 onder de maat weten te vangen. Nog 3 vissen, een vis per uur zou toch moeten kunnen. Vooral als er grote schepen langsvaren is het zaak om shcerp te zijn,  door de zuiging in het kanaal lijkt de vis toch even geactiveerd te worden.

Dat blijkt te positief, wat we ook doen we krijgen nooit meer een aanbeet. Na diverse verkaspogingen weet ik tegen het eind van de wedstrijd op een ondiep lopen plugje aan een driewegmontage nog een vis te vangen, helaas onder de maat.

Die driewegmontage is trouwens wel een hele vangige montage, een beetje uit balorigheid aan de hengel gehangen maar… als de vis wel los is dan zou dat wel eens heel leuk kunnen werken. Ik zal er later nog wel eens wat aandacht aan besteden als de zaak wat meer getest is.

We varen om 10 voor 3 naar de helling, krijgen van de controleurs de kaartjes en traileren de boot. Een bord saté met friet en de uitslag is verwerkt. Het klassement in de top wijzigt toch weer wat en het gaat spannend worden op het Hollands Diep.

Slechts 1 vis maar wel de grootste voor het duo Ouwerkerk

Buntjens en de Rijck, wederom de grootste baars

Niels Pluim & Marco van der Zandt knap 3e

Bertjan Bruintjes & Robin van Diepen, 2e met 1 millimeter

Boudewijn Vis & Anton van Gameren, het hele jaar in de controleboot en nu 1e

Tot op het Hollands Diep

Hendrik-Jan Verheij

Dit is niet het begin van een slecht verhaal of iemand die net terug is van 5 maanden vakantie op Hawaii. Nee, dit begint mijn manier te worden om de winter te accepteren. Want deze week heb ik echt voor het eerst gedroomd van het karpervissen met de broodvlok, in de zon, in mijn korte broek. En dat vond ik eigenlijk best schrikken. Dus heb ik besloten niet langer te zeuren over de kou, het ijs, de bevroren en besneeuwde trailerhellingen, de trage vis, nee: ik ga het vrolijk aanpakken!

Vanaf nu vind ik de winter leuk!

Dus toen ik vanochtend vroeg opstond om vanaf het huis van mijn ouders in de kop van Noord Holland te gaan vissen op één van de grote rivieren en 5cm sneeuw van mijn auto af moest halen zei ik tegen mezelf dat wit eigenlijk mijn lievelingskleur is en ik mijn hele leven al het liefst op rivieren vis! En toen ik bij Amsterdam was aangeglibberd en de mist opkwam heb ik Hendrik Jan gebeld en hem succes gewenst op het NKS want dat is toch veel leuker dan gaan zeuren over wat niet kan, namelijk vissen op het Noordzeekanaal in de mist……?

In ieder geval gaan Michel en ik vandaag lekker vissen, op zoek naar grote snoek en snoekbaars. Het is erg mistig als we het water opgaan dus we varen voorzichtig naar het gat waar we gaan beginnen. Dat gat blijkt na een paar dagen matige vorst nagenoeg helemaal dicht te liggen met ijs en vrolijk als ik nu ben over de winter heb ik hier een leuk videootje van gemaakt (zie later in dit artikel). We proberen verschillende technieken en plekken alleen doet de vis helemaal niets, geen aanbeet zelfs. Na wat ijs gebroken te hebben waar we een paar goede plekken kennen houden we het hier voor gezien. We gaan een stukje varen richting een ander groot water verderop. Na een lekker fris tochtje over een prachtige stille rivier met een waterig zonnetje dat begint door te breken komen we aan op de volgende plek. En hier blijkt dat zelfs deze grote plas nagenoeg dicht ligt. Nu ben ik dus heel vrolijk over de winter geworden maar toen ff niet; want waar moet je terecht op één grote ijsvlakte. We besluiten eerst maar eens een lekker erwtensoepje heet te maken. Daar knap je altijd van op en krijg je vanzelf weer ideeën. Terwijl de nodige grappen de revue passeren verorberen we onze warme lunch, lekker! Ondertussen steekt er een klein windje op, die waait het ijs wat uit elkaar waardoor bij de ingang een goede plek openwaait. Daar gaan we maar eens wat lijntjes trekken op het scherm van de GPS. Zowaar weet ik een paar aanbeten te forceren op een HT shad met een lekkere schoepstaart. Een aantal lossers worden afgewisseld met een paar visjes in de boot. Maar veel is het niet. Om een uur of vier besluiten we het voor gezien te houden. Een mooie winterse dag, maar het bleef wel rustig vandaag. Op naar het tegenovergestelde: een mooie zomerse dag, met veel aanbeten!

Als we rond de klok van 8 bij de helling arriveren blijken we zeker niet de enigen te zijn…. zeker een 20-tal boten liggen al op het water en wij zijn waarschijnlijk niet de laatsten. Wel is het nog behoorlijk mistig, maar met de wind die volgens de berichten op zou gaan steken zou dat vrij snel weg moeten zijn.

Als we het kanaal opvaren ben ik in ieder geval wel blij met mijn GPS en uit voorzorg monteer ik ook maar vast een radarreflector op de boot.  Uit veiligheidsoverweging kiezen we ervoor om eerst zeer dicht onder de kant te blijven om daar eerst maar eens wat inhammen en hoekjes uit te vissen. Het is geen weer om grappen uit te halen langs de vaargeul of op andere plekken met potentieel beroepsverkeer. Niet alleen hoor je die zelf bijna niet aankomen, de beroepsvaart zelf schrikt zich ook een ongeluk als ze je op het laatste moment zien varen.

Na een uurtje staat de teller op een paar visjes en wat laffe aanbeetjes als er wat berichten binnen komen dat de havendienst en de klpd het kanaal aan het schoonvegen zijn vanuit zijkanaal C.  Begijpelijke zaak, al helemaal omdat de mist in plaats van dat deze wegtrekt alleen maar dichter lijkt te worden.

Na een bak koffie in een havenarmpje samen met wat andere boten genuttigd te hebben besluiten we dan ook dat het beter is om van het water af te gaan. Ook al hebben we zelf de vaargeul gemeden, we kunnen wel begrijpen dat dit geen houdbare situatie is.

Bij de ingang naar de trailerhelling passeren we nog een klpd boot die ons gelukkig met rust laat, naar we begrepen hadden waren ze inmiddels met gele papiertjes van € 200 aan het strooien en die laten we liever aan ons voorbijgaan.

De resterende opties worden besproken, het gooimeer is naar verluid niet open omdat ijsgang het traileren onmogelijk heeft gemaakt en plassen en vaarten liggen veelal nog dicht.  De keuze is dan ook om terug naar Deventer te rijden en nog even op de IJssel te gaan kijken of misschien toch nog wat te zoeken rond Amsterdam. We besluiten het laatste, maar krijgen overal het deksel op de neus.

Om 3 uur draai ik de boot dan ook de garage in, vroeg wakker, 300 kilometer gereden en niet meer dan een goed uurtje gevist.  Niet echt een bevredigende uitkomst.

Het blijft altijd nog een bijzonder water. Midden in de stad vaar je tussen de grootste schepen door op weg naar je visplek om daar één te worden met de natuur. Als het je tenminste lukt om de vliegtuigen te zien als megavogels en de windmolens als vlinders. Of iets dergelijks. Het is in ieder geval wel begrijpelijk dat er op het Noordzeekanaal scherp toezicht wordt gehouden op het naleven van de vaarregels. De combinatie van veel verkeer, grote verschillen in snelheid en grote verschillen in formaat maken het tot een complex vaarwater. In ieder geval mag je niet harder varen dan 18 km/u en op sommige stukken zelfs slechts 7,5 of 12 km/u.

Klik voor de vaarregels op het Noorzeekanaal

Met de twee boten dicht bij elkaar zoeken we de vis tussen de 9 en de 11 meter. We vissen met shads en een fireball jig met natuurlijk aas: spiering. We zien genoeg vis op de fishfinders, alleen lijken ze niet aan te staan. Het valt ook op dat er nauwelijks stroming in het water staat. Dat schijnt voor het Noordzeekanaal toch wel de truc te zijn. Stroming = vangen. Daarnaast lijkt de vis gegroepeerd te liggen.

We proberen een paar verschillende stekken tussen de veerponten met verschillende technieken en snelheden. Af en toe komt er een dikke baars uit en naast een paar lossers vangen we ook een paar snoekbaarzen. Maar wild is het niet. We blijven daarom maar een beetje opschuiven in de hoop een groep vissen te vinden die wel los zijn. Dat lukt iets later in de middag. HJ en Jeroen vinden een plek waar ze een tiental vissen eruit weten te peuteren. Roel en ik vinden een plek waar we er ook een aantal uit weten te halen. Mijn dag lijkt het niet te zijn, ik los de ene na de andere vis en kan niet bedenken waarom dat is. Pas wanneer aan het einde van de dag de stroming er meer inzit en de aanbeten harder worden weet ik er ook een paar te vangen.

Conclusie:
lekker gevist, weinig gevangen. Pas bij stroming aanbeten. Vis ligt gegroepeerd. Veel baars. Kunstaas beter dan natuurlijk aas. Als je er veel vist zal je er veel kunnen vangen, ervaring in dit water speelt kennelijk een belangrijke rol.

Weersomstandigheden:
Temperatuur water: 2.0 graden / Temperatuur land: 0 graden / Wind: ZO 2-3 / zwaar bewolkt