Bij aankomst zijn John en Roel net de boot aan het traileren blijkt uit ons telefonische kontakt en ik haal daarom vast de sleutel op en maak het eten klaar. Een flesje witte wijn wordt ontkurkt en terwijl de kachel de zaak lekker opwarmt plof ik op de bank neer.

Niet veel later komen John en Roel binnen en knagen we het eten weg om daarna nog even naar de bar te lopen. Wat NKS vissers die meedoen aan het NKS pennen zitten aan een biertje en niet veel later vliegen de sterke verhalen en kwinkslagen over en weer. Wat mij betreft kan het resterende weekend niet beter beginnen.

De andere ochtend word ik om 6 uur beroerd wakker met een werkelijk beukende koppijn. Strompelend haal ik de wc waarna ik eerst een liter meegenomen optimel naar binnen werk. Zittend op de bank trekt het allemaal iets bij maar echt geweldig voel ik me niet. Als oorzaak denk ik even aan de drank maar gezien de beperkte hoeveelheden zou dat het toch niet mogen zijn….

Om 7 uur wordt de rest van het gezelschap wakker en ruimen we de boel in het huisje op. Als ik mijn spullen naar de auto breng voel ik al dat het een koude dag gaat worden. De wind is zoals voorspeld naar het oosten gedraaid en de temperatuur komt nauwelijks boven het nulpunt uit zoals ik even later in mijn auto zie.

Ondanks het feit dat ik me wel eens beter heb gevoeld glijdt niet veel later de boot het water in. Stevig ingepakt en met de capuchon van mijn trui strak over mijn hoofd getrokken trek ik het gas open op weg naar de eerste stek. 2 weken terug ving ik hier met Volkmar zeer ondiep een paar mooie snoekbaarzen en wellicht dat dit vandaag weer lukt.

Als we na 10 minuten varen aankomen zie ik al dat de omstandigheden flink anders zijn. Het water dat 2 weken geleden nog behoorlijk troebel was is nu een stuk helderder en dat is voor snoekbaars meestal geen heel goed teken. Toch vertikalen we een heel stuk van de ondiepte uit en het is uiteindelijk John die speedvertikalend een vermoedelijke baars haakt die helaas al snel lost.

We vissen met hernieuwde hoop nog even verder maar besluiten bij het uitblijven van actie dan om het wat dieper te gaan zoeken en de slijtgaten achter wat strekdammetjes uit te vissen. Hier gaat het iets beter als ik 2 snoekbaarsjes weet te vangen die beiden maar net de maat hebben. De visvinder geeft genoeg signalen en er wordt dan ook driftig van aas gewisseld, maar wat we ook proberen de vissen geven verder niet thuis.

Gelukkig zijn er genoeg stekken op dit immense water en ik geef dan ook wederom de boot de sporen richting een haveningang waar we hopen wat baarzen te kunnen vangen. Misschien dat die in tegenstelling tot de onwillige snoekbaarzen wel op scherp liggen vandaag. Voordat we beginnen met vissen eerst nog maar een nurofen innemen met een slok koffie, misschien dat ik me daardoor nog wat beter ga voelen.

Terwijl ik even moet zoeken hoe ik de boot het beste kan sturen in het door de wind flink in beroering gebrachte water, werpt John een klein shadje op zijn beastmaster ‘bami-hengel’ praktisch in de stenen waarna meteen een aanbeet volgt. De vis geeft flink tegengas en gezien de ondiepte waarop we vissen en de manier van vechten houden we het beiden op een baars aan de andere kant van de lijn. Dat blijken we verkeerd te hebben want niet veel later doorbreekt de stekelkam van een stoere zestiger het wateroppervlak.

John met een stoere zestiger

Gesterkt door het snelle succes stuur ik met de buitenboord in de achteruit, waarbij ik de elektromotor gebruik om koers te houden, de boot netjes op 20 meter uit de kant over de ondiepe plaat heen. Worp na worp wordt gemaakt richting de stenen waarbij de shads opgetikt worden en in glijvlucht naar de boot worden terug gevist.

Als we rond het middaguur nog steeds geen actie hebben gezien besluiten we even de beschutting van een haventje op te zoeken om daar wat soep en bockworsten warm te maken. De temperatuur is gedurende de dag nog verder gezakt zo lijkt het wel en een warme hap is dan altijd goed voor het moraal. Komt bij dat bij mij de nurofen begint te werken en ik voel me eigenlijk steeds beter.

Als we het water weer opzoeken bikkelen we nog een goed uur door op het ondiepe maar er is geen vis meer die zich laat zien. We overleggen even wat wijsheid is en we besluiten weer terug te gaan naar de strekdammetjes waar we in de ochtend in ieder geval wat vis vingen. Mocht het daar niets zijn kunnen we daarna nog een haven uitpeuteren.

De strekdammetjes leveren gelukkig wel wat actie op, geen monsters maar er komen een paar snoekbaarsjes uit die in ieder geval de zaak weer wat op scherp zetten. Komt bij dat deze stek heerlijk uit de wind ligt dus dat vist ook nog eens een stuk lekkerder. Als we alle kuiltjes uitgepeuterd hebben besluiten we even een haven in te duiken om het daar werpend nog maar eens te proberen op baars.

Als ik na een heel aantal loze worpen mijn saltshaker richting een paal gooi wordt deze met een fikse dreun meteen onderschept. Een mooie dril volgt op de 2 meter 40 dropshot hengel en niet veel later schuift John het schepnet onder een schitterende baars. Na wat fotowerk wordt de vis teruggezet in het heldere water waar ze met vinnige staartslagen afscheid neemt.

Fraaie vis op de saltshaker

De schitterende vis zet ons weer helemaal op scherp en het zal nog geen 2 minuten later zijn als ik mijn shad langs een jachtje gooi dat deze weer keihard te grazen wordt genomen. Even hoop ik op een nog grotere baars maar dan zie ik een hele aardige snoek die zich in het heldere water van het ijzerwerk probeert te ontdoen. Dat lukt gelukkig pas boven water en na een foto mag ze weer terug richting het jacht.

Werden baarzen maar zo groot :)

Gemotiveerd vissen we weer verder waar het weer niet heel lang duurt voordat mijn shad te grazen wordt genomen. Weer een snoek zo blijkt al snel en daar waar de vorige esox vrij snel boven water was geeft deze kleinere vis een hoop tegenstand. Om een paal heen, langs de buitenboordmotor, alles wordt uit de kast gehaald om weg te komen. Gelukkig gaat alles goed en omdat de vis prima gehaakt is kies ik ervoor om de haak buitenboord uit de vis te tikken.

2 worpen verder als ik een beetje een valse worp maak de haven in krijg ik meteen weer een beuk op de inmiddels aardig aan flarden getrokken shad en als ik direct na de aanslag een mooie rooie staart even door de oppervlakte zie roeien weet ik dat er weer een hele mooie baars aan zit te komen. Eenmaal naast de boot zijn we allebei stil door de omvang van deze vis, wat een bak !

Grotere Baars

Inmiddels is het ook serieus gaan vriezen want regelmatig moeten we onze geleide-ogen ijsvrij maken en soepel bedoelde worpjes eindigen door het ijs in de ogen soms op geheel andere plekken dan voorzien. Komt nog bij dat met de plotselinge daling van de temperatuur ook de knop onder water omgegaan lijkt te zijn, ik weet nog 1 snoekje te vangen en dan valt het stil.  Mijn privé gekkenuurtje kent helaas geen voortzetting en we besluiten dan ook om richting helling te gaan en daar nog wat stekken aan te doen die tegen de avond nog wel eens een visje op willen leveren.

Dat blijkt een goede keuze als we nog 3 fraaie snoekbaarzen weten te strikken. John vangt nog 2 mooie zestiger snoekbaarzen en met een dagtotaal van 12 vissen mogen we als we de berichten om ons heen horen helemaal niet klagen. Eenmaal getrailerd en opgeruimd neem ik afscheid van John en rij ik de 2 uur weer terug naar huis. Om half negen ‘s avonds doe ik totaal kapot het licht uit om pas 11 uur later uit een ronkend coma te ontwaken.

Zelf kies ik er dan ook al jaren voor om juist op de rivieren zelf te blijven vissen als ik groot wil vangen of om op de plassen en meren afwijkende dieptes te bevissen.  Absoluut een visserij voor doorzetters en een prima recept voor een blank maar soms scoor je flink met een serie betere vissen. Alleen de kans daarop is vaak al motivatie genoeg om een hele dag of tenminste een belangrijk deel van een dag ‘anders’ te vissen.

Afgelopen weekend koos ik daarom samen met John voor een grote rivierplas waar in dit jaargetijde altijd een paar kneiters te vinden zijn. De dag begon koud en glad met aangevroren wegen en de voorspelling van winterse buien, maar eenmaal op het water kwam er al snel een zonnetje bij en zaten we met grote shads heerlijk te vissen tussen 4 en 9 meter diepte. Dat leverde helaas niet al teveel op en omdat we geen zin hadden in een ‘blank’ verkasten we naar een luw stuk van de plas waar ik op ca 9 meter op een stilhangende vorkstaartshad al snel een paar vissen wist te verschalken.

John wist strak in het talud op een spiering een mooie vis te strikken die de fireball zo hard had geïnhaleerd dat er geen redden meer aan was, besloten werd dan ook om deze te promoveren tot kerstdiner.

John met het kerstdiner

Ook in de middag waagden we nog diverse pogingen om een flinke snoekbaars te strikken maar de echte grote vissen lieten zich niet zien. Met een score van 8 vissen waarvan twee 70-ers verlieten we die dag het water.

Prima vis, maar net niet wat we zochten

Op dinsdag zit ik op kantoor als ik besluit om even snel het weer voor het komende weekend te checken. Op www.windguru.cz zien alle dagen eruit als een bonte mengeling van kleuren wat gemiddeld genomen neerkomt op veel wind. Wat wel opvalt is dat de voorspelling voor woensdag er zeer goed uitziet, zelfs zo goed dat ik mijn agenda check, de dag als vrij markeer en een e-mail de wereld instuur of er nog liefhebbers zijn van een potje snoekbaarzen.

Liefhebbers zijn er genoeg maar niemand kan op korte termijn vrij krijgen zo blijkt uit de reacties en ik besluit om dan maar alleen te gaan. Dan schiet me te binnen dat Tim nog wel eens tijd zou kunnen hebben en ik bel hem op met de vraag of hij zin heeft in een dagje vissen op zoek naar grove snoekbaars. Tim neemt niet op maar even later belt hij zelf terug en de afspraak staat snel, om 05:15 zal hij woensdagochtend bij mij voor de deur staan.

De andere ochtend is Tim mooi op tijd en met een ritje van 2 uur voor de boeg bespreken we onze opties. Veel vis of grote vis is de keuze en we zijn het beiden al snel eens dat we liever een paar ‘goeie’ vangen dan dat we de hele dag halfwas vissen zitten te vangen.

Eenmaal op het water stuur ik de boot naar wat waypoints die al vaker vis opleverden in dit jaargetijde. Door hier het talud op en af te varen van 7 tot 11 meter hoop ik snel uit te vinden op welke diepte eventuele actieve vissen zich ophouden.

Na een uur zonder aanbeet komen we tot de conclusie dat ze ‘hier’ in ieder geval niet liggen en we besluiten nog even heel ondiep te gaan vissen om te kijken of daar misschien nog een vis rondzwemt. Ik stuur de boot naar de bovenkant van het talud en op op de wind driften we al snel tussen 4 en 5 meter met een shad op de handhengel en een spiering op de fireball aan de bijhengel.

De gok wordt snel beloond als met een flinke dreun mijn shad te grazen wordt genomen en niet veel later een dikke zestiger kopschuddend in het oppervlak ligt. Een mooie dikke vis wordt onthaakt en als ik de vis even omhoog hou voor de foto hoor ik het belletje aan de bijhengel rammelen ten teken dat er een nieuwe kandidaat geïnteresseerd is. Snel kieper ik de vis in mijn hand overboord, dan maar geen foto, en sla ik aan maar helaas schiet deze goed aanvoelende vis na enkele seconden los, we hebben ze gevonden.

De drift wordt verlengd en al snel volgen er enkele vissen op voornamelijk de fireball met spiering. Eén aanbeet is zo hard dat de top van mijn bijhengel compleet onder water wordt gerost en daar zelfs na de aanslag blijft. De vis neemt een flinke run en even denk ik een snoek gehaakt te hebben maar in het oppervlak blijkt het een schitterende geblokte en woest ogende snoekbaars te zijn.

Een woeste snoekbaars

Zo vang ik nog een paar vissen terwijl Tim met lede ogen zit te kijken, zijn dropshotmontage en shads worden  door geen vis aangeroerd. ‘Zul jij wel weer de grootste vangen’ is mijn reactie op zijn gebrek aan actie. We vissen nog een poosje door maar de vis lijkt uit te staan, we krijgen vrijwel geen beet meer en wat ik nog vang zijn kleine visjes.

We kiezen er daarom voor om wat verschillende waypoints af te vissen om te kijken of we ergens snel wat actie kunnen krijgen. Dat lukt vrij aardig hoewel het elke keer van korte duur is. Overal waar we ons aas laten zakken vangen we vrij snel een paar vissen waarna het snel weer stilvalt.

Overal vangen we wel een visje

Ook Tim weet van de ’0′ af te geraken en omdat de wind inmiddels is gaan liggen zitten we heerlijk scherp en secuur te vissen. Tim besluit een forse voorn aan een dropshotmontage te knopen en dat blijkt al snel een goed idee want hij weet er de grootste vis van de dag op te landen.

De grootste van vandaag

Tegen het einde van de middag varen we terug naar het randje waar we de dag begonnen en weten we al fireballend nog een paar vissen te vangen. Omdat ik hierbij de snelheid er goed inhoud en we toch aanbeten krijgen stel ik voor om nog even een uurtje te speedvertikalen. De vis lijkt verspreid te liggen en met wat meer tempo hopen we er domweg sneller een tegen te komen.

Dat blijkt ondanks de watertemperatuur van slechts 3 graden een prima zet aangezien we het laatste uurtje vullen met ramharde aanbeten van grove vissen. December 2011, vlak voor kerst vangen we speedvertikalend op 4 tot 6 meter een prachtige serie grove vissen.

We eindigen de dag met 18 vissen, gezien de moeilijkheidsgraad van het water helemaal geen slecht resultaat. Ook nu bleef een echte kneiter uit maar die komt er deze winter ook vast nog wel een keer uit, we blijven het proberen :)

Nadat PvR zijn winkel gesloten heeft kleden we ons om van “de dagelijkse nette kleding”naar “de roofvis outfit”; PS heeft het ondertussen niet meer van het lachen, een belachelijke vertoning vindt hij het. Maar aan de andere kant bekruipt hem ook een gevoel van “dit wordt serieus”. We rijden naar de vaart die PvR voor ogen heeft en parkeren de auto in de buurt. Nadat alle materialen uitgebreid bekeken zijn en van het nodige commentaar zijn voorzien vertrekken we naar de waterkant.

Materiaal wordt getest

Even voelen :-)

Materiaal in de aanslag

De sloot is een ongeveer 10 meter brede doorvaart met daarin diverse waterlelie bedden. De oever is goed toegankelijk behalve dan dat de schapen die er lopen kennelijk het liefst hun behoefte aan de waterkant doen; wordt even opletten waar we de tas neer gaan zetten……….

PvR en ik selecteren ons eerste kunstaas. We hebben beiden uit onze collectie een selectie gemaakt van een 10tal ondiep lopende kunstaasjes. Peter heeft als eerste een custom made toad eraan gebonden; hij heeft hem zelf ontwikkeld en kan duidelijk niet wachten om ermee te vissen. Het is een “dubbel” waarbij de toad vooraf gegaan wordt door een drijvend en roterend lichaam. Het ziet er echt heel goed uit.

Weedless-double toad-combi, o.i.d.

De toad is daarnaast uitgerust met een weedless haakmontage waardoor Peter zonder problemen dwars door de waterlelies heen kan vissen (dit lukt met losse dreggen en uitstekende haken echt voor geen meter). Zelf begin ik met een 6inch Salty Shaker met een 5 grams loodkop met een enkele grote haak. Hierdoor kan ik na het optikken lange vluchten maken voordat de shad de bodem raakt en bij snel terugvissen blijft hij mooi in de oppervlakte lopen. PS vist een Buster jerk en maakt daarnaast de mooie foto’s van deze avond.

Ready to reel!

6 inch Salty Shaker

Buster Jerk

We hebben nog geen 5 meter gelopen of PvR heeft de eerste aanbeet; een kleine kolk verraadt een klein snoekje die achter de nieuwe creatie is aangezwommen. De vis bijt in het aas maar wordt niet gehaakt. Nog geen 15 meter verder is het opnieuw raak; terwijl PvR zijn aas langs een lelieveld binnendraait klapt vanuit het niets met een forse kolk een snoek erop. Maar ook deze vis wordt niet gehaakt. Zo vissen we een tijdje verder. De zon gaat ondertussen onder en geeft een prachtige kleur aan het oer-Hollandse landschap waar we in lopen. De koeien die ook in de wei staan zijn ondertussen allemaal al even nieuwsgierig komen kijken en blokkeren op een bepaald moment zelfs onze doorgang. Best leuk, zo’n vissende polderwandeling.

Zelf heb ik ondertussen een paar keer van aas gewisseld. De Salty Shaker shad werd gevolgd door een “ouderwetse” Ondex spinner die je heerlijk langzaam kan binnendraaien, een grotere spinner met meer werpgewicht en een fijne dos bucktail hair, een imitatiekikker en een oppervlakte plug met propeller achterop (de naam ben ik kwijt, weet iemand dit toevallig? Zie foto, tweede van links-boven). Daarna een voornkleurige Izumi Swimbait die fraai door de oppervlakte loopt en op redelijk tempo binnengevist moet worden. En nu vis ik met een SPRO imitatie van een rat; een soort streamer die met mooie op en neer gaande bewegingen door het water gehaald kan worden. Dat op en neer gaan lukte overigens alleen nadat ik van PvR de tip had gekregen een 2grams loodhagel een centimeter of 20 voor de rat op de onderlijn te knijpen.

Mijn assortiment deze avond (omschrijving hierboven in de tekst)

En terwijl PvR door blijft gaan met waar vliegvissers goed in zijn (“stijgers” krijgen maar geen aanbeten) krijgt deze roofvisser een aanbeet op een vliegvisapparaat, namelijk een streamer; dit alles wordt fijntjes opgemerkt door PS die snel aan is komen lopen voor de foto’s van deze kolossale vangst! En mij met een glimlach vastlegt met mijn eerste vangst aan een streamer :-).

Natte rat!

De avond valt al en we vissen rustig onze weg terug. Aanbeten komen er niet meer, het lijkt alsof de vis naarmate het donkerder wordt zelf ook in slaap valt. Een uurtje later zijn we terug bij de auto en hebben we een heerlijk avondje gevist. We hebben veel informatie uitgewisseld en gelachen om een paar hilarische situaties. Wat opviel waren de missers op de weedless haakmontage, daar moet nog wat verder aan gesleuteld worden. Misschien dat de snoek de zachte toad toch te strak tussen de tanden heeft waardoor de haak niet gezet kan worden?

Prachtige Hollandse avond!

.

Waar hebben we vanavond nu mee gevist?

Allereerst de hengel en molen van PvR: een Spinhoven CJW Psychometry met een Shimano Stella 2500 opgespoeld met 14 honderdste Tracer braid Lijn en een 7 strand Titanium onderlijn .Deze combinatie geeft voldoende body en kracht om ook de zwaardere snoeken te drillen maar is toch flexibel en licht genoeg om plezier te beleven aan de toch vaak wat kleinere poldersnoeken.

De hengel-molen-lijn combi van Peter van Ruitenbeek

Vervolgens hadden we diverse soorten ondiep lopend kunstaas bij ons waardoor we de mogelijkheid hadden diverse manieren van het ondiep water vissen op snoek in de praktijk te brengen:
- Oppervlakte-aas, met en zonder propeller, met en zonder weedless haakmontage
- Langzame spinners
- Snellere deelbare pluggen
- Langzame streamers
- Zinkende shads
- Jerkbaits
- Imitatie kikkers
- Lepels

De foto’s onderaan aan het artikel geven een overzicht van de selectie die we gemaakt hadden.

We hopen dat dit artikel een idee geeft over de mogelijkheden voor het vissen op snoek in ondiep water. Een leuke bezigheid in de mooie Nederlandse natuur. Voor mij absoluut een alternatief, qua natuur en beleving,  en helemaal wanneer straks de herfststormen het vissen vanuit de boot onverhoopt onmogelijk maken!

Met dank aan Peter en Peter voor de gezelligheid en hun bijdrage!

John Smit

Het assortiment van Peter van Ruitenbeek:

Van linksboven naar rechtsonder:

En dat kan prima, een rugzak met een camera, onthaaktang, meetlint en een bakkie kunstaas zijn in principe meer dan voldoende voor een avond visplezier. Op dit soort avondjes kies ik het liefst voor een soort visserij en als het even kan ook een niet al te grote stek. Verkassen kost tijd en ik vind het zonde om daar een deel van de avond aan te moeten spenderen. Gewoon op je vertrouwen afgaan en doorzetten op een gekende stek, dan komt die vis er vanzelf wel en heb jij weer een heerlijke avond. Klinkt goed nietwaar?

Dinsdagavond had ik eigenlijk al op pad gewild. Een hele dag op school gespendeerd aan colleges en projecten en dan is het wel lekker om ’s avonds even uit te waaien. Helaas wordt er veel regen en onweer voorspeld en dat vind ik, met oog op de wandeling naar de stek, net even te veel van het goede. Ik stel mijn plannen bij en besluit dan woensdagavond te gaan.

Licht gefrustreerd zie ik dinsdagavond toe hoe het weer helemaal op klaart. Windstil, half zonnetje en dus perfecte omstandigheden voor mijn visserij. Van ‘ellende’ bind ik maar een flinke snoekstreamer en zet ik de spullen alvast klaar.

Woensdag staat het eten vroeg op tafel, ik kijk nog even snel op getij.nl en zie dat het om acht uur laag water is. Niet echt het beste tij maar ik doe het ervoor. Tas op de rug en gaan! Na een korte rit per OV loop ik het laatste stuk naar de stek. Al ruim een jaar ben ik er niet meer geweest en ietwat onwennig begin ik te gooien. Mijn 3.00 meter Secial Shad van Fox leent zich uitstekend voor deze visserij, maar toch moet ik in het begin grijpen naar wat zwaardere koppen (17 gram) om het gevoel weer een beetje te krijgen.

Na een dik uur gooien nog geen enkele tik, terwijl de stroming al langzaam in kakt. Dat belooft niet veel goeds. Wel is het gevoel weer helemaal terug en ben ik van 17 gram alweer terug gestapt naar 10 gram. Hiermee kun je de shad veel langere glijvluchten laten maken, wat in de regel meer vis oplevert.

Tegen achten besluit ik het toch even verderop te proberen. In de schemer kom ik hier wel terug. Ik loop naar een in de buurt gelegen sluis en krijg daar al snel een mooie dreun. Ongetwijfeld baars en dan liggen er vast meer. De tweede worp wordt ingezet en nog voor de shad de bodem raakt wordt deze met een mooie droge tik gegrepen. Na kort protest komt er een mooie baars in het oppervlak. Met 31cm een leuk begin van de avond.

Bij sluizen zijn altijd wel baarzen te vinden

Ik vis nog een half uurtje door, vang een miniatuurbaarsje en mis nog een paar goede beten. Echt wild is het niet maar aangezien de schemer langzaam in valt besluit ik het toch weer even op de eerste stek te proberen. Hier zit inmiddels ook een andere visser maar aangezien hij met ankerlood ver uit de kant vist hebben we totaal geen last van elkaar. Ik begin weer wat te gooien en wordt na een worp of vijf blij verrast met een enorme knal op de lange twister. De vis hangt niet maar de zwaar verfrommelde twister spreekt boekdelen. Zonde!

Ik gooi opnieuw langs hetzelfde stroomnaadje en weer volgt er een aanbeet. Subtieler dan de vorige en al snel blijkt waarom. Een wolhandkrab heeft de shad tussen de scharen en moet met enig geweld onthaakt worden.

Een worp of vijf later volgt een flinke dreun. Ik sla de Special Shad goed rond en een zware vis bonkt twee keer alvorens hij los schiet. Dat was echt een goede vis! Komen ze dan toch nog los? Het lijkt er wel op, want regelmatig krijg ik hierna aanbeten. Sommige zeer subtiel, andere spijkerhard. Toch blijft er geen enkele vis hangen en ik besluit een grotere staartdreg te monteren. Maatje vier is geen gezicht op de twister, maar wellicht helpt het een vis op de kant.

Ik maak een lange worp langs het talud en vis de shad beheerst terug. Het gevoel is helemaal terug en ik sta heerlijk geconcentreerd te vissen. Vlak voor de kant een klein kuiltje waar bijna altijd wel vis uit kwam. Ik weet precies wanneer hij komt en zit gewoon te wachten op… BATS! Een gortdroge klap en mijn special shad sla ik helemaal krom op een zwaar massieve vis, die in eerste instantie niet van de bodem te krijgen is. Dit is een beste!

De vis komt op gang en neemt een run van het talud af. Geweldig zo sterk ze zijn op dit snelstromende water. De andere visser komt kijken en pakt mijn schepnet er bij, die gaan we nodig hebben zo te zien! Na een paar korte runs komt de vis in het oppervlak en tjonge wat is ze hoog en dik! Ik ga op mijn buik liggen om de vis te scheppen maar haal tot mijn schrik het water niet met mijn net. Hoe kan dit? Andere jaren lukte dit wel?

Ik sleep de vis mee naar een wat lagere kade, alwaar ik met het net precies het oppervlak kan halen. Maar wat een gemartel om de vis, die natuurlijk nooit echt horizontaal ligt, te scheppen. Dan haakt de staartdreg (ja, die grote!) het net en zijn de rapen helemaal gaar. Ik kan nog maar een ding en dat is hijsen. Beugel open, ogen dicht en hijsen. Halverwege de kade een knal en daar plonst de snoekbaars weer te water. Die ben ik kwijt denk ik, maar dan trekt mijn hengel weer krom…

Iets verderop zit een trapje, maar als alles tegen zit dan ook dit natuurlijk. Een grote binnenvaarttanker ligt er precies tegenaan met zijn boeg. Wat nu? Een optie nog, geen fijne voor mij maar het is niet anders. Ik neem de vis weer op sleeptouw tot ik bij een hek aan kom. Daar pakt de andere visser mijn hengel over waarna ik snel naar een plek ren waar je onder het hek door kunt kruipen. Maja, daar ligt natuurlijk een fijne zompige plas… Geen gelul en hop op mijn rug onder dat hek door. Bruin van de bagger klauter ik aan de andere kant langs de oever naar beneden, alwaar ik de snoekbaars eindelijk onder de kieuw kan pakken. Wat een gedoe!

De vis is binnen, maar wat een gemartel en wat duurde het vreselijk lang. Ik klauter weer onder het hek door en loop naar de andere vissers toe, die snel een paar foto’s schieten. Een prachtige zware riviervis van 73cm en mijn grootste tot nu toe van de stek.

Super riviersnoekbaars!

Tegen de schemer vaak ondiep te vangen

 Toch kent het verhaal ook een mindere kant, want ik heb al wel in de gaten dat deze vis het niet gaat redden na dat eindeloze gekloot om hem te kunnen landen. De vis toch terugzetten, met de grote kans dat deze ergens verderop boven komt drijven lijkt me geen goed plan en ik besluit de vis dan maar mee te nemen. Iets wat ik eigenlijk nooit doe en als ik het doe is het vaak met tegenzin. Net als nu, want graag had ik deze prachtige vis verder laten zwemmen. Maargoed het is niet anders en ik geef de vis even later een verlossende klap op de kop. De andere visser heeft wel een plastic tas voor me en ik besluit direct te stoppen met vissen. Snap nog steeds niet waarom het water zo laag staat en kijk vanaf een bankje nog even naar wat passerende schepen. Het heeft toch wel iets, dat sfeertje hier!

Mooi sfeertje om mee af te sluiten

Rond 23:30 sta ik in de keuken om de vis schoon te maken, waar mij nog een onaangename verassing te wachten staat. Een licht verteerde paling van 50cm komt in zijn geheel uit de snoekbaars zetten en de lucht is werkelijk niet te harden. Mijn straf voor het gekloot met deze vis, denk ik dan maar. Nadat de vis in de vriezer verdwijnt kijk ik nog een keer op de getijde site. Dan zie ik dat het vanavond geen laag, maar laag-laag water geweest is. Totaal niet bij stilgestaan en een goede les voor volgende keer. Of niet vissen, of een langer net mee!

Groet,
Volkmar Strikkers

We besluiten in eerste instantie naar het water te gaan waar John twee dagen geweest is. Nadeel van dat water is wel dat de kunstaasvisserij er extreem taai is en aasvissen hebben we niet. We slapen er een nachtje over en de volgende ochtend stel ik alsnog voor om naar de stek van zaterdag te gaan. Daar gingen ze vol voor het kunstaas en bovendien hebben we meerdere kansen laten liggen als het om grote snoeken gaat. André stemt in met het plan en even later zijn we op weg naar het grote water.

Bij aankomst worden snel de spullen klaar gemaakt waarna we kunnen beginnen. De wind, die zaterdag uit de zuidwesthoek kwam en dus voor een mooie kabbel zorgde, komt nu uit de noord hoek waardoor het water zo vlak is als een spiegel. Dit, in combinatie met het heldere water, maakt het vissen er ongetwijfeld niet gemakkelijker op maar toch gaan we er voor.

Ik was er al een beetje bang voor, maar het lijkt er inderdaad op dat de vis niet op dit talud te vinden is met het verkeerd staan van de wind. Want daar waar we zaterdag vanaf het begin volop actie hadden blijft het nu lang stil. Totdat er opeens een wel hele brede schim achter mijn jerkbait aan komt. Krijg nou wat! Een bak van een karper, zeker 35 pond, volgt mijn Whopper met veel interesse tot onder mijn voeten. Die is niet wijs! Even later komt er ook een wat kleiner exemplaar voorbij en zien we een azende winde. Een school grote brasems maakt het plaatje compleet, het lijkt wel seaworld hier op dit moment.

BWAM! Opeens schiet er een vis omhoog om zich vervolgens met een rotklap op mijn jerkbait  te storten. Snoekbaars! Van subtiliteit geen sprake bij deze vis, die de toch best forse jerkbait vol gegrepen heeft. Na een kort gevecht kan André de vis onder de kieuw pakken en is de eerste vis van de dag een feit.

Niks subtiel!

We gooien verder en gelijk doemt er een grotere schim op achter mijn jerkbait. Zo te zien een grote snoekbaars die een keer of vier mijn jerkbait inspecteert. Ik pak snel een shad maar ook hier reageert de vis helaas niet op. André heeft zijn jerkbait inmiddels verwisseld voor een eigenbouw Twistfly XL en ziet al snel een grote snoek uit het riet komen om zijn ‘kuiken’ te volgen. De vis volgt tot onder de top maar gaat niet over tot de aanval. Zeker een halve minuut blijft de snoek nog bij ‘het kuiken’ in de buurt maar in het heldere water ontbreekt net dat stukje vertrouwen om hem te pakken. Uiteindelijk geeft de snoek het op en zo moet André nog wat langer wachten op zijn eerste snoek van dit seizoen.

Veel jong gevogelte

We naderen het einde van dit mooie kantje als mijn whopper vanuit het niets een woeste aanval te verduren krijgt. De vis hangt niet maar heeft de jerkbait nog scherp in het vizier en na een haaltje klapt ze er dan ook weer vol bovenop. Een kort maar hevig gevecht later is ze klaar voor de landing. Plaatje en weer terug met deze mooie donker getekende vis.

Mooi getekende 80er

We varen door naar het hoekje waar ik zaterdag die geweldige 115 ving en pakken beide de vliegenlat erbij. Ik gooi mijn streamer strak tegen de kant, strip één keer en gelijk vlamt er een snoek op de streamer. Even hangt ze maar dan is ze los, balen! De worp erna klapt ze vlak voor de boot op de streamer van André, maar weer hangt ze niet. Dan volgt ze mijn streamer weer een paar worpen, totdat ik de streamer abrupt stil laat vallen voor de boot. Nu wordt deze goed opgeslokt waarna ik wel de haak kan zetten. Die wou hem wel graag hebben!

Bij het landen gaat het echter alsnog mis. Ik pak de vis onder de kieuw, welke daarna direct begint te schudden. Snel loslaten dus en dan floept ook de haak er uit. Jammer van de foto, maar echt een schoonheid was het toch al niet met de vele wonden.

We beginnen de lange ondiepe plaat uit te gooien en genieten van de rust op het water. We vissen precies uit de wind en met de elektro af en toe in de achteruit kunnen we alles perfect uitkammen met de vliegenlat. Het enige wat ontbreekt zijn de aanbeten, maar het vertrouwen groeit als we bij de struik komen waar zaterdag nog drie vissen bij in de buurt lagen. Nu gebeurt ook hier helemaal niets en na even te zijn blijven hangen vissen we verder langs de oever.

Vijf meter voorbij de struik dan toch actie. Mijn vliegenlat wordt zowat uit mijn handen gerukt door een leuke snoek, man man wat een aanbeet! De vis hangt kort maar schiet dan, als zoveel, natuurlijk los. Ik gooi mijn streamer opnieuw tegen het riet en na twee keer strippen klapt de vis nog harder dan zojuist op de streamer, waarna ze precies de goede kant op wegdraait. Hierdoor kan ik goed de haak zetten en nu hangt ze gelukkig wel. De vis racet gelijk op de boot af en neemt dan een paar mooie runs de diepte in. Wat blijft het toch heerlijk drillen op de vliegenlat!

Het blijft heerlijk drillen op de vliegenlat

Als de vis eenmaal bij de boot is schatten we haar zo´n 85cm, maar we verkijken ons op de geblokte bouw van deze vis. Met 80cm houdt het echt op maar ik kan er niet rouwig om zijn. Heerlijk die actie op de vlieg!

Mijn dag is helemaal goed

We vervolgen onze weg en al snel wordt mijn streamer gevolgd tot onder mijn voeten, waarna de snoek het hazenpad kiest. De vis komt ook niet meer terug en dus zoeken we verder. Het is duidelijk niet wild vandaag en of dat komt omdat we zaterdag zo goed gevangen hebben of door het veranderde weer is even gissen. Toch ben ik weer scherp als ik een uurtje later even iets aan mijn streamer denk te voelen hangen. Ik plaats snel een nieuwe worp over de stek waarna een mooie 80er ook weer debiel hard op de streamer klapt. Ik zet de haak maar enkele seconden later schiet de vis los. Zonde!

De wind begint langzaam aan te zetten en aangezien André nog maar weinig actie heeft gehad vandaag (ik vis door de driftrichting steeds voorop) besluit ik me even te richten op het besturen van de boot zodat André maximaal kan vissen. Dit resulteert al snel in een vis die wel vijf of zes keer volgt alvorens toe te slaan en te lossen. Mooie actie in het heldere water maar helaas dus nog steeds geen vis voor André!

Boilliekaper op komst

We gaan even terug naar de stek van vanochtend en pakken de jerkbaithengels er weer bij vanwege de obstakels in de directe omgeving. Na een dik half uur gooien wordt mijn Whopper met veel furie gegrepen door wat blijkt weer een snoekbaars te zijn. Ik zag de vis zo omhoog schieten en tjonge wat een klap weer! De vis, een centimeter of 70 lang is heel licht gehaakt en ik ga er vanaf het begin al vanuit dat ze gaat lossen. Dit gebeurt helaas ook en net voordat André de vis kan pakken schiet ze weer de diepte in. Die had ik graag even op de foto gehad!

Als we verder vissen spotten we plots een flinke school met nog flinkere windes. Vissen van 50cm en meer en een enkeling zal misschien zelfs tegen de 60 zijn! André knipt snel zijn onderlijn van de vliegenlat en ik heb nog wat enkele haken in de koffer. Met 60 ponds fluor carbon leader en een 500 grains sinktip niet wat je zegt subtiel maar we kunnen gelukkig recht onder de top vissen. Ik start de camera en André gooit een korstje voor de school windes, welke totaal niet lijken te reageren. Totdat de laatste vis langskomt en de korst in een keer weg slurpt. Slaan en hangen, eindelijk vis voor André! Een mooie winde van 52cm betekend een nieuw PR voor hem.

Snel switchen levert André toch een mooie vis op

Kop aan staart!

Hierna is het rustige hoekje verstoord en zoeken we verder naar roofvis. Het blijft lang stil totdat we weer bij het hoekje komen waar ik ’s ochtends die vis meermaals op mijn streamer zag duiken. Nu is het André die een volger krijgt en al snel blijkt dat het om dezelfde vis gaat. Vier verschillende kunstaasjes worden gevolgd maar tot een aanbeet komt het niet. Totdat ik opper om eens een screaming devil over de plek te rossen, want dan is het gelijk raak. De snoek die ’s ochtends net voor de camera wist te ontsnappen komt zo alsnog op de plaat en André is ook van de ‘roofvisnul’.

Toch nog op de foto!

We vissen hierna nog een dik uur door maar bij het uitblijven van actie besluiten we er een punt achter te zetten. Het is een lang weekend geweest. Een weekend wat voor mij begon met een fantastische bak, maar tevens een weekend waarin we opvallend en tevens frustrerend veel volgers en missers mochten noteren.

Groet,
Volkmar Strikkers

Al acht jaar vis ik de opening van het seizoen op hetzelfde water. Een water waar ik vaak maar een of twee keer per jaar kom, een water wat voor mij iets speciaals heeft en dus niet te vaak bevist hoeft te worden. Het is een soort traditie die, op één jaar na, alle jaren resulteerde in een zeer mooie openingsdag met  veel actie, grote snoeken en knappe snoekbaarzen.

Dat ene slechte jaar troffen we honderden meters staand wand aan en het was dan ook geen verassing dat er geen schub te vangen viel. Een heus drama en de twee jaren die volgden waren de snoekbaarzen, die we daarvoor toch regelmatig vingen, nog steeds niet te vinden. Eeuwig zonde van zo’n stek en eens te meer een teken dat beroepsvisserij echt grote schade toebrengt aan ‘onze’ wateren.

Dit jaar ga ik, net als vorig jaar, met Timon op pad. Om iets over vieren gaat de wekker en ondanks de korte nacht spring ik kiplekker uit bed. Paar broodjes smeren hup de auto in. Ik ben er klaar voor! Het is rustig op de weg. Ik kom enkel wat andere auto/visboot combinaties tegen en dat blijft toch altijd een leuk gezicht. Het fanatisme druipt er vanaf en dat is zo gek niet want wat hebben we een mooie hobby!

Eenmaal bij de helling is Timon ook reeds gearriveerd en dus kunnen we gelijk van start. We zoeken het eerste mooie kantje op en dan gaan de jerkbaits aan de speld. Ik start met een eigenbouw  genaamd de Treiter, daar waar Timon een Whopper van Rob Kraaijeveld uit de koffer pakt.

Ja hangen! Amper vijf worpen onderweg en Timon staat met een kromme hengel. Kijk, dat gaat weer als vanouds! Een mooie 80er heeft zich vergrepen en wordt na kort protest geland. Ik schiet een paar platen en dan laten we de vis snel weer verder zwemmen. Er ligt vast nog wel een grotere op ons te wachten…

Een snelle start voor Timon

Terwijl ik mijn treiter, die na mijn idee net niet diep genoeg loopt nu, verwissel voor een eigenbouw Fatboy, zie ik hoe Timons Whopper met heel veel geweld gegrepen wordt door een bak van een snoek. Man wat een beuk en wat een gezicht ook in het heldere water! De vis spurt gelijk op een obstakel af en Timon moet uit volle macht blokken om de snoek er van vrij te houden. Dit gaat twee keer goed maar dan schiet plots de haak los… Allemachtig balen want deze, kaliber 115 of groter, snoek had op zeker een nieuw PR betekend voor Timon! Maargoed het is het risico van de stek. Blokken of obstakels en dan schiet een slecht gehaakte vis wel eens los…

We vissen verder en millimeteren de rietkraag uit. Een kleine tien minuten verder doemt er opeens een grote schim op achter mijn eigenbouw Fatboy. Een dikke metersnoek volgt de jerkbait tot onder de hengeltop en zakt dan langzaam af. Ik twijfel geen moment en begin te figure eighten. De vis draait, stijgt en klapt met veel furie op de jerkbait, die ik helemaal zie verdwijnen. Ik sla hard aan maar heb kennelijk de haak niet gezet want na een keer schudden komt mijn Fatboy weer tevoorschijn. Allemachtig dit had meter nummer twee moeten zijn!

Geconcentreerd vissen we verder. In het heldere water is je jerkbait prachtig te volgen en dat maakt het allemaal extra spannend. Ja, daar komt wat! Snoekbaars! Een mooi exemplaar van zo’n 70cm volgt mijn Fatboy tot onder de top en draait dan om. De worp erna is ze er weer, maar tot een aanbeet komt het niet. Eindelijk weer een snoekbaars gezien dus, dat doet veel goeds!

We vissen de hele stek nog een keer extra af maar vernemen geen actie meer. Enigszins balend van de geloste vissen verkassen we naar stek twee. De meest constante stek voor grote vis hebben we nu gehad en dus hopen we beide dat er nog ergens een goedmaker ligt te wachten.

We starten in een klein kommetje met een mooi steil talud naar open water. Hier stinkt het gewoon naar grote snoek en dus maken we hier een aantal drifts langs heen. Er gebeurt niets maar we houden vol. Hier moet er gewoon een liggen en we gaan dan ook niet weg voordat hij of zij zich laat zien!

Omdat ik tot nu toe steeds behoorlijk aan het manoeuvreren ben geweest en dus niet optimaal heb kunnen vissen, besluit ik nu de boot wat verder het kommetje in te laten driften, zodat ik net even wat geconcentreerder kan vissen. Ik gooi mijn eigenbouw Hopper onder een overhangende struik en tik hem van het talud af. Daar is de jerkbait voor gemaakt en zigzagt en wiebelt dan ook prachtig het talud af, totdat ik hem opeens niet meer zie. Ik bedenk me geen moment en sla mijn baitcaster hoepeltje rond. Een grote snoek draait weg en dendert gelijk de diepte in, wat een bak!

Ik vaar de boot naar open water en heb weinig in te brengen tegen deze bizar sterke vis. Keer op keer verdwijnt mijn baitcaster tot het kurk onder water terwijl meters lijn van de spoel getrokken worden, terwijl de slip toch echt op standje ‘no mercy’ staat!

Ongelofelijk sterk deze vis!

Meermaals komt de vis bij de boot, om vervolgens weer met hernieuwde krachten mijn elektro en buitenboordmotor op te zoeken, wat een heerlijk gevecht en vooral wat een heerlijke vis! Ook wordt twee maal het luchtruim opgezocht. Rechtstandig en later tailwalkend laat de vis zich van haar beste kans zien. Wat een geweld! Timon schat haar zo’n 105, terwijl ik toch het idee heb dat de vis aanzienlijk groter is. Die gaat gewoon ruim over de 110, kan niet anders. De jerkbait is werkelijk verzwolgen maar toch besluit ik de vis resoluut onder de kieuw te vatten. Ik heb gelukkig de goede kant te pakken en til de zware snoek aan boord, wat een start van het seizoen!

Schitterende grootwatersnoek

De eigenbouw Hopper is amper zichtbaar

De Hopper zit helemaal achter in de greppel maar gelukkig zit de vis niet beroerd gehaakt. Via de kieuw kunnen we de weerhaakloze dreg gemakkelijk lostikken waarna ik de jerkbait uit de bek haal. Wat een schoonheid! Ik zeg dat ze rond de 115 is en dat blijkt ze exact te zijn. Mijn grootste snoek op een eigenbouw en volgens mij kun je jezelf geen betere seizoensstart wensen!

Na deze geweldige goedmaker is de stemming opperbest. We besluiten nog heel even in het hoekje te blijven hangen en dan de rest van de baai uit te gooien. Al na een paar worpen krijgt Timon een enorme beuk op zijn NK Chubby en weer een grote snoek draait weg in het oppervlak. Helaas is ook deze vis niet gehaakt en we vragen ons af waardoor het komt. Knallen ze er gewoon té hard op?

Een lange ondiepe plaat met langs de kant mooie rietkragen wordt bestookt en telkens weer vinden onze jerkbaits hun weg terug naar de boot. Als we bij het minst diepe stuk aankomen, met veel basaltblokken op de bodem, zie ik Timon hard aanslaan. Wat een dreun! Een goede vis zwemt de boot voorbij en gaat er dan goed in hangen. Ook deze vis is weer erg sterk en we staan er eigenlijk van te kijken als blijkt dat het om een negentiger gaat, dit vocht voor een meter! Timon kan de vis gemakkelijk pakken maar hij eenmaal wil poseren blijkt maar weer eens hoe schadelijk het gesloten seizoen is voor ons roofvissers. Al dat geknooi met die tandloze vissen zorgt er voor dat we hier en daar wat scherpte missen bij de getande rovers. Tenminste, laten we het daar op houden, haha!

Even oefenen nog...

Zo gaat ie al een stuk beter

Gelukkig gaat het beter bij poging twee en zo schieten we snel een paar platen van deze 91cm snoek. Een mooie gespierde vis die er bij de release gelijk vandoor schiet, waarna wij verder gooien. Amper vijf worpen later draait er een snoek op hoge snelheid onder mijn hopper door, recht onder de hengeltop. Ik gooi snel mijn jerkbait over de vis heen en begin binnen te vissen. Een korte tik, mis. Vervolgens schiet de snoek nogmaals achter mijn hopper aan en ook de in de buurt wiebelende whopper van Timon wordt gemist. Ik vaar snel de boot een stukje terug, gooi over de plek des onheil en binnen twee tikken wordt mijn hopper onderschept. Spektakel weer! Een mooi getekende snoek van een centimeter of 90 komt even later bij de boot en is werkelijk aan een velletje gehaakt.

Aan een velletje...

Toch gaat het wonderbaarlijk genoeg allemaal goed en kan ik even later met mijn tweede van de dag poseren.

Ook deze snoek zag wel wat in de Hopper

Ik zet de vis terug, we vissen verder en weer is het binnen een paar worpen raak. Nu is het Timon die weer een beuk op zijn whopper krijgt en een snoek mag drillen. Kleiner dan de vorige vissen, maar wat een heerlijke actie op de vroege morgen!

Zweedse taferelen op de vroege morgen!

We maken de drift af maar op een volger na gebeurt er niet veel meer. Op naar de volgende oever dus en weer verder vissen. Onderweg komen we langs het hoekje en dus besluiten we te kijken of die dikke vis van Timon er nog ligt. Al snel draait deze, waarschijnlijk metervis, rakelings onder mijn hopper door maar tot een aanbeet komt het niet. Even later mist een kleinere vis de jerkbait maar ook deze doet geen tweede poging.

We vissen verder en weer is het de Whopper van Timon die gegrepen wordt. Ze worden steeds kleiner maar de lol is er niet minder om. Het is net tien uur geweest en het lijkt wel Zweden met al die aanbeten in het heldere water!

Whopper en Hopper, de aasjes van vandaag!

Terwijl het zonnetje definitief doorbreekt vervolgen we onze weg langs dit mooie kantje, waar we vorig jaar de nodige actie beleefden. Het blijft nu echter akelig stil en het is even wennen dat werken voor een aanbeet… Uiteindelijk mag Timon nog een volger noteren en daar blijft het bij.

Ook de oever die we erna aan doen levert geen enkele vis op. We gokken er op dat de vis door het zonnige weer wat dieper is gaan liggen en besluiten een stukje te trollen, in de buurt van de eerste stek van vanmorgen. Er gebeurt helemaal niets en aangezien we trollen beide behoorlijk slaapverwekkend vinden besluiten we er snel weer mee te stoppen. We varen naar de stek van vanmorgen en gelijk de eerste worp wordt een eigenbouw Whopper van mij recht onder de hengeltop gegrepen door een flinke snoek, die ook gelijk weer losschiet… Echt opmerkelijk al die lossers!

We hebben alles in de buurt nu wel gehad en dus is het even blazen naar de volgende stekken. Voorgaande jaren bijna een half uur, nu zijn we er in no time met mijn nieuwe buitenboordmotor. Een mooi steil talud met veel obstakels wordt afgevist maar helaas gebeurt ook hier helemaal niets. We hebben nog een gebied om af te vissen binnen bereik en besluiten daar dan maar heen te gaan.  De snoek blijkt er echter helemaal klaar mee te zijn vandaag want op een geloste peutersnoek voor Timon na blijft het akelig stil.

Het is inmiddels zo’n twee uur en bij het uitblijven van actie besluiten we er een punt achter te zetten. Het was een heerlijke ochtend en er is eigenlijk geen reden meer om de rest van de middag nog door te vissen. We ruimen de spullen op, scoren nog een lekkere hap en sluiten de dag relaxed af. Seizoen 2010/2011 is geopend, en hoe!

Groet,
Volkmar Strikkers

Na wat gebel heen en weer bleken de meeste mensen niet te kunnen of zelf al plannen te hebben, ik besloot dan ook om lekker alleen te gaan als niemand zich zou aandienen maar na een telefoongesprek met Willem besloten we samen een dagje op snoekbaars en snoek te gaan vissen op een grote nederlandse rivier.

Op zaterdag eerst nog een familiefeestje waar ik me de wijntjes goed liet smaken, het was gezellig en iedeen vermaakt zich kostelijk.  Behoorlijk brak ging ik die avond dan ook vroeg naar bed, om 21:00 ging bij mij het licht uit.  Veel te vroeg natuurlijk en zo zat ik dan ook om 04:00 in de ochtend nog wat shads te bouwen en wat hengeltjes op te tuigen. Helemaal fris was ik niet, maar een plens koud water en het vooruitzicht van  een dag vissen wisten me toch in beweging te krijgen.

Vandaag niet in mijn boot maar in die van Willem dus het was even goed nadenken wat ik allemaal mee moest nemen, een jerkstokje een vertikaalstok en een 2,70 lange shadhengel moesten het gaan doen. Nog wat kunstaasdozen in de plano koffer gestoken en om 07:00 reed ik richting Willem.

Na een vlotte rit snel de spullen overgeladen en de boot getrailered. Lekker knallen over 1 van de drukstbevaren rivieren van Nederland op zoek naar snoekbaars, er zijn vervelendere dingen om te doen op een zondag.

Op de eerste stek gingen we voor anker waarbij Willem met kleine shads begon te werpen. Ikzelf had mijn zinnen vandaag op groot gezet dus ik deed hetzelfde maar dan met een 7 inch shad. Ingooien, af laten zinken en dan rustig optikken en de shad een glijvlucht naar de bodem laten maken, zo visten we de stek secuur uit maar veel verder dan een gup voor Willem kwamen we niet. Het anker werd dan ook gelicht en we voeren naar de andere kant van het kribvak waar we een ondiepe plaat uitwierpen.

Met een flinke plons lande mijn shad vlak voor de krib, even af laten zinken en rustig optikken en weer laten zakken. Bij het derde huppeltje werd de shad wreed onderschept en na een leuke dril op het ondiepe water mocht ik de eerste vis noteren.

Leuke maatse vis, ondiep en werpend gevangen

Ook Willem pakte hier een vis en vol goede moed visten we dan ook verder, 2 vissen in no-time dat beloofde best wat. Toch bleef het maar verdacht rustig, er kwam nog 1 visje uit en toen was het op. Om niet teveel tijd te verliezen er voor gekozen om snel weer te verkassen. Ook op de volgende stek pakten we snel een paar vissen waarna het ook daar weer stilviel.

Weer een leuke vis

Vrijwel elke stek die we aandeden leverde vaak snel een paar visjes op maar nergens leken er heel veel vissen op één plek te liggen. Toch liep het wel lekker, leuk beet,  veelal goede maatse vissen die we zowel werpend als vertikaal wisten te foppen.

Rond de klok van 11:00 vertikaalden we richting de kop van een krib waarbij ik aan de kribzijde mijn shadje langs de stenen liet hupsen. Op het moment dat we de ‘dropoff’ vlak bij de punt naderden werd mijn shadje hard onderschept waarna ik de hengel de lucht injoeg om compleet door de slip heen te slaan.

‘Dit is een goeie’ wist ik te melden en inderdaad, onder water hing een vis er goed zwaar in. Mijn eerste hoop was natuurlijk een mooie zware snoekbaars, maar al snel moest ik die gedachte bijstellen toen de vis een flink schot nam. Dit moest een snoek zijn, en ook een goeie, want heel veel vat had ik er niet op. Minutenlang kon ik niet veel meer doen dan constante druk uitoefenen terwijl de vis continu lijn nam en vocht als een duivel. Om het nog een beetje makkelijker te maken zocht de vis ook nog eens elke keer de buitenboord- en elektromotor op die we toch echt moesten laten draaien om niet met de boot op de krib te lopen.

Toch ging het allemaal wonderbaarlijk goed en na, wat een eeuwigheid leek, kwam een fraaie gespierde snoek in de oppervlakte. Snel het net eronder, onthaken en fotootje schieten. Omdat de vis zich flink had leeggeknokt op het lichte vertikaalstokje verder geen polonaise met de vis, snel weer het water in en even ondersteunen  waarna de vis toch nog vrij snel zijn krachten hervond en weer naar beneden dook.

Fraaie hardvechtende snoek op licht materiaal

Hadden we het in de ochtend nog redelijk droog gehouden, in de middag namen de buien toe en zaten we regelmatig in de stromende regen te vissen. Toch zetten we door en vingen we onze visjes. Tegen het eind van de middag vonden we zelfs nog een plek waar we een mooie serie vissen konden scoren waarvan er 1 zelfs na de aanbeet uit het water sprong.

Snoeiharde aanbeten op 1 à 2 meter water zijn best verslavend dus het was moeilijk om er uiteindelijk een eind aan te breien maar rond de klok van 5 uur besloten we toch dat het mooi was geweest. Het gas ging erop en met een 60 kilometer per uur knalden we stroomafwaarts richting de helling.

Harde aanbeten, strakke vissen

Het zal ergens halverwege zijn geweest toen onze ‘vrienden’ van de KLPD ons tegemoet kwamen varen. Op gelijke hoogte varend zag ik de voorzijde van de KLPD boot al bijdraaien en jawel hoor, het gas ging er ook daar op en ze kwamen achter ons aan. Midden op de rivier varend ging de sirene aan en werd ons te kennen gegeven dat we langszij moesten komen. Niet iets dat we van plan waren midden op de rivier maar na wat heen en weer geschreeuw voeren de mannen van de KLPD hun boot op een krib waarna we langszij konden gaan.

Men bleek vooral geïnteresseerd te zijn in het vaarbewijs van Willem, wat natuurlijk pico bello voor elkaar was, en na een compliment over de boot mochten we onze weg vervolgen. Het zal wel een rustige middag zijn geweest zullen we maar denken.

Volgende week hopelijk wel het NKS op het Lauwersmeer, anders komt het seizoen wel heel erg in de knel.

Niet extreem vroeg maar wel op tijd spreken we af op de trailerhelling. Als ik precies op het afgesproken tijdstip aankom ligt de boot er al in. Het is duidelijk: HJ heeft vangdrang en niet zo’n beetje ook! Ik leg snel mijn spulletjes in de boot en we varen naar het eerste plateau dat we uit gaan kammen. We vissen afwisselend met natuurlijk aas en kunstaas. Natuurlijk aas onder de dobber met de bekende snoektakel en een handhengel met de fireball montage. Kunstaas bestaat uit jerkbaits en shads.

We vissen hier een uurtje en laten ons dan op het windje afzakken naar de volgende plek waar zich altijd wel wat afspeelt. Het is een plateau van ongeveer twee meter diep met uitlopers naar diep water. We zijn er nog geen twee keer overheen gedrift als opeens hard de fireball van HJ wordt gepakt. Helaas schiet de vis in de oppervlakte los, een mooie snoekbaars verdwijnt weer in de diepte. Nog een beetje na-mopperend zien we opeens de dobber die vlakbij de fireball montage werd gesleept wegschieten. Deze vis hangt wel en na een leuke dril (zie video) licht er een mooie  snoekbaars in de boot. Toch frappant dat het waarschijnlijk dezelfde vis is die zowel fireball als dobber pakt! En anders zouden er twee tegelijk aan het jagen zijn geweest? Wie zal het zeggen.

Twee keer dezelfde, of twee vissen tegelijk aan het jagen?

Het windje steekt ondertussen aardig op en we besluiten daarom in de luwte tussen de bomen een verbindingskanaaltje te gaan proberen. Erg ondiep, maar in het verleden wel vaker goed voor succes geweest in het voorjaar. Zeker wanneer de “eerste warmte” weer in het water komt. En dat voelen we ook! Heerlijk temperatuurtje in de luwte, helemaal stil de natuur met de elektromotor, genietend van de lente die aandient en de vogels die overtrekken. HJ wijst de rietkraag aan waar hij de vorige keer een roerdomp zag staan. En we hebben het er nog niet over gehad of 30 meter verder schiet het beest het riet uit en vliegt over de bomen weg. Wat een waarneming, schitterend! Voor mij minstens 15 jaar terug sinds ik er voor het laatst één gezien heb! We dobberen rustig verder als opeens HJ een megabeuk op zijn handhengel krijgt! De vis speert er vandoor, het is duidelijk dat het om een goeie gaat. In hoog tempo leg ik het materiaal aan de kant en zet ik de videocamera aan. En dat is niet voor niets; een prachtig getekende snoek komt al snel voor het eerst aan de oppervlakte (niet gek in net een meter water…). Wat opvalt zijn de grote hoeveelheden bloedzuigers aan zijn lijf, het beest zit echt onder. We concluderen hieruit dat ze al langer strak op de grond moet hebben gelegen. De vis gaat op de foto en terug. De stemming zit er goed in. Ook al vang je ze niet zelf, het blijft toch een feest om dit soort topvissen in de boot te krijgen!

Prachtig getekende snoek in ondiep water!

We stoppen kort voor de lunch en hierna proberen we nog het een en ander op dezelfde plekken. Los van een paar korte felle tikken die niet verzilverd worden blijft vis verder uit. Geen spectaculaire aantallen dus vandaag maar wel gericht twee mooie vissen weten te vangen op de plekken waar we ze ook verwachtten. Een heerlijke dag gevist! De video geeft van een en ander nog een leuke impressie!

Als ik de mail beantwoord heb check ik toch even de weersverwachting en die  ziet er best snoekig uit. Met het verse mailtje van Hein in mijn achterhoofd mail ik hem met de vraag of hij toevallig zin heeft om een dagje te gaan snoeken. Het antwoord laat gelukkig niet lang op zich wachten en is positief.  Hein wil graag een dikke snoek vangen op de vliegenhengel en ik wil vooral graag lekker buiten zijn.

Hein heeft niet echt een voorkeur voor een water en na wat denkwerk zet ik toch mijn zinnen op een heldere zandwinput. Misschien liggen de snoeken inmiddels ondiep en kunnen we een paar dikke dames verschalken en mocht dat niet lukken dan is er vaak nog wel een snoekbaarsje te vangen. Na een uurtje rijden komen we dan ook bij de hellling aan die helaas is opgebroken door een werkploeg die kabels aan het trekken is. Niet getreurd, we hebben een 4wd en een kanteltrailer dus even verderop rijd ik de hele combinatie van een pittig taludje af en na het nodige duw en trekwerk ligt de boot erin.  

Het plan is om de ondieptes te bestoken met streamers en jerkbaits en hopelijk wat aktie te krijgen van de nodige esoxen. Al snel zoeft de vliegenlijn van Hein dan ook door de lucht en zelf hang ik een XL van Aad Dam in de speld en begin ik de rietkantjes te bestoken. Na een half uur vruchteloos gooien zie ik een fraaie schim wegdraaien onder mijn jerkbait, hoezeer ik echter ook probeer om deze leuke snoek te verleiden, hij trapt er niet in.

Na een goed uur stel ik dan ook voor om het eens elders te proberen, er zijn meer plekken op deze plas die in aanmerking komen en misschien hebben ze daar meer zin. Op de volgende stek aangekomen laat ik het anker zakken zodat ik zelf ook kan vissen in plaats van alleen sturen. Toch gebeurt er ook hier ondanks onze inspanningen bar weinig en wederom stel ik voor om te verkassen.

De derde stek van de dag is een mooie grote zandplaat die in 1 keer naar 5 meter wegvalt. Ik anker dan ook op het taludrandje en pak de shadhengel uit de kast waar ik een 7″ fox shad aan monteer met een ultra licht loodkopje. Met deze uitgebalanceerde combi kan ik mooi de plaat en het erachterliggende talud afwerpen en door de grote schoepstaart van de shad is deze ook nog eens tergend traag te vissen. Knappe snoek die daar vanaf kan blijven.

Als we zo een  kwartiertje aan het werpen zijn krijg ik dan toch eindelijk die gortdroge tik op de shad en snel zet ik de haak. Het protest aan de andere zijde is op zich tamelijk mild dus ik zet in op een snoekje van rond de 80. Bij de boot duikt de vis nog een paar keer mooi het talud af maar bij de eerste glimp zie ik toch dat het een mooie snoekbaars is. Snel het net eronder en een foto, we zijn gelukkig van de ’0′ af.

Snel het net eronder

Leuke 70-er

Hierna werpen we nog wat verder maar onder water staat de schakelaar kennelijk niet aan want het blijft verder maar akelig rustig. We verkassen dan ook wederom en werpen een haventje uit waar ik nog een volger krijg op de shad die verder ook niet thuis geeft.

Gelukkig weet ik nog een mooi ondiep baaitje, maar ook daar liggen ze niet of staan ze in ieder geval niet aan want jerkbait noch shad of streamer weet een visje tot aanbijten te verleiden. 

Als laatste optie kiezen we dan maar voor een klein toevoerkanaaltje wat naar de plas loopt. Hier zou toch een snoekje moeten liggen. Na een half uurtje krijg ik hier de eerste volger, wederom eentje die zich niet weer laat zien nadat hij de boot gezien heeft.

Toch hebben we alles bij elkaar dikke schik, Hein blijkt net als ik vogelliefhebber te zijn en als de vissen dan niet mee willen werken gaan we maar wat vogels spotten. Al werpend verteld Hein over de keer dat hij op de randmeren aan aantal roerdompen heeft gezien tijdens een strenge winter. Prachtige vogels, die roerdompen en voor mij toch al weer even terug dat ik er zelf 1 zag.

In de kant zijn de nodige vraatplekken van bevers te zien en ook zie je op diverse plaatsen de ‘glijbanen’ waar de bevers het water inglijden. De omgeving maakt dus ondanks de matige vangsten veel goed. Als Hein de achterwaartse beweging inzet met zijn vliegenhengel raakt zijn streamer het achter ons liggende riet waarna met veel gekraak een grote bruine vogel het luchtruim kiest. Beiden zien we meteen dat het hier om een roerdomp gaat, zo heb je het erover en zo haak je er bijna 1 op de vliegenhengel.

Onder de indruk van deze ontmoeting vissen we nog even door, maar het ontbreken van enthousiaste snoekjes onder het wateroppervlak en het inmiddels late tijdstip  zorgt ervoor dat ik voorstel om een laatste offensief te doen op een taluudje waarvan ik weet dat er later in de middag nog wel eens wat snoekbaarzen willen rondhangen.

Ik pak dan ook een pittig vertikaalstokje, hang er een 7″ shad aan en begin met grote halen langs het talud te vertikalen. Als ik ongeveer 5 minuten bezig ben krijg ik een leuke frommel aan het geheel en snel sla ik dan ook aan waarna niet lang daarna snoekbaars nummer 2 de binnenkant van de boot ziet. Weer een leuke vis en uiterst welkom na de taaie visserij van de middag.

Een welkome vis

 Hein die ook wat vangdrang krijgt vraagt of ik nog een vertikaalstokje heb (tuurlijk) en nadat we ook voor hem opgetuigd hebben vissen we verder. Nog geen 5 minuten later tikt Hein de hengel richting hemel en vangt ook hij een leuke snoekbaars. Het begint zowaar nog leuk te worden vandaag :)

Hein met een zwaarbevochten vis

 Ik kondig aan nog 1 à 2 keer het talud te gaan varen en laat mijn shad weer zakken. Al snel krijg ik weer een leuke frommel en dient de volgende vis zich aan, helaas lost deze vrijwel direct na de aanbeet. Toch geeft de plotselingen opleving ons flink moed en geconcentreerd wordt er dan ook verder gevist. Als ik een mij bekend richeltje nader controleer ik de shad nog maar eens en werp ik wat van de boot af in waarna ik het geheel frivool richting richeltje laat hupsen. Daar aangekomen zie ik een mooi signaal op de visvinder en als even later mijn shad op de richel arriveert ziet het ‘signaal’ er dan ook wel brood in zo lijkt het want ik krijg een ferme beuk op de hengel. Een zeer forse dril verder en Hein kan het schepnet steken onder een mooie 80-er.

Leuke 80-er

 Hierna moet bij een volgende aanbeet mijn shad het verder doen zonder staart en nadat ik een nieuwe gemonteerd heb valt het stil. Inmiddels is het ook half 6 en we besluiten dat het mooi is geweest. We gingen voor snoek, maar met wat schakelwerk werd het ondanks het ontbreken van snoek toch een leuke dag.

Om half zes gaat het wekkertje. Ik sta op, sluip naar beneden om het gezin niet wakker te maken, zet de koffie aan, warm de soep op en loop naar mijn aasvis ton in de tuin. Minus zeven geeft de temperatuurmeter aan! Houdt het dan nooit op? Gelukkig is het water nog niet bevroren maar ik besluit wel een extra laag kleren aan te trekken. Wat een kou! Niet goed, want zo laag heeft op ondiep water gelijk een effect….

Aangekomen op de trailerhelling worden de spullen klaargemaakt en de boten snel te water gelaten. Wat heel belangrijk is is om de stekken rustig te benaderen. Grote vis die ondiep zit heb je immers zo verstoord. Daarom varen we het laatste stuk op de elektromotor naar de plek en laten we zachtjes de ankers zakken. We gaan eerst penvissen op de stekken waar we eerder succes hadden. Een paar minuten later zitten we in het opkomende zonnetje met een kop koffie naar dobberende dobbers te staren, prachtig! De natuur begint ook echt los te komen, er komen zelfs een paar ooievaars over!

Kijk! Een ooievaar!

Al snel flitst één van de pennen van Roel onder water. Op de aanslag volgt een lekker pittige dril. Na een tijdje laat een snoekje zich zien. Niets snoekbaars, gewoon snoek die het aasvisje van de bodem heeft opgeraapt! Het schepnet komt de boot binnen en op dat moment maakt de snoek een laatste slag en lijkt uit het net in de boot te vallen. Snel probeer ik hem te pakken en….. stom……. ik grijp in een dreg…….beginnersfout. De dreg dringt mijn duim in en zo zit ik een kort moment vast aan de vis. Geen fijn gevoel. Roel knipt snel de onderlijn door en zet de snoek terug. Ik kan gelukkig met een tang en veel tandengeknars de dreg uit mijn duim halen. Met een pleister erop en een verse kop koffie kom ik even bij van de schrik. Zo zie je maar; je kan echt geen moment verslappen met al die scherpe punten om je heen. En zijn we nog vergeten een foto te maken ook…..

Het blijft hierna echter wel stil, ook bij Michel en HJ. De snoekbaars ligt kennelijk nog niet ondiep op deze plek. We draaien daarom de pennen binnen en gaan over op het vissen met een grote gesleepte aasvis en een kleinere aasvis op de fireball. Michel en HJ gaan een paar plateaus uitgooien met jerkbaits en ratelpluggen (screaming devils).

Scherp en ondiep vissen

Roel en ik beginnen ondiep en slepen dan naar de onderkant van het eerste talud en dan weer terug naar ondiep. Op deze wijze hopen we te ontdekken waar de vis zich ophoudt. En door een grote en een kleinere aasvis aan te bieden ontdekken we misschien ook aasvoorkeur.

Geconcentreerd een talud van diep naar ondiep afslepen

Een grote aasvis slepen en een kleinere op de fireball

Bij ons gebeurt er echter een paar uur niets en omdat ook in de andere boot maar één klein snoekje de screaming devil greep besluiten we het plan maar eens bij te gaan stellen tijdens de ondertussen traditionele shore-lunch. De zon schijnt volop en in de luwte in het zonnetje kunnen we zowaar voor het eerst dit jaar de pakken opengooien en de petten afdoen, heerlijk! We gebruiken de tijd ook om onze trip naar de USA door te spreken waar we gaan visen op Alligator Gar; die trip in mei komt nu dichtbij genoeg om details door te gaan nemen!

Vanuit de boot dit keer: de traditionele shorelunch in een heerlijk lente-zonnetje!

Na de lunch gaan we door met het slepen van aasvissen. Onze conclusie is toch dat de vis hier in ieder geval nog niet ondiep ligt en dan kun je maar beter meters blijven maken om ze te zoeken. Een tijdlang gebeurt er niets maar vlak voordat we gaan stoppen zie ik alsnog een schim achter mijn fireball aan komen. Met een paar flinke verticale bewegingen weet ik de vis te verleiden en kan ik aanslaan. Na opnieuw een felle dril komt de derde snoek van de dag boven en belandt in het net. En geloof het of niet: ik wil de vis oppakken voor de foto in de kieuwgreep maar met een ferme klap belandt mijn duim in zijn bek en snijdt één van de hoektanden diep in mijn nog niet geblesseerde duim. Hoe is het mogelijk! Al jaren hab ik geen schade gehad en nu heb ik op één dag beide duimen geblesseerd…

Dik en fel snoekje met scherpe tandjes.......

Tijd om te stoppen. Niet geschoten is altijd mis zegt het gezegde en hier hebben we gegokt, maar verloren. De vis wilde niet of zat nog niet ondiep. En dan wordt het zoeken en lukt het vaak niet om lekker in je “ritme” te komen. Toch was het een heerlijke dag ondanks de twee duimpjes, en hebben we ons weer verder voor kunnen bereiden op onze trip naar de Texas Alligator Gar in mei die nu lekker dichtbij begint te komen!