Normaal gesproken vissen we dan ook de wedstrijdtijden op het water om een zo accuraat mogelijk beeld van de omstandigheden te krijgen maar vandaag besluiten we om er bij het krieken van de dag op te gaan om zo in ieder geval ook even aan onze recreatieve behoeftes toe te geven.  Ik ken hier namelijk wat ondiepe kantjes en richeltjes waar je in de vroege ochtend nog wel eens een paar mooie vissen kunt pakken. Ook al heeft het niet veel met de wedstrijd te maken, omdat die vissen tegen 08:30 als het begint al lang weer weg zijn,  je wilt ook wel eens lekker vangen.

In de ochtenschemer varen we dan ook richting het eerste richeltje dat feilloos wordt aangevaren dankzij de GPS. Allebei een handhengeltje met een niet al te grote shad en inderdaad weten we binnen een tiental meters vis na vis te foppen. Geen enorme toppers maar de teller loopt lekker snel op richting 10 vissen. Tegen de tijd dat het goed licht wordt is het feest weer over maar hebben we al een stuk of 12 vissen aan boord gehad. Daarnaast vingen we nog een brasem die wel wat zag in het botje van artbaits.

Een platte op een platte zeg maar :)

Leuke vis bij opkomende zon

 We besluiten om het meegebrachte penmateriaal in stelling te brengen, niet ons meest sterke punt maar misschien levert het de betere vissen op en geeft het toch clues voor de wedstrijd. Vlot wordt er dan ook geankerd en al snel doorklieven de pennen de lucht richting een mooi steil talud.  Het duurt niet lang voordat mijn eerste pen fraai wegduikt en na het strakdraaien op de vis blijft mijn zwabberstok in een mooie hoepel staan, een teken dat er een goeie vis in aantocht is. De vis blijft lang diep, neemt met regelmaat wat lijn en trekt de hengel meermaals in een fraaie hoepel.  Toch moet ze uiteindelijk het onderspot delven in de strijd tegen de demping van de hengel en de rek in het nylon.  Ook Jeroen laat zich niet onbetuigt als hij even later een volgende vis weet te vangen, een mooie vis in de 60 centimeter is het resultaat.

Mooie 70-er op de pen

Hierna blijven we nog zeker een uur plakken op de stek, we voeren wat stukjes vis, we slepen de omgeving wat af maar wat we ook proberen we weten geen aanbeet meer uit te lokken en besluiten maar weer over te stappen op de shad.

Dit blijkt een goede keuze te zijn want al vrij snel haken we een aantal fraaie vissen. De ene 60-er na de andere 70-er vind zijn weg naar boven en mag even op de gevoelige plaat om dan weer te mogen zwemmen. Ondanks de steeds verder aanwakkerende wind hebben we de grootste schik en vangen we een serie vissen waar je ‘U’ tegen zegt.

Als we even vlot uitreken wat het NKS gemiddelde over 7 vissen zou zijn komen we op een slordige 483 centimeter uit, een resultaat waar we in de wedstrijd voor zouden tekenen !

70-er met dat typische gooimeer rugvinnetje

Mooie vis voor Jeroen

Een mooie op de shad

En nog een...

Hoepeltje rond

De morgenstond heeft goud in de mond

‘s Avonds schuif ik de boot in de garage en koppel ik de acculader nog even snel aan,voor de zekerheid nog even wat extra sap in de accu’s.Vrijdagochtend heb ik met Arno afgesproken om een water waar we beiden een poos niet zijn geweest weer eens met een bezoek te vereren.

Als de koffie klaargezet is en een tas met wat broodjes en regenkleding in de auto is gedeponeerd zet ik de wekker op 03:15 zodat ik op het afgesproken tijdstip van 05:00 aan de helling kan staan. Lekker vroeg op het water en niet te gek laat er weer af. Dit mede ingegeven doordat ik op dit water in het verleden vaak goed gescoord heb door als het nog donker is heel ondiep te vissen.

Om 05:00 zijn we net niet de eersten die het water opgaan, een auto met duits kenteken met daarachter een boot staat te wachten tot het wat lichter wordt. Ik laad de boot in met allerhande dozen shads en hengels terwijl Arno de door hem gevangen aasvisjes in de bun kiepert. Snel nog de navigatie verlichting erop en nog in het donker stuiven we naar de eerste stek. Altijd oppassen dat varen in het donker, zorg dat je goed zicht vooruit hebt en vaar bij voorkeur gebruik makend van je GPS. Je zult niet de eerste zijn die op een boei knalt.

Op een eerste waypointje zoek ik een bekend richeltje op dat van 2 naar 4 meter loopt. Het is nog donker op het water en afgezien van wat windes en brasems in de oppervlakte is het ook nog heerlijk rustig. We kiezen allebei een shadje uit en besluiten met alleen een handhengel te beginnen. De bijhengel komt wel als we wat meer zicht hebben.

Met een gangetje van 1,5 kilometer per uur backtroll ik langs het richeltje en al snel krijg ik een tik op de shad die ik helaas niet weet te verzilveren. Even later voel ik weer wat gemorrel aan de shad gevolgd door een harde tik en als ik aansla kan ik de eerste vis melden. Een leuke maatse vis heeft de shad geïnhaleerd en na een handlanding mag hij weer terug. Een paar meter verder ben ik weer aan de beurt en dit keer voelt het beter aan, een vijftiger is mijn deel.

Door de wind drijven we wat af en terwijl ik mijn vis retourneer zie ik Arno zijn hengel krom slaan op een vis die even goed diep blijft hangen. Meestal een teken dat er een betere vis in aantocht is en dit blijkt ook het geval als ik een 70-er mag scheppen.

arno met een fraaie vis

Even later land ik nog een vis en na wat overleg besluiten we het anders aan te gaan pakken. Er ligt overduidelijk leuk vis op het richeltje en om die stek niet helemaal kapot te maken door er telkens overheen te varen besluiten we te ankeren en het richeltje uit te werpen.  Over het resultaat van dit ‘cunning plan’ kunnen we kort zijn…. we krijgen in het geheel geen beet. Wat we ook aan de lijn knopen, er wil simpelweg geen vis aanbijten. Ook het opnieuw diagonaal uitvissen van het richeltje levert niks meer op.

Ik besluit een stijl talud te gaan volgen waarbij we op snelheid willen proberen om er wat shads langs te trekken. Al snel krijg ik daar een eerste frommel op de shad die even later wordt gevolgt door een goede harde aanbeet. Als ik mijn hengel krom sla op een vis die niet van zins is om meteen naar boven te komen heb ik heel even de hoop dat er wat bijzonders aan zit te komen. De vis neem een paar keer flink lijn en vertoont alle karakteristieken van een 80+ snoekbaars.  Eenmaal in zicht blijkt deze vis een fanatiek bezoeker van de sportschool te zijn aangezien hij zeker niet verder komt dan midden 70. Toch een mooie vis en wat opvalt is hoe donker de vis is.

Mooie 70-er

 Rustig vissen we door maar een aanbeet blijft uit. Ook andere stekken brengen slechts wat frommels, hier en daar een visje, maar zeker geen bijzonderheden. Toch genieten we volop, het is inmiddels best lekker weer geworden er zijn prachtige wolkenformaties te bewonderen en ook al is de vis dan niet echt los we hebben toch al 2 mooie vissen gevangen. Gedreven vissen we dan ook door, fireball, dropshot, op anker met de pen, wat we ook proberen de vissen lijken ‘uit’ te staan.

Rond het middaguur besluiten we dan ook te stoppen, vroeg erop en op tijd eraf.

Fraaie cumulonimbus

Om een uur of tien ’s ochtends had ik mijn plek aan de IJssel gevonden. Een plek waar de hoofdstroom lekker dicht op de kant loopt en daarna schuin wegloopt naar de overkant. Een plek waar je barbeel mag verwachten, al is het alleen maar omdat Hendrik Jan de avond ervoor zijn eerste van het seizoen er daar ook uithaalde. Ik stel mijn driehoeksteun op en beaas mijn twee heavy feeders met een blokje kaas op de ene hengel en een kleine heilbot pellet op de andere. De montage is een hair-rig met een kleine circlehook. Ik monteer een zware korf die ik voor beide hengels in de kaas druk waardoor die lekker vastgeklemd zit en een mooi geurspoor af blijft geven. Het gewicht van de korven is 110 gram en samen met de kaas moet dit zwaar genoeg zijn om te blijven liggen en om bij de aanbeet zelfhakend te zijn, zeker in combinatie met de circle hook. De ene hengel gooi ik ongeveer 35 meter weg, de andere 25 meter zodat bij een aanbeet ik geen last van de andere lijn heb. Nadat de lijnen erin liggen begin ik met voeren. Dit doe ik een 25 meter stroomopwaarts waarbij ik heb ingeschat dat het voer dan ongeveer op de plek belandt waar ik vis. Iedere 30 minuten voer ik zo een 20 tal pellets en een 20 tal blokjes kaas bij. Het net ligt klaar bij de waterkant, de onthaakmat in het gras en de slip van molens staat zo afgesteld dat bij een aanbeet de vis lijn kan nemen zonder mijn hengel weg te trekken. Ik herinner me nog goed een sessie aan de Waal vorig jaar waar ik alleen met een enorme snoekduik een hengel kon redden….. Wat een kracht kunnen die barbelen ontwikkelen!

Stevig materiaal voor sterke vissen!

Toch gebeurt er niet veel. Ik krijg wat lichte tikken op de top maar niets bijzonders. Hierop besluit ik wat te gaan variëren met de grootte van het aas (kleiner dus) om te kijken of dat wat oplevert. Ook vis ik één hengel een tijdje met maden om te zien of dat wat uithaalt. Het mag niet baten. Na een uurtje of drie heb ik geen aanbeten gehad. Omdat ondertussen het zonnetje lekker is gaan schijnen bel ik Hendrik Jan om te kijken of die zin heeft om later de middag samen te vissen. Het moet immers mogelijk zijn om een karper te gaan vangen met dit mooie weer!

Penvissen op karper
Laat in de middag zijn we bij een stadswater waarvan bekend is dat er leuk karper zwemt. We hebben een voertje gemaakt van een combinatie van mais, fijngemalen pellets, grondvoer en jawel: Maggi! Een heerlijk geurend voertje. Voordat we gaan vissen gooien we op een tiental plekken een paar kleine handjes van dit voer. De montage die we gebruiken is licht (zie foto) waarbij de dobber zinkend is afgelood. Als de vis het aas pakt zinkt de dobber in principe weg en voelt de vis ook nauwelijks weerstand. Als haak een maatje 10 met één maiskorrel erop. We vissen vlak onder de kant. Eigenlijk net op het randje van de overgang van echt ondiep naar iets dieper water. En we gebruiken lange lichte hengels, ongeveer 0,75  lbs. Goed voor veel spektakel en lang omdat je dan goed de vis goed kan blijven “sturen”.

Lichte zelfzinkende montage, haak maatje 10

Nadat we gevoerd hebben wachten we een halfuurtje en beginnen dan met vissen. De strategie werkt! Al snel komen de eerste aanbeten, maar ze zijn licht en kort. De vis is duidelijk nog heel traag en voorzichtig, maar ze zitten er wel. Daarom gaan we kort onder de top vissen zodat een aanbeet direct gevolgd kan worden door een aanslag. En dat werkt! De eerste karper wordt snel gehaakt en dan blijkt weer hoe leuk en spannend het is om met licht materiaal 10 ponds karpertjes te vangen. Je moet echt alles uit de kast halen om de vis uit obstakels te houden en daarbij gaat de hengel vaak tot in het handvat krom, heerlijk! Hendrik Jan weet er helemaal een show van te maken door een vis ongeveer tussen de takken vandaan te halen. Dat levert een leuke video op (zie video later in artikel)!

Mooie karper op licht materiaal, spektakel!

Tussen de takken gevangen, driltechniek testen!

Zo vissen we een uurtje of twee door waarbij we er drie weten te landen en nog een paar missen. Actie genoeg! ’s Avonds willen we het nogmaals proberen maar dan blijkt de vis helemaal “uit”te zijn. Kennelijk spelen in deze tijd de temperatuur en het licht toch een belangrijke rol. Misschien dat dat ook mijn probleem met de barbelen is geweest? Het was immers ’s ochtends koud?
Al met al een heerlijke dag gevist. Lekker struinend langs de kant met een pennetje blijft toch een mooie vorm van vissen. En die barbeel: die gaat er zeker nog uitkomen binnenkort!

Dit keer waren de omstandigheden alleen wat minder rooskleurig vanwege een vrij hoog waterpeil dat de weg naar de stek wat ontoegankelijk maakte en de gezakte watertemperaturen. Daar waar we de laatste keer nog op 10,5 graden watertemperatuur zaten kwamen we nu niet veel verder dan 8,5 graden.

De stek is wat lastig te bereiken

Eigenlijk is dat wel een beetje op de kritische grens als het gaat om het actief zijn van de vis en dat bleek ook, verder dan wat fraaie foto’s van ontluikend natuurschoon en de nodige regenbuien kwamen we niet.

Nieuwe zoetwaterkraaien (meerkoeten) in wording

De kikkers zijn al een stuk verder, je ziet de staartjes al

Op de maandag scheen de zon zeker in de ochtend leuk door de ramen heen en na een ochtendwandeling met de kids zocht ik nog even een ondiep en dus snel opwarmend stadswatertje op waar ik een tiental plekjes met mais aanvoerde.

Gewapend met een 1 lbs penhengel stond ik een uurtje later weer aan het water waar ik 3 karpertjes ving die leuk sport gaven op de toch wel wat lichte stok en waar ik er ook nog 2 loste.  Toch nog even heerlijk met een kromme hengel gestaan dus we kunnen er weer even tegenaan :)

De vis waar ik de meeste moeite mee had mocht even op de foto

Daarnaast dient er natuurlijk wel gevist te worden en meestal is dat op de net uit winterslaap komende vissoorten. Denk hierbij aan karper, graskarper, zeelt en barbeel.

Als extra dimensie die jaar wil ik proberen om van die vissoorten eens een paar echt grote exemplaren te landen, een zeelt boven de 60 cm, een graskarper boven de 1 meter 10, een brasem boven de 72cm vind ik grote vissen en ik hoop er van dat slag dit jaar 1 of 2 op de onthaakmat te mogen begroeten.

Met dat schone voornemen in het achterhoofd stuur ik Jeroen een mail met de vraag of hij nog wat maden op voorraad heeft omdat ik vanavond een eerste poging op zeelt wil wagen. Al snel krijg ik een mail retour dat er nog genoeg maden zijn en dat ik daarnaast op gezelschap mag rekenen aangezien Jeroen ook wel zin heeft om een mooie zeelt te landen.

Zelf arriveer ik als eerste op de gekozen stek en tuig ik 2 lichte penhengels op die ik licht zinkend uitlood, een paar ballen voer op de stek, pennetjes erbovenop en het grote wachten kan beginnen.

Jeroen die inmiddels is gearriveerd pakt het met 2 feeders duidelijk anders aan en ook hij is na wat peilwerk al snel aan het vissen. Een half uurtje later 2 tikjes op de top van 1 van de feeders en na een snelle aanslag kunnen we beiden al snel zien dat de eerste zeelt een feit is. Een behoorlijk dik exemplaar trekt 7 pond op de unster en blijkt 55 cm lang te zijn.

55 cm en 7 pond

 Uiteraard zit hierna de stemming er goed in en ook ik als opportunist bouw een penhengel om richting korfmontage om deze op de taludrand te deponeren. In afwijking van de standaardmontage rust ik de onderlijn uit met een kleine gamakatsu circle hook, een groot success bij het barbeelvissen en wat mij betreft moet het op zeelt ook prima werken.

De resultaten van dat experiment laten echter op zicht wachten aangezien we tot aan het donker verder geen actie meer zien.

Het plan voor vandaag is simpel, stekken bevissen die in voorgaande jaren rond dit tijdstip ook produktief waren en hopen daar wat mooie snoekbaarzen vanaf te trekken.

Als we eenmaal voor anker liggen vliegen er dan ook al snel 4 pennen door de lucht en kan het wachten beginnen. Arno vist met een langzaam driftende montage die mooi over de mosselbank heendrift terwijl ik de montage wat zwaarder heb uitgevoerd (iets meer lood) waardoor ik zelf heel rustig en gericht de stek afvis door de pen telkens wat naar me toe te trekken.

Toch gebeurt er het eerste uur niet veel, we werpen een aantal malen opnieuw in en het is uiteindelijk Arno die een visje weet te strikken. Wat deze vis is overkomen weten we niet maar we hebben wel eens een knappere snoekbaars gezien. Toch is de kop eraf, dus we zijn er blij mee.

Arno met moeders mooiste

Met hernieuwde moed vissen we door maar het blijft rustig, ook verkassen naar enkele tientallen meters verderop brengt niet veel actie, dus ik stel voor om de stek vanuit een driftende boot eens uit te gooien met shads en jerkbaits. Na de nodige bomen en onderwater liggende obstakels te hebben gehaakt moeten we constateren dan ondanks al onze inspanningen het resultaat niet echt om over naar huis te schrijven is.

Het lastige tijdstip van de dag breekt ook nog eens aan, uur of 10 à 10:30, gaan we verkassen of maken we de dag hier vol ?  Als we hier nog een paar uur doorzetten dan loont het bijna niet meer om nog ergens anders naar toe te gaan. Na wat nadenken hak ik de knoop door, we gaan verkassen. Vlot traileren we de boot en een 45 minuten later dobberen we op een fiks grotere plas waar het doel snoek is en als we geluk hebben 1 of 2 ‘goeie’ snoekbaarzen.

De eerste stek die we aandoen wordt ook weer maximaal uitgevist maar helaas met als resultaat nul komma niks. Volgende stek is een ondiepe plaat die we af gaan slepen met fireball en dobber. Ik wijs Arno het plekje aan waar ik al diverse mooie  snoekbaarzen pakte en stuur rustig de boot die kant uit. Terwijl ik de fireball rustig boven de bodem laat zweven aan de handhengel blaast de wind ons een beetje lullig over de plaat heen wat er voor zorgt dat ik mijn dobber aan de sleephengel niet meer kan zien.  Een kort rateltje uit de Abu reel zorgt er toch voor dat ik mijn fireball hengel afsteun om te kijken wat er loos is en gelukkig kan ik melden dat mijn getakelde kolblei gegrepen is.

Snel zoek ik contact met de vis door strak te draaien waarna ik de haak zet. Ondiep gehaakte snoekbaars eigen komt er vrijwel meteen een dikke 80-er boven die helaas vrij beroerd gehaakt is, de achterste dreg van de takel zit zo te zien niet eens vast maar lijkt wel achter de harde kaakrand van de vis te hangen zonder echt te zijn ingedrongen.

‘Snel, scheppen die vis’ roep ik naar Arno die gelukkig niet aarzelt en meteen het rubber net eronder schuift waarna de haak vrijwel meteen lost. Uiteraard laat ik dit soort vissen liever even lekker kort onder de top knokken maar in dit geval was het ‘op zeker’ verspelen van de vis waarschijnlijk het resultaat geweest.

Mooie strakke vis

Na een korte fotoshoot gaat de vis weer terug en vissen we door, Arno krijgt een volger van een 60-er snoekje waarvan ik al voorspel dat die gaat blijven zoeken waar die shad gebleven is en op zeker een fireball of dobbermontage gaat pakken. Binnen 3 minuten krijg ik mijn gelijk als mijn dobber onderplopt en een snoekje van exact die afmetingen even boven water mag kijken.

Zoals zo vaak de laatste weken is dit helaas de laatste aktie die we de hele dag krijgen, wat we ook proberen we weten geen beet meer te krijgen. Om 16:45 gaan we er dan ook af en mogen we beiden in de file aansluiten. 2 wateren bevist, 3 vissen totaal waarvan 1 het toch wel de moeite waard maakte.

Om half zes gaat het wekkertje. Ik sta op, sluip naar beneden om het gezin niet wakker te maken, zet de koffie aan, warm de soep op en loop naar mijn aasvis ton in de tuin. Minus zeven geeft de temperatuurmeter aan! Houdt het dan nooit op? Gelukkig is het water nog niet bevroren maar ik besluit wel een extra laag kleren aan te trekken. Wat een kou! Niet goed, want zo laag heeft op ondiep water gelijk een effect….

Aangekomen op de trailerhelling worden de spullen klaargemaakt en de boten snel te water gelaten. Wat heel belangrijk is is om de stekken rustig te benaderen. Grote vis die ondiep zit heb je immers zo verstoord. Daarom varen we het laatste stuk op de elektromotor naar de plek en laten we zachtjes de ankers zakken. We gaan eerst penvissen op de stekken waar we eerder succes hadden. Een paar minuten later zitten we in het opkomende zonnetje met een kop koffie naar dobberende dobbers te staren, prachtig! De natuur begint ook echt los te komen, er komen zelfs een paar ooievaars over!

Kijk! Een ooievaar!

Al snel flitst één van de pennen van Roel onder water. Op de aanslag volgt een lekker pittige dril. Na een tijdje laat een snoekje zich zien. Niets snoekbaars, gewoon snoek die het aasvisje van de bodem heeft opgeraapt! Het schepnet komt de boot binnen en op dat moment maakt de snoek een laatste slag en lijkt uit het net in de boot te vallen. Snel probeer ik hem te pakken en….. stom……. ik grijp in een dreg…….beginnersfout. De dreg dringt mijn duim in en zo zit ik een kort moment vast aan de vis. Geen fijn gevoel. Roel knipt snel de onderlijn door en zet de snoek terug. Ik kan gelukkig met een tang en veel tandengeknars de dreg uit mijn duim halen. Met een pleister erop en een verse kop koffie kom ik even bij van de schrik. Zo zie je maar; je kan echt geen moment verslappen met al die scherpe punten om je heen. En zijn we nog vergeten een foto te maken ook…..

Het blijft hierna echter wel stil, ook bij Michel en HJ. De snoekbaars ligt kennelijk nog niet ondiep op deze plek. We draaien daarom de pennen binnen en gaan over op het vissen met een grote gesleepte aasvis en een kleinere aasvis op de fireball. Michel en HJ gaan een paar plateaus uitgooien met jerkbaits en ratelpluggen (screaming devils).

Scherp en ondiep vissen

Roel en ik beginnen ondiep en slepen dan naar de onderkant van het eerste talud en dan weer terug naar ondiep. Op deze wijze hopen we te ontdekken waar de vis zich ophoudt. En door een grote en een kleinere aasvis aan te bieden ontdekken we misschien ook aasvoorkeur.

Geconcentreerd een talud van diep naar ondiep afslepen

Een grote aasvis slepen en een kleinere op de fireball

Bij ons gebeurt er echter een paar uur niets en omdat ook in de andere boot maar één klein snoekje de screaming devil greep besluiten we het plan maar eens bij te gaan stellen tijdens de ondertussen traditionele shore-lunch. De zon schijnt volop en in de luwte in het zonnetje kunnen we zowaar voor het eerst dit jaar de pakken opengooien en de petten afdoen, heerlijk! We gebruiken de tijd ook om onze trip naar de USA door te spreken waar we gaan visen op Alligator Gar; die trip in mei komt nu dichtbij genoeg om details door te gaan nemen!

Vanuit de boot dit keer: de traditionele shorelunch in een heerlijk lente-zonnetje!

Na de lunch gaan we door met het slepen van aasvissen. Onze conclusie is toch dat de vis hier in ieder geval nog niet ondiep ligt en dan kun je maar beter meters blijven maken om ze te zoeken. Een tijdlang gebeurt er niets maar vlak voordat we gaan stoppen zie ik alsnog een schim achter mijn fireball aan komen. Met een paar flinke verticale bewegingen weet ik de vis te verleiden en kan ik aanslaan. Na opnieuw een felle dril komt de derde snoek van de dag boven en belandt in het net. En geloof het of niet: ik wil de vis oppakken voor de foto in de kieuwgreep maar met een ferme klap belandt mijn duim in zijn bek en snijdt één van de hoektanden diep in mijn nog niet geblesseerde duim. Hoe is het mogelijk! Al jaren hab ik geen schade gehad en nu heb ik op één dag beide duimen geblesseerd…

Dik en fel snoekje met scherpe tandjes.......

Tijd om te stoppen. Niet geschoten is altijd mis zegt het gezegde en hier hebben we gegokt, maar verloren. De vis wilde niet of zat nog niet ondiep. En dan wordt het zoeken en lukt het vaak niet om lekker in je “ritme” te komen. Toch was het een heerlijke dag ondanks de twee duimpjes, en hebben we ons weer verder voor kunnen bereiden op onze trip naar de Texas Alligator Gar in mei die nu lekker dichtbij begint te komen!