Vandaag zijn we met zeven personen. Frans en Rapke hebben de viswateren uitgezocht welke vooraf keurig met Google Earth begeleiding iedereen gemaild zijn. En dat moet ook, want deze keer parkeren we echt in ” the middle of nowhere”. Dat zal op zijn Fries wel iets als ” ien ut meie von neks” zijn denk ik?

De aanvangstijd is 9 uur. Meestal is iedereen er op tijd en worden koffie en koeken gegeten en de hengels klaargemaakt. Ik vertrek daarom op tijd. Het is nogal een stuk rijden en ik ben liever iets te vroeg. Altijd wel lekker als je nog even kunt genieten van de natuur voordat het “machogedrag” losbarst! Zeker omdat ik de beker weer mee moet nemen na de winst vorig jaar ben ik weer het doel van gejoel. Als enige Hollander :-).

Terwijl ik door de polders rijd stel ik vast dat het voor snoeken geen gunstig weer is. Ik zie de zon opkomen aan een strakblauwe hemel en zie aan diezelfde hemel er recht tegenover een volle maan staan. En even verder zie ik zowaar het eerste ijs in de sloot. Ai ai ai, als dat maar goed komt vandaag!

Als dit maar goedkomt.........

It waar

.

Op de plek aangekomen zijn de eersten er al. We vissen in de buurt van Boazum en verzamelen bij een brug van waaruit links en rechts gelopen kan worden. Ik parkeer de auto, zeg iedereen gedag en neem een bak koffie. Brrr, wat is het koud! Al snel komen de anderen aan en even voor negen staat iedereen klaar, hengels uitgeschoven en als om precies negen uur het startschot “klinkt” zeilen de aasvissen het water.

Iedereen staat klaar om te beginnen!

.

Altijd weer mooi om die traditionele visserij te zien: 6 meter lange telescoopwerphengel, om goed over de rietkragen heen te kunnen vissen. Paar opzetdobbertjes, loodje en een stalen onderlijntje. En….. in het geval van Rapke zelfs nog een snoekketting, ik zweer het! Hij vist er nog altijd mee!

De legendarische snoekketting van Rapke!

.

De groep splitst zich in tweeën en we spreken af elkaar rond 12uur weer te zien. Al lopende wordt een paar kilometer water afgevist. Ik krijg onderweg eenmaal een aanbeetje die gelijk weer loslaat maar voor de rest gebeurt er niks. Ook Symon en Bennie die in dezelfde richting lopen krijgen geen beet en als we bij een dwarssloot lopen besluiten we weer terug te gaan.

Ook goedemorgen!

.

Een sms-je verraadt dat er in de andere groep wel vis gevangen wordt. Sander vangt een vis van 57cm. Hmmmm, ben ik de verkeerde kant opgelopen? Terug bij de auto vis ik nog een tijdje de brug uit, vaak liggen ze daar wel. Daarna wissel ik om voor een spinhengel met kunstaas terwijl Bennie en Symon de andere kant op beginnen te lopen. Symon vangt een vis van 60cm en even later zie ik opeens Bennie in de verte met een net zwaaien en een vis landen. Waaat?? Dat is de plek bij de brug waar ik wel 20 keer overheen ben gegaan! Snel loop ik terug en ik zie dat het een dikke vis is die na meten 96cm blijkt te zijn. Prachtig! Snel een foto gemaakt.

Mooi dikkerdje!

Na een tijdje zien we de anderen terug komen lopen en worden bij de auto de rugzakken e.d. tevoorschijn gehaald voor de lunch.

Lunch. Let op de vaag glimlachende Frans in de lichtblauwe jas......

.

Frans staat er een beetje opgewonden bij; er is iets. En de rest lacht geheimzinnig. Dan komt het hoge woord eruit. Frans heeft een snoek van maar liefst 107cm gevangen! Het kampioenschaprecord dat tot nu op mijn naam stond met 103cm is verbroken. En daarnaast had hij ook nog een vis van 71cm. Jemig, wat een start! En eerlijk is eerlijk; in poldersloten een dergelijke grote vis vangen is echt een prestatie! Er wordt gelachen en gejoeld. Naar mij….. Want hoewel iedereen het leuk vindt voor Frans krijg ik de indruk dat de voornaamste opdracht vandaag is dat ik niet win…… En als dan ook nog mijn kampioenschaprecord is afgenomen, nou, dan is het tijd voor een flink potje foute Friese humor……

107cm, geweldig!

.

Na het nuttigen van de lunch stappen we in de auto en vertrekken we richting Dedgum. Daar loopt een prachtig kanaal dwars door de Friese weilanden. Het is dat het een wedstrijd is en er op het vissen geconcentreerd moet worden, anders zou je daar eindeloos kunnen genieten van de uitzichten en de natuur. Snel schiet ik een paar plaatjes die wel een aardige indruk geven.

De "poel"

.

Het kanaal kent halverwege een soort van verdikking, een poel als het ware. Daar komen we elkaar weer tegen, de groep was namelijk opnieuw in tweeën gesplitst. En weer loopt Frans met die rare grijns. Het zal toch niet waar zijn? En jawel hoor, meneer heeft opnieuw twee knappe vissen weten te vangen: 71 en 93cm. En ook Symon weet er opnieuw één te vangen: 91cm…… Terwijl een aantal anderen waaronder ikzelf geen beet weten te krijgen. Bizar.

Symon met een mooi snoekje

.

Een knulletje uit de omgeving die met Frans meeloopt vindt het ook allemaal geweldig, hij was getuige van de vangst van de dikke vissen en vindt het maar wat mooi! We lopen terug richting de auto en ruimen de hengels op. Terwijl we teruglopen zien we opeens een snoek “slaan” in een ondiepe sloot. Snel hang ik er een visje aan en gooi ik in. Sander doet hetzelfde en na een paar keer slepen hangt de vis aan de hengel van Sander. Ik word gek; mijn nooit-vissende zwager jat hier gewoon een snoek voor mijn neus weg. Het moet niet gekker worden!

Sander met de snoek van iemand anders

.

Uiteindelijk hebben we nog wat tijd over en besluiten we nog snel een laatste plek in de buurt te proberen, een diep kanaal met een grote brug erin. Hier zet ik nog even alles op alles door met groot aas het diepe midden werpend af te vissen. Maar het mag allemaal niet meer baten. Ik vang vandaag niets! Evenals Rapke en Bernd, die beiden ook geen beet hebben gekregen. En we nu al allemaal vast kunnen stellen dat Frans de terechte winnaar van vandaag is, met een kampioenschaprecord!

mijn hengeltop ging vandaag niet krom......

Il Campione!

.

We rijden gezamenlijk naar het restaurant, een wokrestaurant in Bolsward. Daar worden de verhalen nog eens flink uitvergroot waar bij ik het opnieuw moet ontgelden. Sander duidt fijntjes de 2-0 uit (Sander-John) en Frans lacht van oor tot oor bij het ontvangst nemen van de beker.

Sander - John: 2-0

Een mooi moment

.

De rest zit er allemaal wat stilletjes bij…….. Bij het kijken op de beker valt me op dat er al sinds 1998 de naam van een winnaar op staat. En daarvoor visten we ook al samen. Best gaaf zo’n familietraditie! En dan valt het kwartje…….. 2011-1998 = 13, en dan ijs in de sloten, heldere hemel, volle maan. De Friezen hebben hun vloek over me neer laten dalen…. Ik had geen schijn van kans dit jaar!

De Fryske vloek daalde over me neer: helder/volle maan/eerste ijs/het 13de jaar; ik had geen schijn van kans!

.

De winnaar 2010 werd de verliezer 2011, van hero naar zero!

De Hollander.

De opzet van de wedstrijd is eenvoudig. Er wordt twee dagen gevist, op snoek. Vanaf de kant. Met traditioneel een lange uitschuifhengel, een paar steekdobbertjes en een voorntje als aas. En dan lopen maar. Eindeloze vaarten af. Vorig jaar heb ik hier ook verslag van gedaan op deze site.

Blijft prachtig, steekdobbertjes langs rietkragen slepen!

 .

Lopen langs eindeloze vaarten........

.

We zijn meestal met ongeveer acht personen, allemaal familie van elkaar. Maar dat maakt de competitie niet minder fanatiek, integendeel. En dat heeft er weer toe geleid dat er een bijzondere puntentelling is ontstaan, waarbij naast de punten die je krijgt voor iedere gevangen snoek er ook bonuspunten en strafpunten gegeven kunnen worden. Bijvoorbeeld voor iedere verbetering van een persoonlijk record, of voor de eerste snoek van de wedstrijd. Voorheen waren er zelfs strafpunten voor de domste opmerking van de dag….. De winnaar is degene met de meeste punten (uiteraard), op één dag gevangen. En die krijgt de wisselbeker die al sinds 1998 in het leven is geroepen. Daarnaast wordt er ter afsluiting samen gegeten waarbij de winnaar gratis eet en drinkt. Dat wordt dan betaald door de anderen, een prijs in natura dus. Bovenstaande vormt Riefiskje: een naam ontstaan uit de verbinding van de naam Riedstra met vissen in het Fries: fiskje.

Anno 1998, de Riefiskje wisselbeker

.

Dit jaar kwam de nadruk te liggen op dag twee. Op de eerste dag konden namelijk alleen Rapke en Frans en die hadden niet bijzonder veel gevangen. Alle opties waren dus nog open. Om 0900uur is er afgesproken te beginnen met de wedstrijd. De plekken waar we gaan vissen zijn dit jaar door Rapke voorbereid en hij heeft locaties gekozen op kruispunten van wateren; niet alleen veel interessanter qua stekken (bruggetjes, stroming) maar ook veel leuker omdat je elkaar dan tijdens het vissen vaker ziet. Want het is natuurlijk ook een beetje een jaarlijkse reünie. Dit jaar zijn we met zijn zevenen: Frans, Bernd, Symon, Rapke, Bennie, Sander en ik dus. De eerste plek is in de buurt van natuurgebied De Deelen bij Heerenveen. Iedereen is op tijd aanwezig. Er worden wat slechtgemeende tips uitgewisseld, inschattingen gemaakt over de beste plekken (die niet worden gedeeld) en afspraken gemaakt over de tijd waarop iedereen weer terug moet zijn. En dan, om 0900uur: it gaet oan!

Verzamelen op de eerste plek

.

Het is een hele kalme koude ochtend. Naar mijn smaak eigenlijk te rustig. En de vaart waarin we vissen blijkt onverwacht ondiep te zijn, veel ondieper dan in het verleden. Dat is iets wat we de laatste jaren vaker zien. Het lijkt wel alsof het waterschap minder uitbaggert. Ik loop samen met swaeger Sander de kanten af, we proberen met name een brug waaronder wat stroming lijkt te staan en natuurlijk het midden van de vaart. Helaas zonder resultaat. En dat blijkt ook voor de anderen te gelden: sneller dan afgesproken is iedereen weer terug. Omdat er nu extra tijd is wordt de kaart erbij gehaald en het plan aangepast. We zullen eindigen in de Tjonger maar tussendoor nog een extra plek pakken. Gekozen wordt voor een vaart bij Spears en Butlanwei.

Een nieuw aanvalsplan wordt gesmeed

.

Grote groepen spreeuwen kondigen de winter aan. Blijken die toch even gelijk gehad te hebben!!

.

Aangekomen op de nieuwe plek worden snel de hengels gegrepen; er is namelijk een brug vlakbij. En die hebben altijd bewezen vis op te leveren! En op deze dag lijkt iedere vis te gaan tellen dus haast is geboden!

Bruggen: bijna altijd goed voor vis!

.

Ook Bernd probeert de brug, tevergeefs.....

.

Opnieuw blijft het echter stil en waaiert iedereen uit langs de oevers. Uiteindelijk is het Rapke die als eerste beet krijgt en en snoek van 62cm vangt. En zowaar, ook Sander krijgt beet! Na de aanslag blijkt inderdaad een snoek zich aan de voorn vergrepen te hebben. Een 41cm baby-snoek welteverstaan, het arme beest kan gewoon met de hengel het water uitgetild worden. Maar goed: vis is vis en zijn eerste is binnen.

Monstersnoek voor Sander.......

.

Voor de rest blijft het ook hier rustig. En daarom wordt besloten de laatste plek op te zoeken. Eén van de sluiscomplexen van de Tjonger bij Nijerberkoop is het laatste doel. Dit lijkt op een veel betere plek. Het water is breed en diep. En achter de sluis stroomt het goed. Er zijn diverse aftakkingen. En een paar witvissers hebben goed voorn gevangen. Allemaal ingrediënten voor een lekker potje snoeken! Ik besluit over te gaan op groter aas; misschien dat dat een reactie kan uitlokken. En nadat Rapke er een verspeelt, vis ik nog even door op die plek en krijg beet: de eerste snoek, 76cm, is een feit en dat al snel na de start op de nieuwe plek. Bemoedigend! Maar ook Bennie weet een mooie vis te vangen: 81 cm!

Bennie op scherp om 81cm te gaan landen

.

En nadat ook Sander opnieuw een vis haakt (72cm) weten we dat het hier de wedstrijd beslist gaat worden. Sander en ik besluiten in de buurt van de sluis te blijven; iets wat later de gouden keuze bleek te zijn. Ik weet er namelijk nog twee te vangen, resp. 64 en 85cm. En bij terugkomst bij de sluis blijken alleen Symon (59cm) en Bennie (62cm) nog een visje gevangen te hebben, de anderen niet. Mijn drie vissen hebben daarnaast voldoende lengte om het winnende aantal punten te scoren. Victorie!

De winnende vis(ser)!

.

Om 1700uur wordt de wedstrijd beëindigd en gaan we naar het restaurant. Na heerlijk gegeten te hebben, in mijn geval dus gratis (!), wordt door Bennie (de winnaar van vorig jaar) de beker aan mij overhandigd. Uiteraard voorzien van het nodige commentaar..…….

De winnaar van vorig jaar

.

Overdracht aan de winnaar van dit jaar

.

En natuurlijk steunbetuigingen aan Frans en Bernd die helemaal niets gevangen hebben. Er wordt ook nog even geteld hoe vaak iemands naam nu terugkomt op de beker. Opvallend: van de 12 keer staat nu 5 keer de naam van deze Hollander erop. En dat tussen al die Friezen…… Het zal volgend jaar vast nog weer fanatieker gaan worden……… maar leuk blijft het zeker, en bijzonder, zo’n familie evenement!

Riefiskje 2010!

.

John Smit – Riefiskje winnaar 2010

De wedstrijd bestaat uit twee afzonderlijke dagen. Winnaar is degene die conform de reglementen op één dag de meeste punten heeft gevangen. De tweede dag wordt afgesloten met het gezamenlijke diner.  Over het algemeen zoekt het organiserend comité een kruispunt van kanalen of sloten in het Friese land van waaruit er langs de sloten gelopen wordt met lange telescoop werphengels, een drietal kleine dobbertjes, loodje, stalen onderlijn en takel. Soms zelfs nog een snoekketting en in plaats van takel een enkele haak. Schepnet en thermoskan in de rugzak, aasvisketel in de hand en lopen maar: prachtig gezicht! Het leuke is dat je op deze manier met een aantal kunt bijpraten maar tegelijkertijd het overzicht verliest wat de wedstrijd weer spannender maakt. Gedurende de dag wordt er met de auto’s een tweetal keren verkast.

Dit jaar verliep anders dan andere jaren. De eerste wedstrijddag in oktober kende een vervelend verloop. Er werd gevist in de buurt van Dokkum.  Tijdens een aanbeet (die al na 10minuten na aanvang kwam) verloor Frans zijn evenwicht en gleed in het water, kopje onder! Hilarische taferelen, gelach alom! Dat werd echter wat minder toen bleek dat betrokkene er niet uit kon komen. En het werd al helemaal minder toen bleek dat betrokkene zijn schouder uit de kom had en naar het ziekenhuis in Dokkum moest. Nog steeds drijfnat……. Deze dag eindigde dus wat eerder dan verwacht en betekende de uitschakeling van Frans voor de eindoverwinning (3 weken mitella).

Het resultaat was ook dat de tweede dag spannender begon dan ooit. Deze dag moest het gebeuren. Er was afgesproken in Bant in de Noordoostpolder. ’s Ochtends om 0830uur verzamelde iedereen, kop koffie (in het Fries: “bakje koffie”) en werd de dag begonnen. Al vrij snel wist Symon een snoek te haken (72cm) dus dat gaf goede moed. Ikzelf probeerde het deze dag met kunstaas. Ik had goede resultaten gehoord van een vismaat die in zijn wateren in de polder in korte tijd vele snoeken wist te pakken op jerkbaits, shads en sliders. Ik had daarom een arsenaal aan kunstaas in mijn tas gestopt. Een uur later haakte Symon opnieuw een vis, en een goede! Een dikke kop kwam al snel boven water en omdat hij op een ongelukkige plek stond was hulp nodig. Helaas leidde de combinatie van gedrevenheid (vis te snel naar de kant en te hoog uit het water) en de afstand ertoe dat de vis losschoot voor de hulp er was. Het was maar goed dat het op dat moment niet onweerde want met de woorden van dat moment was de bliksem zeker op hem ingeslagen……..

Duidelijk werd wel dat de vis niet los was. Want na twee uur met zes man slechts twee aanbeten is natuurlijk niet veel. Sneller dan gebruikelijk werd er daarom verkast. En wel richting Swifterbant. Maar ook daar hetzelfde liedje, de vis wilde niet. Daarnaast was het op dat moment ook gaan regenen dus opnieuw werd besloten te verkassen, nu richting Rutten. Daar wist Sander een kleine snoek (52cm) te bemachtigen maar het moge ondertussen duidelijk zijn: de winnaar zou degene gaan worden die of meerdere vissen of één grote vis zou pakken. Uiteindelijk werd besloten om een uur voor het donker nog naar een groter kanaal bij Lemmer te gaan, vlakbij de plaats waar we zouden eten. Daar gebeurde het dan toch. In het laatste uur wist Ben een vis van 97cm te landen, een dikkerdje! En Sander pakte zijn tweede van de dag (72cm). Dus was het Ben die de dag op zijn naam schreef en Symon die zijn overwinning uit de handen liet glippen. Nu zullen er lezers zijn die denken: “huh, één vis van 97cm wint van twee vissen van respectievelijk 52 en 72cm?” Ja, dat klopt. Want de puntentelling is zo gemaakt dat naarmate de vis groter is je er relatief meer punten voor krijgt. Een wiskundig huzarenstukje van twee slimme neefjes!

De dag eindigde in het donker. Het was taai: vier snoeken op de hele dag met zes man. Een reden was moeilijk aan te wijzen. Het enige dat mij was opgevallen was dat het winterpeil net in de polder leek te zijn gekomen en dat voor het bereiken van deze lagere waterstand het water heel bruin was geworden door de stroming.

In ieder geval was het diner gezellig. Officiële overdracht van de beker door de winnaar van vorig jaar (Rapke) aan de winnaar van dit jaar (Ben). Veel ouwe koeien uit de sloot, pesterijen richting degenen die niets hadden gevangen en plannen maken voor volgend jaar.

Riefiskje: snoeken op zijn Fries, beschreven door een Hollander!