Ik zou eigenlijk met André gaan vissen op zaterdag. Dit kan helaas niet doorgaan, dus wordt het plan omgegooid. ’s Middags aasvissen vangen met HJ en ’s ochtends nog even de rivier en aangrenzende wateren op. Om zes uur gaat de wekker en om half acht lig ik op het water. Het is een fabelachtig mooie morgen, maar de omstandigheden zijn niet bepaald gunstig voor een bijpassende goede vangst.

Zeldzaam mooie ochtend

Schitterend

De rivier staat eigenlijk al het hele jaar veel te laag. Kan me geen visdag herinneren waarbij het water een ‘normaal’ peil had. Resultaat van dit alles is dat de kribvakken ‘korter’ zijn waardoor er, zo lijkt het, minder snoek in trekt. Niet zo gek ook, want ook in de kribvakken stroomt het nu hard. Snoekbaarsvissers vangen dit jaar bovengemiddeld veel snoek, voor mij als snoekvisser is het een slecht jaar op de rivier. Na een 1,5 uur proberen besluit ik me dan ook meer op de aangrenzende wateren te richtten, lijkt mij een veel beter plan voor deze korte sessie. Vissen waar de vis zit, zoiets…

Rust op en langs het water, heerlijk!

Het is heerlijk op het water, de herfst blijft een fijne tijd van het jaar. Alleen echte liefhebbers vertoeven nu nog op het water, geen opgeschoten volk op speedbootjes en jetski’s meer. De rust maakt het plaatje op de rivier compleet. Dit past, drukte niet. Ik moet een eind varen, kijk lekker om me heen. Veel buizerds langs de waterkant, één exemplaar doet een uithaal naar een aalscholver op een staak. De poging mislukt, maar ik vind het stoer. Trots gaat de buizerd op de staak zitten, deze is van mij.

Stoere vogel

De eerste rivierplas is een hele moeilijke. Niets om naar te gooien, gewoon één grote bak water. Meestal vis je er voor niets maar ja, krijg je een beet dan is het genieten. Gebeurd hooguit één op de tien sessies, maar dat is voor mij voldoende. Geeft je de tijd om een vangst te koesteren, de gedachte dat ze er liggen houdt je scherp.
Vandaag is het niets, dus door naar de volgende. Heel ander soort water. Een lange ondiepe plaat heeft mijn aandacht. Elf uur geweest inmiddels, ik begin zachtjes aan rekening te houden met de volgende blank. Ach, het is heerlijk weer…

De eigenbouw hopper gaat aan de speld. Actie en diepte zijn ideaal voor deze stek. Dieplopende jerkbaits vangen hier over het algemeen beter. Ik sta een goed kwartier te gooien als ik plots een hele beste verzwaring voel. Wilde net naar mijn electro grijpen en ben zodoende niet helemaal scherp. Een grote snoek draait weg en de jerkbait schiet de andere kant uit. Nee! Dat was mijn kans…

Ik zorg dat de boot net buiten het talud ligt. Zodoende hangt mijn ‘bonushengel’ boven diep water, maar binnen de ‘strike zone’ van een, rond het talud hangende, snoek. Daarnaast vis ik mijn kunstaas van ondiep naar diep, altijd goed. Lange worpen maken is niet nodig. Het is oktober en ik denk te weten waar ik de snoek kan verwachten. Liever veel korte worpen in het juiste gebied dan vele meters leegte afvissen…

Rrrrrrrrrr… Ik ben er bijna verbaasd van. De dobber is weg! Nog een kwartier vistijd en het gebeurd gewoon! Ik duik op de hengel en haal de ratel van de reel, geen argwaan wekken, dit is echt mijn laatste kans! De vis speert er vandoor. Ik wacht expres wat langer, want het hele harde zwemmen is meestal een teken dat de snoek wantrouwig is. Meestal houden ze de aasvis dan voor in de bek en zul je bij het aanslaan of alleen je takel of je takel en aasvis terugkrijgen…

Als de dobber na een meter of 15 zwemmen stopt weet ik voldoende. Ik draai de lijn strak en hengst hard aan. De 2.60 stok vouwt dubbel en even beweegt er helemaal niets. Yes! Dit moet een bak zijn!

Heel loom komt de vis richting de boot. Ik pomp haar omhoog en schrik van de omvang, die kan zo door voor 120! Gelijk schrik ik ook van het feit dat de dreg van mijn takel los bovenop haar kop zit. Betekend dat ze aan de neushaak van de takel zit ergens dicht bij de rand van de bek. Één keer kopschudden en ik weet genoeg, ze zit aan de buitenkant van de bek gehaakt, absoluut niet al te best! De vis zet aan om te springen en ik steek de hele hengel onder water, gelukkig gaat het goed. Wat volgt zijn lange trage runs, zo zie ik het graag want dan is de kans op losschieten beduidend minder. Toch blijft het peentjes zweten, meermaals komt ze bij de boot, gelukkig geen gerol en kopschudden, vandaag lijkt het weer eens goed mee te zitten. Een halve minuut later gaat het net eronder. Één flinke klap en ze is los…

Ik sta naar een machtige snoekte kijken. Nee 120 zal ze niet zijn maar wat een zwaar gebouwde vis, geweldig! Er komt toevallig net een bootje met 2 vissers langs varen. Ik zwaai en ze willen doorvaren, Heej! Ah, nu komen ze wel. Ik meet de vis ondertussen: 114 Snel geef ik de camera over en er worden een paar platen geschoten, daarna mag ze terug. Alle taaie sessies zijn het in één klap waard geweest.

In één klap voldaan!

En weer terug

Ik ruim de spullen terug en begin aan de terugtocht. Ben te laat voor het aasvissen tikken, maar geloof niet dat HJ het heel erg vind. Hij kan immers wat langer bij schoonma blijven… :)

Het aasvissen tikken gaat voorspoedig, dat is ook wel eens anders geweest. ’s Avonds vrienden op bezoek en heerlijk rozig van een zonnig dagje plof ik neer in de luie stoel. Aantal grolschjes later ben ik er eigenlijk al klaar mee, maar toch wordt het nog laat.

Zondag doe ik dan ook rustig aan. Lekker uitslapen, ook niet verkeerd. Judith moet ’s middags naar de hockey en ik wil nog even wat klussen aan de boot. Nou ja, wil ik dat? Moet ik dat? Het is toch mijn boot? Verrek man ik ga gewoon nog even vissen! Net na twaalven rolt de boot van de trailer. Ander water dit keer, maar ook nu is de rivier in de buurt.

Ook vandaag start ik bij een lange ondiepe plaat. Met het mooie zonnige weer verwacht ik dat de aasvis van het opwarmende water geniet en ‘Luus’ niet ver weg zal zijn. Ook de set up is hetzelfde als gisteren. Lekker smijten met kunstaas terwijl er een aasvis achter de boot aan dobbert. Er staat amper wind, ideaal om alles secuur af te gooien maar niet echt ‘vangig’ weer voor dit water. Er mag best wat meer tempo in, ook met de aasvis, en nadat ik het hele talud heb afgegooid besluit ik er dan ook nog eens langs te backtrollen. Dit keer zonder kunstaas zodat ik perfect het talud kan volgen. Anderhalve kilometer per uur op de GPS, mooi gangetje, niet teveel tijd geven die snoeken. Halverwege het talud knalt mijn dobber weg. Zie je wel, ze liggen er gewoon!

Ik wacht even, hengst aan en tot mijn genoegen sta ik weer met een gevaarlijk kromme stok. Toch is er iets vreemd, de vis is loodzwaar maar komt toch vrij gemakkelijk mee. Eenmaal in zicht zie ik waarom, hoe heeft ze dit gedaan? De onderlijn zit om haar kop, achter haar kieuw langs, onder het dregje door (wat weer los bovenop de kop ligt…) en de vis is als het ware ‘gelassoot’ net achter haar kop. Geen wonder dat ze er zo zwaar in hing, als ik haar diagonaal door het water trek. Ze geeft nog een paar keer goed gas, waarna ik haar aan boord til. Tot mijn verbazing ligt de enkele haak gewoon los in de bek. Merkwaardig…

Ik schiet snel een plaat met de zelfontspanner, meet de vis en zet haar weer overboord. 87cm, de foto’s zijn helaas zwaar overbelicht en zodoende niet de moeite waard. Puntgave vis, dat wel!

Nieuwe aasvis aan de takel, stuitje checken, hup weer over boord. Ik tuf lekker verder als de dobber ‘m weer peert. Dat gaat lekker! Krap 10 minuten bezig en gewoon weer raak… De routine herhaalt zich en ook nu sla ik aan op een beste vis. Dit keer echter juist gehaakt en dus een knappe snoek , die van geen ophouden weet. Gezien haar omvang heeft ook deze snoek geen klagen gehad de laatste weken. Dus terwijl ik ze niet kon vangen hebben ze toch al flink lopen schransen… Dan deed ik dus iets fout..?

Vandaag echter niet en zodoende mag deze 98er even voor de camera poseren. Eenmaal in het water gaat ze er direct vandoor. Top!

Winterklaar

De aasvis hing nog aan de takel. Zwaargehavend maar dat kan over het algemeen absoluut geen kwaad. Lekker laten hangen dus en verder slepen. Het uur dat volgt blijft het stil, als ik binnen draai om te verkassen begrijp ik ook waarom… Stuitje niet gechecked en deze was tijdens de dril verschoven tot twintig centimeter boven de onderlijn… Pannekoek!

Ik besluit de rivier op te gaan. Buit is reeds binnen en ondanks de slechte vangsten vind ik gewoon dat ik het moet proberen. Stukje gevoel, weet ook niet wat het is. Ik blaas een eind weg richting één van de hotspots. In 2008 ving ik hier mijn eerste snoek en die was gelijk Groot met de grote G. In 2009 sneuvelde de een na de andere dikke vis. 2010 idem, tot september… Opeens was het over en sindsdien heb ik er nog 1 vis kunnen vangen. Dat was in februari en dat is vreemd… Toch vergaan zulke stekken in mijn optiek nooit en zal er vanzelf weer een keer een knappe snoek liggen. De omstandigheden ter plaatse zijn er kennelijk gewoon gunstig voor. Feit dat ik er één vis dubbelde (2008: 105, 2010: 113) geeft al aan dat ze er misschien niet altijd liggen, maar wel langskomen.

Mijn weekend kan toch al niet meer stuk en zodoende waag ik het er op. Geen verwachtingen, gewoon lekker van het zonnetje genieten. Na een klein half uur schrik ik op. Met een enorme PLOP scheurt mijn dobber de diepte in. Ik voelde de beet gewoon doordreunen op de hengeltop. Geweldig! Meters lijn gieren van de spoel en op de rivier betekend dat niet dat je moet wachten… Ik ga vol in de hengel hangen en direct komt de boot in beweging. Moeiteloos dendert de vis naar dieper water, de boot gaat er langzaam achteraan. Alweer yes! Dit voelt goed!

Het duurt lang voordat ik de vis te zien krijg, ze blijft maar lijn nemen. Nergens zijn ze zo sterk als op de rivier en wat ben ik blij als het weer eens raak is. Na een minuut of vier kan ik haar in het zicht pompen. Sjeuz, wat een lompe bak! Die is nog een slag groter dan de vis van gisteren, schat ik zo. Weer knalt ze de diepte in. Heerlijk in de hengel hangen met de zon op je bol, wat wil een snoekvisser nog meer?

Langzaam worden de runs korter en dan is het moment daar. Ik schep de dame en pak haar onder de kieuw. Zo, dat ging maar net goed! De neushaak van de takel zit net voor de slokdarm! Bizar want ik heb nog geen vijf seconden gewacht met aanslaan. De aasvis is compleet gefileerd, wat een geweld!

De vis is flink zwaarder dan die van gisteren. Onwijs gespierd ook. Bij meting blijkt ze exact even lang als de dame van gisteren. Twee keer 114 in twee halve visdagen. Wat een topweekend!

Wat een geweldige bak!

De vis zwemt met krachtige slagen weg. Ik vis nog een half uurtje verder en verkas dan naar een andere stek. Ook weer zo’n stek waar het slechts zelden ‘prijs’ is. Vandaag ook niet, maar dat merk ik niet eens meer. In een roes blaas ik naar de helling. Het was weer een genoegen!

Groet,
Volkmar Strikkers

Een lichte vorm van bezetenheid bracht ons regelmatig meerdere keren per week naar de rivier. Vol gas uit het werk, nog even voor twee uur de boot erin. Bezetenheid is een groot woord, maar wie gaat er twee uur in de auto zitten voor twee uur vissen? Het was de manie die roofbleivissen heet. Eenmaal gegrepen, laat het je niet meer los. Die harde dreun, die onmogelijk harde beuker. Met brandende polsen en armen wordt je er ‘s nachts weer wakker van. Één goede sessie roofbleivissen staat gelijk aan vijf sessies bij de fysiotherapeut… Revalideren en weer creperen, week in week uit. En dat allemaal vanwege die mysterieuze vis. Die vis die komt in maart en verdwijnt in november…

En of we wat beleefden. Topwater spectakel, double hook ups. Vele, nee echt vele uitgebogen dreggen. Zoet of zoutwater varianten, het leek niet uit te maken… Kostte mij helaas ook een kapitale bak van rond de vier a vijfentachtig. Los voor het net. De kroon op het werk… Ik dacht dat ik gek werd, de manie compleet!

Toch ga ik niet lopen klagen. ‘Volgend jaar weer een kans’, hou ik mezelf maar voor. Want wat er allemaal wel gevangen werd overstemd elk gevoel van teleurstelling. We gingen heel specifiek voor groot en dit uitte zich ook in de vangsten. Ik denk dat ik erg voorzichtig ben als ruim 60% van de gevangen vissen de 70cm passeerde. De rest bestond uit hoge zestigers en slechts een handvol kleinere vissen… Gekkenhuis! Dit hele spektakel verslaan zou echt onmogelijk zijn, dus is het in filmvorm gegoten. ASPMANIA, ga er even voor zitten…

 
Klik rechtsonder in het filmpje, op de vier pijltjes, voor full screen view. Net links daarvan kun je op 360p klikken, om de beeldkwaliteit op te schroeven naar 1080p HD, mocht dit niet automatisch gaan.

Groet,
Volkmar Strikkers

Ik begin echter met een ochtendje op de rivier. Samen met Hendrik Jan een serie kribvakken uitkammen en tevens een aangrenzende rivierplas. De snoek blijkt er niet heel veel zin in te hebben en alleen trollend weet Hendrik Jan er twee te vangen. Beide fraaie 80ers waarbij duidelijk verschil is te zien tussen een ‘standaard’ snoek en een vis van het type rivier. Dat scheelt ongeveer de helft in omvang…

Fraai getekend

Echte riviersnoek

Ook op de plas laat HJ zich niet onbetuigd, want na een dik uur gooien knalt er een snoek op de Hopper die ik een jaar terug voor hem bouwde. Prachtig te volgen in het kraakheldere water en daarnaast een schitterende snoek. Met mijn waterproof Olympus TG-610 schiet ik wat platen, waarna we de vis landen en met vanger en al op de plaat zetten.

Fraai!

Kraakhelder

De ochtend eindigt met een dikke regenbui. Ik krijg geen beet maar vind het allemaal wel best. Vis gezien en er even lekker uit geweest. Daar doe ik het voor.

Een weekje later zitten we opnieuw samen in de boot op de rivier. De afloop van die dag kennen jullie al, man man wat een bakken van roofbleien pakte HJ die middag. Vooral die 80,5 vis was echt een absolute topper. Zelden zo’n dikke bak gezien! De dag erna heb ik ’s middags niks te doen. Judith is weg en ik besluit dan toch maar even de boot er in te gooien. Één dikke wind en een roofblei van 67 zijn mijn deel. Toch lekker voor die twee uurtjes vissen!

Zomerse rover

Ik heb de smaak te pakken en besluit dinsdag weer te gaan. Hendrik Jan gaat mee en zodoende zitten we rond etenstijd weer op het water. Het belooft een heerlijke avond te worden, eindelijk t-shirt weer, en we vangen in korte tijd een paar mooie windes. Ook worden er opvallend veel beten gemist. De roofblei jaagt af en toe maar laat zich niet vangen, totdat ik tegen de schemer de spit’n image aan de speld hang. Al snel volgt een lomp spectaculaire aanbeet, waarna de forse roofblei helaas snel lost. Stug doorgooien levert me later onder de hengeltop een tweede hartverzakkende aanbeet op. De vis komt er volledig uit en met nog geen meter lijn uit de top schrik ik me wezenloos. Gelukkig blijft deze wel hangen en kan ik even later met een leuke roofblei op de foto.

De CB Mighty scoort altijd

Deze kostte me weer twee jaar van mijn leven...

Ook voor HJ nog een vis

Reeds in het donker schakelen we nog even over op aruku shads voor het slotoffensief. Het is Hendrik Jan die een jagende vis aangooit en maximaal binnen rossend toch nog een beuk van een aanbeet krijgt. Even lijkt het weer een hele zware vis, maar na de eerste  tegenstand gaat het toch allemaal wat te gemakkelijk. Toch een mooie afsluiter van de avond en tevreden keren we huiswaarts.

Vrijdagavond moet Judith werken. Dat laat ik mij geen twee keer zeggen en hop de visspullen gaan in de auto en ik trek richting de rivier. Eerst snoeken en daarna op roofblei, beide wadend langs de wierbedden. Het snoeken levert al vrij rap een volger op, dik in de 90 en prachtig te volgen in het momenteel kraakheldere water. Niet veel later is het raak, in een onmogelijk hoekje wordt de BBZ onderschept door een mooie vis. Zelfontspanneren zie ik gezien de stenen niet zo zitten en dus schiet ik een paar platen onder water, zeker zo mooi!

Schitterend!

Ik gooi nog even verder maar besluit dan achter de roofbleien aan te gaan. Ditmaal op een rivierplas waar ik ze al vaker heb zien jagen. Weet uit ervaring dat het praktisch onmogelijk is om er één te vangen op dergelijke wateren, maar besluit er toch voor te gaan. Dom doorzetten, dat is het devies!

Ik gooi me een slag in de rondte met de spit’n image, maar het mag niet baten. Ook andere aasjes worden niet aangeraakt. Maar dan, het is inmiddels stikdonker, wordt mijn arukushad met een enorme dreun tot stilstand gebracht. Absolute stilstand, want even twijfel ik of ik niet gewoon muurvast zit. Dan volgt een gierende run en het bekende bonken. Yes! Hebbes! Een zwaar gevecht volgt en ik wacht in spanning af tot ik de vis te zien krijg. Dit valt allemaal behoorlijk tegen en dus besluit ik naar de kant te waden en de vis daar te ‘beachen’. Eenmaal geland pak ik mijn hoofdlampje, zet hem aan en dan valt mijn mond wagenwijd open… Wat een… BAK!

Niet normaal, deze vis is gewoon nog hoger dan die vis van Hendrik Jan vorige week. Een absolute klapper! Nieuwsgierig leg ik het meetlint er onder. Niet dat de lengte er echt toe doet, want 78 doet haar echt tekort. Belachelijk gewoon!

Monsterlijke roofblei!

Ik schiet snel een paar platen en dan mag ze weer verder. Missie geslaagd, doel bereikt. Morgen weer op snoek, daarover later meer…

Groet,
Volkmar Strikkers

Korte avondsessies tot in het donker

In het weekend ga ik na een dag vol regen nog even met Michel en Bas de rivier op. We kiezen voor de hardcore aanpak en gaan kribben uitwerpen met groot rubber en spinnerbaits. Bij het driftend vissen op een snelstromende rivier zijn het meestal de eerste worpen die vis opleveren en ook nu blijkt dat weer het geval te zijn. Al snel haak ik een haring op een pearson’s grinder die de forse trailerhaak behoorlijk diep heeft zitten. We knippen daarom de hele handel af en het visje kan weer onbeschadigd terug om groter te groeien.

Zeker 20 kribben verder en praktisch aan het einde van de eerste kribbenrij gooi ik in een onooglijk kribje mijn spinnerbait in de uitstroom waarna ik deze ‘start’. Een klein tikje zet me op scherp en als ik hierna een forse ram krijg zet ik de haak waarna zowel Michel als ik met open mond staan te kijken naar de enorme buffel die in het ondiepe water omhoog komt en daarna onder de boot wegduikt.

‘Wat een apparaat, die gaat zeker richting de 1 meter 20′ is wat ik roep terwijl mijn soepele baitcaster maximaal krom staat. Ik probeer de vis hard af te drillen en na een halve minuut ligt ze al naast de boot. Niet echt normaal voor vissen van dit kaliber en de watertemperatuur van 18,5 graad is eigenlijk ook optimaal. Goed kijkend blijkt echter al snel wat er aan de hand is als ik zie dat de stalen onderlijn om de kop van de vis is gedraaid waardoor de bek niet meer open kan. Zo verzuurt de vis natuurlijk heel snel waardoor ze ook niet veel kan uitrichten.

Dikke rivierbak

We landen daarom de vis en onthaken haar snel waarna we een paar platen schieten en haar weer in het water laten terugglijden. De vis blijkt 1 meter 17 lang te zijn en is waanzinning dik en gespierd. Zeker 1 van mijn mooiste riviersnoeken ooit. Tegen het donker gaan we nog voor anker op een gekende stek waar we al werpend met kleine shadjes ook nog een 15 snoekbaarsjes weten te vangen. Alles bij elkaar een heerlijke avond.

Dinsdag vis ik een sessie op een grote plas samen met Jeroen waar we er vroeg op liggen en vissend met grote shads en gesleepte aasvissen proberen een grote snoek of snoekbaars te verleiden.De vissen zijn die dag erg voorzichtig, of wij niet scherp, want van de 9 aanbeten die we krijgen blijven er uiteindelijk maar 2 hangen, voor Jeroen een mooie grove snoekbaars en voor mij een snoekje.

Mooie grove vis voor Jeroen

De donderdag ga ik met Michel naar het Gooimeer, penvissen op snoekbaars. We vissen de hele dag maar spelen niet veel klaar. Werpend, vertikalend en voor de pen weten we uiteindelijk 1 mooie snoekbaars van 81 centimeter te vangen. Deze wil ook nog eens niet meer naar beneden terwijl ze maar van 8 a 9 meter water afkomt en wat we ook proberen de vis gaat niet meer terug.

Mooie vis, tijdelijk elders gehuisvest

De vis gaat in de bun mee naar huis en thuis kijk ik nog eens naar de vis die er toch prima uitziet, behoudens dan wat gasvorming in de buik. In de categorie ‘baat het niet dan schaadt het niet’ laat ik het gas ontsnappen door een klein gaatje te prikken waarna ik de vis in mijn aasvissenbak laat glijden. Op 3000 liter water met kamerfilter en beluchting kan ik de zaak goed in de gaten houden.

De dagen hieropvolgend hou ik de vis goed in de gaten en ze doet het prima. Sterker nog op het moment van schrijven is ze volop bezig de overige bewoners van de bak de stuipen op het lijf te jagen. Die mag dus dit weekend weer terug.

Zaterdag’s spreek ik af met Volkmar om eens een dagje te gaan riviervissen. Lekker windes vangen, misschien een roofblei of een mooie snoek en baars en snoekbaars zijn eigenlijk altijd wel van de partij.

We liggen er vroeg op en proberen op een aantal gekende roofbleistekken een vis te vangen maar dat levert niet veel op. Volkmar krijgt 2 aanbeten op een topwater en daarna is het over. We varen een stuk stroomopwaarts waar we op een plas proberen om slepend met dobbers en daarna met kunstaas een snoek te verleiden maar ook dat levert niet veel op. We trollen wat kribjes uit en vangen wat baarsjes maar veel bijzonders is het niet.

We gooien het daarom over een andere boeg en varen naar een stuk rivier dat zeker 10 kilometer verderop ligt en waar we het op snoekbaars willen proberen. Dat blijkt ook uiterst taai te zijn want na 2 uur vissen is het Volkmar die er 1 weet te vangen op een aasvis en wat we ook proberen daar blijft het bij.

Mooie snoekbaars op een aasvis

Dan maar weer terug naar waar we de ochtend zijn begonnen. Het is inmiddels flink druk met scheepvaartverkeer en de omstandigheden zijn verre van optimaal dus we besluiten om het eerst even op windes te proberen. Tijdens de eerste drift haakt Volkmar een hardvechtende vis die alles weg heeft van een grote roofblei. Jammer genoeg vindt deze een plantenbedje waar de haak wordt gelost.

Na enkele windes stel ik voor om het al speedtrollend maar eens op roofblei te gaan proberen. Ik hang een aruku shad aan de speld en ook Volkmar hangt er een roofblei aasje aan en met zo’n 10 kilometer per uur jaag ik de boot door de stroomnaad heen. Een beetje melig kijken we elkaar aan, ik zie Volkmar haast denken ‘Hoe kansrijk is dit, midden op de dag in de brandende zon speedtrollen op roofblei ?’

Dat blijkt na 20 meter toch al aardig kansrijk als ik op de zwabberstok een enorme beuk krijg en een zware vis flink mokkend aan de andere zijde van het kunstaas hangt. Een fraaie dril volgt en als we de vis voor de eerste maal zien lijkt mijn kersverse PR dat slechts enkele weken oud is er nu al aan te gaan. Op de plank blijkt dat ook zo te zijn want de vis, die overigens belachelijk hoog en dik is, weet 77 centimeter aan te tekenen.

Nieuw PR, 77 centimeter

Omdat we zo snel success hebben besluiten we het toch maar weer werpend te gaan proberen, vooral omdat het een stuk leuker is om op die manier een vis te vangen. Al bij de eerste worp in de nieuwe drift tikt er bij Volkmar een vis tegen het kunstaas aan die niet blijft hangen en ook ik laat me niet onbetuigd met een misser en een fikse vis die net voor de boot wegdraait.

We maken enkele driften achter elkaar maar zo veel actie als in de eerste drift krijgen we niet meer. Ik verleng daarom de drift nog wat en gooi de aruku weer richting de kant om deze vervolgens op zo hoog mogelijk snelheid binnen te draaien. Mijn polsen protesteren al flink en daarom vertraag ik iets. Als de aruku vlak bij de boot is zie ik een grote schaduw volgen, Roofblei !. Met een enorme zwieper aan de hengel en een paar krachtige slagen aan de 4000 molen weet ik het kunstaas nog te versnellen en dat blijkt net genoeg om de schaduw te triggeren. De vis klapt vol op het kunstaas en beiden kijken we ongelovig naar een belachelijk vadsige roofblei die heel even niet weet wat hem overkomt en dan door de slip heen scheurt.

De parabolische 2,40 stok vangt de klappen prima op en enkele minuten later glijdt een, zoveel is inmiddels wel duidelijk, nieuw PR over de rand van het net heen. De vis meet 80,5 centimeter en om onze nieuwsgierigheid te bedwingen wegen we haar ook nog even waarbij ze 7 kilo op de unster trekt. Grijnzend van oor tot oor ga ik met de vis op de foto waarna ze weer het water in mag.

Nieuw PR, 80,5 centimeter

Omdat ze zo mooi is

Niet veel later besluiten we van het water af te gaan, we hebben 12 uur gevist, de boot ligt vol met allerhande hengels en kunstaas en we hebben zeker 30 à 40 kilometer gevaren. De roofbleien geven de dag een mooie magische rand en benadrukken maar weer eens hoe snel een matige dag een topdag kan worden.

Hendrik-Jan Verheij

Away she goes

Wie nu nog beweert dat roofblei een echte zomervis is, doet zichzelf toch echt tekort :)

Groet,
Volkmar Strikkers

Voor zaterdag ligt een compleet plan klaar. Starten op de roofblei en later switchen naar grote snoek. Beide deden het goed de laatste sessies en ik heb er dan ook veel vertrouwen in. Als ik ’s ochtends in alle vroegte mijn brood sta te smeren, krijg ik een smsje van Michel: “Rem van de trailer zit vast, hoop dat ik dit los krijg…” Terwijl ik een broodje naar binnen stouw wacht ik rustig af. Uiteindelijk krijg ik telefoon. Eens te meer blijkt waarom een goede trekauto zo belangrijk is voor de hedendaagse visser. Met zijn Landrover in lage gearing heeft Michel de hele combinatie uit de garage gesleept om zodoende ruimte te creëren en bij de rem te kunnen. Oké, helemaal rond is de rechter trailerband  niet meer maar je moet wat…

Eenmaal bij de helling dient zich al snel een volgend probleem aan. De kabel van Michels elektrische trailerlier zit vast geslagen en de boot gaat geen kant op. Wederom bied grof geweld uitkomst en na een klein kwartiertje hannesen kunnen we dan toch van start. Geen idee waarom het zo zwaar ging allemaal, maar t zal wel aan die kabel gelegen hebben… We blazen naar de eerste stek en knopen beide een topwater aan de speld.

Ik vertel Michel wat de bedoeling is. “Een aanbeet moet wel spectaculair zijn”, vraagt hij en vervolgens vlamt er een vis volledig het water uit terwijl de spitt’n image gelanceerd wordt. Ja dus! Leek trouwens wel een snoekje… Als we tien minuten later hetzelfde plekje opnieuw aan doen knalt de vis wederom helemaal het water uit. Ditmaal hangt ze wel en inderdaad, het is een snoekje! De vis wordt snel onthaakt en mag dan weer zwemmen, leuk!

We gooien verder maar de roofblei geeft geen thuis. Ook de niet-topwaters worden volledig genegeerd en we besluiten dan ook te verkassen. Op deze stek gaan we met diepduikers aan de gang. Het blijft akelig stil de eerste drift. Toch moet er, gezien de omstandigheden, gewoon vis liggen hier. Drift nummer twee is alles opeens anders. We krijgen regelmatig een flinke tik maar er blijft werkelijk geen vis hangen. ‘Headbangers’ dus daar onderwater. Roofblei kent momenten waarop ze het aas eerst knock out slaan, om
het vervolgens op te slurpen. Truc is om direct na een tik je kunstaas stil te laten vallen en af te laten drijven op de stroom. Dit levert veelal alsnog een beste beuk op. Moeilijk is het wel, want je bent toch geneigd te slaan op zo’n tik. Doe je dit, dan vertrouwt de roofblei het zaakje niet en zal verdwijnen…

Bij de zoveelste tik blijft er dan toch een vis hangen. Zoals ik eigenlijk al verwachte zit de vis inderdaad bovenop de kop gehaakt. Geen reus, maar het is er één!

Headbanger

Het vertrouwen is gesterkt maar op wat vage tikken na weten we niets meer te forceren. Hoog tijd om te switchen naar de snoekvisserij dus! Onderweg kammen we nog een baarsstek uit. Vrij  vlot pak ik een mooi ‘dobberformaat’. Dan knallen we volgas naar een paar mooie plantenvelden. Ik hang een zelfgemaakte 2oz. grinder aan de speld, daar waar Michel voor een fabrieksuitvoering gaat. Het zal de vijfde worp zijn, hooguit, als ik een flinke tik op de grinder voel. Ik hengst aan en zie een flinke kolk uitdeinen op de rand van het plantenbed. Dat zag er veelbelovend uit!

We gooien een tijdje door maar de vis laat zich niet meer zien. We besluiten dan ook nog eens te gaan kijken bij die gemiste snoek. Als we aan komen varen zie ik jagende vis, precies waar ik ‘mijn snoek’ miste. Ik gooi mijn spinnerbait er overheen en krijg na drie slagen een heerlijke beuk. Ik sla hard aan en tot grote hilariteit komt er een, toch niet zo grote, snoek boven. En daar kwam zo’n kolk vanaf?

Toch niet zo groot dus...

Plan C dan maar. Alles of niets! Weer gaat het gas vol open en blazen we over de rivier. Op naar een diepe put, met langs de randen een paar kleine wierbedden. Er gaan twee aasvissen over boord, die van Michel aan de fireball en die van mij onder een dobber. Ondertussen gooien we richting het talud met groot aas. Ik pak de ocean BBZ-1 van spro, daar waar Michel voor een grote bucktailspinner kiest. We laten ons op de wind langs het talud driften. De gang zit er behoorlijk in. Dat maakt het werpen lastig maar is voor de aasvissen vaak beter.

Als we het einde van het talud naderen draaien we om. Dit keer gaan we traag tegen de wind in. Ik verwissel mijn BBZ voor de beruchte ‘Cola Bulldawg’, daar waar Michel een Super Shad Rap aan de onderlijn hangt. Wederom wordt er geconcentreerd gevist. Er moet toch een keer wat gaan gebeuren met dit vissige weer?

Ik besluit iets dieper te gaan vissen. Dit kan met bulldawgs heel goed door ze met een soort van zaagtandbeweging binnen te vissen. Je laat ze een seconde of drie afzinken om ze vervolgens een aantal slagen binnen te draaien. De bulldawg zal dan weer omhoog komen en dus moet je hem na een tijdje weer een paar seconden laten afzakken. Dat zakken doe je uiteraard aan een strakke lijn en je weet niet wat je meemaakt als je dan plots die beuk krijgt…

Zoals nu dus ook. Tijdens het zakken wordt in één klap mijn zware St. Croix rondgetrokken. Ik slaak een kreet en zie dan een bak van een snoek volledig het water uit komen. Niet normaal! Gelijk gaat alles in de hoogste versnelling. De vis toont zich een waardig strijder en trekt meters lijn van de spoel. Michel draait snel de andere hengels binnen en filmt ondertussen één en ander. Weer wordt een zeer lange run genomen, telkens als ik denk nu stopt ze gaat ze verder en dieper. Wat een geweld! Dan schiet ze plots richting oppervlak, waarbij de lijn achter de fronttroller blijft hangen. Ik zie de snoek een meter of 8 van de boot aanstalten maken om te springen maar kan niets doen. Gelukkig is Michel er rap bij en klapt hij de fronttroller omhoog. De lijn komt vrij en ik steek de hengel diep in het water. De vis blijft waar ze wezen moet, dat ging maar net goed allemaal!

Langzaam begint ze het op te geven. De bulldawg is helemaal weg en we besluiten dan ook de vis te scheppen. Eenmaal aan boord eerst een high five, wat een bak. Hier doe je het allemaal voor! De stingerhaak zit tussen de kieuwbogen. Geen risico en gelijk knippen dus die stinger. Vervolgens ook één haakpunt en daarna kan de dreg  gemakkelijk verwijderd worden zonder bloed of andere schade. Teamwork ten top bij deze vis!

Superbak!

In één klap een topdag!

Eenmaal het meetlint er langs komen we tot 116. Ik til de vis overboord en laat haar rustig bijkomen. Dit blijkt amper nodig want vrijwel direct gaat ze er met een woeste klap vandoor. Ik krijg een hele bak water over me heen maar het kan me niet deren. Glunderend ga ik er even bij zitten. Wat een vis!

We pakken de draad weer op en gooien verder. Geweldig hoe zo’n vis de dag in één klap doet omslaan. Dit maakt de riviervisserij nou juist zo mooi. Ja er zijn wateren waar je veel meer grote snoek kunt vangen, maar die geven mij toch lang niet de voldoening die ik nu weer voel. Hier is voor gewerkt. Zekerheid heb je nooit op de rivier. Zeker vijf keer viste ik deze stek voor niets uit dit seizoen, nu is het opeens raak. Geweldig!

Voor vandaag houden de snoeken het echter voor gezien lijkt het, want ook een andere topstek levert helemaal niets op. We besluiten nog een tweetal roofbleistekken aan te doen en dan te kappen. Op de eerste stek breng ik Michel in stelling. Daar gooien, zo binnenvissen. Gelijk is het raak en zo kan hij eindelijk zijn eerste vis van de dag landen. Dat is toch wel zo lekker.

Op bestelling

Ook vis voor Michel

Hierna houden ook de roofbleien het voor gezien en het laatste uurtje gooien levert dan ook helemaal niets op. We blazen terug naar de  helling, waar we na het traileren ontdekken waarom het te water laten van de boot zo verrekte moeilijk ging. Stempels vergeten omlaag te draaien… Juist… Die staan nu in de lak van  de Lund dus… Qua materiaal niet bepaald een topdag, maar toch sluiten we meer dan tevreden af. Morgen weer een dag…

Groet,
Volkmar Strikkers

Ik kan vanaf vier uur. Buienradar vertelt mij dat het vanaf vier uur gaat regen. Juist… Fijn! Nou ja, knop om en gaan. Als de boot van de trailer rolt vallen de eerste druppels. Ze zitten er vaak naast de laatste tijd, vandaag zijn de weermannen ‘spot on’, Niet dat ik daar nu direct vrolijk van wordt, maar er kan in ieder geval gevist worden! Ik blaas de plas op. Wil vooral werpend aan de slag. Plantenbedden en een paar interessante taluds. Grinders, swimbaits, groot rubber en jerkbaits. Worp na worp vis ik ze gemotiveerd binnen terwijl de regen maar blijft vallen. Terwijl de klok doortikt in het tempo van de regen wacht ik op die verlossende beuk…

Uitgestorven, zowel boven als onder water. Een ander woord heb ik er niet voor. Zelfs een half uurtje trollen langs het talud brengt geen enkel vorm van actie. Ik ben alleen op de grote plas, niet zo gek ook met dit beestenweer. Als de wind ook nog fors aanzet wordt het zelfs behoorlijk kritisch voor mijn boot. Terwijl de accu’s door de punt stuiteren vaar ik langzaam terug richting helling. Dit is echt niks zo… Tegen de schemer kom ik bij de helling. Zal ik? Waarom ook niet. Toch nog even wat kunstaas overboord. Natter kan ik toch niet worden en dus is dat laatste half uurtje ook geen probleem. Ik grijp naar een grote Fox shad uit de oude serie. Die heeft me de laatste tijd al vaker gered. 80 Grams kop er op en lekker traag over het talud trollen.

Binnen vijf minuten een lomp snok. Huh?! Hangen! Ik had het totaal niet meer verwacht, maar sta plots een zware vis te drillen. Echt vechten doet ze niet, maar het gewicht spreekt boekdelen. Bij de boot een grote kop, ze gaat er nog even in hangen. Wat een magere vis voor haar lengte, die toch wel imposant is. Het is een typische zomervis voor dit water. Als ik haar onder de kieuw wil vatten schrik ik, ik grijp recht in de tanden van haar bovenkaak, voel bovendien helemaal geen kieuwdeksel?! Als ik mijn hand terugtrek zie ik waarom. Die is finaal afgebroken! Niet wat je zegt een prettig gezicht. De shad zit aan de andere kant en met een loshangende stinger wordt het nu wel een tikkie gevaarlijk. Ik pak de kniptang, knip de stinger kapot en til dan de vis uit het water. Geen gekloot nu zo vlak voor het donker. In de boot bekijk ik de schade aan de vis. Moet door toedoen van onervaren vissers zijn. Op de plank kom ik tot 113, een beste vis op een avond die in niets lijkt te eindigen.

Mijn waterdichte camera komt nu goed van pas. Een spiegelreflex wil je niet uit je koffer halen met dit weer. Een paar platen later zwemt ze weer verder. Terwijl het laatste beetje licht begint te verdwijnen doe ik nog maar een rondje. Met dat ik het talud nader krijg ik gelijk een beste knal op de shad, maar helaas haakt de vis niet. Meen je, 15 km plas afgevist en nu vlak voor de helling twee keer beet…

Lange vis, maar niet bepaald moeders mooiste

Tamelijk kansloos

Nog maar een keer heen en weer dan! Aan het einde van het talud een mooie uitloper. Als ik de boot er strak bij langs stuur, waardoor het kunstaas even stil komt te hangen, voel ik plots mijn triple pikefighter niet meer. Nog voor ik kan reageren volgt een geweldige knal. Snoekbaars? Na een kort maar stevig gevecht blijkt het er inderdaad een te zijn. Een mooie ook, 76cm blijkt later.

Puntgave snoekbaars

Wat lijkt te eindigen in een kansloze missie levert zo plots twee mooie vissen op. Eens te meer een teken dat je pas van het water af moet gaan als je dat echt moet, en niet omdat je niets meer verwacht. Tevreden maar zeiknat ruim ik de spullen even later op en rij ik huiswaarts. Eerst maar eens een warme douche…

Een paar dagen later ga ik opnieuw een avondje op pad. Dit keer na het werken, het is zowaar een dag mooi weer en die kan ik gewoon niet zomaar voorbij laten gaan. Ik haal na het eten de boot op en knikker hem even later in de rivier. Weinig verwachtingen, het is niet best geweest de laatste tijd, maar gewoon genieten.

Ik ben wederom alleen op het water. Heerlijk vind ik dat. De rivier is spiegelglad maar stroomt gestaag. Helderheid is ook goed, eigenlijk zeer goede omstandigheden als ik het zo bekijk! Ik pak de vliegenlat erbij en begin te zwiepen, terwijl ik met de elektromotor de boot rustig langs de kribvakken laat glijden. Na een half uur zwiepen heb ik de eerste stek zo goed als afgevist, maar zonder resultaat. Ik besluit terug te trollen om het daarna nog eens met kunstaas werpend te proberen.

De gemodificeerde Fatso gaat aan de speld. Knetterharde ratel er in en een extra schroefoog bovenop de kop zorgen voor een wilde, onvoorspelbare en lawaaiige actie. Ik ben net ter hoogte van de eerste krib als de hengel zowat uit mijn handen geropt wordt, wat een klap! De vis geeft geen krimp en ik weet genoeg. Wederom ga ik getrakteerd worden op een hele beste vis, geweldig! De vis gaat vol op de stroom hangen en neemt zo een geweldige run. Dan komt ze vrij snel boven. Wat een buffel! Zelfde slag als die van afgelopen zaterdag, maar twee keer zo breed, hoog en dik. Het blijven de allermooisten, die snoeken van de rivieren!

Wat me minder bevalt is het kunstaas, dat zit boven op de kop terwijl de dreg ergens tussen de neusgaten gehaakt zit. Geen idee hoe maar prettig is anders. Ik verwacht dat ze elk moment los zal schieten. Draai de slip een tikkie losser en geniet er van zo lang het duurt. Toch verassend lang, want na een paar zware runs komt ze toch weer bij de boot. Nu wordt ik toch wel een tikkie hebberig. Hop het grote schepnet eronder! Fout!

Gelijk gaat de vis vol door het lint en lost daarbij de haak. Terwijl ik haar aan boord til drupt het bloed al op de grond. Shit zeg! Met de Fatso lekker vast in het net wil ik de vis daar zo snel mogelijk uithebben. Een korte worsteling later heb ik het voor elkaar. De camera staat al klaar op het statief, maar dit is geen gezicht zo. Ik zet alles klaar en besluit dan de vis eerst even af te spoelen. Alweer fout…

Met een hand onder de kieuw en de andere bij de staartwortel laat ik haar voorzichtig in het water hangen, nou ja… Bij het eerste contact geeft ze gelijk een geweldige klap. Ik kan haar niet houden en daar ligt ze dan, mij uitdagend aankijkend. Ik duik half overboord en grijp haar opnieuw bij de staartwortel, probeer haar nog naar de boot te trekken maar met één grote klap laat ze me zeiknat achter.

Het gebeurd allemaal in een tweetal secondes. Ik ga er even bij zitten, wat gebeurde daar nou?! Al snel komt het besef dat het misschien maar beter is zo. Natuurlijk baal ik, want deze absolute topper had ik graag gemeten en op de foto. Gevangen maar toch ook weer niet helemaal, zo voelt het nu. De camera staat me roerloos aan te kijken. Naja, vooruit dan maar…

Pictures or it didn''t happen...

Ik pak de draad weer op en trol verder. Na een kwartier een tik, even niets en dan een mooie klap. Weer op de verbouwde Fatso. Wat wil je ook met een kleurtje als de ‘Glittercock’, daar kan geen visdame vanaf blijven natuurlijk… Al snel rolt er een licht gekleurde vis door het oppervlak. Roofblei of snoekbaars, helaas ook direct weer los…

Volgende stek. Hier ga ik werpend aan de gang met een eigenbouw grinder. Al snel een knappe 80er die hem tussen de planten vandaan grist. Ook nu blijft het bij een half gevecht, wat ook deze vis schiet los… Daar waar het venijn hem de vorige keer in de staart zat, kwam het nu van voren. De rest van de avond verloopt rustig. Ik geniet van de rust, denk nog een keer of dertig aan die dijk van een snoek en trailer dan de boot. De accu’s zijn weer opgeladen, tijd voor de rest van de week!

Heerlijke avond

Groet,
Volkmar Strikkers

Nog in het donker kom ik aan bij de stek. Waadpak aan en op pad. De rivier is veranderd, het water staat niet alleen laag, de zandbank is een stuk hoger dan andere jaren. Veel vis zal er nu niet meer over de plaat trekken en zodoende loop ik direct naar de taludrand. Rangevib aan de speld en gooien maar.

BOEM! Niet meer dan vijf worpen zijn nodig om de eerste vis te verschalken. Dat is nog eens een lekkere start! Na een korte strijd onthaak ik de 60er in het water. Omdat de roofblei vooral actief is in de schemer, heb je feitelijk maar een half uur tot een uur effectieve vistijd. Die wil ik optimaal benutten, dus foto’s maken doe ik alleen als ik iets bijzonders vang.

Ik gooi weer verder, de visserij is als vanouds. Hier en daar een loze knal, maar regelmatig blijven er ook vissen hangen. Na een goed half uur staat de teller op vier stuks, allemaal zo rond de 60cm. Prima vissen, maar ik heb het gevoel dat er meer in zit vandaag…

Ik schakel over op een andere techniek. Laat de rangevib eerst helemaal afzinken, om hem vervolgens met lange halen binnen te vissen.  Misschien liggen de grotere vissen dieper? De activiteit in het oppervlak is überhaupt al gestopt, het is al te licht ben ik bang…

SNOK! Stompend gaat er iets stroomafwaarts met mijn rangevib. Flinke massa en rust. Kon nog wel eens een hele knappe snoekbaars zijn! Ik heb het me net bedacht als de vis een gierende run neemt. Ik weet genoeg, dit is een bak van een roofblei, of heel misschien een barbeel. Die
kennen dit spelletje ook! De eerste minuten is er geen meter lijn te winnen en ik besluit rustig achter de vis aan te waden. De uithalen worden langzaam korter en dan komt plots die enorme grijze staart in het oppervlak. Niet normaal wat een bak! Die gaat gewoon over de 80!

Ik heb geen net bij me, maar zie al snel dat de vis perfect gehaakt zit. Gewoon rustig naar de oever waden dus, die schiet heus niet meer los. Bij de kant schiet de vis er nog een keer vandoor, maar dan is het echt over. Eenmaal op de mat gaat direct het meetlint er onder. 83 Centimeter maarliefst, 1 centimeter onder mijn PR. En dat op de eerste sessie van het seizoen!

Wat een bak!

Snel de camera op het statief en een paar platen. Grote roofbleien vechten zich helemaal leeg en moet je echt vlot terugzetten. Ze heeft er lang moeite mee, maar vertrekt dan toch. Yes!

Ik ga het toch nog even proberen, waad weer naar de rand en begin opnieuw te gooien. De activiteit lijkt over, alhoewel? Na een kwartier vissen toch nog een mooie knal. Als de dikke 60er boven komt zie ik dat ik nu 2 voor de prijs van 1 vang. Een 25 centimeter lange rivierprik hangt aan de flank van de roofblei en is niet van plan los te laten. Dit heb ik nog nooit gezien! Ik waad weer naar de kant en leg de vis op de onthaakmat. Razendsnel pak ik mijn camera en net als ik wil klikken springt de roofblei waarna de prik los laat en er vandoor gaat, een half wazige foto is het resultaat, helaas…

Zeldzame gast

Toch nog maar even proberen dan? Het is nu echt helemaal over. Nog voor de meeste mensen in Nederland hun wekker horen gaan kruip ik
weer het bed in. Slapen komt er niet meer van, zie alleen maar roofbleien…

Groet,
Volkmar Strikkers

.

De camping Velemoen ligt naast het meer Tveiten. Vanuit de bergen om het Roldal stroomt een onaanzienlijk stroompje met kleine berg forellen van meer naar rivier en weer naar meer. Vissen kun je bijna overal in absolute stilte. Het enige nadeel is dat er een weg naast loopt. Hinder heb je daarvan niet en zelf vind ik het wel prettig. Het is een gebied met heel diepe poelen en onverwachte gaten (waar grotere forel zich schuil houdt) en een weg vlakbij is dus niet zo heel vervelend. Een verzwikte enkel of een nat waadpak is zo gebeurt. Edland is door de jaren heen een vaste plek geworden om mijn laatste dagen in Noorwegen door te brengen. Vier uur rijden vanaf Oslo is het een soort tweede thuis geworden. Naast vissen zitten er enkele klanten. Mijn bezoek staat niet altijd in het teken van het vliegvissen maar ik probeer zoveel mogelijk het zakelijke te paren met het aangename.
De camping wordt gerund door Vibecke Christenson. Naast camping plaatsen staan er de bekende huisjes. Haar Engels is gebrekkig maar ze verstaat een heleboel zolang je het simpel houdt. Ook weet ze alles van de omgeving en vooral van het Hardangervidda. Voor avontuurlijke wandelaars een walhalla.

.

Door de jaren heen krijg je steeds meer informatie. Mede door de bezoekjes aan de lokale bevolking. Toch heb ik na jaren vissen met mijn ogen staan knipperen toen er enkele Denen langs kwamen die tegen een uur of elf ’s Avonds meerdere vissen van boven de kilo uit het water trokken. Dat was mij na al die jaren nog nooit gelukt. Als ik het niet zelf gezien had, zou ik het niet geloofd hebben. Niet op de vlieg in ieder geval. Kennis van het water, tijd en plaats zijn onontbeerlijk voor zulke vangsten.
Weet nog goed dat ik een keer met mijn vader, hij fotograferen ik vissen, in de kyll heb staan vissen zonder noemenswaardig te vangen.’s Avonds, in het pension, zat een jongeman. Iets ouder dan ik toen. Hij vertelde aan de pensionhouder dat hij zo goed gevangen had. Mijn vader en ik keken elkaar aan. Zonder iets te zeggen dachten we het zelfde : Latijn van het ergste soort. De volgende dag kwamen we hem per ongeluk tegen. Hij was net een behoorlijke forel aan het landen. Nu heb ik helemaal geen hekel aan visserslatijn maar wel als het waar is. Natuurlijk raakten we aan de praat en het bleek een aardige bescheiden man met gewoon veel meer kennis van zaken dan ik. Mijn leader bleek te dik voor de herfst en ik had ook geen heel kleine vliegen, laat staan miertjes. Ook was ik toen meer van het stroom afwaarts vissen en dat was, de situatie in ogenschouw nemende, al helemaal taboe. Na enkele miertjes rijker, heb ik, al was het met moeite, toch nog enkele vissen kunnen vangen. Als vliegvisser ben je nooit uitgeleerd. Dat maakt het soms frustrerend maar meestal erg leuk.

Lang geen kilo, maar wel een fraaie vis

.

Goed, laten we ons waadpak eens aantrekken en naar het bruggetje lopen. Dertig meter van de camping wordt het meest gevist. Toch is het hier altijd rustig. Dit komt voornamelijk omdat het een soort één overnachting camping is. De volgende ochtend is iedereen weer weg en heb je alles voor jezelf. Ook ik ben ooit voor één nacht hier terecht gekomen. Pas na een tijdje begon ik de mogelijkheden van dit gebied naar waarde te schatten.
Vanaf, of naast de brug, kun je beginnen met vissen. Het stroomt hier behoorlijk omdat de brug de opening tussen de twee meren versmalt. Het wijde stuk na de brug is ideaal om met de bellyboat te verkennen. Als er niet teveel wind staat flipper dan maar eens door naar waar het weer smaller wordt. Op twee meter diepte liggen de grotere jongens. Een lichtzinkende lijn of een zinktip bewijzen hier de beste diensten. Ook is een beverburcht en heb ik hier jaren geleden mijn eerste otter gezien. Vibecke verhuurt ook een roeiboot en een kajak. Makkelijk als het wat harder waait. Met de bellyboat kom je anders niet meer terug.

.

Na een beetje pielen bij de brug, waar je geen waadpak voor nodig hebt, gaan we na de brug rechts de onverharde weg op langs het water. We volgen de weg totdat het over gaat in gras, maar nog steeds een duidelijk pad. Inmiddels is het meertje een rivier(tje) geworden. We kunnen nu een kilometer of twee wadend upstream vissen in een met grote en kleine stenen bezaaide rivier van een meter of tien, vijftien breed. In de diepe gaten zit grote forel maar die zijn onmogelijk te vangen met de vlieg. Je kunt nog veel verder upstream vissen. Helemaal tot aan de bron. Persoonlijk zou ik dan de auto nemen en ergens naast de weg parkeren.
Het is warm en mijn neoprene waadpak kleeft aan mijn benen, toch maar eens denken over de aanschaf van een ademend waadpak. Down and across levert mij de meeste vis op dus daar begin ik mee. Een nimf op een leader van 14/100 en mijn eerste worp levert meteen een maatse forel op. Daarna is het niets meer. Al wadend vis ik stroom opwaarts tot dat ik via een aantal kleine stenen op een reus van een rotsblok kan springen. Vaak vergeet ik bij zulke acties dat ik ook weer terug moet. Van een groot rotsblok naar een kleine gladde, half onder water staande steen is een stuk lastiger dan andersom, maar wie dan leeft dan zorgt. Vanaf het rotsblok, midden in de rivier, kan ik alle kanten opvissen. Het is ook een ideale plek om eens te shadow casten. Bekijk de film ‘ a river runs through it’ maar eens, dan weet je wat ik bedoel.
Na een aantal kleine forellen mis ik een flinke. Hij schiet los net voordat ik hem wil landen. Tijd om even te gaan zitten en om me heen te kijken. Achter me zie ik het water naar me toe razen. Op de achtergrond de half besneeuwde bergen van Haukelifjell. Voor me stroomt het wilde stuk langs een opeenstapeling van brokken steen. De meeste rond en gevaarlijk glad door de beukende kracht van het water. Ooit heb ik hier op een zonnige dag met een klein wit droog vliegje de één na de andere forel gevangen. Steeds van steen naar steen springend om het dan hier dan daar te proberen. Bijna ieder worp was raak. De vis niet groter dan twintig centimeter, maar de pret was er niet minder om. Vandaag gaat het hem niet worden. Te warm of te vroeg of allebei. Ga maar weer eens op “huis” aan. Eens kijken wat mijn zoon aan het doen is.

.

Naast de meertjes, en de verschillende verbindende riviertjes, kun je in het immens grote Hardangervidda ook heel leuk vissen. Met de auto is het ongeveer een twintig minuten rijden naar een paar verlaten meertjes. Hier en daar staan blokhutten van de bevolking uit Edland. Deze worden voornamelijk in het weekend gebruikt en natuurlijk in het jachtseizoen. Ik parkeer de auto bij het eerste meertje rechts. Wil je helemaal uit je dak, parkeer dan je auto naast de mijne, pak je rugtas en trek het Hardangervidda echt in. Gewapend met een goede kaart, overal te verkrijgen, en een tentje in je rugzak ben je klaar voor een echt avontuur. Het stikt hier van de meren en meertjes. Neem ook een goede conditie mee. Niet alleen het berg op en af kan vermoeiend zijn maar ook de ondergrond is niet van het soort dat je graag hebt. Moerassig komt nog het dichtst in de buurt. Maar wel heel leuk.
Vissen doe je hier heel voorzichtig. Het water is echt kraakhelder en de ondergrond vaak van zand. Blijf wel een beetje bewegen anders zit je vast met je laarzen. Prachtig water om een droge vlieg te gebruiken. De kunst is om de kleine forel te vermijden en meteen te gaan voor de iets grotere. Verwacht hier geen kanjers, maar door het kunnen zien van de azende vis en het gericht aanwerpen, echt een aanrader.

.

Helaas is het gedaan. Vier uur scheiden ons van de boot in Oslo. Weemoed en heimwee maken vreemde draaiingen in mijn maag. Liefst blijf ik rondrijden in dit prachtige land. Het zal ook niet de eerste keer zijn dat ik door treuzelen de boot mis. Het scheelt soms weinig of ik laat de hele boel “thuis” de boel en blijf hier. De winters zijn hier prachtig en ik ben gek op sneeuw, maar wat ga je doen. Steden als Oslo zijn wereldsteden. Kom je daar buiten ga je vaak echt terug in de tijd. Alles gaat een stuk trager dan wij gewend zijn. Het is niet voor niets dat veel Noren meerdere banen hebben. De natuur (seizoenen) bepalen de manier van leven en werken.……Uiteindelijk stap ik in de auto, nou ja, auto. Mijn rijdende thuis van de afgelopen drie weken.

.

Ik dank jullie voor jullie gezelschap. Voor het reizen door één van de mooiste landen ter wereld. En vooral voor jullie geduld. Het geduld wat nodig is om vis te vangen met een vliegenhengel. De voor mij mooiste, maar vaak niet eenvoudigste manier van vissen. Ondanks dat of eerder, juist daardoor, is vliegvissen meer dan vis vangen. Met niets anders, zelfs niet met motorrijden, ben ik me zo bewust dat ik leef. Het is één zijn met je omgeving. Al je oer instincten aangescherpt. Elk geluid, iedere geur en geringste beweging wordt versterkt weergegeven door je hersenen die je arm – hengel en lijn met daaraan de vlieg als vanzelf doet neerdalen om daarna in een vloeiende beweging strak getrokken te worden tot een mengeling van verwondering en genoegen.
Peter Sikking

.
Er was iets aan de man wat me intrigeerde. Zijn manier van lopen alleen al. De rust en voldaanheid van iedere pas. het ergerde me ook een beetje. Ondanks de afstand kon je zien dat hij al op leeftijd was. Schatte hem zeker een jaar of zeventig. Slap soort cowboy hoedje op zijn hoofd waaronder nog vrij dik grijs haar krulde en een soort padvindersvest. Geen waadlaarzen of pak. Gewoon zo’n bruine oude mannen corduroy broek. Iedere avond (bleek later) kwam hij over het gras aanlopen op weg naar dezelfde plaats aan de rivier. Tweehonderd meter verderop stond ik. Klein spinhengeltje van glas, een dobber en een paar wormen lagen naast me op de grond. Tevergeefs had ik staan klungelen. De dobber was niet berekend op stromend water en schoot, al drijvend op de zijkant, met een noodgang aan me voorbij. De draad, haak en wormen met een noodvaart achter zich aantrekkend. De man stond nog steeds naar de rivier te kijken. Zonder ook maar een spoor van haast. Emotieloos zwevend in zijn eigen wereld. Kom op man, dacht ik, gooi je hengel in en ga vissen. Staat daar een beetje interessant te doen aan de waterkant. Maar toch bleef ik kijken. Langzaam met gecontroleerde bewegingen pakte hij zijn hengel over in zijn rechterhand. Een kleine beweging, die ik niet goed kon zien, en er hing een stuk draad uit zijn hengel. Rustig deed hij een paar passen achteruit en trok draad, wat ik toen dacht, uit een soort molen. Met langzame bewegingen begon hij met zijn hengel zwiepbewegingen te maken. En wonder boven wonder, de draad die uit zijn hengel kwam werd langer en langer. In prachtige bogen vloog de draad over de rivier en terug over het gras. De man liet, moeiteloos naar het leek, zeker vijfentwintig meter draad in de lucht zweven. Ademloos zat ik er naar te kijken. Wist niet wat het was wat hij aan het doen was, maar had er ooit, vaag, wel eens een glimp van gezien. Denk op tv of zo. Maar dit was anders. Zo live in de late zomeravondzon, zelf in het lange zomergras kijkend naar een oude man met een hengel en draad die zweefde. Of hij iets ging vangen maakte niet meer uit. Alleen de gratie van dit soort vissen was genoeg. Dat wilde ik ook. Ik heb naar hem zitten kijken tot er in het steeds roder wordend zonlicht alleen nog een mager zwart met rood silhouet van hem over was.

.

Een jaar later, toen de zomer begon, stond ik er weer. Dezelfde plek aan dezelfde rivier. In mijn linkerhand een hengeltje waar zwevende lijn uit kwam. Tenminste als je goed je best deed. Ik oefende op hetzelfde gras langs dezelfde rivier. Hopend op een glimp van voldane passen, op het silhouet van een slappe soort cowboy hoed. Helaas, heb hem nooit meer terug gezien. Later besefte ik pas waar ik die zomeravond naar had staan kijken. Naar een geweldige vliegvisser. Of in ieder geval werper. Tot op heden ken ik nog geen handvol vliegvissers, die op zo’n, bijna laconieke manier, vijfentwintig meter vliegenlijn in de lucht kunnen houden zonder voor of achter de grond te raken of hun schouder uit de kom te draaien.

.
Ieder jaar kom ik terug naar deze plek. Ieder jaar sta ik, niet meer in de zomer maar in de lente, op “zijn” plek in het gras en kijk over de rivier. Ooit hoop ik hier als oude man te staan. Grijze krullen van onder mijn slappe cowboy hoed zit er helaas niet in. Maar misschien staat er ergens, op een veilige afstand, iemand naar deze vreemde oude man te kijken. Die dan geen haast meer heeft maar tijd teveel.

.

Van Zoet naar zout

Mijn tijd aan de droom rivier is ten einde. Het was mooi maar ook genoeg. Zelfs de mooiste dromen gaan op den duur vervelen. Twee en een halve dag hier vandaan ligt mijn volgende bestemming. Het is een mooie route waarin alles wat Noorwegen te bieden heeft aan bod komt. Lieflijke dalen worden afgewisseld door ijzige kale hoogvlaktes en bergtoppen met eeuwige sneeuw. Slapen doe ik waar ik wil en wanneer ik wil. Onderweg stop ik soms om ergens een uurtje te vissen of gewoon even te lopen. Na dik twee dagen pak ik één van de mooiste wegen van Noorwegen om uiteindelijk aan zee te eindigen. De weg houdt hier echt op. Zoutwater en bergen waar je ook kijkt. Dit is echt één van de mooiste plekken die ik ooit gezien heb. Je kunt er ook goed eten en duur slapen. Maar dat hoeft niet. Er is ook een, in Noorwegen zeldzaam fenomeen, zand strandje. Als het mooi weer is, kan het hier druk zijn. Niet met toeristen. Die kunnen het, op een enkeling na, niet vinden. Otwar, een boeren zoon met dromen, zwaait hier de scepter. Het land aan de baai is van zijn ouders. Maar gewoon boeren daar had hij geen zin in. Goed boeren daarentegen leek hem wel wat. Om een lang succesvol verhaal kort te maken: hij heeft zijn dromen verwezenlijkt.

.

Behoorlijk zout gegeten
Voor het vissen moet je een kwartiertje rijden maar dan heb je ook een fantastische visserij. Aquarium vissen noem ik het. Maar dat ligt een beetje aan het weer en de wind. Als het weer goed is en de kracht van de wind niet te, kun je tot heel diep je streamer of nimf volgen en dus ook de aanbeet zien. Persoonlijk krijg ik daar maar geen genoeg van. Vis heel graag op zout water met de vliegenhengel. En wat betreft materiaal is het niet veel anders dan op een rivier. Alleen de lijn vervang ik voor een licht zinkende of snel zinkende. Maar ook met een drijvende lijn en een zinkende leader is bij de juiste omstandigheden goed vis te vangen. En jongens kun je hier goed vis vangen. Peter, een Deense vriend, ontmoette ik hier in een tijd dat Otwar nog gewoon een boerenzoon was. Peter is en was toen al een gedreven zoutwater vliegvisser. Als je huis vijf minuten van een prachtige stek voor zeeforel af staat is dat ook geen wonder. Nu lijkt het misschien of ik Ierse, Noorse en Deense vrienden voor het opscheppen heb. Het tegendeel is waar. Bemoei me zelden met iemand en ben al helemaal geen ‘hallo hier ben ik figuur’. Maar doordat Peter mijn vliegvisvest in de auto had zien liggen, was de aanleiding voor hem snel gevonden en het ijs even snel gebroken en ging ik dezelfde avond mee naar wat later één van mijn favoriete zoutwater stekken zou worden.

.

Dit geluk moet je zo af en toe hebben. Zonder deze toevallige ontmoetingen is Noorwegen gewoon te groot om in je eentje te onderzoeken. Jaren heb ik besteed aan het zoeken van goede plekken. Meestal was het één er wel maar het andere niet. Sta je je een ongeluk te gooien in een prachtige natuur maar zit er geen vis. Als het je ding is, praat met iedereen die je tegen komt. Dan weet je in twee jaar meer dan ik in twintig.

.

Het is acht uur in de avond als we vertrekken. Zoals gezegd is het ongeveer een kwartiertje rijden. Halverwege de weg parkeert Deens Peter ineens in een kleine uitsparing langs de weg. Onzeker stap ik uit. Misschien moet ie plassen. Zie namelijk nergens iets van water. ‘Hier tuigen we op’ zegt hij vrolijk en begint zijn hengel op te tuigen. Zelf tuig ik mijn vijfje op maar Peter tuigt ook een spinhengel op. Later begrijp ik waarom. Had ie wel even kunnen zeggen. Mijn spinhengel ligt ergens begraven onder een te veel aan spullen in de auto, maar toch. We steken het weggetje over en lopen bergafwaarts, langs een door vegetatie overwoekert konijnen pad en komen uiteindelijk uit bij een verlaten huis. Het huis kijkt uit over een enorm stuk duister water. Duister doordat het omringd is door bruin zwart gesteente. Niet echt bergen maar grote heuvels van steen.

 Het water waar we gaan vissen is het laatste stuk van een fjord. Net voordat het in zee over gaat. Vanaf de weg is het hele fjord niet zichtbaar. Als je het niet zou weten zou je er kilometers niets vermoedend langs rijden. Bij het water aangekomen blijkt dat het net vloed aan het worden is. Vandaar de spinhengel denk ik. Met een spinhengel kun je verder gooien. Zo simpel is het. Kom je door hoog water niet bij de vis met de vliegenhengel, pak je de spinhengel. Ondanks dit voor mij misschien te veel aan water, laat ik me niet ontmoedigen, en begin met zover mogelijk te gooien. Al gauw vang ik kleine Kabeljauwtjes en Koolvis. Ook Polak en kleine stekelige maar prachtig gekleurde visjes komen op mijn goudkopje af. Mijn eerste kennismaking met zoutwater is er één van leren en nog eens leren. Mijn laarzen lopen vol doordat ik de vloed niet in de gaten houd. Mijn lijn slaat continu om mijn voeten omdat ik niet zo’n handig opvanglijnbakje heb. Ondanks het ijswater in mijn laarzen heb ik me uitermate goed vermaakt. Mede en vooral doordat de meeste zeevis enorm sterk is en een geweldige sport geeft.

.

Vang maar eens een flinke makreel aan een vijfhengeltje. Buiten het feit dat het een prachtige vis is om te zien, diep zeegroen met zwarte strepen, zilveren flanken en enorm gespierd, is het alsof je aan een brommer vast bent komen te zitten. Heb je een jagende school makreel te pakken, en al doe je de lelijkste vlieg ever er aan, je vangt dan de eerste dertig minuten om de vijf a tien minuten op zeker een makreel. Waarna het ineens, net zo onverwacht als het begon, ophoudt. Dit is één van de redenen dat ik zo gek ben geworden van vliegvissen op zout water. Het is onvoorspelbaar. De andere redenen zijn: je kunt overal vissen. Je hebt er geen vergunning voor nodig en als je de juiste plek hebt gevonden (waar je goed kunt staan) is er bijna altijd wat te vangen. Peter ving die avond weinig of niets. Zijn zoon had die middag een zalm gevangen op een lepel. Vandaar dus de spinhengel.

.

De volgende dag ben ik al vroeg terug. Het is nu eb en ik kan nu makkelijk tot de “rand” komen. Het uitzicht vanuit het fjord op zee is adembenemend. Water en lucht hebben in de verte dezelfde kleur en het is moeilijk te zien waar het één ophoudt en het ander begint. En het is stil. Zo stil dat het pijn doet. Dat je gaat fluisteren in jezelf. Dat je om je heen gaat kijken of alles wel goed is. Wordt er altijd een beetje duizelig van. Die grote kille rotsen en dat vreemde licht. Alsof je in the twillight zone staat te vissen.

.
Pollak deed het goed. Er zaten nu ook grotere tussen. Deze knokken voor alles wat ze waard zijn en gooien zich telkens weer richting scherpe rotsen met het reële gevaar dat je leader kapot schuurt. De hengel moet dus krom en de leader dik genoeg. Geweldige visserij. Maar het zien van de vis en het bijna gericht kunnen aanwerpen en aanslaan is, op deze plek misschien wel het aller leukste. Zoals veel mensen uren kunnen kijken naar hun aquarium kan ik genieten van vis in zijn eigen, voor ons meestal ondoordringbare, element. Je ziet de voedsel nijd, de snelheid waarmee vanuit de diepte naar boven wordt gesprint. Het weg duiken als ze het niet vertrouwen en de verbazing als er uit het niets een grotere vis tussen het gedans door schiet en in één keer je vlieg pakt. Verbazing bij jezelf wel te verstaan. Dit is een heel andere visserij dan het vliegvissen wat we eerder deden op de rivier. De rivier vereist controle. Kennis van zaken. Goed kunnen werpen en water sense. Op zout water, mits je de juiste plek leert herkennen, kan iedereen vis vangen. En veel ook. Kort door de bocht is vissen op de rivier als goede klassieke muziek en vissen op zoutwater rock en roll. Het mooie van Noorwegen is nu net dat je niet hoeft te kiezen. Je kunt het beiden doen.

Luxe,.... vanuit de boot

In Noorwegen blijk je websites te hebben met daarop de weersvoorspelling. Niets nieuws zul je denken maar deze sites bevatten naast  waterstanden en windkracht ook bijna letterlijk plaatselijke voorspellingen per uur. Je kunt kijken voordat je gaat vissen maar je kunt ook gewoon gaan. Ik ga altijd gewoon. Hoef ik later ook niet meer te kijken.

.
Als de avond valt en de zon de zee in vuur en vlam zet stop ik ermee. Na een goede nacht en een douche (zeldzaam, meestal spring ik in één of ander fjord), ontbijt ik in Otwar’s strandtent. Om elf uur stap ik in de auto en ga ik op weg naar terug. Terug naar Nederland. Onderweg kijk ik even bij de zalmvissers aan de beroemde Gaula. Daarna gaat het rap over de tussenwegen richting zuiden. Ga alsjeblieft niet over de E6, wat een drama. De zogenaamde snelweg houdt in praktijk in dat je om de paar honderd meter, op een enkel stuk na, een dorp hebt waar je vijftig of minder moet rijden. De bekeuringen zijn enorm en de flitspalen ieder jaar talrijker. Zoek in de richting waar je heen wilt een secondaire weg. Het is er vaak verlaten. Ook in het seizoen. (Honderdtwintig km per uur is op sommige gedeeltes goed te doen. Dit geldt alleen voor de oost kant van Noorwegen). Wel weer uitkijken voor laser-guns. Noren maken er vaak een halve commando missie van met schuilplaats en camo kleding.
Na twee dagen zit ik ongeveer tweehonderdvijftig kilometer boven Oslo. Daar maak ik de keus om of rechts of links om het Hardangervidda te gaan. Een prachtig natuur gebied, als je er van houdt, dat net zo groot is als de provincie Utrecht. Redelijk irritant is wel dat je er niet dwars doorheen kan. We moeten voor onze laatste locatie aan de zuidkant zijn en we zitten nu aan de noord kant. We hebben de keus, of linksom de bos route met de Glomma als bekendste rivier, of rechtsom de route met blauwe fjorden. Door het gebrek aan tijd neem ik de veel snellere route langs de Glomma.

.

Vissen doe ik er niet, op een kleine zijriviertje na. Gewoon even lekker twee uurtjes pielen. Beetje pool hoppen na al dat rijden. Daarna ga ik op weg naar Edland. Onze laatste bestemming.

Peter Sikking

Lees ook deel 1 en deel 2 van deze prachtige reis door Noorwegen!