Wat gaat 2012 ons brengen? We zullen het zien. In ieder geval mogen we op meerval vissen, iets waar we ook op Dutchanglers.nl mee aan de slag gaan, binnenkort meer! En er zullen vast weer dikke snoeken uitkomen. En mooie snoekbaarzen. En veel pret tijdens diverse vistrips, een reis naar Lake Caspe is al geboekt! Maar ook een verdere discussie over aalscholvers, beroepsvissers en Oosterburen, kortom: een discussie over visstandbeheer en aanverwante zaken. Het zal weer een mooi jaar worden.

Maar eerst nog maar eens genieten van een selectie van de mooiste vangsten van de Dutchanglers in 2011. Ieder van ons heeft een selectie uit de vangsten gemaakt; het is een prachtig visjaar geworden, kijk maar eens!

Veel plezier!

De Dutchanglers.

Michel Rijnberg:

Een mooie diversiteit aan grote vis voor Michel in 2011. Een groot deel zelfs vanaf de kant! Een nieuw fenomeen voor Michel die ons wadend verraste met mooie vis die met zijn headcam vaak ook nog mooi geregistreerd werden.

Stevige dril

.

Met een mooi resultaat

.

Mooie vis voor Edwin

.

Roofblei op een zonnige dag

.

Voor de meter kwam deze paling net te kort, maar het scheelde niet veel

.

Deze haalde de meter wel!

.

Een prachtig kasteel op een verregende dag

.

Mooie spiegel op een mistige ochtend

.

Oude krijger op een jerkbait

.

Zomersnoek

.

Wadend gevangen najaars snoek

.

Midden in de nacht gevangen koolvis

.

Prachtige soroya kabeljauw

.

Roofblei waden

.

Hendrik-Jan:

HJ neemt geen genoegen met half werk. Groot is NOOIT groot genoeg. Zijn selectie spreekt voor zich. Een aantal markante vangsten waarbij een spiegelkarper van 45pond in NL wel heel bijzonder is.

Het jaar afgetrapt met een 90-er

.

Grove vissen tijdens het snoekbaarsvissen

.

Mooie oude rover voor HJ

.

Schitterende grindgatbak tijdens het snoekbaarzen

.

1m26!

.

Werpend op de rivier met spinnerbaits

.

Tijdens een topdag met Volkmar de 2e 1meter 26

.

Doodaasvissen in het late najaar op een zandgat

.

20 kilo graskarper

.

38 pond spiegelkarper op het korstje

.

dezelfde spiegelkarper in het najaar op 45 pond

.

Fraaie kabeljauwen tijdens een week soroya

.

Meerdere 1 meter 20 vissen

.

Absurde hoeveelheden grote roofblei in het najaar

.

Een nieuw PR roofblei!

.

John Smit:

Grote snoek. Dat was 2011. Naast diverse 110+ vissen kwamen er maar liefst zes 120+ vissen bij hem in de boot of op de kant. Waarbij de 129cm van Eric en de 122cm van zoon Jelle er wel uitstaken. De 42pond graskarper was een ander hoogtepunt evenals de vistrip naar Soroya, een prachtige visbestemming!

Moddervet, in de haven vanaf de steiger, drillen op de viekrante meter. Wat een spektakel!

.

Een weekend met neef Félix en zoon Jelle. Dikke pret!

.

Wind, regen, een luwe plek in een vaart. En dan zo'n prachtige vis als beloning!

.

42ponds graskarper, aan een broodvlok, torpedo's vangen.

.

Release van de eerste van een serie 120+ snoeken dit jaar. Met gekraste vingers als souvenir......

.

Zoon Jelle, 9 jaar, met een zelfgedrilde 122cm snoek. Mooier wordt het niet als vader, samen met je zoon in de boot.

.

De mooiste vissen van Nederland, baars. Rondbuikige Hollands Diep vis, schitterend!

.

De langste in mijn boot dit jaar: 129cm. Gevangen door collega Eric die na het winnen van een Kerstwens een dagje mee mocht. Hij heeft nu zelf een boot:-))

.

De mooiste snoekbaars van dit jaar, helemaal in combinatie met de donkere luchten.

.

Double hookups met Michel tijdens een Volkerak dag. Wilde momenten!

.

Mijn 120cm+ kabeljauw op Soroya, kort na middernacht in de laatste nacht. Wat een waanzinnige vistrip was dit!

.

Metersnoek van nieuw water, sweet taste of success!

.

Prachtige metersnoek die geen moeite had met een 40+cm aasvis.

.

Licht toegetakelde 120cm vis die op een paar meter water een aasvis greep.

.

Mijn lengte PR: 124cm. De derde van 3 metersnoeken in 30 minuten. Greep staartdansend tijdens het achteruitvaren naar de plek mijn swimbait uit de oppervlakte!

.

Volkmar Strikkers:

Volkmar werd gek toen hij hoorde dat hij “slechts” 15 foto’s maximaal aan mocht leveren. En we snappen dat wel; hij heeft echt een bizarre reeks aan grote vis en aan diversiteit van vis gevangen. Benieuwd of dat in 2012 weer lukt, hij is immers nu “student-af” en begonnen aan het werkende leven.

Eind januari, de prognose voor 2011? Nee... De score van 4 bizarre uurtjes...

.

Met HJ het grote water op. 112,113,126 en 126... Compleet gestoord!

.

.

Ook de eerste meerval is een feit, 120 exact

.

Al jaren op zoek naar die eerste meter op de vlieg. Dag 2 dit seizoen: 119... Over de top!

.

Hoosbuien, dikke wind... 's Avonds de beloning: 118 werpend met een twinler

.

Werpend met een bulldawg boven 8 meter water een enorme kleun, hangen!

.

Het hele jaar gaf deze stek maar geen vis prijs, tot eind oktober. Hier wil je wel voor wachten!

.

Toch maar de rivier op in maart, gewoon proberen... Wauw!

.

Nieuw water verkennen én een dikke snoek vangen, top!

.

Vele blank-sessies dit voorjaar, maar als het dan lukt is de voldoening groot

.

Deze maffe 90er kwam de voorn uit het oppervlak halen!

.

Bikkelen in de bellyboat. Windkracht 5-6 en regen, het wordt beloond met deze 90cm snoekbaars

.

Direct de eerste roofbleisessie van het jaar getrakteerd worden op een 83-er...

.

Een waanzinnige september en oktober maand wat de roofblei betreft!

.

Een paar keer per jaar met de bellyboat gericht op grote baars. Deze dag kwamen er maarliefst 3 50-ers uit. Schitterende visserij!

.

Roel Orsel:

Veel grote vis, zijn PR meerdere keren verbroken op snoek, mooie vistrip in Noorwegen en drie hengels in puin aangeslagen. Roel ging lettelrijk “los” in 2011!

.

Tijdens een fotosessie van een dikke 122 van John trekt deze 111 mijn hengel in het water. Met een dosis geluk komen vis en hengel op de kant.

.

De tweede keer haven vissen in december levert weet succes – de 123 is de derde 120+ vis van het jaar en de vierde keer over mijn oude PR. 2011 heeft veel grote vis opgeleverd.

.

In de Lyngenfjord werden een hoop zeewolven gevangen

.

Voor het eerst op groot water zoeken naar groot wild – binnen 15 minuten komt deze 114 de ondiep geviste aasvis halen.

.

Binnen 15 minuten na het vangen van een 114 ; schoot deze 117 uit de planten naar een ondiep gesleepte bulldawg; voor de 2de keer over mijn 2010 PR heen binnen 3 weken !

.

In augustus zitten de snoeken tussen de waterplanten van een plas met erg helder water, een ondiep gesleepte BBZ switbait lokt deze 114 dame uit haar schuilplaats.

.

In 30 jaren snoeken is Roel’s PR niet verder gekomen dan 115, tijdens een ongecontroleerde drift nadat een vlagerige wind opsteekt grijpt deze 125 de langs scherende aasvis – nieuw PR !

.

De jaarlijkse vistrip staat in het teken van Bram’s VWO eind-examen; de Juni trip naar Noord-Noorwegen maakt het mogelijk boven de pool cirkel op meter gul te vissen in je korte broek.

.

Trollen boven een zandplaat in de Lyngenfjord met een cutbait shad levert binnen 1 minuut een dikke bak van een gul op.

.

In Oktober wordt de DA Esox-cup gevist – de vis laat het massaal afweten, waardoor deze 90-tiger de winnende vis wordt.

Jeroen Vloon:

De witviskoning! Won de competitie op de IJssel! Maar ook de kabeljauw koning, want wat ving hij een hoop meterkabeljauwen op Soroya, aan een verticaal hengeltje…… En samen met HJ nog altijd actief in het NKS.

woest dagje roofvissen op groot water

.

dagje Gooimeer, altijd goed voor een paar leuke visjes

.

eerste dikkert van mijn Soroya trip

.

Kneiter sterke kabel u op ultralicht materiaal, geweldig : )

.

Nieuw pr kabeljauw 127cm puur genot op onze laatste nacht een paar uur voor vertrek

.

Nog eentje om in te lijsten

.

Eén en actie dit jaar in het hoge noorden

.

Eén van de vele doubles, we kregen er maar geen genoeg van

.

ff een avondje zeelten voor de verandering met 2 mooie zeelten als resultaat

.

Mooie platten tijdens dagje feederen met collega Tonny, waarvan dit toch wel de mooiste was

.

De uiteindelijke bekroning op een jaar competitievissen, de eerste plek…

.

Ben Hakstege:

Een apart jaar voor Ben. Prachtige vissen in Noorwegen, op de nieuwe stekken altijd “als eerste erin en als laatste eruit”. Er werd gegrapt dat hij daar zijn meter quotum had opgevist. En wat gebeurt er…… inderdaad, een meterloos snoekjaar voor Ben in 2011. Wat zal hij blij zijn met de start van 2012!

.

.

.

.

.

En Bram die op de terugreis een snurkende vrouw "spiegelt"; hilarisch!

.

André de Wit:

De foto’s spreken voor zich. André vangt bijzondere vissen op bijzondere locaties en op bijzondere manieren. Met name zijn tropische avonturen zijn altijd spectaculair. Respect!

.

Het hoeven niet altijd lange sessies te zijn om mooie vissen te vangen. Op sommige stekken heb je korte aasperiodes, waarvan je goed gebruik van kunt maken als je ze eenmaal weet. Samen met Bart visten we 2 uurtjes op zo’n stek wat deze mooie metervis opleverde.

.

.

De hele stek al afgevist zonder ook maar een aanbeet te krijgen. Dan maar een keer het kantje afvissen. Op amper een meter uit de kant gebeurd het dan toch nog en ik krijg een flinke dreun op de hengel. Deze zware metervis mag even later poseren in de laatste zonnestralen!

.

Een dagje met Volkmar achter de baarzen aan begon moeizaam. Totdat ik tijdens het kunstaas wisselen een “gouden” greep deed. Een goudkleurige ratelplug zorgde voor deze 50 plusser en twee vijftigers voor Volkmar!

.

Tijdens een reis naar de Malediven hadden we flink wat pech, koffers zoek, harde wind etc… Het andere uiterste hadden we op de terugreis met onze houseboat. Schitterend weer en we voeren langs de mooiste stekken. Met poppers bestookten we het rif wat resulteerde in een stel mooie GT’s. Lomp sterk met bijbehorend uiterlijk, lomp!

.

Struinend naar bonefish stuit ik op een kleine blacktip shark. Toch maar even aangooien, je weet maar nooit. Tot mijn verbazing gaat de haai gelijk achter het vliegje aan en pakt hem!

.

Wachtend op Volkmar sta ik aan de oever en besluit alvast een paar worpjes te maken. Bij de 3e worp is het al raak en sta ik een negentiger te drillen. Als Volkmar aan komt varen zegt hij dat mijn schatting iets aan de lage kant is….Hij schept de vis en op de meetplank komen we tot 109cm….

.

.

In mijn ogen de mooiste trevally soort, de bluefin. Schitterende blauwe stippen en een geweldige sportvis.

.

Peter Sikking:

Van te voren is een item als dit een prachtige voedingsbodem voor veel hilariteit. En natuurlijk ben ik in dit gezelschap van groot – groter -  grootst vissers, als enige vliegvisser, vaak de paal waar tegen gepist wordt. Dat gaat dan, met veel moeite strak gehouden kop, ongeveer zo: ‘ Peter, we hebben van iedereen ongeveer 10 a 15 VIS foto’s nodig voor het Nieuwjaars item. Denk je dat jij er 1 hebt? Ach, ik laat ze. Er schemert namelijk een kern van waarheid in dit soort geintjes. Tenminste, als het je alleen om de vangst te doen is. Vliegvissen is waarschijnlijk de moeilijkste manier om zo weinig mogelijk vis te vangen. Maar juist in dat woordje moeilijk schuilt de clou. Ik wens dan ook een ieder een moeilijk maar des te bevredigender 2012.

Laat ik goed beginnen. Na een uitnodiging van HJ die het zakelijke met het aangename moest verenigen, was het voor mij het aangename dat overheerste. Na enorm te hebben staan kloten met een hengel die ik niet kende en dito kunstaas toch nog een verrassing. En wat heet. Een roofblei van 82,5 cm. Mijn eerste en waarschijnlijk ook meteen mijn laatste. In ieder geval van dit formaat.

.

Samen met John een dagje snoeken slash snoekbaarzen. Mijn eerste snoekbaars ooit, en meteen één van 72 cm. Prachtige ochtend!

.

Een plaatje van een polder waar we met zijn drieën hebben “gevist”. Gevist met aanhalingstekens. Zelf heb ik meer staan fotograferen voor het artikel.

.

Geen bijzondere foto zul je denken. Zeker niet in de rest van al dit Dutchanglers vis geweld. Toch is dit één van de meest gedenkwaardige momenten van 2011. John – De snoek – Smit staat hier namelijk een snoek te drillen gevangen op een STREAMER!! Ja, je leest het goed. Een STREAMER!! Ik onthoud me verder van commentaar. Dat laat ik aan jullie over.

.

Een Prachtige nimf voor één van de artikelen. De foto is gemaakt door John en later bewerkt door moi. Een plaatje al zeggen we het zelf.

.

Vissers. Een raar volkje. Macho ook. Een echte mannen wereld. Tenminste dat denk je. Staan hier twee door de wol geverfde hengelaars tegen elkaar te praten alsof ze juist een homo bar zijn binnen gelopen. ‘Voel eens aan de mijne dan. Lekker strak he. En deze, die dikke met die taps toe lopende top. Heb je die al gevoeld’? Rare lui, die vissers.

.

Ik had alles geprobeerd. Nat, droog streamer ets etc. Het wilde niet. Het weer zat verschrikkelijk tegen. Water te hoog en veel te warm. Bedenk het maar en het was er. Uiteindelijk heb ik, zoals het spreekwoord luidt, mijn hengel aan de wilgen gehangen. Mijn streamer heb ik erbij gedaan. Leverde tenminste nog een leuk plaatje op. Ben benieuwd of hij er volgend jaar nog hangt.

.

Trieste bedoeling dit jaar. Deze belly boat ligt op de kant. En daar is tie toch niet voor gemaakt. Wederom een plaatje waar het slechte weer en vangst vanaf druipt. Geen mooie shot met vis en hengel. Geen grote grijns. Nee, alleen maar een belly boat in de regen.

.

Na een lange nacht doorvissen liggen mijn twee reisgenoten (zoon en hond) allebei nog in coma. En dat terwijl na dagen de regen eindelijk eens heeft plaats gemaakt voor een zonnetje.

.

Deze foto van mijn zoon zegt eigenlijk alles. Je kunt niet zeggen dat we het niet geprobeerd hebben. Het mocht niet baten. Het slechtste jaar ooit op vliegvis gebied.

.

Bram Orsel:

De jongste telg van het geheel. Maar altijd fanatiek. En laat keer op keer zien dat niemand met hem de kachel aanmaakt als het vissen aankomt. Metersnoek en meterkabeljauw. Nu net student geworden. Benieuwd of hij Volkmar op gaat volgen als de “Eeuwige Visser van het Studentenleven”

Een weekje vissen in Lyngseidet, Noord Noorwegen, ter ere van het behalen van mijn vwo-diploma. Dat leverde heel veel mooie vissen op waarvan dit de grootste was. Een kabeljauw van 1,21m.

.

Omdat mijn pr snoekbaars begin dit jaar heel erg laag stond is het dit jaar gelukt om daar 3x overheen te gaan, waarvan deze snoekbaars van 76cm de grootste was.

.

Dit jaar ben ik niet over mijn pr snoek heen gegaan, maar deze dikke mama van 1,15m mocht er zeker ook zijn!

Een lichte vorm van bezetenheid bracht ons regelmatig meerdere keren per week naar de rivier. Vol gas uit het werk, nog even voor twee uur de boot erin. Bezetenheid is een groot woord, maar wie gaat er twee uur in de auto zitten voor twee uur vissen? Het was de manie die roofbleivissen heet. Eenmaal gegrepen, laat het je niet meer los. Die harde dreun, die onmogelijk harde beuker. Met brandende polsen en armen wordt je er ‘s nachts weer wakker van. Één goede sessie roofbleivissen staat gelijk aan vijf sessies bij de fysiotherapeut… Revalideren en weer creperen, week in week uit. En dat allemaal vanwege die mysterieuze vis. Die vis die komt in maart en verdwijnt in november…

En of we wat beleefden. Topwater spectakel, double hook ups. Vele, nee echt vele uitgebogen dreggen. Zoet of zoutwater varianten, het leek niet uit te maken… Kostte mij helaas ook een kapitale bak van rond de vier a vijfentachtig. Los voor het net. De kroon op het werk… Ik dacht dat ik gek werd, de manie compleet!

Toch ga ik niet lopen klagen. ‘Volgend jaar weer een kans’, hou ik mezelf maar voor. Want wat er allemaal wel gevangen werd overstemd elk gevoel van teleurstelling. We gingen heel specifiek voor groot en dit uitte zich ook in de vangsten. Ik denk dat ik erg voorzichtig ben als ruim 60% van de gevangen vissen de 70cm passeerde. De rest bestond uit hoge zestigers en slechts een handvol kleinere vissen… Gekkenhuis! Dit hele spektakel verslaan zou echt onmogelijk zijn, dus is het in filmvorm gegoten. ASPMANIA, ga er even voor zitten…

 
Klik rechtsonder in het filmpje, op de vier pijltjes, voor full screen view. Net links daarvan kun je op 360p klikken, om de beeldkwaliteit op te schroeven naar 1080p HD, mocht dit niet automatisch gaan.

Groet,
Volkmar Strikkers

Er staat nog een vier op de digitale klok naast mijn bed. Stilletjes sluip ik uit het warme bed en in mijn viskloffie. Gauw een paar boterhammen klaarmaken en versie koffie in de thermoskan. Met een uurtje rijden voor de boeg heb ik nog even bedenk ik mij. Ik neem op het gemak de weersverwachting door op het internet. Het kon nog wel eens een natte bedoening worden vandaag….

Ik stap in de auto en schrik nog wakkerder dan ik al was. De navigatie meent het beter te weten dan ik en stelt de reistijd op tenminste anderhalfuur. Aiaiai… Wat nu? Michel bellen heeft niet heel veel zin want hij zal al de nodige kilometers hebben afgelegd. Te laat komen dan? Er zijn Dutchanglers voor minder gekielhaald.

Ik besluit gas te geven. Zoveel als ik durf. De verwachte aankomsttijd op het navigatiescherm loopt gestaag terug. Ik rijd terug in de tijd. En snel ook. Elk moment verwacht ik de achterlichten te zien van Michel zijn trailer of blauwe zwaailichten in mijn binnenspiegel. Geen van beide is gebeurt als ik alleen bij de trailerhelling arriveer. Ik ben op tijd en hij niet. Hmmm…. snode plannen komen op in mijn gedachten.

Michel arriveert echter met een goed humeur en ik vergeet mijn kamikaze-acties van eerder deze ochtend. We varen de plas op. Heerlijk zo bij het ochtendgloren op het water. De Mercury brengt ons naar een plek waar we in het verleden al de nodige vissen hebben gevangen. Maar wat we ook proberen, aanbeten op de aasvissen blijven uit. Ook kunstaas wordt genegeerd. Nog een drift en het is mooi geweest. Terwijl Michel een andere montage aan het knutselen is speur ik het wateroppervlak af naar zijn dobber. Ik pak zijn hengel en voel een lichte weerstand. Nog even wachten en ik sla aan. Vis! Michel drilt de vis. Een metervis komt aan de oppervlakte. Zouden ze dan nu los zijn? Nee, het blijft verder stil dus we verkassen naar een ander talud.

Mooie metervis

De weersverwachting had het een keer bij het juiste eind want de waterdruppels blijven vallen. Met de buien trekt ook de wind aan. Vissig weer zo stel ik mij voor en ik concentreer mij nog meer. Weer is het Michel zijn dobber die de diepte opzoekt. Voor de tweede keer deze morgen mag hij poseren met een metervis terwijl ik de foto’s neem.

Volgende keer wat blijer kijken... ook als het regent :P

Maar net als bij de eerste vis blijft het nu ook weer akelig stil. Na een minuut op dertig besluiten met te verkassen na een ondiep gelegen plaat. Een goede keuze want de fireball van Michel is gearresteerd door wat lijkt een snoekbaars. Een ‘bak’ verschijnt in het oppervlak en blijkt net de magische negentig centimeter te halen. Met enige routine pak ik de fotocamera terwijl Michel poseert.

Fraaie snoekbaars die de 90 centimeter net haalt

De vis lijkt verspreid te liggen want nu ook krijgen we geen beet meer. We besluiten de kanten uit te werpen. Eindelijk is daar dan voor mij loon na werken wanneer een snoek mijn roodwitte bulldog te pakken heeft. Niet voor lang want de snoek weet het weerhaakloze stuk rubber te lossen. Mijn waterdichte kleding begint inmiddels behoorlijk door te lekken als we besluiten een stuk te trollen. Ik knoop een Shadrap aan de andere kant van de Revo Toro. De korte nacht, wind en regen beginnen hun tol te eisen en ik begin wat te dommelen. Het is mij een raadsel hoe sommige vissers een hele dag kunnen trollen zonder in slaap te vallen. Nu is mijn rust echter van korte duur want met een geweldige beuk heeft iets mijn Shadrap te pakken heeft genomen. Michel kijkt me vragend aan. Ik moet hem het antwoord schuldig blijven. Ik weet simpelweg niet wat ik sta te drillen. Ineens is daar een staart. Huh? Ik blijk een grote roofblei te hebben gehaakt. De staartdreg volledig in de bek, dus geen toevalstreffer. We zijn beide verbaasd dat er hier (grote) rooblei zit. Maar ook dat deze geen moeite had een getrolde Shadrap vol te nemen. Eindelijk mag ik dan op de foto terwijl de regen onophoudelijk blijft vallen.

Roofblei op de super shadrap

Onweer is gearriveerd boven de plas. Niet iets waar ik nu heel vrolijk van kan worden. Buienrader laat zien dat er nog veel meer regen met donder en bliksem ons te wachten staat . We besluiten dat het welletjes is. Twee metersnoeken, een negentiger snoekbaars en een respectabele roofblei van net geen tachtig centimeter. Het kan slechter.

Na het traileren rijd ik als een soort van boetedoening voorbeeldig en zeker niet te hard naar huis. Het lijkt te hebben gewerkt want tot op heden heb ik nog geen post van het CJB ontvangen. Ze hebben vast de noodzaak begrepen daar in Leeuwarden.

Arno Ruijter

Ik begin echter met een ochtendje op de rivier. Samen met Hendrik Jan een serie kribvakken uitkammen en tevens een aangrenzende rivierplas. De snoek blijkt er niet heel veel zin in te hebben en alleen trollend weet Hendrik Jan er twee te vangen. Beide fraaie 80ers waarbij duidelijk verschil is te zien tussen een ‘standaard’ snoek en een vis van het type rivier. Dat scheelt ongeveer de helft in omvang…

Fraai getekend

Echte riviersnoek

Ook op de plas laat HJ zich niet onbetuigd, want na een dik uur gooien knalt er een snoek op de Hopper die ik een jaar terug voor hem bouwde. Prachtig te volgen in het kraakheldere water en daarnaast een schitterende snoek. Met mijn waterproof Olympus TG-610 schiet ik wat platen, waarna we de vis landen en met vanger en al op de plaat zetten.

Fraai!

Kraakhelder

De ochtend eindigt met een dikke regenbui. Ik krijg geen beet maar vind het allemaal wel best. Vis gezien en er even lekker uit geweest. Daar doe ik het voor.

Een weekje later zitten we opnieuw samen in de boot op de rivier. De afloop van die dag kennen jullie al, man man wat een bakken van roofbleien pakte HJ die middag. Vooral die 80,5 vis was echt een absolute topper. Zelden zo’n dikke bak gezien! De dag erna heb ik ’s middags niks te doen. Judith is weg en ik besluit dan toch maar even de boot er in te gooien. Één dikke wind en een roofblei van 67 zijn mijn deel. Toch lekker voor die twee uurtjes vissen!

Zomerse rover

Ik heb de smaak te pakken en besluit dinsdag weer te gaan. Hendrik Jan gaat mee en zodoende zitten we rond etenstijd weer op het water. Het belooft een heerlijke avond te worden, eindelijk t-shirt weer, en we vangen in korte tijd een paar mooie windes. Ook worden er opvallend veel beten gemist. De roofblei jaagt af en toe maar laat zich niet vangen, totdat ik tegen de schemer de spit’n image aan de speld hang. Al snel volgt een lomp spectaculaire aanbeet, waarna de forse roofblei helaas snel lost. Stug doorgooien levert me later onder de hengeltop een tweede hartverzakkende aanbeet op. De vis komt er volledig uit en met nog geen meter lijn uit de top schrik ik me wezenloos. Gelukkig blijft deze wel hangen en kan ik even later met een leuke roofblei op de foto.

De CB Mighty scoort altijd

Deze kostte me weer twee jaar van mijn leven...

Ook voor HJ nog een vis

Reeds in het donker schakelen we nog even over op aruku shads voor het slotoffensief. Het is Hendrik Jan die een jagende vis aangooit en maximaal binnen rossend toch nog een beuk van een aanbeet krijgt. Even lijkt het weer een hele zware vis, maar na de eerste  tegenstand gaat het toch allemaal wat te gemakkelijk. Toch een mooie afsluiter van de avond en tevreden keren we huiswaarts.

Vrijdagavond moet Judith werken. Dat laat ik mij geen twee keer zeggen en hop de visspullen gaan in de auto en ik trek richting de rivier. Eerst snoeken en daarna op roofblei, beide wadend langs de wierbedden. Het snoeken levert al vrij rap een volger op, dik in de 90 en prachtig te volgen in het momenteel kraakheldere water. Niet veel later is het raak, in een onmogelijk hoekje wordt de BBZ onderschept door een mooie vis. Zelfontspanneren zie ik gezien de stenen niet zo zitten en dus schiet ik een paar platen onder water, zeker zo mooi!

Schitterend!

Ik gooi nog even verder maar besluit dan achter de roofbleien aan te gaan. Ditmaal op een rivierplas waar ik ze al vaker heb zien jagen. Weet uit ervaring dat het praktisch onmogelijk is om er één te vangen op dergelijke wateren, maar besluit er toch voor te gaan. Dom doorzetten, dat is het devies!

Ik gooi me een slag in de rondte met de spit’n image, maar het mag niet baten. Ook andere aasjes worden niet aangeraakt. Maar dan, het is inmiddels stikdonker, wordt mijn arukushad met een enorme dreun tot stilstand gebracht. Absolute stilstand, want even twijfel ik of ik niet gewoon muurvast zit. Dan volgt een gierende run en het bekende bonken. Yes! Hebbes! Een zwaar gevecht volgt en ik wacht in spanning af tot ik de vis te zien krijg. Dit valt allemaal behoorlijk tegen en dus besluit ik naar de kant te waden en de vis daar te ‘beachen’. Eenmaal geland pak ik mijn hoofdlampje, zet hem aan en dan valt mijn mond wagenwijd open… Wat een… BAK!

Niet normaal, deze vis is gewoon nog hoger dan die vis van Hendrik Jan vorige week. Een absolute klapper! Nieuwsgierig leg ik het meetlint er onder. Niet dat de lengte er echt toe doet, want 78 doet haar echt tekort. Belachelijk gewoon!

Monsterlijke roofblei!

Ik schiet snel een paar platen en dan mag ze weer verder. Missie geslaagd, doel bereikt. Morgen weer op snoek, daarover later meer…

Groet,
Volkmar Strikkers

Korte avondsessies tot in het donker

In het weekend ga ik na een dag vol regen nog even met Michel en Bas de rivier op. We kiezen voor de hardcore aanpak en gaan kribben uitwerpen met groot rubber en spinnerbaits. Bij het driftend vissen op een snelstromende rivier zijn het meestal de eerste worpen die vis opleveren en ook nu blijkt dat weer het geval te zijn. Al snel haak ik een haring op een pearson’s grinder die de forse trailerhaak behoorlijk diep heeft zitten. We knippen daarom de hele handel af en het visje kan weer onbeschadigd terug om groter te groeien.

Zeker 20 kribben verder en praktisch aan het einde van de eerste kribbenrij gooi ik in een onooglijk kribje mijn spinnerbait in de uitstroom waarna ik deze ‘start’. Een klein tikje zet me op scherp en als ik hierna een forse ram krijg zet ik de haak waarna zowel Michel als ik met open mond staan te kijken naar de enorme buffel die in het ondiepe water omhoog komt en daarna onder de boot wegduikt.

‘Wat een apparaat, die gaat zeker richting de 1 meter 20′ is wat ik roep terwijl mijn soepele baitcaster maximaal krom staat. Ik probeer de vis hard af te drillen en na een halve minuut ligt ze al naast de boot. Niet echt normaal voor vissen van dit kaliber en de watertemperatuur van 18,5 graad is eigenlijk ook optimaal. Goed kijkend blijkt echter al snel wat er aan de hand is als ik zie dat de stalen onderlijn om de kop van de vis is gedraaid waardoor de bek niet meer open kan. Zo verzuurt de vis natuurlijk heel snel waardoor ze ook niet veel kan uitrichten.

Dikke rivierbak

We landen daarom de vis en onthaken haar snel waarna we een paar platen schieten en haar weer in het water laten terugglijden. De vis blijkt 1 meter 17 lang te zijn en is waanzinning dik en gespierd. Zeker 1 van mijn mooiste riviersnoeken ooit. Tegen het donker gaan we nog voor anker op een gekende stek waar we al werpend met kleine shadjes ook nog een 15 snoekbaarsjes weten te vangen. Alles bij elkaar een heerlijke avond.

Dinsdag vis ik een sessie op een grote plas samen met Jeroen waar we er vroeg op liggen en vissend met grote shads en gesleepte aasvissen proberen een grote snoek of snoekbaars te verleiden.De vissen zijn die dag erg voorzichtig, of wij niet scherp, want van de 9 aanbeten die we krijgen blijven er uiteindelijk maar 2 hangen, voor Jeroen een mooie grove snoekbaars en voor mij een snoekje.

Mooie grove vis voor Jeroen

De donderdag ga ik met Michel naar het Gooimeer, penvissen op snoekbaars. We vissen de hele dag maar spelen niet veel klaar. Werpend, vertikalend en voor de pen weten we uiteindelijk 1 mooie snoekbaars van 81 centimeter te vangen. Deze wil ook nog eens niet meer naar beneden terwijl ze maar van 8 a 9 meter water afkomt en wat we ook proberen de vis gaat niet meer terug.

Mooie vis, tijdelijk elders gehuisvest

De vis gaat in de bun mee naar huis en thuis kijk ik nog eens naar de vis die er toch prima uitziet, behoudens dan wat gasvorming in de buik. In de categorie ‘baat het niet dan schaadt het niet’ laat ik het gas ontsnappen door een klein gaatje te prikken waarna ik de vis in mijn aasvissenbak laat glijden. Op 3000 liter water met kamerfilter en beluchting kan ik de zaak goed in de gaten houden.

De dagen hieropvolgend hou ik de vis goed in de gaten en ze doet het prima. Sterker nog op het moment van schrijven is ze volop bezig de overige bewoners van de bak de stuipen op het lijf te jagen. Die mag dus dit weekend weer terug.

Zaterdag’s spreek ik af met Volkmar om eens een dagje te gaan riviervissen. Lekker windes vangen, misschien een roofblei of een mooie snoek en baars en snoekbaars zijn eigenlijk altijd wel van de partij.

We liggen er vroeg op en proberen op een aantal gekende roofbleistekken een vis te vangen maar dat levert niet veel op. Volkmar krijgt 2 aanbeten op een topwater en daarna is het over. We varen een stuk stroomopwaarts waar we op een plas proberen om slepend met dobbers en daarna met kunstaas een snoek te verleiden maar ook dat levert niet veel op. We trollen wat kribjes uit en vangen wat baarsjes maar veel bijzonders is het niet.

We gooien het daarom over een andere boeg en varen naar een stuk rivier dat zeker 10 kilometer verderop ligt en waar we het op snoekbaars willen proberen. Dat blijkt ook uiterst taai te zijn want na 2 uur vissen is het Volkmar die er 1 weet te vangen op een aasvis en wat we ook proberen daar blijft het bij.

Mooie snoekbaars op een aasvis

Dan maar weer terug naar waar we de ochtend zijn begonnen. Het is inmiddels flink druk met scheepvaartverkeer en de omstandigheden zijn verre van optimaal dus we besluiten om het eerst even op windes te proberen. Tijdens de eerste drift haakt Volkmar een hardvechtende vis die alles weg heeft van een grote roofblei. Jammer genoeg vindt deze een plantenbedje waar de haak wordt gelost.

Na enkele windes stel ik voor om het al speedtrollend maar eens op roofblei te gaan proberen. Ik hang een aruku shad aan de speld en ook Volkmar hangt er een roofblei aasje aan en met zo’n 10 kilometer per uur jaag ik de boot door de stroomnaad heen. Een beetje melig kijken we elkaar aan, ik zie Volkmar haast denken ‘Hoe kansrijk is dit, midden op de dag in de brandende zon speedtrollen op roofblei ?’

Dat blijkt na 20 meter toch al aardig kansrijk als ik op de zwabberstok een enorme beuk krijg en een zware vis flink mokkend aan de andere zijde van het kunstaas hangt. Een fraaie dril volgt en als we de vis voor de eerste maal zien lijkt mijn kersverse PR dat slechts enkele weken oud is er nu al aan te gaan. Op de plank blijkt dat ook zo te zijn want de vis, die overigens belachelijk hoog en dik is, weet 77 centimeter aan te tekenen.

Nieuw PR, 77 centimeter

Omdat we zo snel success hebben besluiten we het toch maar weer werpend te gaan proberen, vooral omdat het een stuk leuker is om op die manier een vis te vangen. Al bij de eerste worp in de nieuwe drift tikt er bij Volkmar een vis tegen het kunstaas aan die niet blijft hangen en ook ik laat me niet onbetuigd met een misser en een fikse vis die net voor de boot wegdraait.

We maken enkele driften achter elkaar maar zo veel actie als in de eerste drift krijgen we niet meer. Ik verleng daarom de drift nog wat en gooi de aruku weer richting de kant om deze vervolgens op zo hoog mogelijk snelheid binnen te draaien. Mijn polsen protesteren al flink en daarom vertraag ik iets. Als de aruku vlak bij de boot is zie ik een grote schaduw volgen, Roofblei !. Met een enorme zwieper aan de hengel en een paar krachtige slagen aan de 4000 molen weet ik het kunstaas nog te versnellen en dat blijkt net genoeg om de schaduw te triggeren. De vis klapt vol op het kunstaas en beiden kijken we ongelovig naar een belachelijk vadsige roofblei die heel even niet weet wat hem overkomt en dan door de slip heen scheurt.

De parabolische 2,40 stok vangt de klappen prima op en enkele minuten later glijdt een, zoveel is inmiddels wel duidelijk, nieuw PR over de rand van het net heen. De vis meet 80,5 centimeter en om onze nieuwsgierigheid te bedwingen wegen we haar ook nog even waarbij ze 7 kilo op de unster trekt. Grijnzend van oor tot oor ga ik met de vis op de foto waarna ze weer het water in mag.

Nieuw PR, 80,5 centimeter

Omdat ze zo mooi is

Niet veel later besluiten we van het water af te gaan, we hebben 12 uur gevist, de boot ligt vol met allerhande hengels en kunstaas en we hebben zeker 30 à 40 kilometer gevaren. De roofbleien geven de dag een mooie magische rand en benadrukken maar weer eens hoe snel een matige dag een topdag kan worden.

Hendrik-Jan Verheij

Away she goes

Wie nu nog beweert dat roofblei een echte zomervis is, doet zichzelf toch echt tekort :)

Groet,
Volkmar Strikkers

Voor zaterdag ligt een compleet plan klaar. Starten op de roofblei en later switchen naar grote snoek. Beide deden het goed de laatste sessies en ik heb er dan ook veel vertrouwen in. Als ik ’s ochtends in alle vroegte mijn brood sta te smeren, krijg ik een smsje van Michel: “Rem van de trailer zit vast, hoop dat ik dit los krijg…” Terwijl ik een broodje naar binnen stouw wacht ik rustig af. Uiteindelijk krijg ik telefoon. Eens te meer blijkt waarom een goede trekauto zo belangrijk is voor de hedendaagse visser. Met zijn Landrover in lage gearing heeft Michel de hele combinatie uit de garage gesleept om zodoende ruimte te creëren en bij de rem te kunnen. Oké, helemaal rond is de rechter trailerband  niet meer maar je moet wat…

Eenmaal bij de helling dient zich al snel een volgend probleem aan. De kabel van Michels elektrische trailerlier zit vast geslagen en de boot gaat geen kant op. Wederom bied grof geweld uitkomst en na een klein kwartiertje hannesen kunnen we dan toch van start. Geen idee waarom het zo zwaar ging allemaal, maar t zal wel aan die kabel gelegen hebben… We blazen naar de eerste stek en knopen beide een topwater aan de speld.

Ik vertel Michel wat de bedoeling is. “Een aanbeet moet wel spectaculair zijn”, vraagt hij en vervolgens vlamt er een vis volledig het water uit terwijl de spitt’n image gelanceerd wordt. Ja dus! Leek trouwens wel een snoekje… Als we tien minuten later hetzelfde plekje opnieuw aan doen knalt de vis wederom helemaal het water uit. Ditmaal hangt ze wel en inderdaad, het is een snoekje! De vis wordt snel onthaakt en mag dan weer zwemmen, leuk!

We gooien verder maar de roofblei geeft geen thuis. Ook de niet-topwaters worden volledig genegeerd en we besluiten dan ook te verkassen. Op deze stek gaan we met diepduikers aan de gang. Het blijft akelig stil de eerste drift. Toch moet er, gezien de omstandigheden, gewoon vis liggen hier. Drift nummer twee is alles opeens anders. We krijgen regelmatig een flinke tik maar er blijft werkelijk geen vis hangen. ‘Headbangers’ dus daar onderwater. Roofblei kent momenten waarop ze het aas eerst knock out slaan, om
het vervolgens op te slurpen. Truc is om direct na een tik je kunstaas stil te laten vallen en af te laten drijven op de stroom. Dit levert veelal alsnog een beste beuk op. Moeilijk is het wel, want je bent toch geneigd te slaan op zo’n tik. Doe je dit, dan vertrouwt de roofblei het zaakje niet en zal verdwijnen…

Bij de zoveelste tik blijft er dan toch een vis hangen. Zoals ik eigenlijk al verwachte zit de vis inderdaad bovenop de kop gehaakt. Geen reus, maar het is er één!

Headbanger

Het vertrouwen is gesterkt maar op wat vage tikken na weten we niets meer te forceren. Hoog tijd om te switchen naar de snoekvisserij dus! Onderweg kammen we nog een baarsstek uit. Vrij  vlot pak ik een mooi ‘dobberformaat’. Dan knallen we volgas naar een paar mooie plantenvelden. Ik hang een zelfgemaakte 2oz. grinder aan de speld, daar waar Michel voor een fabrieksuitvoering gaat. Het zal de vijfde worp zijn, hooguit, als ik een flinke tik op de grinder voel. Ik hengst aan en zie een flinke kolk uitdeinen op de rand van het plantenbed. Dat zag er veelbelovend uit!

We gooien een tijdje door maar de vis laat zich niet meer zien. We besluiten dan ook nog eens te gaan kijken bij die gemiste snoek. Als we aan komen varen zie ik jagende vis, precies waar ik ‘mijn snoek’ miste. Ik gooi mijn spinnerbait er overheen en krijg na drie slagen een heerlijke beuk. Ik sla hard aan en tot grote hilariteit komt er een, toch niet zo grote, snoek boven. En daar kwam zo’n kolk vanaf?

Toch niet zo groot dus...

Plan C dan maar. Alles of niets! Weer gaat het gas vol open en blazen we over de rivier. Op naar een diepe put, met langs de randen een paar kleine wierbedden. Er gaan twee aasvissen over boord, die van Michel aan de fireball en die van mij onder een dobber. Ondertussen gooien we richting het talud met groot aas. Ik pak de ocean BBZ-1 van spro, daar waar Michel voor een grote bucktailspinner kiest. We laten ons op de wind langs het talud driften. De gang zit er behoorlijk in. Dat maakt het werpen lastig maar is voor de aasvissen vaak beter.

Als we het einde van het talud naderen draaien we om. Dit keer gaan we traag tegen de wind in. Ik verwissel mijn BBZ voor de beruchte ‘Cola Bulldawg’, daar waar Michel een Super Shad Rap aan de onderlijn hangt. Wederom wordt er geconcentreerd gevist. Er moet toch een keer wat gaan gebeuren met dit vissige weer?

Ik besluit iets dieper te gaan vissen. Dit kan met bulldawgs heel goed door ze met een soort van zaagtandbeweging binnen te vissen. Je laat ze een seconde of drie afzinken om ze vervolgens een aantal slagen binnen te draaien. De bulldawg zal dan weer omhoog komen en dus moet je hem na een tijdje weer een paar seconden laten afzakken. Dat zakken doe je uiteraard aan een strakke lijn en je weet niet wat je meemaakt als je dan plots die beuk krijgt…

Zoals nu dus ook. Tijdens het zakken wordt in één klap mijn zware St. Croix rondgetrokken. Ik slaak een kreet en zie dan een bak van een snoek volledig het water uit komen. Niet normaal! Gelijk gaat alles in de hoogste versnelling. De vis toont zich een waardig strijder en trekt meters lijn van de spoel. Michel draait snel de andere hengels binnen en filmt ondertussen één en ander. Weer wordt een zeer lange run genomen, telkens als ik denk nu stopt ze gaat ze verder en dieper. Wat een geweld! Dan schiet ze plots richting oppervlak, waarbij de lijn achter de fronttroller blijft hangen. Ik zie de snoek een meter of 8 van de boot aanstalten maken om te springen maar kan niets doen. Gelukkig is Michel er rap bij en klapt hij de fronttroller omhoog. De lijn komt vrij en ik steek de hengel diep in het water. De vis blijft waar ze wezen moet, dat ging maar net goed allemaal!

Langzaam begint ze het op te geven. De bulldawg is helemaal weg en we besluiten dan ook de vis te scheppen. Eenmaal aan boord eerst een high five, wat een bak. Hier doe je het allemaal voor! De stingerhaak zit tussen de kieuwbogen. Geen risico en gelijk knippen dus die stinger. Vervolgens ook één haakpunt en daarna kan de dreg  gemakkelijk verwijderd worden zonder bloed of andere schade. Teamwork ten top bij deze vis!

Superbak!

In één klap een topdag!

Eenmaal het meetlint er langs komen we tot 116. Ik til de vis overboord en laat haar rustig bijkomen. Dit blijkt amper nodig want vrijwel direct gaat ze er met een woeste klap vandoor. Ik krijg een hele bak water over me heen maar het kan me niet deren. Glunderend ga ik er even bij zitten. Wat een vis!

We pakken de draad weer op en gooien verder. Geweldig hoe zo’n vis de dag in één klap doet omslaan. Dit maakt de riviervisserij nou juist zo mooi. Ja er zijn wateren waar je veel meer grote snoek kunt vangen, maar die geven mij toch lang niet de voldoening die ik nu weer voel. Hier is voor gewerkt. Zekerheid heb je nooit op de rivier. Zeker vijf keer viste ik deze stek voor niets uit dit seizoen, nu is het opeens raak. Geweldig!

Voor vandaag houden de snoeken het echter voor gezien lijkt het, want ook een andere topstek levert helemaal niets op. We besluiten nog een tweetal roofbleistekken aan te doen en dan te kappen. Op de eerste stek breng ik Michel in stelling. Daar gooien, zo binnenvissen. Gelijk is het raak en zo kan hij eindelijk zijn eerste vis van de dag landen. Dat is toch wel zo lekker.

Op bestelling

Ook vis voor Michel

Hierna houden ook de roofbleien het voor gezien en het laatste uurtje gooien levert dan ook helemaal niets op. We blazen terug naar de  helling, waar we na het traileren ontdekken waarom het te water laten van de boot zo verrekte moeilijk ging. Stempels vergeten omlaag te draaien… Juist… Die staan nu in de lak van  de Lund dus… Qua materiaal niet bepaald een topdag, maar toch sluiten we meer dan tevreden af. Morgen weer een dag…

Groet,
Volkmar Strikkers

Volkmar en Andre zijn blijven slapen en als we aan een ontbijtje zitten en ik naar buienradar kijk lijkt het erop dat het rond een uur of 1 in de middag wel eens droog zou kunnen worden. Onder het motto ‘liever duf  in de boot dan op de bank’ besluiten we om een aantal uurtjes op roofblei te gaan vissen. Volgens Volkmar die er inmiddels genoeg gevangen heeft is het er ‘topweer’ voor.

Niet veel later hangt de boot dan ook achter de auto en een goed uur later liggen we op het water. Als we de haven uitvaren wordt al snel duidelijk dat meer dan een ‘kwart’ gas er niet inzit. Er staat een fikse deining en een windje ’5 a 6′ minimaal. We laten ons hier niet door tegenhouden en na een tamelijk woeste rit waarbij we regelmatig met de punt van de boot water scheppen komen we op de eerste stek aan.

Het anker gaat overboord achter de taludrand en we beginnen te gooien met allerhande kunstaas. Erg lang houden we dit niet vol aangezien het anker met de harde wind blijft krabben en we dus regelmatig terug moeten varen en opnieuw moeten ankeren.

Na circa een kwartier als ik een vertikaalplugje net voor een plantenbed gooi en een paar slagen aan de molen geef krijg ik de eerste actie. Een harde aanbeet wordt door mij beantwoord met een aanslag en de hengel blijft in een mooie kromming staan. ‘Dat is een  goeie’ hoor ik Volkmar zeggen en het voelt inderdaad prima aan. Als de vis aan de andere kant van de lijn 2 harde rukken geeft is daar opeens alleen nog de wapperende lijn. Kijkend naar het breukvlak op de 30/100 fluorocarbon lijkt het wel of  ik zojuist een snoek heb gehaakt die er met het hele zaakje vandoor is gegaan.  Balend knoop ik een nieuwe wartel aan en met frisse moed gooien en draaien we ons een slag in de rondte.

Na een half uurtje moeten we constateren dat ze er geen zin in hebben op deze stek vandaag. Tijd dus voor een volgende, waarbij we al kunnen zien dat er daar een enorme deining overheen staat.  De stroming de ene kant op, de deining de andere kant op en de wind die er dwars op staat, ideale omstandigheden zeg maar :)  Het eerste driftje probeer ik nog mee te vissen maar het is al snel duidelijk, de kapitein kan beter alleen varen want de combinatie met vissen is werkelijk niet te doen vandaag.  Komt nog bij dat er met regelmaat fikse golven de boot inklappen waarbij meerdere malen de hele vloer onder water staat. Ook onze inschatting van buienradar blijkt niets waard te zijn want de regen valt met bakken uit de hemel.

Tijd voor een zelflozende lund

Na een minuut of 20 klotsbakken zie ik Volkmar toch aanslaan op een fikse vis die als een echte straatvechter alles uit de kast trekt om te ontkomen. Dat lukt gelukkig niet en niet veel later kan Volkmar met een mooie vis van 68 op de foto.

Strakke vis van 68 centimeter

 Omdat Volkmar net even iets te blij is met zijn vangende plug bombarderen we hem tot kapitein en wordt zijn hengel geconfisqueerd. Dat blijkt een goede zet te zijn want 3 worpen later krijg ik een straffe beuk en na een leuke dril weet ik een vis van 71 centimeter te landen.

71 Centimeter en hoog gebouwd

 Omdat ze het goed lijken te doen op dat ene plugje en het de beurt van Andre is besluiten we te proberen om een aanbeet te filmen.  Meestal lukt dat niet omdat vissen nooit bijten als je aan het filmen bent maar met mij aan het stuur en Volkmar als cameraman weet Andre na 5 minuten dit huzarenstukje toch voor elkaar te krijgen. Een heuse roofbleivangst van de aanbeet tot het terugzetten gefilmd.

Ook Andre pakt een mooie

Hierna is het de beurt aan Andre om kapitein te spelen, Volkmar heeft het vangende stukje kunstaas maar blijkt nog iets te hebben dat er enigszins op lijkt en wie ben ik dan om dat er niet aan te knopen. Ook dit blijkt een goede greep te zijn wat na een aantal loze worpen, wanneer het plugje bijna recht onder mijn hengeltop is teruggekeerd krijg ik dan toch de ‘beuk der beuken’. Direct na de aanslag zien we de vis heel even wegdraaien en het is snel duidelijk dat er een ‘bak’ aanhangt.

Altijd leuk om te weten wat je kunt verspelen, maar gelukkig blijkt dit exemplaar goed gehaakt en na een stevige dril op het door mij gebruikte dropshothengeltje ligt de vis in de boot. Meting wijst uit dat de vis 76 centimeter is en dat is een strak verjaardags PR voor ondergetekende.

PR Roofblei, 76 centimeter

Hierna vissen Volkmar en Andre weer verder maar de bleien hebben ons door want veel meer dan wat schampschoten zijn het niet meer. Volkmar mist nog een vis en net als we denken dat het op is komt bij hem dan toch nog die ene vis die ook weer een serieus exemplaar blijkt te zijn.

Strakke vis van 74 centimeter

We speedtrollen nog wat over de stek heen waarbij Andre nog een harde aanbeet mist maar verder dan dat komen we niet. De terugtocht naar de helling gaat voor de wind waarbij we ons al ‘surfend’ op de golven voortbewegen. De bilgepomp draait overuren en pompt dikke stralen water uit de boot en als we eenmaal op de helling staan en de stop uit de boot trekken komt er een plens water uit waar je ‘u’ tegen zegt.

En zo blijkt maar weer, thuis op de bank vang je geen vis :)

Nog in het donker kom ik aan bij de stek. Waadpak aan en op pad. De rivier is veranderd, het water staat niet alleen laag, de zandbank is een stuk hoger dan andere jaren. Veel vis zal er nu niet meer over de plaat trekken en zodoende loop ik direct naar de taludrand. Rangevib aan de speld en gooien maar.

BOEM! Niet meer dan vijf worpen zijn nodig om de eerste vis te verschalken. Dat is nog eens een lekkere start! Na een korte strijd onthaak ik de 60er in het water. Omdat de roofblei vooral actief is in de schemer, heb je feitelijk maar een half uur tot een uur effectieve vistijd. Die wil ik optimaal benutten, dus foto’s maken doe ik alleen als ik iets bijzonders vang.

Ik gooi weer verder, de visserij is als vanouds. Hier en daar een loze knal, maar regelmatig blijven er ook vissen hangen. Na een goed half uur staat de teller op vier stuks, allemaal zo rond de 60cm. Prima vissen, maar ik heb het gevoel dat er meer in zit vandaag…

Ik schakel over op een andere techniek. Laat de rangevib eerst helemaal afzinken, om hem vervolgens met lange halen binnen te vissen.  Misschien liggen de grotere vissen dieper? De activiteit in het oppervlak is überhaupt al gestopt, het is al te licht ben ik bang…

SNOK! Stompend gaat er iets stroomafwaarts met mijn rangevib. Flinke massa en rust. Kon nog wel eens een hele knappe snoekbaars zijn! Ik heb het me net bedacht als de vis een gierende run neemt. Ik weet genoeg, dit is een bak van een roofblei, of heel misschien een barbeel. Die
kennen dit spelletje ook! De eerste minuten is er geen meter lijn te winnen en ik besluit rustig achter de vis aan te waden. De uithalen worden langzaam korter en dan komt plots die enorme grijze staart in het oppervlak. Niet normaal wat een bak! Die gaat gewoon over de 80!

Ik heb geen net bij me, maar zie al snel dat de vis perfect gehaakt zit. Gewoon rustig naar de oever waden dus, die schiet heus niet meer los. Bij de kant schiet de vis er nog een keer vandoor, maar dan is het echt over. Eenmaal op de mat gaat direct het meetlint er onder. 83 Centimeter maarliefst, 1 centimeter onder mijn PR. En dat op de eerste sessie van het seizoen!

Wat een bak!

Snel de camera op het statief en een paar platen. Grote roofbleien vechten zich helemaal leeg en moet je echt vlot terugzetten. Ze heeft er lang moeite mee, maar vertrekt dan toch. Yes!

Ik ga het toch nog even proberen, waad weer naar de rand en begin opnieuw te gooien. De activiteit lijkt over, alhoewel? Na een kwartier vissen toch nog een mooie knal. Als de dikke 60er boven komt zie ik dat ik nu 2 voor de prijs van 1 vang. Een 25 centimeter lange rivierprik hangt aan de flank van de roofblei en is niet van plan los te laten. Dit heb ik nog nooit gezien! Ik waad weer naar de kant en leg de vis op de onthaakmat. Razendsnel pak ik mijn camera en net als ik wil klikken springt de roofblei waarna de prik los laat en er vandoor gaat, een half wazige foto is het resultaat, helaas…

Zeldzame gast

Toch nog maar even proberen dan? Het is nu echt helemaal over. Nog voor de meeste mensen in Nederland hun wekker horen gaan kruip ik
weer het bed in. Slapen komt er niet meer van, zie alleen maar roofbleien…

Groet,
Volkmar Strikkers

Het is s’ochtends nog behoorlijk koud en bovendien blijkt het als we aankomen bij de trailerhelling erg mistig. Voor onze veiligheid, maar ook om gezeur te voorkomen met onze op boetes beluste sterke arm besluit ik mijn veilig opgeborgen radarreflector uit een van de kasten van mijn Lund te trekken en in elkaar te zetten. Met Ducktape monteren we deze op de lange stang van de navigatieverlichting waardoor deze hoog boven de boot uittorent. Het traileren verloopt vlot en snel duiken we de rivier op. Ver hoeven we niet te varen naar de eerste stek. Op deze plek staan veel waterplanten langs de oever en tussen de kribben. Volkmar klapt de I-pilot uit en op zo’n 10 tot 15 meter uit de planten klik ik op “anchor” zodat we op ons gemak de planten kunnen uitwerpen met spinnerbaits. Als we geen beet krijgen laten we ons op de stroom afzakken naar de volgende veelbelovende stek waarna we dit ritueel herhalen. We hebben een aantal stekken zo afgevist als ik voor het eerst een tik krijg op een grote bucktailspinner die ik kort tevoren aan mijn speld heb gehangen, net nadat ik deze heb gestart vlak voor een plantenbed. Als ik aansla heb ik een heel even contact waarna de spanning meteen weer weg is. Balen, dat was de eerste beet!

Een steeds meer geziene gast

Helaas blijkt het ook de laatste beet want wat we ook doen, meer beten krijgen we niet. We besluiten dan ook te verkassen naar een ander stuk van de rivier waar we vele mooie stekken afwerpen. Maar wat we ook doen en waar we ook vissen er gebeurd niets meer. Volkmar weet een eind verderop nog een plasje waar ik jaren geleden ook al eens heb gevist met de belly-boat en welke in open verbinding met de rivier staat. We geven de motor dan ook flink de sporen en even later varen we de plas op. Ook hier kammen we met onze baitcasters en allerhande soorten kunstaas de kanten en plantenbedden uit op zoek naar snoek. Deze lijkt echter behoorlijk vast te liggen want ook hier blijven aanbeten uit. Gelukkig is het inmiddels wel een stuk aangenamer geworden. De mist is weg en met enige regelmaat laat de zon zich zien. Ondanks het feit dat we nog steeds geen vis hebben kunnen foppen hebben we het prima naar ons zin. Volkmar kent dit gebied op zijn duimpje en verteld honderd uit over de vele mooie vissen die hij op de verschillende stekken hier heeft gevangen, maar soms ook verspeeld.

Roofblei!

De ochtend is al aardig gevorderd als we besluiten van tactiek te veranderen. De snoek is duidelijk niet erg los vandaag en dus willen we later op de dag met de fireball en dobber nog een aantal stekken gaan afvissen, hopen dat we met natuurlijk aas nog wel een mooie snoek kunnen verleiden. Omdat we echter geen aasvissen hebben zullen we eerst moeten proberen een paar baarzen te vangen. Volkmar weet nog wel een paar plekken waar dit moet lukken. Op weg naar deze baarsstekken passeren we nog enkele mooie peilers van een brug. Omdat deze plekken bekend staan als goede roofblei stekken leg ik hier de boot in de stroom op ruime afstand ervan. Volkmar maakt de eerste worp en zijn kleine Yo zuri plug land vlak bij een van de peilers. Als hij begint met snel binnen draaien volgt meteen een aanbeet. Hangen! Even later kan ik een mooie roofblei pakken die heel even op de foto mag. Omdat we inmiddels zijn afgedreven vaar ik de boot weer richting peilers. Weer vliegt de plug van Volkmar richting peiler en ook deze keer is het meteen raak! 2 worpen, 2 vissen! Even later weet ook ik op een Illex Chubby plugje een roofblei te vangen en een paar minuten later nog een. Zo hebben we dus in 10 minuten tijd 4 roofbleien in de boot. Volop actie dus. Zo snel als we de eerste vier roofbleien vangen, zo snel stopt het echter ook weer. Ofwel er zit geen roofblei meer, ofwel ze trappen er niet meer in.

Baars, winde en een snoekje

We vervolgen dan ook onze weg op zoek naar de baarsstek. Daar slepen we onze kleine plugjes vlot achter de boot en het duurt niet lang voordat we beet krijgen. In korte tijd vangen we zo een aantal baarzen waarvan we er enkele bewaren in de bun. Ook een dikke winde ziet wel wat in het plugje van Volkmar. Als we op een plek een meerdere aanbeten krijgen besluiten we deze plek werpend af te vissen. Ook dit resulteert in enkele baarzen en warempel meldt zich ook nog een klein snoekje op mijn 3,5 inch Stom shadje. De zon schijnt inmiddels uitbundig en de temperatuur is voor de tijd van het jaar bijzonder aangenaam. Zo koud en kil als het vanochtend was, zo heerlijk is het nu.

Eindelijk snoek

De tijd vliegt en we willen nog een poging doen een dikke snoek te vangen en dus besluiten we half de middag een mooi plasje aan te doen. Daar aangekomen tuigen we 2 fireball en 2 dobberhengels op. Enkele baarzen krijgen een tik in de nek en worden opgeofferd, op zoek naar snoek. We zijn nog maar 5 minuten aan het vissen als Volkmar meldt dat zijn vis op de fireball is gepakt. Heel even geeft hij wat lijn bij om vervolgens vast te slaan op zo te zien een mooie vis. Zijn baitcaster wordt in een mooie curve getrokken en enkele keren neemt de vis een paar meter lijn. Na 2 minuten ligt de vis naast de boot. Middels de kiepgreep grijp ik de vis en til deze uit het water. Eenmaal in de boot begint de vis nog even flink te “schoppen” en draaien en ben ik blij dat ik mijn golfhandschoentje aanheb. Anders hadden mijn handen zeker de nodige krassen gehad. De vis mag poseren met een blije Volkmar die de eerste goeie snoek van vandaag (mijn dropshot snoekje tellen we maar niet mee) even later mag terugzetten. Zo dat smaakt naar meer! We maken onze spullen weer in orde en trollen langzaam backtrollend de plas af. Er verstrijkt de nodige tijd maar er komt ondanks het snelle succes geen vervolgactie meer. Om 17.00 uur besluiten we terug te varen naar de helling. Het is een lange dag geweest waarbij de snoek niet erg los bleek te zijn. Toch hebben we ons met vele baarzen, roofbleien, een winde, een snoekje en uiteindelijk een mooie snoek voor Volkmar uitstekend vermaakt.

Puntgave vis

Michel Rijnberg