Eenmaal op het water besluiten we op het stuk tot aan de eerste hot-spot twee screaming devils achter de boot te hangen. Met dit malle voorjaar hebben we nog geen duidelijk idee waar de vis zit. De twee minuten naar het eerste talud blijven de devils onaangeroerd.  We gaan van tactiek veranderen, er gaat met aasvissen gevist worden op een meter of vijf diep. De eerste keer over het talud wordt er een aasvis van de takels gesnoept. Op de terugweg is Ruud net een peuk aan het opsteken als een van zijn hengels finaal dubbel klapt en er meters power-pro van de molen afgetrokken worden. Helaas, voordat de aansteker weggelegd is en de slip dicht gezet is de aasvis al weer los gelaten. …………..pieeeep…………..  Ruud’s  reactie wordt maar even weggepiept wanneer de afdrukken op de aasvis duidelijk de sporen van een hele beste snoekbaars blijken te zijn. Ruud is een fanatieke witvisser en zijn oude PR snoekbaars is twee jaar geleden nooit opgemeten, maar wel voor verbetering vatbaar.

Dit oude PR moet gebroken kunnen worden!

We hebben geluk tot nu toe met het weer, de eerste uren is het nog droog, maar de wind begint nu langzaam maar zeker sterker te worden. We zetten koers naar een talud aan de “hoge wal” en hier is het water gelukkig nog een stuk rustiger. De aasvissen gaan overboord. Al in de eerste drift over het talud is er bezoek bij de fireball hengel van Ruud, met korte rukjes wordt lijn genomen van de reel, krrrr, krrrr wat klinkt dat toch heerlijk als je de ratel van een reel zo hoort aflopen. Nadat Ruud de haak gezet heeft blijkt het om een lekkere vis te gaan, de stevige jerkbait stok gaat behoorlijk krom, het bonken en stoten doet een snoekbaars vermoeden, wat door een grote witte buik in het heldere water bevestigd wordt. Eenmaal op de plank wordt precies de 80 cm aangeraakt – een verbetering van Ruud’s PR – en wat voor verbetering !! Even het gezicht op serieus en samen op de foto.

Ja, een nieuw PR; 80cm!

.

We vervolgen langs de zuid-west oever onze drift op een meter of vier diepte. Na een halfuur is het bij mij raak – in een lang shot loopt de power-pro bij mij van de reel – lijn stak draaien – ik sla aan, voel de vis kort maar dan is de druk volledig van de lijn – de gecoate 28lbs  pikewire onderlijn is doormidden, niet bij een crimp,  maar gewoon in het midden gebroken….. Da’s balen, vooral voor de snoek die met een fireball in zijn bek zwemt. Morgen maar eens alle pikewire onderlijnen nakijken waar een knikje in zit en nieuwe maken.

Lekker! Even buiten een natte neus halen.

De wind begint nu best op te zetten en van een gecontroleerde drift is geen sprake meer. We gaan van de grote plas af richting een kleiner naburig plasje. De oversteek is een fijn waterballet en op het kleine plasje gebeurt niets meer. Om half één besluiten we dat het welletjes is, boot wegbrengen en naar Oranje gaan kijken. We hadden vandaag maar één goede actie net zoals Oranje zoals later bleek: 1-0.

Roel Orsel

Ons plan is vandaag vroeg op dit water te beginnen en later op de dag te verplaatsen naar groot water om daar te gaan verticalen op snoekbaars. De verwachting is namelijk dat de wind ’s middags helemaal gaat liggen. Om vijf uur staan we op de trailerhelling en maken we de materialen klaar. Aasvissen in de bun, takeltjes aan de hoofdlijnen en de koffie warm. Vissen in de zomer is leuk want je hebt lange dagen, maar eerlijk is eerlijk, zo vroeg je bed uit vind ik altijd wel een opgave…… En het is ook nog fris deze ochtend dus de pakken gaan aan deze keer. Al snel zijn we op de eerste stek en we besluiten te vissen met een aasvis gesleept onder de dobber, strak afgesteld vlak boven de bodem en op de andere hengel een medium size shad die we werpend gaan vissen rondom de boot. Dit heeft de vorige keren leuk vis opgeleverd. Michel vist met een Shimano Clarus van 2,55m. Een hengel die hij in Amerika heeft gekocht om tijdens zijn laatste zalmtrip te gebruiken maar die voor dit werk werkelijk geweldig is met een relatief soepele topactie en een stevige body. Startdiepte waarop we vissen is ongeveer 3,5 meter op de rand van een talud.

Ik schenk een kop koffie in en werp een paar keer mijn shad. Op dat moment hoor ik mijn molen aflopen op de dobberhengel. Ik gebruik zelf als molen de Shimano Symetre 4000FI met een vrijloopsysteem. Deze stel ik zo af dat tijdens het slepen nèt geen lijn afloopt; een vis die toeslaat voelt dan geen enkele weerstand. Het voordeel van deze vrijloopknop is dat je bij het opnemen van de hengel alleen die knop vast hoeft te zetten om in de gevechtsstand te komen. Ik neem de hengel op en zoek contact met de vis. Het voelt goed zwaar bij het zetten van de haak en de vis laat er ook geen gras over groeien. Duidelijk geïrriteerd neemt hij lijn en zwemt van links naar rechts door het water. Na een korte stevige dril laat de eerste vis van de dag zich zien; een mooie snoek die 87cm blijkt te zijn. Prima start!

De eerste van de dag

.

Toch blijft het hierna lang stil en we besluiten een talud op te zoeken waar de onderkant veel dieper is. Hier vissen we de aasvissen onder de dobber opnieuw aan de bovenkant op 3,5 meter maar gooien we de shads de diepte in, richting zeven tot acht meter water. Vervolgens “tikken” we de shads omhoog het talud op. Het risico is wel dat je dan makkelijker vast komt te zitten. Het voordeel is dat je continu superdicht langs de bodem vist. Het duurt niet lang of ik krijg een flinke tik op de shad. Die hangt! Het bekende bonken op de hengeltop volgt en een mooie snoekbaars van 73cm belandt al snel in de boot.

De eerste van een mooie serie

.

Hierna blijven we eigenlijk op deze manier doorvissen. En niet zonder succes. Ik land nog een 70cm snoekbaars en Michel weet een zeventiger snoek te landen. Ook missen we nog een paar vissen op de aasvis. Vreemd genoeg worden die fel gegrepen en verdwijnen in de diepte maar ook weer snel losgelaten. Het lijkt toch dat eerder agressie dan vraatzucht de aanbeten veroorzaakt en dan ben je met een shad gewoon sneller dan met een aasvis om aan te slaan. Grote snoek laat zich helemaal niet zien deze uren.

Dan volgt een uurtje later de beuk van de dag. Ik gooi mijn shad weer de diepte in en tik deze los van de bodem. Een enorme klap volgt en de vis hangt gelijk en neemt lijn. Woest vechtend probeert de vis te voorkomen dat hij omhoog komt en even denk ik toch die snoek te pakken te hebben. Niets is echter minder waar; opnieuw een prachtige snoekbaars belandt in het net en deze blijkt precies 80cm te zijn. Een prima dag zover en we besluiten daarom om hier vandaag te blijven en niet te gaan verticalen.

Prachtige vis op diep water

.

Het valt echter toch stil midden op de dag. En ook het slepen op heel ondiep water levert behalve opnieuw een zeventiger snoek voor Michel niets op. Om een uur of drie gaan we daarom terug naar de plek waar we eerder de andere vissen hebben gevangen. Het is ondertussen volkomen windstil geworden en dat geeft ons de mogelijkheid om deze plek helemaal uit te “millimeteren”. Michel monteert een fireball in plaats van een dobber. Om de inhakingskans te vergroten gebruikt hij een elastiekje dat hij rond de aasvis vindt waarin hij losjes de staartdreg hangt. Hiermee is bij een aanslag de dreg direct los van de aasvis en heb je ook drie in plaats van twee haakpunten “op scherp” staan.

Fireball montage met elastiek

.

We varen hetzelfde spoor langs op de GPS als tijdens de ochtend. En het duurt niet lang of Michel krijgt een beuk op zijn fireball hengel. En de vis hangt ook gelijk. Deze vis komt van ondieper water en het blijft toch altijd spannend om zo’n grote vis zo relatief dicht onder je hengeltop te haken. Met wat kunst- en vliegwerk, ook om de lijnen van de andere hengels te vermijden, halen we de vis in de boot. Opnieuw een prachtige snoekbaars, 76cm deze keer!

76cm op de fireball

.

Ondertussen is het rond vijven en hebben we dus een twaalf-uurs visdag achter de rug. We zetten er een punt achter. Gemiddeld hebben we elk uur een aanbeet gehad wat op dit water op zich goed is. Opnieuw geen grote snoek, maar wel een prachtig kwartet snoekbaarzen van 70, 73, 76 en 80 cm en nog drie snoeken. Ik blijf dit toch heel leuk vinden; allerlei technieken inzetten om vis die niet echt los is te pakken te krijgen. En deze keer waren het opnieuw de shads die het het beste deden en dan deze keer ook op dieper water. Met als aanvulling dat het materiaal aan boord bij Michel ons in staat stelde heel gecontroleerd op de juiste locaties en dieptes te vissen. Ik ben er zeker van dat dat vandaag veel heeft bijgedragen!

John Smit

En dat kan prima, een rugzak met een camera, onthaaktang, meetlint en een bakkie kunstaas zijn in principe meer dan voldoende voor een avond visplezier. Op dit soort avondjes kies ik het liefst voor een soort visserij en als het even kan ook een niet al te grote stek. Verkassen kost tijd en ik vind het zonde om daar een deel van de avond aan te moeten spenderen. Gewoon op je vertrouwen afgaan en doorzetten op een gekende stek, dan komt die vis er vanzelf wel en heb jij weer een heerlijke avond. Klinkt goed nietwaar?

Dinsdagavond had ik eigenlijk al op pad gewild. Een hele dag op school gespendeerd aan colleges en projecten en dan is het wel lekker om ’s avonds even uit te waaien. Helaas wordt er veel regen en onweer voorspeld en dat vind ik, met oog op de wandeling naar de stek, net even te veel van het goede. Ik stel mijn plannen bij en besluit dan woensdagavond te gaan.

Licht gefrustreerd zie ik dinsdagavond toe hoe het weer helemaal op klaart. Windstil, half zonnetje en dus perfecte omstandigheden voor mijn visserij. Van ‘ellende’ bind ik maar een flinke snoekstreamer en zet ik de spullen alvast klaar.

Woensdag staat het eten vroeg op tafel, ik kijk nog even snel op getij.nl en zie dat het om acht uur laag water is. Niet echt het beste tij maar ik doe het ervoor. Tas op de rug en gaan! Na een korte rit per OV loop ik het laatste stuk naar de stek. Al ruim een jaar ben ik er niet meer geweest en ietwat onwennig begin ik te gooien. Mijn 3.00 meter Secial Shad van Fox leent zich uitstekend voor deze visserij, maar toch moet ik in het begin grijpen naar wat zwaardere koppen (17 gram) om het gevoel weer een beetje te krijgen.

Na een dik uur gooien nog geen enkele tik, terwijl de stroming al langzaam in kakt. Dat belooft niet veel goeds. Wel is het gevoel weer helemaal terug en ben ik van 17 gram alweer terug gestapt naar 10 gram. Hiermee kun je de shad veel langere glijvluchten laten maken, wat in de regel meer vis oplevert.

Tegen achten besluit ik het toch even verderop te proberen. In de schemer kom ik hier wel terug. Ik loop naar een in de buurt gelegen sluis en krijg daar al snel een mooie dreun. Ongetwijfeld baars en dan liggen er vast meer. De tweede worp wordt ingezet en nog voor de shad de bodem raakt wordt deze met een mooie droge tik gegrepen. Na kort protest komt er een mooie baars in het oppervlak. Met 31cm een leuk begin van de avond.

Bij sluizen zijn altijd wel baarzen te vinden

Ik vis nog een half uurtje door, vang een miniatuurbaarsje en mis nog een paar goede beten. Echt wild is het niet maar aangezien de schemer langzaam in valt besluit ik het toch weer even op de eerste stek te proberen. Hier zit inmiddels ook een andere visser maar aangezien hij met ankerlood ver uit de kant vist hebben we totaal geen last van elkaar. Ik begin weer wat te gooien en wordt na een worp of vijf blij verrast met een enorme knal op de lange twister. De vis hangt niet maar de zwaar verfrommelde twister spreekt boekdelen. Zonde!

Ik gooi opnieuw langs hetzelfde stroomnaadje en weer volgt er een aanbeet. Subtieler dan de vorige en al snel blijkt waarom. Een wolhandkrab heeft de shad tussen de scharen en moet met enig geweld onthaakt worden.

Een worp of vijf later volgt een flinke dreun. Ik sla de Special Shad goed rond en een zware vis bonkt twee keer alvorens hij los schiet. Dat was echt een goede vis! Komen ze dan toch nog los? Het lijkt er wel op, want regelmatig krijg ik hierna aanbeten. Sommige zeer subtiel, andere spijkerhard. Toch blijft er geen enkele vis hangen en ik besluit een grotere staartdreg te monteren. Maatje vier is geen gezicht op de twister, maar wellicht helpt het een vis op de kant.

Ik maak een lange worp langs het talud en vis de shad beheerst terug. Het gevoel is helemaal terug en ik sta heerlijk geconcentreerd te vissen. Vlak voor de kant een klein kuiltje waar bijna altijd wel vis uit kwam. Ik weet precies wanneer hij komt en zit gewoon te wachten op… BATS! Een gortdroge klap en mijn special shad sla ik helemaal krom op een zwaar massieve vis, die in eerste instantie niet van de bodem te krijgen is. Dit is een beste!

De vis komt op gang en neemt een run van het talud af. Geweldig zo sterk ze zijn op dit snelstromende water. De andere visser komt kijken en pakt mijn schepnet er bij, die gaan we nodig hebben zo te zien! Na een paar korte runs komt de vis in het oppervlak en tjonge wat is ze hoog en dik! Ik ga op mijn buik liggen om de vis te scheppen maar haal tot mijn schrik het water niet met mijn net. Hoe kan dit? Andere jaren lukte dit wel?

Ik sleep de vis mee naar een wat lagere kade, alwaar ik met het net precies het oppervlak kan halen. Maar wat een gemartel om de vis, die natuurlijk nooit echt horizontaal ligt, te scheppen. Dan haakt de staartdreg (ja, die grote!) het net en zijn de rapen helemaal gaar. Ik kan nog maar een ding en dat is hijsen. Beugel open, ogen dicht en hijsen. Halverwege de kade een knal en daar plonst de snoekbaars weer te water. Die ben ik kwijt denk ik, maar dan trekt mijn hengel weer krom…

Iets verderop zit een trapje, maar als alles tegen zit dan ook dit natuurlijk. Een grote binnenvaarttanker ligt er precies tegenaan met zijn boeg. Wat nu? Een optie nog, geen fijne voor mij maar het is niet anders. Ik neem de vis weer op sleeptouw tot ik bij een hek aan kom. Daar pakt de andere visser mijn hengel over waarna ik snel naar een plek ren waar je onder het hek door kunt kruipen. Maja, daar ligt natuurlijk een fijne zompige plas… Geen gelul en hop op mijn rug onder dat hek door. Bruin van de bagger klauter ik aan de andere kant langs de oever naar beneden, alwaar ik de snoekbaars eindelijk onder de kieuw kan pakken. Wat een gedoe!

De vis is binnen, maar wat een gemartel en wat duurde het vreselijk lang. Ik klauter weer onder het hek door en loop naar de andere vissers toe, die snel een paar foto’s schieten. Een prachtige zware riviervis van 73cm en mijn grootste tot nu toe van de stek.

Super riviersnoekbaars!

Tegen de schemer vaak ondiep te vangen

 Toch kent het verhaal ook een mindere kant, want ik heb al wel in de gaten dat deze vis het niet gaat redden na dat eindeloze gekloot om hem te kunnen landen. De vis toch terugzetten, met de grote kans dat deze ergens verderop boven komt drijven lijkt me geen goed plan en ik besluit de vis dan maar mee te nemen. Iets wat ik eigenlijk nooit doe en als ik het doe is het vaak met tegenzin. Net als nu, want graag had ik deze prachtige vis verder laten zwemmen. Maargoed het is niet anders en ik geef de vis even later een verlossende klap op de kop. De andere visser heeft wel een plastic tas voor me en ik besluit direct te stoppen met vissen. Snap nog steeds niet waarom het water zo laag staat en kijk vanaf een bankje nog even naar wat passerende schepen. Het heeft toch wel iets, dat sfeertje hier!

Mooi sfeertje om mee af te sluiten

Rond 23:30 sta ik in de keuken om de vis schoon te maken, waar mij nog een onaangename verassing te wachten staat. Een licht verteerde paling van 50cm komt in zijn geheel uit de snoekbaars zetten en de lucht is werkelijk niet te harden. Mijn straf voor het gekloot met deze vis, denk ik dan maar. Nadat de vis in de vriezer verdwijnt kijk ik nog een keer op de getijde site. Dan zie ik dat het vanavond geen laag, maar laag-laag water geweest is. Totaal niet bij stilgestaan en een goede les voor volgende keer. Of niet vissen, of een langer net mee!

Groet,
Volkmar Strikkers

Dus moesten Ben, Roel en ik er zondagochtend ook aan geloven. Helaas konden wij geen van drieën meteen beginnen bij de opening van het seizoen dus moest het nu, een weekje later, maar gaan gebeuren. Zo gezegd zo gedaan en om 04:30 zaten we op het water, lekker rustig en genietend van een mooie zonsopgang. Na een groot stuk van het water, een zandafgraving bij mij in de buurt, te zijn overgestoken begonnen we de hengels op te bouwen. De man twee hengels, 1 dobber-hengel en een verticaal-stok. Als Ben over stuurboord, en Roel en ik over bakboord visten paste dat perfect in de 14-ft Lund.

En daarna begint de grote zoektocht: waar zitten ze vandaag? Met een nieuwe dieptemeter in de boot duurde het even voordat we eindelijk een mooi sonar scherm te zien kregen, maar daarna waren we ready to go. Onder de dobber een visje, en één op de fireball aan de verticaal hengel, en dan gaan proberen. Op de elektromotor verschillende dieptes afvissen, en de andere boten in de gaten houden. Maar wat we ook probeerden, het wilde maar niet echt van de grond komen. Vier meter diep met een grote aasvis, op 6 meter met een kleine of de 8 meter lijn aanhouden met een grote shad…… geen succes. Na een uurtje of twee/drie vissen pakte Ben wel een mooie snoek van 87cm op de dobber. Op die plek was de bodem vrij grillig, en omdat de dobbers diep stonden kwam het geregeld voor dat je vast kwam te zitten. Dat was in eerste instantie ook het idee bij deze vis. De dobber bleef stil liggen en zakte langzaam schuin weg onderwater. Maar ja, ook al zit je vaak vast, je weet maar nooit! Toch maar de beugel open, en ja hoor de dobber liep weg in plaats van op z’n plaats te blijven drijven. Dus snel de slip dichtdraaien, de lijn strak draaien en aanslaan. En het was vis! In deze tijd van het jaar zijn de snoeken erg sterk voor hun lengte, en ook deze snoek van 87cm kon er wat van. Na een korte dril hadden we de snoek bij de boot. We probeerden de dril zo kort mogelijk te houden zodat de snoek zich niet helemaal moe hoeft te vechten. Anders krijgt hij het er erg moeilijk mee bij het terugzetten. Maar deze dril ging goed, snel een fotootje maken en weer terugzetten.  

Ben pakt de eerste mooie snoek!

Er was vis in de boot! Maar de volgende vis liet wederom erg lang op zich wachten. We visten van 04:30 tot 12:00, en moesten Ben om 10:00 weer bij de kant afzetten vanwege andere afspraken. Op het punt staande om de hengels de boot in te halen, en koers te zetten naar de trailerhelling, kwam de tweede vis rond kwart voor tien. Dit keer was ik de gelukkige, en ook had ik de vis op mijn dobberhengel. Deze snoek was iets kleiner, 82cm, maar ook lekker fel. Snel gedrild, snel een foto maken, en de vis weer teruggezet. Na Ben afgezet te hebben gingen Roel en ik weer terug het water op voor de laatste twee uurtjes.

Vissend op dezelfde manier voeren we richting een ander gedeelte van het meer. Na hier ongeveer een uurtje te hebben gevist was het dan zover! Eerst een ‘normale’ aanbeet. Weer op de dobber. Snel de fighting-drag dicht, en aanslaan. Daarbij voelde ik het al. Het voelde niet als een snoek haken, die dan gaat zwemmen, maar als een of andere onbewegelijke boomstam. Het gaf daar beneden gewoon niet mee! Nu kan ik vanwege mijn lichamelijke handicap alleen kracht zetten vanuit mijn romp en schouders. Niet met mijn armen. Maar het was nog nooit voorgekomen dat ik de vis niet van de bodem kon krijgen. Nou ja, dan maar twee armen om de hengel heen slaan en er met mijn volle gewicht aan gaan hangen. Toen gaf ze eindelijk mee, maar nog geen twee tellen later had ze door dat het foute boel was. Ze nam haar eerste sprint. Die joeg meteen flink door de slip heen, dus ik draai de slip beetje bij beetje steeds verder dicht. Maar na de 4^e of de 5^e spurt zat de slip dicht. En nog trok de vis, blijkbaar zonder problemen, de lijn van de spoel af. Op dat moment werden mijn vermoedens bevestigd. Dit was een serieuze vis! Bovenwater, in de boot, ging het er ook heftig aan toe. Al mijn kracht om de vis te stoppen of binnen te drillen moet vanuit mijn schouders komen. En na een kwartier begon ook ik hem wel erg te voelen. Op dat moment kwam mevrouw voor het eerst een kijkje nemen in het oppervlak. 

Een grote schaduw in het oppervlak, ze is groot!

Mooi dacht ik, daar is ze, maar nee. Weer ging ze er vandoor, en nam weer 3 of 4 runs. Uiteindelijk werd het haar toch teveel en gaf ze zich over, maar toen zaten we met een ander probleem. Namelijk met het feit dat we het grote schepnet in de auto hadden gelegd toen we Ben hadden afgezet! Dan vraag je er natuurlijk ook bijna om….. We hadden alleen nog een schepnetje in de boot liggen van krap 50cm doorsnee. Men heeft drie maal scheepsrecht, en inderdaad, bij de derde poging kregen we de snoek in het net. Nu had ik nog maar 1 keer eerder een metersnoek gevangen (van 109cm), en ik had al zo’n donkerbruin vermoeden dat deze daar wel eens overheen zou kunnen gaan. De vis zat niet te diep gehaakt en we konden de haken daarom eenvoudig verwijderen. Toen was het grote moment daar, het meten. In de boot ligt een stuk plexiglas met een meetlat-sticker erop; deze gaat tot 120cm. Met dat we de snoek daar opleggen merken we allebei dat we centimeters te kort gaan komen! De vis steekt er overheen. Allemachtig, een 120+ snoek. De vis stak 1cm over de plank heen, met haar 121cm. 

Ze gaat net van de plak af: 121cm!

Terwijl ik van blijdschap verdoofd en met brandende schouders voor in de boot zit, maakt Roel foto’s van de vis op de plank. Maar ik moest er ook mee op de foto. De enige vraag was: hoe? Ik ben niet in staat om zo’n vis te tillen, dus toen zat er nog maar één ding op. De voorste stoel uit de boot halen, ik gaan liggen en de vis ernaast. Dat leverde wel hele hippe foto’s op. 

Best een leuk koppel en een dikke grijns!

Aan het einde van de fotosessie de vis nog even een kusje gegeven, en haar toen weer voorzichtig te water gelaten. Met een beetje hulp zwom ze ook zo weer op eigen kracht de diepte in. Het was inmiddels een grote chaos in de boot, met hengels en lijnen maar ik zat alleen maar voor in de boot, vooral heel erg blij te zijn! Zojuist had ik mijn snoek PR (die al boven de meter stond) met nog eens 12cm verbeterd naar 121cm. Nu is het PR van Roel, mijn vader, 115cm. Ik was hem dus eindelijk voorbij. Van te voren had hij nog gedreigd: als je een vis groter vangt dan mijn PR, ga je zwemmen mannetje! Nou, na deze vis vond ik het allemaal goed. Ik snap het ook wel want tenslotte is het ook niet makkelijk als jouw PR 6cm lager staat dan die van je 16-jarige puberzoon!

 Geschreven door: Bram Orsel

Om half vijf staan Ben en ik op de trailerhelling. We hebben er zin in. Voor Ben wordt het zijn eerste roofvisdag en relatief vroeg in het seizoen omdat hij normaal eerst de witviscompetitie afmaakt. Maar “moeders” is aardig voor hem geweest en dus kunnen we samen aan de slag. Het zal een pittige dag worden qua weer. De voorspellingen zijn slecht; veel regen en later op de dag veel wind. Een andere reden om vroeg te zijn begonnen. We maken de boot klaar en om een uur of vijf liggen we op de eerste stek. Ook vandaag vissen met een diversiteit aan aas, omdat de vorige keer bleek dat beide soorten succesvol waren. Met name shads deden het goed. Zodra we aan het vissen zijn begint het regenen en soms goed ook. Het gebeurt niet vaak dat ik moet hozen in de boot (de laatste keer was aan het einde van het seizoen met Volkmar) maar nu is het toch echt een paar keer nodig. Wel een mooie dag om mijn nieuwe Goretex pak te testen die ik in de Basspro in Amerika heb gekocht aan het einde van Alligator gar trip! En hij doet het prima!  We slepen de aasvissen over de plek waar Michel en ik succes hadden op snoekbaars, simpelweg omdat ik geloof dat de grote snoekbaarzen in deze tijd van het jaar bij elkaar kunnen liggen. En dat blijkt als snel! Eén van mijn aasvissen wordt gegrepen en na het aanslaan voel ik het bekende “bonken” op de hengeltop. Na een pittige dril komt een grote donkere snoekbaars boven die even later op de meetlat 73cm aangeeft. Schitterend, wat een begin!

Prachtig donkere 70-er

We trollen de plek verder uit en ook het plateau dat er aan grenst. Dat levert geen aanbeten op en we besluiten terug te gaan naar het waypoint van de eerste snoekbaars. De wind is ondertussen flink opgestoken en stuwt veel vuil in de oppervlakte over de stek. Op dat moment krijgt Ben een aanbeet. Jammer genoeg schiet de vis los en gebruiken we het moment om alle lijnen schoon te maken. Op het moment van bovendraaien van het aas ziet Ben een grote snoekbaars zijn aas volgen. Snel proberen we de vis nog te verleiden maar hij is alweer weg. Jammer! Toch is bewezen dat er daar vis op de stek moet liggen dus we zetten door. Ik blijf cirkels varen rond dat waypoint. Ondertussen maak ik mijn gesleepte aasvis weer schoon die soms wel lijkt zich te camoufleren, zoveel groen zit er soms op de lijn. Mijn shad hangt losjes verticaal op de andere hengel. Ik leg de aasvis weer terug in het water en pak mijn shad hengel op. En het is maar goed dat ik hem stevig vastheb; de shad wordt met zoveel geweld gegrepen dat ik er serieus van schrik, mijn hemel, wat een aanbeet. De haak hoef ik niet meer te zetten, deze vis hangt! En hoe! Meters lijn lopen van de spoel en de vis maakt woeste spurts van links naar rechts. Ben draait snel de andere hengels binnen en ik concentreer me op de dril. Het voelt als een snoekbaars maar gezien het geweld begin ik toch te twijfelen of het toch niet een snoek is. Dan laat de vis zich zien in het heldere water. En zelfs op ruim twee meter diep is ze enorm, wat een snoekbaars! Ik roep tegen Ben dat hij het net moet klaar houden omdat ik ook zie dat de vis maar licht gehaakt zit. Ik mag deze niet verspelen! Na een voorzichtige dril komt de vis boven en schuift Ben behendig het net eronder. Mijn hemel, wat een vis! Dit zou wel eens mijn PR kunnen zijn dat tot nog toe op 91,5cm staat! Snel wordt de vis onthaakt en deze keer wil ik gelijk de meetlat erop hebben, ik moet het weten. En jawel, een PR! De vis meet precies 93cm. Ik ben dolgelukkig. Zo vroeg in het seizoen al een PR breken, heerlijk! De vis wordt op de foto gezet en voorzichtig weer teruggezet. Na een kort herstel geeft ze mij nog een mooi souvenir door me met een harde klap nog natter te maken. Wat kan het schelen, de adrenaline giert door mijn lijf en ik ben dolblij. Dit wordt bekrachtigd met een luide “high-five”en een harde “yes”. Maar goed dat er geen huizen in de buurt staan anders waren er zeker mensen wakker geworden van deze twee blije malloten!

Mijn nieuwe PR: 93cm!

Een leuk stel?

We slepen nog een tijdje door op deze plek en ik weet er nog een snoekje vanaf te halen. Opnieuw hetzelfde kleinere maatje, net als de dag ervoor met Michel. Daarna verplaatsen we naar een ander talud. Ook hier een klein snoekje en opnieuw een losser voor Ben. De wind wordt echter te hard nu om mijn boot nog onder controle te houden. Ik besluit een andere plek in de luwte te proberen, een beetje een gok maar eigenlijk nog de enige plek op deze plas waar we terecht kunnen. Toch krijgen we hier veel beet. Ik vang er in korte tijd twee snoekjes en Ben landt ook zijn eerste snoek, opnieuw na een paar lossers. Het is zuur voor hem, alles wat hij doet is goed maar het lijkt gewoon vandaag niet te lukken voor hem. Terwijl we op deze plek liggen strijkt er verder op het meer een groep aalscholvers neer. Honderden vogels vissen op linie in korte tijd door het halve meer heen. Het is een spectaculair gezicht maar ik probeer even niet te denken aan wat er nu onder water gebeurt. Dit moet verschrikkelijk zijn, een slachtpartij. De vogels zijn zeker een half uur aan het jagen voordat ze weer verder gaan, op zoek naar een nieuwe plek voor een slachtpartij…….

Ravage onder water

 Nadat we deze plek hebben uitgevist overleggen we wat te doen. Eigenlijk zijn we klaar op deze plas door de onhandige wind maar wij zijn nog niet klaar met vissen! We besluiten de laatste uurtjes uit te vissen op een andere plasje in de buurt. Het is even varen maar daar hebben we in ieder geval het voordeel van de luwte hetgeen ik had ingeschat via mijn waterkaart in mijn GPS.

Daar aangekomen slepen we een bekende rand af en volgen er al snel aanbeten. Opnieuw zijn het kleine snoekjes hetgeen we zien aan de afdrukken op de aasvis en aan degene die we vangen. De grote snoeken hebben we nog steeds niet gevonden. Om een uur of vijf besluiten we er een eind aan te maken. We hebben heerlijk gevist ondanks het slechte weer en de wind. En we zijn erin geslaagd opnieuw “op de vis” te komen.

En mijn dag is natuurlijk helemaal goed, dat was ‘ie in de ochtend al met die prachtige snoekbaars!

John Smit

Bij zo’n opstart in een nieuw seizoen is het altijd even lastig om de strategie van de dag te bepalen. Je weet immers niet goed wat het op dat moment “doet”. Je bent als het ware uit je ritme. Om hier zo snel mogelijk weer in te komen hebben we besloten de dag in te vullen met het relatief snel van plaats verwisselen om zoveel mogelijk stekken te proberen en te vissen met verschillende technieken. Het voordeel is dat je dan alle opties bij je hebt om te kunnen “schakelen”, het nadeel is dat je een complete afdeling roofvis van een hengelsportwinkel aan boord hebt. De spullen aan boord goed organiseren is dan een voorwaarde en de boot van Michel leent zich daar uitstekend voor. Wat ook belangrijk is is om het weer de dagen voor de vistrip te volgen en dan met name de windrichting. Dit geeft een gevoel over de stroming in het water en waar de wind op de kant heeft gestaan. Hier is het water vaak zuurstofrijker en trekt meer vis aan. Eigenlijk kun je daar altijd goed roofvis verwachten. Daarnaast schatten we in dat door het koude voorjaar de vis laat afgepaaid is waardoor we denken dat de kans groot is dat de vis nog ondiep ligt. Kortom: een aanvalsplan voor het water waarop je wilt gaan vissen!

De eerste stek die we kiezen is een langgerekt talud met ongeveer 2,5 meter bovenop en 7 meter water onderaan. En behoorlijk steil. Dit talud beginnen we te vissen met gesleepte aasvissen; een grote aasvis onder een dobber ongeveer 1 tot1,5 meter boven de bodem, een kleinere aasvis op een fireball jig strak tegen de bodem aan. Op deze wijze hopen we ook nog iets te gaan snappen over de “smaakvoorkeur” van dit moment. Dit levert al vrij snel de eerste vis op. Mijn fireball jig wordt gegrepen en een klein snoekje doet dapper zijn best om weer weg te komen. Altijd leuk, zo’n snelle eerste vis en nadat deze weer in het water is onthaakt vervolgen we onze weg. Na twee keer heen en terug over dit talud te zijn gegaan en verder geen aanbeten hebben gekregen schuiven we door naar de volgende plek. Iets dieper water op een licht aflopende helling van 2 naar 3,5 meter over een afstand van ongeveer 30 meter. Hiervan weten we dat er regelmatig grote snoekbaars overheen schuift. Eén aasvis wordt hier strak tegen de bodem aan gepresenteerd en met de andere hengel besluiten we een ongeveer 7inch grote Relax shad werpen te gooien, van diep naar ondiep met kleine tikjes terugvissend. Ik mag de nieuwe hengel van Michel even proberen en werp met een sierlijke boog de shad een aantal keren naar het diepere. Bij de vijfde worp voel ik tijdens het afzinken (!) een korte tik. De shad is opgevangen en ik hijs snel aan. Een lomp gewicht vertelt me dat er een hangt en als dan ook de slip begint te lopen weet ik dat het een goede is. Een pittige dril volgt en een grote snoekbaars laat zich even later zien in het heldere water. De prachtige vis meet 77cm en blij ga ik met deze vis op de foto.

77cm snoekbaars op een Relax shad, heerlijk!

We blijven nog even op deze plek hangen en Michel weet even later ook een vis te haken, uiteraard op zijn eigen hengel nu met dezelfde Relax shad. Opnieuw komt een prachtige snoekbaars boven en deze meet 73cm. Wat een lekker begin van de dag!

Prachtig donkere 70'er voor Michel

We varen de plek nog een paar keer rond en drie kwartier later wordt mijn grote aasvis gegrepen. Een woeste dril volgt en na een tijdje laat zich een prachtige snoek zien. Zou dit gelijk mijn eerste metersnoek worden? De vis wordt snel onthaakt en gefotografeerd en daarna gemeten. En hoe ik mijn best ook doe, we komen niet verder dan 99cm…… Toch prachtig en de vis gaat snel weer terug.

Nèt niet een meter....wel prachtige vis

Deze vis en de vissen die we al hadden opgeteld met drie aanbeten die we niet verzilveren betekent in ieder geval dat dit een aanpak is die hier werkt. Hierna wordt het stil op deze plek en gaan we door naar de volgende stek.

Deze volgende stek is een plateau met weinig water (1-2 meter diep) die grenst aan een heel diep gedeelte. Hier is het altijd een gok. De vis ligt of op het plateau, of niet. Nadat we hier een keer of vier overheen zijn geschoven met dezelfde technieken en geen aanbeet gehad te hebben besluiten we eerst maar eens te gaan lunchen. De tijd gaat toch altijd weer sneller dan je denkt en de maag knort! Ook dit seizoen gaan we verder met onze traditionele “shore-lunch”. Dat is ons goed gaan bevallen. Gewoon even stoppen met vissen, lekker eten en ideeën opdoen voor de middag. Ondertussen is ook de zon heerlijk gaan schijnen en zitten we echt te genieten van deze visdag die toch nog toe heel goed verloopt. We hebben besloten eerst verder te gaan met trollen van kunstaas. Deze manier levert soms snel informatie op waar de vis zit omdat je simpelweg sneller grotere afstanden overbrugt dan slepend. We kiezen een combinatie van rubber (Bulldawg), ratelpluggen (screaming devils) en de bekende Rapala Super Shad rap in baarskleur. Zo trollen we een groot gedeelte van het water af, langs de oevers, over de plateaus en over de randen van de ons bekende taluds. Het levert alleen helemaal niets op hetgeen ons nogal verbaast. Zou de vis met het zonlicht in het heldere water misschien dieper zijn gaan liggen? We besluiten een laatste plek te proberen waar een heel steil talud de scheiding vormt tussen diep en ondiep water, opnieuw met aasvissen en shads. Hier kunnen we snel beide dieptes afvissen. Op dit talud weet Michel op de shad nog twee snoeken te haken en vang ik een snoekbaars van 65cm die mijn aasvis had gegrepen. Ook missen we hier nog een aantal aanbeten; de vis laat de aasvis simpelweg weer los kort na de eerste run. De aanbeten komen hier wel weer voornamelijk op de ondiepe kant van het talud.

We besluiten er hier mee op te houden voor vandaag. Met meer dan 10 aanbeten en 7 vissen in de boot zijn we tevreden. En al helemaal omdat er een mooie snoek en twee zeventiger snoekbaarzen tussen zaten. Uiteindelijk hebben we door te blijven schakelen die vissen gevangen en dat geeft een heerlijk voldaan gevoel. Het smaakt naar meer. Bijvoorbeeld van een grote snoekdame die we vandaag niet hebben gezien; daar gaan we ons de volgende keer maar weer eens op concentreren!

Doorgaans vis ik op een kanaal om her en der de nodige snoekbaarzen bij elkaar te sprokkelen. Het slag vissen dat ik daar vang ligt zo rond de 55 cm en deze bevis ik met een parabolische verticaalhengel en een molen met 8 ponds dyneema. Dezelfde setup gebruikte ik ook op het meer; de vissen die ik daar haakte werden echter te vaak gelost. Op de een of andere manier werd de haak niet goed gezet bij de grotere kastelen. Het begon me te dagen dat het hier groffer moest. Een vismaat deed vaak al wat lacherig als ik met mijn speelgoedhengeltjes aan kwam zetten. Ik besloot een verandering in te zetten. Vandaag vis ik met een stevige spinhengel van 285 cm in de steun en in de hand een strakke verticaal hengel; beide hengels zijn voorzien van molens met 25 ponds dyneema. Het voordeel van een wat langere steunhengel is ook dat de shad een beter actie heeft; door bewegingen in de boot of door golven krijgt de shad een grotere uitslag met een langere hengel.

Gistermiddag was het hele meer ijsvrij maar aangekomen bij de helling bleek dat nog het nodige ijs gebroken moest worden om op het meer te kunnen komen. De thermometer stond vanochtend op -7,2 graden en het was windstil geweest. Dit had ertoe geleid dat praktisch het hele meer was voorzien van een dun laagje ijs. We wisten te traileren bij een zijvaart van het meer, het slootje naar het meer toe was ijsvrij omdat het stroomde.

Even een alternatieve route naar de visgronden zoeken.......

Bij het meer aangekomen was alleen de monding ijsvrij, een opening van 100 bij 150 meter. We waren dus genoodzaakt om daar te vissen. Stapvoets sleepten we onze rondjes langs de ijsrand met de shads op een diepte van 1 a 1,5 meter, windstil in de zon met het meer als een spiegel. Het bleef stevig vriezen en het zag er niet naar uit dat het meer bevisbaar zou worden. Op een gegeven moment zag ik voor de boot een rimpeling onder de ijsrand, geen kolk maar zeker activiteit van een vis. Toen we er langs voeren leek de shad aan de steunhengel vast te lopen. Snel contact zoeken maakte dat ik voelde toch vast te zitten aan iets dat bewoog. Na het aanslaan en een pittige dril kwam een geweldige snoek al snel boven. De vis was volledig over de shad geschoven en bleek met de staartdreg in de kieuwboog gehaakt te zijn. De vis bloedde hierdoor behoorlijk maar kon snel onthaakt worden en is gelijk zonder foto gemaakt te hebben terug gezet. Niet mijn grootste snoek maar wel één van de dikste snoeken die ik ooit gezien heb. Ik heb er goede hoop op dat deze vis het zal overleven. We vermoeden dat de gevangen snoek kort daarvoor vlak onder de ijsrand lag op te warmen in de zon.

Ik vis met een 6” kopyto River shad (bovenste shad van foto) met een speciale loodkop die ik jaren geleden eens gekocht heb. Doordat de kop zo licht is had ik er vaak last van dat shads om hun as gingen draaien maar omdat het vandaag windstil was konden we heel traag vissen en bleek het een uitstekende combinatie met juist dit type shad.

Super combinatie voor traag en ondiep vissen

Bij gebrek aan wind bleef het dunne ijslaagje intact; de vangdrang was echter groot en we wilden toch meer plekken proberen te bereiken en besloten dus door het ijs het meer op de varen. Na twee kilometer door het ijs gevaren te hebben kwamen we op de stek en door daar wat rondjes te varen en golven te maken ontstond er gelukkig een ijsvrije plek. Ook een lichte kabbel die op kwam zetten in combinatie met de zon die bleef schijnen hielpen hierbij. Al snel haakte ik hier een mooie snoekbaars in de rug maar op het moment van het scheppen zat deze blijkbaar te lichtjes gehaakt en wist te ontkomen. Op deze snoekbaars hotspot besloot ik er toch nog even een iets kleinere shad aan te doen (onderste van foto). Hierop kreeg ik de tweede aanbeet van de dag, een minimaal tikje, en bij het heffen van de hengel een lomp gewicht. Een prachtige snoekbaars ging al snel met mij op de foto. Het zwaardere materiaal leverde dus nu een 100% score!

Mijn aangeaste techniek werkt!

Mijn lering is dus dat het vertrouwen in het aas waar je mee vist en het materiaal dat je gebruikt van wezenlijk belang is. Zodra je ook maar enige twijfel hebt bij je aaskeuze zul je minder gaan vangen is mijn ervaring en is het dus de moeite om de zaken bij te stellen. Na deze visdag werd het me maar weer eens duidelijk dat alle details moeten kloppen bij deze manier van vissen.