We hakken de knoop door en gaan voor een grote rivierplas. Gericht op snoekbaars dus, alhoewel er ook best een dikke snoek te vangen is. De omstandigheden zijn niet super. Hoog en troebel water, maar veel betere alternatieven hebben we niet.

Als we iets na achten bij de helling aankomen is het druk. Erg druk! Er zijn al een paar boten op het water en terwijl wij de spullen klaarmaken blijven er maar auto’s met boten aan komen rijden. Je zou bijna denken dat er zeer goed gevangen wordt!

Eenmaal op de plas zoeken we de taluds op en kan het peuteren beginnen. Op de bijhengel een middelmaat kolblei, op de handhengel een flinke shad. Het mag allemaal best opvallen in dit strontbruine water. Meer dan 15cm doorzicht is er gewoon niet, al zal dat op diepte misschien iets meer zijn.

Weinig vis op de dieptemeter, sowieso geen scholen en dat maakt het vissen moeilijk. Als de witvis zo verspreid ligt, dan de snoekbaarzen waarschijnlijk ook. Langzaam vult de plas zich met visboten. Niet normaal wat er zo even aan kapitaal voorbij komt. Om ons heen zien we constant brasems springen, een vreemde gewaarwording zo eind januari! Zou alle witvis dan hoog in het water liggen? Zien we daarom nergens vis op de visvinder?

Halverwege de ochtend komt er vanaf de rivier een grote grijze deken opzetten. Huh? Mist! En niet een beetje ook. De gevoelstemperatuur keldert, net als het zicht. Met een meter of 30 is het echt wel gebeurd nu. We besluiten te verkassen naar een helderder deel van de plas. Zonder GPS een onmogelijke opgave, gelukkig heb ik een paar waypoints en vaartracks staan. Maar ook nu is voorzichtigheid geboden. Als we echter ook hier geen vis tegenkomen stel ik voor om er een punt achter te zetten en te verkassen. Als we dat willen doen moeten we het nu doen, anders is er geen tijd meer.

Laten we in ieder geval de zon opzoeken, daar stemt André direct mee in. Bij de helling worden nog steeds boten klaargemaakt om het water op te gaan. 22 Trailers tel ik bij de helling, verderop staan er nog meer. Het lijkt wel een wedstrijd! Wij ruimen snel alles op en stappen weer in de auto. Het is dik drie kwartier rijden naar de volgende stek, maar daar hebben we in ieder geval wel vertrouwen in. Zonder vertrouwen vang je zelden wat, dus gaan met die banaan. Broodje, kop soep en tot onze vreugde rijden we na een kwartier al definitief de mist uit.

Als we bij de 2e stek uit de auto stappen verbazen we ons over de heerlijke temperatuur. Die ligt gevoelsmatig zeker 10 graden hoger hier! We maken opnieuw de boot klaar en rollen hem van de trailer. Op de eerste stek aangekomen direct grote scholen witvis, dat vist direct een stuk fijner! Ook al volgen er niet direct aanbeten, je weet in ieder geval dat je op de juiste plek vist!

Toch lijkt het er niet op dat ons een vis gegund is vandaag. Want hoe en waar we ook vissen, elke vorm van actie blijft uit. Ik probeer er vrede mee te sluiten. Het is werkelijk genieten in het winterzonnetje, de grote watervlakte is spiegelglad en tig soorten vogels passeren ons zichtveld.

Dan, na een paar witvisschampschoten (leuk scrabblewoord) lijkt mijn shad toch echt opgetild te worden. Ik sla hard aan maar voel helaas direct dat de haak niet gezet is. Hmm, was dit er dan toch zowaar één? Een klein kwartier later veert André, inclusief kromme hengel, op van zijn stoel. “Wat een beuk!” Hoor ik hem roepen. In de diepte stompt een mooie snoekbaars er lustig op los. Even later ligt de sterke vis in het grote schepnet. Geen risico’s nu.

André is terecht gelukkig met deze fraaie snoekbaars. Er was heel wat voor nodig vandaag om wat dan ook tot aanbijten te verleiden. We schieten snel een paar platen en daarna mag deze fraaie 70-plusser weer terug naar de jachtgronden.

Toch nog!

Sterke vis

Met gesterkt vertrouwen vissen we verder. Zit er dan toch nog een mooie eindscore in zo tegen het eind van de middag? Niets is minder waar. Tot in de schemering vissen we door zonder enig teken van leven. Het betekend voor mij een keiharde blank, met slechte vooruitzichten voor wat betreft de komende weekenden. Dat steekt, maar meer zat er gewoon niet in vandaag. Beide blij met die ene fraaie snoekbaars ruimen we de spullen weer op en keren huiswaarts. Benieuwd wanneer we weer kunnen…

Groet,
Volkmar Strikkers

De eerste visdag vindt plaats op 13 Juni. Nadat ik Judith af zet bij een vriendin, ze gaan een midweek naar Londen, rij ik door naar de trailerhelling. Een dag met Michel een groot en onbekend water op. Shadvissen, en dan vooral werpend, lijkt hier het meest voor de hand liggend en al binnen het uur mag Michel poseren met een fraaie vis. Dat belooft wat!

Vlotte start

We vissen verder maar de vlotte start bleek een valse voorbode. Het blijft uren stil en de snoeken lijken wel van de aardbodem verdwenen. We trollen en werpen, vooral ook zoekende naar interessante stekken. Liefst plantenbedden, maar die vinden we in eerste instantie niet. Als we tegen de avond dan uiteindelijk een groot wierbed vinden met diep water ernaast, haak ik een bak van een snoek op een 9″ Fox shad. Ik sla mijn jerkbaithengel werkelijk hoepeltje rond maar na één flinke kopstoot is het weer gedaan… Sjuus… Dat was overduidelijk een gigant!

Met de I-pilot rustig sturend vissen we de diepe kuil verder af. De hele dag hangt er al een magnum bulldawg onder de boot. Nu liggen we bijna stil als ik plots de ratel hoor gieren. Ik duik op de zwaar bonkende hengel en hijs aan op wat opnieuw een zeer grote snoek blijkt te zijn. Mega kolk en gelijk vol gas de diepte in. Recht onder de boot blijft ze hangen, geen beweging in te krijgen. Dan begint een stevig potje kopschudden en… los… Ik moet er even gaan zitten. Twee giganten in een half uurtje, wat een topdag had kunnen zijn eindigt in mineur. We krijgen geen tik meer die avond, helaas…

De week erna kom ik aan het einde van mijn afstudeerperiode. Nadat ik mijn eindpresentatie houd bij Vuyk Engineering Rotterdam stap ik snel in de trein. Jan Willem komt een weekend over en ondanks de barre weersvoorspellingen besluiten we er vol voor te gaan. Wel moet ik eerst nog even aan de knutsel, de spiegel van mijn boot blijkt namelijk vol water te staan en daar wordt hij niet bepaald beter van… Ik kit wat loosgaatjes dicht, de spiegel moet immers leeg, en hoop op het beste… Helaas, de boot ligt de volgende morgen direct weer vol…

Die dag is echter wel een mooie. Met windkracht 7 is het buffelen geblazen maar gelukkig laat de vis ook met enige regelmaat van zich horen. Tot 16:00 uur althans, want daarna krijgen we geen stootje meer. Vooral de cola kleurige bulldawg is erg in trek en wint het van de jerkbaits, die sowieso al vrij moeilijk te vissen zijn bij driftsnelheden van 2,5-3 km/h. Zelfs de driftzak kan ons niet meer helpen nu!

Welkome verassing op de 9" Bulldawg!

De gids lokt, de gast vangt...

Mooie dikke 80-er

Bovenstaande vis kent een grappig verhaal, vlak voor de boot mist ze mijn bulldawg, waarna Jan Willem vakkundig zijn Flatboy naast de boot stil laat vallen. Nog voordat ik met mijn ogen kan knippen knalt de vis er vol bovenop en mag even later poseren. Een waarschijnlijk kuiken of rat was de jerkbait al voor gegaan.

Onder deze zware omstandigheden telt elke vis dubbel!

De enige vis die die dag voor de aasvis kiest is wel direct de grootste van het weekend. Een meter plus één maar niet direct moeders mooiste. Wel een sterke vis die de Casting Corner goed doet buigen.

Niet moeders mooiste, maar wel de grootste van het weekend

Playing hard to get!

Een spectaculare vis was ook deze hierboven. Weer wordt mijn bulldawg bij het uit het water trekken op een haar na gemist. Ook deze keer ligt Jan Willems jerkbait in een split second naast de boot, maar er volgt geen reactie. Dan, wanneer Jan Willem zijn jerkbait uit het water trekt, vlamt de vis er vol onderdoor. Nu is het mijn bulldawg die direct naast de boot ligt en ik draai een stuk of 5 ‘figure eigths’. De vis lijkt gevlogen en ik maak me klaar voor een nieuwe worp, trek de bulldawg uit het water en… De vis komt er vol achteraan om hem in de lucht alsnog te grijpen. Geweldige aanbeet en een prachtige snoek!

De tweede dag zijn de omstandigheden hels. Vijfenzeventig millimeter regen in de boot en constant windkracht 7, met vlagen tot 8. Ik werk me suf om de boot onder controle te houden en van echt scherp vissen is geen sprake. ‘s Ochtends vroeg vangt Jan Willem een visje, tussen de middag missen we beide kort achter elkaar een beuk op groot rubber. Voor mij lijkt de dag zonder vangst te gaan eindigen, totdat ik tegen vieren alsnog een mooie vis haak op weer die cola kleurige bulldawg. Het beste aasje van het weekend! Bovendien een vis die erg veel voldoening met zich mee brengt gezien de hoge inzet!

Bij het sluiten van de markt toch nog een knappe vis!

De eerstvolgende visdagen worden alsmaar taaier. Twee avonden langs de rivier leveren geen enkele vorm van actie op. Het lijkt wel uitgestorven en ook de normaal reeds aanwezige plantenbedden ontbreken grotendeels… Drie dagen op groot water brengen wat visjes in de boot, maar het is allesbehalve wild. Samen met Ate, moderator van het roofvisforum, vis ik een dag op kraakhelder water. Kunstaas willen ze niet zo graag, maar op aasvissen krijgen we nog een paar aanbeten. Mijn nieuwe onderwatercamera komt deze dag goed van pas. Zowel onder, als boven water trouwens…

Kraakhelder water...

Met beide 2 vissen, waarvan 3 erg klein lijkt het wederom een matige dag te worden, totdat in de avond mijn dobber met bruut geweld mee gesleurd wordt. Gezien het kleine formaat aasvis besluit ik direct te slaan op wat er uit ziet als een grote snoek. Dan gaat alles mis! Nog voor ik de snoek voel wordt de lijn zo doorgesneden. Wat krijgen we nou?! Voor de tweede keer deze maand moet ik er echt even bij gaan zitten. Zuurder wordt het niet! Ik begrijp er ook geen snars van met in totaal ruim zestig centimeter staaldraad! Enige verklaring kan zijn dat de snoek de aasvis zo hard van onderen gepakt heeft dat deze de gehele onderlijn heeft slap gezwommen… Balen, ontzettend balen…

Dan is het zo ver, mijn afstudeerpresentatie op school en hij loopt als een trein. Met een prachtige 8 rond ik mijn studie HBO Scheepsbouwkunde af en mag mij vanaf nu dus ingenieur noemen. Een contract had ik al liggen bij Peters Shipyards, dus ook qua directe toekomst ziet het er allemaal gunstig uit. Dan alleen nog huisvesting, samen met Judith ben ik al maanden op zoek naar een huis. Plots is daar die mogelijkheid, een bovenwoning in de binnenstad. Ondanks de hoge huurprijs besluiten we er maar voor te gaan, veel andere opties zijn er niet en dit bevalt gewoon goed…

…Betekend echter wel dat mijn twee weken ’visvakantie’, voordat ik begin met werken, in rook op gaan. Geklust wordt er tot in de late uurtjes en terwijl ik dit schrijf hopen we de laatste dingetjes af te ronden en dan eindelijk samen te gaan wonen. Grote veranderingen dus, maar zeker positief!

Twee weekenden wordt er niet gevist en dat bevalt me eigenlijk helemaal niets… Ook de boot blijft problemen geven en ik moet er een beste sloot kit en epoxy tegenaan smeren om hem weer waterdicht te krijgen. Overuidelijk een tijdelijke oplossing, want die kit zal het geen jaren vol gaan houden… Na tien jaar trouwe dienst toch  erg vervelend, maar hij kan er weer tegen. Voorlopig…

Op maandag bel ik Hendrik Jan of we er niet even een avondje op uit kunnen. Even die verflucht uit de neus spoelen met frisse lucht. Therapie, kun je ook wel stellen… Opties worden besproken en we besluiten een poging te doen op de meerval. Nog steeds was het me maar niet gelukt om er één te landen, hoewel ik er al wel een aantal heb mogen aanvoelen aan de andere kant van de lijn. Deze avond gebeurd het dan eindelijk en er gaat, al na een half uur, een ‘snor’ aan de wormen hangen. Stevig potje touwtrekken en dan ligt ze klaar. Hebbes!

Tussen het klussen door dan toch eindelijk die eerste meerval!

Ik blijf ze oerlelijk vinden, maar daarom niet minder mooi...

Met 120cm nog niet bepaald een reus maar aan de andere kant geeft dat nog een goede meter ruimte tot verbetering, elk nadeel heb ze voordeel was het toch? :)

Zo, dat was het wel voor de afgelopen maand. Ik hoop er de komende weken weer tegenaan te kunnen. Afgelopen weekend genoeg sms-jes gehad van een aantal sadistische Dutchanglers om het visvuur weer flink aan te wakkeren, dus er moeten nodig want monden gesnoerd worden de komende weekenden…

Groet,
Volkmar Strikkers

De avond begint traag, het duurt lang voordat ik de eerste beet krijg (een komkommer op een geworpen shadje) en we vissen langzaam terug vanaf een bovenstrooms gelegen stuk rivier naar de trailerhelling.

Nog een paar goede kribjes uitwerpen en dan het schemerdonker invissen voor de ingang van een haven. Daar komt dan meestal wel een visje uit.

Als we een kribje uitwerpen waar ik wel eens een paar keer barbeel heb gevangen op kunstaas zie ik Synco na een paar worpen aanslaan na een ‘aparte’ aanbeet. Het is dan 20:45 en wat er ook aan zijn shad is gaan hangen het lijkt groot te zijn want met donderend geweld speert het de krib uit en de stroming in.

Ik kijk het even aan maar na 30 seconden is de helft van de 100 meter die op het 1000 molentje staan wel verdwenen en aangezien het er niet naar uitziet dat de run gaat stoppen dus snel het anker lichten en erachteraan. Dit is zo’n vis die je vanaf de kant of vanuit een vast punt niet gaat vangen zo is meteen wel duidelijk

In eerste instantie zijn ‘karper’ ‘barbeel’ ‘meerval’ de possible suspects maar na een half uur zijn we het er wel over eens… er hangt een dikke meerval aan het spro verticaal stokje.

Nog vol goede moed

De vis blijft diep en zwemt met de zo kenmerkende kikkervis slag zwaar en diep over de bodem. Synco weet absoluut geen indruk te maken op de vis wat ook lastig zal worden met een 30/100 FC onderlijntje en 10/100 powerpro.

De kilometerborden op de rivier gijden langs ons heen en de tijd tikt door. Ik film wat, maar ja het filmen van een kromme hengel en een tikkende slip is na een half uur ook niet lollig meer. Komt nog bij dat we een dik uur in de wedstrijd nog absoluut niet het idee hebben dat we vorderingen maken.

Om circa 22:30 duikt de vis een krib in om daar op de bodem te gaan liggen. Flink druk zettend door de molenslip te blokkeren weet Synco de vis met regelmaat een meter omhoog te krijgen maar met evenzoveel gemak gaat de vis weer naar beneden. Ik schiet wat foto’s van het signaal van de vis die op de dieptemeter en op de Side Imaging met regelmaat zichbaar is.

Zo dichtbij en toch zo ver weg

De hele gang van zaken tot nu toe geeft maar weer aan dat er een ondergrens is aan hoe licht je materiaal kan zijn als je op grote vis gaat vissen… met dit speelgoed maak je op een stromende rivier in ieder geval geen indruk op een meerval.

Geen centimeter van de plek af te krijgen

Als we een uur ! in de krib hebben gelegen en een uur lang vruchteloos hebben liggen touwtrekken waarbij de meerval ook nog een deel van zijn maaginhoud uitkotst, vindt de meerval het wel mooi geweest. Langzaam cruisend door de stroomnaad gaan we weer verder stroomafwaarts als ik het ‘geplof’ van een vrachtschip aan hoor komen. Niet echt een droomscenario wat mij betreft, een meerval die tamelijk ongecontroleerd richting midden van de rivier gaat en een tegemoetkomend vrachtschip op een inmiddels donkere rivier….

Buigen of barsten dus en ik zet de motor in zijn achteruit en duik een kribvak in terwijl Synco de vis achter zich aan trekt. Alles gaat goed en in het kribvak zie ik dat het behoorlijk ondiep is, ca 1 meter. Zou mooi zijn als we de vis hier over de taludrand kunnen krijgen dan kunnen we haar hier misschien ‘beachen’. Vruchteloos proberen we dit enkele minuten wanneer de vis wederom de stroming induikt.

Beiden hebben we geen idee hoe groot de vis is die eraan hangt en er zijn dan ook 2 scenario’s, ofwel we hebben er een monster aanhangen ofwel de vis is vals gehaakt. Dat laatste lijkt overigens niet het geval aangezien de vis vrij recht onder de hengel blijft en je ook de zwembewegingen goed ziet in de lijn die door het water snijdt. Ook zeilt de vis niet weg zoals je vaak ziet bij vals gehaakt vissen. Wat gelukkig wel opvalt is dat de runs steeds korter worden en we ook vaker wat luchtbellen zien die overduidelijk van vriend siluris afkomstig zijn.

Verder drijvend richting Zwolle zet Synco nog een paar keer maximaal druk en rond 23:45 zien we de eerste glimp van de vis…. het is een meerval van ca 1,40 à 1,50 die de hoofdhaak van de shad in de zijkant heeft net achter de kop. Toch een vals gehaakte vis dus.

Met een handschoen aan doe ik een greep richting vis maar deze peert er meteen weer vandoor. Op de kop tikken wil ik in principe zo min mogelijk doen omdat elke run die volgt door de stromingsdruk gewoon weer minimaal 5 minuten duurt. Het plan is dus grijpen en handworstelen deze vis.

Na enkele minuten zien we de vis weer die bij een poging om haar te grijpen er weer van tussen gaat. Als de vis voor de derde keer boven komt raak ik haar even aan aan de zijkant van de kop, hopend om een duim achter de kaakrand te krijgen maar daar is ze niet van gediend en bij de run die ze daar neemt zie ik opeens de hengel terugveren. De lijn is gebroken net boven de molen, we zien zo snel niet waarom maar waarschijnlijk door overbelasting o.i.d.

Ik kijk op mijn horloge en zie dat het na middernacht is. Blij zijn we dat we de vis gezien hebben anders hou je toch altijd het idee dat je een monster verspeelt hebt maar wel jammer dat er geen foto van de vis is.

Om 01:00 duik ik moe in mijn bed met het vooruitzicht dat de wekker weer vroeg zal gaan. Dat is dan wel jammer, maar ik had het niet willen missen

Ondanks dat we redelijk gaar zijn na de toch best wel lange reis naar Soroya van in totaal 15 uur (vooral van het doorbrengen van de nacht op een verder uitgestorven vliegveld in Tromso zijn we niet veel frisser geworden) willen we zo snel mogelijk vissen. De weersvoorspellingen zijn niet bijzonder goed voor het komend week. Afgelopen week was het de hele week prachtig weer met weinig wind en een zonnetje. Het lijkt het echter op dat wij het minder gaan treffen de week. Het onder reizende sportvissers inmiddels legandarische “you should have been here last week” schiet wederom door mijn gedachten. En dat terwijl het in Nederland op dit moment prachtige weer en 25 graden Celsius is. Heb ik dat…

Aangekomen in het huisje, dat er voortreffelijk uitziet, en na de inspectie van de boten beginnen we meteen onze spullen klaar te maken. Er moet immers gevist worden! Om 11 uur zijn we zover dat we kunnen uitvaren. Onze aluminium console boten (lompsterk gebouwd uit 6 mm zeewaardig aluminium) zijn voorzien van respectievelijk 50 en 60PK buitenboord motoren. Goed voor een topsnelheid van zo’n 45 kilometer per uur. De boten zijn voorzien van een Garmin visvinder/GPS.

 Vandaag vis ik met Adriaan en Henk, terwijl, John, Hendrik-Jan en Vloon vandaag in de andere boot zitten. We vissen dus met drie man per boot wat prima te doen is. Adriaan en Henk waren al eerder in Soroya en weten dus de weg. Adriaan, vandaag de schipper, stuurt de boot dan ook direct naar een stek waar hij in het verleden al eerder succes boekte. Het betreft een groot plateau nog gelegen in het Fjord waar de diepte tussen de 45 en 50 meter diepte bedraagt.

De kabeljauw visserij op Soroya bestaat voornamelijk uit het driftend vissen met grote shads en pilkers van 100-300 gram, afhankelijk van de omstandigheden en het materiaal. Uit Nederland hebben we 2 driftzakken meegenomen voor onze boten zodat we de drift beter kunnen controleren. Dit om maar zo licht mogelijk te kunnen vissen.

Ik kies vandaag als eerste voor een Sandeel van Savage Gear welke ik tegenkwam in de winkel van Eddy Mares met een loodkop van 150 gram. Ik vis deze aan een lichte Abu Lofoten hengel voorzien van Shimano Spheros 3000 molen, gevuld met 15/00 gele Power Pro. Vrij licht materiaal dus om optimale sport te kunnen beleven aan het vangen van hopelijk grote vissen.

Vol verwachting laten we onze aasjes (Henk en Adriaan vissen met Cutbaits van Savage Gear) zakken naar de bodem waar we ze boven de bodem hun kunstje laten doen. Vissen op kabeljauw op Soroya is eigenlijk een soort van snoekbaarsvissen, maar dan een flinke slag zwaarder, zo heb ik me laten vertellen. Zo driften we vele meters over het plateau. Aanbeten blijven het eerste half uur echter uit. Totdat tijdens het jiggen mijn lijn ineens slap valt. Ik weet wat dit betekent en sla aan. Hangen! De vis aan de andere kant hangt er redelijk zwaar aan maar doet verder niet veel. Ik kan de vis vervolgens gemakkelijk binnenpompen. Wat zou het zijn? Eenmaal aan de oppervlakte blijkt dat de eerste vis van deze Soroya trip een Lom. Volgens Adriaan en Henk nou niet iets om bepaald trots op te zijn. Nou ja, in ieder geval actie, denk ik bij mezelf.

10 minuten later is het Adriaan die ineens aanslaat en even later de eerste, niet al te grote kabeljauw aan boord kan tillen. Verder gebeurt er echter bar weinig en we besluiten dan ook te verkassen naar een andere plek. Ook daar gebeurt er in eerste instantie weinig. Totdat ik een tik op mijn hengel krijg en ik de haak kan zetten op een vis. Deze schiet echter meteen los en ik laat mijn shad dan ook weer naar de bodem, zakken. Bijna meteen krijg ik weer beet en weer sla ik aan. Deze zit wel goed vast. En hoe! De vis trekt meteen een aantal meters lijn van mijn Spheros, die het uitkraait van plezier. Omdat ik nog maar een keer eerder op kabeljauw viste en dus geen vergelijking kan maken, vind ik het moeilijk een inschatting te maken van de grootte van de vis. De vis hangt er echter erg zwaar op en mijn licthte hengel staat in een prachtige curve. De vis laat zicht zwaar omhoog pompen waarbij deze af toe lijn neemt. Lange uitvallen doet deze echter niet meer. Volgens Adriaan en Henk, doorgewinterde kabeljauw vissers, is dit echter zeker een “meter-kabeljauw”. Dit horende word ik steeds enthousiaster en nieuwsgieriger. Na 10 minuten zie ik een witte vlek onder de boot verschijnen. Even later ligt er een prachtige dikke kabeljauw in de oppervlakte. Henk tilt deze d.m.v. de kieuwgreep uit het water. Yes! Wat een schitterend beest en wat een muil! Omdat we het meetlint vergeten zijn, meten we een stuk nylon af, precies op de lengte van de vis. Zo kunnen we deze als we terugkomen in het huisje alsnog nauwkeurig meten. We schatten de vis vooralsnog op een goeie 110cm. We maken een aantal foto’s waarna ik de vis weer in het water laat zakken. Met een dikke grijns op mijn gezicht zie ik deze de diepte inzwemt. Mijn eerste vis op Soroya en dan meteen een dikke! Heerlijk, vandaag kan in ieder geval niet meer stuk.

We bellen snel de andere boot om daar te informeren naar de vangsten. Die blijken echter nog niets te hebben gevangen en we geven onze coördinaten door. Even later komen ze aanvaren. We varen weer terug naar het begin van het plateau en beginnen met een nieuwe drift. Daar weten we een aantal beten af te dwingen en een paar vissen te landen. Toch is zeker niet wild met het aantal aanbeten. Op de andere boot weten Jeroen, John en Hendrik-Jan ook hun eerste vissen te vangen. Geen megavissen, maar wel mooie sport. Ook daar is het echter zoeken geblazen. Een uur na mijn eerste en voorlopig grootste vis weet ik nog een mooie kabeljauw te vangen. Beduidend kleiner als de vorige maar toch altijd nog rond de meter lang. Prachtig.

Als we in de middag terug varen naar ons huisje hebben we in totaal met 2 boten zo’n 15 vissen gevangen. Niet wild dus, maar in ieder geval kunnen we af en toe genieten van een kromme hengel. Aangekomen in het huisje blijkt mijn vis 116cm lang te zijn geweest. We genieten we bij de foto’s nog wat na van onze eerste dag. Ook bekijken we de weersverwachting voor vanavond en morgen. Er is slecht weer op komst!

Michel Rijnberg

NB: John en HJ zijn ‘s nachts alsnog verdergegaan. “Slapen kan altijd nog” was hun belangrijkste argument. Omdat de wind weg was en de zee vlak zijn ze ver de zee opgegaan en hebben daar diep gevist. Veel aanbeten, leuk vis, maar ook veel missers. Toch een idee om vast te houden zodra de wind minder is, het lijkt er toch op dat de vis buiten het fjord zit! Na 43 uur wakker te zijn geweest vonden zij het ook wel even genoeg…….

Eenmaal op het water besluiten we op het stuk tot aan de eerste hot-spot twee screaming devils achter de boot te hangen. Met dit malle voorjaar hebben we nog geen duidelijk idee waar de vis zit. De twee minuten naar het eerste talud blijven de devils onaangeroerd.  We gaan van tactiek veranderen, er gaat met aasvissen gevist worden op een meter of vijf diep. De eerste keer over het talud wordt er een aasvis van de takels gesnoept. Op de terugweg is Ruud net een peuk aan het opsteken als een van zijn hengels finaal dubbel klapt en er meters power-pro van de molen afgetrokken worden. Helaas, voordat de aansteker weggelegd is en de slip dicht gezet is de aasvis al weer los gelaten. …………..pieeeep…………..  Ruud’s  reactie wordt maar even weggepiept wanneer de afdrukken op de aasvis duidelijk de sporen van een hele beste snoekbaars blijken te zijn. Ruud is een fanatieke witvisser en zijn oude PR snoekbaars is twee jaar geleden nooit opgemeten, maar wel voor verbetering vatbaar.

Dit oude PR moet gebroken kunnen worden!

We hebben geluk tot nu toe met het weer, de eerste uren is het nog droog, maar de wind begint nu langzaam maar zeker sterker te worden. We zetten koers naar een talud aan de “hoge wal” en hier is het water gelukkig nog een stuk rustiger. De aasvissen gaan overboord. Al in de eerste drift over het talud is er bezoek bij de fireball hengel van Ruud, met korte rukjes wordt lijn genomen van de reel, krrrr, krrrr wat klinkt dat toch heerlijk als je de ratel van een reel zo hoort aflopen. Nadat Ruud de haak gezet heeft blijkt het om een lekkere vis te gaan, de stevige jerkbait stok gaat behoorlijk krom, het bonken en stoten doet een snoekbaars vermoeden, wat door een grote witte buik in het heldere water bevestigd wordt. Eenmaal op de plank wordt precies de 80 cm aangeraakt – een verbetering van Ruud’s PR – en wat voor verbetering !! Even het gezicht op serieus en samen op de foto.

Ja, een nieuw PR; 80cm!

.

We vervolgen langs de zuid-west oever onze drift op een meter of vier diepte. Na een halfuur is het bij mij raak – in een lang shot loopt de power-pro bij mij van de reel – lijn stak draaien – ik sla aan, voel de vis kort maar dan is de druk volledig van de lijn – de gecoate 28lbs  pikewire onderlijn is doormidden, niet bij een crimp,  maar gewoon in het midden gebroken….. Da’s balen, vooral voor de snoek die met een fireball in zijn bek zwemt. Morgen maar eens alle pikewire onderlijnen nakijken waar een knikje in zit en nieuwe maken.

Lekker! Even buiten een natte neus halen.

De wind begint nu best op te zetten en van een gecontroleerde drift is geen sprake meer. We gaan van de grote plas af richting een kleiner naburig plasje. De oversteek is een fijn waterballet en op het kleine plasje gebeurt niets meer. Om half één besluiten we dat het welletjes is, boot wegbrengen en naar Oranje gaan kijken. We hadden vandaag maar één goede actie net zoals Oranje zoals later bleek: 1-0.

Roel Orsel

Ons plan is vandaag vroeg op dit water te beginnen en later op de dag te verplaatsen naar groot water om daar te gaan verticalen op snoekbaars. De verwachting is namelijk dat de wind ’s middags helemaal gaat liggen. Om vijf uur staan we op de trailerhelling en maken we de materialen klaar. Aasvissen in de bun, takeltjes aan de hoofdlijnen en de koffie warm. Vissen in de zomer is leuk want je hebt lange dagen, maar eerlijk is eerlijk, zo vroeg je bed uit vind ik altijd wel een opgave…… En het is ook nog fris deze ochtend dus de pakken gaan aan deze keer. Al snel zijn we op de eerste stek en we besluiten te vissen met een aasvis gesleept onder de dobber, strak afgesteld vlak boven de bodem en op de andere hengel een medium size shad die we werpend gaan vissen rondom de boot. Dit heeft de vorige keren leuk vis opgeleverd. Michel vist met een Shimano Clarus van 2,55m. Een hengel die hij in Amerika heeft gekocht om tijdens zijn laatste zalmtrip te gebruiken maar die voor dit werk werkelijk geweldig is met een relatief soepele topactie en een stevige body. Startdiepte waarop we vissen is ongeveer 3,5 meter op de rand van een talud.

Ik schenk een kop koffie in en werp een paar keer mijn shad. Op dat moment hoor ik mijn molen aflopen op de dobberhengel. Ik gebruik zelf als molen de Shimano Symetre 4000FI met een vrijloopsysteem. Deze stel ik zo af dat tijdens het slepen nèt geen lijn afloopt; een vis die toeslaat voelt dan geen enkele weerstand. Het voordeel van deze vrijloopknop is dat je bij het opnemen van de hengel alleen die knop vast hoeft te zetten om in de gevechtsstand te komen. Ik neem de hengel op en zoek contact met de vis. Het voelt goed zwaar bij het zetten van de haak en de vis laat er ook geen gras over groeien. Duidelijk geïrriteerd neemt hij lijn en zwemt van links naar rechts door het water. Na een korte stevige dril laat de eerste vis van de dag zich zien; een mooie snoek die 87cm blijkt te zijn. Prima start!

De eerste van de dag

.

Toch blijft het hierna lang stil en we besluiten een talud op te zoeken waar de onderkant veel dieper is. Hier vissen we de aasvissen onder de dobber opnieuw aan de bovenkant op 3,5 meter maar gooien we de shads de diepte in, richting zeven tot acht meter water. Vervolgens “tikken” we de shads omhoog het talud op. Het risico is wel dat je dan makkelijker vast komt te zitten. Het voordeel is dat je continu superdicht langs de bodem vist. Het duurt niet lang of ik krijg een flinke tik op de shad. Die hangt! Het bekende bonken op de hengeltop volgt en een mooie snoekbaars van 73cm belandt al snel in de boot.

De eerste van een mooie serie

.

Hierna blijven we eigenlijk op deze manier doorvissen. En niet zonder succes. Ik land nog een 70cm snoekbaars en Michel weet een zeventiger snoek te landen. Ook missen we nog een paar vissen op de aasvis. Vreemd genoeg worden die fel gegrepen en verdwijnen in de diepte maar ook weer snel losgelaten. Het lijkt toch dat eerder agressie dan vraatzucht de aanbeten veroorzaakt en dan ben je met een shad gewoon sneller dan met een aasvis om aan te slaan. Grote snoek laat zich helemaal niet zien deze uren.

Dan volgt een uurtje later de beuk van de dag. Ik gooi mijn shad weer de diepte in en tik deze los van de bodem. Een enorme klap volgt en de vis hangt gelijk en neemt lijn. Woest vechtend probeert de vis te voorkomen dat hij omhoog komt en even denk ik toch die snoek te pakken te hebben. Niets is echter minder waar; opnieuw een prachtige snoekbaars belandt in het net en deze blijkt precies 80cm te zijn. Een prima dag zover en we besluiten daarom om hier vandaag te blijven en niet te gaan verticalen.

Prachtige vis op diep water

.

Het valt echter toch stil midden op de dag. En ook het slepen op heel ondiep water levert behalve opnieuw een zeventiger snoek voor Michel niets op. Om een uur of drie gaan we daarom terug naar de plek waar we eerder de andere vissen hebben gevangen. Het is ondertussen volkomen windstil geworden en dat geeft ons de mogelijkheid om deze plek helemaal uit te “millimeteren”. Michel monteert een fireball in plaats van een dobber. Om de inhakingskans te vergroten gebruikt hij een elastiekje dat hij rond de aasvis vindt waarin hij losjes de staartdreg hangt. Hiermee is bij een aanslag de dreg direct los van de aasvis en heb je ook drie in plaats van twee haakpunten “op scherp” staan.

Fireball montage met elastiek

.

We varen hetzelfde spoor langs op de GPS als tijdens de ochtend. En het duurt niet lang of Michel krijgt een beuk op zijn fireball hengel. En de vis hangt ook gelijk. Deze vis komt van ondieper water en het blijft toch altijd spannend om zo’n grote vis zo relatief dicht onder je hengeltop te haken. Met wat kunst- en vliegwerk, ook om de lijnen van de andere hengels te vermijden, halen we de vis in de boot. Opnieuw een prachtige snoekbaars, 76cm deze keer!

76cm op de fireball

.

Ondertussen is het rond vijven en hebben we dus een twaalf-uurs visdag achter de rug. We zetten er een punt achter. Gemiddeld hebben we elk uur een aanbeet gehad wat op dit water op zich goed is. Opnieuw geen grote snoek, maar wel een prachtig kwartet snoekbaarzen van 70, 73, 76 en 80 cm en nog drie snoeken. Ik blijf dit toch heel leuk vinden; allerlei technieken inzetten om vis die niet echt los is te pakken te krijgen. En deze keer waren het opnieuw de shads die het het beste deden en dan deze keer ook op dieper water. Met als aanvulling dat het materiaal aan boord bij Michel ons in staat stelde heel gecontroleerd op de juiste locaties en dieptes te vissen. Ik ben er zeker van dat dat vandaag veel heeft bijgedragen!

John Smit

En dat kan prima, een rugzak met een camera, onthaaktang, meetlint en een bakkie kunstaas zijn in principe meer dan voldoende voor een avond visplezier. Op dit soort avondjes kies ik het liefst voor een soort visserij en als het even kan ook een niet al te grote stek. Verkassen kost tijd en ik vind het zonde om daar een deel van de avond aan te moeten spenderen. Gewoon op je vertrouwen afgaan en doorzetten op een gekende stek, dan komt die vis er vanzelf wel en heb jij weer een heerlijke avond. Klinkt goed nietwaar?

Dinsdagavond had ik eigenlijk al op pad gewild. Een hele dag op school gespendeerd aan colleges en projecten en dan is het wel lekker om ’s avonds even uit te waaien. Helaas wordt er veel regen en onweer voorspeld en dat vind ik, met oog op de wandeling naar de stek, net even te veel van het goede. Ik stel mijn plannen bij en besluit dan woensdagavond te gaan.

Licht gefrustreerd zie ik dinsdagavond toe hoe het weer helemaal op klaart. Windstil, half zonnetje en dus perfecte omstandigheden voor mijn visserij. Van ‘ellende’ bind ik maar een flinke snoekstreamer en zet ik de spullen alvast klaar.

Woensdag staat het eten vroeg op tafel, ik kijk nog even snel op getij.nl en zie dat het om acht uur laag water is. Niet echt het beste tij maar ik doe het ervoor. Tas op de rug en gaan! Na een korte rit per OV loop ik het laatste stuk naar de stek. Al ruim een jaar ben ik er niet meer geweest en ietwat onwennig begin ik te gooien. Mijn 3.00 meter Secial Shad van Fox leent zich uitstekend voor deze visserij, maar toch moet ik in het begin grijpen naar wat zwaardere koppen (17 gram) om het gevoel weer een beetje te krijgen.

Na een dik uur gooien nog geen enkele tik, terwijl de stroming al langzaam in kakt. Dat belooft niet veel goeds. Wel is het gevoel weer helemaal terug en ben ik van 17 gram alweer terug gestapt naar 10 gram. Hiermee kun je de shad veel langere glijvluchten laten maken, wat in de regel meer vis oplevert.

Tegen achten besluit ik het toch even verderop te proberen. In de schemer kom ik hier wel terug. Ik loop naar een in de buurt gelegen sluis en krijg daar al snel een mooie dreun. Ongetwijfeld baars en dan liggen er vast meer. De tweede worp wordt ingezet en nog voor de shad de bodem raakt wordt deze met een mooie droge tik gegrepen. Na kort protest komt er een mooie baars in het oppervlak. Met 31cm een leuk begin van de avond.

Bij sluizen zijn altijd wel baarzen te vinden

Ik vis nog een half uurtje door, vang een miniatuurbaarsje en mis nog een paar goede beten. Echt wild is het niet maar aangezien de schemer langzaam in valt besluit ik het toch weer even op de eerste stek te proberen. Hier zit inmiddels ook een andere visser maar aangezien hij met ankerlood ver uit de kant vist hebben we totaal geen last van elkaar. Ik begin weer wat te gooien en wordt na een worp of vijf blij verrast met een enorme knal op de lange twister. De vis hangt niet maar de zwaar verfrommelde twister spreekt boekdelen. Zonde!

Ik gooi opnieuw langs hetzelfde stroomnaadje en weer volgt er een aanbeet. Subtieler dan de vorige en al snel blijkt waarom. Een wolhandkrab heeft de shad tussen de scharen en moet met enig geweld onthaakt worden.

Een worp of vijf later volgt een flinke dreun. Ik sla de Special Shad goed rond en een zware vis bonkt twee keer alvorens hij los schiet. Dat was echt een goede vis! Komen ze dan toch nog los? Het lijkt er wel op, want regelmatig krijg ik hierna aanbeten. Sommige zeer subtiel, andere spijkerhard. Toch blijft er geen enkele vis hangen en ik besluit een grotere staartdreg te monteren. Maatje vier is geen gezicht op de twister, maar wellicht helpt het een vis op de kant.

Ik maak een lange worp langs het talud en vis de shad beheerst terug. Het gevoel is helemaal terug en ik sta heerlijk geconcentreerd te vissen. Vlak voor de kant een klein kuiltje waar bijna altijd wel vis uit kwam. Ik weet precies wanneer hij komt en zit gewoon te wachten op… BATS! Een gortdroge klap en mijn special shad sla ik helemaal krom op een zwaar massieve vis, die in eerste instantie niet van de bodem te krijgen is. Dit is een beste!

De vis komt op gang en neemt een run van het talud af. Geweldig zo sterk ze zijn op dit snelstromende water. De andere visser komt kijken en pakt mijn schepnet er bij, die gaan we nodig hebben zo te zien! Na een paar korte runs komt de vis in het oppervlak en tjonge wat is ze hoog en dik! Ik ga op mijn buik liggen om de vis te scheppen maar haal tot mijn schrik het water niet met mijn net. Hoe kan dit? Andere jaren lukte dit wel?

Ik sleep de vis mee naar een wat lagere kade, alwaar ik met het net precies het oppervlak kan halen. Maar wat een gemartel om de vis, die natuurlijk nooit echt horizontaal ligt, te scheppen. Dan haakt de staartdreg (ja, die grote!) het net en zijn de rapen helemaal gaar. Ik kan nog maar een ding en dat is hijsen. Beugel open, ogen dicht en hijsen. Halverwege de kade een knal en daar plonst de snoekbaars weer te water. Die ben ik kwijt denk ik, maar dan trekt mijn hengel weer krom…

Iets verderop zit een trapje, maar als alles tegen zit dan ook dit natuurlijk. Een grote binnenvaarttanker ligt er precies tegenaan met zijn boeg. Wat nu? Een optie nog, geen fijne voor mij maar het is niet anders. Ik neem de vis weer op sleeptouw tot ik bij een hek aan kom. Daar pakt de andere visser mijn hengel over waarna ik snel naar een plek ren waar je onder het hek door kunt kruipen. Maja, daar ligt natuurlijk een fijne zompige plas… Geen gelul en hop op mijn rug onder dat hek door. Bruin van de bagger klauter ik aan de andere kant langs de oever naar beneden, alwaar ik de snoekbaars eindelijk onder de kieuw kan pakken. Wat een gedoe!

De vis is binnen, maar wat een gemartel en wat duurde het vreselijk lang. Ik klauter weer onder het hek door en loop naar de andere vissers toe, die snel een paar foto’s schieten. Een prachtige zware riviervis van 73cm en mijn grootste tot nu toe van de stek.

Super riviersnoekbaars!

Tegen de schemer vaak ondiep te vangen

 Toch kent het verhaal ook een mindere kant, want ik heb al wel in de gaten dat deze vis het niet gaat redden na dat eindeloze gekloot om hem te kunnen landen. De vis toch terugzetten, met de grote kans dat deze ergens verderop boven komt drijven lijkt me geen goed plan en ik besluit de vis dan maar mee te nemen. Iets wat ik eigenlijk nooit doe en als ik het doe is het vaak met tegenzin. Net als nu, want graag had ik deze prachtige vis verder laten zwemmen. Maargoed het is niet anders en ik geef de vis even later een verlossende klap op de kop. De andere visser heeft wel een plastic tas voor me en ik besluit direct te stoppen met vissen. Snap nog steeds niet waarom het water zo laag staat en kijk vanaf een bankje nog even naar wat passerende schepen. Het heeft toch wel iets, dat sfeertje hier!

Mooi sfeertje om mee af te sluiten

Rond 23:30 sta ik in de keuken om de vis schoon te maken, waar mij nog een onaangename verassing te wachten staat. Een licht verteerde paling van 50cm komt in zijn geheel uit de snoekbaars zetten en de lucht is werkelijk niet te harden. Mijn straf voor het gekloot met deze vis, denk ik dan maar. Nadat de vis in de vriezer verdwijnt kijk ik nog een keer op de getijde site. Dan zie ik dat het vanavond geen laag, maar laag-laag water geweest is. Totaal niet bij stilgestaan en een goede les voor volgende keer. Of niet vissen, of een langer net mee!

Groet,
Volkmar Strikkers

Dus moesten Ben, Roel en ik er zondagochtend ook aan geloven. Helaas konden wij geen van drieën meteen beginnen bij de opening van het seizoen dus moest het nu, een weekje later, maar gaan gebeuren. Zo gezegd zo gedaan en om 04:30 zaten we op het water, lekker rustig en genietend van een mooie zonsopgang. Na een groot stuk van het water, een zandafgraving bij mij in de buurt, te zijn overgestoken begonnen we de hengels op te bouwen. De man twee hengels, 1 dobber-hengel en een verticaal-stok. Als Ben over stuurboord, en Roel en ik over bakboord visten paste dat perfect in de 14-ft Lund.

En daarna begint de grote zoektocht: waar zitten ze vandaag? Met een nieuwe dieptemeter in de boot duurde het even voordat we eindelijk een mooi sonar scherm te zien kregen, maar daarna waren we ready to go. Onder de dobber een visje, en één op de fireball aan de verticaal hengel, en dan gaan proberen. Op de elektromotor verschillende dieptes afvissen, en de andere boten in de gaten houden. Maar wat we ook probeerden, het wilde maar niet echt van de grond komen. Vier meter diep met een grote aasvis, op 6 meter met een kleine of de 8 meter lijn aanhouden met een grote shad…… geen succes. Na een uurtje of twee/drie vissen pakte Ben wel een mooie snoek van 87cm op de dobber. Op die plek was de bodem vrij grillig, en omdat de dobbers diep stonden kwam het geregeld voor dat je vast kwam te zitten. Dat was in eerste instantie ook het idee bij deze vis. De dobber bleef stil liggen en zakte langzaam schuin weg onderwater. Maar ja, ook al zit je vaak vast, je weet maar nooit! Toch maar de beugel open, en ja hoor de dobber liep weg in plaats van op z’n plaats te blijven drijven. Dus snel de slip dichtdraaien, de lijn strak draaien en aanslaan. En het was vis! In deze tijd van het jaar zijn de snoeken erg sterk voor hun lengte, en ook deze snoek van 87cm kon er wat van. Na een korte dril hadden we de snoek bij de boot. We probeerden de dril zo kort mogelijk te houden zodat de snoek zich niet helemaal moe hoeft te vechten. Anders krijgt hij het er erg moeilijk mee bij het terugzetten. Maar deze dril ging goed, snel een fotootje maken en weer terugzetten.  

Ben pakt de eerste mooie snoek!

Er was vis in de boot! Maar de volgende vis liet wederom erg lang op zich wachten. We visten van 04:30 tot 12:00, en moesten Ben om 10:00 weer bij de kant afzetten vanwege andere afspraken. Op het punt staande om de hengels de boot in te halen, en koers te zetten naar de trailerhelling, kwam de tweede vis rond kwart voor tien. Dit keer was ik de gelukkige, en ook had ik de vis op mijn dobberhengel. Deze snoek was iets kleiner, 82cm, maar ook lekker fel. Snel gedrild, snel een foto maken, en de vis weer teruggezet. Na Ben afgezet te hebben gingen Roel en ik weer terug het water op voor de laatste twee uurtjes.

Vissend op dezelfde manier voeren we richting een ander gedeelte van het meer. Na hier ongeveer een uurtje te hebben gevist was het dan zover! Eerst een ‘normale’ aanbeet. Weer op de dobber. Snel de fighting-drag dicht, en aanslaan. Daarbij voelde ik het al. Het voelde niet als een snoek haken, die dan gaat zwemmen, maar als een of andere onbewegelijke boomstam. Het gaf daar beneden gewoon niet mee! Nu kan ik vanwege mijn lichamelijke handicap alleen kracht zetten vanuit mijn romp en schouders. Niet met mijn armen. Maar het was nog nooit voorgekomen dat ik de vis niet van de bodem kon krijgen. Nou ja, dan maar twee armen om de hengel heen slaan en er met mijn volle gewicht aan gaan hangen. Toen gaf ze eindelijk mee, maar nog geen twee tellen later had ze door dat het foute boel was. Ze nam haar eerste sprint. Die joeg meteen flink door de slip heen, dus ik draai de slip beetje bij beetje steeds verder dicht. Maar na de 4^e of de 5^e spurt zat de slip dicht. En nog trok de vis, blijkbaar zonder problemen, de lijn van de spoel af. Op dat moment werden mijn vermoedens bevestigd. Dit was een serieuze vis! Bovenwater, in de boot, ging het er ook heftig aan toe. Al mijn kracht om de vis te stoppen of binnen te drillen moet vanuit mijn schouders komen. En na een kwartier begon ook ik hem wel erg te voelen. Op dat moment kwam mevrouw voor het eerst een kijkje nemen in het oppervlak. 

Een grote schaduw in het oppervlak, ze is groot!

Mooi dacht ik, daar is ze, maar nee. Weer ging ze er vandoor, en nam weer 3 of 4 runs. Uiteindelijk werd het haar toch teveel en gaf ze zich over, maar toen zaten we met een ander probleem. Namelijk met het feit dat we het grote schepnet in de auto hadden gelegd toen we Ben hadden afgezet! Dan vraag je er natuurlijk ook bijna om….. We hadden alleen nog een schepnetje in de boot liggen van krap 50cm doorsnee. Men heeft drie maal scheepsrecht, en inderdaad, bij de derde poging kregen we de snoek in het net. Nu had ik nog maar 1 keer eerder een metersnoek gevangen (van 109cm), en ik had al zo’n donkerbruin vermoeden dat deze daar wel eens overheen zou kunnen gaan. De vis zat niet te diep gehaakt en we konden de haken daarom eenvoudig verwijderen. Toen was het grote moment daar, het meten. In de boot ligt een stuk plexiglas met een meetlat-sticker erop; deze gaat tot 120cm. Met dat we de snoek daar opleggen merken we allebei dat we centimeters te kort gaan komen! De vis steekt er overheen. Allemachtig, een 120+ snoek. De vis stak 1cm over de plank heen, met haar 121cm. 

Ze gaat net van de plak af: 121cm!

Terwijl ik van blijdschap verdoofd en met brandende schouders voor in de boot zit, maakt Roel foto’s van de vis op de plank. Maar ik moest er ook mee op de foto. De enige vraag was: hoe? Ik ben niet in staat om zo’n vis te tillen, dus toen zat er nog maar één ding op. De voorste stoel uit de boot halen, ik gaan liggen en de vis ernaast. Dat leverde wel hele hippe foto’s op. 

Best een leuk koppel en een dikke grijns!

Aan het einde van de fotosessie de vis nog even een kusje gegeven, en haar toen weer voorzichtig te water gelaten. Met een beetje hulp zwom ze ook zo weer op eigen kracht de diepte in. Het was inmiddels een grote chaos in de boot, met hengels en lijnen maar ik zat alleen maar voor in de boot, vooral heel erg blij te zijn! Zojuist had ik mijn snoek PR (die al boven de meter stond) met nog eens 12cm verbeterd naar 121cm. Nu is het PR van Roel, mijn vader, 115cm. Ik was hem dus eindelijk voorbij. Van te voren had hij nog gedreigd: als je een vis groter vangt dan mijn PR, ga je zwemmen mannetje! Nou, na deze vis vond ik het allemaal goed. Ik snap het ook wel want tenslotte is het ook niet makkelijk als jouw PR 6cm lager staat dan die van je 16-jarige puberzoon!

 Geschreven door: Bram Orsel

Om half vijf staan Ben en ik op de trailerhelling. We hebben er zin in. Voor Ben wordt het zijn eerste roofvisdag en relatief vroeg in het seizoen omdat hij normaal eerst de witviscompetitie afmaakt. Maar “moeders” is aardig voor hem geweest en dus kunnen we samen aan de slag. Het zal een pittige dag worden qua weer. De voorspellingen zijn slecht; veel regen en later op de dag veel wind. Een andere reden om vroeg te zijn begonnen. We maken de boot klaar en om een uur of vijf liggen we op de eerste stek. Ook vandaag vissen met een diversiteit aan aas, omdat de vorige keer bleek dat beide soorten succesvol waren. Met name shads deden het goed. Zodra we aan het vissen zijn begint het regenen en soms goed ook. Het gebeurt niet vaak dat ik moet hozen in de boot (de laatste keer was aan het einde van het seizoen met Volkmar) maar nu is het toch echt een paar keer nodig. Wel een mooie dag om mijn nieuwe Goretex pak te testen die ik in de Basspro in Amerika heb gekocht aan het einde van Alligator gar trip! En hij doet het prima!  We slepen de aasvissen over de plek waar Michel en ik succes hadden op snoekbaars, simpelweg omdat ik geloof dat de grote snoekbaarzen in deze tijd van het jaar bij elkaar kunnen liggen. En dat blijkt als snel! Eén van mijn aasvissen wordt gegrepen en na het aanslaan voel ik het bekende “bonken” op de hengeltop. Na een pittige dril komt een grote donkere snoekbaars boven die even later op de meetlat 73cm aangeeft. Schitterend, wat een begin!

Prachtig donkere 70-er

We trollen de plek verder uit en ook het plateau dat er aan grenst. Dat levert geen aanbeten op en we besluiten terug te gaan naar het waypoint van de eerste snoekbaars. De wind is ondertussen flink opgestoken en stuwt veel vuil in de oppervlakte over de stek. Op dat moment krijgt Ben een aanbeet. Jammer genoeg schiet de vis los en gebruiken we het moment om alle lijnen schoon te maken. Op het moment van bovendraaien van het aas ziet Ben een grote snoekbaars zijn aas volgen. Snel proberen we de vis nog te verleiden maar hij is alweer weg. Jammer! Toch is bewezen dat er daar vis op de stek moet liggen dus we zetten door. Ik blijf cirkels varen rond dat waypoint. Ondertussen maak ik mijn gesleepte aasvis weer schoon die soms wel lijkt zich te camoufleren, zoveel groen zit er soms op de lijn. Mijn shad hangt losjes verticaal op de andere hengel. Ik leg de aasvis weer terug in het water en pak mijn shad hengel op. En het is maar goed dat ik hem stevig vastheb; de shad wordt met zoveel geweld gegrepen dat ik er serieus van schrik, mijn hemel, wat een aanbeet. De haak hoef ik niet meer te zetten, deze vis hangt! En hoe! Meters lijn lopen van de spoel en de vis maakt woeste spurts van links naar rechts. Ben draait snel de andere hengels binnen en ik concentreer me op de dril. Het voelt als een snoekbaars maar gezien het geweld begin ik toch te twijfelen of het toch niet een snoek is. Dan laat de vis zich zien in het heldere water. En zelfs op ruim twee meter diep is ze enorm, wat een snoekbaars! Ik roep tegen Ben dat hij het net moet klaar houden omdat ik ook zie dat de vis maar licht gehaakt zit. Ik mag deze niet verspelen! Na een voorzichtige dril komt de vis boven en schuift Ben behendig het net eronder. Mijn hemel, wat een vis! Dit zou wel eens mijn PR kunnen zijn dat tot nog toe op 91,5cm staat! Snel wordt de vis onthaakt en deze keer wil ik gelijk de meetlat erop hebben, ik moet het weten. En jawel, een PR! De vis meet precies 93cm. Ik ben dolgelukkig. Zo vroeg in het seizoen al een PR breken, heerlijk! De vis wordt op de foto gezet en voorzichtig weer teruggezet. Na een kort herstel geeft ze mij nog een mooi souvenir door me met een harde klap nog natter te maken. Wat kan het schelen, de adrenaline giert door mijn lijf en ik ben dolblij. Dit wordt bekrachtigd met een luide “high-five”en een harde “yes”. Maar goed dat er geen huizen in de buurt staan anders waren er zeker mensen wakker geworden van deze twee blije malloten!

Mijn nieuwe PR: 93cm!

Een leuk stel?

We slepen nog een tijdje door op deze plek en ik weet er nog een snoekje vanaf te halen. Opnieuw hetzelfde kleinere maatje, net als de dag ervoor met Michel. Daarna verplaatsen we naar een ander talud. Ook hier een klein snoekje en opnieuw een losser voor Ben. De wind wordt echter te hard nu om mijn boot nog onder controle te houden. Ik besluit een andere plek in de luwte te proberen, een beetje een gok maar eigenlijk nog de enige plek op deze plas waar we terecht kunnen. Toch krijgen we hier veel beet. Ik vang er in korte tijd twee snoekjes en Ben landt ook zijn eerste snoek, opnieuw na een paar lossers. Het is zuur voor hem, alles wat hij doet is goed maar het lijkt gewoon vandaag niet te lukken voor hem. Terwijl we op deze plek liggen strijkt er verder op het meer een groep aalscholvers neer. Honderden vogels vissen op linie in korte tijd door het halve meer heen. Het is een spectaculair gezicht maar ik probeer even niet te denken aan wat er nu onder water gebeurt. Dit moet verschrikkelijk zijn, een slachtpartij. De vogels zijn zeker een half uur aan het jagen voordat ze weer verder gaan, op zoek naar een nieuwe plek voor een slachtpartij…….

Ravage onder water

 Nadat we deze plek hebben uitgevist overleggen we wat te doen. Eigenlijk zijn we klaar op deze plas door de onhandige wind maar wij zijn nog niet klaar met vissen! We besluiten de laatste uurtjes uit te vissen op een andere plasje in de buurt. Het is even varen maar daar hebben we in ieder geval het voordeel van de luwte hetgeen ik had ingeschat via mijn waterkaart in mijn GPS.

Daar aangekomen slepen we een bekende rand af en volgen er al snel aanbeten. Opnieuw zijn het kleine snoekjes hetgeen we zien aan de afdrukken op de aasvis en aan degene die we vangen. De grote snoeken hebben we nog steeds niet gevonden. Om een uur of vijf besluiten we er een eind aan te maken. We hebben heerlijk gevist ondanks het slechte weer en de wind. En we zijn erin geslaagd opnieuw “op de vis” te komen.

En mijn dag is natuurlijk helemaal goed, dat was ‘ie in de ochtend al met die prachtige snoekbaars!

John Smit

Bij zo’n opstart in een nieuw seizoen is het altijd even lastig om de strategie van de dag te bepalen. Je weet immers niet goed wat het op dat moment “doet”. Je bent als het ware uit je ritme. Om hier zo snel mogelijk weer in te komen hebben we besloten de dag in te vullen met het relatief snel van plaats verwisselen om zoveel mogelijk stekken te proberen en te vissen met verschillende technieken. Het voordeel is dat je dan alle opties bij je hebt om te kunnen “schakelen”, het nadeel is dat je een complete afdeling roofvis van een hengelsportwinkel aan boord hebt. De spullen aan boord goed organiseren is dan een voorwaarde en de boot van Michel leent zich daar uitstekend voor. Wat ook belangrijk is is om het weer de dagen voor de vistrip te volgen en dan met name de windrichting. Dit geeft een gevoel over de stroming in het water en waar de wind op de kant heeft gestaan. Hier is het water vaak zuurstofrijker en trekt meer vis aan. Eigenlijk kun je daar altijd goed roofvis verwachten. Daarnaast schatten we in dat door het koude voorjaar de vis laat afgepaaid is waardoor we denken dat de kans groot is dat de vis nog ondiep ligt. Kortom: een aanvalsplan voor het water waarop je wilt gaan vissen!

De eerste stek die we kiezen is een langgerekt talud met ongeveer 2,5 meter bovenop en 7 meter water onderaan. En behoorlijk steil. Dit talud beginnen we te vissen met gesleepte aasvissen; een grote aasvis onder een dobber ongeveer 1 tot1,5 meter boven de bodem, een kleinere aasvis op een fireball jig strak tegen de bodem aan. Op deze wijze hopen we ook nog iets te gaan snappen over de “smaakvoorkeur” van dit moment. Dit levert al vrij snel de eerste vis op. Mijn fireball jig wordt gegrepen en een klein snoekje doet dapper zijn best om weer weg te komen. Altijd leuk, zo’n snelle eerste vis en nadat deze weer in het water is onthaakt vervolgen we onze weg. Na twee keer heen en terug over dit talud te zijn gegaan en verder geen aanbeten hebben gekregen schuiven we door naar de volgende plek. Iets dieper water op een licht aflopende helling van 2 naar 3,5 meter over een afstand van ongeveer 30 meter. Hiervan weten we dat er regelmatig grote snoekbaars overheen schuift. Eén aasvis wordt hier strak tegen de bodem aan gepresenteerd en met de andere hengel besluiten we een ongeveer 7inch grote Relax shad werpen te gooien, van diep naar ondiep met kleine tikjes terugvissend. Ik mag de nieuwe hengel van Michel even proberen en werp met een sierlijke boog de shad een aantal keren naar het diepere. Bij de vijfde worp voel ik tijdens het afzinken (!) een korte tik. De shad is opgevangen en ik hijs snel aan. Een lomp gewicht vertelt me dat er een hangt en als dan ook de slip begint te lopen weet ik dat het een goede is. Een pittige dril volgt en een grote snoekbaars laat zich even later zien in het heldere water. De prachtige vis meet 77cm en blij ga ik met deze vis op de foto.

77cm snoekbaars op een Relax shad, heerlijk!

We blijven nog even op deze plek hangen en Michel weet even later ook een vis te haken, uiteraard op zijn eigen hengel nu met dezelfde Relax shad. Opnieuw komt een prachtige snoekbaars boven en deze meet 73cm. Wat een lekker begin van de dag!

Prachtig donkere 70'er voor Michel

We varen de plek nog een paar keer rond en drie kwartier later wordt mijn grote aasvis gegrepen. Een woeste dril volgt en na een tijdje laat zich een prachtige snoek zien. Zou dit gelijk mijn eerste metersnoek worden? De vis wordt snel onthaakt en gefotografeerd en daarna gemeten. En hoe ik mijn best ook doe, we komen niet verder dan 99cm…… Toch prachtig en de vis gaat snel weer terug.

Nèt niet een meter....wel prachtige vis

Deze vis en de vissen die we al hadden opgeteld met drie aanbeten die we niet verzilveren betekent in ieder geval dat dit een aanpak is die hier werkt. Hierna wordt het stil op deze plek en gaan we door naar de volgende stek.

Deze volgende stek is een plateau met weinig water (1-2 meter diep) die grenst aan een heel diep gedeelte. Hier is het altijd een gok. De vis ligt of op het plateau, of niet. Nadat we hier een keer of vier overheen zijn geschoven met dezelfde technieken en geen aanbeet gehad te hebben besluiten we eerst maar eens te gaan lunchen. De tijd gaat toch altijd weer sneller dan je denkt en de maag knort! Ook dit seizoen gaan we verder met onze traditionele “shore-lunch”. Dat is ons goed gaan bevallen. Gewoon even stoppen met vissen, lekker eten en ideeën opdoen voor de middag. Ondertussen is ook de zon heerlijk gaan schijnen en zitten we echt te genieten van deze visdag die toch nog toe heel goed verloopt. We hebben besloten eerst verder te gaan met trollen van kunstaas. Deze manier levert soms snel informatie op waar de vis zit omdat je simpelweg sneller grotere afstanden overbrugt dan slepend. We kiezen een combinatie van rubber (Bulldawg), ratelpluggen (screaming devils) en de bekende Rapala Super Shad rap in baarskleur. Zo trollen we een groot gedeelte van het water af, langs de oevers, over de plateaus en over de randen van de ons bekende taluds. Het levert alleen helemaal niets op hetgeen ons nogal verbaast. Zou de vis met het zonlicht in het heldere water misschien dieper zijn gaan liggen? We besluiten een laatste plek te proberen waar een heel steil talud de scheiding vormt tussen diep en ondiep water, opnieuw met aasvissen en shads. Hier kunnen we snel beide dieptes afvissen. Op dit talud weet Michel op de shad nog twee snoeken te haken en vang ik een snoekbaars van 65cm die mijn aasvis had gegrepen. Ook missen we hier nog een aantal aanbeten; de vis laat de aasvis simpelweg weer los kort na de eerste run. De aanbeten komen hier wel weer voornamelijk op de ondiepe kant van het talud.

We besluiten er hier mee op te houden voor vandaag. Met meer dan 10 aanbeten en 7 vissen in de boot zijn we tevreden. En al helemaal omdat er een mooie snoek en twee zeventiger snoekbaarzen tussen zaten. Uiteindelijk hebben we door te blijven schakelen die vissen gevangen en dat geeft een heerlijk voldaan gevoel. Het smaakt naar meer. Bijvoorbeeld van een grote snoekdame die we vandaag niet hebben gezien; daar gaan we ons de volgende keer maar weer eens op concentreren!