En Roel heeft er zin in. Want om 07.43uur word ik gebeld waar ik blijf. Prachtig! We koppelen de boot aan, leggen de spullen in mijn auto en rijden naar de helling waar we om ongeveer halfnegen de boot het water in laten glijden. Rustig varen we weg waarna mijn oog valt op een bewegende bruine vlek. Hetgeen een bever blijkt te zijn! Het beest zit op een tak aan de kant en zodra hij ons ziet glijdt hij het water in en kunnen wij zijn prachtige platte staart zien waarmee de “waarneming” een feit is. Schitterend! We hebben hier al vaak sporen gezien maar nog nooit het beest zelf. Hij zwemt naar de overkant en weer terug en op afstand weet ik snel een paar foto’s te maken.

Beaver shot

.

We vissen kort op het meer maar de wind is helaas echt te hard en varen daarom direct naar de kanalen. Het is even varen maar hier kunnen we in de luwte lekker slepen met aasvissen, zo rustig mogelijk trollend met de elektromotor. Onder de eerste brug krijg ik al snel een aanbeet waarbij flink lijn van de spoel wordt gehaald. De vis laat echter al snel weer los en zien we niet meer terug. Daarna varen we een ondiep kanaal in en slepen we vissen boven een meter water. En hier breekt het feest los. De aanbeten volgen elkaar regelmatig op en wat bijzonder is is het feit dat het lijkt alsof de snoek de aasvis eerst een “tik” geeft en pas later grijpt. We zien namelijk de dobbers eerst een soort van “hobbeltje” maken en als we dan direct de beugel opengooien wordt kort erna de aasvis gegrepen. In het begin missen we hierdoor een paar vissen maar als we dat doorhebben gaat het al snel beter. De vissen lijken links wel wat meer honger te hebben dan rechts want mijn aasvissen worden net iets meer gegrepen en vastgehouden. Waarom? Geen idee.

.

.

.

.

.

De vissen zijn niet groot maar de combinatie van de actie, het lekkere zonnetje, 12 (!) graden en “muts af /jasje open/jasje uit maar mutsje op” (zie fotovolgorde) maakt het allemaal wel erg aangenaam en relaxed. Lekker hangend in een stoel, visje drillen, bijkletsend, besluiten we dan ook om dit maar gewoon eens een dagje lui uit te zitten. Heerlijk! Aan het einde van de dag varen we het hele stuk weer terug naar de trailerhelling en maken we nog snel een drift op het meer om dat de wind weggevallen is. Ook hier weten we nog een komkommer te vangen en sluiten we de dag af met een serie aanbeten in de dubbele cijfers en leuk vis. En een heerlijk gloeiend hoofd van het prachtige warme weer. Niet wetende dat daarna alles anders zou worden in NL, qua wind en regen……..

John Smit & Roel Orsel

Opperste concentratie van de kleine!

De eerste drie kwartier gebeurt er niets: een stuk waar ik overigens nooit een vis van betekenis heb mogen vangen terwijl er bij wedstrijden witvissen mooie aantallen gevangen kunnen worden, je zou toch denken…. In een klap buigt de hengel van mijn zoontje 90˚ en een snoekje aan de andere kant van de lijn geeft aan het er niet mee eens te zijn. Snel de motor even in zijn achteruit, druk op de vis houden en hengel aan mijn zoontje, twee andere hengels binnen halen. Fotootje maken, papa moet met het snoekje op de foto, 65 cm.

Een leuke "komkommer"

Hengels weer in gereedheid brengen gas er weer op ( 5km per uur ) en trollen maar weer. Ik geef de pike fighter iets meer lijn, klik de vergrendeling weer op de reel en dan….. BAM! Nummer 2 heeft zich gemeld, dat gaat lekker, deze snoek komt een aantal keren geheel uit het water en net dat ik hem uit het water wil lichten besluit ‘ie nog een keer te jumpen, tegen de boot! Ik haal hem snel binnen en onthaak hem, foto maken en terug.

Fraaie snoek op de plug

Nadat ik opnieuw op koers ben merk ik dat de pike fighter raar zwemt. Ik haal hem binnen en zie wat er aan de hand is: de snoek is met de plug tegen de boot aan geknald en heeft de gehele zwemlip gebroken, balen maar ja de snoek is er tenminste goed van af gekomen. Ik hang een Bill Lewis Rattle trap eraan en geef iets meer lijn dan ik bij de pike fighter deed omdat deze plug nu eenmaal geen zwemlip heeft en niet gauw diep loopt. Ik klik wederom de vergrendeling op de reel en weer staat de hengel dubbel: een 74 cm snoek is er vol op gedoken en ik zie de plug niet meer. Na een aantal jumpen en salto’s kan ik de vis uit het water pakken en zie dat de dreggen gelukkig goed zitten en niet te diep.

Strak onder de top :-)

Ik zet de vis snel terug. Hierna duurt het weer even en een heel stuk water laten we visloos achter ons. Mijn zoontje zegt op een ogenblik dat het tijd wordt terug te varen anders komen we niet op tijd thuis. Hij heeft gelijk…de wijsneus! Ik besluit nog even tot en met de brug door te vissen en hang nog een Rapala magnum aan de lijn. Een goede keus! Net na de brug knalt er een 85 cm snoek vol op: nummer 4 in minder dan 3 uurtjes vissen!
Ik besluit dat het mooi is geweest en ruim alles op, drink een sinas en ga vol gas terug om te traileren . Om17.30 uur strak weer thuis!

Ben Hakstege

Deze lag te wachten op een ontbijtje!

Nou dat is een lekker begin, hopelijk is dit een van die dagen dat ze “LOS “zijn.  Na een klein kwartier liggen alle hengels erin en is de eerste bak koffie ingeschonken, brr het is 4 graden en nog een beetje mistig, moet nog echt wennen. De water temperatuur is afgelopen week met ruim 4 graden gedaald en op 12 graden aangekomen.  We laten ons door een zacht windje over een lang talud driften, terwijl de zon aan de horizon aankondigt dat hij er zin in heeft vandaag.

Goedemorgen!

Aan het eind van het talud is een kommetje, waar een kanaaltje begint.  We laten ons tot vlak onder de kant driften.  Terwijl ik de boot keer,  om tegen de wind in het talud nogmaals te vissen, lijkt Brams dobber te duiden dat hij aan de bodem vast zit, hij gooit voor alle zekerheid de beugel van de molen open, we kijken allebei nog eens even goed. Nee,  de dobber gaat langzaam naar links.  Ik leg Brams fireball hengel aan de kant, terwijl Bram de slack uit de lijn draait en met een stevige haal de haak zet, die direct beantwoord wordt door een stevige run. Het ziet er uit als een lekkere vis!  Na een paar minuten wordt een een dikke 90-tiger in het XXL Savage gear net onthaakt.  Na twee 120+ vissen dit jaar die niet in de XL versie pasten, heb ik het net van Michel overgenomen, die moest een XXXXL Fox net hebben :-)).  De snoek brengt 98 cm op de meetplank en gaat bij Bram op schoot voor een foto.

98centimeter grijns op zijn gezicht!

In en om de boot is het inmiddels een rommeltje, de wind heeft ons tot vlak onder de kant geblazen en beide fireball montages hebben  groen en mosselen gevonden.  Na een kwartiertje is alles op orde en liggen we op koers voor een drift terug op het talud. Mijn hengels zijn beaasd met grote aasvis, een voorn,  formaatje baksteen en een medium brasem.  Bram houdt me voor, dat de grootste vissen dit jaar in de boot gekomen zijn op relatief klein aas.  Onder zijn dobber hangt een voorn van een centimeter of 15.  Het gelijk van zijn keuze blijkt na nog geen 5 minuten.  Hij krijgt een aanbeet waar alle platitudes van vis-schrijverij op van toepassing zijn.  We vissen de dobber hengels met Shimano Symetre’s 2500 molens, waarvan we de “fighting drag” bij het driften helemaal open zetten.   En dit is er een uit het boekje:  dobber verdwijnt in het niks en lijn scheurt van de molen, die het uit krijst !! (echt waar !!) – Bram slaat aan, de top van de Shimano forcemaster blijft op de zelfde plek staan = yessss, hoor ik Bram uitroepen.  Een serieuze tegenstander aan de andere kant ! Ik haal de andere hengels weg, zodat Bram optimaal van de dril kan genieten. De hengel gaat keer op keer volledig rond.

Heerlijk hangen in de hengel!

De snoek aan de andere kant kiest keer op keer de diepte, maar na een minuut of 5 ligt ze in het net. Ik kan zo snel niet zien hoe de takel zit, dus komt de tang er snel bij – twee keer  knippen en even de tang erbij en ze is van haar ongemak verlost. Op de meetplank tikt de snoek 115 cm aan, de op 1 na grootste snoek voor Bram, en deze is winterklaar, waarschijnlijk zwaarder  dan de 121 van vorig jaar in het midden van de zomer. We nemen fotoos met de vis naast Bram.

Prachtige dikke snoek voor Bram

De vis is nog prima op sterkte als ik haar  in het water leg – kan haar niet vast houden bij de staart, ze glipt uit mijn handen en schiet de diepte in , see you next time.  Zo vangt Bram binnen 20 minuten zijn #2 en #4 snoek. Na alle hectiek blijft het de 3,5 uur daarna volledige stil – geen aanbeetje meer. Om een uur of 2 traileren we de boot.  Dit was een goede “Generale” volgende week gaan we de Dutch-Anglers Esox cup vissen met vrijwel iedereen die op deze site schrijft – als we volgende week zo vangen, maken we kans.

Gr Roel Orsel

Eric en Laurens zijn van huis uit karpervissers. En dat doen ze zeer succesvol. Roofvissen is voor hun meer “van vroeger”, en dan voornamelijk vanaf de kant . Toen we op kantoor dan ook afspraken wat te doen kwam het er al snel op neer dat zij graag het vissen vanuit de boot op grote snoek wilden proberen. Zij hadden “wel eens” wat foto’s van grote snoeken op deze site gezien….. Een eerste datum werd in maart geprikt maar door omstandigheden kwam dat er niet van en met een gesloten seizoen en een zomervakantie ertussen spraken we af in september, een prima maand om een goede kans op een metersnoek te maken!

We ontmoeten elkaar op de trailerhelling van een groot water die ik goed ken. Voor dag en dauw, want ik denk dat met name de ochtend in deze periode goed is. Het is dus nog donker als ik arriveer en snel maak ik de boot klaar en tuig de hengels op. Als ik daarmee bezig ben arriveren de heren ook, mooi op tijd! Ik leg ze uit wat ongeveer de bedoeling is en hoe we gaan vissen. Het doel is om hen te laten ervaren hoe je op verschillende manieren grote snoek kan belagen op groot water en wat daarbij komt kijken: qua materiaal, qua bootapparatuur en qua aanpak op het water zelf. Ik ben vandaag dus de gids. We spreken af dat Eric de eerste vis pakt (voor hem was immers de wens) en ik laat het aan hun over af te spreken hoe ze verder gaan qua wissels bij aanbeten. Ik gebruik vandaag alleen een hengel met een shad om her en der wat te werpen op snoekbaars als dat nog zo uitkomt. We spreken af dat als ik daar beet op krijg die vis voor mij is.

Als eerste stel ik voor heel ondiep te beginnen met het slepen van natuurlijk aas. Samen met Ben, die er deze ochtend met zijn boot ook is, hebben we de dag ervoor sappige aasvissen gevangen. Nog altijd een dodelijk aas, gesleept aan een takel. Ik stel drie hengels met dobbers af en één op de fireball en varieer de grootte van de aasvis per takel. De takels heb ik dan ook de avond ervoor nog op verschillende lengtematen gemaakt. De grootste is een brasem van ongeveer 45cm. Eric en Laurens weten niet wat ze zien als ik die eraan hang, maar ik vertel ze over de brasem die één van mijn eerdere metersnoeken dit jaar uitbraakte: 67cm, en toch mijn aasvis ook nog greep…….. het wordt even stil in de boot.

Langzaam wordt het licht terwijl we slepen. Eric kijkt gespannen naar de dobbers, Laurens tuurt buiten boord naar het voorntje aan de fireball die hij in het heldere water mee kan zien hobbelen. “Snoekbaars!”, roept hij opeens. “Hij zwemt achter mijn voorn aan”. Ik kijk met hem mee en inderdaad; een 70’er snoekbaars zwemt mee en neemt zowaar een voorzichtig hapje in de staart! Een paar schubben komen van de dode voorn af en de snoekbaars zwemt nog steeds mee. En ondanks wiebelen, diagonalen, tikken: hij neemt het aas niet! En zo krijgen we al snel nog meer volgers! Bizar om te zien hoe voorzichtig de vis het aas aanraakt of volgt. Dressuur? Helderheid van het water waardoor dreggen en lijnen opvallen? Wie zal het zeggen?

Dan wordt één van de dobbervoorns gegrepen en loopt er lijn af. Helaas lost deze vis bij het aanslaan. We varen rustig verder, voorzichtig manouvrerend langs ondiepten. En zoals altijd onverwacht wordt de brasem gepakt. De vis zwemt er hard vandoor en snel worden andere lijnen aan de kant gehaald. Bij het aanslaan van de vis is het gelijk duidelijk, dit is een goede! Eric zet zich schrap en Laurens en ik maken de boot klaar zodat er ruimte is om de vis te landen. Het is een fiks gevecht waarbij de vis meerdere keren flink lijn neemt. En als ze zich laat zien is het gelijk duidelijk: een metersnoek! Een mooie lange slanke vis ligt even later in de boot en wordt snel onthaakt en gefotografeerd. Een pracht exemplaar, en…… missie geslaagd of beter: wens vervuld! De vis is namelijk maar liefst 114cm lang! Majestueus zwemt ze weer weg (zie ook de video in dit artikel), een tevreden Eric achterlatend!

Metersnoek 114cm!

Twee trotse collega's en nog één die de foto nam :-)

Het succes wordt gevierd. We laten de  boot even driften en nemen de koffie van Eric met de boterkoek die Laurens heeft meegenomen. Opnieuw vliegt echter één van de dobbers weg en is Laurens aan de beurt. Hij haakt de vis en drilt deze naar de boot; een 70ér snoek blijkt de schuldige te zijn en deze wordt buiten de boot onthaakt, dus geen foto.

Het is ondertussen helemaal licht geworden en de zon schijnt uitbundig. Omdat Ben eerder die ochtend de vis ook wat dieper ving gaan wij dat nu ook doen. We stellen de dobbers wat dieper af en varen het open water op, langs bodem structuren die ik goed ken. Laurens kijkt nu naar de dobbers en Eric zit met de fireball op een meter of 4-5 te vissen met een klein voorntje. Opeens zie ik dat hij beet heeft. Vakkundig beweegt Eric even met de vis mee en slaat dan aan. Mijn hemel! De hengel komt niet meer van zijn plaats. En voor Eric beseft wat er gebeurt begint de vis meters lijn van de spoel af te trekken! Dit is een goede, een hele goede, dat kun je zo zien! Eric vraagt aan Laurens of hij over wil nemen, het is immers zijn beurt. Maar Laurens, druk met de andere hengels, zegt aan Eric dat hij wel door kan gaan. Een lang gevecht begint. De vis neemt meerdere keren weer meters lijn wanneer we denken dat het wel weer klaar is. En eenmaal bij de boot blijkt ze inderdaad monsterlijk groot te zijn, en dik. Mijn SavageGear XL landingsnet kan er maar net onder……… Op de onthaakmat in de boot zie je pas echt hoe groot ze is. Onthaken gaat snel want de vis zit keurig in het scharnier gehaakt op de staartdreg van de fireball. En dan gaat het meetlint erlangs…….en nog een keer erlangs……..en nog een keer erlangs…..ongelofelijk, 129cm! Eén meter en negenentwintig centimeter! De grootste snoek in mijn boot tot nog toe. De op één na grootste snoek die ik zelf ooit heb gezien (de grootste was de 132cm van HJ). Vijf centimeter langer dan mijn eigen PR van 124cm. Fantastisch!

129cm prachtsnoek, wat een schitterend exemplaar!

En hoeveel mazzel heb je om op je eerste "snoeken uit de boot" trip zo'n vis te vangen!

En Eric? Eric is kapot. Fysiek en mentaal. De dril heeft hem al zijn energie gekost, en concentratie. Maar hij realiseert zich volgens mij ook gelijk wat hij gevangen heeft. Tijdens zijn eerste boottocht op snoek. We maken snel een hele reeks foto’s. Van een vis die bijna niet te tillen valt. Wat een prachtexemplaar! Als de vis is teruggezet besluiten we te gaan lunchen. Het is even nodig. Wat een succes vanochtend! Twee metersnoeken en een 70’er. Plus nog genoeg actie eromheen. We gebruiken de tijd om even na te praten en de foto’s te bekijken. Als we na de lunch verdergaan besluiten we te gaan trollen. Gewoon even lekker meters maken met het slepen van pluggen. En een beetje om ons heen kijken. Laurens weet hiermee opnieuw een komkommer te haken, een vis die bovendien zwaar gehavend is met een halve staart, beschadigingen en één oog. Ik ben benieuwd wat die heeft meegemaakt. Maar kennelijk nog alert genoeg om een plug te grijpen!

Snoekje op de plug voor Laurens, een zwaar gehavende vis

Na anderhalf uur later verder geen actie te hebben gehad gaan we weer slepen met aasvissen, ditmaal helemaal op open water en dan terug richting de oever. En de aasvissen liggen er nog twee minuten in of de eerste wordt alweer gegrepen! Jammer genoeg schiet deze in de dril los. Even later weet Laurens op de fireball hengel opnieuw een komkommer te vangen en haak ik zelf zowaar een 80 ‘er snoekbaars op mijn zwart witte Fox shad, werpend met mijn Shimano Clarus hengel. Prachtige vis!

een prachtige 80'er snoekbaars in het zonnetje

Ook nog even samen op de foto

Terug bij de oever begint de zon alweer goed te zakken. Dus gaan we ondiep weer verder. Kort erna wordt dan ook één van de aasvissen gegrepen met een megakolk. Omdat de hengel aan de kant van Eric staat slaat die gelijk aan en geeft de hengel aan Laurens. Die staat gelijk met een kromme hengel; de vis is namelijk woest en probeert uit alle macht aan de oever te komen. De eerste keer weet Laurens hem te blokken en de vis te keren. De tweede keer echter neemt de vis een geweldig schot terug de kant in en is onmogelijk te stoppen. De Shimano Beastmaster 50-100gr staat tot in het handvat krom en met de hand op de spoel zwemt de vis gewoon verder. Niet te stoppen dus en als de vis een obstakel bereikt knapt dan ook gelijk de lijn. Dit is echt enorm balen, dubbel balen. Want niet alleen heeft de vis een takel in zijn bek, Laurens ziet zijn kans op ook een metersnoek verloren gaan.

We vissen nog een uurtje door tot het nagenoeg donker is. Er volgen geen aanbeten meer en we gebruiken de tijd om een beetje over deze unieke dag te praten. Mooi weer, gezellig, veel aanbeten, mooie vissen en dan natuurlijk dat ene pracht exemplaar van 129cm! Eric en Laurens bevestigen dat dit een hele mooie invulling van de wens is geworden. “Een dag om nooit te vergeten” zoals Eric me later mailde. Ik ben er blij om. Het is ze gegund. Om het geheel samen te vatten heb ik ’s avonds snel een korte video impressie in elkaar gezet.

De heren hebben me aangeboden om als tegenprestatie een keer met mij te gaan karpervissen op voor hen bekende wateren. Ik wil ze alvast bij deze laten weten dat ik nog nooit een 50 ponds schub of spiegelkarper heb gevangen. Daar reken ik nu wel op :-)).

John Smit

Ik vind het wel leuk. Peter en ik kennen elkaar nog niet zo lang en dit is de eerste keer dat we samen op pad gaan. Kunnen we ook eens goed bijpraten. En verder praten over de inhoud van de vliegvisserie die ondertussen op dutchanglers.nl heeft gestaan. Maar ja, ik heb nu wel een reputatie hoog te houden….. en we hebben maar een ochtend…… Dus ik besluit voor zeker te gaan, als dat al bestaat in de visserij, en kies een water waar ik de plekken goed ken en waar al diverse dikke vissen vanaf gekomen zijn.

We traileren de boot erin en varen richting de eerste plek. Een lang talud met een scherp bodemverloop waar ook een licht windje op staat. De aasvissen gaan overboord en het slepen begint. Ik merk dat ik scherp ben, er moet gevangen worden. Maar na twee keer heen en weer en anderhalf uur verder is er nog niets gebeurd. Ai ai ai, mijn reputatie…….. Met alle zekerheid die in me zit zeg ik tegen Peter dat dit onderdeel van het geheel is, “je moet eerst even het water afsnuffelen, bla bla bla…” en besluit naar het volgende talud te gaan. Helemaal aan de andere kant bij de opening met een kanaal. Wie weet?

Ook daar gaan de aasvissen weer overboord en driften we rustig langs de rand. De eerste drift gebeurt er niets maar als ik een mij bekend “inhammetje” in het talud invaar wordt opeens van één van de hengels lijn van de spoel gerost. Heerlijk, beet! Geconcentreerd gooi ik de spoel open, zet de Ipilot in de anker-functie en vraag Peter de andere hengels even binnen te halen. Op mijn vraag of hij de hengel wil overnemen volgt een spontaan “ik kijk vandaag wel even”. Ik sla daarom aan en voel direct dat het om een flinke vis gaat. Een zwaar gewicht maakt dat bij het aanslaan mijn hengeltop op dezelfde plek blijft staan. Een goed teken! De vis wordt daarna wakker en neemt meters lijn van de spoel. En doet dat daarna nog enkele keren. Pesterig vraag ik Peter of forelletjes dit ook doen :-). Er volgt een diepe zucht. Na een paar minuten ligt de vis naast de boot en ja, het is een goeie! Aan boord blijkt hij goed gehaakt te zitten en na meten blijkt hij 117cm lang te zijn. En wat een kanjer van een vis; mooi gebouwd, zwaar en prachtig getekend. Snel schiet Peter een paar mooie foto’s en gaat de vis weer terug. Nou, deze ochtend is al geslaagd! Wat een prachtige vis!

Wat een buffel!

 .

Schitterend getekend!

.

Voorzichtig teruggezet

.

We doen het zelfde rondje nog maar een keer en ongelofelijk maar waar, de volgende keer als we hetzelfde plekje bevaren schiet opnieuw een dobber weg. Beet op dezelfde 10 vierkante meter als de eerste vis! En ook deze voelt goed. En leuk want het is mijn eerste aanbeet op mijn nieuwe Shimano Beast Master STC300 50-100gr. Die heb ik speciaal gekocht voor deze grotere visserij en mag zich nu bewijzen! De hengel houdt zich goed, en de vis ook. Vecht als een beer. Maar ligt na een tijdje toch netjes naast de boot en wordt aan boord genomen. Korter dan de vorige maar veel dikker. En dan blijkt ook wel waarom. Een grote staart steekt uit zijn keel en als we na het onthaken kijken wat het is blijkt dat deze vis een halfverteerde brasem in zich had van ongeveer 65cm lang. En de snoek zelf meet 103cm… Meer dan de helft van zijn lichaamslengte en dan nog onze aasvis grijpen! Vol verbazing staan te kijken en maken er maar een plaatje van. Niet fris, wel bijzonder.

Zwaar gevulde buik

 .

wie nog twijfelt aan grote aasvissen.... bij deze, gebruik ze maar

.

We vissen nog even door maar het blijft hierna stil. Het is tijd om weer te gaan, het was maar een ochtend. Maar wel een topochtend. Peter heeft de twee grootste snoeken tot nog toe gezien; twee aanbeten, twee meters. En het was gezellig. Zal ik nu moeten vliegvissen? Hmmmm, we will see :-).

 John Smit

Het verslag:

Tijd om weer te gaan vissen ! De gesloten tijd is prima besteed aan een volledige renovatie van de tuin voor en achter het huis.  Volgens planning had dit een milde periode moeten zijn met aangename temperaturen om te werken.  Moeder natuur dacht anders, zweten en eindeloos nieuw geplantte struiken water geven was het geval.  Het tweede weekend had mijn buurman met een kraantje coniferen gerooid en een vijver gegraven. Hiermee kwam een lang gekoesterde wens in vervulling.  Een groepje goud-elritsen zijn de nieuwe bewoners, zeer aan te bevelen als je niet te grote vissen in je vijver wilt.   Ik heb in de vijver een emmer prut gegooid, afkomstig uit een mooi slootje in de buurt, om al wat waterinsecten e.d. in de vijver te krijgen, echter wie schetst mijn verbazing – de eerste vissen eitjes zijn al uitgekomen  – zie her en der speltaasjes zwemmen – benieuwd wat dit zullen worden.

Als je dan toch van je vrouw in de tuin moet zitten, dan maar naar vissen kijken!

.

In het derde weekend van mei wordt de boot in orde gebracht en de aasvisbak opgestart en gevuld met een verse lading vis uit de vijver van Ben’s buurtsuper. Het opening weekend moet ik laten schieten – op zaterdagochtend  vroeg  kom ik voor mijn werk terug uit Canada en na een hazenslaapje in eigen bed vind ik het ’s middags te hard waaien, de zondag gaat op aan het vieren van verjaardagen.  Op hemelvaartsdag hebben Ben en ik hetzelfde plan om te gaan vissen met onze zonen. We kiezen voor een plas die we goed kennen, om 7 uur staan we bij de helling, Ben is een kwartiertje later.  Wanneer op de eerste stek  het aas te water gelaten hebben, wordt de voorn op de fireball van Bram snel gearresteerd.  Ben die net komt aanvaren, schiet een paar fotoos van de dril van een mooie 60-tiger snoekbaars.

Bram hangt aan een snoekbaars!

.

Bram is lekker op dreef met de firebal, in de volgende drift schuift een 80-tiger snoek over de voorn. Ik ben altijd benieuwd naar de grootte van de aasvis voorkeur, ik heb een klein voorntje op een dropshot montage zitten en een mid-size brasem onder een dobber, het is het begin van het seizoen – je weet maar nooit. Vandaag is de voorkeur voor voorntjes van een centimeter of 15 – wat je 10 jaar geleden snoekvisjes zou noemen. Nadat Bram op een tweede taluud weer een leuke snoek vangt op z’n firebal hengel met een middenslag voorntje, schakel ik ook over op die aasgroote op beide hengels, 3-0 wordt me een beetje te gortig, tijd voor een nieuw talud.  Net als vanochtend komt Ben op het juiste moment aanvaren wanneer mijn dobber met een “plop” de diepte in getrokken wordt – lijn strak – aanslaan – hangen.  Ik kan duidelijk voelen dat het aanslaan beantwoord wordt met kopschudden. Wanneer daarna de hengel diep krom getrokken wordt en de meters powerpro van de molen afgaan is het duidelijk – dit is een lekkere snoek.

Lekker snoekie drillen!

.

Toch wel fijn als er zo’n goede fotograaf als Ben in een boot naast je ligt :-). Nu realiseerde ik me dat ik een 100% score heb bij het scheppen van de 90-tiger snoekbaarsen die Ben gevangen heeft (zie “mooi begin”) dat “de schepper” als geuzennaam opleverde, omdat mijn score voor 90+-ers nog steeds op 0 staat.  De onderstaande foto brengt de verhouding metersnoeken fotograferen op een 1:5  verhouding tussen “de schepper” en Ben als “de fotograaf” .

Dikkerdje!

.

Een fraai getekende, hoge 113 snoek komt even in de boot voor een statieportret. De gevolgen van de paai zijn nog duidelijk te zien aan de bijtwonden in haar linker flank.  Ze gaat snel weer terug ik krijg een grote plens water over me heen van de staartslag waarmee ze weer in de diepte verdwijnt.  Een half uurtje later komt een SMS binnen van Ben  – mooie baars 47 -  Finn schiet een mooi plaatje van z’n vader.

Ben met een stevige baars

.

Van de rest van de middag valt alleen het super mooie weer op – we vangen niets meer, drinken een biertje en komen zwaar verbrand ’s avonds laat thuis – heerlijke dag, die smaakt naar meer. Na de zoveelste BBQ/verjaardag deze maand besluit ik met Bram zondag een uur later dan gepland te beginnen – we staan om 7.30 bij de helling, waar we de auto van Volkmar en HJ al zien staan – die zijn er vroeg bij (het is niet alles goud dat er blinkt). Wanneer we het meer op stuiven richting de eerste stek die we in gedachten hebben, zien we de boot van HJ in de verte. Tijdens het optuigen komen ze langszij, helemaal blij vanwege de zojuist gevangen 126, hun dag is goed – ze melden dat ze al gauw er weer vandoor moeten (father duty calls,…) Op de eerste stek is nog een leuke 70-tiger te verleiden:

Mooie snoekbaars in een ruig weertje

Nu had de windguru (www.windguru.cz) voorspeld dat het vanaf 4 uur zou gaan regenen, een lelijk front dat zich aftekent aan de horizon en schiftende wind doet ons vermoeden dat de Tjechische vrienden het mis hebben. We hadden hier geen rekening meegehouden met onze kleding en na 15 minuten stug doorvissen terwijl dikke-droppen-regen op ons neerdaalt besluiten we een schuilplek te zoeken onder een brug.

Hilarisch plaatje!

.

De buienradar op m’n telefoon laat een heel breed front zien, dan dient ook gerommel van onweer zich aan. Onweer op het water is niks gedaan, we gaan er snel vanaf. Eenmaal kletsnat in de auto bellen we met HJ – die hebben net op tijd getrailerd – het mag bij hun geen goud zijn water er blinkt – het is in ieder geval wel droog.

Roel Orsel

Ik moet alleen wel even goed overleggen deze keer. Mijn vrouw is nu op vakantie en komt in het weekend terug. En mijn ouders helpen me deze week door qua oppas voor de kinderen. Dus ik kan ook niet asociaal een beetje gaan lopen vissen terwijl zij oppassen. De oplossing wordt gevonden in de zaterdagochtend waar ik dan samen met mijn vader en zoon de boot instap. Drie generaties in de boot. Veel leuker wordt het niet!

We gaan naar een plasje in de buurt. De stekken liggen daar dicht bij elkaar en het water laat zich goed bevissen met zowel natuurlijk aas als kunstaas. Ik kan daar dus mooi met dobbers slepen en tegelijk met kunstaas ondiepe plekken afwerpen. En hiermee heeft iedereen in de boot ook een aandachtspunt. Opa let op de dobbers, ik gooi kunstaas en zoonlief wandelt er een beetje tussendoor en eet het lekkers uit de tas op……… Terwijl we dit voorbereiden zien we een zeer zeldzame vogel die als beschermde soort geboekt staat in Nederland. Een aalscholver! Uh nee, we zien er niet één, we zien er ongeveer duizend. En allemaal strijken ze neer op het meer en beginnen ze te vreten. Wat een ramp moet dat onder water zijn. We kennen het onderwerp, er zijn er teveel. En ik hoop oprecht dat binnenkort de situatie ontstaat dat we er een aantal af mogen schieten. Ik zou er een visseizoen voor opgeven om de soort weer naar normale aantallen te brengen……..

Absurde aantal aalscholvers bestoken de plas........

De verwachting is dat de wind deze ochtend flink op gaat steken dus beginnen we op plekken die nu nog te bevissen zijn en die in het verleden al lekker vis hebben opgeleverd. Ik stel de aasvissen af op verschillende dieptes en begin langs een lang talud te trollen. Aan het einde van het talud merk ik de harde wind al en juist als ik denk dat we moeten verplaatsen schiet een van de dobbers weg. Ik sla de vis aan en geef de hengel aan zoon Jelle. Grappig te zien dat zo’n klein mannetje al zo bedreven is geworden met dit soort hengels en vissen. Hij drilt hem keurig en al snel ligt een mooie snoekbaars naast de boot die bij meting 77cm blijkt te zijn. Mwa, je kunt een seizoen slechter starten!

De eerste van het seizoen, lekker hoor!

Vissen met tandjes!

Ondanks de wind ga ik hier natuurlijk nog een rondje draaien. De vis kan immers bij elkaar liggen. En inderdaad, nog geen tien minuten later loopt de volgende dobber weg. Opnieuw sla ik aan. Maar nu gebeurt er iets heel anders……… Met een luide kraaaaak breekt mijn hengel net onder de deling. Waaat??? Hoe kan dit nu?? En de vis zit gehaakt. En ik sta hier met een stukje hengel in mijn hand. Daarnaast is door de breuk de voering uit het startoog gebroken en loopt de gevlochten lijn over het scherpe materiaal. Dit kan een drama worden….. Of is dit het al? Snel vraag ik of ze de andere hengels binnen willen halen terwijl ik de hengel, of wat daarvan over is, in de richting van de vis hou. Hiermee minimaliseer ik de druk in het start oog. En langzaam begin ik lijn op te spoelen met een iets lichter afgestelde slip zodat ik eventuele runs op kan vangen. De wind heeft ondertussen de boot te pakken en de vis vindt het allemaal maar niks en vliegt van links naar rechts. Ik voel me geloof ik een beetje een trapeze artiest in het verkeerde circus…….

Tock krijg ik de vis na een tijdje langszij. Ik geef mijn vader het stukje hengel en doe het laatste stuk met de hand. De rest van de hengel zit immers in de weg, dus scheppen gaat niet….. Het is een mooie snoek en ze is goed gehaakt. Snel wordt ze gemeten en gefotografeerd. Net geen meter maar wel een fraai beest. En ik heb me lekker uit kunnen leven in de dril…….

Pfoe, dat was een spannende dril!

De vis gaat goed terug en inspectie van mijn hengel leert dat de blank beschadigd is geweest. Die heeft vast ergens klem tussen gezeten of ik heb iets anders doms gedaan. Voor de sluiting ving ik er nog een 121cm snoek op en dat ging prima. Een bedrijfsongeval, zullen we maar zeggen. Wel herinner ik mijn vader er fijntjes aan dat als ik met hem ga vissen het wel lijkt alsof er altijd een hengel breekt. Mijn eerste 121cm heb ik met hem op dezelfde wijze gevangen…….

We zoeken de luwte op. De wind is te hard geworden. Het water is ondieper en de planten staan al hoog. Tijd voor ondiep lopend kunstaas! We gooien met ondiep lopende shads twee stukken en krijgen twee volgers. Maar tegelijk hebben we veel last van de planten en ook de wind, mijn boot is te windgevoelig voor deze omstandigheden. Dit gaat het dus vandaag niet worden en het is ook niet zo leuk voor Jelle. We schuiven daarom op naar het laatste talud deze ochtend. Opnieuw met dobbers en deze keer een fireball montage erbij die ik vanuit de hand vis. Bovenop het talud krijg ik hier een enorme beuk op en gaat er een vis vandoor. Hangen! Snel geef ik de hengel aan Jelle, mag die het ook eens met een reel proberen. Nou, dat gaat ook helemaal goed en opnieuw dient zich een mooie snoekbaars aan die bij meten 73cm blijkt te zijn. Schitterend! We vissen hier nog een halfuurtje door en dan weet opa een vis te verschalken. Het is snoekbaarstijd; 70cm en mooi gehaakt.

Prachtige vis voor Jelle

Ook opa weet er één te landen!

Glanzend goud in de oppervlakte

Het is mooi geweest, we gaan naar huis, het waait bovendien echt hard nu. En dan blijkt dat ook een ex-reddingbootschipper foutjes maakt…. Ik ben vergeten mijn accu van de benzinemotor op te laden thuis. De boot heeft nu een paar maanden stilgestaan en op dezelfde accu lopen mijn fishfinder en GPS. En je begrijpt het, de motor start niet, de accu was kennelijk niet volledig vol bij vertrek en we hebben weinig gevaren op de benzinemotor! Daar lig je dan, midden op het meer. Uiteraard heb ik de elektromotor en die laat ik gewoon doorlopen. Snel heb ik de tweede accu verwisseld met de accu van de benzinemotor. Ook dat ging goed en de motor loopt alweer snel. En uit voorzorg heb ik Jelle gevraagd alvast een anker te pakken, mochten we wel door de wind snel driften. Uit ervaring weet ik hoeveel mensen daar jaarlijks de fout mee ingaan, een driftende boot kan zich heel snel verplaatsen! Dit probleem weten we snel op te lossen en er is dus gewoon niets aan de hand. Maar opnieuw blijkt hoe makkelijk het is in de problemen te raken. Want snel wegkomen voor een aanstormende binnenvaartboot had vandaag dus tot een ramp kunnen leiden…….

De boot gaat eruit. Ik kijk terug op een leuke ochtend. Drie generaties hebben in een paar uurtjes drie zeventiger snoekbaarzen gevangen en een bijna metersnoek. En nog een paar volgers. De opening had een stuk minder kunnen zijn! Of gewoon: ik heb heerlijk gevist!

John Smit

De opzet van de wedstrijd is eenvoudig. Er wordt twee dagen gevist, op snoek. Vanaf de kant. Met traditioneel een lange uitschuifhengel, een paar steekdobbertjes en een voorntje als aas. En dan lopen maar. Eindeloze vaarten af. Vorig jaar heb ik hier ook verslag van gedaan op deze site.

Blijft prachtig, steekdobbertjes langs rietkragen slepen!

 .

Lopen langs eindeloze vaarten........

.

We zijn meestal met ongeveer acht personen, allemaal familie van elkaar. Maar dat maakt de competitie niet minder fanatiek, integendeel. En dat heeft er weer toe geleid dat er een bijzondere puntentelling is ontstaan, waarbij naast de punten die je krijgt voor iedere gevangen snoek er ook bonuspunten en strafpunten gegeven kunnen worden. Bijvoorbeeld voor iedere verbetering van een persoonlijk record, of voor de eerste snoek van de wedstrijd. Voorheen waren er zelfs strafpunten voor de domste opmerking van de dag….. De winnaar is degene met de meeste punten (uiteraard), op één dag gevangen. En die krijgt de wisselbeker die al sinds 1998 in het leven is geroepen. Daarnaast wordt er ter afsluiting samen gegeten waarbij de winnaar gratis eet en drinkt. Dat wordt dan betaald door de anderen, een prijs in natura dus. Bovenstaande vormt Riefiskje: een naam ontstaan uit de verbinding van de naam Riedstra met vissen in het Fries: fiskje.

Anno 1998, de Riefiskje wisselbeker

.

Dit jaar kwam de nadruk te liggen op dag twee. Op de eerste dag konden namelijk alleen Rapke en Frans en die hadden niet bijzonder veel gevangen. Alle opties waren dus nog open. Om 0900uur is er afgesproken te beginnen met de wedstrijd. De plekken waar we gaan vissen zijn dit jaar door Rapke voorbereid en hij heeft locaties gekozen op kruispunten van wateren; niet alleen veel interessanter qua stekken (bruggetjes, stroming) maar ook veel leuker omdat je elkaar dan tijdens het vissen vaker ziet. Want het is natuurlijk ook een beetje een jaarlijkse reünie. Dit jaar zijn we met zijn zevenen: Frans, Bernd, Symon, Rapke, Bennie, Sander en ik dus. De eerste plek is in de buurt van natuurgebied De Deelen bij Heerenveen. Iedereen is op tijd aanwezig. Er worden wat slechtgemeende tips uitgewisseld, inschattingen gemaakt over de beste plekken (die niet worden gedeeld) en afspraken gemaakt over de tijd waarop iedereen weer terug moet zijn. En dan, om 0900uur: it gaet oan!

Verzamelen op de eerste plek

.

Het is een hele kalme koude ochtend. Naar mijn smaak eigenlijk te rustig. En de vaart waarin we vissen blijkt onverwacht ondiep te zijn, veel ondieper dan in het verleden. Dat is iets wat we de laatste jaren vaker zien. Het lijkt wel alsof het waterschap minder uitbaggert. Ik loop samen met swaeger Sander de kanten af, we proberen met name een brug waaronder wat stroming lijkt te staan en natuurlijk het midden van de vaart. Helaas zonder resultaat. En dat blijkt ook voor de anderen te gelden: sneller dan afgesproken is iedereen weer terug. Omdat er nu extra tijd is wordt de kaart erbij gehaald en het plan aangepast. We zullen eindigen in de Tjonger maar tussendoor nog een extra plek pakken. Gekozen wordt voor een vaart bij Spears en Butlanwei.

Een nieuw aanvalsplan wordt gesmeed

.

Grote groepen spreeuwen kondigen de winter aan. Blijken die toch even gelijk gehad te hebben!!

.

Aangekomen op de nieuwe plek worden snel de hengels gegrepen; er is namelijk een brug vlakbij. En die hebben altijd bewezen vis op te leveren! En op deze dag lijkt iedere vis te gaan tellen dus haast is geboden!

Bruggen: bijna altijd goed voor vis!

.

Ook Bernd probeert de brug, tevergeefs.....

.

Opnieuw blijft het echter stil en waaiert iedereen uit langs de oevers. Uiteindelijk is het Rapke die als eerste beet krijgt en en snoek van 62cm vangt. En zowaar, ook Sander krijgt beet! Na de aanslag blijkt inderdaad een snoek zich aan de voorn vergrepen te hebben. Een 41cm baby-snoek welteverstaan, het arme beest kan gewoon met de hengel het water uitgetild worden. Maar goed: vis is vis en zijn eerste is binnen.

Monstersnoek voor Sander.......

.

Voor de rest blijft het ook hier rustig. En daarom wordt besloten de laatste plek op te zoeken. Eén van de sluiscomplexen van de Tjonger bij Nijerberkoop is het laatste doel. Dit lijkt op een veel betere plek. Het water is breed en diep. En achter de sluis stroomt het goed. Er zijn diverse aftakkingen. En een paar witvissers hebben goed voorn gevangen. Allemaal ingrediënten voor een lekker potje snoeken! Ik besluit over te gaan op groter aas; misschien dat dat een reactie kan uitlokken. En nadat Rapke er een verspeelt, vis ik nog even door op die plek en krijg beet: de eerste snoek, 76cm, is een feit en dat al snel na de start op de nieuwe plek. Bemoedigend! Maar ook Bennie weet een mooie vis te vangen: 81 cm!

Bennie op scherp om 81cm te gaan landen

.

En nadat ook Sander opnieuw een vis haakt (72cm) weten we dat het hier de wedstrijd beslist gaat worden. Sander en ik besluiten in de buurt van de sluis te blijven; iets wat later de gouden keuze bleek te zijn. Ik weet er namelijk nog twee te vangen, resp. 64 en 85cm. En bij terugkomst bij de sluis blijken alleen Symon (59cm) en Bennie (62cm) nog een visje gevangen te hebben, de anderen niet. Mijn drie vissen hebben daarnaast voldoende lengte om het winnende aantal punten te scoren. Victorie!

De winnende vis(ser)!

.

Om 1700uur wordt de wedstrijd beëindigd en gaan we naar het restaurant. Na heerlijk gegeten te hebben, in mijn geval dus gratis (!), wordt door Bennie (de winnaar van vorig jaar) de beker aan mij overhandigd. Uiteraard voorzien van het nodige commentaar..…….

De winnaar van vorig jaar

.

Overdracht aan de winnaar van dit jaar

.

En natuurlijk steunbetuigingen aan Frans en Bernd die helemaal niets gevangen hebben. Er wordt ook nog even geteld hoe vaak iemands naam nu terugkomt op de beker. Opvallend: van de 12 keer staat nu 5 keer de naam van deze Hollander erop. En dat tussen al die Friezen…… Het zal volgend jaar vast nog weer fanatieker gaan worden……… maar leuk blijft het zeker, en bijzonder, zo’n familie evenement!

Riefiskje 2010!

.

John Smit – Riefiskje winnaar 2010

Het plan voor vandaag was simpel, grote aasvissen slepen langs vissige taludranden en werpen en speedjiggen met grote shads mocht dat eerste niet blijken te werken.  Jeroen had op de vrijdagavond een paar fraaie IJsselvoorns in mijn aasvisbak gedeponeerd dus aan vers aas geen gebrek en de vele springende en draaiende vissen op de stek maakten dat we vol vertrouwen de eerste drift inzetten. Ook de visvinder gaf volop activiteit aan onder het wateroppervlak, grote scholen vis leken op de eerste stek samengeschoold te zijn. Hier moest toch een fraaie snoek of snoekbaars liggen zou je zeggen.

Toch bleef het de eerste drift vrij rustig, afgezien van wat springende karpers en wat jagende baarsjes zagen we geen activiteit. Daarom de boot nog maar eens om gedraaid en de weg terug ingezet maar dan iets hoger op het talud. Dat bleek eenschot in de roos toen Jeroen’s dobber op bijna cartooneske wijze onder plopte. Zo zag je de dobber en zo hoorde je hem onder water schieten, je zag alleen nog de uitdijende kringen van waar zojuist zijn dobber nog stond.

Zonder aarzelen, terwijl de boosdoener onder water al door de ratel van de reel heen lijn aan het nemen was, werd de vrijloop dichtgeklikt en met een ferme zwiep aangeslagen. De 2,70 lange baitcaster vloog meteen in een fraaie buiging en al snel was duidelijk dat er een fraaie snoek aan de andere kant hing.  De vis bood stevig partij en trok de hengeltop meermaals onderwater en al snel werd duidelijk dat we hier met een ‘goeie’ van doen hadden. Toen de vis zich de eerste keer liet zien werd helemaal duidelijk dat we met een vis van zeker 1,10 te maken hadden.

Na de nodige spurts vond vriend esox het nog even nodig om een wierbed in te duiken om zichzelf tot ‘snoek in het groen’ te promoveren maar toen was de koek ook wel op. Na het wegplukken van het nodige wier zag ik dat de vis keurig in het scharnier gehaakt was en kon ik deze mooi in het scharnier grijpen. Snel op de plank waar we tot 1 meter 12 kwamen en wat vlotte foto’s in het licht van de opkomende zon en weer terug het water in. Reanimeren bleek nouwelijks nodig aangezien de vis al snel een ferme klap met zijn staart gaf en de diepte weer inschoot.

jeroen met 112cm snoek

Onze verdere pogingen op deze stek werden helaas niet beloond met meer aanbeten dus we besloten van taktiek te veranderen en het met grote shads te gaan proberen. Veel meters maken met groot rubber waarbij we op de elektromotor zo’n 2 kilometer per uur varen had al vaker mooie vissen opgeleverd.

We zochten dan ook de taludrand van de vaargeul op en met de 80 ponds vector op standje 5 stuurde ik de boot secuur langs het talud. Beetje oppassen voor de boeien (wordt je boot niet knapper van als je daar tegenaan vaart) en het talud op en af varend zaten we te wachten op de eerste aanbeet. We waren nog geen 80 meter op deze manier aan het vissen toen mijn fox shad hard te grazen werd genomen. Na een ferme aanslag bokte een leuke vis even aan de andere kant van de lijn om toen los te schieten, snel een waypoint in de gps om het daar later nog eens te proberen.

De shad van Jeroen was de volgende die nog dichtbij de plek waar ik de vis loste te grazen werd genomen, een snoek van rond de 80 centimeter met snoekbaarsaspiraties bleek de dader te zijn. Omdat de vis nog niet lekker was uitgedrild werd deze naast  de boot losgetikt.  Even later was het weer de shad van Jeroen die het moest ontgelden, helaas loste deze zwaar aanvoelende vis tijdens de dril.

Hierna werd het even rustig, vele meters talud gleden onder de boot door zonder resultaat. Na een paar kilometer besloot ik daarom ook de andere kant van de vaargeul te pakken en weer terug te vissen. Na een paar honderd meter kreeg ik hier een beste ram op de fox shad die helaas ook niet bleef hangen.

Terug op het waypoint snel even naar de andere kant om te kijken of de gemiste vis van daarvoor nog een keer wilde. Of het dezelfde was zal ik nooit weten maar een snoeiharde beuk kondigde een geïnteresseerde vis aan die dit keer wel bleef hangen. Een fraaie snoekbaars mocht even op de foto en kon daarna weer zijn weg vervolgen.

Knappe snoekbaars op groot rubber

Hierna besloten we gezien de toch behoorlijk wat aanbeten op dit stukje het toch even voor anker te proberen werpend met shads en daarna een voorn op een fireball over de stek heen te trekken maar los van wat frommels bracht dat niet veel op. De toenemende pleziervaart deed ons dan ook besluiten om van het water af te gaan. Heerlijk 5 uurtjes buffelen op grote vis en met succes, heerlijk weer, prachtige natuur wat wil een mens nog meer om even heerlijk te ontspannen.

Hopen dat er de volgende keer een paar meer blijven hangen :)

Ons plan is vandaag vroeg op dit water te beginnen en later op de dag te verplaatsen naar groot water om daar te gaan verticalen op snoekbaars. De verwachting is namelijk dat de wind ’s middags helemaal gaat liggen. Om vijf uur staan we op de trailerhelling en maken we de materialen klaar. Aasvissen in de bun, takeltjes aan de hoofdlijnen en de koffie warm. Vissen in de zomer is leuk want je hebt lange dagen, maar eerlijk is eerlijk, zo vroeg je bed uit vind ik altijd wel een opgave…… En het is ook nog fris deze ochtend dus de pakken gaan aan deze keer. Al snel zijn we op de eerste stek en we besluiten te vissen met een aasvis gesleept onder de dobber, strak afgesteld vlak boven de bodem en op de andere hengel een medium size shad die we werpend gaan vissen rondom de boot. Dit heeft de vorige keren leuk vis opgeleverd. Michel vist met een Shimano Clarus van 2,55m. Een hengel die hij in Amerika heeft gekocht om tijdens zijn laatste zalmtrip te gebruiken maar die voor dit werk werkelijk geweldig is met een relatief soepele topactie en een stevige body. Startdiepte waarop we vissen is ongeveer 3,5 meter op de rand van een talud.

Ik schenk een kop koffie in en werp een paar keer mijn shad. Op dat moment hoor ik mijn molen aflopen op de dobberhengel. Ik gebruik zelf als molen de Shimano Symetre 4000FI met een vrijloopsysteem. Deze stel ik zo af dat tijdens het slepen nèt geen lijn afloopt; een vis die toeslaat voelt dan geen enkele weerstand. Het voordeel van deze vrijloopknop is dat je bij het opnemen van de hengel alleen die knop vast hoeft te zetten om in de gevechtsstand te komen. Ik neem de hengel op en zoek contact met de vis. Het voelt goed zwaar bij het zetten van de haak en de vis laat er ook geen gras over groeien. Duidelijk geïrriteerd neemt hij lijn en zwemt van links naar rechts door het water. Na een korte stevige dril laat de eerste vis van de dag zich zien; een mooie snoek die 87cm blijkt te zijn. Prima start!

De eerste van de dag

.

Toch blijft het hierna lang stil en we besluiten een talud op te zoeken waar de onderkant veel dieper is. Hier vissen we de aasvissen onder de dobber opnieuw aan de bovenkant op 3,5 meter maar gooien we de shads de diepte in, richting zeven tot acht meter water. Vervolgens “tikken” we de shads omhoog het talud op. Het risico is wel dat je dan makkelijker vast komt te zitten. Het voordeel is dat je continu superdicht langs de bodem vist. Het duurt niet lang of ik krijg een flinke tik op de shad. Die hangt! Het bekende bonken op de hengeltop volgt en een mooie snoekbaars van 73cm belandt al snel in de boot.

De eerste van een mooie serie

.

Hierna blijven we eigenlijk op deze manier doorvissen. En niet zonder succes. Ik land nog een 70cm snoekbaars en Michel weet een zeventiger snoek te landen. Ook missen we nog een paar vissen op de aasvis. Vreemd genoeg worden die fel gegrepen en verdwijnen in de diepte maar ook weer snel losgelaten. Het lijkt toch dat eerder agressie dan vraatzucht de aanbeten veroorzaakt en dan ben je met een shad gewoon sneller dan met een aasvis om aan te slaan. Grote snoek laat zich helemaal niet zien deze uren.

Dan volgt een uurtje later de beuk van de dag. Ik gooi mijn shad weer de diepte in en tik deze los van de bodem. Een enorme klap volgt en de vis hangt gelijk en neemt lijn. Woest vechtend probeert de vis te voorkomen dat hij omhoog komt en even denk ik toch die snoek te pakken te hebben. Niets is echter minder waar; opnieuw een prachtige snoekbaars belandt in het net en deze blijkt precies 80cm te zijn. Een prima dag zover en we besluiten daarom om hier vandaag te blijven en niet te gaan verticalen.

Prachtige vis op diep water

.

Het valt echter toch stil midden op de dag. En ook het slepen op heel ondiep water levert behalve opnieuw een zeventiger snoek voor Michel niets op. Om een uur of drie gaan we daarom terug naar de plek waar we eerder de andere vissen hebben gevangen. Het is ondertussen volkomen windstil geworden en dat geeft ons de mogelijkheid om deze plek helemaal uit te “millimeteren”. Michel monteert een fireball in plaats van een dobber. Om de inhakingskans te vergroten gebruikt hij een elastiekje dat hij rond de aasvis vindt waarin hij losjes de staartdreg hangt. Hiermee is bij een aanslag de dreg direct los van de aasvis en heb je ook drie in plaats van twee haakpunten “op scherp” staan.

Fireball montage met elastiek

.

We varen hetzelfde spoor langs op de GPS als tijdens de ochtend. En het duurt niet lang of Michel krijgt een beuk op zijn fireball hengel. En de vis hangt ook gelijk. Deze vis komt van ondieper water en het blijft toch altijd spannend om zo’n grote vis zo relatief dicht onder je hengeltop te haken. Met wat kunst- en vliegwerk, ook om de lijnen van de andere hengels te vermijden, halen we de vis in de boot. Opnieuw een prachtige snoekbaars, 76cm deze keer!

76cm op de fireball

.

Ondertussen is het rond vijven en hebben we dus een twaalf-uurs visdag achter de rug. We zetten er een punt achter. Gemiddeld hebben we elk uur een aanbeet gehad wat op dit water op zich goed is. Opnieuw geen grote snoek, maar wel een prachtig kwartet snoekbaarzen van 70, 73, 76 en 80 cm en nog drie snoeken. Ik blijf dit toch heel leuk vinden; allerlei technieken inzetten om vis die niet echt los is te pakken te krijgen. En deze keer waren het opnieuw de shads die het het beste deden en dan deze keer ook op dieper water. Met als aanvulling dat het materiaal aan boord bij Michel ons in staat stelde heel gecontroleerd op de juiste locaties en dieptes te vissen. Ik ben er zeker van dat dat vandaag veel heeft bijgedragen!

John Smit