Het plan voor vandaag was simpel, grote aasvissen slepen langs vissige taludranden en werpen en speedjiggen met grote shads mocht dat eerste niet blijken te werken.  Jeroen had op de vrijdagavond een paar fraaie IJsselvoorns in mijn aasvisbak gedeponeerd dus aan vers aas geen gebrek en de vele springende en draaiende vissen op de stek maakten dat we vol vertrouwen de eerste drift inzetten. Ook de visvinder gaf volop activiteit aan onder het wateroppervlak, grote scholen vis leken op de eerste stek samengeschoold te zijn. Hier moest toch een fraaie snoek of snoekbaars liggen zou je zeggen.

Toch bleef het de eerste drift vrij rustig, afgezien van wat springende karpers en wat jagende baarsjes zagen we geen activiteit. Daarom de boot nog maar eens om gedraaid en de weg terug ingezet maar dan iets hoger op het talud. Dat bleek eenschot in de roos toen Jeroen’s dobber op bijna cartooneske wijze onder plopte. Zo zag je de dobber en zo hoorde je hem onder water schieten, je zag alleen nog de uitdijende kringen van waar zojuist zijn dobber nog stond.

Zonder aarzelen, terwijl de boosdoener onder water al door de ratel van de reel heen lijn aan het nemen was, werd de vrijloop dichtgeklikt en met een ferme zwiep aangeslagen. De 2,70 lange baitcaster vloog meteen in een fraaie buiging en al snel was duidelijk dat er een fraaie snoek aan de andere kant hing.  De vis bood stevig partij en trok de hengeltop meermaals onderwater en al snel werd duidelijk dat we hier met een ‘goeie’ van doen hadden. Toen de vis zich de eerste keer liet zien werd helemaal duidelijk dat we met een vis van zeker 1,10 te maken hadden.

Na de nodige spurts vond vriend esox het nog even nodig om een wierbed in te duiken om zichzelf tot ‘snoek in het groen’ te promoveren maar toen was de koek ook wel op. Na het wegplukken van het nodige wier zag ik dat de vis keurig in het scharnier gehaakt was en kon ik deze mooi in het scharnier grijpen. Snel op de plank waar we tot 1 meter 12 kwamen en wat vlotte foto’s in het licht van de opkomende zon en weer terug het water in. Reanimeren bleek nouwelijks nodig aangezien de vis al snel een ferme klap met zijn staart gaf en de diepte weer inschoot.

jeroen met 112cm snoek

Onze verdere pogingen op deze stek werden helaas niet beloond met meer aanbeten dus we besloten van taktiek te veranderen en het met grote shads te gaan proberen. Veel meters maken met groot rubber waarbij we op de elektromotor zo’n 2 kilometer per uur varen had al vaker mooie vissen opgeleverd.

We zochten dan ook de taludrand van de vaargeul op en met de 80 ponds vector op standje 5 stuurde ik de boot secuur langs het talud. Beetje oppassen voor de boeien (wordt je boot niet knapper van als je daar tegenaan vaart) en het talud op en af varend zaten we te wachten op de eerste aanbeet. We waren nog geen 80 meter op deze manier aan het vissen toen mijn fox shad hard te grazen werd genomen. Na een ferme aanslag bokte een leuke vis even aan de andere kant van de lijn om toen los te schieten, snel een waypoint in de gps om het daar later nog eens te proberen.

De shad van Jeroen was de volgende die nog dichtbij de plek waar ik de vis loste te grazen werd genomen, een snoek van rond de 80 centimeter met snoekbaarsaspiraties bleek de dader te zijn. Omdat de vis nog niet lekker was uitgedrild werd deze naast  de boot losgetikt.  Even later was het weer de shad van Jeroen die het moest ontgelden, helaas loste deze zwaar aanvoelende vis tijdens de dril.

Hierna werd het even rustig, vele meters talud gleden onder de boot door zonder resultaat. Na een paar kilometer besloot ik daarom ook de andere kant van de vaargeul te pakken en weer terug te vissen. Na een paar honderd meter kreeg ik hier een beste ram op de fox shad die helaas ook niet bleef hangen.

Terug op het waypoint snel even naar de andere kant om te kijken of de gemiste vis van daarvoor nog een keer wilde. Of het dezelfde was zal ik nooit weten maar een snoeiharde beuk kondigde een geïnteresseerde vis aan die dit keer wel bleef hangen. Een fraaie snoekbaars mocht even op de foto en kon daarna weer zijn weg vervolgen.

Knappe snoekbaars op groot rubber

Hierna besloten we gezien de toch behoorlijk wat aanbeten op dit stukje het toch even voor anker te proberen werpend met shads en daarna een voorn op een fireball over de stek heen te trekken maar los van wat frommels bracht dat niet veel op. De toenemende pleziervaart deed ons dan ook besluiten om van het water af te gaan. Heerlijk 5 uurtjes buffelen op grote vis en met succes, heerlijk weer, prachtige natuur wat wil een mens nog meer om even heerlijk te ontspannen.

Hopen dat er de volgende keer een paar meer blijven hangen :)

Ons plan is vandaag vroeg op dit water te beginnen en later op de dag te verplaatsen naar groot water om daar te gaan verticalen op snoekbaars. De verwachting is namelijk dat de wind ’s middags helemaal gaat liggen. Om vijf uur staan we op de trailerhelling en maken we de materialen klaar. Aasvissen in de bun, takeltjes aan de hoofdlijnen en de koffie warm. Vissen in de zomer is leuk want je hebt lange dagen, maar eerlijk is eerlijk, zo vroeg je bed uit vind ik altijd wel een opgave…… En het is ook nog fris deze ochtend dus de pakken gaan aan deze keer. Al snel zijn we op de eerste stek en we besluiten te vissen met een aasvis gesleept onder de dobber, strak afgesteld vlak boven de bodem en op de andere hengel een medium size shad die we werpend gaan vissen rondom de boot. Dit heeft de vorige keren leuk vis opgeleverd. Michel vist met een Shimano Clarus van 2,55m. Een hengel die hij in Amerika heeft gekocht om tijdens zijn laatste zalmtrip te gebruiken maar die voor dit werk werkelijk geweldig is met een relatief soepele topactie en een stevige body. Startdiepte waarop we vissen is ongeveer 3,5 meter op de rand van een talud.

Ik schenk een kop koffie in en werp een paar keer mijn shad. Op dat moment hoor ik mijn molen aflopen op de dobberhengel. Ik gebruik zelf als molen de Shimano Symetre 4000FI met een vrijloopsysteem. Deze stel ik zo af dat tijdens het slepen nèt geen lijn afloopt; een vis die toeslaat voelt dan geen enkele weerstand. Het voordeel van deze vrijloopknop is dat je bij het opnemen van de hengel alleen die knop vast hoeft te zetten om in de gevechtsstand te komen. Ik neem de hengel op en zoek contact met de vis. Het voelt goed zwaar bij het zetten van de haak en de vis laat er ook geen gras over groeien. Duidelijk geïrriteerd neemt hij lijn en zwemt van links naar rechts door het water. Na een korte stevige dril laat de eerste vis van de dag zich zien; een mooie snoek die 87cm blijkt te zijn. Prima start!

De eerste van de dag

.

Toch blijft het hierna lang stil en we besluiten een talud op te zoeken waar de onderkant veel dieper is. Hier vissen we de aasvissen onder de dobber opnieuw aan de bovenkant op 3,5 meter maar gooien we de shads de diepte in, richting zeven tot acht meter water. Vervolgens “tikken” we de shads omhoog het talud op. Het risico is wel dat je dan makkelijker vast komt te zitten. Het voordeel is dat je continu superdicht langs de bodem vist. Het duurt niet lang of ik krijg een flinke tik op de shad. Die hangt! Het bekende bonken op de hengeltop volgt en een mooie snoekbaars van 73cm belandt al snel in de boot.

De eerste van een mooie serie

.

Hierna blijven we eigenlijk op deze manier doorvissen. En niet zonder succes. Ik land nog een 70cm snoekbaars en Michel weet een zeventiger snoek te landen. Ook missen we nog een paar vissen op de aasvis. Vreemd genoeg worden die fel gegrepen en verdwijnen in de diepte maar ook weer snel losgelaten. Het lijkt toch dat eerder agressie dan vraatzucht de aanbeten veroorzaakt en dan ben je met een shad gewoon sneller dan met een aasvis om aan te slaan. Grote snoek laat zich helemaal niet zien deze uren.

Dan volgt een uurtje later de beuk van de dag. Ik gooi mijn shad weer de diepte in en tik deze los van de bodem. Een enorme klap volgt en de vis hangt gelijk en neemt lijn. Woest vechtend probeert de vis te voorkomen dat hij omhoog komt en even denk ik toch die snoek te pakken te hebben. Niets is echter minder waar; opnieuw een prachtige snoekbaars belandt in het net en deze blijkt precies 80cm te zijn. Een prima dag zover en we besluiten daarom om hier vandaag te blijven en niet te gaan verticalen.

Prachtige vis op diep water

.

Het valt echter toch stil midden op de dag. En ook het slepen op heel ondiep water levert behalve opnieuw een zeventiger snoek voor Michel niets op. Om een uur of drie gaan we daarom terug naar de plek waar we eerder de andere vissen hebben gevangen. Het is ondertussen volkomen windstil geworden en dat geeft ons de mogelijkheid om deze plek helemaal uit te “millimeteren”. Michel monteert een fireball in plaats van een dobber. Om de inhakingskans te vergroten gebruikt hij een elastiekje dat hij rond de aasvis vindt waarin hij losjes de staartdreg hangt. Hiermee is bij een aanslag de dreg direct los van de aasvis en heb je ook drie in plaats van twee haakpunten “op scherp” staan.

Fireball montage met elastiek

.

We varen hetzelfde spoor langs op de GPS als tijdens de ochtend. En het duurt niet lang of Michel krijgt een beuk op zijn fireball hengel. En de vis hangt ook gelijk. Deze vis komt van ondieper water en het blijft toch altijd spannend om zo’n grote vis zo relatief dicht onder je hengeltop te haken. Met wat kunst- en vliegwerk, ook om de lijnen van de andere hengels te vermijden, halen we de vis in de boot. Opnieuw een prachtige snoekbaars, 76cm deze keer!

76cm op de fireball

.

Ondertussen is het rond vijven en hebben we dus een twaalf-uurs visdag achter de rug. We zetten er een punt achter. Gemiddeld hebben we elk uur een aanbeet gehad wat op dit water op zich goed is. Opnieuw geen grote snoek, maar wel een prachtig kwartet snoekbaarzen van 70, 73, 76 en 80 cm en nog drie snoeken. Ik blijf dit toch heel leuk vinden; allerlei technieken inzetten om vis die niet echt los is te pakken te krijgen. En deze keer waren het opnieuw de shads die het het beste deden en dan deze keer ook op dieper water. Met als aanvulling dat het materiaal aan boord bij Michel ons in staat stelde heel gecontroleerd op de juiste locaties en dieptes te vissen. Ik ben er zeker van dat dat vandaag veel heeft bijgedragen!

John Smit

Dus moesten Ben, Roel en ik er zondagochtend ook aan geloven. Helaas konden wij geen van drieën meteen beginnen bij de opening van het seizoen dus moest het nu, een weekje later, maar gaan gebeuren. Zo gezegd zo gedaan en om 04:30 zaten we op het water, lekker rustig en genietend van een mooie zonsopgang. Na een groot stuk van het water, een zandafgraving bij mij in de buurt, te zijn overgestoken begonnen we de hengels op te bouwen. De man twee hengels, 1 dobber-hengel en een verticaal-stok. Als Ben over stuurboord, en Roel en ik over bakboord visten paste dat perfect in de 14-ft Lund.

En daarna begint de grote zoektocht: waar zitten ze vandaag? Met een nieuwe dieptemeter in de boot duurde het even voordat we eindelijk een mooi sonar scherm te zien kregen, maar daarna waren we ready to go. Onder de dobber een visje, en één op de fireball aan de verticaal hengel, en dan gaan proberen. Op de elektromotor verschillende dieptes afvissen, en de andere boten in de gaten houden. Maar wat we ook probeerden, het wilde maar niet echt van de grond komen. Vier meter diep met een grote aasvis, op 6 meter met een kleine of de 8 meter lijn aanhouden met een grote shad…… geen succes. Na een uurtje of twee/drie vissen pakte Ben wel een mooie snoek van 87cm op de dobber. Op die plek was de bodem vrij grillig, en omdat de dobbers diep stonden kwam het geregeld voor dat je vast kwam te zitten. Dat was in eerste instantie ook het idee bij deze vis. De dobber bleef stil liggen en zakte langzaam schuin weg onderwater. Maar ja, ook al zit je vaak vast, je weet maar nooit! Toch maar de beugel open, en ja hoor de dobber liep weg in plaats van op z’n plaats te blijven drijven. Dus snel de slip dichtdraaien, de lijn strak draaien en aanslaan. En het was vis! In deze tijd van het jaar zijn de snoeken erg sterk voor hun lengte, en ook deze snoek van 87cm kon er wat van. Na een korte dril hadden we de snoek bij de boot. We probeerden de dril zo kort mogelijk te houden zodat de snoek zich niet helemaal moe hoeft te vechten. Anders krijgt hij het er erg moeilijk mee bij het terugzetten. Maar deze dril ging goed, snel een fotootje maken en weer terugzetten.  

Ben pakt de eerste mooie snoek!

Er was vis in de boot! Maar de volgende vis liet wederom erg lang op zich wachten. We visten van 04:30 tot 12:00, en moesten Ben om 10:00 weer bij de kant afzetten vanwege andere afspraken. Op het punt staande om de hengels de boot in te halen, en koers te zetten naar de trailerhelling, kwam de tweede vis rond kwart voor tien. Dit keer was ik de gelukkige, en ook had ik de vis op mijn dobberhengel. Deze snoek was iets kleiner, 82cm, maar ook lekker fel. Snel gedrild, snel een foto maken, en de vis weer teruggezet. Na Ben afgezet te hebben gingen Roel en ik weer terug het water op voor de laatste twee uurtjes.

Vissend op dezelfde manier voeren we richting een ander gedeelte van het meer. Na hier ongeveer een uurtje te hebben gevist was het dan zover! Eerst een ‘normale’ aanbeet. Weer op de dobber. Snel de fighting-drag dicht, en aanslaan. Daarbij voelde ik het al. Het voelde niet als een snoek haken, die dan gaat zwemmen, maar als een of andere onbewegelijke boomstam. Het gaf daar beneden gewoon niet mee! Nu kan ik vanwege mijn lichamelijke handicap alleen kracht zetten vanuit mijn romp en schouders. Niet met mijn armen. Maar het was nog nooit voorgekomen dat ik de vis niet van de bodem kon krijgen. Nou ja, dan maar twee armen om de hengel heen slaan en er met mijn volle gewicht aan gaan hangen. Toen gaf ze eindelijk mee, maar nog geen twee tellen later had ze door dat het foute boel was. Ze nam haar eerste sprint. Die joeg meteen flink door de slip heen, dus ik draai de slip beetje bij beetje steeds verder dicht. Maar na de 4^e of de 5^e spurt zat de slip dicht. En nog trok de vis, blijkbaar zonder problemen, de lijn van de spoel af. Op dat moment werden mijn vermoedens bevestigd. Dit was een serieuze vis! Bovenwater, in de boot, ging het er ook heftig aan toe. Al mijn kracht om de vis te stoppen of binnen te drillen moet vanuit mijn schouders komen. En na een kwartier begon ook ik hem wel erg te voelen. Op dat moment kwam mevrouw voor het eerst een kijkje nemen in het oppervlak. 

Een grote schaduw in het oppervlak, ze is groot!

Mooi dacht ik, daar is ze, maar nee. Weer ging ze er vandoor, en nam weer 3 of 4 runs. Uiteindelijk werd het haar toch teveel en gaf ze zich over, maar toen zaten we met een ander probleem. Namelijk met het feit dat we het grote schepnet in de auto hadden gelegd toen we Ben hadden afgezet! Dan vraag je er natuurlijk ook bijna om….. We hadden alleen nog een schepnetje in de boot liggen van krap 50cm doorsnee. Men heeft drie maal scheepsrecht, en inderdaad, bij de derde poging kregen we de snoek in het net. Nu had ik nog maar 1 keer eerder een metersnoek gevangen (van 109cm), en ik had al zo’n donkerbruin vermoeden dat deze daar wel eens overheen zou kunnen gaan. De vis zat niet te diep gehaakt en we konden de haken daarom eenvoudig verwijderen. Toen was het grote moment daar, het meten. In de boot ligt een stuk plexiglas met een meetlat-sticker erop; deze gaat tot 120cm. Met dat we de snoek daar opleggen merken we allebei dat we centimeters te kort gaan komen! De vis steekt er overheen. Allemachtig, een 120+ snoek. De vis stak 1cm over de plank heen, met haar 121cm. 

Ze gaat net van de plak af: 121cm!

Terwijl ik van blijdschap verdoofd en met brandende schouders voor in de boot zit, maakt Roel foto’s van de vis op de plank. Maar ik moest er ook mee op de foto. De enige vraag was: hoe? Ik ben niet in staat om zo’n vis te tillen, dus toen zat er nog maar één ding op. De voorste stoel uit de boot halen, ik gaan liggen en de vis ernaast. Dat leverde wel hele hippe foto’s op. 

Best een leuk koppel en een dikke grijns!

Aan het einde van de fotosessie de vis nog even een kusje gegeven, en haar toen weer voorzichtig te water gelaten. Met een beetje hulp zwom ze ook zo weer op eigen kracht de diepte in. Het was inmiddels een grote chaos in de boot, met hengels en lijnen maar ik zat alleen maar voor in de boot, vooral heel erg blij te zijn! Zojuist had ik mijn snoek PR (die al boven de meter stond) met nog eens 12cm verbeterd naar 121cm. Nu is het PR van Roel, mijn vader, 115cm. Ik was hem dus eindelijk voorbij. Van te voren had hij nog gedreigd: als je een vis groter vangt dan mijn PR, ga je zwemmen mannetje! Nou, na deze vis vond ik het allemaal goed. Ik snap het ook wel want tenslotte is het ook niet makkelijk als jouw PR 6cm lager staat dan die van je 16-jarige puberzoon!

 Geschreven door: Bram Orsel

Om half vijf staan Ben en ik op de trailerhelling. We hebben er zin in. Voor Ben wordt het zijn eerste roofvisdag en relatief vroeg in het seizoen omdat hij normaal eerst de witviscompetitie afmaakt. Maar “moeders” is aardig voor hem geweest en dus kunnen we samen aan de slag. Het zal een pittige dag worden qua weer. De voorspellingen zijn slecht; veel regen en later op de dag veel wind. Een andere reden om vroeg te zijn begonnen. We maken de boot klaar en om een uur of vijf liggen we op de eerste stek. Ook vandaag vissen met een diversiteit aan aas, omdat de vorige keer bleek dat beide soorten succesvol waren. Met name shads deden het goed. Zodra we aan het vissen zijn begint het regenen en soms goed ook. Het gebeurt niet vaak dat ik moet hozen in de boot (de laatste keer was aan het einde van het seizoen met Volkmar) maar nu is het toch echt een paar keer nodig. Wel een mooie dag om mijn nieuwe Goretex pak te testen die ik in de Basspro in Amerika heb gekocht aan het einde van Alligator gar trip! En hij doet het prima!  We slepen de aasvissen over de plek waar Michel en ik succes hadden op snoekbaars, simpelweg omdat ik geloof dat de grote snoekbaarzen in deze tijd van het jaar bij elkaar kunnen liggen. En dat blijkt als snel! Eén van mijn aasvissen wordt gegrepen en na het aanslaan voel ik het bekende “bonken” op de hengeltop. Na een pittige dril komt een grote donkere snoekbaars boven die even later op de meetlat 73cm aangeeft. Schitterend, wat een begin!

Prachtig donkere 70-er

We trollen de plek verder uit en ook het plateau dat er aan grenst. Dat levert geen aanbeten op en we besluiten terug te gaan naar het waypoint van de eerste snoekbaars. De wind is ondertussen flink opgestoken en stuwt veel vuil in de oppervlakte over de stek. Op dat moment krijgt Ben een aanbeet. Jammer genoeg schiet de vis los en gebruiken we het moment om alle lijnen schoon te maken. Op het moment van bovendraaien van het aas ziet Ben een grote snoekbaars zijn aas volgen. Snel proberen we de vis nog te verleiden maar hij is alweer weg. Jammer! Toch is bewezen dat er daar vis op de stek moet liggen dus we zetten door. Ik blijf cirkels varen rond dat waypoint. Ondertussen maak ik mijn gesleepte aasvis weer schoon die soms wel lijkt zich te camoufleren, zoveel groen zit er soms op de lijn. Mijn shad hangt losjes verticaal op de andere hengel. Ik leg de aasvis weer terug in het water en pak mijn shad hengel op. En het is maar goed dat ik hem stevig vastheb; de shad wordt met zoveel geweld gegrepen dat ik er serieus van schrik, mijn hemel, wat een aanbeet. De haak hoef ik niet meer te zetten, deze vis hangt! En hoe! Meters lijn lopen van de spoel en de vis maakt woeste spurts van links naar rechts. Ben draait snel de andere hengels binnen en ik concentreer me op de dril. Het voelt als een snoekbaars maar gezien het geweld begin ik toch te twijfelen of het toch niet een snoek is. Dan laat de vis zich zien in het heldere water. En zelfs op ruim twee meter diep is ze enorm, wat een snoekbaars! Ik roep tegen Ben dat hij het net moet klaar houden omdat ik ook zie dat de vis maar licht gehaakt zit. Ik mag deze niet verspelen! Na een voorzichtige dril komt de vis boven en schuift Ben behendig het net eronder. Mijn hemel, wat een vis! Dit zou wel eens mijn PR kunnen zijn dat tot nog toe op 91,5cm staat! Snel wordt de vis onthaakt en deze keer wil ik gelijk de meetlat erop hebben, ik moet het weten. En jawel, een PR! De vis meet precies 93cm. Ik ben dolgelukkig. Zo vroeg in het seizoen al een PR breken, heerlijk! De vis wordt op de foto gezet en voorzichtig weer teruggezet. Na een kort herstel geeft ze mij nog een mooi souvenir door me met een harde klap nog natter te maken. Wat kan het schelen, de adrenaline giert door mijn lijf en ik ben dolblij. Dit wordt bekrachtigd met een luide “high-five”en een harde “yes”. Maar goed dat er geen huizen in de buurt staan anders waren er zeker mensen wakker geworden van deze twee blije malloten!

Mijn nieuwe PR: 93cm!

Een leuk stel?

We slepen nog een tijdje door op deze plek en ik weet er nog een snoekje vanaf te halen. Opnieuw hetzelfde kleinere maatje, net als de dag ervoor met Michel. Daarna verplaatsen we naar een ander talud. Ook hier een klein snoekje en opnieuw een losser voor Ben. De wind wordt echter te hard nu om mijn boot nog onder controle te houden. Ik besluit een andere plek in de luwte te proberen, een beetje een gok maar eigenlijk nog de enige plek op deze plas waar we terecht kunnen. Toch krijgen we hier veel beet. Ik vang er in korte tijd twee snoekjes en Ben landt ook zijn eerste snoek, opnieuw na een paar lossers. Het is zuur voor hem, alles wat hij doet is goed maar het lijkt gewoon vandaag niet te lukken voor hem. Terwijl we op deze plek liggen strijkt er verder op het meer een groep aalscholvers neer. Honderden vogels vissen op linie in korte tijd door het halve meer heen. Het is een spectaculair gezicht maar ik probeer even niet te denken aan wat er nu onder water gebeurt. Dit moet verschrikkelijk zijn, een slachtpartij. De vogels zijn zeker een half uur aan het jagen voordat ze weer verder gaan, op zoek naar een nieuwe plek voor een slachtpartij…….

Ravage onder water

 Nadat we deze plek hebben uitgevist overleggen we wat te doen. Eigenlijk zijn we klaar op deze plas door de onhandige wind maar wij zijn nog niet klaar met vissen! We besluiten de laatste uurtjes uit te vissen op een andere plasje in de buurt. Het is even varen maar daar hebben we in ieder geval het voordeel van de luwte hetgeen ik had ingeschat via mijn waterkaart in mijn GPS.

Daar aangekomen slepen we een bekende rand af en volgen er al snel aanbeten. Opnieuw zijn het kleine snoekjes hetgeen we zien aan de afdrukken op de aasvis en aan degene die we vangen. De grote snoeken hebben we nog steeds niet gevonden. Om een uur of vijf besluiten we er een eind aan te maken. We hebben heerlijk gevist ondanks het slechte weer en de wind. En we zijn erin geslaagd opnieuw “op de vis” te komen.

En mijn dag is natuurlijk helemaal goed, dat was ‘ie in de ochtend al met die prachtige snoekbaars!

John Smit

Bij zo’n opstart in een nieuw seizoen is het altijd even lastig om de strategie van de dag te bepalen. Je weet immers niet goed wat het op dat moment “doet”. Je bent als het ware uit je ritme. Om hier zo snel mogelijk weer in te komen hebben we besloten de dag in te vullen met het relatief snel van plaats verwisselen om zoveel mogelijk stekken te proberen en te vissen met verschillende technieken. Het voordeel is dat je dan alle opties bij je hebt om te kunnen “schakelen”, het nadeel is dat je een complete afdeling roofvis van een hengelsportwinkel aan boord hebt. De spullen aan boord goed organiseren is dan een voorwaarde en de boot van Michel leent zich daar uitstekend voor. Wat ook belangrijk is is om het weer de dagen voor de vistrip te volgen en dan met name de windrichting. Dit geeft een gevoel over de stroming in het water en waar de wind op de kant heeft gestaan. Hier is het water vaak zuurstofrijker en trekt meer vis aan. Eigenlijk kun je daar altijd goed roofvis verwachten. Daarnaast schatten we in dat door het koude voorjaar de vis laat afgepaaid is waardoor we denken dat de kans groot is dat de vis nog ondiep ligt. Kortom: een aanvalsplan voor het water waarop je wilt gaan vissen!

De eerste stek die we kiezen is een langgerekt talud met ongeveer 2,5 meter bovenop en 7 meter water onderaan. En behoorlijk steil. Dit talud beginnen we te vissen met gesleepte aasvissen; een grote aasvis onder een dobber ongeveer 1 tot1,5 meter boven de bodem, een kleinere aasvis op een fireball jig strak tegen de bodem aan. Op deze wijze hopen we ook nog iets te gaan snappen over de “smaakvoorkeur” van dit moment. Dit levert al vrij snel de eerste vis op. Mijn fireball jig wordt gegrepen en een klein snoekje doet dapper zijn best om weer weg te komen. Altijd leuk, zo’n snelle eerste vis en nadat deze weer in het water is onthaakt vervolgen we onze weg. Na twee keer heen en terug over dit talud te zijn gegaan en verder geen aanbeten hebben gekregen schuiven we door naar de volgende plek. Iets dieper water op een licht aflopende helling van 2 naar 3,5 meter over een afstand van ongeveer 30 meter. Hiervan weten we dat er regelmatig grote snoekbaars overheen schuift. Eén aasvis wordt hier strak tegen de bodem aan gepresenteerd en met de andere hengel besluiten we een ongeveer 7inch grote Relax shad werpen te gooien, van diep naar ondiep met kleine tikjes terugvissend. Ik mag de nieuwe hengel van Michel even proberen en werp met een sierlijke boog de shad een aantal keren naar het diepere. Bij de vijfde worp voel ik tijdens het afzinken (!) een korte tik. De shad is opgevangen en ik hijs snel aan. Een lomp gewicht vertelt me dat er een hangt en als dan ook de slip begint te lopen weet ik dat het een goede is. Een pittige dril volgt en een grote snoekbaars laat zich even later zien in het heldere water. De prachtige vis meet 77cm en blij ga ik met deze vis op de foto.

77cm snoekbaars op een Relax shad, heerlijk!

We blijven nog even op deze plek hangen en Michel weet even later ook een vis te haken, uiteraard op zijn eigen hengel nu met dezelfde Relax shad. Opnieuw komt een prachtige snoekbaars boven en deze meet 73cm. Wat een lekker begin van de dag!

Prachtig donkere 70'er voor Michel

We varen de plek nog een paar keer rond en drie kwartier later wordt mijn grote aasvis gegrepen. Een woeste dril volgt en na een tijdje laat zich een prachtige snoek zien. Zou dit gelijk mijn eerste metersnoek worden? De vis wordt snel onthaakt en gefotografeerd en daarna gemeten. En hoe ik mijn best ook doe, we komen niet verder dan 99cm…… Toch prachtig en de vis gaat snel weer terug.

Nèt niet een meter....wel prachtige vis

Deze vis en de vissen die we al hadden opgeteld met drie aanbeten die we niet verzilveren betekent in ieder geval dat dit een aanpak is die hier werkt. Hierna wordt het stil op deze plek en gaan we door naar de volgende stek.

Deze volgende stek is een plateau met weinig water (1-2 meter diep) die grenst aan een heel diep gedeelte. Hier is het altijd een gok. De vis ligt of op het plateau, of niet. Nadat we hier een keer of vier overheen zijn geschoven met dezelfde technieken en geen aanbeet gehad te hebben besluiten we eerst maar eens te gaan lunchen. De tijd gaat toch altijd weer sneller dan je denkt en de maag knort! Ook dit seizoen gaan we verder met onze traditionele “shore-lunch”. Dat is ons goed gaan bevallen. Gewoon even stoppen met vissen, lekker eten en ideeën opdoen voor de middag. Ondertussen is ook de zon heerlijk gaan schijnen en zitten we echt te genieten van deze visdag die toch nog toe heel goed verloopt. We hebben besloten eerst verder te gaan met trollen van kunstaas. Deze manier levert soms snel informatie op waar de vis zit omdat je simpelweg sneller grotere afstanden overbrugt dan slepend. We kiezen een combinatie van rubber (Bulldawg), ratelpluggen (screaming devils) en de bekende Rapala Super Shad rap in baarskleur. Zo trollen we een groot gedeelte van het water af, langs de oevers, over de plateaus en over de randen van de ons bekende taluds. Het levert alleen helemaal niets op hetgeen ons nogal verbaast. Zou de vis met het zonlicht in het heldere water misschien dieper zijn gaan liggen? We besluiten een laatste plek te proberen waar een heel steil talud de scheiding vormt tussen diep en ondiep water, opnieuw met aasvissen en shads. Hier kunnen we snel beide dieptes afvissen. Op dit talud weet Michel op de shad nog twee snoeken te haken en vang ik een snoekbaars van 65cm die mijn aasvis had gegrepen. Ook missen we hier nog een aantal aanbeten; de vis laat de aasvis simpelweg weer los kort na de eerste run. De aanbeten komen hier wel weer voornamelijk op de ondiepe kant van het talud.

We besluiten er hier mee op te houden voor vandaag. Met meer dan 10 aanbeten en 7 vissen in de boot zijn we tevreden. En al helemaal omdat er een mooie snoek en twee zeventiger snoekbaarzen tussen zaten. Uiteindelijk hebben we door te blijven schakelen die vissen gevangen en dat geeft een heerlijk voldaan gevoel. Het smaakt naar meer. Bijvoorbeeld van een grote snoekdame die we vandaag niet hebben gezien; daar gaan we ons de volgende keer maar weer eens op concentreren!

maagdelijke sneeuw

Vandaag zouden we snoeken gaan vangen. Ja, ja. Vannacht heeft het weer flink gevroren en ook ligt er wederom een laagje sneeuw. Dat zal het traileren er niet gemakkelijker op maken. Er in lukt altijd wel ja, moet de boot moet er ook weer uit… En ook een Landrover kent grenzen. Nou ja, dat zouden we vanmiddag wel zien.

Gisteren “gezellig” op mijn initiatief met mijn vrouw naar de markt geweest (‘heb je vis nodig schat?’ Tja ze kent me een beetje…).  Bij de viskraam selecteerde ik een paar mooie sardines en haringen.  Als snoek op de geur af komt zal het morgen wel goed komen, tjonge wat stinken die vissen. Terwijl ik de visboer afreken word ik glazig aangestaard door twee dikke maar erg dode schubkarpers. Elk over de 20-pond. Ik heb nooit karper gegeten, maar volgens de kenners smaken ze waardeloos. Ik verbaas me er over dat er blijkbaar toch liefhebbers voor zijn. Karpervissers zouden met deze eens mooie vissen erg in hun nopjes zijn, denk ik bij mezelf.

lekker toch?

Het traileren lukt prima en al snel koersen we richting eerste grindgat. Hoewel we eigenlijk een gaatje verderop willen gaan snoeken, draaien we toch even dit grindgat op. Hendrik-Jan wil nog even proberen verticaal een snoekbaars te vangen. Ik vind het prima, dan kan ik mijn nieuwe Shimano Clarus hengel eens aan de tand voelen. Met een 15 centimeter shad voorzien van een 17 grams ronde loodkop werp ik hiermee naar het ondiepe, om vervolgens de shad frivool het taluudje te laten afhuppelen op zoek naar een grote solitaire  snoekbaars. Die komt niet en ook HJ krijgt geen enkel teken van leven, ondanks de mooie signalen. Even later varen we dan ook volgas naar het volgende grindgat. Allemachtig, wat is dat koud in je gezicht!

In het tweede gat zoeken we speurend op de Lowrance naar “vissige” signalen. Als we die gevonden hebben laten we onze sardines en haringen zakken. Twee onder een dobber en twee aan een fireball. Er staat in ieder geval weinig wind, bedenk ik als ik mijn kraag nog eens optrek.

Zo varen we de nodige tijd tergend langzaam rond, op zoek naar enig teken van leven. Omdat de hengels toch in de steunen staan en ik mijn handen vrij heb, pak ik de Shimano Clarus weer uit het rek en ga fanatiek aan de slag . Op zoek naar een op scherp staande snoek. De hengel vist precies zoals ik had gehoopt. Door zijn sterke topactie is hij gevoelig en door zijn lage gewicht vist hij heerlijk. Met deze hengel ga ik komend seizoen slachten, meld ik nog even fijntjes aan HJ. Komend seizoen misschien wel ja, maar nu in ieder geval niet. Want ondanks mijn fanatisme gebeurt er helemaal niets. Het werpen wordt bovendien bemoeilijkt doordat de Powerpro om de haverklap vastvriest in de kleine oogjes.

Na een paar uur geven we het op. Het gaat niet meer gebeuren, zo zijn we het vandaag roerend met elkaar eens. HJ oppert om nog even naar het kanaal te gaan. Ligt die open dan, vraag ik verbaasd? Gisteren nog gekeken en toen nog wel, antwoord HJ. OK dan doen we dat.

Hoewel dit kanaal niet bekend staat om zijn grote snoeken lukt het meestal wel een paar kleinere vissen te vangen. We bergen de spullen op en varen stroomopwaarts naar de plek waar we die ochtend getrailerd hebben. HJ zet me op de kant af en ik haal de auto met trailer. Achterwaarts stuur ik deze door de sneeuw. Door het ontbreken van kribben, moet HJ m’n boot vol in de stroom de trailer op sturen. Geholpen door de 24 volts Vantage die hij tegen de stroom in laat draaien om de boot recht voor de trailer te krijgen lukt dit perfect en even later ligt de boot erop.  Het wegrijden ermee valt echter nog niet mee. Ondanks de winterbanden en de vierwiel-aandrijving verliezen de banden hun grip in de sneeuw. Enkele bossen stro en een paar platte stenen doen echter wonderen en even later zijn we onderweg naar het genoemde kanaal.

strak en geconcentreerd vissen

Daar aangekomen blijkt het vannacht harder gevroren te hebben als gedacht. Nagenoeg het hele kanaal is bedekt met een dun laagje ijs! We balen, maar willen nog steeds een snoek vangen. Dan maar voor ijsbreker spelen, zo besluiten we. We traileren de boot en varen het kanaal op. Al krakend banen we ons een weg door het ijs. Een eind verderop, op de plek waar we willen vissen zal hopelijk geen ijs liggen. Helaas, dat blijkt een misvatting, ook daar ligt ijs. We weten een plek waar in deze tijd altijd veel witvis ligt, maar ook die ligt dicht. Toch koersen we naar die stek en varen een paar keer heen-en-weer om deze ijsvrij te maken. Dat lukt aardig en even later laten we onze aasvissen zakken.

Zo vissen we geruime tijd de stek af. Inderdaad zien we hier bij tijd en wijle mooie signalen, maar hoezeer we ook ons best doen, geen aanbeet.

roze is meestal een goede kleur in de winter;)

Tegen 16.00 uur vinden we het welletjes en breien we er een eind aan. Het gebeurt niet vaak dat we een dag hebben waarop we zelfs geen aanbeet krijgen, maar vandaag hadden we er toch echt een. Deze winter kan wat mij betreft niet snel genoeg voorbij zijn. Komende week wordt er echter weer sneeuw voorspeld. Zucht…

Michel Rijnberg

Vandaag gaan we slepen met doodaas. Eén hengel met een dobber en snoektakel, de andere hengel met een fireball jig vanuit de hand gevist of kort boven de bodem afgesteld. Aas bestaat uit dode voorns en sardines. Het kanaal kent een vrij kenmerkend symmetrisch verloop: tot 10 meter uit de kant ongeveer 1-1,5 meter diep en daarna 2,5 meter. De plekken die we zoeken liggen aan de kant en daar is het afwijkend qua diepte tot soms bijna 5 meter. We zijn dus continu bezig de dieptes van de aasvissen te verstellen om dicht bij de bodem te blijven.

Na een paar keer over deze plekken heen gevist te hebben krijg ik een aanbeet. De vis neemt veel lijn van de spoel dus ik sla snel aan. Een zwaar gewicht vertelt me dat er iets aan de andere kant van de lijn zit dat het niet eens is met de situatie. Een felle dril volgt en na een tijdje laat zich een 70-er snoek zien. Hij vocht alsof hij op de sportschool heeft gezeten, ik dacht echt dat ‘ie een stuk groter zou zijn! 

Fanatiek snoekje!

De stroming in het kanaal is ondertussen flink toegenomen. Het is duidelijk dat men probeert van het smeltwater af te komen door te spuien. Regelmatig hebben we last van vuil en driftend met de stroom mee komen de dobbers soms de boot inhalen….. Dit wordt iets te gek en daarom gaan we en paar kommetjes proberen waar we naast doodaas ook de kanten uitgooien met jerkbaits. In deze kommetjes ligt nog wel veel ijs en dat levert een leuk plaatje op: schots-vissen.

Schotsvissen!

Toch blijft het ook hier angstvallig stil en omdat het einde van de dag nadert gaan we terug richting trailerhelling waarbij we iedere brug nog even goed afvissen en ook een klein eilandje. Het blijft bij die ene snoek, en de grote zullen we dus weer even op moeten blijven wachten zeker nu de temperaturen de komende week weer lijken te gaan zakken. Straks zijn we allemaal ervaren in het schotsvaren…..

We worden ondertussen ervaren in het schotsvaren....

De wedstrijd bestaat uit twee afzonderlijke dagen. Winnaar is degene die conform de reglementen op één dag de meeste punten heeft gevangen. De tweede dag wordt afgesloten met het gezamenlijke diner.  Over het algemeen zoekt het organiserend comité een kruispunt van kanalen of sloten in het Friese land van waaruit er langs de sloten gelopen wordt met lange telescoop werphengels, een drietal kleine dobbertjes, loodje, stalen onderlijn en takel. Soms zelfs nog een snoekketting en in plaats van takel een enkele haak. Schepnet en thermoskan in de rugzak, aasvisketel in de hand en lopen maar: prachtig gezicht! Het leuke is dat je op deze manier met een aantal kunt bijpraten maar tegelijkertijd het overzicht verliest wat de wedstrijd weer spannender maakt. Gedurende de dag wordt er met de auto’s een tweetal keren verkast.

Dit jaar verliep anders dan andere jaren. De eerste wedstrijddag in oktober kende een vervelend verloop. Er werd gevist in de buurt van Dokkum.  Tijdens een aanbeet (die al na 10minuten na aanvang kwam) verloor Frans zijn evenwicht en gleed in het water, kopje onder! Hilarische taferelen, gelach alom! Dat werd echter wat minder toen bleek dat betrokkene er niet uit kon komen. En het werd al helemaal minder toen bleek dat betrokkene zijn schouder uit de kom had en naar het ziekenhuis in Dokkum moest. Nog steeds drijfnat……. Deze dag eindigde dus wat eerder dan verwacht en betekende de uitschakeling van Frans voor de eindoverwinning (3 weken mitella).

Het resultaat was ook dat de tweede dag spannender begon dan ooit. Deze dag moest het gebeuren. Er was afgesproken in Bant in de Noordoostpolder. ’s Ochtends om 0830uur verzamelde iedereen, kop koffie (in het Fries: “bakje koffie”) en werd de dag begonnen. Al vrij snel wist Symon een snoek te haken (72cm) dus dat gaf goede moed. Ikzelf probeerde het deze dag met kunstaas. Ik had goede resultaten gehoord van een vismaat die in zijn wateren in de polder in korte tijd vele snoeken wist te pakken op jerkbaits, shads en sliders. Ik had daarom een arsenaal aan kunstaas in mijn tas gestopt. Een uur later haakte Symon opnieuw een vis, en een goede! Een dikke kop kwam al snel boven water en omdat hij op een ongelukkige plek stond was hulp nodig. Helaas leidde de combinatie van gedrevenheid (vis te snel naar de kant en te hoog uit het water) en de afstand ertoe dat de vis losschoot voor de hulp er was. Het was maar goed dat het op dat moment niet onweerde want met de woorden van dat moment was de bliksem zeker op hem ingeslagen……..

Duidelijk werd wel dat de vis niet los was. Want na twee uur met zes man slechts twee aanbeten is natuurlijk niet veel. Sneller dan gebruikelijk werd er daarom verkast. En wel richting Swifterbant. Maar ook daar hetzelfde liedje, de vis wilde niet. Daarnaast was het op dat moment ook gaan regenen dus opnieuw werd besloten te verkassen, nu richting Rutten. Daar wist Sander een kleine snoek (52cm) te bemachtigen maar het moge ondertussen duidelijk zijn: de winnaar zou degene gaan worden die of meerdere vissen of één grote vis zou pakken. Uiteindelijk werd besloten om een uur voor het donker nog naar een groter kanaal bij Lemmer te gaan, vlakbij de plaats waar we zouden eten. Daar gebeurde het dan toch. In het laatste uur wist Ben een vis van 97cm te landen, een dikkerdje! En Sander pakte zijn tweede van de dag (72cm). Dus was het Ben die de dag op zijn naam schreef en Symon die zijn overwinning uit de handen liet glippen. Nu zullen er lezers zijn die denken: “huh, één vis van 97cm wint van twee vissen van respectievelijk 52 en 72cm?” Ja, dat klopt. Want de puntentelling is zo gemaakt dat naarmate de vis groter is je er relatief meer punten voor krijgt. Een wiskundig huzarenstukje van twee slimme neefjes!

De dag eindigde in het donker. Het was taai: vier snoeken op de hele dag met zes man. Een reden was moeilijk aan te wijzen. Het enige dat mij was opgevallen was dat het winterpeil net in de polder leek te zijn gekomen en dat voor het bereiken van deze lagere waterstand het water heel bruin was geworden door de stroming.

In ieder geval was het diner gezellig. Officiële overdracht van de beker door de winnaar van vorig jaar (Rapke) aan de winnaar van dit jaar (Ben). Veel ouwe koeien uit de sloot, pesterijen richting degenen die niets hadden gevangen en plannen maken voor volgend jaar.

Riefiskje: snoeken op zijn Fries, beschreven door een Hollander!