Ik laat een witte saltshaker zakken en werkelijk binnen 2 meter wordt deze hard onderschept door een mooie maatse vis. Niet veel later nog 1 en ook Jeroen vangt een maatse vis. We gaan hierna van de stek af en besluiten deze verder met rust te laten, hier gaat vermoedelijk toch niemand vissen dus dan is de wedstrijd een beter moment om hier los te gaan.

Om niet helemaal van 1 stek afhankelijk te zijn vissen we over het hele parcours een aantal kribben uit en links en rechts vangen we een visje. Echt woest is het allemaal niet maar toch gaan we uiteindelijk van het water af met het idee dat 7 maatse vissen er wel in moeten zitten.

Een week later laat ik op vrijdag de boot op het Eiland van Maurik in het water glijden waarna we deze in een box in de haven leggen.  De opbouw van de fair is al in volle gang en nadat we ons gehuurde huisje betrokken hebben en wat gegeten hebben lopen Jeroen en ik nog even naar het beursterrein. We drinken een paar pilsjes met diverse bekenden en doen traditiegetrouw het licht uit.

Slapen lukt die nacht niet best en met circa 4 uurtjes slaap in the pocket word ik de andere ochtend dan ook niet al te fris wakker. Koffiezetapparaat aan, klaargezet door vrouwlief, en een  zak krentenbollen mee en we lopen richting de steiger waar al diverse boten aangemeerd liggen.

Ons plan voor vandaag is vrij simpel… de gevonden mosselbankjes afvissen en hopen op een aantal mooie maatse vissen waarna we de 7 vol willen maken door nog wat na te peuteren. Als het hele circus dan ook vertrekt doen wij het vrij rustig aan, zoals verwacht knalt het gros van de boten naar de andere kant van het Amsterdam Rijnkanaal daar waar wij op de Nederrijn blijven liggen.

Wachten op de start

Als we op de waypoints arriveren word dat wat ik bij de start al vreesde  snel bewaarheid, het stroomt een keer zo hard als de week ervoor en slechts met moeite weten we de shads aan de grond te houden. We ploeteren een uur lang diverse plekken af maar worden niet beloond voor onze inspanningen. Na een uur moeten we nog steeds de eerste beet krijgen.

Wat zo vaak gebeurd wanneer het plan faalt gebeurt nu ook, we gaan zoeken en vinden niet. Links en rechts wordt wel een visje gevangen maar wij staan droog. Het is na diverse pogingen dat we in een onooglijk en op dat moment nog niet bevist kribje wat aanbeten krijgen waarbij ik een vermoedelijk maatse vis los en Jeroen 2 ondermaatse en een nèt maatse vis weet te landen. In ieder geval van de hatelijke ‘O’ af.’

Ook het voorgenomen plan om het trollend te gaan proberen brengt geen soelaas, de kilometers glijden onder de boot door zonder verdere actie. In de middag besluiten we dan ook maar om wat diepere kribben uit te vissen door de boot in het stroomnaadje te leggen en de kribben en neringen uit te werpen. Dit levert een paar harde aanbeten op die helaas geen van allen blijven hangen.

In de derde krib die we proberen krijg ik net onderaan de krib weer een harde knal als ik mijn hengel net op het hoogste punt heb…. lastig aanslaan dus ik mis de vis dan ook. Omdat ik niet de indruk heb dat de vis wat gevoeld heeft besluit ik er dan maar eens vertikaal overheen te vissen. Een groene storm shad wordt aan de vertikaalstok gehangen en even later zweeft deze over de plek waar ik net de aanbeet miste.

‘Snok !’ een harde aanbeet verrast me toch nog een beetje maar ik weet met een ferme zwiep de haak te zetten. Geen snoekbaars wordt al snel duidelijk aangezien de vis meteen de krib uitspeert en de stroming in duikt. Na de nodige hachelijke minuten waarbij de vis alles geeft wat erin zit kan Jeroen een eerste poging wagen om de snoek in de kieuwgreep te pakken. Dit gaat niet echt gemakkelijk aangezien de vis elke keer weer de kuierlatten neemt. Inmiddels is ook de fluorocarbon onderlijn tussen de kaken van snoekmans geschoten dus ik zie de bui al hangen, dat wordt niet de grootste snoek voor HJ.

Wonder boven wonder gaat alles goed en weten we uiteindelijk toch de vis de boot in te krijgen. Snel handelen is het devies, de vis haalt de meter wel is mijn inschatting en we kiezen ervoor om meteen naar een nabij liggende contrôle boot te varen waar ik overstap en de vis op de plank gaat. 1 meter en 12 millimeter is het verdict in de contrôle boot. Na wat ondersteuning knalt de snoek weer goed weg dus dat gaat allemaal goed.

Leuke metersnoek op de vertikaalstok

We vissen nog wat door maar kunnen geen potten meer breken, komt nog bij dat er inmiddels een overmacht aan politie over het water heen vaart. Agenten in snelle ribs, agenten op waterscooters (echt waar en met (water)pistool) en de p98 varen over het lullige stukje rivier tot aan de ingang van Maurik.  Die zullen het wel niet op ons gemunt hebben denk je dan nog als onnozel vissertje. Dus wij kijken alvast maar eens om ons heen waar die zware criminelen dan toch varen, maar kennelijk hebben ze het wel op ons gemunt want natuurlijk moeten ze net ons eruit plukken voor een 100%  contrôle.

Alles natuurlijk dik in orde

Eenmaal terug bij de ingang van Maurik nog wachten op alle kaartjes van de contrôle boten en dan snel naar de steiger en daarna het huisje om de einduitslag te berekenen. Om 15:00 prijsuitreiking in verband met de tombola van het peuterfonds.  Helaas duurt het allemaal weer net wat langer om de boten eruit te krijgen dus de prijsuitreiking heeft door het afwezig zijn van diverse deelnemers niet helemaal de glans die deze had moeten hebben, een leermoment voor de volgende keer.

Zelf mag ik inderdaad de prijs voor de grootste snoek incasseren en daarnaast kunnen we een nieuwe sponsor verwelkomen in de vorm van Baron Marine.

Baron Marine, een nieuwe sponsor van het NKS

Het klassement zelf verschuift weer flink, opvallend goed is er gevist door de Belgen, onze sympathieke zuiderburen nemen zelfs de eerste plaats in het tussenklassement over, het zij ze gegund. Met nog 4 wedstrijden te gaan ligt voor veel koppels alles nog open. Zelf zitten we er dit jaar niet bij, we staan 19e dus er is nog een hoop werk te verzetten.

Prijs voor de grootste snoek

Sterk gevist door Land en Bloemert

Coppens en Bekaert wisten ook te stijgen in het klassement

Een dag later moet ik mijn belofte aan mijn zoon Bas inlossen, we gaan vissen. Op de plas zelf zit veel witvis maar een aanbeet weten we er niet uit te lokken.  We kiezen voor de rivier en proberen daar werpend en vertikalend een snoekbaarsje te vangen. Na een uur hebben we nog steeds geen actie kunnen uitlokken als ik plotseling mijn shad heel zwaar voel worden.

Met de gedachte dat ik vast zit hef ik mijn hengel voorzichtig maar dan voel ik toch wat gefrommel, hetgeen me doet besluiten om aan te slaan. Een zware vis hangt er goed op en in eerste instantie denk ik aan een zeer zware snoekbaars. Na een mooie dril kan ik de 2e metersnoek bijschrijven, dit keer op een culpritje. Dat snoekbaarzen mag dan misschien niet zo best lukken in wedstrijdverband, het snoeken gaat des te beter.

Mooie grove riviersnoek op een culpritje

Hendrik-Jan / Jeroen / Bas

Niet veel later gaat dan ook een bos hengels mijn auto in gevolgd door een krat kunstaas en zijn we onderweg. Als een goed uur later mijn koplampen de helling beschijnen zie ik al 2 boten staan. Zowel Michel als Ben zijn er al dus ik wacht rustig mijn beurt af en laat dan de boot het water inglijden.

Hoewel we er als laatste inliggen ben ik toch de eerste die op het wijd het gas eropgooit en op weg gaat naar de eerste waypoints. Daar aangekomen maken we op een plekje in de luwte de hengels klaar als ik nog 2 boten aan zie komen. Kennelijk heeft vandaag iedereen hetzelfde idee en willen we allemaal op hetzelfde plekje beginnen.

Ideeën genoeg en ik besluit meteen een andere stek op te zoeken. Een mooi talud dat ik recent heb ontdekt en waar al een aantal fraaie vissen af zijn gekomen roept om aandacht. Ik manouvreer de boot dan ook zo dat we het talud ten opzicht van de wind vrij gunstig naderen en al snel zijn we beiden geconcentreerd aan het vissen.

Onze shads en aasvissen op fireball en onder de dobber doen hun werk en als we een snel naar 2 meter oplopen richeltje passeren dat aan de andere kant weer naar 4 à 5 meter afzakt weet Tim aan te slaan op een snoekje van circa 70 centimeter. De vis heeft de grote kolblei dwars in de bek maar lijkt niet gehaakt, na wat gespartel blijkt dit ook zo te zijn als de vis zijn bek opent en weer wegzwemt, helemaal prima wat ons betreft.

De kolblei aan de hengel van Tim gaat weer in rafels naar beneden en nog geen 15 meter verder knalt mijn dobber onder. Een vis neemt lijn door de ratel van mijn abu 6501 heen. Vrijloop dicht en aanslaan. Echt veel massa zit er niet in en even later ligt er weer een 70-er snoekje naast de boot. Dit keer mijn kolblei dwars in de bek en ook deze keer ziet het er niet echt gehaakt uit. De vermoedelijk zelfde vis van zoeven kijkt ons nog even smerig aan en spuugt dan de kolblei uit. 2 keer je ontbijt op deze manier mislopen is natuurlijk ook best lullig :)

We vervolgen onze drift die verder weinig spanning brengt en als we bijna aan het einde zijn schiet mijn dobber onder en gaat er weer een vis door de ratel heen. Een prettig gewicht aan de andere kant doet even iets moois vermoeden maar dan komt de vis toch vrij gemakkelijk richting boot. Een mooie 80-er die zo te zien al heel wat heeft meegemaakt is de boosdoener.

Leuke 80-er

We besluiten om de boot om te draaien en het nog een keer te proberen, toch een paar aanbeten gehad en wie weet zit er ook nog een betere vis te wachten op het ontbijt. De terugweg verloopt rustig tot we weer het einde naderen en mijn dobber woest wordt ondergetrokken. Meteen wordt er flink lijn genomen en ik sla dan ook hard aan op een goed aanvoelende vis die meteen het talud afraast. De soepele baitcaster wordt flink krom getrokken en na een toch wel snoekige dril komt er toch een mooie stekelaar boven.

Fraaie snoekbaars

We besluiten de taktiek eens om te gooien, inzetten op grove snoekbaars door speedvertikalend een enorm lang en bochtig talud af te vissen om zo misschien toch een echt kasteel te vangen.Na 30 meter krijg ik een flinke knauw op de shad en als ik aansla hangt er een prettig gewicht aan de lijn. Met woeste kopstoten probeert de vis zich van de shad te ontdoen wat na 20 seconden helaas ook lukt. Jammer want bij de aanslag bleef de vis goed diep en sloeg ik door de slip heen, meestal een teken dat het ‘een goeie’ is.

Meters worden kilometers maar echt veel actie krijgen we niet. Ik weet 3 harde aanbeten uit te lokken die allemaal niet blijven hangen. Als we switchen naar geankerd vissen en het werpend proberen op de plekken waar we speedvertikalend aanbeten kregen blijft het angstvallig stil. Dan maar weer met aasvis verder en inderdaad, binnen no time weet ik een snoekje van in de 70 centimeter te vangen.

Tussen de middag eten we een hapje met Michel en John die het op dat moment beter doen dan wij. Zij hebben al een paar mooie vissen in de boot en gaan dus lekker. Na de lunch besluiten we te gaan speedtrollen met screaming devils, dit levert Tim weer een 70-er op die we in het water lostikken. Als de klok 3 uur aangeeft besluiten we dat het mooi geweest is. Veel kilometers gemaakt, lekker en goed gevist maar het voelde toch alsof we elke keer net achter de feiten aan zaten.

Volgende keer beter :)

Best een gok want de waterkwaliteit was voor mij onbekend en de berichten waren ook niet al te positief. Gewoon maar proberen en kijken wat er uit komt, op de rivier is het elke dag weer genieten geblazen. Ik zet de wekker om half zes, pak alle spullen in en plof in bed.

De volgende morgen kan ik vlot op weg richting het water, waar ik om een uur of zeven de boot trailer. De boot ligt er net in als ik uit de verte een roofvogel formaatje reiger aan zie komen. Visarend! De tien minuten die volgen zijn een waar spektakel. De machtige vogel laat zich vijf maal van een meter of vijf hoog in het water vallen om zich daar te wassen. Kopje onder, flink slaan met de vleugels en dan weer opstijgen en droog wapperen. Een fenomenaal gezicht wat ik door het gebrekkige licht helaas niet mooi kan vastleggen met mijn camera. Het staat echter haarscherp op mijn netvlies en de dag is nu al geslaagd!

Spectakel op de vroege ochtend

Bizar gezicht!

Als de visarend vertrekt pak ik er dan maar een hengel bij om te doen waar ik voor kwam. De waterkwaliteit valt me nog mee en het stroomt goed. Tel daarbij op het prima snoekweer en je voelt de potentie voor een topdag. Toch blijft het akelig stil op de eerste stek. Snel door naar de volgende!

Grote bedden fonteinkruid worden bestookt met grinder spinnerbaits. Nu het water weer wat gestegen is staan de plukken mooi vertikaal overeind waardoor er allerlei diepe gangen ontstaan. Niet alleen topstekken om doorheen te vissen, maar ook plekken om te onthouden voor als het water weer zakt. Als het fonteinkruid plat op het oppervlak drijft weet je in ieder geval dat er op bepaalde plaatsen onder deze planten ruimte zat beschikbaar is voor een flinke buffel. Opletten, opslaan. Je blijft leren op de rivier.

Toch mag het vandaag allemaal niet baten. Het is al elf uur geweest en ik heb nog geen stootje gevoelt. Geen vis gezien ook en ik doe duidelijk iets verkeerd vandaag. Het wordt tijd voor andere stekken en een andere aanpak. Eerst maar eens kijken of ik wat baarzen kan vangen.

Ook deze rovers laten zich absoluut niet gemakkelijk vangen. Met veel moeite vang ik er vijf en een leuke winde van een kleine dertig centimeter. Zou wat zijn als ze allemaal een rover opleveren maar dat moet ik eerst nog maar eens zien vandaag. Ik zoek een wat rustigere stroomloop op en begin daar wederom het fonteinkruid uit te kammen. Dit keer met de Twistfly van Jan Willem. Een meter of tien achter de boot sleep ik een dobber mee. Eens kijken of ze wel op randje talud liggen dan.

Het blijft wederom akelig stil. Ik bestook een diepe oever met de hopper. Nog nooit wat gevangen hier maar op taaie dagen weet je het maar nooit. Het voordeel is dat je ook eens af wijkt van je vaste patroon en daarom nog wel eens tegen een verassing aan loopt. Het zal niet de eerste stek zijn die ik op een taaie dag ontdekt.

Toch lijkt het er vandaag niet in te zitten. Het is al twee uur als ik wederom een bed fonteinkruid bestook. Dan vlamt er plots vlak voor de boot een mooie 80er vol op de Twistfly. Geniale aanbeet en een mooi sterke vis. Eindelijk!

Eindelijk die lang verwachte aanbeet!

Na zeven uur gooien eindelijk een snoek, ik begreep er al niets meer van met dit prachtige snoekweer. Ik bewonder de vis nog even en zet haar dan terug. Het is dan wel geen enorme kneiter, de voldoening is er wel na. Het vertrouwen in de visserij is eindelijk beloond en iets mooiers bestaat er niet. Ik vis met een goed gevoel verder, niet wetende wat me nog te wachten staat…

Een half uur later schiet mijn dobber weg, nou was ik die al een paar keer eerder kwijt maar toen waren steeds de planten de dader. Dit gaat echter zo rap dat het toch wel een vis moet zijn. Ik race de twistfly binnenboord en pak de baitcaster uit de steun. Reel in de vaste stand en zwiepen maar. Massief, de beste omschrijving van wat er volgt. Totaal geen beweging onder water, wel enorme massa. Toch planten dan? Het flitst door mijn hoofd terwijl de snoek wakker wordt en gelijk een enorme run neemt dwars door het plantenbed. Ik ben er ineens weer bij en moet vol aan de bak om de lijn strak te houden. Hele plukken komen bovendrijven voordat de vis naar open water stormt. Even een paar rustige slagen en dan vol door de slip de diepte in. Dit is een bak!

Minuten lang heb ik geen enkele inbreng op de vis, die run na run neemt. Dan weer de planten in, dan weer naar open water. Een vismaat die net langs vaart komt nieuwsgierig kijken. Dat komt goed uit, fotograaf aanwezig! Als de vis zich voor het eerst laat zien zie ik direct al dat het een vis van kaliber 115 is. Een mooie zwaar gebouwde vis met een forse kop en uitgeput is ze zeker nog niet. Ze komt een heer half het water uit en scheert dan weer de planten in. Wat een gevecht! Een dag met een gouden rand na al die uren van stilte!

Als de vis eenmaal aan boord is schiet Marcel snel een plaatje. Vis op de plank, 114, wat een topvis! Ik til haar vlug overboord. Even bijkomen maar dan gaat ze er vandoor. Ik ga er even bij zitten. Tijd om ff bij te komen!

Een vis met veel verhalen

Ik besluit nog een relatief nieuwe stek aan te doen. Lang plantenveld met veel potentie, maar nog niet altijd even veel resultaat. Voorgaande keren viste ik er met de dobber, maar misschien moet het allemaal nog strakker langs de obstakels. Ik hang een fireball met takel aan de onderlijn en dit keer gaat de winde er op als aas. De aanbeten op de rivier zijn vaak spijkerhard en dus verheug ik me al op de eerste knal. Hengel goed vast en uitpluizen maar!

Ik ben amper tien minuten onderweg als mijn winde opeens een dikke twintig pond zwaarder weegt als even ervoor. Zit net even boven diep water en dat kan maar een ding betekenen! Sluipmoordenaar en dus aanhijsen! Ik trek mijn jerkbait stok hoepeltje rond en de vis neemt gelijk een enkeltje de planten in. Duim op de spoel en vol in de hengel hangen, hij buigt zo ver door dat ik bang ben dat hij breekt, moet dan maar, anders is er geen redden meer aan. De vis stopt, kan niet verder de planten in en schiet dan met een rotgang onder de boot door. Ik zet de reel kort in de vrijloop en geef de vis de ruimte, weg van de planten! Komt me goed uit!

Ik vaar de boot naar open water, waar het gevecht echt kan beginnen. Weer duurt het minuten voordat ik de vis te zien krijg. Weer is het een dikke 110+ vis dus! Wat een bizarre wending neemt deze dag. De vis geeft nog een paar keer goed gas voordat ik haar onder de kieuw kan pakken. Wat een schoonheid! Ik leg haar in de solution en stuur de boot snel een strandje op. Wel zo makkelijk met deze wind. Ik schiet snel twee platen en dan gaat ook deze vis op de plank. 113, niet te geloven!

Snoek zoals snoek hoort te zijn

Wat een schoonheid!

Als de vis de diepte op zoekt pak ik de draad weer op. Gelijk actie op de fireball, dat voelt goed! Tijd voor een tweede drift! Meter voor meter schuif ik langs de planten. Ik stuur de fireball in elk hoekje en gaatje. Kennelijk zijn ze opeens los gegaan onder water. Wie weet wat me nog te verwachten staat…

POK! Een gigantisch droge klap op de top en de ratel krijst het uit. Wachten is niet nodig bij dergelijke aanbeten en ik sla alweer mijn baitcaster hoepeltje rond. Zwaar kopschudden drie meter onder de boot, dan een giga run naar open water. Ja hoor, dit bestaat gewoon niet! Weer een bak!

Wat sneller komt dan de vorige twee vissen komt deze vis in het oppervlak, maar de runs zijn er niet minder om. Wat een power en hoewel de snoek na de vorige twee bakken niet heel groot oogt zal het toch wel een ruime meter betreffen. Blijft raar hoe snel je je gaat verkijken op de lengtes! Na nog een aantal knappe runs kan ik de vis eindelijk landen en poseer ik met mijn derde dikke metersnoek van vandaag. Fraai getekend en zo te zien nog een jonge vis. Op de plak kom ik tot 105. Drie metervissen achter elkaar, het moet niet gekker worden!

Opeens zijn ze los

Ik maak de drift verder af en kijk dan op de klok. Nog een half uurtje voordat ik weer naar de helling moet. Tijd voor een tweede drift is er niet. Toch ruik ik dat er nog meer in zit vandaag. Het gevoel is niet te beschrijven maar alles lijkt gewoon te kloppen nu. Zeven uren aanbeet loos, het was een voorbode voor iets heel moois en ik zit er midden in. Ik besluit er eens langs te trollen. Ze zijn gewoon los en misschien ook wel bereid wat meer te zwemmen voor een flinke hap. En flink is die hap zeker, want ik hang mijn eigenbouw mega swimbait aan de speld. 400 gram zwaar. 28 bij 10 cm, formaatje baksteenvoorn. Afgelopen VISMA heeft Simon Torenbeek hem voor mij voorzien van een prachtige voornprint en met drie lagen epoxy is hij helemaal klaar voor de strijd.

Ik leg de swimbait naast de boot, vaar een meter of vijftien lijn uit en start dan te trollen. De swimbait snokt heerlijk op de hengel. Blijft toch een gaaf ding om ff te trollen. Als er hier nog één op klapt wordt ik gek! Ik heb het me nauwelijks bedacht of een fractie van de seconde valt de lijn slap, waarna ik echt de beuk der beuken krijg. Wat een klap! Zonder ook maar een tel rust te nemen dendert de snoek gelijk een tiental meters door de slip, ik wordt praktisch uit de boot gesleurd en gooi snel de motor in de achteruit om de vis bij te benen. Als ik wat dichter bij de vis kom geeft deze een machtige roei met haar staart. En die staart is groot! Dit kan niet waar zijn!

De vis komt rustig naar de boot, neemt dan een lange run. Als de vis weer boven komt zie ik dat één van de twee dreggen inmiddels losgeschoten is. En niet alleen losgeschoten maar ook finaal uitgebogen. Een 3/0 gamakatsu! De vis geeft een geweldige knokpartij weg. Lange runs en niet te veel kopschudden. Ideaal want zo’n zware swimbait is los voordat je het in de gaten hebt! Landen wordt nog wel even lastig. Met die enorme plank naast haar kop past ze onmogelijk fatsoenlijk in de solution. Ik leg de knipex binnen handbereik en pak haar toch maar onder de kieuw. Wild protest, vasthouden dus! Ik heb een engeltje op mijn schouders. Alles gaat goed vandaag! Snel een foto en onthaken die vis. Jongens wat een kneiter weer!

De droom compleet!

Eenmaal op de plank kan ik het amper bevatten. 110, dat is de vierde meter binnen 2,5 uur. Twee en een half uur! Dit is ongekend, dit maak ik wellicht nooit meer mee! Al die uren stilte, ze lijken wel van een andere visdag. In een roes til ik de vis overboord. Gelijk knalt ze er vandoor. Ik moet er even bij gaan zitten. Alles tot me door laten dringen. Vooral genieten!

Ik ben er klaar mee, wordt hoog tijd dat ik naar de helling ga. Het is mooi geweest, fantastisch, fenomenaal! De boot is een grote bende. Als ik de chaos enigszins onder controle heb gaat het gas open. Op naar de helling!

Thuisgekomen zet ik gelijk de foto’s op mijn pc. Ik zit er wel een half uur naar te staren. Er zijn wateren waar dit soort scores mogelijk zijn, maar op de rivier? Een utopische visdag met vier van ’s werelds mooiste snoeken. En ik was erbij. Ik mocht het meemaken…!

Groet,
Volkmar Strikkers

Toch ben ik iets later dan gepland, het schiet allemaal niet erg op ’s ochtends maar achteraf blijkt het zo gek nog niet. Net voor de afrit krijg ik een gigantische hoosbui over me heen en ik had op buienradar al gezien dat dit ook de laatste van vandaag zal zijn. Goed getimed dus en als we even later bij de helling aankomen begint het wolkendek langzaam open te breken.

We maken vlug de boot klaar en rollen hem van de trailer. Ik parkeer de auto, stap in, duw de boot af en net als ik klaar ben om überhaupt een hengel te pakken zie ik André aanslaan op de eerste snoek van de dag. Tweede worp! Zijn eigenbouw Twistfly is gegrepen door een leuke 80er die even later op de foto mag.

Bliksem start!

Amper een kwartier verder zie ik André weer hard aanslaan, in het begin lijkt het allemaal niet veel voor te stellen maar als de vis even later in het oppervlak komt blijkt het toch gewoon een metervis te zijn. Helaas erg slank en de dril stelt ook niet al te veel voor. De vis meet 103 en mag na een paar platen weer terug.

En direct een meter er achteraan!

We vervolgen onze drift en het is niet te geloven maar weer slaat André binnen een kwartier aan op een vis. Zijn Twistfly lijkt veruit favoriet want mijn Treiter wordt tot nu toe niet eens aangekeken. Een mooi gekleurde 70er geeft een explosieve dril weg en mag dan snel weer verder. Oke, en nu ben ik aan de beurt!

Binnen vijf minuten een misser op mijn treiter. Kleine vis die hem net aan schampt. We maken de drift af en starten een nieuwe. Ik hang er ook maar een Twistfly aan, het origineel van Jan Willem Holverda welteverstaan. Als we bij het dichtste plantenbed aankomen hangt André een Rapala X-Walk aan de speld. We hebben het er over dat je wat meer vissen mist maar dat de aanbeten zoveel goed maken bij die topwaters. Terwijl we erover ouwehoeren zie ik een 80er snoek een meter of twee door het oppervlak scheren en vol over de X-Walk heen schuiven. André slaan! André draait zich om, de X-Walk is helemaal verdwenen maar wordt alweer uitgespuugd voordat André kan reageren. Ik lach me een breuk en dit gaat André nog de hele dag aanhoren. Mooi hé, die topwateraanbeten!

Vijf minuten later ben ik dan eindelijk aan de beurt met een mooie knal op de Twistfly een snoekje van amper 50cm heeft hem vol geïnhaleerd, wat een geinig aanzicht oplevert. Snel een plaatje en weer zwemmen!

Spectakel in het oppervlak!

We doen hierna nog een drift en missen beide nog een aanbeet. Het is echt bizar hoe veel aanbeten we krijgen op de twistflies, terwijl al het andere genegeerd wordt. Ja oke, op die fantastisch mooie topwateraanbeet na dan haha!

We varen door naar de volgende stek en beginnen hier beide met jerkbaits te gooien. Het is hier wat dieper en dus ga ik voor de eigenbouw Hopper in Peacockbass kleur. Halverwege het kantje krijg ik een beste beuk en ik sla mijn jerkbaitstok hoepeltje rond. Twee zware kopstoten later is het helaas gedaan en de grote snoek is gelost. Balen want dit voelde behoorlijk serieus!

We trollen terug en starten nog een drift. Op het diepste hoekje gooi ik even met een Triple Pikefighter en dit levert direct een voorzichtige aanbeet op. Een mooie vis van midden 90 geeft goed partij maar weet zich springend te lossen naast de boot. Het zit mij nog niet erg mee vandaag…

We doen nog een drift en besluiten dan trollend naar de volgende stek te varen. Trollen is absoluut niet mijn visserij maar af en toe werkt het zo goed op dit water dat je het maar beter even kunt proberen op zijn tijd. Triple Pikefighter zijn hier elke keer favoriet en dus verdwijnen er ook nu twee achter de boot. Daarbij nog mijn megaswimbait en voor André een gigagrub. Amper honderd meter onderweg krijg ik een mooie beuk op de triple pikefighter, maar ook deze 80er weet zich in het oppervlak te lossen…

We varen verder en binnen tien minuten slaat André aan. Deze vis hangt natuurlijk wel en ik begin snel mijn Pikefighter binnen te draaien. BOEM! Ook vis! Dan ontstaat er totale chaos. Met nog twee lange lijnen achter de boot driften we de vaargeul in, waar het enorm druk is met jachten. Om het feest compleet te maken zwemt mijn snoek door mijn andere lijn. Wat een gedoe! Als André zijn 70er uitgedrild is zorgen we er met zijn tweeën voor dat mijn vis ook geland kan worden en na met de kniptang hier en daar wat lijnen doorgeknipt te hebben kan ik op de foto met twee snoeken. 97 en een 70er, fraaie dubbel!

Chaos in de boot

We slepen verder en weer is het binnen tien minuten raak. André pakt weer een leuke 70er maar deze blijkt nogal beroerd gehaakt te zitten. De nekgreep is de enge optie en als de snoek spartelt gaat het even mis. Een tand schampt de duim van André met een bloederig gevolg. Ik knip snel de dreg kapot waarna we de vis weer laten zwemmen. Dan pak ik de verbanddoos erbij. Mijn beide hengels in de steunen en langzaam varend voorzie ik André van wat pleisters, als ik opeens wat bonken denk te voelen. Als ik me omdraai staat mijn baitcaster te zwiepen in de steun terwijl de slip gestaag lijn afgeeft. Vind je het goed als ik deze even pak?

Het blijkt bovendien een flinke vis te zijn, die na een leuke dril even op de foto mag. Met 105 ook mijn eerste meter van de dag en dan is het toch wel zonde dat je juist deze aanbeet niet voelt… Maar ja schipper, gids, EHBO en visser, dat wordt ook wel een beetje veel tegelijk…

Het lijkt wel lopende band werk!

Na deze vis plak ik André zijn duim helemaal vol met pleisters en dan kunnen we er weer tegenaan. Een klein half uur later vang ik nog een 70er en gezien de grote hoeveelheid vis besluiten we maar te gaan werpen. We vissen diep met shads, ondiep met jerkbaits en stijf tussen de planten met spinnerbaits. Maar hoewel er gewoon genoeg snoek moet liggen op dit talud, geen enkele vis toont interesse in het werpend aangeboden kunstaas. Zeker twee uur verstrijken zonder enige actie en ik stel voor nog eens wat te trollen. Let maar op dan komt er gelijk weer een uit…

En of, want binnen 100 meter slaat André raak op een flinke vis. Een lange run volgt en de vis geeft zich zeker niet zomaar gewonnen. Als ze even in het oppervlak met haar kop schud komt er opeens een hele bos witte veren naar buiten zetten. Krijg nou wat, een meeuw! Meerkoeten, eenden, ratten, alles heb ik al wel eens gezien maar een meeuw!

We drillen de vis verder af. Absoluut niet moeders mooiste maar wel de grootste van de dag. Met 109 een fraai formaat en de derde meter alweer. Gewoon gekkenwerk natuurlijk maar op dit water kan dat gewoon.

Meeuwenhapper

Oog in oog

We vissen nog even een mooi kommetje werpend uit maar als ook dit niets oplevert besluiten we maar weer een stuk te gaan trollen. Na een minuut of tien haakt André een vis en het wilde gebonk duid op een baars. Een mooie vis van 35cm zag wel wat in de triple pikefighter.

Een half uur later is het wederom André die aanslaat en weer een halfuur later mag hij nog een 80er bijschrijven. Het is bizar hoe de aanbeten verdeeld zijn op sommige dagen, terwijl je toch vrijwel exact hetzelfde doet. André staat inmiddels op 8 vissen en ik op 5. We hebben de hele avond nog!

We zijn het trollen een beetje zat en besluiten een groot plantenbed uit te gooien. Met ondiep lopend kunstaas kunnen we er precies overheen vissen maar een uur later concluderen we dat ze ook hier niet liggen vandaag. We besluiten dan maar terug te gaan naar de tweede stek van de ochtend. Kijken of die zware vis van mij nog een keertje wil.

We beginnen te gooien en een andere vis mist twee keer finaal mijn hopper. Met flinke kolken moet ik mij tevreden stellen en ik verbaas me dat de vis gemist heeft. Even later knalt dezelfde vis nog een keer op een eigenbouw hybride van André maar lost helaas gelijk. We gooien het kantje verder uit maar dit levert helaas niets op. Dan trollen we terug naar de eerste stek van de dag en halverwege is het André die een fikse knal krijgt op zijn fox shad. Het is zijn negende snoek van vandaag en wederom een leuke 70er. Toch nog een vis op de shad vandaag!

Veel voorkomend beeld

We beginnen weer te werpen en vissen beide met een Twistfly. Ik heb een behoorlijke achterstand in te halen maar de snoeken lijken mij goed gezind want opeens ben ik de gene die alle aanbeten mag incasseren. De eerste aanbeet wordt gemist, maar de tweede vis klapt er zo hard op dat missen geen optie is. Een mopskop 60er wordt snel onthaakt en mag dan weer zwemmen.

Kwartiertje later zie ik een 80er omhoog komen en vervolgens helemaal over de Twistfly schuiven. Ik sla hard aan, zie de Twistfly uit de bek schieten, de jeltex staart een halve meter lang worden en dan is mijn Twistfly opeens een mankepoot geworden… De snoek spuugt het kleine stukje staart uit en zwemt verbaasd weer weg.

Mank of niet, binnen vijf worpen klapt de volgende snoek er bovenop en deze 60er wordt wel geland. Kijk zo gaat het al beter en amper vijf minuten later mis ik de volgende vis alweer. We pakken het stukje nog een keer mee en dan wordt mijn Twistfly, direct na het landen, met veel geweld uit het oppervlak gegrepen. Dit is een beduidend betere vis die gelijk vol de planten in duikt. Een zware dril volgt waarbij de vis zich meermaals vast zwemt in de planten. Een kerngezonde 90er betekend mijn achtste vis van de dag. Hoe is het mogelijk dat ik nu alle aanbeten krijg!

Fraaie afsluiter

We vissen nog anderhalf uur door. Ik mis mijn negende vis, nouja het snoekje zal misschien net aan 40cm geweest zijn en dan valt het helemaal stil. Om tien uur traileren we de boot weer en met een eindstand van 9-8 mogen we spreken van een monsterscore. Zeker met de 3 meters en 2 90ers erbij, om maar niet te spreken van het aantal missers en lossers, waar ook twee flinke vissen bij zaten. We ruimen vlot de spulletjes weer op waarna ik André weer af zet bij het station.

Twee totaal tegenstrijdige dagen. Een dag buffelen en de andere dag lijkt het bij vlagen wel lopende band werk. En toch, doe mij maar zo’n dag buffelen. De hele dag vissen voor één kneiter en helemaal in de wolken zijn als het dan lukt. Dat doet mij dan toch veel meer dan wanneer het allemaal vanzelf lijkt te gaan. Ach, zo’n dag met voluit actie is natuurlijk ook wel eens leuk op zijn tijd. Zolang je er maar niet te veel aan went, want dan gaat al het andere natuurlijk wel tegenvallen…

Groet,
Volkmar Strikkers

Om 04:00 rij ik bij Michel de oprit op waar ik luid begroet word door Viktor de hond. Na deze op zijn gemak gesteld te hebben laden we de spullen over en rijden we weg naar onze bestemming. Vandaag gaan we het op een grote rivier proberen.  Een moeilijk water waar al heel wat visloze dagen zijn vervist maar waar de beloning soms ook onverwacht groot kan zijn. Onderweg haal ik nog even 2 cappucino’s terwijl Michel de boot aftankt.  Na een goed uur rijden glijdt al snel de boot het water in.  Helaas blijk ik bij het inladen mijn tas met eten in de auto te hebben laten liggen dus dat wordt op een houtje bijten vandaag.

Aangezien ik mijzelf vandaag niet met jerkbaits of shads zie gooien besluiten we om maximaal een aantal gekende stekken af te slepen met grove getakelde aasvissen. Een visserij voor doorzetters die vaak niets oplevert en soms iets heel moois. Mocht dat niets worden dan kunnen we altijd nog wat gaan speedjiggen op grove snoekbaars.

Op de eerste stek, een strekdam met een mooi talud dat afloopt naar een meter of 5 en waar niet al teveel stroming staat, glijden dan ook al snel 2 dobbers rustig door het water. Op de handhengel vissen we  een fireball montage met een grote aasvis. Overal zien we vis draaien en op de visvinder zien we met regelmaat grote wolken speldaas onder de boot.  Nu maar hopen dat we een snoek kunnen interesseren in een grote aasvis en dat ze niet helemaal gefixeerd zijn op al het kleine spul.

De eerste drift verloopt zonder resultaat, op zich geen verrassing. Geloof in je stekken is alles bij deze visserij en het zal niet de eerste keer zijn dat je pas bij de 5e of 6e drift resultaat gaat boeken.  Het talud wordt daarom ook steeds anders aangesneden, steeds dieper of ondieper dan de voorgaande keer. Daarnaast is niets vangen ook geen hele grote straf aangezien we worden getrakteerd op een prachtige zonsopkomst.

De beste regenvoorspelling die je kunt krijgen

Als er, na een keer of 6 heen en weer gevaren te zijn, nog steeds geen actie is geweest besluiten we om het nog 1 keer helemaal bovenop te proberen om dan te gaan verkassen. Dit stuk rivier kent een aantal goeie hotspots en we kunnen nog een groot zandgat uitvissen. Opties genoeg dus en als het ergens niet lukt dan is verkassen toch het enige antwoord.

Terwijl Michel de boot bovenop het talud parkeert schuif ik het stuitje naar zo’n 1,5 meter diepte en werp ik het zaakje opnieuw in.  Als ik mijn handhengel beetpak denk ik een tikje te zien op de dobberhengel met daaraan de naar beneden fladderende kolblei.  Gespannen kijk ik naar de dobber die inderdaad wat dieper lijkt te staan en dan rustig wegzakt. Snel meld ik Michel dat ik beet heb die mijn handhengel overpakt en de boot in positie manouvreert.

Snel draai ik de lijn strak op de vis en zodra ik goed weerstand voel hak ik de 2,70 baitcaster achterover. Gelijk is een goeie massieve weerstand mijn deel en omdat het ondiep is zie ik nog net een ferme snoekenstaart door het wateroppervlak heen roeren voordat de vis het talud afschiet.  De dril geeft eigenlijk al aan dat het een dikke moet zijn en als de vis voor het eerst bovenkomt zie ik al dat het sowieso een 1 meter 10 plus gaat zijn.  Echt goed gehaakt zit de vis niet, slechts 1 haak van de takel zit net achter de rand van de bek dus ik besluit er korte metten mee te maken.  Flink druk zettend krijg ik de vis na enkele pogingen langszij waarna Michel de vis al snel weet te landen.

Snel de haak eruit die op de harde rand van de snoekenbek al wat uit begon te buigen. Michel schiet wat fraaie platen en op de plank blijkt de vis nog groter te zijn dan ik dacht, 1 meter en 22 centimeter.  De release van de vis gaat ook prima en als we elkaar een high five geven op deze mooie vangst bedenk ik me nog even dat ik nu ook in bed had kunnen liggen. Dan maar moe en brak, maar dit soort vangsten gaat nooit vervelen :)

Schitterende snoek

Als we besluiten om deze drift af te maken krijgt Michel nog een mooie beet op zijn handhengel die op dat moment in de steun staat. De vis besluit zelfs lijn te nemen door de baitrunner heen maar als Michel de zaak dichtklikt en hard aanslaat schiet de vis na 2 harde kopstoten los.

Verder drifts op het ondiepe leveren niets meer op en we besluiten het nog 1 keer wat dieper te proberen. Michel vangt hier nog een snoekje van een 50 centimeter met grootheidswaanzin dat best veel lef heeft om daar te zwemmen. Vooral omdat grote snoek er geen bezwaar tegen heeft om kleinere soortgenoten op te eten hoop ik voor dit visje dat het verstandig wordt en ergens een plekje tussen de waterplanten gaat opzoeken.  Als we onze weg vervolgen weer een aanbeet voor Michel, die aanslaat op iets wat er goed uitziet. Toch weet ook deze vis na enkele momenten flink tegensputteren de haak te lossen.

Je ziet het wel vaker op de fireball… de ene dag hangt elke vis en op andere dagen sla je soms wel 5 of 6 keer mis, vandaag lijkt het zo’n dag te zijn dat het laatste het geval is en hoezeer ik Michel ook een dikke vis gun er is niet veel wat we er aan kunnen veranderen. Als je niets fout doet kun je jezelf ook niets verwijten en we scharen het maar onder de noemer ‘pech’.

Omdat de stek wat ons betreft wel ‘opgevist’ is besluiten we om een verderop gelegen zandgat te bezoeken. Het water is zeker rond de opening niet al te diep, kent veel structuur en we hebben er in het verleden al wel vaker fraaie snoekbaarzen gevangen. Met de I-Pilot van Michel zetten we een taludje uit wat we even later met 7 inch saltshakers en profiblinker shads op snelheid afvissen. De dieptemeter geeft best wat vissige signalen weer maar echt veel reactie weten we niet uit te lokken.

Als we het einde van het talud bereikt hebben neem ik plaats op de bestuurderspositie en stuur ik de boot al ‘backtrollend’ nog een keer over wat interessante stukken heen. Ook nu gebeurt er niet veel en na een uurtje heb ik toch wel het gevoel dat we het hele bevisbare stuk gehad hebben. Ook bij Michel is het enthousiasme er wel af en terwijl ik de laatste meters die ons nog resten wat inspiratieloos mijn shad op en neer wip overleggen we wat we verder gaan doen.

‘Knal !!’  een enorme beuk op mijn handhengel brengt me weer bij de les. Met een stoot adrenaline in mijn lijf zet ik de haak en een prettige weerstand aan de andere zijde is het daar niet mee eens. Een goeie vis blijft heerlijk diep en vecht voor wat hij waard is. Mijn voorspelling dat het hier een snoekbaars betreft komt uit als we even later een witte schim zien die weer naar beneden spurt. Na nog een paar uitvalspogingen is het wel op voor de vis en kan ik een grove snoekbaars in de nek grijpen.

Mooie grove snoekbaars

Ook deze vis gaat weer netjes terug en we besluiten, gemotiveerd door de vangst van zojuist, nog even door te vissen om te kijken of we er nog 1 kunnen foppen. Dit blijkt zoals zo vaak niet het geval te zijn en na nog wat dobber en sleeppogingen en nog een gemiste aanbeet besluiten we er de brui aan te geven.  Als we net 2 kilometer van de helling weg zijn vallen de eerste dikke regendruppels op het autoraam.

Vroeg op en vroeg eraf, het lijkt toch het recept te zijn voor mooie dingen dit jaar.

Hendrik-Jan Verheij

Het plan voor vandaag was simpel, grote aasvissen slepen langs vissige taludranden en werpen en speedjiggen met grote shads mocht dat eerste niet blijken te werken.  Jeroen had op de vrijdagavond een paar fraaie IJsselvoorns in mijn aasvisbak gedeponeerd dus aan vers aas geen gebrek en de vele springende en draaiende vissen op de stek maakten dat we vol vertrouwen de eerste drift inzetten. Ook de visvinder gaf volop activiteit aan onder het wateroppervlak, grote scholen vis leken op de eerste stek samengeschoold te zijn. Hier moest toch een fraaie snoek of snoekbaars liggen zou je zeggen.

Toch bleef het de eerste drift vrij rustig, afgezien van wat springende karpers en wat jagende baarsjes zagen we geen activiteit. Daarom de boot nog maar eens om gedraaid en de weg terug ingezet maar dan iets hoger op het talud. Dat bleek eenschot in de roos toen Jeroen’s dobber op bijna cartooneske wijze onder plopte. Zo zag je de dobber en zo hoorde je hem onder water schieten, je zag alleen nog de uitdijende kringen van waar zojuist zijn dobber nog stond.

Zonder aarzelen, terwijl de boosdoener onder water al door de ratel van de reel heen lijn aan het nemen was, werd de vrijloop dichtgeklikt en met een ferme zwiep aangeslagen. De 2,70 lange baitcaster vloog meteen in een fraaie buiging en al snel was duidelijk dat er een fraaie snoek aan de andere kant hing.  De vis bood stevig partij en trok de hengeltop meermaals onderwater en al snel werd duidelijk dat we hier met een ‘goeie’ van doen hadden. Toen de vis zich de eerste keer liet zien werd helemaal duidelijk dat we met een vis van zeker 1,10 te maken hadden.

Na de nodige spurts vond vriend esox het nog even nodig om een wierbed in te duiken om zichzelf tot ‘snoek in het groen’ te promoveren maar toen was de koek ook wel op. Na het wegplukken van het nodige wier zag ik dat de vis keurig in het scharnier gehaakt was en kon ik deze mooi in het scharnier grijpen. Snel op de plank waar we tot 1 meter 12 kwamen en wat vlotte foto’s in het licht van de opkomende zon en weer terug het water in. Reanimeren bleek nouwelijks nodig aangezien de vis al snel een ferme klap met zijn staart gaf en de diepte weer inschoot.

jeroen met 112cm snoek

Onze verdere pogingen op deze stek werden helaas niet beloond met meer aanbeten dus we besloten van taktiek te veranderen en het met grote shads te gaan proberen. Veel meters maken met groot rubber waarbij we op de elektromotor zo’n 2 kilometer per uur varen had al vaker mooie vissen opgeleverd.

We zochten dan ook de taludrand van de vaargeul op en met de 80 ponds vector op standje 5 stuurde ik de boot secuur langs het talud. Beetje oppassen voor de boeien (wordt je boot niet knapper van als je daar tegenaan vaart) en het talud op en af varend zaten we te wachten op de eerste aanbeet. We waren nog geen 80 meter op deze manier aan het vissen toen mijn fox shad hard te grazen werd genomen. Na een ferme aanslag bokte een leuke vis even aan de andere kant van de lijn om toen los te schieten, snel een waypoint in de gps om het daar later nog eens te proberen.

De shad van Jeroen was de volgende die nog dichtbij de plek waar ik de vis loste te grazen werd genomen, een snoek van rond de 80 centimeter met snoekbaarsaspiraties bleek de dader te zijn. Omdat de vis nog niet lekker was uitgedrild werd deze naast  de boot losgetikt.  Even later was het weer de shad van Jeroen die het moest ontgelden, helaas loste deze zwaar aanvoelende vis tijdens de dril.

Hierna werd het even rustig, vele meters talud gleden onder de boot door zonder resultaat. Na een paar kilometer besloot ik daarom ook de andere kant van de vaargeul te pakken en weer terug te vissen. Na een paar honderd meter kreeg ik hier een beste ram op de fox shad die helaas ook niet bleef hangen.

Terug op het waypoint snel even naar de andere kant om te kijken of de gemiste vis van daarvoor nog een keer wilde. Of het dezelfde was zal ik nooit weten maar een snoeiharde beuk kondigde een geïnteresseerde vis aan die dit keer wel bleef hangen. Een fraaie snoekbaars mocht even op de foto en kon daarna weer zijn weg vervolgen.

Knappe snoekbaars op groot rubber

Hierna besloten we gezien de toch behoorlijk wat aanbeten op dit stukje het toch even voor anker te proberen werpend met shads en daarna een voorn op een fireball over de stek heen te trekken maar los van wat frommels bracht dat niet veel op. De toenemende pleziervaart deed ons dan ook besluiten om van het water af te gaan. Heerlijk 5 uurtjes buffelen op grote vis en met succes, heerlijk weer, prachtige natuur wat wil een mens nog meer om even heerlijk te ontspannen.

Hopen dat er de volgende keer een paar meer blijven hangen :)

Het is zes uur als de wekker gaat. Normaal gesproken zou ik vroeger gaan maar omdat het wat later was geworden de avond ervoor wilde ik het niet te gek maken. Voor mij voelde het vroeg, voor mijn 8 jarige zoon helemaal niet. Letterlijk fluitend komt ‘ie de badkamer binnenlopen en vraagt wanneer we gaan. Mijn “nu” levert een grote grijns op. Voor hem is dit vroege tijdstip echt een makkie. We ontbijten samen en ik doe de laatste spullen in de auto. Aasvissen uit de bak in de ton, boot aankoppelen en daar gaan we! Op weg naar groot water, vissen met tandjes zoeken.

In de auto begint Jelle al te onderhandelen: “is de eerste vis voor mij?” , “wat krijg ik als een grotere vis dan jij vang?” ; dit zijn ongeveer de vragen die ik krijg. Toch vind ik het allemaal leuk. Was het een paar jaar geleden nog zo dat ik echt alles moest doen en in de gaten moest houden. Nu merk ik dat hij op deze leeftijd al veel zelf kan. En dat blijkt ook wel op de trailerhelling en in de boot. Meneer dirigert mij als een politieagent de helling af. Houdt het landvast vast en start de motor. Dus nadat ik de trailer op slot heb gezet zijn we snel weg en we varen naar de visgronden.

Omdat we alleen de ochtend hebben om te vissen heb ik besloten een paar bekende waypoints in mijn GPS in tempo af te vissen. Met één aasvis op half water onder de dobber, één vis strak tegen de bodem aan onder een dobber, een fireball jig met aasvis en een hengel met shad zou toch snel iets op moeten leveren. Overigens, een ander voordeel als je zoon meevist: 2 vergunningen = 4 hengels! Jelle vist met de shad. Het is leuk te zien dat hij handig is geworden met werpen en het bewegen van de shad. Natuurlijk nog niet zo scherp als bij mij :-) maar wel goed.En dat blijkt ook wel, want nog geen 10 minuten later zie ik een paar handjes zich om de hengel krommen. Helaas duurt het maar even en een staartloze shad komt boven. De vis heeft precies achter de staartdreg gegrepen en de shad is keurig ingekort. Jammer!

We varen door naar een lang talud op de elektromotor. Daar krijg ik de eerste aanbeet; de fireball jig is gegrepen en de reel loopt af. Ik sla aan en haak een kleine snoek. Gek genoeg zag ik net daarvoor op 10 meter afstand een zefde snoek door de oppervlakte gaan. Ik zal het niet weten maar als dat dezelfde is geweest dan is er aggressief gejaagd door het beestje. Hij geeft in ieder geval leuk tegengas maar door de nog steeds hoge watertemperaturen hou ik de dril zo kort mogelijk. Jelle staat klaar met de fotocamara en ik wil de snoek landen. Op dat moment springt hij uit het water en komt tegen de boot aan. Ik stap terug, de lijn valt slap en je snapt het al; los! De snoek zwemt in één keer weg en eigenlijk vind ik dat prima zo. Snel en niet aangeraakt weer terug, zo groot was hij nou ook weer niet.

Het lange talud levert niets op en we gaan nu dichter op de kant, ondiep. Na een uur weer niks. Het volgende plekje is een interessante. Van drie meter rondom loopt er tussenin een soort trechter van een meter of acht. Dat heeft al vaker in de zomer dikke vis opgeleverd. Jelle heeft in de tussentijd nagenoeg alles opgegeten en opgedronken wat er aan boord was dus die is er ook helemaal klaar voor. Ik besluit “scherp” te gaan vissen. Daar bedoel ik mee dat ik millimeterend de boot het talud laat volgen terwijl de hengels op verschillende dieptes tegen het talud aan staan, van 8 meter tot 3 meter. Mijn boot is daar eigenlijk niet zo geschikt voor maar omdat het vandaag nagenoeg windstil is gaat het nu prima. Ondertussen heb ik de shadhengel overgenomen en gooi ik die continu in het diepe en tik hem terug. Het duurt niet lang of ik krijg een aanbeet en een woest beukende vis vertelt me dat hij een snoekbaars is van het formaat dat je graag ziet. En dat blijkt ook wel. Deze meet 75 cm en ziet er schitterend uit. Jelle neemt een paar foto’s en even later speert de vis weer terug naar zijn vriendjes.

Fijn dat Jelle foto's maken leuk vindt, een mooi plaatje door hem gemaakt!

.

Omdat we nog maar even hebben blijven we in de diepe trechter waar de aanbeet vandaan kwam doorvissen. Alle drie de lijnen heb ik nu op 8 meter strak tegen de bodem gesteld en Jelle heeft de shad weer overgenomen. De signalen die soms loskomen van de bodem zijn fenomaal en meermaals staan we vol spanning te wachten op de aanbeet. Terwijl ik genietend naar Jelle sta te kijken met de fireball hengel in mijn hand wordt opeens mijn arm bijna uit de kom getrokken. Mijn hemel, wat een aanbeet! De vis hangt gelijk en neemt meters lijn. Dit moet een goede snoek zijn. Langzaam voer ik de druk op en pomp de vis iets omhoog. Opnieuw neemt de vis een spurt en dan voel ik dat bekende, en niet gewenste: de hengel veert terug. Los! Hier volgt een kleine drieletterige verwensing op waarop Jelle vraagt wat dat is (dat leg ik hem nog wel eens uit) en ik zie de fireball bovenkomen, met de aasvis er nog aan…… Zou ik dan toch niet hard genoeg de haak gezet hebben? Zou de haak van de fireball te klein zijn, zou……. Ik baal ervan, want eerijk is eerlijk, op de fireball die ik gebruik verspeel ik er niet veel en dit was een goede vis.

Machtige signalen op diep water, wachten op een aanbeet.....!

.

We vissen nog een half uurtje door waarin één van de dobbers nog even gegrepen wordt maar eigenlijk gelijk daarna weer losgelaten. Als we stoppen hebben we in een paar uurtjes dus toch vijf aanbeten gehad. Alleen te weinig verzilverd. Maar ja, geen probleem; zou ik er normaal gesproken van balen, nu heb ik een geweldige dag gehad met Jelle die zelf ook veel schik had met het vissen, varen, foto’s maken en opeten van al het lekkers dat ik (natuurlijk) voor hem mee had. En zo zijn we ook weer op tijd thuis om de rest van de dag met het hele gezin nog wat te doen. Prima!

John Smit

Op vrijdag krijg ik echt de kriebels. Maximaal 20 graden zaterdag, met een koele NW wind, kracht 4. Dat ik daar de kriebels van krijg is omdat er elk jaar wel een dag als deze is in de maand juli, en er elk jaar een grote snoek uit komt op zo’n dag. Het zijn van die dagen waarop de vis even actief wordt en die dagen moet je erbij zijn. Ik besluit er voor te gaan en neem van alles mee. Groot kunstaas, maar ook klein kunstaas om wellicht nog een baars te vangen voor onder de dobber. Vier hengels mee in de boot en een bult kunstaas. We gaan het zien!

Als ik om vijf uur aan de helling sta is het gewoon fris. Blij dat ik mijn fleecejack meegenomen heb rits ik deze helemaal dicht. Vlot gaat de boot te water, waarna ik naar de eerste stek vaar. Een blik op de dieptemeter laat zien dat het water toch eigenlijk nog wat te warm is. 23,4  graden is een temperatuur waarbij ik, had ik het van tevoren geweten, geen snoekdag ingepland had.

Maargoed de voorspelde wind zal het water hopelijk mengen met dieper gelegen water en zodoende wat afkoelen. Daarbij is het gewoon een kwestie van snel handelen en dan moet het allemaal wel goed komen. Eerst maar eens een vis zien te haken!

Ik start met het afwerpen van een mooi kantje. De eigenbouw ratel-Whopper gaat aan de speld en wordt secuur langs wat planten en andere mooie stekken gevist. Het water is prima helder maar staat wel wat laag, wat over het algemeen niet bevorderlijk is voor de vangsten. Toch is het gewoon onwijs genieten om weer eens te kunnen doen wat je het liefste doet, in plaats van telkens weer alternatieven te zoeken.

Na een half uurtje gooien is het tijd om te verkassen. Ik besluit de eerste stek nog snel af te trollen om een dieper gelegen vis mogelijk alsnog over de streep te trekken. Als ik op den duur een scherpe bocht draai en mijn Fatso even op zijn plaats blijft wiebelen, wordt deze met een fikse dreun te grazen genomen. Een mooi gevecht volgt waarna ik een fraaie vis onder de kieuw kan pakken. Met 88cm een prima start van de dag!

Prima start!

Als de vis na enige ondersteuning weer verder zwemt vaar ik alsnog door naar de volgende stek. Hier zie ik al snel een paar flinke kolken, overduidelijk van jagende roofblei. De enige soort waar ik vandaag niet echt materiaal voor heb meegenomen maar ik probeer het toch even. Geen enkele respons en het jagen is eigenlijk al voorbij als ik goed en wel begonnen ben. Door met het volgende plan. Mosselbankje afspeuren op zoek naar snoekbaars!

Ik sleep eerst een flinke shad over de mosselbank, maar als deze met rust gelaten wordt vis ik de stek nog eens werpend uit. Het is nog steeds super rustig op het water en dus kan ik met een lichte loodkop uit de voeten, wat toch wel het lekkerste vist. Met lange glijvluchten vind mijn shad keer op keer zijn weg naar dieper water, maar wordt hierbij helaas niet gestoord. Ze liggen er dus niet vandaag, of ze hebben er écht geen zin in.

Ik vaar door naar de volgende stek, hier ga ik weer voluit op snoek. Een paar flinke fonteinkruid bedden schreeuwen om grinder spinnerbaits. Het enige kunstaas wat hier nog doorheen te vissen is momenteel. Gestaag begin ik de plantenbedden uit te kammen. Hier moet er toch gewoon een liggen? Als ik het beste stuk zorgvuldig heb uitgekamd, zonder enige actie vernomen te hebben, begin ik toch te twijfelen. Water dan toch té laag? De weersomstandigheden zijn toch goed?

Een kwartier later komt de bevestiging. Als een heuse sluipmoordenaar glijdt een snoek uit de planten om mijn spinnerbait te grazen te nemen. Ik voel amper een aanbeet maar het logge mokken spreekt boekdelen, dit is een beste vis! Als de vis vervolgens tergend langzaam het talud af zwemt (ow wat blijft dat een heerlijk gevoel!) weet ik het helemaal zeker.  Hier kom ik voor!

Een aantal pijlsnelle runs volgen en mijn baitcaster krijgt zwaar op zijn donder. Ik zet de slip zo strak mogelijk om de dril niet te lang te laten duren. Dan komt de vis in het oppervlak. Wat een bak, maar zo lang als verwacht is ze zeker niet! De omvang, die heeft ze wel! Nog tweemaal gaat de vis er goed vandoor en dan kan ik haar onder de kieuw vatten. Paar platen en opmeten. 92cm, maar wat een verschil met die vorige vis.

Kerngezonde vis

De grinder netjes in de scharnier

Ook deze vis gaat er weer prima vandoor en ik ga er even bij zitten. Heerlijk om weer echt te kunnen vissen, precies zoals ik het wil. En dan zo’n mooie rustige ochtend er bij. Geen mens op het water! Dit zijn de mooiste sessies die je je kunt wensen!

Ik ga weer verder, kam de rest van de stek ook helemaal uit maar kan geen actieve vis meer vinden. Ook de twee daarop volgende stekken leveren geen vis op en dus gaat het gas weer open naar een verder gelegen stek. Kijken of daar wel wat te vinden is!

Heerlijk die rust!

Ik maak een lange drift langs een fraai talud. Met enige regelmaat wissel ik van kunstaas maar nu de zon er door gekomen is lijkt het helemaal over met de actie. Als ik uiteindelijk een Creeper van Joost Stegeman monteer komt er toch een dapper snoekje uit de planten suizen. De creeper wordt een meter opzij gedrukt maar de snoek hangt niet. Toch een geinig gezicht zo’n vis van twee keer de lengte kunstaas!

Ik ben inmiddels het middag uur gepasseerd en het wordt tijd voor plan B. Een paar baarzen vangen en er daar één van onder een dobber aanbieden op een echte hotspot. Het is deze visserij, op verschillende hotspots, die elk jaar erg goed scoort op dergelijke dagen en ik voel gewoon dat het vandaag ook weer gaat lukken!

Het is even wennen om na al dat zware kunstaas met zo’n klein peuterplugje te vissen, maar na een paar mislukte worpen gaat het alweer als vanouds. Na een klein uur vind ik een flinke school baarzen en dan gaat het hard. De een na de andere komt in de boot maar de meesten zijn veruit te klein om onder een dobber te hangen. Dat doe ik die grote snoek niet aan!

Als er uiteindelijk toch drie maatse vissen bij zitten gaat het gas weer open en vaar ik naar de laatste stek van de dag. In eerste instantie bestook ik het talud met de FatBastard maar dit levert helaas niets op. Dan tuig ik de dobberhengel op voor de laatste drift van de dag. Om vier uur moet ik echt terug naar de helling dus het kan nog net…

Ik start de drift en in gedachten zie ik de dobber al wegscheren de diepte in. Toch blijft het akelig stil en terwijl de tijd weg tikt tikken ook mijn kansen op een laatste vis weg. Nog maar eens op de klok kijken. 15:58, helaas…

BAF! Met een enorme klap verdwijnt de dobber de diepte in. Terwijl deze zeker een meter of acht achter de boot ligt voel ik de aanbeet alsnog vol doordreunen op de hengel. Wat een klap! De dobber blijft twee meter onder het oppervlak heel even staan en racet dan opzij weg de diepte in. Ik wacht geen moment, draai de lijn strak en hijs mijn toch niet lullige baitcaster tot het handvat krom. Wat een massa, dit is er een uit de bovenste categorie!

De vis neemt gelijk een denderende run de diepte in en ik kan niets anders doen dan achter haar aan blijven varen. Terwijl ik met de ene hand de driftzak uit het water sleur moet ik met de andere hand de lange runs zien op te vangen. Minuten lang blijft ze uit het zicht, dit moet echt een kneiter zijn! Weer een run de diepte in, het houdt maar niet op! Dan, na een dikke vijf minuten zie ik de vis voor het eerst. Ik ben sprakeloos, wat een mega bak! Zo breed en gespierd zie je ze zelden, veel mooier worden ze niet!

De vis draait om en daar gaat ze weer. Meters lijn vliegen van de spoel en mijn dobber verdwijnt wederom met een rotgang uit zicht. De slip gaat een paar tandjes strakker en ik zet maximaal druk. Dan komt ze wederom in het oppervlak. Niet normaal! Een puntgaaf schilderij formaatje nachtwacht, geweldig!

Ik pak de vis onder de kieuw en ze geeft nog een paar flinke klappen, dan is het gedaan en til ik haar binnen boord. Ik leg haar in de solution en vaar direct de boot een nabij gelegen strandje op. De vis onthaak ik en leg ik dan naast de boot in het water. Zwemt ze weg? Pech gehad, maar ik wil haar nu zo min mogelijk uit het water hebben. Ik zet de camera op de punt van de boot en druk de ontspanknop in. Snel til ik de vis op, om haar daarna weer in het water te leggen. Zo nogmaals voor de tweede foto en dan is het mooi geweest.

Machtige snoek

Snel de meetplank in het water, 118, 120 misschien wel? Wederom zit ik er flink naast vandaag. De vis meet 113 en ik moet echt twee keer kijken om het te geloven. Zo zie je maar weer, die centimeters zeggen echt niet alles! Ik stap weer aan boord en terwijl ik de vis bij de staartwortel vast houd vaar ik langzaam achteruit naar dieper water. Ik duw de kop naar beneden en laat haar rustig bijkomen. Ze ligt stabiel maar heeft er nog niet veel zin in. Weer een stukje achteruit varen dan maar, daarna laat ik de vis een paar keer plonsen. Dit doe ik door de kop uit het water te tillen en dan weer in het water te laten vallen, wat vaak resulteert in een snelle release. Ook nu lijkt de vis helemaal bij te komen en even later zwemt ze met rustige slagen de diepte in. Ik blijf nog een kwartier liggen, gewoon voor de zekerheid. Ondertussen ruim ik alle spullen op en wring ik mijn broek alvast uit.

Het is lang en breed half vijf geweest als ik eindelijk terug kan naar de helling. Een half uur vertraging, ik ben er nog nooit zo blij mee geweest! Een koele winderige dag in Juli bracht weer wat het al zo vaak gebracht heeft en ik kan met een voldaan gevoel op vakantie!

Groet,
Volkmar Strikkers

Zo sprong ik rond de klok van zevenen in de auto op weg naar de eerste stek. Met de vliegenlat en een flinke streamer valt er nog redelijk tegen de wind in te werpen en geconcentreerd begin ik de eerste stek uit te kammen. Het water is behoorlijk helder en dan blijft het toch een spannend gezicht om die streamer boven diep water aan te zien komen.

Met voorwaartse, achterwaartse, zijwaartse en onderhandse zwieptechnieken baan ik mij een weg langs de oevervegetatie terwijl ik verschillende hotspots uitkam. Gelukkig diep water direct bij de kant want echt lange worpen kan ik hier onmogelijk maken.

Als ik na een goed half uur gooien mijn streamer uit het water trek voor een volgende worp zie ik plots een hoop stop opwellen van de bodem. Geen vis te zien en dus vermoed ik dat de vis net voor de rand van het talud is weggedraaid. Ik doe een paar stappen achteruit en gooi een minuut of tien tevergeefs over de stek, waarna ik besluit verder te gaan. De vis zal me ongetwijfeld gezien hebben, anders had ze vast nog eens interesse getoond.

Na nog een half uurtje gooien is het tijd om te verkassen en dus stap ik weer in de auto. De wind zwakt af en het blijkt een mooie avond te worden. Warm, maar absoluut niet broeierig en dat is wel zo fijn. Op stek twee start ik wederom met de vliegenlat, totdat ik bij een paar grote fonteinkruidbedden aan kom. Het water is al behoorlijk warm en met de vliegenlat kan ik een flinke snoek hier nooit strak af drillen tussen al die planten. Ik pak dan ook de baitcaster erbij en monteer een grinder spinnerbait aan de onderlijn.

Vis ik werpend vanuit de boot het liefst een spinnerbait met een willow-blad, vanaf de kant kies ik standaard een colorado-blad. Daar waar een willow-blad minder weerstand biedt is deze beter van het talud af de diepte in te vissen. Vanaf de kant heb je hier echter niets aan en dan vist een colorado-blad beduidend beter. Deze kun je immers veel beter sturen. Kom je bij de taludrand, of een dicht plantenbed, dan houd je de hengeltop omhoog en zal de spinnerbait gelijk naar het oppervlak komen, in tegenstelling tot een spinnerbait met willow-blad.

Colorado (links) versus Willow (rechts)

Een grinder met colorado-blad kun je op deze mannier echt dodelijk strak door en langs de plantenvelden vissen. Een zeer visuele visserij met vaak erg spectaculaire aanbeten. Van een gortdroge beuk boven open water tot een oppervlakte aanval tussen de planten. Heerlijk!

Terwijl ik nietsvermoedend de oevers uitkam komt zij langzaam het talud opgekropen. Nu het licht niet meer zo sterk is kan ze zich perfect verstoppen langs de rand van het fonteinkruid. Met haar kop naar de oever, precies tussen twee dichte plukken gericht wacht ze op haar moment om een prooi te onderscheppen. Tientallen kleine voorntjes, brasempjes en roofbleitjes zwermen als muggen om haar kop. Niet aan denken, het is het niet waard… Er komt vast wat beters voorbij…

Ik kom aan bij de uiterst bereikbare stek in deze richting. Weet precies tot waar de planten staan hier. Als ik mijn tweede worp strak langs het kruid plaats voel ik opeens weerstand. Planten denk ik toch, totdat er iets zwaar begint te mokken. Ik sla alsnog aan maar helaas blijft het bij een grote kolk. De trailerhaak blijkt om de hoofdhaak gedraaid en dan is vis haken er niet bij. Ik sta te balen als een stekker, want dit kon nog wel eens mijn enige kans van de avond zijn…

Ze houdt het voor gezien hier, die irritante muggevisjes is ze spuugzat. De schuift een paar meter op en verstopt zich in een dikke pluk fonteinkruid. Hier komen ze niet pesten, hier kan ze wachten op haar prooi. Het licht zwakt verder af en er moet toch wel snel iets gaan gebeuren wil ze nog wat scoren vandaag. De eerste die voorbij komt, die is er geweest!

Het licht zwakt verder af

Na een kwartier lopen kom ik aan bij de laatste stek. Het grootste veld fonteinkruid en al vaker een topstek gebleken. Zeker dertig bij vijf meter strekt het veld zich uit, met smalle kanaaltjes en open plekken ertussen. De ideale plek om een snoek aan te treffen.

De ideale plek om vanuit het niets een prooi te verschalken, het wachten is op een vis die dichtbij genoeg komt. In de verte rammelt wat, voelt als een gewonde vis. Zal ze er naartoe gaan? Nee, het lijkt dichterbij te komen, maar nu vanuit een andere hoek. Ja, die komt straks vlak voor haar langs! Langzaam maakt ze zich klaar voor de aanval. Met haar borstvinnen wuivend richt ze haar kop alvast wat omhoog om straks genadeloos toe te slaan. Daar komt de prooi, de trillingen worden steeds sterker. Vizier gesloten…

Dat dichte plukje fonteinkruid ligt er werkelijk perfect bij. Onmogelijk om hier wat voor aasje dan ook doorheen te vissen, maar dat is geen probleem. Geconcentreerd vis ik de grinder tot net voor het fonteinkruid, het spinnerblad draait in het oppervlak en maakt zo een mooie boeggolf. Dan wip ik de spinnerbait omhoog precies over….

Wat gebeurt er nou? Heeft die makke prooi haar gezien? Hij vlucht naar het oppervlak. Het is nu of nooit, haar staart kromt, ze mikt en gaat er voor!

Wat een geweld! Een dikke snoek komt zeker een meter hoog het water uit schieten als ik mijn spinnerbait even uit het water wip. Op haar hoogste punt slingert ze haar lijf gestrekt om haar kop heen, om na deze perfecte salto tussen het fonteinkruid te landen. Met knikkende knieën moet ik direct vol aan de bak om deze super sterke vis te controleren. Grote plukken fonteinkruid worden afgesneden door de dyneema lijn terwijl de snoek een aantal dikke runs neemt. Wat een aanbeet, niet normaal dit!

Na een aantal minuten drillen op het scherpst van de snede krijg ik meer controle over de vis. Maar toch gaat ze er steeds weer vandoor voordat ik haar kan pakken. Als ze uiteindelijk rustig voor de kant komt liggen zet ik snel mijn camera klaar op het statief. Ik pak haar onder de kieuw en na een klap met haar kop ligt de spinnerbait naast me op de oever. Geluk gehad dus!

Snel poseer ik voor de camera. Dan nog even het meetlint erlangs. 100cm op de millimeter af. Wat een super vangst!

Loepzuivere riviersnoek!

In volle glorie

Na een snelle bewondering leg ik haar weer terug in het water. Ze blijft keurig over eind staan en ik voel gelijk de krachten terugkomen in haar machtige staart. Binnen een halve minuut geeft ze een krachtige roei en verdwijnt ze weer de diepte in. Ik hang mijn spinnerbait aan het verkasoogje en loop naar de auto. Ik ben klaar!

Groet,
Volkmar Strikkers

Om zeven uur staan we de boot te traileren en ik zie dat het water helaas wat aan de troebele kant is. Het stroomt wel hard wat over het algemeen goed uitpakt omdat de rovers daar positief op reageren. Motor starten, dieptemeter aan en we kunnen beginnen. Ik hang een JW Grinder aan de onderlijn en ook Timon pakt een grinder uit de koffer. Flink herrie maken met dit zanderige water!

We zijn net de eerste krib voorbij als ik een subtiele frommel voel op mijn grinder. Ik laat hem stilvallen en voel de vis over het aas heen vreten, maar weet helaas toch te missen. Snoekbaars denk ik en hoewel we de stek nog een tijdje bestoken laat de vis zich niet meer zien. Ook de rest van de drift levert niets op en dus trollen we weer naar de eerste krib. Mijn Fatso wiebelt mooi in de stroming en ik vertel Timon dat je gemiste vissen regelmatig alsnog vangt tijdens het trollen. Op de plek van de gemiste aanbeet komt de bevestiging in de vorm van een snoeiharde aanbeet en na stevig bonken blijkt het inderdaad om een leuke snoekbaars te gaan.

Groot aas scoort vaak goed deze periode

De vis wordt snel gefotografeerd en terug gezet, waarna wij een nieuwe drift starten. Ik gooi nu alles af met de Fatso daar waar Timon een 6” shad pakt en zo wat meer gericht op snoekbaars gooit. Het levert echter niets op en dus besluiten we snel door te blazen naar de volgende hotspot, voordat het echt heel warm wordt.

We komen eerst bij een interessante snoekbaarsstek aan en dus gaan er snel twee flinke shads over boord voor een korte troltocht. Ik stuur de boot strak over de mosselbank en het wachten is op die droge beuk. Die komt er niet en dus varen we weer door. Eerst nog even een paar interessante kribvakken uitgooien, komen we daarna nog wel even terug voor een tweede snoekbaarspoging.

Het is duidelijk te zien dat de rivier nog achter loopt. Daar waar je normaal gesproken eind juni nog amper door het fonteinkruid heen kunt vissen, daar staan de planten nu nog niet eens tot in het oppervlak. Op zich wel interessant want de stekken zijn nu dus erg goed uit te vissen, al levert het helaas helemaal niets op. Van de snoeken lijken we het niet te moeten hebben en dus gaan we terug naar de snoekbaarsstek. Er moet er toch een te vangen zijn?

We besluiten de stek eerst werpend aan te doen. Ik gooi met een 6” relax shad, daar waar Timon het met een foeilelijke fluo groene twinler probeert. Een aasje waar altijd veel om gelachen wordt omdat hij gewoon goed vangt, terwijl we er beide stiekem een hekel aan hebben. Toch blijkt ook vandaag de vangkracht maar weer eens als Timon op een van de laatste worpen een mooie droge knal voelt. Een stevige snoekbaars van formaat knokt voor wat hij waard is en mag even later op de foto.

Mooie vis van midden 70 op de grote twinler

We starten een nieuwe drift en doen net onze eerste worpen als er een Lund aan komt varen. De boot remt af en komt recht op ons af varen. Ga je nou menen dat ze exact op dezelfde stek gaan vissen als wij? Als ze dichterbij komen blijkt het al snel niet om vissers te gaan maar om controleurs. Ze komen langszij en willen alles zien. Vispas, vaarbewijs, brandblusser, zwemvesten, noem het maar op. Daarbij blijkt vooral de vrouwelijke agent erg veel zin te hebben om te scoren, want werkelijk op alles volgt commentaar. Zwemvesten liggen in de punt van de boot en dus te ver weg? Timon zijn nachtvispas van de gemeente Amstelveen geldt hier niet… joh?! En ga zo maar door. Gelukkig is de Boa een stuk relaxter en als alles op orde blijkt wordt nog even gevraagd of we al wat gevangen hebben. Twee snoekbaarzen is het antwoord waarna de vraag gesteld wordt of we ze aan boord hebben. Nee we zetten alles terug en de boa kijkt ons gewoon verbaast aan. Zo gek is dat toch niet?!

Afijn we kunnen verder en gooien het hele talud nogmaals af. Nog een keer er langs trollen en dan gaan we verder, besluiten we en ik besluit nog een steunhengel bij te zetten met daaraan een zinkende screaming devil. Als we bij een klein plukje fonteinkruid aankomen klapt mijn steunhengel echt debiel hard dubbel en kort erna heb ik het aan de stok met een leuke 80er snoek. Eenmaal bij de boot springt ze er helemaal uit waarbij de SD losschiet, balen, maar het is niet anders…

Bij Familie Kluut op bezoek...

Het gas gaat open voor de korte oversteek naar de stek van vanochtend. Het is al behoorlijk druk met pleziervaart en dus doe ik rustig aan om niet te hard over de golven te klappen. Dan komt de Lund met controleurs in tegengestelde richting aanvaren, om plots om te draaien. Er wordt gewuifd dat we moeten stoppen en ik vraag me af of ze nu al weer vergeten zijn dat ze ons net gecontroleerd hebben, maar niets blijkt minder waar. ‘Ja nu moet ik wel schrijven, jullie waren gewaarschuwd’. Het dringt totaal niet tot me door wat er gebeurd maar dan blijkt dat het om mijn dodemanskoord gaat. Totaal vergeten inderdaad en tjonge wat is de agente gelukkig. Mag ze toch nog schrijven!

 Een discussie voeren is zinloos en dus kan de hele mikmak van papieren weer over naar de andere boot. Ja het gaat om je eigen veiligheid en daar is het bedrag dan ook naar. 160 euro. Pardon? Honderdzestig euro??!!! Ja, volgens de wet zit ik inderdaad fout, maar kan het, als het toch enkel om de veiligheid gaat, dan niet gewoon een waarschuwing gegeven worden? Je investeert een dikke 200 euro om je boot aan alle regels te laten voldoen, om vervolgens op zoiets kleins zo zwaar bestraft te worden.

En laten we nou eens eerlijk zijn, is zo’n dodemanskoord dan veiliger? Als ik over boord ga mét dodemanskoord, dan valt de motor uit. Mijn vismaat zit voorin de boot en dan? Die ligt stuurloos midden op de rivier met een motor die niet te starten is. Is dat veiligheid? Hoe gaat hij mij oppikken uit het water zonder voorstuwing? Maargoed, mijn dag is dus totaal verziekt bij deze… En man wat voel ik me veilig met zo’n geel papiertje op zak!

Ik heb de kop op oorlog maar besluit gewoon door te varen naar de volgende stek. Het kan me eigenlijk allemaal gestolen worden maar ergens hoop ik op een goedmaker in de vorm van een dikke vis. We draaien een heldere plas op waar we een lange drift beginnen en daarbij de kanten uitwerpen met jerkbaits. Ik vis hier met mijn eigenbouw Fatboy XL vanwege het grote profiel, de luide ratel en het feit dat deze jerkbait een kleine drie meter diep te vissen is. Toch niet verkeerd in dat heldere water, waar een volger al snel afgeschrikt wordt door de boot. Dan kun je in mijn ogen maar beter wat dieper vissen.

Na een uur zien we tweemaal een behoorlijke kolk bij wat overhangende takken. Lijkt roofvis en dus maak ik een lange worp richting de stek. Met een enorme plons land mijn Fatboy XL midden in de uitdijende kolk en ik ben bang de vis verjaagd te hebben, maar niets is minder waar! Binnen twee tikken volgt een furieuze beuk en in het heldere water is het vervolgens prachtig drillen. Een mooie stevige 80er poseert even later voor de camera om vervolgens weer weg te zwemmen.

Mooie dikke 80er van de heldere plas

We gooien verder en nog geen drie worpen later schiet er op vrijwel dezelfde plek een grotere snoek uit de diepte omhoog. De jerkbait wordt met veel geweld gepakt maar ik mis de vis helaas. De staartdreg zit om de onderlijn geslagen door de harde aanbeet en dat kan ook eigenlijk alleen maar fout gaan…

Een goed half uur later is Timon aan de beurt als hij zijn witte Bulldawg onder een overhangende boom werpt. Een kleinere vis die lekker in de schaduw lag is er vol voor gegaan maar weet helaas bij de boot alsnog te lossen. Toch leuke actie hier, dat hadden we niet verwacht zo midden op de dag!

We maken de drift af en trollen dan naar de andere kant van de plas voor een nieuwe drift. Ik heb de buitenboordmotor nog niet eens uitgezet of Timon ziet vlak voor de boot een 80er vol op zijn Striker klappen. De vis geeft een mooie partij met een fraaie sprong en felle runs. Beide dus een snoek en een snoekbaars en dat is toch een prima score met dit warme weer!

Razendsnel

Beide een mooie snoek

Hierna wordt het taai. We trollen en werpen op verschillende stekken maar resultaat blijft uit. De vis is over gegaan op de passieve modus en hier en daar spotten we leuke karpers, windes en grote scholen brasems die lui in het zonnetje liggen. Met nog een paar boterhammen over weet ik in no time een flinke winde te strikken maar daarna besluiten we het bij voeren te houden. We hebben niet echt het materiaal bij ons om hier op te vissen en dan is kijken wel net zo leuk. Tussen de lelies spotten we nog twee zestiger snoeken en even later komt er een flinke roofblei aan zwemmen, die tot onze verbazing een voor een onze korsten begint op te slurpen. We voeren deze vis zeker een uur en tussendoor hapt hij nog even een keer met veel spektakel door een school speldaas heen. Gevarieerd eten zal deze vis hoog in het vaandel hebben, het levert ons een leuk laatste uur van de dag op!

Roofblei met karperaspiraties

Al met al een dag die op visgebied meer dan prima verliep, maar door mevrouw agent toch behoorlijk verziekt is. Ik mag een dikke 2 dagen werken om dit bedrag weer terug te verdienen, terwijl mevrouw agent lekker van het zonnetje geniet…

Groet,
Volkmar Strikkers