En Roel heeft er zin in. Want om 07.43uur word ik gebeld waar ik blijf. Prachtig! We koppelen de boot aan, leggen de spullen in mijn auto en rijden naar de helling waar we om ongeveer halfnegen de boot het water in laten glijden. Rustig varen we weg waarna mijn oog valt op een bewegende bruine vlek. Hetgeen een bever blijkt te zijn! Het beest zit op een tak aan de kant en zodra hij ons ziet glijdt hij het water in en kunnen wij zijn prachtige platte staart zien waarmee de “waarneming” een feit is. Schitterend! We hebben hier al vaak sporen gezien maar nog nooit het beest zelf. Hij zwemt naar de overkant en weer terug en op afstand weet ik snel een paar foto’s te maken.

Beaver shot

.

We vissen kort op het meer maar de wind is helaas echt te hard en varen daarom direct naar de kanalen. Het is even varen maar hier kunnen we in de luwte lekker slepen met aasvissen, zo rustig mogelijk trollend met de elektromotor. Onder de eerste brug krijg ik al snel een aanbeet waarbij flink lijn van de spoel wordt gehaald. De vis laat echter al snel weer los en zien we niet meer terug. Daarna varen we een ondiep kanaal in en slepen we vissen boven een meter water. En hier breekt het feest los. De aanbeten volgen elkaar regelmatig op en wat bijzonder is is het feit dat het lijkt alsof de snoek de aasvis eerst een “tik” geeft en pas later grijpt. We zien namelijk de dobbers eerst een soort van “hobbeltje” maken en als we dan direct de beugel opengooien wordt kort erna de aasvis gegrepen. In het begin missen we hierdoor een paar vissen maar als we dat doorhebben gaat het al snel beter. De vissen lijken links wel wat meer honger te hebben dan rechts want mijn aasvissen worden net iets meer gegrepen en vastgehouden. Waarom? Geen idee.

.

.

.

.

.

De vissen zijn niet groot maar de combinatie van de actie, het lekkere zonnetje, 12 (!) graden en “muts af /jasje open/jasje uit maar mutsje op” (zie fotovolgorde) maakt het allemaal wel erg aangenaam en relaxed. Lekker hangend in een stoel, visje drillen, bijkletsend, besluiten we dan ook om dit maar gewoon eens een dagje lui uit te zitten. Heerlijk! Aan het einde van de dag varen we het hele stuk weer terug naar de trailerhelling en maken we nog snel een drift op het meer om dat de wind weggevallen is. Ook hier weten we nog een komkommer te vangen en sluiten we de dag af met een serie aanbeten in de dubbele cijfers en leuk vis. En een heerlijk gloeiend hoofd van het prachtige warme weer. Niet wetende dat daarna alles anders zou worden in NL, qua wind en regen……..

John Smit & Roel Orsel

Vandaag zijn we met zeven personen. Frans en Rapke hebben de viswateren uitgezocht welke vooraf keurig met Google Earth begeleiding iedereen gemaild zijn. En dat moet ook, want deze keer parkeren we echt in ” the middle of nowhere”. Dat zal op zijn Fries wel iets als ” ien ut meie von neks” zijn denk ik?

De aanvangstijd is 9 uur. Meestal is iedereen er op tijd en worden koffie en koeken gegeten en de hengels klaargemaakt. Ik vertrek daarom op tijd. Het is nogal een stuk rijden en ik ben liever iets te vroeg. Altijd wel lekker als je nog even kunt genieten van de natuur voordat het “machogedrag” losbarst! Zeker omdat ik de beker weer mee moet nemen na de winst vorig jaar ben ik weer het doel van gejoel. Als enige Hollander :-).

Terwijl ik door de polders rijd stel ik vast dat het voor snoeken geen gunstig weer is. Ik zie de zon opkomen aan een strakblauwe hemel en zie aan diezelfde hemel er recht tegenover een volle maan staan. En even verder zie ik zowaar het eerste ijs in de sloot. Ai ai ai, als dat maar goed komt vandaag!

Als dit maar goedkomt.........

It waar

.

Op de plek aangekomen zijn de eersten er al. We vissen in de buurt van Boazum en verzamelen bij een brug van waaruit links en rechts gelopen kan worden. Ik parkeer de auto, zeg iedereen gedag en neem een bak koffie. Brrr, wat is het koud! Al snel komen de anderen aan en even voor negen staat iedereen klaar, hengels uitgeschoven en als om precies negen uur het startschot “klinkt” zeilen de aasvissen het water.

Iedereen staat klaar om te beginnen!

.

Altijd weer mooi om die traditionele visserij te zien: 6 meter lange telescoopwerphengel, om goed over de rietkragen heen te kunnen vissen. Paar opzetdobbertjes, loodje en een stalen onderlijntje. En….. in het geval van Rapke zelfs nog een snoekketting, ik zweer het! Hij vist er nog altijd mee!

De legendarische snoekketting van Rapke!

.

De groep splitst zich in tweeën en we spreken af elkaar rond 12uur weer te zien. Al lopende wordt een paar kilometer water afgevist. Ik krijg onderweg eenmaal een aanbeetje die gelijk weer loslaat maar voor de rest gebeurt er niks. Ook Symon en Bennie die in dezelfde richting lopen krijgen geen beet en als we bij een dwarssloot lopen besluiten we weer terug te gaan.

Ook goedemorgen!

.

Een sms-je verraadt dat er in de andere groep wel vis gevangen wordt. Sander vangt een vis van 57cm. Hmmmm, ben ik de verkeerde kant opgelopen? Terug bij de auto vis ik nog een tijdje de brug uit, vaak liggen ze daar wel. Daarna wissel ik om voor een spinhengel met kunstaas terwijl Bennie en Symon de andere kant op beginnen te lopen. Symon vangt een vis van 60cm en even later zie ik opeens Bennie in de verte met een net zwaaien en een vis landen. Waaat?? Dat is de plek bij de brug waar ik wel 20 keer overheen ben gegaan! Snel loop ik terug en ik zie dat het een dikke vis is die na meten 96cm blijkt te zijn. Prachtig! Snel een foto gemaakt.

Mooi dikkerdje!

Na een tijdje zien we de anderen terug komen lopen en worden bij de auto de rugzakken e.d. tevoorschijn gehaald voor de lunch.

Lunch. Let op de vaag glimlachende Frans in de lichtblauwe jas......

.

Frans staat er een beetje opgewonden bij; er is iets. En de rest lacht geheimzinnig. Dan komt het hoge woord eruit. Frans heeft een snoek van maar liefst 107cm gevangen! Het kampioenschaprecord dat tot nu op mijn naam stond met 103cm is verbroken. En daarnaast had hij ook nog een vis van 71cm. Jemig, wat een start! En eerlijk is eerlijk; in poldersloten een dergelijke grote vis vangen is echt een prestatie! Er wordt gelachen en gejoeld. Naar mij….. Want hoewel iedereen het leuk vindt voor Frans krijg ik de indruk dat de voornaamste opdracht vandaag is dat ik niet win…… En als dan ook nog mijn kampioenschaprecord is afgenomen, nou, dan is het tijd voor een flink potje foute Friese humor……

107cm, geweldig!

.

Na het nuttigen van de lunch stappen we in de auto en vertrekken we richting Dedgum. Daar loopt een prachtig kanaal dwars door de Friese weilanden. Het is dat het een wedstrijd is en er op het vissen geconcentreerd moet worden, anders zou je daar eindeloos kunnen genieten van de uitzichten en de natuur. Snel schiet ik een paar plaatjes die wel een aardige indruk geven.

De "poel"

.

Het kanaal kent halverwege een soort van verdikking, een poel als het ware. Daar komen we elkaar weer tegen, de groep was namelijk opnieuw in tweeën gesplitst. En weer loopt Frans met die rare grijns. Het zal toch niet waar zijn? En jawel hoor, meneer heeft opnieuw twee knappe vissen weten te vangen: 71 en 93cm. En ook Symon weet er opnieuw één te vangen: 91cm…… Terwijl een aantal anderen waaronder ikzelf geen beet weten te krijgen. Bizar.

Symon met een mooi snoekje

.

Een knulletje uit de omgeving die met Frans meeloopt vindt het ook allemaal geweldig, hij was getuige van de vangst van de dikke vissen en vindt het maar wat mooi! We lopen terug richting de auto en ruimen de hengels op. Terwijl we teruglopen zien we opeens een snoek “slaan” in een ondiepe sloot. Snel hang ik er een visje aan en gooi ik in. Sander doet hetzelfde en na een paar keer slepen hangt de vis aan de hengel van Sander. Ik word gek; mijn nooit-vissende zwager jat hier gewoon een snoek voor mijn neus weg. Het moet niet gekker worden!

Sander met de snoek van iemand anders

.

Uiteindelijk hebben we nog wat tijd over en besluiten we nog snel een laatste plek in de buurt te proberen, een diep kanaal met een grote brug erin. Hier zet ik nog even alles op alles door met groot aas het diepe midden werpend af te vissen. Maar het mag allemaal niet meer baten. Ik vang vandaag niets! Evenals Rapke en Bernd, die beiden ook geen beet hebben gekregen. En we nu al allemaal vast kunnen stellen dat Frans de terechte winnaar van vandaag is, met een kampioenschaprecord!

mijn hengeltop ging vandaag niet krom......

Il Campione!

.

We rijden gezamenlijk naar het restaurant, een wokrestaurant in Bolsward. Daar worden de verhalen nog eens flink uitvergroot waar bij ik het opnieuw moet ontgelden. Sander duidt fijntjes de 2-0 uit (Sander-John) en Frans lacht van oor tot oor bij het ontvangst nemen van de beker.

Sander - John: 2-0

Een mooi moment

.

De rest zit er allemaal wat stilletjes bij…….. Bij het kijken op de beker valt me op dat er al sinds 1998 de naam van een winnaar op staat. En daarvoor visten we ook al samen. Best gaaf zo’n familietraditie! En dan valt het kwartje…….. 2011-1998 = 13, en dan ijs in de sloten, heldere hemel, volle maan. De Friezen hebben hun vloek over me neer laten dalen…. Ik had geen schijn van kans dit jaar!

De Fryske vloek daalde over me neer: helder/volle maan/eerste ijs/het 13de jaar; ik had geen schijn van kans!

.

De winnaar 2010 werd de verliezer 2011, van hero naar zero!

De Hollander.

Het gemist van de boot word min of meer goedgemaakt door de mist. Geen enkele reden om nu op het water te willen liggen met de boot. Verrast worden door de mist is al erg genoeg, er doelbewust toch opuit gaan op het grote water gewoon dom.

Gelukkig zijn er ook stekken waar je vanaf de kant je slag kunt slaan. Zondag zou ik Paul Heinzeberg een dagje gidsen. Vanuit de geankerde boot doodazen, gericht op grote snoek. Doodazen doe ik het liefst met vers aas en zodoende moesten die gevangen gaan worden. Sander wil zijn voorraad ook aanvullen en dus besluiten we naar een plek te gaan waar we niet alleen gemakkelijk aasvis kunnen scoren, maar en passant wellicht ook een paar flinke snoeken. Ja ik weet het, als je elke gevangen aasvis direct onder de dobber hangt bouw je geen voorraad op, maar voorntjes tikken alleen is nou eenmaal niet onze hobby…

Ik kom vrijdagnacht pas laat terug van een bezoek aan vrienden en ben zodoende wat later bij de waterkant. Onderweg bel ik Sander. “De beste stek is bezet, ze zaten er al om 4:30…” Hmm, ik baal, terwijl je dit soort taferelen eigenlijk gewoon kunt verwachten op deze stek. Het is het balen gewoon niet waard dus, we zien het allemaal wel. Volle ton aasvis is toch het belangrijkste wat telt.
We zoeken een andere plek en pakken de laatste paar aasvissen die Sander nog heeft. Dobbers nemen positie in, het begint net te schemeren. Al snel is het de linker dobber van Sander die vertrekt. Mooie 90er, mag snel terug.

Kwartiertje later. Euh… Dobber? Jup die is weg! Ik sla aan en zie direct een hele beste snoek in het oppervlak. Twee keer kopschudden, een poging tot run en ze is klaar..? Na even gewacht te hebben besluiten we haar toch maar te scheppen. Op dat moment verdwijnt ook Sander zijn dobber. Ik leg mijn vis op de mat en onthaak haar, terwijl Sander zijn vis afdrilt. Kijk, dat is een vette opener! Twee dikke meterbakken op de mat. Een paar voorbijgangers willen best een paar plaatjes schieten. Van mijn vis schieten we voor de zekerheid nog wat foto’s apart. Prachtig getekende 115, daar waar de vis van Sander exact de meter haalt.

Double hook up, of doublet hookers? :)

115 bij 26 pond, niet verkeerd!

We vissen verder. Sander pakt in korte tijd nog 3 90ers en dan gaat de schakelaar om. “Sms snoek uit” naar 06-esox. Ik weet niet wie hem verstuurd heeft, maar het had niet gehoeven. De rest van de dag bestaat uit aasvissen tikken. Dat gaat als een malle en de tonnen puilen uit. Denk dat er uiteindelijk 20 kilo aasvis te verdelen valt en zodoende hebben we beide een mooie voorraad. Als Paul vervolgens belt dat hij ook nog 25 aasvissen heeft kunnen regelen blijken we echt meer dan genoeg te hebben voor morgen. Zodoende gaan alle net te kleine en of grote aasvissen terug. Gaan we vast nog wel eens spijt van krijgen, het zij zo…

’s Avonds gaat rond half negen reeds het licht uit. Korte nacht, toch altijd een paar biertjes meer dan met mezelf ‘afgesproken’, en dan een lange visdag in het zonnetje. Ik ben wel klaar! Als om 04:00 de wekker gaat wordt mijn vrees werkelijkheid. Kon ook bijna niet anders. Weer potdichte mist…  Ik zet een kan koffie en maak wat broodjes, daarna haal ik de auto en boot op. Rond een uur of vijf zit ik op de weg, bel Sander even wat voor weer hij getroffen heeft. Ook daar potdichte mist, net als bij Paul, die ik even later aan de telefoon heb.
Dat het volkomen kansloos is om nu de boot te traileren moge duidelijk zijn. Nu nog de dag afblazen is natuurlijk ook geen optie. Dan borrelt er een idee op, die mist kon nog wel eens in ons voordeel gaan werken…

De meeste, zo niet alle jachthavens zijn voor ons vissers verboden terrein. Ergens kan ik me er iets bij voorstellen, anderzijds wordt er vaak wel erg overdreven gereageerd. Helaas, alles moet met regeltjes tegenwoordig, wat ons geen andere keus laat deze af en toe eens te breken… Stukje burgerlijke ongehoorzaamheid zegmaar… Als wij geen hand voor ogen zien, dan ziet de havenmeester dat ook niet… Als wij geen hand voor ogen zien, dan hebben wij die enorme borden “verboden te vissen” ook niet kunnen zie… Vaar je onder normale omstandigheden deze haven in krijg je 2 waarschuwingschoten voor de boeg en zal de derde raak zijn. Ja, ze staan er op scherp.

Oftewel, er wordt weinig gevist en wij zijn nu ‘onzichtbaar’. Klinkt als een plan! Sander wordt gelijk enthousiast. Hij en zijn maat zullen naar dezelfde haven komen. Ik bel Paul weer en geef de adreswijziging door.

Even later zijn we bij de haven. Het is nog stikdonker en met de mist erbij is het gewoon oppassen waar je loopt. De sneaken het terrein op en lopen direct door, zo ver mogelijk de steigers op. Paul is iets later en zodoende gooien we alvast wat aasvissen uit. Ligt je dobber meer dan 5 meter van je af dan zie je hem met geen mogelijkheid, zelfs niet met behulp van een zaklamp. Apart sfeertje zo, zouden de snoeken de aasvis wel opmerken?

Paul is gearriveerd en ik pik hem op. Even bij de dobbers kijken en dan zijn hengels optuigen. Terwijl we bezig zijn kriebelt het. Ik moet gewoon even bij de dobbers kijken… De eerste is snel gespot, de tweede denk ik te missen. Iets afgedreven? Kijk ik verkeerd? Ik besluit toch maar even te voelen. Ja hoor, wel degelijk een aanbeet!

Ik pak de hengel op en hijs vol aan. Zware weerstand aan de andere kant. De gok pakt dus goed uit. We zien al snel dat het om een beste metersnoek gaat. Voor ze het weet ligt ze in het net. Weinig drilruimte en zodoende moet je laten zien wie er de baas is. Dat valt overigens nog niet mee op een steiger met aangevroren mist. Spekglad en ik moet mijn best doen om te blijven staan terwijl ik de vis blok. Eenmaal op de mat komen we tot 110. Fraaie start van de dag!

Aardedonker, potdichte mist. Wel een beste bak!

De vis gaat terug en we tuigen de andere hengel van Paul op. Hier Paul, ga jij maar op mijn stek liggen. Waar één bak ligt, liggen er meestal meer… Bovendien klinkt er een kacheltje op de dichtstbijzijnde  boot, kan bijna niet missen…

Sander en Johan pakken een tweetal vissen, waarna mijn dobber weer aan de beurt is. Een mooie plop en daarna loopt hij schokkend weg. Ziet er niet direct veelbelovend uit, maar je weet het nooit. Paul, pak jij deze maar! Ik leg uit wat de bedoeling is maar helaas wordt de beet gemist. Iets te enthousiast aangeslagen, kan gebeuren. Het lijkt er op dat er vast nog een kans gaat komen…

Terwijl Paul even bij een snoek van Sander staat te kijken zie ik zijn dobber weglopen. Ik hou hem strak in de gaten en roep Paul, die snel ter plaatse is. Dus, strak draaien en rustig maar solide doorhalen. Niet meppen in ieder geval. Het gaat perfect en even later ligt zijn eerste snoek van de dag in het net. Geen reus en omdat we wat verder van de spullen af staan besluiten we de vis zonder foto terug te zetten.

Het blijft weer even stil. Ja Volkmar je dobber gaat er vandoor! Kijk, goed gezien! Ik hengst aan en zie direct dat dit mijn tweede dikke metervis van de ochtend gaat worden. Dan slaat echter het noodlot toe. Ik wil de vis gelijk in het oppervlak trekken om haar op een korte lijn snel af te drillen, maar de inmiddels spiegelgladde steiger gooit roet in het eten. Ik glijd richting water, kan mezelf maar net in evenwicht houden en moet zodoende heel even stoppen met druk zetten. De snoek ziet haar kans schoon en maakt een schot schuin langs me heen. Eenmaal op gang is ze niet te stoppen en met een luide ”tsjak” wordt de lijn doorgesneden langs een steigerpaal…

Enkele niet zo zondagse woorden verlaten mijn mond. Zo moet het dus niet! Was ik maar tegen een kikker aan gaan staan, volgende keer een anti slip matje mee? Allemaal ideeën achteraf die deze snoek niet gaan helpen. Ook baal ik van een splinternieuwe custom-dobber die Marcel Smeets onlangs voor mij bouwde…  Deze komt even later gelukkig wel weer bovendrijven, een kleine troost.

Ik tuig de boel op. Door vissen, hopen dat de snoek op korte termijn nog eens gevangen en dubbel onthaak wordt… Er zit niets anders op. Het is een risico van het vissen in havens. Eigenlijk gaat het nooit fout, als ik goed nadenk kom ik persoonlijk op drie faalacties in de afgelopen tien jaar.

De dobbers liggen er roerloos bij. Het is inmiddels ‘licht’ maar daar is ook alles mee gezegd. De dobber van Paul, naast het verwamde bootje, vertoond geen enkel teken van leven. Ligt er in mijn optiek ook niet strak genoeg tegenaan, maar zelfs na drie keer herpositioneren veranderd het beeld niet. Even nadenken, aanbeten kwamen op?  Één keer voorn, rest allemaal brasem of kolblei. Paul vist nu met een wat kleinere voorn, misschien even wisselen dan maar? Ik pak een kolblei uit de ton, geef ‘m een niet zo subtiele aai over de bol en loop naar Paul.

We gaan het anders doen, deze voorn moeten ze niet, kolblei gaat het worden. Paul kijkt me verbaasd aan. Komt het zo nauw? Soms wel ja. Ik gooi strak tegen de motorboot maar uiteraard zinkt de kolblei schuin de verkeerde kant op, weg van de romp. Hmmm, niet tevreden dus opnieuw. Weer zinkt de kolblei de verkeerde kant op. Oké, wat je dan dus doet is de aasvis loshalen en andersom takelen. Paul kijkt me bedenkelijk aan, pure bluf ook van mijn kant, maar wonderbaarlijk genoeg glijdt de kolblei direct naar de inworp prachtig onder de romp van de motorboot! De dobber ligt er stijf tegenaan, precies waar ik hem hebben wil.

Paul staat met Sander te praten. Ik check even mijn dobbers en kom dan terug. Euh de dobber, onder de boot of aanbeet? Ow euh?! Ja die is wel weg ja… Snel pakt Paul de hengel op en zet krachtig de haak. Dril uit het boekje, mijn humeur klaart weer wat op. Na een prima dril kunnen we een zware 110+er landen, zo veel is wel duidelijk. Het meetlint zegt 113 en we feliciteren Paul. Hier kwam hij voor, missie geslaagd!

Missie geslaagd!

Hier kwam Paul voor!

We vissen verder. Beten blijven uit en begin te zoeken naar nieuwe stekken. ’s Ochtends vroeg wat witvis gezien en zodoende vliegt daar nu een aasvis naartoe. Ik kijk even bij mijn andere dobber, kijk weer terug en de dobber is weg. Paul, komt er weer één hoor! “Ik dacht al, waarom gooit ie daar”, hoor ik hem zeggen… Ook dit blijkt weer een beste vis te zijn. Bovendien erg fraai getekend. Geen enkele vis onder de meter die vandaag interesse toont in mijn aasvissen? Het moet niet gekker worden. De dame blijkt 111 lang te zijn, wordt een heel mooi dagje zo!

Fraaie print op deze vis

Tijdens het onthaken kwamen we 5 voorns en mijn kolblei tegen...

Even later volgt weer een mooi momentje. Sander staat weer even met Paul te praten en ziet zijn dobber voorzichtig opgetild worden. Paul heeft niets gezien en Sander zegt kijk je moet soms even een tik geven om de snoek te activeren. Direct na de tik knalt de dobber met een rotgang weg. “Zijn jullie goochelaars of zo?”. Haha nee soms lukt het gewoon wat beter dan andere keren. Een mooie fors gebouwde 90er wordt even later onthaakt en teruggezet.

Het is dan half tien en net als gisteren gaat plots de knop om. Geen teken van leven meer, onder water dan. De eigenaar van de motorboot is inmiddels wakker en begint direct te tieren. Goedemorgen, lekker geslapen?! Ongelofelijk waar mensen zich al niet druk over maken… We besluiten dat het wel mooi is geweest hier. We mogen er nou eenmaal niet vissen en hebben geen zin in gezeik. Sander sluit nog even af met een metervis vanaf de rand van de haven, waarna we de auto’s opzoeken.

Creatief met metersnoek...

Sander en Johan hebben andere verplichtingen, wij gaan door naar een andere stek. Ik heb er een hard hoofd in gezien mijn ervaringen van de dag ervoor, en dat lijkt helemaal terecht. De uren sluipen voorbij, het uitzicht blijft grijs en de dobbers liggen er doodstil bij. Als we rond half vijf nog geen beet hebben gehad besluiten we de spullen op te ruimen. Ja, het is prime-time nu, maar gisteren was het ook niets en zouden ze los komen dan hadden we eigenlijk al actie moeten zijn.
Als ik naar mijn laatste hengel loop ben ik plots de dobber kwijt. Die lag er net nog… Waanbeelden?

Nee, de lijn loopt af… Even later trek ik de score gelijk naar 3-3. Toch nog een 90er zo op het einde van de dag. Ergens twijfel om door te gaan, nee het is goed zo. We zijn beide moe van een lange dag en hebben nog een beste rit voor de boeg.

Groet,
Volkmar Strikkers

Joanne met een 90-er die al aardig op wintergewicht is

Een dag later zien de omstandigheden er heel anders uit, alles zit potdicht met  mist en voorzichtig rij ik dan ook richting Michel waarna we doorrijden naar het water. Het plan is om samen met Michel een rivierplas te gaan bezoeken om daar de eerste doodaas sessie van dit najaar te gaan vissen. Michel heeft er wadend al een aantal mooie snoeken gevangen en deze week al 2 keer gevoerd dus de verwachtingen zijn redelijk hoog. Daarnaast heeft het ook wel wat om een dagje in een hele kleine mistige wereld op je stoel te zitten wachtend op ondergaande dobbers of piepende optonics. Komt nog bij dat ik op voorhand al blij ben vanwege het vooruitzicht van een dagje totale rust aan het water.

Na een ferme wandeling met stoel, rugzak en hengels arriveren we op de stek en niet veel later werp ik mijn hengels voorzien van een dobbermontage in.  Michel vist vandaag statisch op de bodem met de piepers en met totaal 4 hengels op verschillende dieptes moeten we er toch redelijk snel achter kunnen komen op welke diepte actieve snoeken zich ophouden. Een dampende bak koffie en een pak koeken completeren het geheel en genietend zak ik onderuit in mijn stoel hopend op de eerste aanbeet.

In het struikgewas langs de plas is een groepje kramsvogels op zoek naar wat eetbaars. Dat zoeken wordt abrupt onderbroken als een buizerd zijn schelle roep laat horen. Ook al hebben de kramsvogels van hem geen gevaar te duchten het is wel het signaal dat de hele groep in de wieken jaagt. Wat mij betreft een dikke bonus bij het doodaasvissen, zittend langs het water wordt je opgenomen in de omgeving en lijken dieren hun natuurlijke schroom snel te verliezen.

Dat laatste geldt overigens niet voor de snoeken, want het loopt al tegen het middaguur en we moeten de eerste actie nog krijgen. Ik tuig dan ook een shadhengel op met een saltshaker en loop naar mijn meest linkse dobberhengel om daar een paar worpen langs het talud te maken. Al tijdens de 2e worp wordt de shad wel heel abrupt afgestopt. Na de aanslag denk ik heel even dat ik in het talud zit maar dan zie ik een fikse snoek in het heldere water de diepte in duiken.  De vis hangt er lekker zwaar op en gaat een aantal malen flink door de best zwaar afgestelde slip heen.

In eerste instantie schat ik de vis in als een dikke negentiger maar eenmaal in het oppervlak moet ik dat toch bijstellen naar een vis van boven de meter. Met het meetlint komen we op 1 meter 6 waarna de vis vlot wordt onthaakt en na een fotootje weer mag zwemmen. Toch raar dat je met 4 hengels met doodaas geen actie krijgt en dan op een shad binnen een paar worpen een vis vangt op een plek waar je met de dobber al een paar uur ligt.

Mooie vis....

Omdat deze vis redelijk ondiep de shad pakte verhuizen er 2 hengels naar de bovenkant van het talud waarbij Michel 1 bodemmontage vervangt door een dobbermontage. Ik gooi na het snelle succes nog even door maar mag geen aanbeet meer noteren. Michel heeft meer succes want door wat heen en weer te slepen vlak langs de taludrand met de hengel in de hand weet hij een snoek tot aanbijten te verleiden.

De aanslag volgt en de vis lijkt goed te hangen maar helaas is dat van korte duur want na een paar kopstoten schiet de takel los en komt de voorn in het oppervlakte drijven. Om nog wat extra zout in de wonde te wrijven komt snoekmans ook nog even naar boven gezwommen om de voorn te verorberen waarna een boven het water zwaaiende staartvin bijna als een opgestoken middelvinger ons een beetje bescheten op de kant achterlaat. Een paar worpen met de shadhengel en even later een nieuwe voorn weten de snoek niet meer te activeren en we gaan weer over op het stoelzitten.

Als we tegen het eind van de middag besluiten om vanwege uitblijvend success dieper te gaan vissen en het nog een half uurtje aan te zien lijkt onder water toch iemand de etensbel te hebben geluid. Mijn dobberhengel die vanwege de mist op een pieper ligt gaat af en als ik bij de hengel aankom wordt er al flink lijn genomen. Ik draai snel strak en zet de haak waarna een mooie vis even een flink staaltje vechten weggeeft. Dat is nog eens wat anders dan de laffe haven 90-er van de dag ervoor. Even denken we dat de fraai getekende snoek metervis nummer 2 is maar het meetlint stopt bij 96 cm. De vis heeft de voorn al behoorlijk diep zitten maar als we eerst de voorn eruit proberen te trekken komt de dreg zo mee naar buiten. Helemaal prima wat ons betreft.

Prima vis

Vanaf dat moment vissen alle hengels voor Michel en gelukkig hoeft hij ook niet lang te wachten. De pieper waar de net vers ingeworpen dobberhengel op ligt braakt wederom een serie piepen uit en hoewel ik in eerste instantie niet zie waar we dat aan te danken hebben zie ik als ik goed kijk toch de dobber heel gluiperig iets verplaatsen. Snel roep ik Michel die strak draait en gedecideerd de haak zet.

Mooie 80-er

Een mooie 80-er mag even de wereld boven water bekijken waarna we besluiten om het toch nog een poosje aan te zien. Dat blijkt tevergeefs en tegen vijven ruimen we dan ook de boel op om in de potdichte mist terug richting de auto te lopen. Een lekker dagje dat naar meer smaakt wat ons betreft.

de route naar Rugen

Als deelnemer en gids aan het Shimano NPC (New Product Camp) had ik de mogelijkheid de snoekvisserij op Rügen eens grondig te verkennen. 2 dagen vissen samen met 20 andere vissers en journalisten van Europese hengelsport tijdschriften zou een goede indruk geven van de visserij. Vlak voor vertrek waren de vangstberichten ook nog eens hoopgevend dus ik had er best zin in. Samen met de andere gidsen Willem, Peter, Marcel en Hendrik-Jan zouden we met 4 boten in colonne naar Rügen rijden, een reis van zo’n 650 kilometer. De reis verloopt voorspoedig en om 14.00 uur zijn we op de plaats van bestemming. Het inchecken zorgt voor de nodige hilariteit als, eenmaal op onze kamer, blijkt dat Hendrik-Jan en ondergetekende geacht worden de nacht door te brengen in een wel erg smal 2-persoonsbed. Gelukkig kunnen we een hotel medewerker overtuigen van het feit dat we toch nét iets liever twee 1-persoons bedden hebben. Wat direct wordt geregeld:)

de haven in Schaprode

Catch & Freeze

Mist

mooie 90-er

Reglementen

Duitsland is in de ogen van ons eigenwijze kaaskoppen maar een vreemd land als het gaat om de regelgeving t.a.v. Catch & Release. Vissen alleen voor de sport is taboe en elke gevangen vis dient geconsumeerd (lees; doodgemaakt) te worden. Rare jongens, die Duitsers. Naast het terugzet verbod (waar trouwens opvallend weinig vissers, ja ook de Duitse vissers, zich aan houden) zijn er nog een paar regels die het vissen er niet gemakkelijker op maken. Zo is trollen verboden, evenals het gebruik van een elektromotor. Ankeren of driften, in combinatie met werpen is dus de meest aangewezen methode.

Visserijdruk en dressuur

Rügen is groot. Heel groot. Je zou dus verwachten dat je overal de ruimte hebt en maar weinig andere bootjes tegenkomt. Dat is een misvatting. Wie denkt dat het in Nederland druk is met visboten op het water kan ik aanraden ook eens naar Rügen te gaan. Ondanks dat wij er buiten het weekend waren vond ik het er ronduit druk. Waar we ook keken, overal waren visbootjes. Volgens de gidsen was dit echter nog niets vergeleken met de hoeveelheid vissers die er in het weekend op het water te vinden zijn. In kan me er eerlijk gezegd maar weinig bij voorstellen en vind dat behoorlijk afbreuk doen aan het visplezier, Maar goed, dat kan aan mij liggen, ik zie nou eenmaal het liefst maar één bootje op het water. Juist ja, die van mij.

Deze hengeldruk zorgt voor een flinke dressuur. Want ondanks dat dit volgens de wet niet is toegestaan, zetten zoals gezegd ook de meeste Duitsers hun vangst terug. Het feit dat iedereen ook nog eens min of meer op de zelfde manier vist, namelijk werpend vanuit een meestal geankerde boot helpt ook niet echt mee dressuur te vermijden. De meest gebruikte vistechniek bij onze Oosterburen is het werpen met shads of ander (groot) rubber. Trollen is zoals gezegd niet toegestaan.

Omdat het testen van verschillende kunstaassoorten één van onze hoofddoelen was hebben wij met heel veel verschillende dingen gevist. Verschillende soorten Storm shads, Rapala pluggen en jerkbaits werden stevig aan de tand gevoeld. Ze vingen allemaal vis. De meeste vissers in onze groep visten met de Seekershads. En daar werden dan ook de meeste vissen mee gevangen..

precies een meter

De vangsten

In 2 dagen vingen we met 30 man 137 snoeken. Helemaal geen slecht resultaat als je bedenkt dat de meeste snoeken inmiddels als aardig de merken en typenummers kunstaas kunnen herkennen. Veel snoeken waren klein maar toch werden er enkele metersnoeken gevangen. Ook ik wist op de 2e dag een snoek te haken die zich met precies 100 cm “metervis” mocht noemen. De grootste vis die in onze groep werd gevangen was 110 centimeter. Een veel grotere werd verspeeld door een fransman in ons team die viste met een lepel. Helaas brak na een zware dril zijn stalen onderlijn in tweeën …

Als we vrijdagmiddag wederom naar de haven varen hebben we een aardige indruk gekregen van Rügen. Het water is ontegenzeggelijk aangenaam rijk aan snoek. De dressuur en de beperkende regelgeving maakt goed vangen, en dan met name het vangen van de grote vissen (de kleinere zijn altijd wel te vangen) toch nog niet zo heel vanzelfsprekend. De grootste vissen worden volgens de gidsen gevangen door structureel met zeer groot tot extreem groot rubber te vissen. Dat betekend echter wel dat je moet vissen met zeer zware hengels en dito reels. Niet een visserij waar iedereen zich prettig bij voelt maar voor de echte specimenhunters zeker de moeite van het proberen waard.

Als we zaterdagmiddag weer aankomen in Nederland kunnen we terugkijken op een interessante en plezierige vistrip in een aangenaam gezelschap.

Michel Rijnberg

Deze lag te wachten op een ontbijtje!

Nou dat is een lekker begin, hopelijk is dit een van die dagen dat ze “LOS “zijn.  Na een klein kwartier liggen alle hengels erin en is de eerste bak koffie ingeschonken, brr het is 4 graden en nog een beetje mistig, moet nog echt wennen. De water temperatuur is afgelopen week met ruim 4 graden gedaald en op 12 graden aangekomen.  We laten ons door een zacht windje over een lang talud driften, terwijl de zon aan de horizon aankondigt dat hij er zin in heeft vandaag.

Goedemorgen!

Aan het eind van het talud is een kommetje, waar een kanaaltje begint.  We laten ons tot vlak onder de kant driften.  Terwijl ik de boot keer,  om tegen de wind in het talud nogmaals te vissen, lijkt Brams dobber te duiden dat hij aan de bodem vast zit, hij gooit voor alle zekerheid de beugel van de molen open, we kijken allebei nog eens even goed. Nee,  de dobber gaat langzaam naar links.  Ik leg Brams fireball hengel aan de kant, terwijl Bram de slack uit de lijn draait en met een stevige haal de haak zet, die direct beantwoord wordt door een stevige run. Het ziet er uit als een lekkere vis!  Na een paar minuten wordt een een dikke 90-tiger in het XXL Savage gear net onthaakt.  Na twee 120+ vissen dit jaar die niet in de XL versie pasten, heb ik het net van Michel overgenomen, die moest een XXXXL Fox net hebben :-)).  De snoek brengt 98 cm op de meetplank en gaat bij Bram op schoot voor een foto.

98centimeter grijns op zijn gezicht!

In en om de boot is het inmiddels een rommeltje, de wind heeft ons tot vlak onder de kant geblazen en beide fireball montages hebben  groen en mosselen gevonden.  Na een kwartiertje is alles op orde en liggen we op koers voor een drift terug op het talud. Mijn hengels zijn beaasd met grote aasvis, een voorn,  formaatje baksteen en een medium brasem.  Bram houdt me voor, dat de grootste vissen dit jaar in de boot gekomen zijn op relatief klein aas.  Onder zijn dobber hangt een voorn van een centimeter of 15.  Het gelijk van zijn keuze blijkt na nog geen 5 minuten.  Hij krijgt een aanbeet waar alle platitudes van vis-schrijverij op van toepassing zijn.  We vissen de dobber hengels met Shimano Symetre’s 2500 molens, waarvan we de “fighting drag” bij het driften helemaal open zetten.   En dit is er een uit het boekje:  dobber verdwijnt in het niks en lijn scheurt van de molen, die het uit krijst !! (echt waar !!) – Bram slaat aan, de top van de Shimano forcemaster blijft op de zelfde plek staan = yessss, hoor ik Bram uitroepen.  Een serieuze tegenstander aan de andere kant ! Ik haal de andere hengels weg, zodat Bram optimaal van de dril kan genieten. De hengel gaat keer op keer volledig rond.

Heerlijk hangen in de hengel!

De snoek aan de andere kant kiest keer op keer de diepte, maar na een minuut of 5 ligt ze in het net. Ik kan zo snel niet zien hoe de takel zit, dus komt de tang er snel bij – twee keer  knippen en even de tang erbij en ze is van haar ongemak verlost. Op de meetplank tikt de snoek 115 cm aan, de op 1 na grootste snoek voor Bram, en deze is winterklaar, waarschijnlijk zwaarder  dan de 121 van vorig jaar in het midden van de zomer. We nemen fotoos met de vis naast Bram.

Prachtige dikke snoek voor Bram

De vis is nog prima op sterkte als ik haar  in het water leg – kan haar niet vast houden bij de staart, ze glipt uit mijn handen en schiet de diepte in , see you next time.  Zo vangt Bram binnen 20 minuten zijn #2 en #4 snoek. Na alle hectiek blijft het de 3,5 uur daarna volledige stil – geen aanbeetje meer. Om een uur of 2 traileren we de boot.  Dit was een goede “Generale” volgende week gaan we de Dutch-Anglers Esox cup vissen met vrijwel iedereen die op deze site schrijft – als we volgende week zo vangen, maken we kans.

Gr Roel Orsel

De pogingen die ik samen met Volkmar op grote snoek waagde liepen vaak op niets uit. We kozen voor potentieel groot en het werd eigenlijk elke keer niks, we sloegen mis, losten onze vissen en hadden er onder de streep gewoon geen geluk mee. De snoekbaarzen lieten zich gelukkig wel van hun beste kant zien en ook grote baars kwam langs.

Hieronder een fotoverslagje van de vangsten uit September en Oktober.

Hendrik-Jan Verheij

Met collega Martijn op pad die meteen een straf snoekbaars PR wist neer te zetten

Volkmar met een net niet 50-er op een behoorlijk grote aasvis bestemd voor snoek

1 oktober, 30 graden, 30 snoekbaarzen en zwemmen in een kribvak, het moet niet gekker worden

Elkaar meer dan 10 jaar niet gezien en wat is er dan mooier om lekker werpend snoekbaarzen te vangen op de grootste rivier van .nl

Double hookups

31 pond schub tijdens de laatste warme septemberdagen op een zinkend vlokje

Kribvakjes uittikken op de IJssel.... ze zitten er heus wel

Ook Volkmar wist de snoukboarzen te raken

Biggetjes op getrolde pluggen

De lelijkste snoekbaars sinds tijden maar wel een dikke 70-er

Een kneitertje op een taaie dag

Samen met John dezelfde vis haken op 2 shads... het kan echt

In oktober staan er een paar mooie sessies geplanned dus wie weet kunnen we ook weer eens een paar fraaie metersnoeken op de gevoelige plaat zetten.

Hendrik-Jan Verheij

Er staat nog een vier op de digitale klok naast mijn bed. Stilletjes sluip ik uit het warme bed en in mijn viskloffie. Gauw een paar boterhammen klaarmaken en versie koffie in de thermoskan. Met een uurtje rijden voor de boeg heb ik nog even bedenk ik mij. Ik neem op het gemak de weersverwachting door op het internet. Het kon nog wel eens een natte bedoening worden vandaag….

Ik stap in de auto en schrik nog wakkerder dan ik al was. De navigatie meent het beter te weten dan ik en stelt de reistijd op tenminste anderhalfuur. Aiaiai… Wat nu? Michel bellen heeft niet heel veel zin want hij zal al de nodige kilometers hebben afgelegd. Te laat komen dan? Er zijn Dutchanglers voor minder gekielhaald.

Ik besluit gas te geven. Zoveel als ik durf. De verwachte aankomsttijd op het navigatiescherm loopt gestaag terug. Ik rijd terug in de tijd. En snel ook. Elk moment verwacht ik de achterlichten te zien van Michel zijn trailer of blauwe zwaailichten in mijn binnenspiegel. Geen van beide is gebeurt als ik alleen bij de trailerhelling arriveer. Ik ben op tijd en hij niet. Hmmm…. snode plannen komen op in mijn gedachten.

Michel arriveert echter met een goed humeur en ik vergeet mijn kamikaze-acties van eerder deze ochtend. We varen de plas op. Heerlijk zo bij het ochtendgloren op het water. De Mercury brengt ons naar een plek waar we in het verleden al de nodige vissen hebben gevangen. Maar wat we ook proberen, aanbeten op de aasvissen blijven uit. Ook kunstaas wordt genegeerd. Nog een drift en het is mooi geweest. Terwijl Michel een andere montage aan het knutselen is speur ik het wateroppervlak af naar zijn dobber. Ik pak zijn hengel en voel een lichte weerstand. Nog even wachten en ik sla aan. Vis! Michel drilt de vis. Een metervis komt aan de oppervlakte. Zouden ze dan nu los zijn? Nee, het blijft verder stil dus we verkassen naar een ander talud.

Mooie metervis

De weersverwachting had het een keer bij het juiste eind want de waterdruppels blijven vallen. Met de buien trekt ook de wind aan. Vissig weer zo stel ik mij voor en ik concentreer mij nog meer. Weer is het Michel zijn dobber die de diepte opzoekt. Voor de tweede keer deze morgen mag hij poseren met een metervis terwijl ik de foto’s neem.

Volgende keer wat blijer kijken... ook als het regent :P

Maar net als bij de eerste vis blijft het nu ook weer akelig stil. Na een minuut op dertig besluiten met te verkassen na een ondiep gelegen plaat. Een goede keuze want de fireball van Michel is gearresteerd door wat lijkt een snoekbaars. Een ‘bak’ verschijnt in het oppervlak en blijkt net de magische negentig centimeter te halen. Met enige routine pak ik de fotocamera terwijl Michel poseert.

Fraaie snoekbaars die de 90 centimeter net haalt

De vis lijkt verspreid te liggen want nu ook krijgen we geen beet meer. We besluiten de kanten uit te werpen. Eindelijk is daar dan voor mij loon na werken wanneer een snoek mijn roodwitte bulldog te pakken heeft. Niet voor lang want de snoek weet het weerhaakloze stuk rubber te lossen. Mijn waterdichte kleding begint inmiddels behoorlijk door te lekken als we besluiten een stuk te trollen. Ik knoop een Shadrap aan de andere kant van de Revo Toro. De korte nacht, wind en regen beginnen hun tol te eisen en ik begin wat te dommelen. Het is mij een raadsel hoe sommige vissers een hele dag kunnen trollen zonder in slaap te vallen. Nu is mijn rust echter van korte duur want met een geweldige beuk heeft iets mijn Shadrap te pakken heeft genomen. Michel kijkt me vragend aan. Ik moet hem het antwoord schuldig blijven. Ik weet simpelweg niet wat ik sta te drillen. Ineens is daar een staart. Huh? Ik blijk een grote roofblei te hebben gehaakt. De staartdreg volledig in de bek, dus geen toevalstreffer. We zijn beide verbaasd dat er hier (grote) rooblei zit. Maar ook dat deze geen moeite had een getrolde Shadrap vol te nemen. Eindelijk mag ik dan op de foto terwijl de regen onophoudelijk blijft vallen.

Roofblei op de super shadrap

Onweer is gearriveerd boven de plas. Niet iets waar ik nu heel vrolijk van kan worden. Buienrader laat zien dat er nog veel meer regen met donder en bliksem ons te wachten staat . We besluiten dat het welletjes is. Twee metersnoeken, een negentiger snoekbaars en een respectabele roofblei van net geen tachtig centimeter. Het kan slechter.

Na het traileren rijd ik als een soort van boetedoening voorbeeldig en zeker niet te hard naar huis. Het lijkt te hebben gewerkt want tot op heden heb ik nog geen post van het CJB ontvangen. Ze hebben vast de noodzaak begrepen daar in Leeuwarden.

Arno Ruijter

Bram stelt voor om op onze favoriete manier te beginnen, een aasvis onder de dobber, aasvis bij de bodem op de fireball. Waar we vissen is het in de laatste jaren erg helder geworden, er liggen hele stukken mosselbank, die daar waarschijnlijk mede verantwoordelijk voor zijn. Het gevolg is dat er enorme plantenbedden bijgekomen zijn, de planten staat tot wel een dikke drie meter diep. We vissen op een meter of vier, daar waar de planten net ophouden.

Het eerste uurtje vissen gaat in serene rust voorbij, omdat het ook op de dieptemeter heel rustig is, gaan we over op plan B. We gaan kijken of de snoeken in de grote plantenvelden zitten – maar waar? We gaan er langzaam een BBZ swimbait en een bulldawg overheen slepen, we volgen een diepte van 2,5 meter diepte, waar de planten tot een meter onder het oppervlak reiken. We zijn nog niet 5 minuten onderweg wanneer we een beste snoek dwars op de vaarrichting aankomt en met een giga-beuk de swimbait te grazen neemt. Er rossen meters lijn van de reel en de nieuwe  jerkstok gaat hoepeltje rond. Bij de boot lijkt het alsof de BBZ geïnhaleerd is – niks meer van te zien, en het is toch geen klein stukje kunstaas.

Uit de planten gelokt

Op de plank tikt de snoekdame 114 aan, da’s de vijfde 114, met een grote smile wordt dit lustrum gefotografeerd. Met een grote zwiep van de staart gaat ze weer tussen de planten. We gaan snel weer verder en nog geen 200 meter verderop, weer een beuk, maar de vis is niet gehaakt. Het is mij altijd een raadsel hoe vissen een dubbele dreg kunnen missen.  Helaas hoeven we niet lang te treuren want nog geen 100 meter verderop denk ik dat mijn bulldawg vastgelopen is in de planten.  Ik haal de motor uit de versnelling en probeer het kunstaas los te trekken – geen beweging. Pas wanneer ik achteruit vaar en lijn opspoel merk ik het: vis. Het is een beste ook, een paar keer tijdens de dril, ligt de vis strak tegen de bodem en is er geen beweging in te krijgen. He pa, sta je lekker te drillen ? roept Bram, ik kijk – flits, dat staat ook op de gevoelige plaat.

..

Er zijn toch weinig dingen zo lekker als een snoek drillen. In de boot blijkt het om een fors gebouwde snoek te gaan die 117 op de plank brengt. Ik heb nog steeds het geluksengeltje op m’n schouder van de laatste weken. Tot midden juni had 35 jaar vissen m’n PR snoek niet verder dan 115 gebracht, deze zomer komen er drie vissen in de boot die groter zijn dan het oude PR. En dit is een double strike meters in een half uur!

1 meter 17

Wanneer ik de vis voor de eerste keer optil voor de foto shoot, voel ik de vis zich spannen. Net voordat de vis weer neergelegd wordt, krijgt ze de flapperitus en merk ik, maar voel nauwelijks, dat een grote tand van de onderkaak door het vel van mijn linkerduim flitst. We nemen snel een paar foto’s en zetten de snoek weer terug in haar element. Mijn duim ziet er niet goed uit, een tand is aan de binnenkant van de duim diep in het vlees gegaan en er aan de zijkant uitgekomen, waardoor een best stuk vel loshangt – bloeden als een rund.  Ik ga er maar eens rustig voor zitten om niet van m’n stokje te gaan, terwijl ik mijn hand buiten boord houd. De goedgevulde verbanddoos blijkt geen luxe, 5 minuten later heb ik mijn kloppende duim in een keurig verbandje zitten. Het is verrewege de grootste love-bite die ik ooit van een snoek kreeg.

Na het snelle succes komen de aanbeten langzamer, Bram vangt een 70-tiger en een 80-tiger. We hebben inmiddels de slow-sink BBZ swimbait aan een speld gehangen. De kunststof forel waggelt verleidelijk in het oppervlak. Net wanneer we speculeren over hoe een aanbeet eruit zou zien komt er een snoek recht omhoog geschoten, net als de filmposter van Jaws of de series “airjaws”op Discovery channel (check Youtube: “airjaws”) De snoek komt volledig uit het water met de swimbait ik z’n bek, maar,…. Weet toch de haken te missen.

Wanneer daarna de aanbeten helemaal wegvallen besluiten we op een diep gedeelte van het meer nog een paar tracks te varen voor onze Dr.Depth kaart. Dit stuk is tussen 7 en 9 meter diep. We knopen beide een 22 cm grote “Noorwegen shad” aan de spelt. De shad zit op een 84 grams kop en kan zo bij de bodem getrold worden. Na een minuut of of 5 wordt mijn shad gearresteerd door een tegenstander die al bokkend omhoog komt – een geblokte oude donkere snoekbaars met rafelige vinnen tikt op de meetplank 74 cm aan.  Erg bevorderlijk voor Bram’s humeur is dit allemaal niet, dit zou een nieuw PR voor hem geweest zijn. Wanneer de snoekbaars weer zwemt, worden de shads gewisseld. Bram krijgt de 22cm red-head eraan geknoopt. Zijn schietgebedje heeft kennelijk geholpen – even later slaat zijn hengel dubbel. De zware kopstoten in de dril doen het beste vermoeden.

Bram met zijn nieuwe PR

Het vermoeden wordt de waarheid, wanneer een stevig kasteel in het oppervlak verschijnt. Direct daarna slaat een nerveusheid toe: snel scheppen, dit moet een PR zijn, en dat is het: 76 cm, de tweede keer in drie weken dat Bram z’n snoekbaars PR scherper stelt.

Groeten,   Roel Orsel

Daarnaast was het plan om  eind september nog met André, Adriaan en Bart een weekje Noorwegen pakken om de snoek daar te belagen en dan gaat het toch weer hard met de dagen.

Maar goed, maandag, de eerste dag van de vakantie, had ik besloten om een lekker uit te slapen. En wat was het een zalig weer zeg. Als we nou dit weer eens op dinsdag zouden mogen hebben, dan……not !!

Buiten het feit dat de wekker al veeeeels te vroeg ging, en ik ben helemaal geen ochtendmens, was het weer ook niet echt dolletjes. Ja, voor een oktober ochtend zou het niet verkeerd zijn, maar het is zomer, daar hoort toch een beetje zon bij?

Volgens Erwin Kroll af en toe een bui, met misschien wat zon. Nou, het was dat niet zo erg als het weekend ervoor waarin het volcontinue regende, maar die ‘af en toe een bui’ was toch wel een heel groot understatement. Maak er maar heel af en toe droog van dan.

Éénmaal aangekomen op de bestemming een vlugge blik over het water geworpen en het leek wel herfst. Daarnaast ging het bij het te water laten van de boot al bijna mis. Algen op de trailerhelling ja, en die waren glad, echt spekglad. Kon zo meedoen aan dancing on ice, met pirouettes en dubbele axels. Gelukkig ging alles net goed en na deze bijna uitglijder konden we dan toch op weg. Nou ja op weg, aangezien we ook vergeten waren de stop in de boot te  doen zat de vaart er nog niet echt in.

Aangekomen op de eerste stek begonnen Jeroen en ik beiden met een jerkbait te gooien. Op een taluud van 5 naar 2,5 meter werden diverse worpen gemaakt. Enkele weekjes geleden ving ik op deze plek nog een mooie vis van 1 meter 11 op een torob en ook nu duurde het niet langer dan 10 minuten en was het raak voor Jeroen, een klein snoekje  van 50 – 60 cm zag wel wat in de striker.

Helaas bleef een verdere aanbeet uit en dus werd langzaam koers gezet naar een waypoint niet ver van het talud vandaan. Hier staat een flinke bed met fonteinkruid. Met inmiddels een double cowgirl aan lijn maakte ik enkele worpen rondom het nodige groen.

Nog niks gevangen op die dingen, hoewel ik op de showgirls, die een stuk prettiger te vissen zijn, al de nodige vissen hadden gevangen. Na de nodige worpen kwam dan toch de verlossing voor mij, en met een doffe beuk aan de andere kant van de lijn was dat overduidelijk vis. Finally, een vis op die cowgirl.

Eenmaal in de boot werd de vis op de meetmat gelegd en kreeg ik veronderschuldigend van Jeroen te horen dat hij er niet meer van kon maken dan 99,5 cm. Nou ja, niet erg toch?

Mooie vis die de meter net niet haalt

Hierna bleef het stil en dus visten we stug door langs het fonteinkruidbed.  Inmiddels had ik voor de lol eens een topraider aan de lijn gehangen. Ook op dit stuk kunstaas was het mij nog nooit gelukt om een vis te vangen en aangezien de cowgirl inmiddels netjes was ontmaagd moest vandaag ook de topraider er maar eens aan geloven.

Na de nodige worpen en vele ‘ploppen’ later wilde ik net mijn blik naar rechts afwenden om te kijken hoeveel regenwolken er nog aan kwamen als op nog geen 2 meter van de boot er blijkbaar een snoek zich mateloos irriteerde aan dat stomme ploppende ding.

Dat uitte zich in een snoek die zich rechtstandig uit het water lanceerde met de topraider tussen de kaken. ‘Waaaahaaa’, kwam er uit mijn mond, kicken dit. Gelukkig bleef de vis hangen en vocht kort onder de boot het gevecht uit.

Een klaar gelegd landingsnet maakte niet lang daarna korte metten met de dril. Gelukkig maar, want eenmaal in het net schoot het kunstaas los. Met een lengte van 105 cm was de vis net iets groter als de eerste vis, en die aanbeet, daar doe je het voor.

Deze haalde de meter wèl

Toen bleef het lang stil, ondanks dat we vele plantenbedjes uitvisten waar het echt rook naar snoek.Ook de futen en sterntjes die herhaaldelijk met vis boven kwamen gaven aan dat er zat prooivis aanwezig was. Hier moet toch snoek liggen, of ben ik nou gek?

Toch blijkt de vis niet altijd daar te liggen waar je haar verwacht en dus verkasten we naar een plek waar we al eerder succes hadden. Dat bleek gelukkig een goede zet aangezien er hier al snel een mooie vis van midden 80 opklapte.

Prima vis

Op de terugweg visten we de plek waar we die ochtend success hadden nog eens goed uit en het bestand bleek weer aangevuld te zijn. Nu was het echter de knal roze grinder spinnerbait die voor de vissen zorgde. In eerste instantie een vrij klein visje van in de 50 centimeter die zijn tanden in de grote enkele haken van de grinder zette.

Hierna begon ook Jeroen maar te vissen met zo’n vies roze ding en ook bij hem duurde het niet lang voordat de hengel in een fraaie kromming, een vis van hoog in de 80 was de dader.

Op het roze gevaarte

Pink Addict

De wind was inmiddels flink afgenomen en wat we verder ook probeerden het leverde verder niets meer op. Tijd om naar huis te gaan.

Ondanks het wat troebele water wisten we toch een aantal mooie vissen te vangen. Het kan natuurlijk altijd beter maar de factor geluk speelt natuurlijk ook gewoon een grote rol.

Onderweg nog even langs een fastfoodketen gereden, want zo’n hele dag gooien maakt je toch hongerig.Tijdens de snelle hap in de auto bleken wij niet de enige te zijn met een stevige trek. Al snel gingen er dan ook wat patatjes het raam uit en was deze jongen ook tevreden.

Hongerlapje

Synco