We hakken de knoop door en gaan voor een grote rivierplas. Gericht op snoekbaars dus, alhoewel er ook best een dikke snoek te vangen is. De omstandigheden zijn niet super. Hoog en troebel water, maar veel betere alternatieven hebben we niet.

Als we iets na achten bij de helling aankomen is het druk. Erg druk! Er zijn al een paar boten op het water en terwijl wij de spullen klaarmaken blijven er maar auto’s met boten aan komen rijden. Je zou bijna denken dat er zeer goed gevangen wordt!

Eenmaal op de plas zoeken we de taluds op en kan het peuteren beginnen. Op de bijhengel een middelmaat kolblei, op de handhengel een flinke shad. Het mag allemaal best opvallen in dit strontbruine water. Meer dan 15cm doorzicht is er gewoon niet, al zal dat op diepte misschien iets meer zijn.

Weinig vis op de dieptemeter, sowieso geen scholen en dat maakt het vissen moeilijk. Als de witvis zo verspreid ligt, dan de snoekbaarzen waarschijnlijk ook. Langzaam vult de plas zich met visboten. Niet normaal wat er zo even aan kapitaal voorbij komt. Om ons heen zien we constant brasems springen, een vreemde gewaarwording zo eind januari! Zou alle witvis dan hoog in het water liggen? Zien we daarom nergens vis op de visvinder?

Halverwege de ochtend komt er vanaf de rivier een grote grijze deken opzetten. Huh? Mist! En niet een beetje ook. De gevoelstemperatuur keldert, net als het zicht. Met een meter of 30 is het echt wel gebeurd nu. We besluiten te verkassen naar een helderder deel van de plas. Zonder GPS een onmogelijke opgave, gelukkig heb ik een paar waypoints en vaartracks staan. Maar ook nu is voorzichtigheid geboden. Als we echter ook hier geen vis tegenkomen stel ik voor om er een punt achter te zetten en te verkassen. Als we dat willen doen moeten we het nu doen, anders is er geen tijd meer.

Laten we in ieder geval de zon opzoeken, daar stemt André direct mee in. Bij de helling worden nog steeds boten klaargemaakt om het water op te gaan. 22 Trailers tel ik bij de helling, verderop staan er nog meer. Het lijkt wel een wedstrijd! Wij ruimen snel alles op en stappen weer in de auto. Het is dik drie kwartier rijden naar de volgende stek, maar daar hebben we in ieder geval wel vertrouwen in. Zonder vertrouwen vang je zelden wat, dus gaan met die banaan. Broodje, kop soep en tot onze vreugde rijden we na een kwartier al definitief de mist uit.

Als we bij de 2e stek uit de auto stappen verbazen we ons over de heerlijke temperatuur. Die ligt gevoelsmatig zeker 10 graden hoger hier! We maken opnieuw de boot klaar en rollen hem van de trailer. Op de eerste stek aangekomen direct grote scholen witvis, dat vist direct een stuk fijner! Ook al volgen er niet direct aanbeten, je weet in ieder geval dat je op de juiste plek vist!

Toch lijkt het er niet op dat ons een vis gegund is vandaag. Want hoe en waar we ook vissen, elke vorm van actie blijft uit. Ik probeer er vrede mee te sluiten. Het is werkelijk genieten in het winterzonnetje, de grote watervlakte is spiegelglad en tig soorten vogels passeren ons zichtveld.

Dan, na een paar witvisschampschoten (leuk scrabblewoord) lijkt mijn shad toch echt opgetild te worden. Ik sla hard aan maar voel helaas direct dat de haak niet gezet is. Hmm, was dit er dan toch zowaar één? Een klein kwartier later veert André, inclusief kromme hengel, op van zijn stoel. “Wat een beuk!” Hoor ik hem roepen. In de diepte stompt een mooie snoekbaars er lustig op los. Even later ligt de sterke vis in het grote schepnet. Geen risico’s nu.

André is terecht gelukkig met deze fraaie snoekbaars. Er was heel wat voor nodig vandaag om wat dan ook tot aanbijten te verleiden. We schieten snel een paar platen en daarna mag deze fraaie 70-plusser weer terug naar de jachtgronden.

Toch nog!

Sterke vis

Met gesterkt vertrouwen vissen we verder. Zit er dan toch nog een mooie eindscore in zo tegen het eind van de middag? Niets is minder waar. Tot in de schemering vissen we door zonder enig teken van leven. Het betekend voor mij een keiharde blank, met slechte vooruitzichten voor wat betreft de komende weekenden. Dat steekt, maar meer zat er gewoon niet in vandaag. Beide blij met die ene fraaie snoekbaars ruimen we de spullen weer op en keren huiswaarts. Benieuwd wanneer we weer kunnen…

Groet,
Volkmar Strikkers

Wat gaat 2012 ons brengen? We zullen het zien. In ieder geval mogen we op meerval vissen, iets waar we ook op Dutchanglers.nl mee aan de slag gaan, binnenkort meer! En er zullen vast weer dikke snoeken uitkomen. En mooie snoekbaarzen. En veel pret tijdens diverse vistrips, een reis naar Lake Caspe is al geboekt! Maar ook een verdere discussie over aalscholvers, beroepsvissers en Oosterburen, kortom: een discussie over visstandbeheer en aanverwante zaken. Het zal weer een mooi jaar worden.

Maar eerst nog maar eens genieten van een selectie van de mooiste vangsten van de Dutchanglers in 2011. Ieder van ons heeft een selectie uit de vangsten gemaakt; het is een prachtig visjaar geworden, kijk maar eens!

Veel plezier!

De Dutchanglers.

Michel Rijnberg:

Een mooie diversiteit aan grote vis voor Michel in 2011. Een groot deel zelfs vanaf de kant! Een nieuw fenomeen voor Michel die ons wadend verraste met mooie vis die met zijn headcam vaak ook nog mooi geregistreerd werden.

Stevige dril

.

Met een mooi resultaat

.

Mooie vis voor Edwin

.

Roofblei op een zonnige dag

.

Voor de meter kwam deze paling net te kort, maar het scheelde niet veel

.

Deze haalde de meter wel!

.

Een prachtig kasteel op een verregende dag

.

Mooie spiegel op een mistige ochtend

.

Oude krijger op een jerkbait

.

Zomersnoek

.

Wadend gevangen najaars snoek

.

Midden in de nacht gevangen koolvis

.

Prachtige soroya kabeljauw

.

Roofblei waden

.

Hendrik-Jan:

HJ neemt geen genoegen met half werk. Groot is NOOIT groot genoeg. Zijn selectie spreekt voor zich. Een aantal markante vangsten waarbij een spiegelkarper van 45pond in NL wel heel bijzonder is.

Het jaar afgetrapt met een 90-er

.

Grove vissen tijdens het snoekbaarsvissen

.

Mooie oude rover voor HJ

.

Schitterende grindgatbak tijdens het snoekbaarzen

.

1m26!

.

Werpend op de rivier met spinnerbaits

.

Tijdens een topdag met Volkmar de 2e 1meter 26

.

Doodaasvissen in het late najaar op een zandgat

.

20 kilo graskarper

.

38 pond spiegelkarper op het korstje

.

dezelfde spiegelkarper in het najaar op 45 pond

.

Fraaie kabeljauwen tijdens een week soroya

.

Meerdere 1 meter 20 vissen

.

Absurde hoeveelheden grote roofblei in het najaar

.

Een nieuw PR roofblei!

.

John Smit:

Grote snoek. Dat was 2011. Naast diverse 110+ vissen kwamen er maar liefst zes 120+ vissen bij hem in de boot of op de kant. Waarbij de 129cm van Eric en de 122cm van zoon Jelle er wel uitstaken. De 42pond graskarper was een ander hoogtepunt evenals de vistrip naar Soroya, een prachtige visbestemming!

Moddervet, in de haven vanaf de steiger, drillen op de viekrante meter. Wat een spektakel!

.

Een weekend met neef Félix en zoon Jelle. Dikke pret!

.

Wind, regen, een luwe plek in een vaart. En dan zo'n prachtige vis als beloning!

.

42ponds graskarper, aan een broodvlok, torpedo's vangen.

.

Release van de eerste van een serie 120+ snoeken dit jaar. Met gekraste vingers als souvenir......

.

Zoon Jelle, 9 jaar, met een zelfgedrilde 122cm snoek. Mooier wordt het niet als vader, samen met je zoon in de boot.

.

De mooiste vissen van Nederland, baars. Rondbuikige Hollands Diep vis, schitterend!

.

De langste in mijn boot dit jaar: 129cm. Gevangen door collega Eric die na het winnen van een Kerstwens een dagje mee mocht. Hij heeft nu zelf een boot:-))

.

De mooiste snoekbaars van dit jaar, helemaal in combinatie met de donkere luchten.

.

Double hookups met Michel tijdens een Volkerak dag. Wilde momenten!

.

Mijn 120cm+ kabeljauw op Soroya, kort na middernacht in de laatste nacht. Wat een waanzinnige vistrip was dit!

.

Metersnoek van nieuw water, sweet taste of success!

.

Prachtige metersnoek die geen moeite had met een 40+cm aasvis.

.

Licht toegetakelde 120cm vis die op een paar meter water een aasvis greep.

.

Mijn lengte PR: 124cm. De derde van 3 metersnoeken in 30 minuten. Greep staartdansend tijdens het achteruitvaren naar de plek mijn swimbait uit de oppervlakte!

.

Volkmar Strikkers:

Volkmar werd gek toen hij hoorde dat hij “slechts” 15 foto’s maximaal aan mocht leveren. En we snappen dat wel; hij heeft echt een bizarre reeks aan grote vis en aan diversiteit van vis gevangen. Benieuwd of dat in 2012 weer lukt, hij is immers nu “student-af” en begonnen aan het werkende leven.

Eind januari, de prognose voor 2011? Nee... De score van 4 bizarre uurtjes...

.

Met HJ het grote water op. 112,113,126 en 126... Compleet gestoord!

.

.

Ook de eerste meerval is een feit, 120 exact

.

Al jaren op zoek naar die eerste meter op de vlieg. Dag 2 dit seizoen: 119... Over de top!

.

Hoosbuien, dikke wind... 's Avonds de beloning: 118 werpend met een twinler

.

Werpend met een bulldawg boven 8 meter water een enorme kleun, hangen!

.

Het hele jaar gaf deze stek maar geen vis prijs, tot eind oktober. Hier wil je wel voor wachten!

.

Toch maar de rivier op in maart, gewoon proberen... Wauw!

.

Nieuw water verkennen én een dikke snoek vangen, top!

.

Vele blank-sessies dit voorjaar, maar als het dan lukt is de voldoening groot

.

Deze maffe 90er kwam de voorn uit het oppervlak halen!

.

Bikkelen in de bellyboat. Windkracht 5-6 en regen, het wordt beloond met deze 90cm snoekbaars

.

Direct de eerste roofbleisessie van het jaar getrakteerd worden op een 83-er...

.

Een waanzinnige september en oktober maand wat de roofblei betreft!

.

Een paar keer per jaar met de bellyboat gericht op grote baars. Deze dag kwamen er maarliefst 3 50-ers uit. Schitterende visserij!

.

Roel Orsel:

Veel grote vis, zijn PR meerdere keren verbroken op snoek, mooie vistrip in Noorwegen en drie hengels in puin aangeslagen. Roel ging lettelrijk “los” in 2011!

.

Tijdens een fotosessie van een dikke 122 van John trekt deze 111 mijn hengel in het water. Met een dosis geluk komen vis en hengel op de kant.

.

De tweede keer haven vissen in december levert weet succes – de 123 is de derde 120+ vis van het jaar en de vierde keer over mijn oude PR. 2011 heeft veel grote vis opgeleverd.

.

In de Lyngenfjord werden een hoop zeewolven gevangen

.

Voor het eerst op groot water zoeken naar groot wild – binnen 15 minuten komt deze 114 de ondiep geviste aasvis halen.

.

Binnen 15 minuten na het vangen van een 114 ; schoot deze 117 uit de planten naar een ondiep gesleepte bulldawg; voor de 2de keer over mijn 2010 PR heen binnen 3 weken !

.

In augustus zitten de snoeken tussen de waterplanten van een plas met erg helder water, een ondiep gesleepte BBZ switbait lokt deze 114 dame uit haar schuilplaats.

.

In 30 jaren snoeken is Roel’s PR niet verder gekomen dan 115, tijdens een ongecontroleerde drift nadat een vlagerige wind opsteekt grijpt deze 125 de langs scherende aasvis – nieuw PR !

.

De jaarlijkse vistrip staat in het teken van Bram’s VWO eind-examen; de Juni trip naar Noord-Noorwegen maakt het mogelijk boven de pool cirkel op meter gul te vissen in je korte broek.

.

Trollen boven een zandplaat in de Lyngenfjord met een cutbait shad levert binnen 1 minuut een dikke bak van een gul op.

.

In Oktober wordt de DA Esox-cup gevist – de vis laat het massaal afweten, waardoor deze 90-tiger de winnende vis wordt.

Jeroen Vloon:

De witviskoning! Won de competitie op de IJssel! Maar ook de kabeljauw koning, want wat ving hij een hoop meterkabeljauwen op Soroya, aan een verticaal hengeltje…… En samen met HJ nog altijd actief in het NKS.

woest dagje roofvissen op groot water

.

dagje Gooimeer, altijd goed voor een paar leuke visjes

.

eerste dikkert van mijn Soroya trip

.

Kneiter sterke kabel u op ultralicht materiaal, geweldig : )

.

Nieuw pr kabeljauw 127cm puur genot op onze laatste nacht een paar uur voor vertrek

.

Nog eentje om in te lijsten

.

Eén en actie dit jaar in het hoge noorden

.

Eén van de vele doubles, we kregen er maar geen genoeg van

.

ff een avondje zeelten voor de verandering met 2 mooie zeelten als resultaat

.

Mooie platten tijdens dagje feederen met collega Tonny, waarvan dit toch wel de mooiste was

.

De uiteindelijke bekroning op een jaar competitievissen, de eerste plek…

.

Ben Hakstege:

Een apart jaar voor Ben. Prachtige vissen in Noorwegen, op de nieuwe stekken altijd “als eerste erin en als laatste eruit”. Er werd gegrapt dat hij daar zijn meter quotum had opgevist. En wat gebeurt er…… inderdaad, een meterloos snoekjaar voor Ben in 2011. Wat zal hij blij zijn met de start van 2012!

.

.

.

.

.

En Bram die op de terugreis een snurkende vrouw "spiegelt"; hilarisch!

.

André de Wit:

De foto’s spreken voor zich. André vangt bijzondere vissen op bijzondere locaties en op bijzondere manieren. Met name zijn tropische avonturen zijn altijd spectaculair. Respect!

.

Het hoeven niet altijd lange sessies te zijn om mooie vissen te vangen. Op sommige stekken heb je korte aasperiodes, waarvan je goed gebruik van kunt maken als je ze eenmaal weet. Samen met Bart visten we 2 uurtjes op zo’n stek wat deze mooie metervis opleverde.

.

.

De hele stek al afgevist zonder ook maar een aanbeet te krijgen. Dan maar een keer het kantje afvissen. Op amper een meter uit de kant gebeurd het dan toch nog en ik krijg een flinke dreun op de hengel. Deze zware metervis mag even later poseren in de laatste zonnestralen!

.

Een dagje met Volkmar achter de baarzen aan begon moeizaam. Totdat ik tijdens het kunstaas wisselen een “gouden” greep deed. Een goudkleurige ratelplug zorgde voor deze 50 plusser en twee vijftigers voor Volkmar!

.

Tijdens een reis naar de Malediven hadden we flink wat pech, koffers zoek, harde wind etc… Het andere uiterste hadden we op de terugreis met onze houseboat. Schitterend weer en we voeren langs de mooiste stekken. Met poppers bestookten we het rif wat resulteerde in een stel mooie GT’s. Lomp sterk met bijbehorend uiterlijk, lomp!

.

Struinend naar bonefish stuit ik op een kleine blacktip shark. Toch maar even aangooien, je weet maar nooit. Tot mijn verbazing gaat de haai gelijk achter het vliegje aan en pakt hem!

.

Wachtend op Volkmar sta ik aan de oever en besluit alvast een paar worpjes te maken. Bij de 3e worp is het al raak en sta ik een negentiger te drillen. Als Volkmar aan komt varen zegt hij dat mijn schatting iets aan de lage kant is….Hij schept de vis en op de meetplank komen we tot 109cm….

.

.

In mijn ogen de mooiste trevally soort, de bluefin. Schitterende blauwe stippen en een geweldige sportvis.

.

Peter Sikking:

Van te voren is een item als dit een prachtige voedingsbodem voor veel hilariteit. En natuurlijk ben ik in dit gezelschap van groot – groter -  grootst vissers, als enige vliegvisser, vaak de paal waar tegen gepist wordt. Dat gaat dan, met veel moeite strak gehouden kop, ongeveer zo: ‘ Peter, we hebben van iedereen ongeveer 10 a 15 VIS foto’s nodig voor het Nieuwjaars item. Denk je dat jij er 1 hebt? Ach, ik laat ze. Er schemert namelijk een kern van waarheid in dit soort geintjes. Tenminste, als het je alleen om de vangst te doen is. Vliegvissen is waarschijnlijk de moeilijkste manier om zo weinig mogelijk vis te vangen. Maar juist in dat woordje moeilijk schuilt de clou. Ik wens dan ook een ieder een moeilijk maar des te bevredigender 2012.

Laat ik goed beginnen. Na een uitnodiging van HJ die het zakelijke met het aangename moest verenigen, was het voor mij het aangename dat overheerste. Na enorm te hebben staan kloten met een hengel die ik niet kende en dito kunstaas toch nog een verrassing. En wat heet. Een roofblei van 82,5 cm. Mijn eerste en waarschijnlijk ook meteen mijn laatste. In ieder geval van dit formaat.

.

Samen met John een dagje snoeken slash snoekbaarzen. Mijn eerste snoekbaars ooit, en meteen één van 72 cm. Prachtige ochtend!

.

Een plaatje van een polder waar we met zijn drieën hebben “gevist”. Gevist met aanhalingstekens. Zelf heb ik meer staan fotograferen voor het artikel.

.

Geen bijzondere foto zul je denken. Zeker niet in de rest van al dit Dutchanglers vis geweld. Toch is dit één van de meest gedenkwaardige momenten van 2011. John – De snoek – Smit staat hier namelijk een snoek te drillen gevangen op een STREAMER!! Ja, je leest het goed. Een STREAMER!! Ik onthoud me verder van commentaar. Dat laat ik aan jullie over.

.

Een Prachtige nimf voor één van de artikelen. De foto is gemaakt door John en later bewerkt door moi. Een plaatje al zeggen we het zelf.

.

Vissers. Een raar volkje. Macho ook. Een echte mannen wereld. Tenminste dat denk je. Staan hier twee door de wol geverfde hengelaars tegen elkaar te praten alsof ze juist een homo bar zijn binnen gelopen. ‘Voel eens aan de mijne dan. Lekker strak he. En deze, die dikke met die taps toe lopende top. Heb je die al gevoeld’? Rare lui, die vissers.

.

Ik had alles geprobeerd. Nat, droog streamer ets etc. Het wilde niet. Het weer zat verschrikkelijk tegen. Water te hoog en veel te warm. Bedenk het maar en het was er. Uiteindelijk heb ik, zoals het spreekwoord luidt, mijn hengel aan de wilgen gehangen. Mijn streamer heb ik erbij gedaan. Leverde tenminste nog een leuk plaatje op. Ben benieuwd of hij er volgend jaar nog hangt.

.

Trieste bedoeling dit jaar. Deze belly boat ligt op de kant. En daar is tie toch niet voor gemaakt. Wederom een plaatje waar het slechte weer en vangst vanaf druipt. Geen mooie shot met vis en hengel. Geen grote grijns. Nee, alleen maar een belly boat in de regen.

.

Na een lange nacht doorvissen liggen mijn twee reisgenoten (zoon en hond) allebei nog in coma. En dat terwijl na dagen de regen eindelijk eens heeft plaats gemaakt voor een zonnetje.

.

Deze foto van mijn zoon zegt eigenlijk alles. Je kunt niet zeggen dat we het niet geprobeerd hebben. Het mocht niet baten. Het slechtste jaar ooit op vliegvis gebied.

.

Bram Orsel:

De jongste telg van het geheel. Maar altijd fanatiek. En laat keer op keer zien dat niemand met hem de kachel aanmaakt als het vissen aankomt. Metersnoek en meterkabeljauw. Nu net student geworden. Benieuwd of hij Volkmar op gaat volgen als de “Eeuwige Visser van het Studentenleven”

Een weekje vissen in Lyngseidet, Noord Noorwegen, ter ere van het behalen van mijn vwo-diploma. Dat leverde heel veel mooie vissen op waarvan dit de grootste was. Een kabeljauw van 1,21m.

.

Omdat mijn pr snoekbaars begin dit jaar heel erg laag stond is het dit jaar gelukt om daar 3x overheen te gaan, waarvan deze snoekbaars van 76cm de grootste was.

.

Dit jaar ben ik niet over mijn pr snoek heen gegaan, maar deze dikke mama van 1,15m mocht er zeker ook zijn!

Zelf kies ik er dan ook al jaren voor om juist op de rivieren zelf te blijven vissen als ik groot wil vangen of om op de plassen en meren afwijkende dieptes te bevissen.  Absoluut een visserij voor doorzetters en een prima recept voor een blank maar soms scoor je flink met een serie betere vissen. Alleen de kans daarop is vaak al motivatie genoeg om een hele dag of tenminste een belangrijk deel van een dag ‘anders’ te vissen.

Afgelopen weekend koos ik daarom samen met John voor een grote rivierplas waar in dit jaargetijde altijd een paar kneiters te vinden zijn. De dag begon koud en glad met aangevroren wegen en de voorspelling van winterse buien, maar eenmaal op het water kwam er al snel een zonnetje bij en zaten we met grote shads heerlijk te vissen tussen 4 en 9 meter diepte. Dat leverde helaas niet al teveel op en omdat we geen zin hadden in een ‘blank’ verkasten we naar een luw stuk van de plas waar ik op ca 9 meter op een stilhangende vorkstaartshad al snel een paar vissen wist te verschalken.

John wist strak in het talud op een spiering een mooie vis te strikken die de fireball zo hard had geïnhaleerd dat er geen redden meer aan was, besloten werd dan ook om deze te promoveren tot kerstdiner.

John met het kerstdiner

Ook in de middag waagden we nog diverse pogingen om een flinke snoekbaars te strikken maar de echte grote vissen lieten zich niet zien. Met een score van 8 vissen waarvan twee 70-ers verlieten we die dag het water.

Prima vis, maar net niet wat we zochten

Op dinsdag zit ik op kantoor als ik besluit om even snel het weer voor het komende weekend te checken. Op www.windguru.cz zien alle dagen eruit als een bonte mengeling van kleuren wat gemiddeld genomen neerkomt op veel wind. Wat wel opvalt is dat de voorspelling voor woensdag er zeer goed uitziet, zelfs zo goed dat ik mijn agenda check, de dag als vrij markeer en een e-mail de wereld instuur of er nog liefhebbers zijn van een potje snoekbaarzen.

Liefhebbers zijn er genoeg maar niemand kan op korte termijn vrij krijgen zo blijkt uit de reacties en ik besluit om dan maar alleen te gaan. Dan schiet me te binnen dat Tim nog wel eens tijd zou kunnen hebben en ik bel hem op met de vraag of hij zin heeft in een dagje vissen op zoek naar grove snoekbaars. Tim neemt niet op maar even later belt hij zelf terug en de afspraak staat snel, om 05:15 zal hij woensdagochtend bij mij voor de deur staan.

De andere ochtend is Tim mooi op tijd en met een ritje van 2 uur voor de boeg bespreken we onze opties. Veel vis of grote vis is de keuze en we zijn het beiden al snel eens dat we liever een paar ‘goeie’ vangen dan dat we de hele dag halfwas vissen zitten te vangen.

Eenmaal op het water stuur ik de boot naar wat waypoints die al vaker vis opleverden in dit jaargetijde. Door hier het talud op en af te varen van 7 tot 11 meter hoop ik snel uit te vinden op welke diepte eventuele actieve vissen zich ophouden.

Na een uur zonder aanbeet komen we tot de conclusie dat ze ‘hier’ in ieder geval niet liggen en we besluiten nog even heel ondiep te gaan vissen om te kijken of daar misschien nog een vis rondzwemt. Ik stuur de boot naar de bovenkant van het talud en op op de wind driften we al snel tussen 4 en 5 meter met een shad op de handhengel en een spiering op de fireball aan de bijhengel.

De gok wordt snel beloond als met een flinke dreun mijn shad te grazen wordt genomen en niet veel later een dikke zestiger kopschuddend in het oppervlak ligt. Een mooie dikke vis wordt onthaakt en als ik de vis even omhoog hou voor de foto hoor ik het belletje aan de bijhengel rammelen ten teken dat er een nieuwe kandidaat geïnteresseerd is. Snel kieper ik de vis in mijn hand overboord, dan maar geen foto, en sla ik aan maar helaas schiet deze goed aanvoelende vis na enkele seconden los, we hebben ze gevonden.

De drift wordt verlengd en al snel volgen er enkele vissen op voornamelijk de fireball met spiering. Eén aanbeet is zo hard dat de top van mijn bijhengel compleet onder water wordt gerost en daar zelfs na de aanslag blijft. De vis neemt een flinke run en even denk ik een snoek gehaakt te hebben maar in het oppervlak blijkt het een schitterende geblokte en woest ogende snoekbaars te zijn.

Een woeste snoekbaars

Zo vang ik nog een paar vissen terwijl Tim met lede ogen zit te kijken, zijn dropshotmontage en shads worden  door geen vis aangeroerd. ‘Zul jij wel weer de grootste vangen’ is mijn reactie op zijn gebrek aan actie. We vissen nog een poosje door maar de vis lijkt uit te staan, we krijgen vrijwel geen beet meer en wat ik nog vang zijn kleine visjes.

We kiezen er daarom voor om wat verschillende waypoints af te vissen om te kijken of we ergens snel wat actie kunnen krijgen. Dat lukt vrij aardig hoewel het elke keer van korte duur is. Overal waar we ons aas laten zakken vangen we vrij snel een paar vissen waarna het snel weer stilvalt.

Overal vangen we wel een visje

Ook Tim weet van de ’0′ af te geraken en omdat de wind inmiddels is gaan liggen zitten we heerlijk scherp en secuur te vissen. Tim besluit een forse voorn aan een dropshotmontage te knopen en dat blijkt al snel een goed idee want hij weet er de grootste vis van de dag op te landen.

De grootste van vandaag

Tegen het einde van de middag varen we terug naar het randje waar we de dag begonnen en weten we al fireballend nog een paar vissen te vangen. Omdat ik hierbij de snelheid er goed inhoud en we toch aanbeten krijgen stel ik voor om nog even een uurtje te speedvertikalen. De vis lijkt verspreid te liggen en met wat meer tempo hopen we er domweg sneller een tegen te komen.

Dat blijkt ondanks de watertemperatuur van slechts 3 graden een prima zet aangezien we het laatste uurtje vullen met ramharde aanbeten van grove vissen. December 2011, vlak voor kerst vangen we speedvertikalend op 4 tot 6 meter een prachtige serie grove vissen.

We eindigen de dag met 18 vissen, gezien de moeilijkheidsgraad van het water helemaal geen slecht resultaat. Ook nu bleef een echte kneiter uit maar die komt er deze winter ook vast nog wel een keer uit, we blijven het proberen :)

Ik denk dat de meeste mensen het wel op het nieuws gezien hebben. De zeer grote brand bij een schoenenwinkel in Kampen. Recht tegenover ons appartement sloegen de vlammen uit de gevel. Op de eerste rang zitten is niet altijd leuk zo blijkt. Twee dagen je huis niet in mogen. Boel gezeik met de verzekering en… Je kunt je verslag niet typen… Via deze link zijn vele foto’s te vinden van deze brand.

We gaan een week terug. Het is zondagmorgen en ik heb vreselijk veel zin in deze dag. Relatief nieuw en vooral groot water verkennen. Statisch met dood aas, werpen, trollen, slepen met aasvissen, het kan hier allemaal en de potentie is er. Een alles of niets water, zo lijkt het wel te zijn. Ik hou er wel van. Niet weten of je ooit een beet gaat krijgen maar als ie dan komt… Het is die spanning die dit soort wateren zo mooi maakt.

Om half acht sta ik bij de helling. HJ komt ook al snel voorrijden met zijn nieuwe tank. De boot rolt vlot van de trailer en terwijl het langzaam begint te schemeren gaan de ankers overboord op de eerste stek. Met behulp van google earth hebben we een paar potentiële visverzamelplaatsen uitgekozen die we eerst willen bevissen. Daarna zullen we het wijd op gaan. Even later drijven vier dobbers op strategische plekken. Het ligt goed vol met witvis hier, dus onze stekkeuze lijkt terecht. Een aanbeet kan eigenlijk niet uitblijven.

Of toch wel? We verkassen twee maal maar het blijft akelig stil. We schuiven weer een stukje op en ik besluit, misschien wel tegen beter weten in, één aasvis ver het ondiepe op te gooien. Al snel blijkt dat vissen geen boeken lezen want HJ ziet de dobber met een enorme snok verdwijnen. Ik pak de hengel op, draai strak en op het moment dat ik wil slaan laat de vis de aasvis los…

Ik gooi op nieuw in. Vier meter te ver naar rechts maar vooruit die vis mag er zijn best wel voor doen. Binnen vijf minuten een vreemde schommeling. Ja, duidelijk een aanbeet. De dobber sluipt wat naar links, dan weer naar rechts. Echt van harte gaat het allemaal niet. Als hij dan toch wegloopt zet ik de haak. Geen krakend carbon maar een mooie dikke 70er die vrij gemakkelijk mee komt op het gebruikte materiaal. We schieten snel een plaatje en keilen dan alle aasvissen naar het ondiepe. We vermoeden beide dat die eerste aanbeet van een andere vis kwam…

Mooie start op deze stek

En dat lijkt zo te zijn. HJ’s dobber speert er opnieuw vandoor. Dit keer kan de haak wel gezet worden. Bonken, stompen. Snoekbaars? Jazeker! Een prachtig gekleurd exemplaar wordt strak afgedrild en zo snel mogelijk in het grote schepnet gedirigeerd, waarna direct de dreg uit de bek valt. Een veel voorkomend fenomeen bij de snoekbaarzen die je op snoek materiaal vangt. Je haakt ze domweg niet of nauwelijks. Zo strak mogelijk afdrillen en niet nog even lekker laten uitrazen voor de boot levert dan gewoon de minste lossers op. Misschien minder sportief maar we willen er ook graag mee op de foto, toch?

Fraaie snoekbaars

Ook deze vis gaat rap weer terug. Aanbeten blijven uit en na een klein kwartier schuiven we weer een stukje op. Weer is het binnen tien minuten raak. De dobber van HJ vertrekt en ook dit stompt en stuitert er flink op los. Snoekbaars nummer 2 rolt even later van de haak boven het schepnet en geeft HJ vervolgens nog even ‘klop’ in de boot. Prachtig gekleurd exemplaar wederom!

Wie klopt nou wie? :)

Kasteel in spé?

We maken er een tactiek van. Telkens een klein half uur ankeren. Geen beet betekend opschuiven. Het blijkt maar weer dat actieve roofvis de aasvis snel genoeg gevonden heeft. Uren lang blijven zitten wachten is dan niet de beste methode. Tenzij je op een trekroute vist.

Mijn dobber vertrekt weer. Grappig genoeg weer een 70er snoek. HJ de snoekbaarzen, ik de snoeken. Ik onthaak de vis snel en zet hem terug. We pakken nog één plekje mee en besluiten dan op zoek gegaan naar andere stekken. Hier kunnen we altijd nog terugkomen.

De beste zoekmethode is trollen. Waarom? Langzaam varen geeft een beter beeld van het bodemverloop en geen aas overboord betekend een sterke reductie in de vangstkansen… Ik geef aan hoe het talud ongeveer loopt en HJ speurt het scherm af. Overal langs het talud zien we schooltjes witvis. Een goed teken. Geconcentreerd kijken we naar het scherm als opeens mijn lijn slap valt. Ik hengst de hengel zo ver als ik kan naar voren maar voel dan weer het getik van de Fox shad…

Dat was toch echt een beet! Hier? Op 3 meter water? Bovenaan het talud? We balen beide van de gemiste kans, die krijg je meestal maar… BAM! Hengel hoepeltje, slip loopt af… Ze probeert het nogmaals en dit is héél serieus!

HJ gooit snel de motor in de achteruit en remt de boot af. Niets forceren nu. Mijn St Croix kraakt nu wel en ik heb eigenlijk geen idee wat ik gehaakt heb. Misschien vals gehaakt? Brasem of Karper? Het logge gewicht komt langzaam dichterbij. Geen echte kopstoten, alleen af en toe een zijwaartse run. Dan toch twee lompe bonken. Toch een zware snoek dan? Gespannen wachten we af…

Een monsterlijke schouderpartij doorklieft het oppervlak. Dat kon zomaar een dikke 120er zijn! De vis duikt weer de diepte in. Zit voorin de bek gehaakt aan de stinger. We kunnen alleen maar hopen dat die goed vast zit. Lastig in te schatten. Het grote net gaat voor de zekerheid overboord. Bij de eerste mogelijkheid sleur ik haar erboven. Hebbes! Direct zien we dat we de schatting qua lengte wat bij moeten stellen, maar qua gewicht doet ze zeker mee. Wat een belachelijk mooie snoek!

We zijn inmiddels een eind het ondiepe op gedreven en varen snel de boot het riet in. Even rustig aan nu. Onthaken en meten. Eenmeterelf. Schitterend. Om en nabij de 30 pond en werkelijk puntgaaf. HJ Schiet vlot een serie platen waarna ik de vis in het water laat zaken. Een paar krachtige slagen later verdwijnt ze uit het zicht…

Toevalstreffer of niet, ik ben er heel blij mee

Dit zijn ze!

Geweldig dit. Totaal onverwacht ook en waarschijnlijk een toevalstreffer. Toch zetten we nog een uur door met trollen. Je weet immers maar nooit… Het is niet heel verassend dat er helemaal niets meer gebeurd en dus besluiten we te gaan slepen met aasvissen. Toch een meer realistische aanpak zo rond en door de scholen witvis. De wind zet verder aan en maakt goed sturen moeilijk. Toch is het na een klein uur raak. HJ’s dobber zoekt de diepte op en ik hoop van harte dat hij net zo’n mooie bak vangt als ik.

HJ draait strak, zwiept de hengel achterover en er beweegt even helemaal niets. Dat ziet er goed… Wat..?! Nee..! Los…

Teleurgesteld kijken we elkaar aan. Dit zag er weer veelbelovend uit. Stilletjes slepen we verder. Dit zijn van die knagende missers… Wat ging er fout? Helemaal niets! Waarom dan toch..? Stug door gaan is het enige wat je kunt doen, maar ergens voel je dat dit ‘hem’ was…

Het is inmiddels twee uur geweest en hoog tijd voor een stevige lunch. Ik heb een bak ‘Echte Hollandsche Slagersnert’  mee van oma en die gaan we opwarmen. We ankeren boven een mooie kuil, gooien vier aasvissen overboord en bouwen een windscherm voor de gasbrander. Als de snert warm is tuur ik nog eens over het water. Ik mis een dobber!

Ik grijp de hengel en kijk naar de lijn. Die loopt onder een lijn van HJ door. Toch wil ik niet langer wachten en sla hard aan. Snoekbaars en zo te voelen een goede ook! Ik dril de vis strak af maar deze weet mijn dobber op grandioze wijze in HJ’s lijn te parkeren. Wederom bied het grote schepnet uitkomst en ook deze snoekbaars rolt zo van de haak… Het zit qua snoekbaarzen niet tegen vandaag!

Terwijl de vis rustig naast de boot hangt ontwarren wij de boel. De soep moet even wachten en warmen we straks nog wel een keer op… Eerst op de plaat met deze fraaie oude krijger. 82cm en een woest uiterlijk. Ben vooral benieuwd hoe vers de bijtwond op haar flank is. Meegegroeid of van een dame die ik graag zou ontmoeten? Zeg het maar…

Oude krijger

De gasbrander gaat weer aan, de snoekbaars zwemt weer en even later genieten we van een bak zeer stevige snert. Turen naar de dobber, voetjes op de bootrand, warme maaltijd en niemand in de buurt. Vissen is zo gek nog niet! Euh HJ, je dobber vertrekt!

Weer krijgt de soep een tweederangs behandeling. HJ draait strak, slaat en..? Niks? Wat nu weer? De takel blijkt afgebroken. Het zit hem gewoon niet echt mee vandaag… Tjonge wat zonde…

We eten de soep op, wachten nog een kleine 20 minuten en moeten dan helaas terug naar de helling. HJ heeft nog wat Sinterklaasperikelen op het programma en zodoende moeten we het laatste productieve uurtje missen. Dat doen we een andere keer nog wel over… Reken maar!

Groet,
Volkmar Strikkers

De pogingen die ik samen met Volkmar op grote snoek waagde liepen vaak op niets uit. We kozen voor potentieel groot en het werd eigenlijk elke keer niks, we sloegen mis, losten onze vissen en hadden er onder de streep gewoon geen geluk mee. De snoekbaarzen lieten zich gelukkig wel van hun beste kant zien en ook grote baars kwam langs.

Hieronder een fotoverslagje van de vangsten uit September en Oktober.

Hendrik-Jan Verheij

Met collega Martijn op pad die meteen een straf snoekbaars PR wist neer te zetten

Volkmar met een net niet 50-er op een behoorlijk grote aasvis bestemd voor snoek

1 oktober, 30 graden, 30 snoekbaarzen en zwemmen in een kribvak, het moet niet gekker worden

Elkaar meer dan 10 jaar niet gezien en wat is er dan mooier om lekker werpend snoekbaarzen te vangen op de grootste rivier van .nl

Double hookups

31 pond schub tijdens de laatste warme septemberdagen op een zinkend vlokje

Kribvakjes uittikken op de IJssel.... ze zitten er heus wel

Ook Volkmar wist de snoukboarzen te raken

Biggetjes op getrolde pluggen

De lelijkste snoekbaars sinds tijden maar wel een dikke 70-er

Een kneitertje op een taaie dag

Samen met John dezelfde vis haken op 2 shads... het kan echt

In oktober staan er een paar mooie sessies geplanned dus wie weet kunnen we ook weer eens een paar fraaie metersnoeken op de gevoelige plaat zetten.

Hendrik-Jan Verheij

Er staat nog een vier op de digitale klok naast mijn bed. Stilletjes sluip ik uit het warme bed en in mijn viskloffie. Gauw een paar boterhammen klaarmaken en versie koffie in de thermoskan. Met een uurtje rijden voor de boeg heb ik nog even bedenk ik mij. Ik neem op het gemak de weersverwachting door op het internet. Het kon nog wel eens een natte bedoening worden vandaag….

Ik stap in de auto en schrik nog wakkerder dan ik al was. De navigatie meent het beter te weten dan ik en stelt de reistijd op tenminste anderhalfuur. Aiaiai… Wat nu? Michel bellen heeft niet heel veel zin want hij zal al de nodige kilometers hebben afgelegd. Te laat komen dan? Er zijn Dutchanglers voor minder gekielhaald.

Ik besluit gas te geven. Zoveel als ik durf. De verwachte aankomsttijd op het navigatiescherm loopt gestaag terug. Ik rijd terug in de tijd. En snel ook. Elk moment verwacht ik de achterlichten te zien van Michel zijn trailer of blauwe zwaailichten in mijn binnenspiegel. Geen van beide is gebeurt als ik alleen bij de trailerhelling arriveer. Ik ben op tijd en hij niet. Hmmm…. snode plannen komen op in mijn gedachten.

Michel arriveert echter met een goed humeur en ik vergeet mijn kamikaze-acties van eerder deze ochtend. We varen de plas op. Heerlijk zo bij het ochtendgloren op het water. De Mercury brengt ons naar een plek waar we in het verleden al de nodige vissen hebben gevangen. Maar wat we ook proberen, aanbeten op de aasvissen blijven uit. Ook kunstaas wordt genegeerd. Nog een drift en het is mooi geweest. Terwijl Michel een andere montage aan het knutselen is speur ik het wateroppervlak af naar zijn dobber. Ik pak zijn hengel en voel een lichte weerstand. Nog even wachten en ik sla aan. Vis! Michel drilt de vis. Een metervis komt aan de oppervlakte. Zouden ze dan nu los zijn? Nee, het blijft verder stil dus we verkassen naar een ander talud.

Mooie metervis

De weersverwachting had het een keer bij het juiste eind want de waterdruppels blijven vallen. Met de buien trekt ook de wind aan. Vissig weer zo stel ik mij voor en ik concentreer mij nog meer. Weer is het Michel zijn dobber die de diepte opzoekt. Voor de tweede keer deze morgen mag hij poseren met een metervis terwijl ik de foto’s neem.

Volgende keer wat blijer kijken... ook als het regent :P

Maar net als bij de eerste vis blijft het nu ook weer akelig stil. Na een minuut op dertig besluiten met te verkassen na een ondiep gelegen plaat. Een goede keuze want de fireball van Michel is gearresteerd door wat lijkt een snoekbaars. Een ‘bak’ verschijnt in het oppervlak en blijkt net de magische negentig centimeter te halen. Met enige routine pak ik de fotocamera terwijl Michel poseert.

Fraaie snoekbaars die de 90 centimeter net haalt

De vis lijkt verspreid te liggen want nu ook krijgen we geen beet meer. We besluiten de kanten uit te werpen. Eindelijk is daar dan voor mij loon na werken wanneer een snoek mijn roodwitte bulldog te pakken heeft. Niet voor lang want de snoek weet het weerhaakloze stuk rubber te lossen. Mijn waterdichte kleding begint inmiddels behoorlijk door te lekken als we besluiten een stuk te trollen. Ik knoop een Shadrap aan de andere kant van de Revo Toro. De korte nacht, wind en regen beginnen hun tol te eisen en ik begin wat te dommelen. Het is mij een raadsel hoe sommige vissers een hele dag kunnen trollen zonder in slaap te vallen. Nu is mijn rust echter van korte duur want met een geweldige beuk heeft iets mijn Shadrap te pakken heeft genomen. Michel kijkt me vragend aan. Ik moet hem het antwoord schuldig blijven. Ik weet simpelweg niet wat ik sta te drillen. Ineens is daar een staart. Huh? Ik blijk een grote roofblei te hebben gehaakt. De staartdreg volledig in de bek, dus geen toevalstreffer. We zijn beide verbaasd dat er hier (grote) rooblei zit. Maar ook dat deze geen moeite had een getrolde Shadrap vol te nemen. Eindelijk mag ik dan op de foto terwijl de regen onophoudelijk blijft vallen.

Roofblei op de super shadrap

Onweer is gearriveerd boven de plas. Niet iets waar ik nu heel vrolijk van kan worden. Buienrader laat zien dat er nog veel meer regen met donder en bliksem ons te wachten staat . We besluiten dat het welletjes is. Twee metersnoeken, een negentiger snoekbaars en een respectabele roofblei van net geen tachtig centimeter. Het kan slechter.

Na het traileren rijd ik als een soort van boetedoening voorbeeldig en zeker niet te hard naar huis. Het lijkt te hebben gewerkt want tot op heden heb ik nog geen post van het CJB ontvangen. Ze hebben vast de noodzaak begrepen daar in Leeuwarden.

Arno Ruijter

Na een vlotte rit staan de tenten al snel en de eerste dagen brengen we door op het strand waar we ons vermaken met zonnen, zwemmen en het vangen van garnalen. Ik weet het zelfs voor elkaar te krijgen om in een mui een beste tong in het garnalennetje te krijgen maar deze weet te ontkomen op het moment dat ik het net omhoog breng. Met een hoop kabaal en een dikke ‘V’ trekkend zwemt ze met het terugtrekkende water weer de zee in.

Een dagje op het Hollands Diep / Haringvliet met Bas blijkt taai te zijn. Normaal gesproken kun je op dit water werpend / speedvertikalend altijd wel aardig een visje vangen maar dat blijkt nu niet gemakkelijk te zijn. Links en rechts peuteren we een visje los maar echt woest wordt het nooit. ‘s avonds vissen we nog even op het Volkerak maar ook in de avondschemer weet ik geen aanbeet los te weken.

Omdat de grote wateren niet veel prijs geven besluit ik later in de week om de rivieren op te zoeken. Zeker op de onder de invloed van het getijde staande wateren is het in de zomer vaak net wat gemakkelijker om een visje te vangen. De stroming zorgt voor meer zuurstof in het water en dat is vaak een voorwaarde voor het vangen van vis in de maand Augustus.

De dames zetten we af op Zuidplein om lekker te winkelen en zelf rijden we door naar de helling. In eerste instantie moet de getijdestroming er nog in komen maar als deze er in komt vangen we in korte tijd een aantal mooie snoekbaarzen die flink knokken en het lichte vertikaalmateriaal flink testen. Wat opvalt is dat het allemaal grove vissen zijn die flink hooggebouwd zijn.

Dikke 70-er

Zondag’s is het weer inmiddels helemaal omgeslagen en met een bak wind en de nodige voorspelde buien keer ik met Andre de Wit terug naar de rivier. Met de bilgepomp op volcontinue en een dikke meter deining weten we al fireballend en vertikalend 2 snoekjes en een aantal fraaie snoekbaarzen te vangen. Ik los op een forse voorn nog een hele dikke vis die de dag een echte gouden rand had kunnen geven.

Leuk slag vis

Ruig weer ruige vissen

Prachtig

Mean Green

Het weer is er inmiddels ook niet beter op geworden, de ene actieve storing na de andere trekt over ons heen en de temperaturen zijn niet echt heel behaaglijk. Komt nog bij dat het gras onder onze tent vanwege het vele vocht begint te rotten waardoor je af en toe een behoorlijk naar luchtje moet trotseren om droog te zitten :) Toch vermaken we ons prima met bezoekjes aan Neeltje Jans, het bezoeken van wat pittoreske dorpjes en het barbecuen onder de paraplu omdat het net moest regenen toen het vlees erop lag.

Als ik de ochtend na de barbecue heel vroeg wakker wordt hoor ik uit de naast de camping gelegen sloot een heel koor aan smakkende geluiden. Omdat ik ook iets kwijt moet loop ik richting het toiletgebouw en loer ik op de weg terug door het riet heen waar ik na enige tijd een groepje karpertjes zie die de muggenlarven tussen de rietstengels aan het opzuigen zijn.

Opportunist als ik ben roept dit om actie en in de tent kijk ik even om me heen naar een geschikt aasje. Mijn oog valt op een zak eierkoeken en gewapend met een penhengel en een 2500 molentje met 20/100 nylon sta ik even later weer bij de sloot. Het duurt niet lang voordat een van de karpers de stukjes eierkoek die ik tegen de overkant heb gegooid in de gaten heeft en voor ik het weet worden deze gris van de oppervlakte afgegrist. Het nadeel voor mij is dat er een manshoge rietkraag voor me staat maar door hier overheen te werpen weet ik toch al snel een mooi bonkig schubje te haken waarna ik al heen en weer rennend het visje uiteindelijk door een opening in het riet weet te landen. Uit mijn ooghoeken zie ik de rest gewoon doorazen en ik vermaak me in de vroege ochtend prima met het, in campingsmoking gekleed, vangen van kleine schubkarpertjes.

Leuke sport op licht materiaal

Die week komt ook Volkmar twee daagjes langs en we kiezen dit keer voor een ander getijdewater onder de rook van Rotterdam. We vangen wat baars, Volkmar weet een paling midscheeps te haken die zijn shad en onderlijn tot een slijmerig prop reduceert en we weten nog wat leuke snoekbaarzen te haken. Zeker geen topresultaat maar we vermaken ons prima en Volkmar heeft zich in ieder geval gekwalificeerd voor het NK palingworstelen.

Op naar het WK ?

Paar leuke snoekbaarzen

De dag erna besluiten we er vroeg uit te gaan en we gokken op groot. Werpend vissen op het Volkerak op grote snoek. Omdat we er al in het donker opliggen kiezen we ervoor om heel kortstondig even te verticalen waarbij Volkmar een dikke vis halverwege de dril lost. Aan mijn fireballhangel hangt een grote diepgevroren voorn die, als we ons gereedmaken om te gaan werpen, wordt gegrepen waarna er in hoog tempo lijn wordt genomen. Ik pak snel de hengel en hijs aan maar geheel in lijn met de matige resultaten van de laatste tijd is er geen tegenwicht behalve een afgekloven voorn op de fireball.

Een prachtige ochtend

We vissen hierna een aantal plantenbedden af waar ik op een grinder spinnerbait een vis missla die even later door Volkmar wel gevangen wordt. Een prachtige hardvechtende snoek van dik in de 80 centimeter. Hierna komt de zon er flink door en krijgen we vrijwel geen aktie meer. Ik weet aan het eind van de ochtend nog wat snoekbaarsaanbeten los te weken waarna we van het water afgaan.

Op de spinnerbait, uit de planten

Toch nog een paar aanbeten

Voor het weekend breken we ook onze tent op. De weersvoorspellingen zijn niet woest en we besluiten om de laatste week weer lekker in het comfort van ons eigen huis door te brengen. Wellicht geeft mij dat ook de kans om op ‘gekend’ water nog een paar mooie vissen te vangen.

De laatste tijd zijn de aanbeten voornamelijk ’s ochtends heel vroeg gekomen. Daarna viel het rond een uur of elf stil. Dus, fanatiek als we zijn (of idioot) spreken we om vier uur af zodat we om vijf uur aan het vissen zijn. ’s Avonds zet ik dan altijd stiekem de wekker om commentaar te vermijden, mijn vrouw vindt drie uur wakker worden niet altijd even fijn……

Even voor vijven ligt de boot erin en na een lekker fris tochtje over het water zijn we inderdaad om vijf uur op de eerste stek. De elektromotor wordt in stelling gebracht, aasvissen worden te water gelaten en de koffie wordt ingeschonken. Het is een prachtige ochtend. Windstil, lekkere temperatuur en een prachtige zonsopkomst. Wat een genot, je zou haast vergeten dat het zo vroeg is. De natuur ontwaakt met ons. Vogels fluiten volop, eenden beginnen te zwemmen en regelmatig draait een vis door het oppervlakte.

Wat een prachtige ochtend!

.

Langzaam stuur ik boot langs de punt van een uitstekend landtongetje. Van een kennis heb ik gehoord dat hier een dieper gat ligt waar in het verleden meerdere snoeken af gekomen zijn. Terwijl we er overheen varen zie ik opeens een schim door de oppervlakte gaan. “Roel, vis achter de boot” roep ik, “ga maar bij je hengel staan”. Ik heb het nog niet gezegd of zijn dobber verdwijnt met een harde “snok” onder water en lijn wordt van zijn spoel getrokken. Beet! Nu al! Na 15 minuten. Ongelofelijk. Ben alleen benieuwd of het een goeie is. Roel slaat aan en begint de dril. In eerste instantie zegt hij dat het een kleinere is maar als de vis in één keer een meter of twintig wegspurt weten we beter; dit is een goeie! Snel haal ik de andere hengels binnen en concentreer ik me op de positie van de boot. Roel is druk bezig met de dril, de vis vindt hem duidelijk nog niet zijn vriend. Na een tijdje ligt de vis voor het eerst naast de boot. Dit is zeker een metervis! En nadat hij nog een paar keer tracht te ontsnappen weet ik hem te landen in het net. Wat een prachtige dikke vis! Voor het eerst op nieuw water en dan na 15 minuten al dit succes. Snel wordt de vis gemeten en wordt in het ochtendzonnetje van kwart over vijf de fotocamera uitgebreid uitgetest.

Na 15 minuten een geweldige vis!

 .

Nadat de vis is teruggezet staan we nog even na te praten. Wat een absurde situatie. Uiteraard gaan we dit plekje nog verder uitkammen. De hengels worden weer in stelling gebracht en we slepen rustig verder. Het duurt niet lang of ik krijg beet. Snel hijs ik aan en dril ik de vis. Dit is opnieuw een mooie vis, een negentiger deze keer. Ook deze gaat natuurlijk op de foto.

Een negetiger deze keer

.

Daarna blijft dit plekje “droog” en omdat het al helemaal licht is stelt Roel voor de rand van het talud  naar dieper water te gaan proberen. Ik zoek het op en begin dit talud te volgen. Op het moment dat ik van diep water (6 meter) naar ondiep (2 meter) terugvaar verdwijnt één van mijn dobbers in de diepte. En met een enorm tempo. Snel sla ik aan en ik voel direct dat dit een betere vis is. Hij blijft diep vechten en met moeite weet ik hem omhoog te krijgen. Dit lijkt opnieuw een meter te worden.  Roel heeft de andere hengels binnengedraaid en staat klaar met het net. Als de vis in de boot ligt is hij kleiner dan ik dacht, het zal er om hangen of dit een meter is. Als we het meetlint er echter naast leggen blijkt hij precies 100cm te zijn. Geweldig! Nieuw water en na een paar uur allebei al een metervis!

weer een meter (precies)!

 .

Blijft imposant, zo'n roversbek

.

We slepen het talud verder af. Er volgen opnieuw een paar aanbeten. Deze zijn van mooie snoekbaarzen die ook niet vies zijn van natuurlijk aas. Ook hiervan weet ik er een paar te haken en te landen.

Ook niet vies van een grote aasvis

 .

Roel vangt later nog een kleine snoek erbij en zo hebben we dus rond een uur of elf al vier snoeken gevangen, m.a.w.: het nieuwe water is goedgekeurd! Maar daarna valt het dan ook stil. De plekken die eerst productief waren leveren nu niks meer op. We gaan daarom het meer op om op dieper water nog op snoekbaars te verticalen. Hier weet ik nog een aantal snoekbaarzen te halen waaronder een fraai en beresterk mannetje, met prachtige blauw uitslaande borstvinnen. Roel krijgt ze er niet aan maar eerlijk gezegd maakt hem dat verder niks uit. Na die prachtige vis was na 15 minuten zijn dag al goed.

Heerlijke aanbeten van deze vriendjes

 .

Beresterk mannetje

.

We vissen nog een paar uur door en maken er dan een einde aan. Wat een fraaie dag. Succesvol op nieuwe water op kanjersnoek en een aantal fraaie snoekbaarzen erbij in mooi weer. Veel beter wordt het niet!

John Smit

2 matige openingssessies waarvan 1 op een grote rivier, waarbij we 6 visjes buit weten te maken, en 1 sessie een complete blank laten de motivatie ook niet echt naar grote hoogten stijgen. Wateren die normaal gesproken goed zijn in dit jaargetijde zijn onbevisbaar door lage waterstanden en ook traileren is zeker niet meer overal mogelijk.

Als ik na een totaal mislukte sessie op Hemelvaartsdag dan ook bedenk of ik nog wil gaan vissen lijken er niet veel opties te zijn. Nu ja 1 dan misschien, een dag bikkelen op een groot zandgat, maar dan hebben we wel aasvissen nodig en laat ik nu net de diepvries zo goed als leeg hebben. Vrijdagavond sta ik dan ook samen met Michel voorntjes te tikken in een lokale stadsvijver. Allemaal fraaie snoekbaars fireball formaten maar een fatsoenlijke snoekvoorn zit er niet bij. 2 mini brasempjes en 1 wat grotere hybride zijn de enige opties die voor wat betreft snoek boven water komen.

Zaterdagmiddag als Volkmar belt spreken we zondag vroeg om 04:00 bij de helling af. Vroeg er op en vroeg er af is het plan… de wind zal pittig gaan waaien op de dag en ook krijgen we flink regen dus het plan is om in de vroege ochtend onze slag te slaan en tegen de tijd dat iedereen wakker wordt al weer in bed te liggen.

Om 02:30 gaat de wekker (gek zijn we) en om een uur of drie rij ik weg om rond de klok van 4 uur op de bestemming aan te komen. Bij de helling staat Volkmar al klaar met ook nog 3 halfwas voorns dus aantallen aasvis genoeg, alleen de juiste maten ontbreken. Daarnaast heeft Volkmar nog een apart plastic zakje bij zich met daarin een sluierstaart. Bij navraag blijkt dit het zojuist overleden exemplaar uit de vijver te zijn. Ziet er best ‘vangig’ uit moet ik zeggen.

Het plan is simpel, een aantal uren bikkelen op grote snoekbaars met een voorn op de fireball en als bonusoptie nog een getakelde vis onder een dobber. De dobber wordt voor de gelegenheid wat lichter gepakt (25 gram) en in mijn geval voorzien van 25 gram lood zodat deze met een aasvis eraan op het gewicht van de vis net zinkt. Door nu slepend te vissen op de elektromotor blijft het geheel net boven water en voelt een aanbijtende rover niet al te veel weerstand. Zeker bij de wat grotere snoekbaarzen kan dit een hoop lossers schelen.

Op een voor ons bekende stek op dit water gaat de hele handel over boord. Ik vis de dobber vlak bij de boot omdat deze in het schemerdonker anders niet te zien is. Op de handhengel gaat een forse voorn aan de fireball en al snel maken we onze driftjes over en langs het talud. De eerste 3 driften brengen niet veel actie, Volkmar krijgt een aanbeet die meteen weer loslaat en ik heb in het geheel geen actie. Omdat de wind vrij lullig over het talud heenstaat ben ik ook nog eens druk met sturen wat het optimaal vissen ook niet bevorderd. Ook de inmiddels al flink opkomende plantengroei gooit regelmatig roet in het eten als we het wier van onze aasvissen moeten afplukken.

Als ik de 4e drift inzet besluit ik het talud iets dieper te pakken om in ieder geval alle onderwatergroente te omzeilen. Met een soepel worpje gaat een getakelde voorn richting het diepere water en laat ik op de handhengel de fireball naar de bodem zakken. Half metertje opdraaien en laten hangen maar.  ‘Snok’, de loeiharde aanbeet verrast me volkomen maar de reflexen zijn gelukkig nog prima want vrijwel automatisch sla ik hard aan. Een korte schermutseling verder schuift Volkmar het net onder een dikke snoekbaars die de 80 centimeter inmiddels gepasseerd is.  De heerlijke grove vis die de nodige oorlogswonden heeft glijdt niet veel later ongeschonden het water weer in. Ik lijn de boot opnieuw uit en we glijden niet veel later weer over het water… met een lekkere bak koffie erbij geniet ik nog even na van de vangst van de fraaie snoekbaars van zojuist.

Fraaie vis bij opkomende zon

Als we halverwege de drift zijn zie ik hoe mijn dobber onderschiet en voordat de ratel van de reel een tik kan geven heb ik de handhengel in de steun gedrukt en de ratel uitgeschakeld waardoor de vis vrij lijn kan nemen. De snelheid waarmee de vis ervandoor speert doet grove snoekbaars vermoeden en als ik strakdraai en de haak zet geven de grove stompen van de vis inderdaad een snoekbaars aan. De volgende dikke 80-er schuift niet veel later het net in en mag na een fotootje ook weer terug.

Nummer 2

Als we de drift vervolgen en bijna aan het einde zijn zie ik op de side imaging van mijn Humminbird een plantenveld aankomen en ik probeer de boot naar dieper water te krijgen. Helaas lukt dat niet voor de dobberhengel van Volkmar die zijn hele montage de planten in ziet schuiven. Snel draait hij de handhengel op om de zaak schoon te maken en dan gebeurt er iets waar we beiden geen verklaring voor hebben… ik kijk 1 keer naar mijn dobber en als ik weer terugkijk naar de punt zie ik een over het gangboord hangende Volkmar die tevergeefs naar zijn vertikaalstok grijpt. Zelfs een ‘maai’ met de dobberhengel mag niet baten en zo zien we een pittig geprijsd setje naar de bodem zakken.

Snel zet ik een waypoint en laat Volkmar het anker zakken. Tevergeefs blijkt al snel want wat we ook proberen we krijgen de hengel niet meer boven water. Een bedrijfsongeval natuurlijk maar wel een zure…. toch maar eens gaan nadenken over drijvende hengels… Om toch nog een kans te hebben op het opdreggen van de hengel stel ik voor om te gaan speedvertikalen met zware loodkoppen en grove shads. Lekker dicht bij de bodem en veel water dekken zou zomaar een hengel kunnen opleveren en anders misschien een dikke vis.

Met ferme halen trekken we de shads langs het talud en het is Volkmar die de eerste actie mag noteren. Een harde beuk op een fox 6 inch Shad levert even een goed zwaar gewicht op wat dan losschiet. Het zit niet mee in de punt zullen we maar zeggen. Als we de drift terug maken is het mijn beurt en krijg ik weer een knalharde beuk. Bij mij blijft de vis gelukkig wel hangen en na een leuke dril scheppen we 80-er nummer 3. Ik zit overduidelijk op de goede stoel vandaag.

Wederom een mooie grove vis

Na het lossen van nog een zeer zwaar aanvoelende vis en de nodige loze meters stel ik voor om een verderop gelegen stek te bezoeken, hier vingen Volkmar en ik al eens vaker enkele dikke vissen en omdat de wind hier vol op staat geef ik ons een goede kans om ook hier enkele vissen te arresteren. Ik krijg ook hier al snel mijn gelijk als mijn dobber circa 30 meter in de drift onder schiet en ik een dikke 70-er snoekbaars mag noteren.

Dikke zeventiger

Als ik hierna in de voorraad aasvissen loer valt mijn oog op de door Michel gevangen hybride en ik besluit om die eraan te knopen. Dat blijkt al snel een gouden greep als bij een deuk in het talud mijn dobber onderploft en ik kan aanslaan op een bijzonder goed aanvoelende massa onder water. Grote snoek eigen komt de vis eerst in de oppervlakt om pas daarna de kuierlatten te nemen. ‘Dat is wel een metertje’ zo concluderen we beiden terwijl de vis de lijn van de abu afrost.

De dril is heftig… erg heftig zelfs, als de vis weer bovenkomt dit keer dichter langs de boot stellen we onze verwachting bij… ‘gaat richting de 1,20′ zo concluderen we. Een paar nabranders later landen we de vis die in de boot opeens wel heel imposant oogt… meting wijst uit dat we ons vergissen in de lengte want die blijkt 1 meter 26 te zijn. De vis is prima gehaakt en verder kerngezond en na een fotosessie en het even laten ‘plonzen’ van de vis zwemt ze weer weg.  Overigens niet voordat ze me nog wat oorlogswonden bezorgt.

1 meter 26 en kerngezond

Omdat ze zo mooi is...

Ik kijk op mijn horloge en zie dat het 8 uur is… voor mijn gevoel ben ik wel klaar voor vandaag maar het kan toch niet zo zijn dat Volkmar vandaag niks gaat vangen. We besluiten dan ook om nog een drift te maken om te kijken of er nog meer in het vat zit. Dat lijkt zo te zijn als Volkmar’s dobber onderschiet en een vis door de ratel heen lijn neemt. Dat soort aanbeten zijn vaak goede berichten en als volkmar de baitcaster achterover hakt en aanslaat op een solide aanvoelende vis hopen we even op een kentering.  Helaas staat bij hem de schakelaar vandaag echt uit aangezien de vis vrijwel meteen losschiet. ‘Dit kan toch niet waar zijn ?’

Het laatste wapen wordt ingezet, de sluierstaart krijgt een zeemansgraf maar dan wel op een fireball. Ziet er ook nog eens verdraaid vissig uit met die wapperstaart. De aanbeet volgt binnen 10 minuten wanneer Volkmar een harde beuk krijgt die dit keer wel blijft plakken. Even hopen we op een goeie snoekbaars maar ook dat blijkt tegen te vallen als een snoekje formaat haring bovenkomt. Aangezien de sluierstaart nog in de oppervlakte drijft tikken we de vis snel buitenboord los en proberen we de sluierstaart te scheppen. Dat lukt gelukkig wel als Volkmar het net eronder schuift, enige nadeel is dat gat in mijn net waar de vis zo doorheen glijdt….. om vervolgens te zinken.

Dressuurdoorbrekend ?

Dat is de druppel… 2 man in dezelfde boot, 1 heeft een topsessie en de ander louter pech, hoe is het mogelijk. We besluiten de boot te traileren en naar huis te gaan, het is mooi geweest.

Hendrik-Jan Verheij

Ik moet alleen wel even goed overleggen deze keer. Mijn vrouw is nu op vakantie en komt in het weekend terug. En mijn ouders helpen me deze week door qua oppas voor de kinderen. Dus ik kan ook niet asociaal een beetje gaan lopen vissen terwijl zij oppassen. De oplossing wordt gevonden in de zaterdagochtend waar ik dan samen met mijn vader en zoon de boot instap. Drie generaties in de boot. Veel leuker wordt het niet!

We gaan naar een plasje in de buurt. De stekken liggen daar dicht bij elkaar en het water laat zich goed bevissen met zowel natuurlijk aas als kunstaas. Ik kan daar dus mooi met dobbers slepen en tegelijk met kunstaas ondiepe plekken afwerpen. En hiermee heeft iedereen in de boot ook een aandachtspunt. Opa let op de dobbers, ik gooi kunstaas en zoonlief wandelt er een beetje tussendoor en eet het lekkers uit de tas op……… Terwijl we dit voorbereiden zien we een zeer zeldzame vogel die als beschermde soort geboekt staat in Nederland. Een aalscholver! Uh nee, we zien er niet één, we zien er ongeveer duizend. En allemaal strijken ze neer op het meer en beginnen ze te vreten. Wat een ramp moet dat onder water zijn. We kennen het onderwerp, er zijn er teveel. En ik hoop oprecht dat binnenkort de situatie ontstaat dat we er een aantal af mogen schieten. Ik zou er een visseizoen voor opgeven om de soort weer naar normale aantallen te brengen……..

Absurde aantal aalscholvers bestoken de plas........

De verwachting is dat de wind deze ochtend flink op gaat steken dus beginnen we op plekken die nu nog te bevissen zijn en die in het verleden al lekker vis hebben opgeleverd. Ik stel de aasvissen af op verschillende dieptes en begin langs een lang talud te trollen. Aan het einde van het talud merk ik de harde wind al en juist als ik denk dat we moeten verplaatsen schiet een van de dobbers weg. Ik sla de vis aan en geef de hengel aan zoon Jelle. Grappig te zien dat zo’n klein mannetje al zo bedreven is geworden met dit soort hengels en vissen. Hij drilt hem keurig en al snel ligt een mooie snoekbaars naast de boot die bij meting 77cm blijkt te zijn. Mwa, je kunt een seizoen slechter starten!

De eerste van het seizoen, lekker hoor!

Vissen met tandjes!

Ondanks de wind ga ik hier natuurlijk nog een rondje draaien. De vis kan immers bij elkaar liggen. En inderdaad, nog geen tien minuten later loopt de volgende dobber weg. Opnieuw sla ik aan. Maar nu gebeurt er iets heel anders……… Met een luide kraaaaak breekt mijn hengel net onder de deling. Waaat??? Hoe kan dit nu?? En de vis zit gehaakt. En ik sta hier met een stukje hengel in mijn hand. Daarnaast is door de breuk de voering uit het startoog gebroken en loopt de gevlochten lijn over het scherpe materiaal. Dit kan een drama worden….. Of is dit het al? Snel vraag ik of ze de andere hengels binnen willen halen terwijl ik de hengel, of wat daarvan over is, in de richting van de vis hou. Hiermee minimaliseer ik de druk in het start oog. En langzaam begin ik lijn op te spoelen met een iets lichter afgestelde slip zodat ik eventuele runs op kan vangen. De wind heeft ondertussen de boot te pakken en de vis vindt het allemaal maar niks en vliegt van links naar rechts. Ik voel me geloof ik een beetje een trapeze artiest in het verkeerde circus…….

Tock krijg ik de vis na een tijdje langszij. Ik geef mijn vader het stukje hengel en doe het laatste stuk met de hand. De rest van de hengel zit immers in de weg, dus scheppen gaat niet….. Het is een mooie snoek en ze is goed gehaakt. Snel wordt ze gemeten en gefotografeerd. Net geen meter maar wel een fraai beest. En ik heb me lekker uit kunnen leven in de dril…….

Pfoe, dat was een spannende dril!

De vis gaat goed terug en inspectie van mijn hengel leert dat de blank beschadigd is geweest. Die heeft vast ergens klem tussen gezeten of ik heb iets anders doms gedaan. Voor de sluiting ving ik er nog een 121cm snoek op en dat ging prima. Een bedrijfsongeval, zullen we maar zeggen. Wel herinner ik mijn vader er fijntjes aan dat als ik met hem ga vissen het wel lijkt alsof er altijd een hengel breekt. Mijn eerste 121cm heb ik met hem op dezelfde wijze gevangen…….

We zoeken de luwte op. De wind is te hard geworden. Het water is ondieper en de planten staan al hoog. Tijd voor ondiep lopend kunstaas! We gooien met ondiep lopende shads twee stukken en krijgen twee volgers. Maar tegelijk hebben we veel last van de planten en ook de wind, mijn boot is te windgevoelig voor deze omstandigheden. Dit gaat het dus vandaag niet worden en het is ook niet zo leuk voor Jelle. We schuiven daarom op naar het laatste talud deze ochtend. Opnieuw met dobbers en deze keer een fireball montage erbij die ik vanuit de hand vis. Bovenop het talud krijg ik hier een enorme beuk op en gaat er een vis vandoor. Hangen! Snel geef ik de hengel aan Jelle, mag die het ook eens met een reel proberen. Nou, dat gaat ook helemaal goed en opnieuw dient zich een mooie snoekbaars aan die bij meten 73cm blijkt te zijn. Schitterend! We vissen hier nog een halfuurtje door en dan weet opa een vis te verschalken. Het is snoekbaarstijd; 70cm en mooi gehaakt.

Prachtige vis voor Jelle

Ook opa weet er één te landen!

Glanzend goud in de oppervlakte

Het is mooi geweest, we gaan naar huis, het waait bovendien echt hard nu. En dan blijkt dat ook een ex-reddingbootschipper foutjes maakt…. Ik ben vergeten mijn accu van de benzinemotor op te laden thuis. De boot heeft nu een paar maanden stilgestaan en op dezelfde accu lopen mijn fishfinder en GPS. En je begrijpt het, de motor start niet, de accu was kennelijk niet volledig vol bij vertrek en we hebben weinig gevaren op de benzinemotor! Daar lig je dan, midden op het meer. Uiteraard heb ik de elektromotor en die laat ik gewoon doorlopen. Snel heb ik de tweede accu verwisseld met de accu van de benzinemotor. Ook dat ging goed en de motor loopt alweer snel. En uit voorzorg heb ik Jelle gevraagd alvast een anker te pakken, mochten we wel door de wind snel driften. Uit ervaring weet ik hoeveel mensen daar jaarlijks de fout mee ingaan, een driftende boot kan zich heel snel verplaatsen! Dit probleem weten we snel op te lossen en er is dus gewoon niets aan de hand. Maar opnieuw blijkt hoe makkelijk het is in de problemen te raken. Want snel wegkomen voor een aanstormende binnenvaartboot had vandaag dus tot een ramp kunnen leiden…….

De boot gaat eruit. Ik kijk terug op een leuke ochtend. Drie generaties hebben in een paar uurtjes drie zeventiger snoekbaarzen gevangen en een bijna metersnoek. En nog een paar volgers. De opening had een stuk minder kunnen zijn! Of gewoon: ik heb heerlijk gevist!

John Smit