Dus moesten Ben, Roel en ik er zondagochtend ook aan geloven. Helaas konden wij geen van drieën meteen beginnen bij de opening van het seizoen dus moest het nu, een weekje later, maar gaan gebeuren. Zo gezegd zo gedaan en om 04:30 zaten we op het water, lekker rustig en genietend van een mooie zonsopgang. Na een groot stuk van het water, een zandafgraving bij mij in de buurt, te zijn overgestoken begonnen we de hengels op te bouwen. De man twee hengels, 1 dobber-hengel en een verticaal-stok. Als Ben over stuurboord, en Roel en ik over bakboord visten paste dat perfect in de 14-ft Lund.

En daarna begint de grote zoektocht: waar zitten ze vandaag? Met een nieuwe dieptemeter in de boot duurde het even voordat we eindelijk een mooi sonar scherm te zien kregen, maar daarna waren we ready to go. Onder de dobber een visje, en één op de fireball aan de verticaal hengel, en dan gaan proberen. Op de elektromotor verschillende dieptes afvissen, en de andere boten in de gaten houden. Maar wat we ook probeerden, het wilde maar niet echt van de grond komen. Vier meter diep met een grote aasvis, op 6 meter met een kleine of de 8 meter lijn aanhouden met een grote shad…… geen succes. Na een uurtje of twee/drie vissen pakte Ben wel een mooie snoek van 87cm op de dobber. Op die plek was de bodem vrij grillig, en omdat de dobbers diep stonden kwam het geregeld voor dat je vast kwam te zitten. Dat was in eerste instantie ook het idee bij deze vis. De dobber bleef stil liggen en zakte langzaam schuin weg onderwater. Maar ja, ook al zit je vaak vast, je weet maar nooit! Toch maar de beugel open, en ja hoor de dobber liep weg in plaats van op z’n plaats te blijven drijven. Dus snel de slip dichtdraaien, de lijn strak draaien en aanslaan. En het was vis! In deze tijd van het jaar zijn de snoeken erg sterk voor hun lengte, en ook deze snoek van 87cm kon er wat van. Na een korte dril hadden we de snoek bij de boot. We probeerden de dril zo kort mogelijk te houden zodat de snoek zich niet helemaal moe hoeft te vechten. Anders krijgt hij het er erg moeilijk mee bij het terugzetten. Maar deze dril ging goed, snel een fotootje maken en weer terugzetten.  

Ben pakt de eerste mooie snoek!

Er was vis in de boot! Maar de volgende vis liet wederom erg lang op zich wachten. We visten van 04:30 tot 12:00, en moesten Ben om 10:00 weer bij de kant afzetten vanwege andere afspraken. Op het punt staande om de hengels de boot in te halen, en koers te zetten naar de trailerhelling, kwam de tweede vis rond kwart voor tien. Dit keer was ik de gelukkige, en ook had ik de vis op mijn dobberhengel. Deze snoek was iets kleiner, 82cm, maar ook lekker fel. Snel gedrild, snel een foto maken, en de vis weer teruggezet. Na Ben afgezet te hebben gingen Roel en ik weer terug het water op voor de laatste twee uurtjes.

Vissend op dezelfde manier voeren we richting een ander gedeelte van het meer. Na hier ongeveer een uurtje te hebben gevist was het dan zover! Eerst een ‘normale’ aanbeet. Weer op de dobber. Snel de fighting-drag dicht, en aanslaan. Daarbij voelde ik het al. Het voelde niet als een snoek haken, die dan gaat zwemmen, maar als een of andere onbewegelijke boomstam. Het gaf daar beneden gewoon niet mee! Nu kan ik vanwege mijn lichamelijke handicap alleen kracht zetten vanuit mijn romp en schouders. Niet met mijn armen. Maar het was nog nooit voorgekomen dat ik de vis niet van de bodem kon krijgen. Nou ja, dan maar twee armen om de hengel heen slaan en er met mijn volle gewicht aan gaan hangen. Toen gaf ze eindelijk mee, maar nog geen twee tellen later had ze door dat het foute boel was. Ze nam haar eerste sprint. Die joeg meteen flink door de slip heen, dus ik draai de slip beetje bij beetje steeds verder dicht. Maar na de 4^e of de 5^e spurt zat de slip dicht. En nog trok de vis, blijkbaar zonder problemen, de lijn van de spoel af. Op dat moment werden mijn vermoedens bevestigd. Dit was een serieuze vis! Bovenwater, in de boot, ging het er ook heftig aan toe. Al mijn kracht om de vis te stoppen of binnen te drillen moet vanuit mijn schouders komen. En na een kwartier begon ook ik hem wel erg te voelen. Op dat moment kwam mevrouw voor het eerst een kijkje nemen in het oppervlak. 

Een grote schaduw in het oppervlak, ze is groot!

Mooi dacht ik, daar is ze, maar nee. Weer ging ze er vandoor, en nam weer 3 of 4 runs. Uiteindelijk werd het haar toch teveel en gaf ze zich over, maar toen zaten we met een ander probleem. Namelijk met het feit dat we het grote schepnet in de auto hadden gelegd toen we Ben hadden afgezet! Dan vraag je er natuurlijk ook bijna om….. We hadden alleen nog een schepnetje in de boot liggen van krap 50cm doorsnee. Men heeft drie maal scheepsrecht, en inderdaad, bij de derde poging kregen we de snoek in het net. Nu had ik nog maar 1 keer eerder een metersnoek gevangen (van 109cm), en ik had al zo’n donkerbruin vermoeden dat deze daar wel eens overheen zou kunnen gaan. De vis zat niet te diep gehaakt en we konden de haken daarom eenvoudig verwijderen. Toen was het grote moment daar, het meten. In de boot ligt een stuk plexiglas met een meetlat-sticker erop; deze gaat tot 120cm. Met dat we de snoek daar opleggen merken we allebei dat we centimeters te kort gaan komen! De vis steekt er overheen. Allemachtig, een 120+ snoek. De vis stak 1cm over de plank heen, met haar 121cm. 

Ze gaat net van de plak af: 121cm!

Terwijl ik van blijdschap verdoofd en met brandende schouders voor in de boot zit, maakt Roel foto’s van de vis op de plank. Maar ik moest er ook mee op de foto. De enige vraag was: hoe? Ik ben niet in staat om zo’n vis te tillen, dus toen zat er nog maar één ding op. De voorste stoel uit de boot halen, ik gaan liggen en de vis ernaast. Dat leverde wel hele hippe foto’s op. 

Best een leuk koppel en een dikke grijns!

Aan het einde van de fotosessie de vis nog even een kusje gegeven, en haar toen weer voorzichtig te water gelaten. Met een beetje hulp zwom ze ook zo weer op eigen kracht de diepte in. Het was inmiddels een grote chaos in de boot, met hengels en lijnen maar ik zat alleen maar voor in de boot, vooral heel erg blij te zijn! Zojuist had ik mijn snoek PR (die al boven de meter stond) met nog eens 12cm verbeterd naar 121cm. Nu is het PR van Roel, mijn vader, 115cm. Ik was hem dus eindelijk voorbij. Van te voren had hij nog gedreigd: als je een vis groter vangt dan mijn PR, ga je zwemmen mannetje! Nou, na deze vis vond ik het allemaal goed. Ik snap het ook wel want tenslotte is het ook niet makkelijk als jouw PR 6cm lager staat dan die van je 16-jarige puberzoon!

 Geschreven door: Bram Orsel

Niet extreem vroeg maar wel op tijd spreken we af op de trailerhelling. Als ik precies op het afgesproken tijdstip aankom ligt de boot er al in. Het is duidelijk: HJ heeft vangdrang en niet zo’n beetje ook! Ik leg snel mijn spulletjes in de boot en we varen naar het eerste plateau dat we uit gaan kammen. We vissen afwisselend met natuurlijk aas en kunstaas. Natuurlijk aas onder de dobber met de bekende snoektakel en een handhengel met de fireball montage. Kunstaas bestaat uit jerkbaits en shads.

We vissen hier een uurtje en laten ons dan op het windje afzakken naar de volgende plek waar zich altijd wel wat afspeelt. Het is een plateau van ongeveer twee meter diep met uitlopers naar diep water. We zijn er nog geen twee keer overheen gedrift als opeens hard de fireball van HJ wordt gepakt. Helaas schiet de vis in de oppervlakte los, een mooie snoekbaars verdwijnt weer in de diepte. Nog een beetje na-mopperend zien we opeens de dobber die vlakbij de fireball montage werd gesleept wegschieten. Deze vis hangt wel en na een leuke dril (zie video) licht er een mooie  snoekbaars in de boot. Toch frappant dat het waarschijnlijk dezelfde vis is die zowel fireball als dobber pakt! En anders zouden er twee tegelijk aan het jagen zijn geweest? Wie zal het zeggen.

Twee keer dezelfde, of twee vissen tegelijk aan het jagen?

Het windje steekt ondertussen aardig op en we besluiten daarom in de luwte tussen de bomen een verbindingskanaaltje te gaan proberen. Erg ondiep, maar in het verleden wel vaker goed voor succes geweest in het voorjaar. Zeker wanneer de “eerste warmte” weer in het water komt. En dat voelen we ook! Heerlijk temperatuurtje in de luwte, helemaal stil de natuur met de elektromotor, genietend van de lente die aandient en de vogels die overtrekken. HJ wijst de rietkraag aan waar hij de vorige keer een roerdomp zag staan. En we hebben het er nog niet over gehad of 30 meter verder schiet het beest het riet uit en vliegt over de bomen weg. Wat een waarneming, schitterend! Voor mij minstens 15 jaar terug sinds ik er voor het laatst één gezien heb! We dobberen rustig verder als opeens HJ een megabeuk op zijn handhengel krijgt! De vis speert er vandoor, het is duidelijk dat het om een goeie gaat. In hoog tempo leg ik het materiaal aan de kant en zet ik de videocamera aan. En dat is niet voor niets; een prachtig getekende snoek komt al snel voor het eerst aan de oppervlakte (niet gek in net een meter water…). Wat opvalt zijn de grote hoeveelheden bloedzuigers aan zijn lijf, het beest zit echt onder. We concluderen hieruit dat ze al langer strak op de grond moet hebben gelegen. De vis gaat op de foto en terug. De stemming zit er goed in. Ook al vang je ze niet zelf, het blijft toch een feest om dit soort topvissen in de boot te krijgen!

Prachtig getekende snoek in ondiep water!

We stoppen kort voor de lunch en hierna proberen we nog het een en ander op dezelfde plekken. Los van een paar korte felle tikken die niet verzilverd worden blijft vis verder uit. Geen spectaculaire aantallen dus vandaag maar wel gericht twee mooie vissen weten te vangen op de plekken waar we ze ook verwachtten. Een heerlijke dag gevist! De video geeft van een en ander nog een leuke impressie!

Om half zes gaat het wekkertje. Ik sta op, sluip naar beneden om het gezin niet wakker te maken, zet de koffie aan, warm de soep op en loop naar mijn aasvis ton in de tuin. Minus zeven geeft de temperatuurmeter aan! Houdt het dan nooit op? Gelukkig is het water nog niet bevroren maar ik besluit wel een extra laag kleren aan te trekken. Wat een kou! Niet goed, want zo laag heeft op ondiep water gelijk een effect….

Aangekomen op de trailerhelling worden de spullen klaargemaakt en de boten snel te water gelaten. Wat heel belangrijk is is om de stekken rustig te benaderen. Grote vis die ondiep zit heb je immers zo verstoord. Daarom varen we het laatste stuk op de elektromotor naar de plek en laten we zachtjes de ankers zakken. We gaan eerst penvissen op de stekken waar we eerder succes hadden. Een paar minuten later zitten we in het opkomende zonnetje met een kop koffie naar dobberende dobbers te staren, prachtig! De natuur begint ook echt los te komen, er komen zelfs een paar ooievaars over!

Kijk! Een ooievaar!

Al snel flitst één van de pennen van Roel onder water. Op de aanslag volgt een lekker pittige dril. Na een tijdje laat een snoekje zich zien. Niets snoekbaars, gewoon snoek die het aasvisje van de bodem heeft opgeraapt! Het schepnet komt de boot binnen en op dat moment maakt de snoek een laatste slag en lijkt uit het net in de boot te vallen. Snel probeer ik hem te pakken en….. stom……. ik grijp in een dreg…….beginnersfout. De dreg dringt mijn duim in en zo zit ik een kort moment vast aan de vis. Geen fijn gevoel. Roel knipt snel de onderlijn door en zet de snoek terug. Ik kan gelukkig met een tang en veel tandengeknars de dreg uit mijn duim halen. Met een pleister erop en een verse kop koffie kom ik even bij van de schrik. Zo zie je maar; je kan echt geen moment verslappen met al die scherpe punten om je heen. En zijn we nog vergeten een foto te maken ook…..

Het blijft hierna echter wel stil, ook bij Michel en HJ. De snoekbaars ligt kennelijk nog niet ondiep op deze plek. We draaien daarom de pennen binnen en gaan over op het vissen met een grote gesleepte aasvis en een kleinere aasvis op de fireball. Michel en HJ gaan een paar plateaus uitgooien met jerkbaits en ratelpluggen (screaming devils).

Scherp en ondiep vissen

Roel en ik beginnen ondiep en slepen dan naar de onderkant van het eerste talud en dan weer terug naar ondiep. Op deze wijze hopen we te ontdekken waar de vis zich ophoudt. En door een grote en een kleinere aasvis aan te bieden ontdekken we misschien ook aasvoorkeur.

Geconcentreerd een talud van diep naar ondiep afslepen

Een grote aasvis slepen en een kleinere op de fireball

Bij ons gebeurt er echter een paar uur niets en omdat ook in de andere boot maar één klein snoekje de screaming devil greep besluiten we het plan maar eens bij te gaan stellen tijdens de ondertussen traditionele shore-lunch. De zon schijnt volop en in de luwte in het zonnetje kunnen we zowaar voor het eerst dit jaar de pakken opengooien en de petten afdoen, heerlijk! We gebruiken de tijd ook om onze trip naar de USA door te spreken waar we gaan visen op Alligator Gar; die trip in mei komt nu dichtbij genoeg om details door te gaan nemen!

Vanuit de boot dit keer: de traditionele shorelunch in een heerlijk lente-zonnetje!

Na de lunch gaan we door met het slepen van aasvissen. Onze conclusie is toch dat de vis hier in ieder geval nog niet ondiep ligt en dan kun je maar beter meters blijven maken om ze te zoeken. Een tijdlang gebeurt er niets maar vlak voordat we gaan stoppen zie ik alsnog een schim achter mijn fireball aan komen. Met een paar flinke verticale bewegingen weet ik de vis te verleiden en kan ik aanslaan. Na opnieuw een felle dril komt de derde snoek van de dag boven en belandt in het net. En geloof het of niet: ik wil de vis oppakken voor de foto in de kieuwgreep maar met een ferme klap belandt mijn duim in zijn bek en snijdt één van de hoektanden diep in mijn nog niet geblesseerde duim. Hoe is het mogelijk! Al jaren hab ik geen schade gehad en nu heb ik op één dag beide duimen geblesseerd…

Dik en fel snoekje met scherpe tandjes.......

Tijd om te stoppen. Niet geschoten is altijd mis zegt het gezegde en hier hebben we gegokt, maar verloren. De vis wilde niet of zat nog niet ondiep. En dan wordt het zoeken en lukt het vaak niet om lekker in je “ritme” te komen. Toch was het een heerlijke dag ondanks de twee duimpjes, en hebben we ons weer verder voor kunnen bereiden op onze trip naar de Texas Alligator Gar in mei die nu lekker dichtbij begint te komen!

Er zijn niet veel vissers die bereid zijn het achterste van hun tong te laten zien. En al helemaal niet om dat dan ook nog gedetailleerd voor iedereen op te schrijven. Dat vinden we dan kennelijk toch moeilijk of we houden liever de informatie voor onszelf. Lucas van der Geest heeft een aantal jaren geleden in “Meervalkoorts” uit de doeken gedaan hoe je de Europese meerval kan belagen. Dit boek ging overal erg gedetailleerd op in. Maar degene die er voor mij toch bovenuit steekt is Jacques Schouten. In 2000 bracht hij het boek “de Nieuwe Zoetwatergiganten uit”. In dit boek ging hij gedetailleerd in op de beschrijving van het vangen van diverse “supersize” vissoorten over de hele wereld. Dit boek is opgevolgd door een nieuw boek van Jacques: “als het vissen in je bloed zit”. Een pakkender titel is niet mogelijk, zeker wanneer je zelf ook behept bent met het “chronische vangdrang virus” en daarom vond ik het de moeite waard dit boek verder door te nemen.

"Als het vissen in je bloed zit"

Wat opnieuw opvalt is de prettige stijl waarin het boek is geschreven. Het is beschrijvend waardoor je naast het vissen en vangen ook meegenomen wordt in de natuur die Jacques overal ziet en ook in zijn gedachten wordt meegenomen. En die gedachten gaan weer vaak over andere visavonturen. Dit levert als het ware “doorkijkluikjes” op waardoor het een plezier blijft om het boek te  lezen. Tussen de verhalen door maakt Jacques een terugblik naar zijn jeugd via korte maar pakkende verhalen over lokale visbelevenissen.

Mooie fotografie ondersteunt de verhalen

Ook de fotografie is prachtig verzorgd en die gaat veel verder dan alleen “de-man-met-vis” foto’s: het boek is doorspekt van foto’s die ook de omgeving en natuur van iedere plek weergeven.  Wat het daarnaast qua vormgeving helemaal afmaakt zijn de diverse prachtige tekeningen die het boek verrijken. Het colofon geeft aan dat Frans Fentrop hier de “schuldige” achter is.

Mooie tekeningen verrijken het boek

Het vissen, en het vangen
De hoofdstukken over het vissen, en het vangen, zijn eigenlijk het beste te beschrijven als reisverslagen waarin de wijze waarop gevist wordt, en met welke materialen en aas, erin verweven zit. Dit maakt het niet alleen spannend om de verhalen te lezen, maar ook informatief. Want als je met een notitieblok ernaast het verhaal van de vis leest waarop je zelf bijvoorbeeld wilt gaan vissen dan zal je zien dat je aan het einde van het verhaal een prima overzicht hebt van wat je moet doen, waar je moet zijn en wat je nodig hebt. Het enige dat eigenlijk ontbreekt is een inschatting van de kosten. Zelf weet ik dat sommige reizen best kostbaar kunnen zijn (eigen ervaring). Tegelijkertijd weet je dat je zelf ook tevoren goed moet informeren en daar hoort een goede inschatting van de kosten bij. En die kunnen natuurlijk ook weer aan veranderingen onderhevig zijn. Ik heb bijvoorbeeld het verhaal over de Gator gar met veel interesse meerdere keren gelezen. En waarom? Omdat we daar in mei zelf op gaan vissen (meer later op deze website!). En ook de aanvulling met internet adressen was daarom heel waardevol.

In mei dit jaar gaan we deze vis belagen!

Het vissen op de volgende vissoorten wordt beschreven:
- Meerval in Frankrijk
- Gator gar in de USA
- Lau-lau (meervalsoort) in Suriname
- Beluga (steur) in Kazachstan
- Geelvintonijn in Mexico
- Goliath Grouper in Florida, USA
- Citroenhaai vanaf het strand en vanuit de boot in Florida
- Marlijnvissen in Nieuw Zeeland
- Vleet in Schotland
- Amberjack vanaf het strand van La Palma (Canarische eilanden)
- Tijgerhaai en Karambesi in Kenia
- Witte haai en grote roggen in Zuid Afrika

Kortom, een reis over de wereld in zowel zoet- als zoutwater. En daarnaast een hoofdstuk waarin Jacques ons een spiegel voorhoudt: “weet goed wat je zelf wilt en wat reizen betekent”.

Jacques is erin geslaagd een prachtig boek te maken. Het zal u aansporen om zelf op zoek te gaan naar nieuwe belevenissen en het vangen van nieuwe (grote) soorten.

Het boek is verkrijgbaar bij Wout van Leeuwen Hengelsport in Vlaardingen (www.woutvanleeuwen.nl) en ook bestelbaar via Internet op hun webshop. Ieder boek is persoonlijk door Jacques geparafeerd.

Vandaag gaan we slepen met doodaas. Eén hengel met een dobber en snoektakel, de andere hengel met een fireball jig vanuit de hand gevist of kort boven de bodem afgesteld. Aas bestaat uit dode voorns en sardines. Het kanaal kent een vrij kenmerkend symmetrisch verloop: tot 10 meter uit de kant ongeveer 1-1,5 meter diep en daarna 2,5 meter. De plekken die we zoeken liggen aan de kant en daar is het afwijkend qua diepte tot soms bijna 5 meter. We zijn dus continu bezig de dieptes van de aasvissen te verstellen om dicht bij de bodem te blijven.

Na een paar keer over deze plekken heen gevist te hebben krijg ik een aanbeet. De vis neemt veel lijn van de spoel dus ik sla snel aan. Een zwaar gewicht vertelt me dat er iets aan de andere kant van de lijn zit dat het niet eens is met de situatie. Een felle dril volgt en na een tijdje laat zich een 70-er snoek zien. Hij vocht alsof hij op de sportschool heeft gezeten, ik dacht echt dat ‘ie een stuk groter zou zijn! 

Fanatiek snoekje!

De stroming in het kanaal is ondertussen flink toegenomen. Het is duidelijk dat men probeert van het smeltwater af te komen door te spuien. Regelmatig hebben we last van vuil en driftend met de stroom mee komen de dobbers soms de boot inhalen….. Dit wordt iets te gek en daarom gaan we en paar kommetjes proberen waar we naast doodaas ook de kanten uitgooien met jerkbaits. In deze kommetjes ligt nog wel veel ijs en dat levert een leuk plaatje op: schots-vissen.

Schotsvissen!

Toch blijft het ook hier angstvallig stil en omdat het einde van de dag nadert gaan we terug richting trailerhelling waarbij we iedere brug nog even goed afvissen en ook een klein eilandje. Het blijft bij die ene snoek, en de grote zullen we dus weer even op moeten blijven wachten zeker nu de temperaturen de komende week weer lijken te gaan zakken. Straks zijn we allemaal ervaren in het schotsvaren…..

We worden ondertussen ervaren in het schotsvaren....

Nu is dat afbreken van spullen wel op te lossen door alleen met de allerbeste kwaliteit te vissen, maar een aantal minpunten van takels met dreggen eraan bleven maar bestaan. Bij het gebruik van stugge aasvissen (makreel, baars, etc) zag je vaak dat bij de aanslag je de dreggen niet uit de vis sloeg maar juist vast erin. Nu haakte je in dat geval de groene rakkers nog wel eens op de neushaak maar even zo vaak loste je een goed aanvoelende vis doordat de hele handel simpelweg uit de bek schoot bij gebrek aan houvast.

Nu is dat niet zo erg als je 20 aanbeten op een dag krijgt, maar gezien de lokaties waar ik vaak viste in combinatie met het feit dat elke aanbeet in potentie een ‘kneiter’ kon betekenen zorgde dat voor heel wat chagrijnigheid.

Er werd de afgelopen jaren dan ook heel wat afgeëxperimenteerd, grote haken, kleine haken, een rechtgebogen dreghaak in de vis, haken losjes in de vis geprikt, twinex haken, noem het maar op. Toch bleken alle systemen zo hun nadeel te hebben. Tot ik afgelopen jaar met Volkmar Strikkers hierover tijdens het vissen zat te praten. Vrij snel waren we het eens dat een goede takel aan een aantal vereisten diende te voldoen.

• De haak diende makkelijk uit de aasvis los te komen bij de aanslag, teneinde een maximale inhakingskans te geven
• De haak moest daarnaast niet al te gemakkelijk uit de aasvis los kunnen komen tijdens het slepen
• De takel moest bij voorkeur verstelbaar zijn zodat je verschillende formaten aasvis kon ‘takelen’
• De takel moest minder kwetsbaar zijn dan takels waarbij de dreggen ‘vast’ aan de takel waren gemonteerd zodat je niet na 1 aanbeet een compleet opgekrulde en onbruikbare takel zou hebben
• De te gebruiken haken moesten bij voorkeur ‘enkele’ haken zijn vanwege de beter indraaiing van een enkele haak t.o.v. een dreg.

Nu had Volkmar een heel aardige haakmontage gekregen van Luc van Litsenborg die met hetzelfde euvel kampte en besloten werd om daar eens op door te borduren. Het moest toch mogelijk zijn om met alle componenten die we al hadden een optimale onderlijn samen te stellen. Na het nodige heen en weer gemail tussen Volkmar, Luc en ondergetekende en daarnaast de nodige praktijktesten zijn we tot de volgende takel gekomen.

Hieronder stapsgewijs de assemblage van die takel:

De benodigdheden:

1. Een goede kniptang
2. Een ‘vice’ is handig maar hoeft niet
3. Binddraad
4. Secondenlijm of head cement
5. 2 enkele haken in een maat waar je vrolijk van wordt. Ik gebruik 2/0 enkele haken
6. 2 dreggen in maatje 6 waarbij de haakpunten nog enigszins flexibel naar elkaar toe te buigen zijn (kensaki dregjes en eagle claw dregjes zijn heel aardig op dat front)
7. Krimpkous
8. aansteker
9. neushaak
10. fatsoenlijke onderlijn. Zelf gebruik ik drennan ‘green pike wire’
11. sleeves
12. een zeer goede en niet te grote crosslock wartel (65lbs wartels van www.predastore.nl zijn perfect)

Stap 1:

Zet de enkele haak in de vice of gebruik je creativiteit om de haak te fixeren en zet een onderwikkeling op met binddraad. Deze onderwikkeling is bedoel om straks een afgeknipte dreg op te fixeren. Onderwikkel je niet dan gaat de dreg vrijwel altijd draaien op de haaksteel. Als je voldoende ondergewikkeld hebt ruim secondenlijm of headcement gebruiken om de zaak vast te zetten op de haaksteel.

Stap 2:

Knip van de dreggen maatje 6 één van de haakpunten af en knip eventueel ook het oogje eraf of knijp het plat.  Buig daarnaast de 2 overgebleven haakpunten iets naar elkaar toe. Deze worden nl. straks in de vis gedrukt en als ze te ver uit elkaar staan dan is dat lastig.

Stap 3:

Doordat de meest dregstelen driehoekig zijn kun je de afgeknipte dreg meestal prima tegen de ondergewikkelde haaksteel fixeren en vervolgens goed vastzetten met binddraad. Gebruik er veel van, des te vaster komt de voorheen dreg te zitten. Zoals je ziet binden we de haken in tegengestelde richting van de enkele haakpunt.

Stap 4:

Wederom ruim headcement gebruiken of secondenlijm, laten drogen en krimpkous eroverheen.  Is mooier en op deze manier kan je binddraad niet al te makkelijk losgaan.

Stap 5:

Knip van de crosslockwartel de ton af en pak je neushaak en 2 van de zojuist gefabriekte enkele haak ‘stingers’

Stap 6:

Maak nu 2 onderlijntjes van pike wire en zet dit vast aan de enkele haak ‘stingers’ op de voor jouw aasvissen vereiste lengte. In de bovenzijde maken we een lus. De onderkant van de takel stellen we vervolgens samen door eerst een stinger, dan een enkele haak en dan weer een stinger aan de crosslok vast te maken. Uiteraard kun je door meerdere lengtes stingers te maken spelen met de plaatsing van de haken en uiteraard de grootte van je aasvissen.

Stap 7:

Aan de bovenzijde van de takel komt een ruim stuk staaldraad, zelf neem ik altijd 60 centimeter minimaal.

En presto, de takel is gereed. Neushaak lichtjes inprikken, de 2 dregpunten in de aasvis zetten en je zult zien dat bij een ferme aanslag alle haken loskomen en door de bek van snoekmans vliegen. Met uiteraard een maximale inhakingskans tot gevolg.  Uiteraard slaan we ook met deze takel bij de eerste hint van een aanbeet meteen aan, maar dat deden we toch al wel. Deze takel is in onze ogen niet alleen veel effectiever, hij is op termijn ook beter voor de door ons zo geliefde snoek. Slikken of (te) diep haken is bijna onmogelijk op deze manier.

Het zal niet alleen aan de takel gelegen hebben, maar tijden de proefsessies ving ik met deze takel mijn nieuwe PR van 1,32. Hieronder nog een fotootje omdattie zo mooi is :)