Zodoende rij ik vrijdagavond alvast naar HJ, om een dik half uur reistijd uit te sparen de volgende morgen. We drinken een paar biertjes, ouwehoeren wat en gaan dan redelijk bijtijds op één oor. Morgen weer vroeg dag…

De volgende morgen zijn we beide snel paraat. In recordtijd hangt de boot achter de auto en zijn we onderweg. Krap twee uur volgens de Tomtom, gelukkig bestaat er niet zoiets als uitgepraat raken over vissen, boten en meer van dit soort onderwerpen. Al moeten we vijf uur rijden, lang stil is het nooit.

Eenmaal bij de helling blijken we de derde te zijn. Ik mik mijn ‘carbon-bos’ in de boot, 15 kilo shads en ander kunstaas er achteraan en we kunnen traileren. Eenmaal uit de haven begint het net te schemeren. Grotendeels op de GPS blazen we naar de eerste stek. Een haveningang, grenzend aan een fraai talud. Het water blijkt aardig te stromen, een vreemde gewaarwording op zo’n enorme oppervlakte. Doorzicht? Twintig centimeter maximaal. We beginnen vol goede moed te werpen, maar beide met een gevoel van… Tsja, is dit nú de manier?

We gooien de haveningang secuur uit maar besluiten, bij het uitblijven van actie, ons geluk in de haven zelf te beproeven. Hier wordt het water iets helderder, maar ook nu vernemen we werpend geen actie. Even verticalen dan maar? Een ruime week eerder was dat ook de truc in een andere haven. Ik ga voor een roze/oranje Fin S, daar waar HJ een groene Slayer shad probeert. De boot vaart amper achteruit als ik een geniale dreun op de top krijg. Het lichte verticaalstokje buigt heerlijk door en even later mag de eerste snoekbaars van de dag poseren.

De eerste van de dag is een feit

Nog maar een keer over dezelfde plek, HJ ziet meer vissen op de dieptemeter. Nu is hij aan de beurt. Weer een fraaie snoekbaars die de shad volledig opslokt. Het schooltje is nu verdwenen. We zoeken verder, maar niet lang. Ik zie HJ’s verticaalstok een beste klap opvangen, strak langs een meerpaal. Spannende momenten, maar dan is er controle over de vis. Een beste baarsbak komt in het oppervlak. Snel het net eronder!

En er lagen er meer...

HJ in zijn nopjes met een prachtige baarsbak

Dat gaat lekker zo! Zat vis in de haven, zou je denken althans, want zoals zo vaak is het na een paar vissen helemaal over. Communiceren ze dan toch met elkaar onder water? Herkennen andere vissen de bewegingen op afstand? We zullen er wel nooit achterkomen. Feit is dat wij de haven weer achter ons laten. Op naar een mooie ondiepe plaat, waar we weer werpend achter de baarzen aan willen.

Daar waar HJ een flinke shad aan de bijhengel laat zakken, wil ik wat anders proberen. Een meer gerichte poging op snoek welteverstaan. De dobberhengel ligt al klaar en wordt voorzien van een voorn. Anderhalve meter diep, twee meter water onder de boot. Ben benieuwd!

Als we de plaat volgen loopt opeens de bodem wel erg hard op. Een onderwater gelegen strekdam zorgt ervoor dat we wel moeten uitwijken. Dan, net voorbij de strekdam, giert de ratel van mijn dobberhengel het uit! Wat? Nu al? Ik draai me om en zie de dobber weer bovenkomen. Toch de bodem? Dan zeilt de dobber rustig schuin de diepte in, zoals alleen een echt buffeloerus dat voor elkaar krijgt. Hartslag 180, rustig strak draaien en achterover met die hengel . Dit voelt goed!

Een log gewicht komt rustig richting boot en neemt dan een korte run naar dieper water. Beste snoek HJ! Dan komt alles opeens toch wel erg gemakkelijk mee en even later zie ik waarom… Het is geen snoek maar een zestiger snoekbaars die de voorn te grazen genomen heeft en hopeloos aan de takel hangt. Één stinger in de bek en de ander in een borstvin, ja dan willen ze wel in de hengel hangen!

Ondanks de teleurstelling kunnen we er wel om lachen. Eens temeer een bewijs dat je ook voor snoekbaars prima groot aas kunt gebruiken. We vervolgen onze drift en een klein half uur later peert mijn dobber er weer vandoor. Dit keer sla ik de aasvis uit de bek van, waarschijnlijk weer, een snoekbaars.

Alleen op een spiegelglad water...

We laten het werpen even voor gezien en besluiten een stukje te speedverticalen. Dit wordt al snel beantwoord door een immense dreun op de grote Salt Shaker van HJ. Een mooie mannetjessnoekbaars van rond de 60 wordt onthaakt en teruggezet. Het diepteverloop is hier prachtig, de bodem spijkerhard. Bij elke strekdam draaien we de shads even op. We zijn hier voor het eerst en het is lastig inschatten wat voor diepte we tegen gaan komen. Boven op de strekdam gaan de shads weer naar beneden, zodat we wel de afdaling mee kunnen pakken. Het is tijdens zo’n afdaling als ik, terwijl mijn shad zeker een meter boven de bodem hangt, een vage roffel voel. De shad wordt min of meer opgetild en ik besluit hard aan te slaan. Zo… Dit is serieus!

Direct begint te slip lijn af te geven, de verticaalstok kromt vervaarlijk. Is dit echt vis? Vraagt HJ. Ja zeker weten! Duidelijke beet, of misschien iets vals gehaakt? Een lompe lange run volgt. Kan bijna geen snoekbaars zijn… Dan lijkt de vis los te schieten. Nee, ze hangt nog! Euh…. Dit begint wel heel erg op meerval te lijken!

Geen gekke gedachte gezien de enorme waterafvoer op de rivieren. Ondertussen duurt de dril maar voort terwijl HJ de boot bij het talud vandaan houdt. Prachtig dit! Spiegelglad water en een dikke onbekende vis aan de andere kant van de lijn. Alleen niet losschieten graag…

Langzaam win ik lijn. Echt meter voor meter om soms weer een aantal meters in te leveren. Toch gaat het volgens HJ allemaal nog net wat te snel, zal in ieder geval geen hele grote meerval zijn… Dan krijgen we plots een enorm ronde witte buik te zien. Snoekbaars en een moddervette ook! Voordat de vis één keer met haar staart kan slaan ligt ze al in het net. De staartdreg van de Shaker zat onder haar borstvin, vandaar die extreme dril. Wat een topvis! Een heus winterkasteel!

Prachtige wintersnoekbaars

Wat een kalf!

In opperbeste stemming vissen we verder. We vangen nog een paar snoekbaarzen en HJ een baars van bescheiden formaat. Met de teller op 9 vissen besluiten we verder te gaan zoeken. Echt wild is het nog niet en HJ heeft nog voldoende interessante waypoints in zijn GPS.

We varen een klein kwartier. Daar waar we de hele ochtend praktisch alleen op het water lagen, wordt het nu drukker en drukker. Altijd maar de vraag of er dan ook echt goed gevangen wordt? Het blijft een bizar gezicht in ieder geval, al die bootjes op één of twee taluds, met daaromheen honderd vierkante kilometer water ‘visbootloos’.

We komen een paar bekenden tegen en maken even een praatje. 22 Vissen horen we, oké, hier lijkt dus best wat vis te liggen. Toch maar even een driftje maken dan voordat we verder zoeken. We beginnen op stevig tempo en na een visloos kwartier zit ik even te brainstormen. Wat gaat er aan de speld? Troebel water nog steeds, meeste aanbeten op groter aas zo lijkt het. Mijn oog valt op een 15cm Kopyto in knaloranje kleur. Mooie felle staartactie, opvallende kleur, dat kon maar zo interessant zijn nu. Ik hang de shad aan de speld, kieper hem over boord en op het moment dat deze de bodem raakt wordt hij met een enorme kleun gegrepen. Een mooie 60er heeft hem flink te grazen genomen en wordt snel weer teruggezet.

Als ik daarna in no time nog 4 aanbeten krijg, terwijl HJ er voor niets naast zit te vissen, krijg ik te horen dat ik de shad spoedig mag inleveren. Euh, je mag er wel eentje lenen hoor… Ben de beroerdste niet… Als HJ ook een oranje kopyto over boord laat krijgt hij binnen twee minuten ook een belachelijk harde aanbeet. Een stevige 60er heeft de kopyto werkelijk verzwolgen. De sleutel lijkt gevonden voor dit moment!

14 Centimeter kopyto, zonder twijfel!

Fraaie geblokte vis

We krijgen een half uur lang geregeld aanbeten en de teller loopt gestaag op naar twintig vissen. Vrijwel alles op die gekke oranje kopyto. De bijhengel met wat dan ook eraan wordt niet naar omgekeken. Zelfs niet als we ook daar een oranje kopyto aan laten zakken. Merkwaardig!

Lange maar slanke baars

Dan valt plots de beet er helemaal af en is het weer tijd om te zoeken. We pakken twee andere talud mee maar hier ligt gewoon weinig vis op het moment. Terug dan maar en even een andere aanpak. Subtiel met de fireball. HJ gaat voor spiering, ik voor voorn. Al snel pakt HJ een snoekbaars, maar dan valt het weer stil.

We naderen langzaam de schemering en de meeste boten blazen weer richting trailerhelling. Wij niet, want oh zo vaak is dit juist het uurtje dat de dag helemaal goed maakt, of in dit geval ‘af’. Ik weet nog een mooi talud grenzend aan een ondiepe plaat. Daar moeten gewoon baarzen en snoekbaarzen liggen. Normaal een prachtstek om te werpen, maar dat laten we in eerste instantie maar even achterwege. Randje talud backtrollen we met 4” shakers. Al snel een voorzichtige aanbeet. Even denk ik toch nog een dikke baarsbak te gaan vangen vandaag, maar het blijkt de eerste snoek van de dag te zijn. Niet groot, maar wel een prachtig exemplaar!

Ook de kleinere exemplaren zijn het bewonderen waard

We vissen verder als HJ weer een mooie snok krijgt. Een leuke snoekbaars van twee meter water. Kort erna nog één. Dat moet werpend toch ook kunnen dan? We besluiten de boot toch maar even te laten driften. Ik richt me, met een fel gekleurde ratelplug, meer op de grote baars, terwijl HJ doorzet met de shad. Die baars wil ik maar al te graag, want stiekem zijn dat toch dé vissen waarom ik naar dit water kom. Toch is het HJ die al snel drie beten krijgt, waarvan hij er één verzilvert. Wederom een fraaie snoekbaars.

Was onze doelstelling voor dit talud om de 25 vissen vol te maken, dat doel vliegen we nu voorbij. Merkwaardige is dat, backtrollend, de gene aan de buitenkant van de boot beten krijgt, terwijl de gene aan de binnenkant ze niet krijgt. En dit terwijl we toch op ongeveer gelijke waterdiepte vissen, erg merkwaardig! Grootste verschil is echter wel dat de vissen bij HJ allemaal blijven hangen terwijl ik een stuk minder gelukkig ben. Ik los zelfs nog een overduidelijk zware baars en ben daar behoorlijk ziek van. Die had de dag echt helemaal af kunnen maken voor mij!

HJ ving de baarzen wél

Die baars zit er helaas niet in, maar wel weet ik nog een fraaie snoekbaars te vangen die, na de shad eerst te toucheren, hem vervolgens vol naar binnen werkt als ik plots de lijn slap laat vallen. Prachtige aanbeet ! HJ brengt de teller uiteindelijk naar 29 vissen, voordat we in het donker terugkomen bij de helling.

We ruimen de spullen op en zitten een kwartier later op de weg. De lange reis wordt onderbroken door een portie avondeten bij HJ thuis, waarna ik het laatste stuk naar huis rijd. Compleet gesloopt parkeer ik de auto en, onder het motto “die rotzooi komt een andere keer wel”, gaat deze gelijk op slot. Nu is er nog maar één route en dat is die naar bed. Niets lekkerder dan na zo’n lange en vooral succesvolle dag een tiental uren in coma te gaan…

Groet,
Volkmar Strikkers

Een lichte vorm van bezetenheid bracht ons regelmatig meerdere keren per week naar de rivier. Vol gas uit het werk, nog even voor twee uur de boot erin. Bezetenheid is een groot woord, maar wie gaat er twee uur in de auto zitten voor twee uur vissen? Het was de manie die roofbleivissen heet. Eenmaal gegrepen, laat het je niet meer los. Die harde dreun, die onmogelijk harde beuker. Met brandende polsen en armen wordt je er ‘s nachts weer wakker van. Één goede sessie roofbleivissen staat gelijk aan vijf sessies bij de fysiotherapeut… Revalideren en weer creperen, week in week uit. En dat allemaal vanwege die mysterieuze vis. Die vis die komt in maart en verdwijnt in november…

En of we wat beleefden. Topwater spectakel, double hook ups. Vele, nee echt vele uitgebogen dreggen. Zoet of zoutwater varianten, het leek niet uit te maken… Kostte mij helaas ook een kapitale bak van rond de vier a vijfentachtig. Los voor het net. De kroon op het werk… Ik dacht dat ik gek werd, de manie compleet!

Toch ga ik niet lopen klagen. ‘Volgend jaar weer een kans’, hou ik mezelf maar voor. Want wat er allemaal wel gevangen werd overstemd elk gevoel van teleurstelling. We gingen heel specifiek voor groot en dit uitte zich ook in de vangsten. Ik denk dat ik erg voorzichtig ben als ruim 60% van de gevangen vissen de 70cm passeerde. De rest bestond uit hoge zestigers en slechts een handvol kleinere vissen… Gekkenhuis! Dit hele spektakel verslaan zou echt onmogelijk zijn, dus is het in filmvorm gegoten. ASPMANIA, ga er even voor zitten…

 
Klik rechtsonder in het filmpje, op de vier pijltjes, voor full screen view. Net links daarvan kun je op 360p klikken, om de beeldkwaliteit op te schroeven naar 1080p HD, mocht dit niet automatisch gaan.

Groet,
Volkmar Strikkers

En knokken deden André en ik ruim een jaar geleden. Onze vorige trip speelde zich af in een witte wereld, ruim 20 centimeter wit zelfs. André ving toen een schitterende megabaars en ook ik pakte een aantal forse exemplaren. Het hele verslag is hier te lezen.

Nu zijn we een stuk later in hetseizoen. De temperaturen zijn een week lang hoog en er is volop zon. De vis zal nu samenscholen rond de paaiplaatsen. Snoeken zijn waarschijnlijk al klaar, baarzen staan op knappen. Nu is dé tijd daar voor een echt megamonster. Lengte en maximaal breed vinden elkaar nu. De mannen van baarsvissen.nl en voormalig poldersnoeken.nl zijn ook van de partij. In eerste instantie zouden we bij hen aansluiten, maar eenmaal op het water besluiten André en ik toch onze eigen weg te kiezen. Met 8 man naast elkaar liggen gooien op één van de grootste wateren van Nederland is toch ietwat onzinnig. Lekker gebruik maken van de ruimte!

André start het weekend spectaculair. Nog voordat ik één worp gedaan heb staat hij al vis te drillen. Baars en een beste ook! De vis is niet dik, waarschijnlijk een mannetje, maar wel 45cm lang! Nog geen kwartier later is het raak op zijn bijhengel. Fraaie 80er snoek, dat gaat lekker zo!

Snelle start voor André

Al snel volgt een fraaie snoek

In de verte zien we de andere bellyboaters hier en daar een mooie vis vangen. Wij gaan de andere kant uit en werpen een grote ondiepe plaat uit. Al snel haakt André een zware vis, die helaas weet te ontkomen. Daarna wordt het toch wel stil. Heel erg stil…

We hadden op google earth gezien dat er verderop een mooie inham zou zijn. We peddelen een klein uur door terwijl we de kanten uitgooien, om dan tot de conclusie te komen dat verderop in bellyboattaal mijlenver betekend. Dat gaat hem niet worden zo!

We kammen nog even een haventje uit en besluiten dan te verkassen. Er zijn nog twee andere stekken die we graag willen proberen. Hier hebben we in het verleden altijd mooie vissen gevangen. Terwijl de wind aantrekt en het heel vies begint te miezeren pompen we even later de bellyboats weer op. Bah, wat een goor weer! De wind staat parallel aan de oever en we moeten er tegenin peddelen. Op zich gunstig want zo kun je zelf het tempo bepalen. Onderwater blijft het stil. Als ik later op dieper water aan het verticalen ben met een Rangevib krijg ik plots een mooie snok, vis!

De vis vecht even als een baars maar maakt dan rare uithalen. Ik heb werkelijk geen idee meer waar ik het mee aan de stok heb. Vol verbazing komt er iets zilverkleurigs boven. Baksteenvoorn! Nu ving ik deze vissen in het verleden heel veel op de IJssel met kleine streamers, ook op het IJsselmeer waren 40+ers geen uitzondering met de broodvlok. Helaas is het alweer een dikke 10 jaar geleden dat ik de laatste zag. Beroepsvisserij die elke winter alle standplaatsen leeg trekt, aalscholvers  die ware slachtpartijen aanrichten onder de ‘bijna-bakstenen’ hebben er voor gezorgt dat de aantallen sterk gedecimeerd zijn. Het is zonde want het zijn prachtige sterke sportvissen, zeker op de vlieg!

Maargoed, nu mocht ik er dus weer eens één vast houden, 40cm exact geeft de meetplank aan. Het geeft even moed, liggen ze dan toch dieper? Ze…? Blankvoorns? Dit zegt ook eigenlijk helemaal niets.. Wat we ook doen die dag, verder dan twee gemiste beten komen we niet. Het guur en koud en we besluiten om een uur of half zes te stoppen. Lang twijfelen we om in de schemer nog een goede snoekbaarsstek af te vissen, maar we zien hier toch van af. We kunnen ze domweg niet raken vandaag en mijn aanbod om bij ‘de Beer’ te gaan eten is te goed om af te slaan. We maken hier een halve kinderboerderij buit en krijgen er wat patat bij, altijd goed!

Baksteenvoorn

De volgende ochtend gaat weer om 4:45 de wekker. Ik sjok naar beneden en zie dat het nog donker is. Huh, André nog niet wakker? Dan begint er iets te dagen… Het is wel heel erg donker… Een blik op de klok zegt genoeg… Knap staaltje moderne techniek, mijn telefoon is vanzelf een uur vooruit gegaan. Daar sta je dan om 3:45 helemaal klaar voor de strijd… Ik plof nog even terug in bed maar echt een lekkere start wordt het niet meer vandaag…

Als we rond een uur of 7… euh 6…? nou ja vroeg genoeg de dijk over lopen zien we dat het nog steeds fors waait. Gelukkig staat de wind wel schuin op de kant en dus kunnen we er rustig tegenin peddelen terwijl we richting oever gooien. Komt de wind van de kant af dan is werpen behoorlijk lastig, omdat je bellyboat constant naar open water geblazen wordt. Soms kan het niet anders, maar let daar dus wel even op bij het zoeken naar stekken voor de visdag.

Snel gaan de bellyboats er in beginnen we te gooien. Vandaag heb ik gelukkig wel mijn winterjas mee en dat scheelt al een hoop. Na een kwartiertje wakker worden zit ik helemaal in de visserij en hupt mijn shad worp op worp prachtig het talud af.  Toch blijft het lang stil. Ik was er al een beetje bang voor, al die dagen zon en dan plots bewolking en koude wind, dat kan nooit goed zijn! Toch zagen we ’s ochtends al op windguru.com dat de bewolking vanaf een uur of tien weg zal trekken en wind bovendien gaat liggen. Even volhouden dus…!

Dan plots wordt mijn shad onder de top weg gesnoept. Boven vijf meter water en weinig subtiel ook. Zo snel als het ging kon ik niet thuisbrengen wat het nou was, maar een baars is het zeker niet… Verbaast sta ik even later te kijken als ook mijn  tweede vis van het weekend een witvis op rooftocht is. Maffe brasem…

Gaat lekker zo...

We vissen verder en dan begint inderdaad de zon door te komen. De gevoelstemperatuur stijgt gestaag en zo ook het vertrouwen. André wisselt van kunstaas en doet daarmee de gouden greep, zo zou later blijken, letterlijk en figuurlijk. Een goudkleurige Aruku shad. Binnen vijf worpen krijgt hij een mooie knal boven een meter of 4-5 water. De vis gaat er een paar keer stevig vandoor voordat ze boven komt. Puntgave snoekbaars! Drie vissen drie soorten rovers heeft hij nu, dat is bij mij wel even anders…

André heeft zijn roverstrio compleet

Ik sta ondertussen al aardig op knappen en besluit naar de kant te peddelen. Een lang ondiep plateau moet overgestoken worden en ik draai mijn bijhengel een eind binnen. 1,5 meter water onder de bellyboat en werpend vervolg ik mijn weg richting de oever. SNOK! De top van mijn drie meter special shad moet zo’n beetje de bodem wel geraakt hebben, wat een klap! Ik grijp de hengel uit de steun en trek gelijk een mooie snoekbaars in het oppervlak. Oké, het is nog steeds geen baars, maar in ieder geval een rover! We gooien verder en vrijwel direct is het nog twee keer raak voor André. De eerste vis is nou precies de vis waar we voor zijn gekomen. Een moddervette megabaars van 46cm doorbreekt het oppervlak na een knap potje mokken. Ze zijn zo geweldig sterk hier! Kort erna volgt er nog een baars van bescheiden formaat. Allemaal leuk en aardig, maar ik MOET nu toch wel naar de kant!

Spectaculaire aanbeet

En weer netjes terug

Ook zij staat op knappen

Ik lig inmiddels weer een kwartiertje naast André als hij zijn volgende aanbeet weer te verzilveren. Weer op die Aruku! Begint nu toch wel vervelend te worden want werpend met shads is er domweg geen schub te vangen lijkt het wel! Duidelijk is ook weer dat het een forse baars betreft, al blijft ze uiteindelijk toch wel heel lang diep. Snoek dan? Onze monden vallen open als er een gigantische lap van een baars boven komt. Die is zeker 50+, roep ik direct. Wat een kanon!

Wat een lap!

André onthaakt de vis en dan gaat ze gelijk even op de plank. 52cm, niet te geloven, wat een monsterlijke vis! We zijn inmiddels al een heel eind naar de oever geblazen en besluiten even uit te stappen voor de foto’s. Dat gaat toch makkelijker dan vanuit zo’n wiebelende bellyboat en een vis als deze vang je niet zomaar nog eens.

Monsterbaars

Nog één keer genieten

Als we verder vissen komt de niet te vermijden vraag… André, heb je nog zo’n Aruku bij je….? Na wat gerammel in de bak komt er een zilveren bill lewis boven. Ook een ratelaar, dus zal vast werken. Ik smijt hem richting het ondiepe, laat hem even afzinken, rrrrr rrrrr pok! Direct hangen! Weer zo’n ‘typischs vismomentje’. Het wordt echter nog komischer als er, na wat baarsachtig kopschudden, een 70er snoek in het oppervlak verschijnt. Meen je dit nou? 4 soorten en nog steeds geen baars, op hét baarswater van Nederland? Tjongejonge…

Allemaal leuk en aardig... IK WIL BAARS!

We gooien verder, ik voorop met de Bill Lewis, André achter met de Aruku. Ik krijg domweg geen beet meer op die Blinkie Bill en dan is het André die weer de haak zet op een knappe baars. Man man! Dit begint toch wel knap zuur te worden zo langzamerhand! Natuurlijk geniet je mee met de vissen van je maat, maar je gaat je na ruim 12 uur vissen toch wel afvragen waarom het jou niet lukt, terwijl je maat met 40er nummer vier op de foto gaat. Het is het tweede mannetje van dit weekend en met 43cm komt ze weinig imposant over na die belachelijk grote vis van net.

Een van de weinige mannetjes op deze stek.

Gelukkig stelt André het zelf al voor. Zullen we anders even ruilen? Euh jahaaaa! Het bestaat bijna niet, maar het lijkt er toch op dat de Aruku nog weer een streepje voor heeft op de Bill Lewis vandaag. En nu mag hij bij mij aan de speld, eindelijk! Al snel is het André die een mooie beet krijgt, op de Bill Lewis, in tweede positie. Nee toch… Dit ga je toch niet menen! De grijs op André zijn gezicht spreekt boekdelen. ‘Zie je nou wel’. Nee nee, zie je nou niet! Tot grote hilariteit is het weer een snoek die de Bill Lewis te grazen neemt, en niet een baars. We onthaken de vis snel en vissen weer verder.

Even valt de spanning van de lijn. Ik sla rap aan en voel tot mijn vreugde forse massa. Op de Aruku, zou het dan?! De vis is wel erg zwaar en ik begin er toch een beetje twijfels bij te krijgen. Maar als het een baars is, dan… Allemachtig…! We zijn beide sprakeloos als er weer een gigantische baars in het oppervlak komt. Die is nog groter, dat bestaat bijna niet…! Roepen we praktisch in koor. Ik pak de vis onder de buik en til haar direct op de plank. Gaat mijn PR van afgelopen december er nu alweer aan? Huh, nee? Tot onze verbazing is de vis toch echt niet langer dan 50cm. Nou ja wat heet, een heus specimen exemplaar! De vis is gewoon nog forser gebouwd dan de vis van André en toont daarmee werkelijk enorm. Wat een topvis!

Niet normaal!

Wat een plaatje!

Ik maak een klein vreugdedansje (soort van waterballet maar dan anders…) en vis dan verder. De ban is gebroken, eindelijk! Soort nummer vijf is eindelijk een baars, en die was het wachten meer dan waard!

Ik mag lekker doorspelen met de Aruku en vang een half uur later nog een leuke snoek, waarmee ook die ban gebroken is. De wind gaat inmiddels liggen en het is nu echt genieten op het water. We peddelen een haventje in waar André tweemaal succes heeft op een klein oranje relax shadje, gevist aan de bijhengel. Op nog geen twee meter water vangt hij kort achter elkaar twee leuke snoekbaarzen van 65 en 60. Spijkerharde aanbeten, altijd mooi!

Prachtige visserij in het heldere water

Eindelijk weer vis op de shad

Zou klein en fel gekleurd dan het verschil maken?

Het is dan een uur of vier en we moeten nog een flink eind terugpeddelen. Terwijl de Lunds en Alumacrafts ons vol gas voorbij blazen naar de verschillende trailerhellingen, gaan wij terug een bladstille plas op, op zoek naar een avondoffensief. Als we beginnen roep ik naar André : “Nog één baars en dan krijg jij je Aruku weer terug”. “Is goed”. “Moet ie wel 50+ zijn hoor!” “Daahaaagggg!”

We zijn al een dik uur aan het gooien als we bij het stuk aankomen waar nog niet gerammeld is vandaag. Geen enkele vorm van actie tot dan toe, hebben we onze portie gehad? Alles netjes schoon gevist? De theorie lijkt te kloppen, want al gauw gaat er een zware baars aan de Aruku hangen. Helaas schiet de vis los, net voordat ik haar kan zien. ‘Ja ik denk ik schud der ff los, was geen 50er’, grap ik naar André. Vijf minuten later weer een mooie knal… Mis! Ik zie André al kijken. Ojee, hij wil zijn Aruku terug… Ik geef mijn flippers nog even flink de sporen (lang leve de duikflippers!) en gooi stug door. BOEM! Massa! Bonken! Baars! De vis gaat vol in de hengel hangen en neemt twee keer kort lijn. Ja, ook vis! Roept André dan. En verrek het is een baars op de Bill Lewis! Terwijl zijn vis naar het oppervlak komt gaat de mijne er nog een keer vandoor. ‘Weer een bak’, hoor ik André zeggen. Ik ben echter volledig gefocust op mijn vis, want dit lijkt toch wel weer heel erg groot te zijn. En ja hoor! Niet te geloven! Nog zo’n monsterlijke vis! De plank zegt het, ook mijn tweede baars van vandaag is 50cm… We zijn er even stil van. Schieten snel wat platen van mijn vis en gaan dan voor de dubbelplaat. 47 en 50, dat is toch wel decadent! Helaas is mijn baars er niet van gediend om met een niet-vijftiger op de foto te gaan en verlaat ze vroegtijdig het toneel. Dan mag de 47er dus alleen op de foto, en wat een pens zit er weer onder!

Ook mijn tweede baars van vandaag is een heuse vijftiger!

Ook dit exemplaar mag er wezen!

Nu hoef je de Aruku niet terug zeker? Ik kijk het nog even aan zo, is het antwoord. En gelijk heeft hij, want al snel staat hij zijn volgende kneiterbaars te drillen. We kunnen er alleen nog maar om lachen. Grijnzend vissen we verder na de release van deze 46er.

Opeens is het 'bal'

En wat een belachelijk dikke vis weer!

Dan ben ik weer aan de beurt. Lompe snok, zware dril en ja hoor… Dit gaat weer richting 50cm! Het lijkt allemaal te kunnen opeens. Met 48cm is het mijn 5^e baars tussen december en nu, waarvan er 4 boven mijn oude PR zijn!

De laatste van het seizoen, wat een afsluiter!

Toch hebben we ze nu toch echt allemaal gehad lijkt het. Deze dames lagen kort bij elkaar, maar tijdens de 1,5 uur die we nog doorvissen krijgen we geen enkele beet meer. Het kan ons echt niet meer deren. De plas is inmiddels zo glad als een spiegel en de temperatuur is heerlijk. Eenmaal bij de auto ruimen we de spullen op en beginnen we aan de terugreis. Thuis plof ik na een vlotte douche uitgeteld in bed neer. Terwijl de baarzen nog even doorstampen onder mijn hengeltop, breekt een nieuwe week aan…

Tot volgend seizoen...

Het seizoen zit er weer op en ze mocht er weer zijn zeg! Vooral het voorjaar was werkelijk alles of niets, met een viertal absolute topsessies maar ook minstens een viervoud aan blank/slechte sessies. Het hoort erbij als je voor groot gaat op moeilijk en uitgestrekt water. Voor mij dé visserij echter en als er dan af en toe zo’n dag bij zit dat alles klopt, ja dan kun je daar weer lang op teren.

Groet,
Volkmar Strikkers en André de Wit

Vijf vissessies en zevenhonderd kilometer verder staat de teller op één halve aanbeet, niet meer dan een schampschot van een ondiep liggende snoekbaars. Ik kan het bijna niet geloven. Oké, de watertemperatuur is veel te wisselend, de ene week een dikke graad warmer om de volgende week weer één a twee graden af te koelen, dat helpt niet bepaald.

Er dient zich een nieuw weekend aan. Twee dagen volop zon, geen wind en ‘hoge’ temperaturen. Als later in de week blijkt dat het van vrijdag op zaterdag ook niet zal vriezen groeit mijn vertrouwen. Vorige week al zag ik dat de rivier er mooi helder bij ligt en dus wil ik het hier eens gaan proberen. Normaal erg bruin in maart en dus voor snoek niet de moeite, maar nu kon dat wel eens anders zijn. Kon, want of de snoek überhaupt in deze periode op de rivier zelf ligt (paait) weet ik niet.  Gelukkig is er ook nog de snoekbaars en ik heb ook voor deze vissoort wat potentiële paaistekken op het oog. Vertikaal stok mee, shad stok mee en een jerkbaithengel. Gewoon proberen dus!

Als ik ’s ochtends naar buiten kijk is de wereld grijs… Heel grijs! Absoluut kansloos want dat betekend dat het ook waterkoud zal zijn. Ik besluit het er niet eens op te wagen nu en bekijk de weersvoorspellingen. In de loop van de dag zal het gaan opklaren. Alles gaat nu op zijn gemakje en pas om 13:30 rolt de boot van de trailer. Het is dan zonnig en mijn warmtepak kan zelfs in de auto blijven. Een heerlijk moment!

Ik stuur de boot naar de eerste serie kribben die ik op het oog heb, alwaar ik een 2 oz. Eigenbouw grinder aan de onderlijn hang. Waar ik ’s zomers een 1 oz. prima over de planten kan vissen, gebruik ik nu liever een exemplaar dat net even wat dieper loopt. Toch is een grinder ook zonder planten wel ideaal, omdat ik vanwege de lage waterstand wat vaker bodem zal raken. Kunstaas met dreggen onder de buik leveren dan veel hangers op.

Ik heb geen concrete verwachtingen en besluit vooral te gaan genieten. Dat lukt heel aardig met het heerlijke weer en de natuur die weer op bloeit. Ik heb een viertal kribvakken gedaan en net als ik mijn elektromotor pak om te manoeuvreren, en de spinnerbait dus even stilvalt, komt vanuit het niets de aanbeet. Koelbloedig, vastberaden. Ik sla had aan maar hoewel er nog geen meter water staat zie ik de vis niet. Dat belooft wat!

Nu staat er in dit kribvak één houten paal, waarschijnlijk een fuikenstok van 100 jaar geleden of zo. Toen bestonden snoeken ook al en deze vis heeft de coördinaten zuiver in haar genen. Zonder maar één keer kop te schudden stevent ze er op af. Ik moet vol in de hengel hangen, mijn duim op de spoel houden en geef vol gas achteruit, op naar open water. De vis keert om en kiest ook voor diep, gelukkig!

Er volgt een run stroomopwaarts en dan valt opeens alle spanning weg. Nog voor ik besef wat er gebeurt hangt de vis weer vol in de lijn en volgt er een lange run stroomafwaarts. Nou heb ik wel eens gehoord over meervallen die dit trucje toepassen en als de vis het vervolgens nog eens doet begin ik te twijfelen. Het zal toch niet? De vis gaat nu recht onder de boot hangen, met moeite pomp ik haar naar het oppervlak. Het eerste aanzicht is geweldig, toch een snoek en wat een buffel! Voor het eerst sinds tijden sta ik weer eens met knikkende knietjes in de boot. Ik begin serieus aan mijn eerste kunstaas 120er te denken als de vis er weer vol gas vandoor gaat. Slechts het spinnerblad zag ik bij de scharnier naar buiten komen en dus besluit ik de vis voor de zekerheid te scheppen. Alleen op het water een grote trailerhaak in je hand, dat gaat niet goed komen… Als ze een minuut later schijnbaar uitgeteld naar de boot ligt schep ik haar en leg ik haar snel op de onthaakmat. De meetplank komt er bij en ik leg de vis er op. Haar omvang heeft me haar lengte flink doen overschatten. 113, nog steeds een kapitaal formaat natuurlijk, maar ze voelt als een 120er, zonder meer! Ik weeg de vis snel en kom tot 35 pond, wat een super vis!

Eindelijk is het dan raak

Droomvis!

Na een paar platen stuur ik de boot een kribvak in om de vis in rustig water terug te kunnen zetten. Eenmaal in het water komt ze snel op krachten, waarna ze resoluut de diepte op zoekt. Tussen alle vogelgeluiden door klinkt gejuich, man man wat een vangst! Hier had ik nog wel  5 dagen voor willen blanken!

Even bijkomen...

Daar gaat ze weer

Ik ga er even bij zitten. Tuf rustig terug richting de stek terwijl ik de foto’s bekijk. Niet super met dat hele felle licht maar het is niet anders. Meer dan drie fotopogingen doe ik nooit.  Natuurlijk wil je van een dergelijke vis de mooiste platen van de wereld, maar alleen in de boot moet je genoegen nemen met minder. Reden te meer om nog eens zo’n vis te vangen, in het bijzijn van een vismaat :)

Ik trol een keertje kort langs de oever en werp de kribben nog eens af, er volgt geen reactie meer. Voorlopig houd ik het op een lucky shot gemixt met een dosis doorzettingsvermogen. Ik vaar naar een ondiepe plaat, waar ’s zomers nog wel eens mooie snoekbaarzen te vangen zijn. Ik zet een SD overboord en trol strak langs de kant. Binnen 20 meter zit ik muurvast, gezien de plek belooft dat niet veel goeds. Bodemmatten afgewisseld met stenen zorgen voor een kansarme situatie. Met de kunstaasredder probeer ik de SD te redden, maar dat had ik beter niet kunnen doen. Einde verhaal maagdelijke kunstaasredder, eindeverhaal maagdelijke SD…

Genieten

Dan maar werpend aan de gang, een 12cm salty shaker op een tien grams kop zou prima van het talud te vissen moeten zijn. Niets is minder waar, mijn shad haalt de bodem niet eens! Het ligt werkelijk stamp en stampvol met witvis, tussen de 0,5 en 1,5 meter diep. Wanneer ik mijn shad op tik voel ik hem van vis naar vis het talud afgevoerd worden, echt belachelijk! Maar dan zal er toch wel iets met tanden in de buurt zijn? Het lijkt niet zo te zijn. Ik zet een uurtje door maar besluit dan toch weer op snoek te gaan gooien. Kijken of het echt zo’n lucky shot was…

Na een eindje gevaren te hebben gaat de spinnerbait weer aan de speld. ’s Zomers staat hier heel veel fonteinkruid, zelfs tot een meter of 4-5 diep. Hier zal vast nog één en ander van achterblijven gedurende  de winter, wat de stek extra interessant maakt natuurlijk. Ik begin te gooien maar zit al snel muurvast met mijn eigenbouw grinder. Het water staat laag en de stroming is anders dan normaal, deze combinatie zorgt vaak voor nare verassingen. Met mijn kunstaasredder een kilometer verderop maak ik geen schijn van kans. Ik zie de spinnerbait hangen maar kan er net niet bij met mijn arm. Kanloos!

Dat is toch wel balen, zojuist vang ik een weergaloze snoek op dat aasje en nu al is hij verloren. Slechts twee vissen op zijn teller, zonde…

Ik knoop weer een nieuwe titanium onderlijn aan  en bevestig dan maar een 1oz. spinnerbait van de hand van Jan Willem aan de speld. Absoluut geen straf want dit zijn bewezen vangers. Ik gooi de spinnerbait naar een klein stukje riet, geef drie slagen en laat hem even stilvallen. Wat volgt is een fenomenaal harde aanbeet. Beloning, yes!

Het is een mooie 80er die stevig verzet bied. Ze blijven verbazen die riviersnoeken. Voor mij kan het niet mooier. Ik schiet snel een paar platen en zet de vis terug. Het kan dus echt, in maart op de rivier!

De bevestiging

Ik vaar terug naar het kleine stukje riet om mijn drift te vervolgen. Ik gooi mijn spinnerbait op dezelfde vierkante meter als die worp ervoor, draai drie slagen, las een pauze in en BOF! Gelijk draait er een moddervette snoek door het oppervlak, om vervolgens vol gas de hoofdstroom op te zoeken. De stemming is weer helemaal top en ik sta optimaal te genieten terwijl de vis een paar zware runs neemt. Niet zo kolosaal als die eerste snoek, maar wat een plaatje is ook dit weer. Breed, gespierd, baggervet en puntje gaaf! Eenmaal aan boord meet en weeg ik ook deze vis snel. 103 bij 26 pond, alweer een topper vandaag!

Het kan niet op vandaag!

Ik zet de vis terug en vaar opnieuw naar het kleine rietkraagje, er komt geen nummer drie. Logisch ook, ik wordt al overmatig verwend vandaag. Heerlijk voorjaarsweer en dikke snoeken op mijn favoriete watertype, wat wil je nou nog meer?

Vier kribvakken verder denk ik een snoek te voelen, geel geniepig leek mijn spinnerbait even weggeduwd te worden. Ik versnel de spinnerbait en laat hem bij de boot omhoog komen. Ja hoor, zie je wel! Een dikke 90er komt mee omhoog en heeft de twister van de spinnerbait gewoon op haar onderkaak liggen! Met haar bek iets open blijft ze achter de spinnerbait aanzwemmen, ook twee ‘figure eights’ doet ze mee. Dan gaat ze er rustig weer vandoor. Ik gooi me een slag in de rondte maar zie haar niet meer. Ach, ook dit is spektakel!

Het begint merkbaar af te koelen. Ik maak de drift af en besluit terug te varen richting trailerhelling. Het was weer genieten. Relaxt ruim ik de boot op en tuur nog even over het water. Lekker wegdromen, top!

Groet,
Volkmar Strikkers

Zaterdagmiddag sla ik nog even wat shads en zware loodkoppen in bij de hengelsportzaak waarna ik thuis de spullen klaarmaak. Een grote reistas voor visspul, warmtepak en warmtelaarzen. Hengelkoker erbij, rugtas met kleding… Pfff dat wordt weer wat in de trein!

Rond de klok van negenen stap ik weer uit de trein. Roel staat al te wachten en nadat we elkaar de handen schudden laden we de spullen in zijn auto. Een korte rit later ploffen we neer op de bank, ik maak kennis met de rest van het gezin en we drinken een paar biertjes. Redelijk bijtijds zoeken we de bedden op, morgen weer vroeg dag.

Net als dinsdag hebben we een forse rit voor de boeg. Halverwege zullen we Michel en John tegenkomen, om vervolgens achter elkaar verder te rijden. Door een kronkel in de hersens blijken we echter beide op een andere carpoolplaats te staan, op een geheel andere snelweg en tevens een totaal andere route… Geen punt, dan zien we elkaar bij de helling.

Het is nog donker als we arriveren. John en Michel zullen een klein kwartier later aankomen en dus besluiten we alvast alles klaar te maken. Ik moet mijn hengels toch nog optuigen, dus dat scheelt alweer een zenuwachtige start, knopend op het water…

Eenmaal te water stuiten we op een probleem. De, amper een jaar oude, Honda van Roel start niet. Het lijkt er op dat de brandstof niet wil ontbranden, dan wel niet in de verbrandingskamer terechtkomt. Nu heeft Michel tegenwoordig genoeg vermogen achter zijn boot hangen om een mammoettanker op sleeptouw te nemen, maar echt ideaal zal dit niet zijn een hele dag lang. We zijn dan ook blij dat de motor, wanneer we hem op half gas proberen, toch start en varen rap naar de eerste stek.

Ik stel voor om eerst te gaan speedverticalen. Dit was dinsdag de meest succesvolle methode en bovendien kun je snel veel water afdekken op deze mannier. Eerste drift op 7,5 meter en dan steeds een halve meter ondieper, zo stel ik voor. Roel stuurt de boot het talud op en zonder erover na te hoeven denken hang ik een forse witte shad aan de onderlijn. Als Michel en John even later gearriveerd zijn krijg ik al snel een vlammende aanbeet en mag ik de eerste snoekbaars van de dag noteren. Ze liggen er nog!

De eerste is snel gevonden!

We vissen verder en het duurt niet lang of ook nummer twee, een vis van achter in de zestig, komt even het daglicht aanschouwen. Ik geef de kleur en type shad door aan de rest en we vissen verder. Opvallend is dat Roel dezelfde shad gebruikt, maar deze, iets grijzig en met een zwarte rug, wordt totaal genegeerd. Dit terwijl ik nog twee fikse aanbeten weet te missen. Ook Michel lost een vis op de fireball en even lijkt het er op dat het weer net zo´n feest gaat worden als de vorige keer.

Knappe vis!

Dan komt plots de mist opzetten en stoppen de beten per direct. Daar waar we dinsdag juist volop vis vingen in de mist is het nu compleet over. Of zou er veel gevist zijn de afgelopen dagen? We proberen een en ander, langzaam en snel, fireball, sleepje en shads, maar weten geen enkele aanbeet meer uit te lokken. Omdat we er van overtuigt zijn dat de vis er wel ligt tover ik mijn rangevib verticaalplug weer tevoorschijn. Deze leverde dinsdag op dode momenten ook een aantal aanbeten op, zo vertel ik tegen Roel. En dat het niet de eerste keer was dat deze plug juist scoorde wanneer shads hem lieten afweten, vertel ik er direct achteraan. Mijn vertrouwen wordt reeds binnen enkele minuten beloond, want als ik de plug na een ferme haal weer laat afzinken wordt deze met een enorme beuk onderschept, wat een knal!

Daar waar Hendrik Jan en ik dinsdag regelmatig aan een grote baars dachten, terwijl het een snoekbaars betrof, zo wordt ik nu juist voor de gek gehouden door wat aanvankelijk een mooie snoekbaars lijkt. Rustig en met flinke druk op de lijn dril ik de vis vijf meter omhoog, om dan zowat achterover de boot uit te rollen, wat een monster… baars!

Ik schreeuw bijna naar Roel dat hij het net klaar moet pakken, dit is een vijftiger en zo niet dan eet ik mijn pet op (dat kun je rustig denken als je die toch vergeten bent…) de vis spurt een paar meter terug de diepte in om woest bonkend weer naar het oppervlak gedirigeerd te worden, dan gaat in één haal het net eronder en mag ik mijn trofee aanschouwen. Niet normaal wat een bak! Snel op de plank ermee.

Mijn vermoedens bleken meer dan juist. Met 51cm een echte specimenbaars, vier centimeter boven mijn oude PR. Wat een waanzinnig mooie vis, snel op de foto ermee.

Megabaars!

Wat een monsterlijk mooie vis!

Ik stuur een smsje naar John en vraag direct of zij nog wat beleefd hebben. Het antwoord is negatief en we besluiten rustig in hun richting terug te vissen, om daarna wellicht een andere stek te bezoeken. Ik mis nog een beet op de verticaalplug maar dan lijkt ook deze plug niet langer in smaak te vallen bij de rovers.

Als we een ondiep bultje meepakken vouwt mijn bijhengel mooi dubbel. Eerst slaan dan denken en tot mijn genoegen begint een mooi gewicht te bonken aan de andere kant van de lijn. Een kleine voorn op de fireball bleek genoeg om deze fraaie 70er snoekbaars over de streep te trekken, waarmee de dag voor mij toch al weer knap succesvol begint te worden.

Als we een tijdje met John en Michel opvissen zakt plots de steunhengel van Roel mooi door, de baitrunner geeft lijn af en snel wordt de haak gezet. Direct wordt duidelijk dat een grote snoek het op een sleepje aangeboden voorntje wel zag zitten, want een lange, niet te stoppen run is het eerste wapenfeit van deze vis. Een minuut lang lijkt het er op dat Roel beloond gaat worden met een flinke snoek, maar dan valt plots de spanning weg. De snoek is door de 40 ponds fluor carbon gegaan en zwaar balend blijft Roel achter… Voor mij de reden om nooit zonder onderlijn te vissen, ook al zou dat misschien een paar vissen schelen.

We besluiten nog een keer te speedverticalen en dan een andere stek op te zoeken. Redelijk vlot wordt mijn witte Mitchell Pulse shad onderschept maar helaas lost de vis direct. Als dan ook nog blijkt dat de vis de staart van mijn shad eraf gesnoept hebt baal ik even, hier had ik er natuurlijk maar één van bij me vandaag… dom…

Uren van stilte breken aan. We verkassen twee maal, varen flinke afstanden en proberen een aantal verschillende stekken op verschillende dieptes. Eenmaal wordt er een voorntje van mijn fireball gesnoept, verder blijft het vooral erg stil. Bij John en Michel is het niet anders, zij hebben nog steeds geen enkele vis in de boot gehad zelfs. Het is taai vandaag, al valt dat voor mij reuze mee…

We besluiten een heel eind te gaan varen, naar een totaal andere stek die Roel in het verleden een paar hele mooie dagen heeft opgeleverd. De wind snijdt in onze gezichten, we moeten het er voor over hebben. Ik droom nog even weg naar die monsterbaars eerder op de ochtend… Whop, daar gaat mijn per overboord… We vissen hem op maar het beloofd een frisse middag te worden…

 Op de nieuwe stek besluiten we eerst maar weer wat te speedverticalen, we zijn nog geen vijf minuten onderweg als mijn salt shaker met een mooie tik onderschept wordt, heftig stompen duidt op een leuke baars. Midden dertig en puntgaaf. Snel onthaken en weer terug.

We hopen de vis gevonden te hebben maar niets lijkt minder waar. We vissen een groot gebied uit maar kunnen geen aanbeten noteren. Ook het uitwerpen van de oevers levert niets op. Als we weer terug verticalen richting het eerste talud en Roel zijn ‘hoos’blik leeg kiepert, nadat hij zijn ‘bijhengel’ even ter handen genomen heeft zie ik dat zijn hengel staat te bonken in de steun. Het levert een vrij hilarische reactie op en bovendien is de vis gevlogen voordat hij zijn ‘bijhengel’ op kan bergen en zijn verticaalstok kan pakken…

Michel en John komen ook weer aangevaren, zij pakken het talud rond de 11-12 meter, daar waar wij rond de 9 meter blijven hangen. Al vrij snel zie ik Michel een snoekbaars drillen en landen, eindelijk hebben ook zij vis in de boot. Even later krijg ik een vlammende aanbeet, weer op de saltshaker. Vrij snel wordt duidelijk dat het weer een baars zal zijn, maar wel één van serieus formaat! Een kogelronde vis van 43 mag even poseren voor de camera. Schitterende vis! Toch valt ze in het niet bij de reus van vanochtend, die 8cm maken wel een wereld van verschil.

Kogelronde veertiger

Wij zijn tien minuten verder als ik weer een gortdroge beuk op de toep voel, dit keer felle kopstoten, knappe snoekbaars! Ook Michel drilt er nog eentje af. Het lijkt langzaam een beetje op gang te komen, want in korte tijd vangen Michel en ik er nog eentje bij. Dan blijft het weer even stil. Roel wil een beetje bijtijds stoppen en dus maken we een plan voor het laatste half uur vissen. Blijven we hier? Of gaan we het nog even proberen op de plek van vanochtend? We besluiten het laatste…

Tegen het eind van de middag komt de visserij echt op gang

Fout… Foute beslissing! We hadden gehoopt nog wat snoekbaarzen van mooi formaat tegen te komen maar het blijft akelig stil. Als we even later terug varen richting de helling krijgen we bericht van John en Michel te horen dat het aardig begint te lopen daar. John heeft nog een mooie snoek te pakken en ook de snoekbaarzen komen los. Voor ons zit het er op vandaag, tijd om de te traileren.

In de schemer ruimen we de spullen op, waarna we aan de terugreis beginnen. Geen mist en geen files, in tegenstelling tot de dinsdag ervoor. Ik vind het jammer voor Roel dat hij niks heeft mogen vangen, maar het is niet anders. Zelf heb ik toch weer een behoorlijke topdag achter de rug. Met zes snoekbaarzen en 3 baarzen, waarvan één van record formaat, een dag die weer in de boeken verdwijnt!

Groet,
Volkmar Strikkers

Een doordeweekse dag, windstil, zonnetje erbij… Een dag die schreeuwt om groot water en een ‘subtiele’ visserij. De visserij op stekelrovers dus, al zullen we een grote snoek natuurlijk ook niet overslaan. Een flink eind rijden en dus besluit ik om op maandagavond al af te reizen naar Hendrik Jan. Met een voorraadje kleine brasempjes, kolbleien en een paar forse voorns naast een flinke dosis shads en hengels sta ik rond de klok van negen bij hem voor de deur.

Onderweg al wat mist, dat beloofd niet veel goeds! Het is absoluut windstil en het belooft de eerste koude nacht sinds tijden te worden. Als dat maar goed gaat! We overzien ons plan en nemen tevens een back up plan door. Mocht het grote water door mist niet bevisbaar blijken dan weet ik nog wel een leuke stek op een ander water, waar we in ieder geval een paar uur ons gang kunnen gaan.

De volgende morgen rijden we om half zes weg, al snel verdwijnen we in de mist en we zijn dan ook blij met ons back up plan. Met een dergelijk lange rit voor de boeg wil je immers niet voor niets op pad, of slechts een half dagje kunnen vissen. De rit voorloopt verder spoedig en net na de schemer rolt de boot dan ook van de trailer.

We beginnen werpend op een stek waar vaak wel grote baars of leuke snoekbaars te vangen is. Salt Shakers met een 10 tot 12 grams loodkop kunnen hier met lange glijvluchten gevist worden, maar het levert slechts een paar frommels op. De vis ligt verspreid en dus besluiten we te gaan speedverticalen. Met twee kilometer per uur achteruit varen, shad met een 28 grams kop en dan bijna slepend vissen. Slechts enkele centimeters wordt de shad opgetild om hem vervolgens zo lang mogelijk boven de bodem te laten zweven. Binnen vijf minuten wordt mijn shad onderschept en krijg ik het aan de stok met een oude maar machtige baars. Met 43cm een zeer fraai begin van de dag!

Prachtige start

We vervolgen onze weg en één ding is zeker, wit is dé kleur op dit moment, want daar waar ik geen enkele aanbeet meer mag noteren, drilt Hendrik Jan de een na de andere snoekbaars af. Leuke vissen, allemaal ruim maats. Pas als ik ook overschakel op een witte shad, zoals die van Hendrik Jan, begin ik ook vis te vangen. Ik trek de score weer aardig bij en als de zon eindelijk door de mist prikt, staan we op 13 snoekbaarzen, een baars en een snoekje. Het is 11 uur en we besluiten weer te traileren, we vangen leuk, maar komen toch voor plan A.

Geen weer voor open water, wel mooi!

Witte shads en speedverticalen, dé combinatie deze ochtend

Mooie volle vis

Als we om twaalf uur voor de tweede keer bij een helling wegvaren trekt de mist volledig weg en kunnen we genieten van een heerlijk zonnetje. We blazen naar de eerste stek en nog voordat ik met mijn ogen kan knipperen slaat Hendrik Jan al een aanbeet mis. Kans om er over na te denken krijg ik niet en nog voor mijn shad de bodem raakt zie ik hem opnieuw opspringen en aanslaan. Een klein visje op de fireball heeft de interesse van een serieuze snoekbaars gewekt en  eenmaal in het oppervlak gaat dan ook snel het net eronder. Wat een start op deze nieuwe stek! De vis bloed helaas wat en gaat dus vlot weer terug, dit belooft wat!

Plan A bleek de enige juiste keuze!

Normaal zou je nu een verhaal krijgen van ‘maar niets is minder waar’, of ‘het was gelijk de laatste’, maar nee, niet deze Visdag met de grote V. Hendrik Jan vangt in no time nog een paar fraaie vissen bij en ik vraag me af wat ik verkeerd doe. Een paar keer wisselen van shad brengt soelaas en dan begin ook ik mijn vissen te vangen. Bizar genoeg zijn ze allemaal boven de zestig en we beleven keer op keer dan ook leuke drils tussen de 5 en 7 meter.

Liever plons dan pok!

Als de beet er af gaat gaan we weer over op speedverticalen en gelijk komen de beten weer. Ook hier is wit dé kleur van de dag en de shads mogen bovendien best fors zijn. Twaalf centimeter en meer met een grote schoepstaart, maar ook vorkstaarten van fors formaat vangen vis.

Met de tanden bloot...

Stuk voor stuk fraaie formaten

Na een half uur gaat de beet er wederom af en we schakelen weer over op een tragere visserij. Ik verwissel de grote voorn op de fireball voor een klein kolbleitje aan een soort dropshotmontage en aan de handhengel hang ik een Rangevib verticaalplug. Met zijn agressieve actie een aasje wat vaak de nodige aanbeten oplevert op die momenten dat ze shads met rust laten. We zijn amper onderweg als ik een beet mis, om enkele tellen later opnieuw aan te slaan op een enorme dreun. Ik dril de vis af en als deze in het oppervlak komt zie ik ook mijn steunhengel dubbel slaan. Ik geef mijn verticaalstok snel over en hijs vol aan op een zware vis. Wat een gekkenwerk dit!

Geniale dubbel!

Schitterend vet exemplaar!

Ook nu vangen we weer een leuke serie vissen bij waarna de beet er opnieuw af gaat. Het moet werkelijk afgeladen liggen met snoekbaars daar beneden maar om te blijven vangen zullen we regelmatig moeten wisselen van tactiek. We besluiten dan ook te ankeren en werpend te gaan vissen. Direct de eerste worp wordt de shad van HJ onderschept en kan hij de zoveelste zestiger drillen. Mijn aasvis wordt ook nog een keer onder de boot weg gesnaaid maar verder blijft het rustig.

Hendrik Jan heeft al een tijdje een sleepje achter de boot hangen met daaraan een klein brasempje. Als hij deze een keer over het taludje werpt volgt direct een aanbeet. Even wachten, doorhalen en zijn bamihengel slaat hoepeltje rond. Of een zeer grote snoekbaars, maar beide denken we meer aan een snoek. De vis blijft uiterst rustig en dit is maar goed ook gezien de 20/00 lijn die Hendrik Jan gebruikt. De vis heeft de blauwe lucht nog niet gezien of verdwijnt in het grote schepnet, geen tijd voor twijfel met dit materiaal!  Na een kort protest mag Hendrik Jan op de foto met een pracht van een snoek, welke daarna weer snel verder mag.

Tussendoortje, maar zeker welkom!

We gaan weer over op speedverticalen en gelijk komen de aanbeten weer. Bizar hoe ze de ene techniek totaal links laten liggen terwijl de andere helemaal hot is. Nog mooier is dat de vangende techniek wisselt per (half) uur wat de visserij zeer enerverend maakt. Onder de vissen zit een leuke vis met vergroeide rugvin voor mij en een zeer fraai gebouwde vis voor Hendrik Jan.

Typische rugvin

Een van de vele zware vissen deze middag

Kasteel in spé

Kijkend naar het westen zien we een enorme mistbank opdoemen, dat belooft niet veel goeds… We besluiten nog snel een stukje verder te varen, om nog een andere stek te proberen. Indien mogelijk zullen we hier weer terug keren tegen de schemer. We varen een eindje door en beginnen dan met speedverticalen langs een lang talud. Vrij snel krijg ik een enorme dreun en kan ik de volgende fraaie snoekbaars bijschrijven. Vijf minuten later de volgende, ook hier zijn ze los dus!

We volgen het talud totdat ik HJ zie opveren, hier komt er één, kan niet anders! Hij ziet een mooie bult in het talud en krijgt gelijk een heerlijke aanbeet. De vis lost direct maar twee tellen later is het opnieuw raak, ik draai me snel om en stuur mijn shad over hetzelfde bultje. BOF! Ook voor mij een dikke vis! Grijnzend van oor tot oor scheppen we twee zeer fraaie vissen.

Met een grijns van snoekbaars tot snoekbaars :)

Prachtig gekleurde vis

We zoeken het bultje weer op en gelijk kan ik de volgende vis noteren. Schitterende formaten keer op keer en dus gooien we snel een marker overboord. We varen een eindje door en vissen de stek dan werpend af, zo vangen we de laatste drie fraaie snoekbaarzen, terwijl we volledig opgeslokt worden door de mist. Het is net drie uur geweest maar helaas moeten we de dag toch afronden. Het wordt anders gewoonweg te gevaarlijk. Heel erg kunnen we er niet mee zitten gezien de belachelijke score, maar anderzijds zijn we toch benieuwd waar de dag was geëindigd als we tot het donker door hadden kunnen vissen…

Voor dit moment blijkt maar weer hoe belangrijk een GPS is op groot water, want zonder waren we echt nooit meer bij de helling gekomen deze dag. Het zicht is gedaald naar een meter of twintig en nadat we eerst al op een ondiepe bank terecht komen zijn we een klein uur onderweg om weer bij de helling te komen. Hier wordt de boot snel getrailerd waarna we direct de camera erbij pakken. We genieten van een rondje foto’s en stappen dan in de auto. Zelfs twee en een half uur file krijgen ons niet chagrijnig vandaag, zeer zeker niet!

Groet,
Volkmar Strikkers

Tijdens de fair sta ik met Jan Willem te ouwehoeren als ik me bedenk dat ik de woensdag vrij ben. Had jij niet vakantie deze week? De afspraak is snel gemaakt. Woensdag lekker een dagje buffelen op groot en taai water. Dinsdagnacht kan ik maar amper in slaap komen. Man wat heb ik zin om te vissen!

Na een voorspoedige rit kom ik aan op de afgesproken plek. Jan Willem is iets later. “Er lag een schaap op zijn rug” is het excuus. De brug was op, zou ook een beetje raar zijn voor iemand die met de boot komt…

Eenmaal aan boord vervolgen we onze weg naar de eerste stekken. Het is nog een knap eind varen en dus hebben we zat tijd voor een broodje en een bak koffie. Het is een uur of half negen als de eerste aasjes over boord gaan.

Een paar lange plantenbedden worden stevig bestookt met grinders. Terwijl de regen op ons neerklettert staan we beide geconcentreerd te vissen. Na een klein uur gooien een felle tik, helaas mis ik de aanbeet. Voelde niet heel bijzonder, maar je weet het natuurlijk nooit…

Amper een kwartier later voelt mijn spinnerbait wat vreemd tijdens het binnen vissen. Tot onze verbazing komt er even later enkel een spinnerblad met een stuk verenstaal boven. Alles vanaf de kop is afgebroken! Even sta ik stevig te balen. Deze spinnerbait had toch echt een verhaal. Vele en grote vissen gingen er voor, met als absolute klapper die debiel dikke 116 vorig jaar oktober. Toch ben ik blij dat het nu gebeurd, en niet tijdens de dril van een snoek…

Ik pak een nieuwe grinder uit de bak en we varen door naar het volgende plantenveld. Hier is het al snel raak. Precies als Jan Willem de boot wat naar voren vaart voel ik een lichte verzwaring op mijn grinder. Ik moet als een gek aan mijn Toro Winch draaien om de lijn strak te krijgen, gelukkig hangt de vis. Een leuke 60er mag na kort protest even de binnenkant van de boot bekijken.

We vissen verder en al snel wordt duidelijk dat mijn regenjas niet echt bestand is tegen dit enorm natte geweld. Helaas had ik voor vandaag mijn Sundridge pak niet beschikbaar en dat ga ik merken ook. De regen begint langzaam door te drukken bij mijn ellebogen en schouders. Mijn lekke werkschoenen helpen ook niet bepaald mee aan een aangename lichaamstemperatuur. Dit is echt niet lekker!

Rond het middaguur verkassen we naar de volgende stek. Kijken of we op een lang talud wat vissen tegenkomen.  Hier is het een kwestie van vele uren maken en dan maar hopen op die ene aanbeet. Geconcentreerd vissen is dus een must want een mogelijke volger is zo afgeschrikt. Ik zet de knop om, denk niet meer aan de nattigheid en begin te gooien. Een eigenbouw ratelwhopper aan de speld en gaan. Ook Jan Willem pakt er een jerkbait bij, de Flatboy van Joost Stegeman.

Natuurlijk wordt er gepraat, maar daarnaast staan we beide super geconcentreerd te vissen. Het is bikkelen vandaag, maar veel ´snoekiger´ kan het weer niet worden wat mij betreft. Als de wind langzaam van het noordoosten naar het zuidoosten begint te draaien neemt de hoeveelheid regen ook wat af. Het is voelbaar een paar graadjes warmer en het vertrouwen groeit verder. En dan…

WOW! Wat een beuk! Heel even was ik alle contact met mijn jerkbait kwijt, maar de mokerslag die volgt doet alle twijfel wegnemen. Mijn baitcaster vouwt gelijk dubbel als de vis met zware slagen wegzwemt. Dikke bak dit!

De dril die volgt is werelds, kneiterharde runs naar diep water volgen elkaar op. Als de vis na enkele minuten voor het eerst in zicht komt zien we dat de Whopper head first opgeslokt is. Enkel de staartdreg zien we nog voor in de bek zitten! De vis zet aan en tailwalkt een paar meter bij de boot vandaan, vervolgens suist ze weer de diepte in. Dit is echt geweldig! De beloning voor de tientallen uren die ik al maakte bij Jan Willem aan boord. Als de vis uitgeraasd is  tilt Jan Willem haar aan boord. Snel tikken we de dreg los, welke overigens keurig gehaakt zat. Dan is het tijd voor een korte show voor de camera. Wat een schoonheid!

De kou en regen in één klap vergeten!

Snel leggen we de vis op de mat voor een meting. Eenmeterzeven en flink zwaar gebouwd. Als ik haar overboord til gaat ze er binnen tien seconden al vandoor. We schudden elkaar de hand en genieten nog even na. Ook Jan Willem is zichtbaar blij met deze vis. Het zijn de vissen waar je samen voor werkt op het grote water. Vissen waar je nog lang over na praat.

We pakken de draad weer op en gooien verder langs het talud. Al snel een tik voor Jan Willem, maar de vis blijft niet hangen. Tien minuten verder zien we nog net een enorme staart voor de boot wegdraaien. Pfff die miste de Flatboy echt op een haar! Jan Willem gooit snel nog een keer over de plek heen, maar de vis laat zich helaas niet meer zien. Misschien toch iets gevoeld? De boot gezien?

We varen een stukje terug en maken nog een drift over de plek. Maar hoezeer ik Jan Willem deze vis gun, ze laat zich niet meer zien. We driften verder als ik een flinke tik krijg op een eigenbouw Fatboy, maar ook deze vis hangt helaas niet. Vijf minuten verder is het dan toch raak. Ik zie Jan Willem de haak zetten en er komt gelijk een mooie snoek door het oppervlak. Een korte maar heftige dril later mag ook Jan Willem poseren met zijn eerste vis. Mooie vis van midden 80, we zijn goed bezig vandaag!

We beleven duidelijk een bijtuurtje

In het uur dat volgt krijgen we beide nog een flinke tik, maar gek genoeg hangen ook deze vissen niet. Toch apart hoe we enerzijds zoveel actie krijgen, maar anderzijds toch zo veel missen. De snoek is dus wel los, maar tevens voorzichtig? Als de wind definitief gedraaid is en de regen eindelijk ophoudt wordt het gelijk stil onder water…

We hebben ze beide wel eens meegemaakt. Dagen met momenten als deze waarop de vis opeens helemaal los gaat door een verandering van de weersomstandigheden. Ook weten we beide hoe vaak het na zo’n verandering helemaal stil valt. Je beleeft een waanzinnig uur om daarna uren voor niets te vissen. Met zo’n vis als zojuist op de foto hebben we daar echter vrede mee. Het is een uur of één als we besluiten een uurtje te trollen. Even de armen wat rust geven, ook wel eens lekker.

Voor mij gaat de eigenbouw FatBasterd (Orka) over boord, een hybride jerkbait die trollend ook een verassend goede actie heeft. Jan Willem hangt een plug formaatje roeiriem overboord en pakt er tevens een licht hengeltje bij voor de baars, die zich vrijwel direct komen melden. Regelmatig komt er eentje de boot bekijken en zo glijden de meters talud onder ons door. Totdat ik na ruim een half uur opeens de lijn slap voel vallen. Ik moet mijn baitcaster werkelijk zowat over boord gooien om de losse lijn strak te slaan, maar voel dan tot mijn genoegen een log gewicht aan de andere kant van de lijn. Het zou toch niet waar zijn? Weer een dikke vis?!

Heel langzaam komt de vis naar de boot gezwommen. De dril lijkt in geen opzicht op de vorige. Geen slopende runs maar heel rustig en beheerst zwemt de snoek heen en weer. Dan komt ze in het oppervlak, minder massief maar toch zeker niet veel kleiner dan de vorige! De FatBastard zit keurig in de scharnier en zelfs schuddend en rollend komt deze niet meer los.

Pike versus Orca

Als ik de vis aan boord til schiet Jan Willem gelijk een paar platen. Ook deze vis gaat ruim over de meter en is daarmee mijn negende metersnoek in vijf opeen volgende snoeksessies. Werkelijk abnormaal! Met 105 is het daarbij ook nog eens de derde 105 in diezelfde vijf sessies, bizar!

Ze blijven maar komen

Als de vis weer weggezwommen is vervolgen we onze weg naar een wat rustiger gedeelte van de  plas. Hier vinden we wat meer beschutting en gaan we backtrollend aan de gang. Driftzak aan de punt en met zo’n twee kilometer per uur langs de oevers varen, terwijl we met jerkbaits en grote streamers alles uitkammen. We zijn nog geen half uur onderweg als ik weer een enorme beuk krijg, dit maal op de Treiter, een model jerkbait welke ik bedacht heb en nu verkocht wordt via Guusbaits.com. Een dikke metervis draait weg door het oppervlak terwijl mijn Treiter de andere kant op schiet. Gelost, balen!

Terwijl de kolk nog aan het uitdijen is gooi ik snel de Treiter weer richting oever, als de vis niet direct reageert besluiten we snel een stukje door te varen. Hier komen we later nog wel eens terug! We pakken een volgend baaitje en al vrij vlot is het raak voor Jan Willem op zijn Fatboy. Stijf tegen de kant wordt deze uit het oppervlak gegrist door een mooie 70er. Ze zijn echt los vandaag! Zoveel is duidelijk!

We zijn misschien dertig meter verder als mijn Trieter opnieuw onderschept wordt. Ook deze snoek lag echt stijf in de kant en zit er na het eerste haaltje al bovenop. Frustrerend genoeg weet ook deze snoek echter de haken te lossen…

We vissen het kantje uit en varen dan naar een schitterend hoekje van de plas. Scherp talud, plukken fonteinkruid en wat lelies… Als hier geen snoek zit weet ik het ook niet meer! Nog nooit wat gevangen hier, is Jan Willems verassende opmerking. “Gooi jij de driftzak even over boord?”

WOOOOWWW! Hoor ik naast me…Terwijl de driftzak het water raakt en ik me omdraai zie ik een bak van een snoek onder de boot door zwemmen met de Fatboy in de bek. Jan Willem moet alle slappe lijn nog opdraaien maar wonderlijk genoeg heeft de snoek zichzelf al gehaakt. “Snel, de driftzak er uit!” Ja euh wat wil je nou haha! 

De boot gaat op sleeptouw terwijl de snoek meters lijn van de spoel scheurt, wat een geweld! De zware 2 oz jerkbaitstok krijgt flink op zijn donder en Jan Willem grijnst van oor tot oor. Ook deze vis zit keurig gehaakt en dus kan er eigenlijk weinig meer fout gaan. Ik schiet wat platen terwijl we verder genieten van de zware runs die deze vis neemt. Deze komt nooit door de dopingcontrole, bestaat niet!

Wat een power bezit deze snoek!

Als we de vis dan eindelijk aan boord hebben is de euforie groot. Een snoek van het kaliber XXL maakt de dag helemaal compleet! Snel schieten we een paar platen waarna het meetlint erlang gaat. 116, wat een topper! De grootste jerkbait snoek voor Jan Willem en de tros kersen op een enorme taart.

Dé beloning voor Jan Willem

We gaan er even bij zitten. Even bijkomen van wat ons allemaal overkomt vandaag. De laatste maand gebeuren er bizarre dingen en elke keer weer denk ik, de volgende sessie moet wel onmogelijk taai worden, ook voor vandaag waren we daar vanuit gegaan, maar taai als hij was zetten we weer een onmogelijke score op het bord. Dit zijn de sessies die je moet koesteren. De sessies waar je aan terug denkt als je weer keihard loopt te blanken…

In een roes vissen we verder. Mijn Treiter wordt nogmaals gemist en ook een van de eerder geloste vissen doet nog een poging. Hangen blijven doen ze beide niet maar het kan ons weinig schelen. Toch maar een 2-0 dreg onder de  buik hangen voor de volgende keer.

We komen bij een ander hoekje, ook hier is nog nooit een vis vanaf gekomen maar dat heb ik eerder gehoord vandaag! Weer staat Jan Willem in no time met een kromme stok. Was het begin van de middag duidelijk aan mij besteed, nu zijn de rollen omgedraaid. Een mooie stevig gebouwde 80er wordt onthaakt en terug gezet. Wat doen we? Nog even kijken of we die grote vis van mij kunnen foppen?

Terwijl ik de kant uit gooi wijst Jan Willem naar het midden van het water, daar staat nog een mooi fonteinkruidbed. Nou ken ik Jan Willem al wat langer en dus gooi ik voor geen geld in die richting. Om zijn smoes kracht bij te zetten gooit hij zijn BBZ een eind die kant op. Vlak voor de boot zie ik hem, tot zijn eigen verbazing, de haak zetten. Meen je niet!

De vis ligt gelijk naast de boot en geeft werkelijk geen kick. Jan Willem ziet het gelijk, dezelfde vis als tien minuten geleden! Maar dan wel ruim dertig meter verderop! De snoek lijkt het ook in de gaten te hebben want hij laat zich wel overdreven gemakkelijk landen en onthaken. We kunnen er alleen nog maar om lachen, wat een topdag dit!

De grote snoek laat zich niet meer zien en we besluiten verderop wat te eten te gaan halen. Een lekkere vette hap verdwijnt als sneeuw voor de zon terwijl we aan de overkant van de plas een enorme bui zien groeien. We kijken het even aan en besluiten dan onze plannen bij te stellen. Het risico is domweg te groot, hier kan ieder moment een rolwolk uit voortkomen met alle gevolgen van dien. We wagen het er niet op, ruimen de spullen op en beginnen aan onze lange terugtocht. Onderweg bekijken we de foto’s nog even en praten lang na over wat ons overkomen is. Maar wat we vooral doen, is keihard genieten!

Jan Willem, het was weer een topdag! Doen we nóg eens over?!

Groet,
Volkmar Strikkers

Zaterdagochtend maar gewoon lekker uitslapen dan. Helemaal niet verkeerd, al jeukt het toch wel behoorlijk. Een blik op de buienradar doet de jeuk omzetten in frustratie. Nee hé! Hele ochtend mooi weer geweest en ‘s middags komen de buien. Sneeuwbuien nota bene! Had ik nou maar…

Ik besluit eerst maar eens de schuur in te duiken, moet nog een tweetal jerkbaits spuiten dus daar heb ik mooi even de tijd voor. Een blackbass kleur wordt het vandaag, op een jerkbait gemaakt voor het snoekbaarsvissen. Ratel, vrij snel zinkend uitgelood en dus diep te vissen. Als ik de buienradar nogmaals bekijk zie ik dat het om een uur of half vier droog zou moeten zijn. Inpakken die visspullen dus en gewoon gaan tegen die tijd. Ik moet gewoon even vissen!

Ik maak de jerkbait af en tot mijn genoegen wordt het ook echt droog iets na drieën. Auto starten en gaan! Een half uur later kom ik aan bij de plas, een koude wind waait me recht tegemoet en ik hijs mijn kraag direct op tot standje windscherm. Doe rechts ook maar gelijk een handschoen aan, die koude aluminium calcutta reel voelt echt niet fijn aan de blote hand.

Vandaag kies ik niet voor makkelijk. Al jaren droom ik van een mega-winterbak. En dan niet zo’n vis die elk jaar tig keer gevangen wordt maar een echte droomvis van vrijwel nooit bevist water. De enige wateren in Nederland waar zoiets echt kan zijn wat mij betreft de zandafgravingen en rivierplassen. Er zijn er veel maar oh wat kan de visserij er moeilijk zijn. Vaak zat stond ik er ‘s winters, om met een dikke nul op het scorebord thuis te komen. Nog geen tikje, geen volger zelfs! Toch bleef ik er van overtuigt dat het moet kunnen. Gewoon een paar keer per jaar gaan en wachten op die ene sessie. Die ene sessie dat alles klopt en er wel zo’n fabelachtig
mooie snoek uit komt.

Twee weken geleden waren Timon en ik dicht bij zo vis. Een dijk van een snoek volgde mijn eigen gemaakte whopper, maar haakt af als ze de boot ziet. Diezelfde vis komt nog zes keer bij de boot, om de beurt één van de twee jerkbaits inspecterend. Stijf van de adrenaline vissen we zonder vangst verder, maar oh wat een mooie momenten waren het! Het vuurtje is aangewakkerd tot een brand!

Voor vandaag heb ik enkel wat eigen gemaakte jerkbaits bij me. De Stropper, een soort kruising tussen een striker en een whopper, moet nog steeds een eerste aanbeet incasseren en daar lijkt het mij vandaag een mooi moment voor. Bovendien is deze jerkbait erg traag en diep te vissen, wat volgens mij helemaal niet verkeerd is onder de huidige omstandigheden. Vol verwachting maak ik mijn eerste worpen. Dit voelt gewoon goed!

De Stropper, een Striker-achtige jerkbait die door zijn afgeplatte neus ook behoorlijk diep duikt

Met de polaroid op mijn neus zie ik de jerkbait ruim op tijd aankomen in het kraakheldere water. Ik start vanaf een klein steigertje zodat ik mooi de rand van het talud af kan vissen. Al na een kwartier lijkt er iets mee te zwemmen. Ja zeker! Een mooie dikke vis van eind 80 volgt de jerkbait tot onder mijn voeten, ik geef een laatste verleidelijke haal maar de snoek keert om en gaat er vandoor. Balen! Maar goed voor het vertrouwen dit! Het moet nog trager, gok ik. Ik kam de plek helemaal uit, laat de jerkbait na elke haal even stilvallen en las geregeld een pauze van 2-3 seconden in. Het minste tikje kan al een aanbeet zijn nu, bedenk ik me en exact op dat moment voel ik een lichte weerstand. Voor de zekerheid sla ik toch maar. Ja, daar is ie weer! De snoek rolt een keer door het oppervlak en lost dan de haak. Die komt niet meer terug…

Geconcentreerd vis ik verder. Gooien, jerkbait een seconde of vijf laten zinken. Drie haaltjes, veel slack, lange pauzes. Het is echt even wennen om op deze mannier een jerkbait binnen te vissen. Vooral even wennen om ook tijdens die lange pauzes toch te voelen wat er met die jerkbait gebeurt. Plots is er een verzwaring. Bodem? Toch slaan. Gelijk lost de massa. Volgens mij was dat echt vis!
Ik gooi nog een keer over de plek, de spanning loopt op als de jerkbait de rand van het talud nadert. Hier was het zo’n beetje, lange pauze… Een tik! BOEM! Hangen!

Dit is ‘m, dit is die vis waar ik voor kwam! Zware kopstoten in de diepte, logge massa. Kom op neem gewoon een run en loop niet zo zenuwachtig te doen daar beneden! Na een twintig tal seconden rollen en slaan komt de vis in zicht. Niet normaal, wat een bakbeest! En oei wat is ze licht gehaakt! Slechts 1 haakpunt in het puntje van haar bovenkaak. Dit kan eigenlijk niet goed gaan zo! Weer begint het rollen en wilde slaan met de kop, dit is peentjes zweten zeg. Ik ga er eigenlijk al vanuit dat ze los zal schieten. Toch blijft ze wonderbaarlijk genoeg alsmaar hangen en bij de eerste de beste gelegenheid land ik haar. De jerkbait valt er zo uit, geluk moet je soms hebben!

Ik leg de vis op de onthaakmat neer en zie dan pas dat ze niet alleen belachelijk dik is, maar ook gewoon lang, die haalt de 110 wel! Nooit geschat door die enorme pens. De kop valt in het niet bij wat er achter hangt.

Waanzin!

Snel schiet ik een drietal platen, waarna ik de vis meet. 112, mijn eerste snoek van 2010. Mijn eerste snoek op de stropper en mijn eerste echte wintergigant. Precies volgens ‘mijn boekje’. Wat een moment als ze weer met krachtige slagen naar dieper water zwemt! Geweldig!

Precies volgens ‘mijn boekje’

Ik vis verder. Dit smaakt naar meer. Vandaag is de dag kennelijk, twee vissen gezien binnen het half uur. Stukje bij beetje schuif ik op langs het talud. Ik moet mezelf echt inhouden om zo traag mogelijk te vissen. Meter voor meter geef ik de mogelijk aanwezige snoeken alle tijd om een aanval te wagen. Na een half uur komt er voor mijn voeten weer een bak van een snoek aanzwemmen. Helaas ligt mijn jerkbait al praktisch onder mijn hengeltop. De snoek kijkt even, vertrouwd het niet en zwemt dan uiterst rustig verder. Met knikkende knieën gooi ik een eind voorbij de vis. Haaltje… pauze, haaltje, haaltje, pauze. Zou ze…? Nee, helaas. Deze dikke metervis heeft me door en komt niet meer terug. Wat een sessie!

Het begint al behoorlijk te schemeren. Ik kan nog een kwartier vissen schat ik zo en dus besluit ik het nog even op de plek van die geloste 80-er te proberen. Misschien heeft die er nog zin in, anders is het klaar zo. Ik ben al meer dan gelukkig met die mega 112!

Ik hang een eigenbouw Fatboy aan de speld. Geïmiteerd van het model van Joost Stegeman, maar dan licht zinkend uitgelood en bovendien voorzien van twee luide ratels. Een jerkbait die je ook uiterst traag kunt vissen en die bovendien heel veel actie mee te geven is op korte afstand. Ideaal om een snoek helemaal mee gek te maken dus!

Ik loop opnieuw het steigertje op maar begin een meter of vijf rechts van waar ik de snoek loste. Wil de vis niet gelijk op haar kop gooien, mocht ze nog op dezelfde plek liggen. Na elke worp schuif ik een stukje op, in waaiervorm, totdat ik op ‘de plek’ ben. De Fatboy krijgt een seconde of vijf om te zakken en wordt dan met rustige haaltjes terug gevist. Precies op de plek waar ik de vis loste laat ik hem een seconde of drie hangen. BWAAAHM! Wat een beuk zeg! De baitcaster kromt en de vis dendert gelijk vol door de slip. Dit is zeker geen 80er! Wat een beuk!

Dit is totaal anders dan die 112. Deze vis kiest voor runs en het duurt dan ook even voordat ik haar te zien krijg. Jongens wat wordt ik verwend hier! Alweer zo’n bizar dikke metervis! Wauw! De Fatboy is helemaal verdwenen, niks subtiel deze vis! Als ik de vis op de onthaakmat heb liggen kijk ik opnieuw mijn ogen uit mijn kop. Deze is minstens zo dik als die 112, wat een monsters hier vandaag!

Niks subtiel deze vis!

Veel mooier wordt het niet!

Na een snelle fotosessie gaat het meetlint er langs. Ook snoek nummer 2 van 2010 is een meter. 103 Met het gewicht van een 115. Snel terug er mee! Ook deze vis zwemt direct weg richting de donkere diepte. De snijdende wind is inmiddels afgezwakt tot een licht briesje, de zon verdwijnt definitief achter de wolken en de duisternis valt in. Ik sta vanaf het steigertje nog even voor me uit te turen over de plas. Al die blank sessies, dit was waar ik het voor deed. Meer voldoening kun je volgens mij als visser niet behalen, in een woord fenomenaal!

De laatste zonnestralen

Groet,
Volkmar Strikkers

Uiteraard was de wind weer prominenter aanwezig dan opgegeven, en met de temperatuur tegen het vriespunt aan was flink aankleden het devies voor de dag. Als eersten lagen Jeroen en ik op het water en al vlot knalden we over het water heen op weg naar de eerste stek. Het plan voor vandaag was vrij simpel, snoekbaars, snoekbaars en nog eens snoekbaars. Zelf had ik daarnaast nog een 2,70 lange baitcaster meegenomen die ik de hele dag mee wilde laten slepen met een sardine of voorn om toch stiekem kans te maken op een dikke snoek.

Al stuiterend over de golven naar de als eerste beoogde stek toch maar even de boot stil gelegd om deze af te melden aangezien de wind op het wijd toch wel heel pittig waaide. Na een koerswijziging kwamen we dan ook al snel aan op een andere veelbelovende stek waar in het verleden al eerder goed was gevangen. Een spiering op de sleephengel en wat verse gemonteerde shads op de handhengel gingen naar beneden en al backtrollend werd het talud afgezocht. Toen niet veel later de andere 3 boten arriveerden wisten wij helaas nog niet veel positiefs te melden aangezien we de eerste beet nog moesten krijgen.

Toch zagen we even later Roel aanslaan op wat een ferme vis leek die hij helaas onderweg naar boven loste. Niet lang daarna kreeg Jeroen een mooie beet op de bijhengel met de spiering die helaas ook tijdens de dril losschoot. Zelf moest ik het doen met 2 maatse vissen op de shad en gelukkig viste ook Jeroen zich van de nul af. Eigenlijk was dat dan ook het beeld van de ochtend, links en rechts was er wel een visje te vangen maar spectaculair was het allemaal niet.

In de loop van de ochtend werd er dan ook besloten om te verkassen, er  werden diverse stekken aangedaan, we sleepten een haventje uit met aasvissen en we verkasten nog eens naar de andere kant van het water maar veel verder dan liters benzine verstoken kwamen we niet. Toen dan ook de wind nog iets opstak en de berichten die van de lijzijde van het water kwamen best aardig waren werd toch besloten om het gas er nog maar eens op te gooien en de rustige kant van het water op te zoeken.

Compleet geklutst en door elkaar gerammeld kwamen we daar dan ook aan na een half uurtje varen waarna al snel de eerste vissen gearresteerd konden worden. Op diverse plekken hadden zich hier scholen witvis verzameld en regelmatig zag je daar grote signalen onder, boven en tussen op de visvinder. Met een spiering op de fireball aan de handhengel en natuurlijk weer een verse sardine aan de bijhengel werden dan ook de eerste driften gemaakt en al snel konden we links en rechts een visje pakken.

Regelmatig zag ik ook vissen ‘stijgen’ naar de op de dieptemeter zichtbare sardine maar pakken was er helaas niet bij. Hier en daar ons visje vangend zag ik toch opeens jeroen de 2,40 lange bijhengel krom slaan op zo te zien een zware vis. Na een forse dril blek het hier om een forse snoek te gaan die in de spiering een lekker hapje had gezien. Omdat jeroen gelukkig een staaldraadje had gemonteerd kon ik de vis na een leuke dril in de kieuwgreep pakken en een metervis was het fraaie resultaat.

Hierna arriveerden de 2 andere boten ook zodat we het hoekje met 4 boten af begonnen te peuteren. Ook de andere boten wisten hun visje te vangen en zeker rond de scholen witvis was er regelmatig leuk beet te krijgen.  Roel en Ben in de gypsy 480, kregen ook regelmatig beet en hoewel Ben met een bamihengel zat te vissen viel het toch op dat de hengel op enig moment wel in een heel angstige kromming bleef staan. Toen dan ook even later wat uitroepen aangaven dat er wat bijzonders naast de boot lag zijn we toch maar even gaan kijken naar wat een 94 cm snoekbaars bleek te zijn. Een nieuw PR voor Ben, waarvoor nog proficiat.

Toen even later ook roel de hengel weer angstig krom had staan bleek dat  de volgende metersnoek zich had aangediend, na een wat lastige landing mocht Roel  een mooie 1 meter 4 aantekenen.

Hierna werden links en rechts nog de nodige beten gemist, vissen gevangen en mocht ik zelf op de fireball een zeer fraaie baars vangen, een echte winterbaars.

De dag die zo rustig was begonnen begon naarmate het einde naderde steeds meer in een absolute topdag te veranderen. Toch zat dat snoekenverhaal me nog wat dwars, met zoveel snoek als bijvangst moest het gewoon druk zijn onderwater met de snoeken dus toch nog maar eens een verse sardine gemonteerd op een korte baitcaster om daarna op de wind het talud af te driften. Door telkens lijn bij te geven werden de snelheid van de boot en de diepte wat gecompenseerd en na 5 minuten leek de inzet toch beloond te worden toen ik een leuke tik op de top zag. Snel de reel in de vrijloop, even voelen met de duim op de spoel en toen ik wat gemorrel aan de sardine waarnam snel strakgedraaid en aangeslagen.

Een leuke vis hing er even zwaar in maar ook dit exemplaar kon uiteindelijk vlot geland worden. Kwam ik toch ook nog aan de beurt met een leuke snoek.

Resumerend mogen we dan ook stellen dat we met 4 boten een heerlijk visdag met lekker weer hebben gehad. De wind had wat minder gemogen maar door veel inzet te tonen, veel te proberen en te wisselen hebben we er toch een bijzonder geslaagd geheel van weten te maken. Ook grappig om te zien dat de vangsten per boot zo verschillen uit kunnen pakken. De mannen die de hele dag met 4 hengels hard gesnoekbaarst hebben vingen er terecht het meest (Michel en Edwin) terwijl de zoekers en de experimenteerders een wat gevarieerder vangstverslag kunnen laten zien.

Als we aankomen zit de rest van de club al om het kampvuur. Een biertje
erbij, handen schudden en de gezelligheid barst ook voor ons los. Zonder
dat we het plannen wordt het toch al weer veel te laat alvorens we in
bed liggen. Een koude nacht gaat voorbij waarna de visdag zich aandient.
Zeven boten sterk gaan we het grote water op. Ik ben ‘s ochtends te
gast bij Yvo Bindels. Dat hij het water wel kent blijkt al snel, want
we liggen per direct op een school baars. In korte tijd vangen we een
mooie serie vissen, waarbij Yvo de kroon spant met een prachtige oude
45er. Ikzelf doe ook leuk mee, met een 40cm vis op de ultra light hengel.

Oude strijder

Daarna wordt het al snel taai. Op de rivier
staat gewoon geen stroming. We proberen het een tijdje op snoek maar
dit levert geen enkele aanbeet op. Terug op de baarsstek doe ik naast
een mooie baars nog een andere bijzondere vangst. Een felle tik en na
aanslag lompe massa die gelijk van het talud dendert. Al gauw krijg
ik echter in de gaten dat er iets niet klopt. Hilarisch genoeg blijkt
het een puts emmer te zijn met een lang touw er aan. Half vol drek en
dus een best gewicht. Jammer dat deze soort niet mee telt in het punten
klassement…

Na een gezellige lunch stap ik bij Lambert
Haenen aan boord. We besluiten alles op alles te zetten en gaan met
groot kunstaas slepen op de groene dames. Na anderhalf uur krijg ik
een geweldige beuk op mijn mega swimbait. De aanbeet is zo hard dat
de hengelsteun kraakt in zijn voet. Zelfs Lambert, die de andere kant
op keek, krijgt zo de kriebels van deze aanbeet. En dan niet hangen,
dat geloof je toch niet?!

We proberen het nog eens, maar de snoek
heeft geen zin meer. Even later krijgt Lambert ook een geweldige klap
op zijn baby shad clone. Weer niet hangen. Dit gaat dus nergens over!
De rest van de dag verloopt stilletjes en rond half vijf komen we terug
bij de trailerhelling. Johan Caneel blijkt de topper te zijn vandaag
met een tweetal snoeken, een snoekbaars en wat baarzen. Hij mag de TF
Limburg Cup mee naar huis nemen morgen.

Johan deed het ons voor…

Eenmaal terug op de thuisbasis komt er
al snel een overdosis chinees op tafel. Er wordt gebunkerd en even later
genieten we, onder het genot van een biertje, van het kampvuur. We denken
met zijn allen aan Luciën de Kroon, die door een jammerlijke valpartij
met zijn motor helaas niet aanwezig kon zijn dit weekend. Telefonisch
contact is er wel en hij geniet duidelijk met ons mee. De volgende keer
zijn we gewoon weer compleet!

De volgende morgen gaan we even kijken
op het werk van Piet Driessen. Slangen, vogelspinnen, pissende padden,
pissende vrouwen (onderweg…), katten, ratten, geiten, paarden, barbelen,
van alles komt er voorbij. Na een gezellige en leerzame rondleiding
ruimen we de boel op en gaat iedereen weer op weg naar huis. Voor mij
weer twee uur noordwaards en misschien nog wel iets langer…

Ik had nog een plannetje. Een vergeten
meertje wat ik al een tijdje op het oog heb. Het ziet er mooi uit voor
de bellyboat. Al is het alleen al omdat het practisch onbereikbaar is.
Ik heb nog een klein uurtje over en besluit er eens een kijkje te nemen.
Was er tot nu toe nog niet van gekomen. Het is wel een eindje om, maar
ik heb er nu toch al bijna een tank benzine doorheen gejaagt dit weekend.
Dat kunnen die paar extra kilometers er ook nog wel bij…

Nadat ik de auto geparkeerd heb loop ik
in de richting van het water. Geen wegen, geen paden. Dan doemt er,
verscholen tussen het riet, een schitterende plas water op. Even waan
ik mij in Ierland. Hier krijg ik dus de kriebels van! Het gevoel is
volmaakt als er even later twee fazantenhanen de bosjes uit komen. Ze
zijn duidelijk concurent in dit gebied en al snel slaat de twijfel toe
bij de vogels. Vechten, of vluchten voor dat gespuis met die camera.
Uiteindelijk gaan ze er beide met veel kabaal vandoor, waarna ik mijn
weg vervolg naar het water.

Ben ik in Ierland?

Vechten of vluchten?

Het watertje is omringt door riet. Hier
kan gewoon niet gevist worden vanaf de kant, althans bijna niet. Heel
bescheiden is er wat riet weg gesneden. Duidelijk door menselijke hand.
Hoogstwaarschijnlijk een karpervisser die in de gaten heeft hoe het
werkt. Niet gelijk de hele boel platstampen, maar gewoon precies genoeg
ruimte om te kunnen vissen. Voor mij is het wel makkelijk, vanaf hier
kan ik snel een paar worpen doen. Eens kijken of het water een beetje
diep is…

De wind staat vol in de kant. Hier en daar
zie ik wat leliebladeren omklappen. Ziet er veelbelovend uit allemaal.
Omdat ik niets weet van de verdere vegetatie hang ik de grinder spinnerbait
van Jan Willem aan de speld. Die kun je vrijwel overal doorheen vissen
als het moet. Ik kan bijna alleen recht voor me uit gooien. Rechts en
links een plompenveld. Het water lijkt aardig diep. Ik zet mijn vierde
worp in, nu langs het linker plompenveld. BOF. Niets meer en niets minder.
Een immens doffe klap. Dit ga je niet menen?

Heel traag komt er iets in beweging. Dan
volgen een paar logge kopstoten. De lijn scheert van links naar rechts,
dit is groot. Langzaam loopt mijn lijn naar rechts weg. Mooi richting
open water dus. De vis blijft diep en mijn jerkbait hengel buigt vrijwel
helemaal rond. Wat een start op dit water, hier komt een topper aan.
Kan niet missen!

Ik krijg het benauwd als de vis in de buurt
bij de kant komt. Drie meter voor de oever ligt een dik pak waterlelies
en de dame weet ze na een korte spurt feilloos te vinden. Mijn dyneemalijn
fluit in de wind. Even is er geen beweging, dan komt de vis toch los.
Ik sta lekker te trillen op de oever. Mensen wat is dit spannend, ik
wil die vis zien! Weer zoekt ze de lelies op, weer gaat het goed. Dan
een run naar open water. Wat een power bezit deze vis. Ze moet terug
langs de lelies, dit pikt ze natuurlijk niet en weer zwemt ze zich muurvast.
Ik zet maximale druk en dan knapt er van alles onder water. Gelukkig
niet mijn lijn!

Er komt een grote bult plompenbladeren
in het oppervlak. Ik zie mijn onderlijn, de snoek moet er onder liggen.
Een wilde klap met haar kop en dan verschijnt ze. Allemachtig, wat een
lijf! Dit gaat serieus richting de 120! Ze begint duidelijk moe te worden.
Ik kan de runs richting de planten afstoppen. Ik ben aan de winnende
kant. Nog even schudt ze wild met haar kop, ik zie dat de weerhaakloze
trailerhaak in de scharnier zit. Dat moet gewoon goedkomen. Even later
grijp ik haar onder de kieuw. Kanonne, wat een beer!

Onwijs…

In trance leg ik de vis in het gras om
de camera uit de hoes te pakken. Wat een droomvis! Baggervet en werkelijk
puntgaaf. En dan die tekening! Het meetlint gaat er langs. Eenmeterzestien.
Wat een start op dit nieuwe water. Niet normaal!

Wat een gigant!

Gewoon perfect deze vis!

Als ik haar op til zie ik een flinke staart
uit haar slokdarm steken. Een brasemstaart en gezien het formaat zal
de vis die er aan vast zit zeker 50cm zijn. Ook halverwege haar buik
is duidelijk een dikke brasem te voelen. Ook die haalt de vijftig centimeter
wel. Wat een vraatzucht. Dit is op zeker mijn dikste snoek ooit!

De imposante brasemstaart valt in het niet bij de laadklep van deze snoek!

Na een drietal foto’s met de zelfontspanner
mag ze weer terug het water in. Ik wil nog een release plaat schieten
maar ze vind het mooi geweest. Met een machtige klap gaat ze er vandoor.
Ik doe even een vreugdedansje. Man wat is dit gaaf! Ik ben klaar, kan
weer terug naar de auto. Dit was even een droomvangst, hier kom ik terug!

Groet,
Volkmar Strikkers