De Trinity heeft bredere stukken waar het iets langzamer stroomt (pools) gescheiden door smallere stukken. Kirk denkt dat gars een tijdje in een bepaalde pool blijven, deels gesteund door het terugvangen van getagde vissen. De gars hebben een prima reukvermogen. We denken, dat net als bij de snoek in Nederland, de gar opportunistisch eetgedrag heeft en een vers stuk aas niet laat liggen. Sterker nog, wanneer de hengels het water in gaan, en er een hongerige gar in de buurt is, heeft hij het aas vaak binnen enkele minuten gevonden.

Kirk Kirkland is nu zo’n 10 jaar bezig als professioneel visgids op gator gar. Volgens eigen zeggen heeft hij tientallen methodes voor het vissen op gar beproefd, waarbij de “cutbait” methode als meest productieve naar voren gekomen is. Bij deze visserij maakt hij gebruik van Shakespare Ugly Sticks van 7ft. Deze hengels zijn uitgerust met een Penn ….. baitrunner. Kirk zet eerst een meter of 10 nylon op de spoel, om doorslippen te voorkomen, maar ook om te breken wanneer de hoofdlijn van 150 lbs PowerPro helemaal van de molen getrokken wordt. De onderlijn bestaat uit een meter 100 lbs sevenstrand onderlijn met een enkele 2/0 bronzen dreg.

Op de lijn is een dunne, lange 25 grams schuifdobber die met een stopknoop op zo’n meter of 6-8 diepte wordt gezet. De dobber doet enkel dienst om de gar te kunnen volgen nadat deze het aas gepakt heeft. De Trinity is zelf maximaal zo’n 4 tot 5 meter diep. Kirk neemt voor elke visdag diepgevroren aas mee, dit zijn vooral kleine karpers van een pondje of 5 tot 8, maar ook tilapia, shad (een witvis die aan kolblei doet denken). De Texaanse wet staat het vissen met “game-fish”, zoals white bass als aas niet toe. Je mag deze wel vangen en opeten, maar dan niet met het afval vissen !? – rare jongens die Texanen. Een karper van een pond of 6 wordt in 3 tot 4 stukken gesneden, waarbij de kop echt het beste aas bleek te zijn, wij denken omdat hier het meeste bloed in zit.

Een goede “pool”op de Trinity is een plek waar je de hengels goed kwijt kan, er niet te veel omgevallen bomen en takken in de pool en direct stroomafwaarts zijn, je voldoende actieve vissen ziet rollen en waar een schaduwrijk plekje is.

De hengels worden zo’n 2 tot 6 meter uit de kant ingegooid en nadat het aas afgezonken is en alles op de plek stil ligt, gaat de hengel op de banksticks/pieper. Voor het gevoel ligt het aas soms vlak aan de kant, maar dit blijkt geen probleem te zijn, sterker nog, volgens Kirk azen de gars daar juist. Nadat alle 4 hengels uitgezet zijn wordt meestal een schaduwrijk plekje aan de overkant gezocht. Vaak werd er ook nog een 5^de hengel uit de boot gevist. Wanneer de gar actief is, duurt het wachten vaak niet langer dan een minuut of 5 voordat een fluitende pieper een aanbeet verraadt.

De gar neemt het aas en zwemt er mee stroomafwaarts. Op dit moment wordt de boot gestart, de hengel van de steunen gehaald en de gar via de dobber gevolgd. Soms zwemmen de gars maar 20 meter stroomafwaarts, maar we hebben ze ook wel een paar 100 meter gevolgd. Ze van de kant af te bevissen is daarom geen optie. Na verloop van tijd gaat de gar dichtbij de kant met z’n neus stroomopwaarts het aas fijnkauwen.  Na het fijnkauwen zie je soms een stoot bellen naar boven komen.

Hierna zwemt de gar weer stroomopwaarts, volgens Kirk weer klaar om verder te jagen. Op dit moment kun je de lijn laten strak lopen en kan er aangeslagen worden. Wanneer de vis na de dril naast de boot ligt wordt hij met een lasso, geplaatst achter de voorste vinnen aan boord getrokken voor de foto sessie. De gar is een ideale vis voor een fotoshoot. Omdat hij ook primitieve longen heeft kan hij met gemak een uur buiten het water verblijven.

Tot zover het vissen “volgens het boekje”. De gar hebben een feilloos gevoel voor alle bomen en takken in een pool, die soms totaal onzichtbaar in het midden liggen. Bij ongeveer de helft van de aanbeten,  bij het stroomafwaarts zwemmen of tijdens de dril raakt de gar een boom of tak. Wanneer dit bij het stroom afwaarts zwemmen gebeurt, voelt de gar weerstand en laat hij het aas los. Soms verdwijnt de dobber onder een tak of boom om later weer boven te komen.

We hebben soms de lijn doorgesneden en nadat deze los van de boom was weer aan elkaar gebonden en zo de gar geland. We hebben Kirk gevraagd naar de logica van het verloop van de aanbeet en kregen als antwoord “I don’t know – I have only watched them  do this about two million times,….” We hebben zo series meegemaakt dat we 9 aanbeten op rij misten, maar ook dat we 7 aanbeten op rij konden verzilveren.

In aquaria van het Texaanse Wildlife department heeft men gevangen vissen onderzocht, omdat de haak best vaak geslikt wordt maak je je als visser toch zorgen over de overlevingskansen van de vissen. Uit onderzoek is echter gebleken dat ze van de bronzen haken verder weinig last hebben en ook worden er met regelmaat getagde vissen teruggevangen.

Zou je anders kunnen vissen ? Wanneer je 4 visfanaten een week op gar laat vissen zijn de alternatieven niet van de lucht. Zou je ze met kunstaas kunnen bevissen ? – Kirk heeft ze wel gevangen aan pluggen op Lake Livingstone, waar het water helderder is. Maar een lekkere ratelplug op de Trinity is volgens ons het proberen waard.

Zou je eerder kunnen aanslaan? Soms waren we er toe genoodzaakt omdat de gar regelrecht op de struiken afging. Vaak sla je het aas uit de bek van een gar, al of niet fijn gekauwd, maar we hebben ook een aantal keren de gar voorin de bek kunnen haken. We hebben lopen speculeren over kleiner aas, of filets die ze sneller zouden slikken, groter aas zodat je selectiever op grote vis zou kunnen vissen ? Wat dit betreft blijft de gar een heerlijk mysterieuze vis.

Hendrik Jan ving zijn 100+ ponder op een stukje aas van zo’n 100 gram, na een aanbeet van 5 minuten en de vis zat maar net aan in de zijkant van de bek gehaakt. We hebben ook 2-3 jarige gar van ongeveer een meter lengte gevangen die een hele karperkop opgepeuzeld hadden. Omdat Kirk en zijn vader een van de weinigen zijn die serieus op gar vissen, denken wij dat er nog een wereld te ontdekken valt over het vissen op gar.

Met onderstaande film willen we je nog een keer met ons laten meegenieten. De nodige zweetdruppels en late uurtjes zijn in de productie gaan zitten, maar we denken dat het een heel compleet beeld geeft van een week alligator gar vissen.

De Dutchanglers.

Net als gisteren vis ik ook vandaag weer samen met John. Na te hebben getrailerd varen we daar waar we gisteren stroomafwaarts hebben gevist nu een behoorlijk stuk stroomopwaarts. We installeren de hengels op enkele mooie plekken en al heel snel komen de eerste beten en vangen we onze eerste vissen. Ook nu gaat het weer om vissen van ongeveer een meter of iets daarboven. Op het materiaal waar we mee vissen bieden deze eigenlijk te weinig sport. Ik heb voor deze trip mijn drie 2,70 meter lang zware glasvezel Rodvisions meerval hengels meegenomen. Deze zijn voorzien van Shimano Spheros 14000A molens gevuld met witte Berkeley Wiplash lijn met een trekkracht van 100 pond. Omdat we in totaal met vijf hengels vissen (vier op de kant en 1 uit de boot) vissen we daarnaast nog met 2 hengels van Kirk. Dit zijn korte Shakespeare Ugly Sticks voorzien van Penn 760 Liveliner (type baitrunner) molens. Alhoewel het materiaal van Kirk overduidelijk zeer intensief is gebruikt is het technisch in redelijk goede staat. De spoelen van de Penn molens zijn voorzien van zeer dikke 150 ponds Powerpro. Zou genoeg moeten zijn…

Om ongeveer 11.00 uur wordt ik gebeld door Kirk. Hendrik-jan en Roel hebben een dikke vis bij de boot! We halen onze hengels snel binnen en varen volgas naar hun toe. Alhoewel Gars doordat ze beschikken over longen buiten het water redelijk lang in leven kunnen blijven (volgens Kirk wel zo’n 2 a 3 uur) zijn we binnen enkele minuten ter plaatse. Daar treffen we een zeer gelukkige Roel aan die zijn tweede honderd-plus ponder deze week in de boot heeft liggen. Omdat we de foto’s van de afgelopen week welke zijn geschoten met de vis en de vanger in het water overduidelijk de mooiste vonden, besluiten we deze vis alleen op dergelijke wijze te fotograferen. De vis die 201cm en 135 pond blijkt te wegen wordt na te zijn “getagt” gefotografeerd tezamen met een van oor-tot-oor glunderende Roel. Na de fotosessie zwemt de Gar zonder enig probleem weg waarmee de 5e honderd-ponder op deze laatste visdag een feit is. We praten nog wat na over deze vangst en de dril die bijzonder lastig blijkt te zijn geweest. Door de vele obstakels (bomen en takken in het water) had Roel de vis zeer kort moeten houden en de vis uit alle macht moesten blokken wat van de dril een hachelijk avontuur had gemaakt.

Striped Bass

Na elkaar wederom succes gewenst te hebben varen John en ik met Byron weer stroomopwaarts. Er moet tenslotte gevist worden. We vinden een mooie stek en zetten onze hengels weer uit om te wachten op de dingen die komen gaan. Tussen de aanbeten door vissen met lichte hengeltjes op catfish. Daarbij weet ik nog een fotogenieke Striped Bass te vangen die naast de vele Gars, Catfish, Turtles en Buffelo Carps rondzwemmen op deze rivier. Wachtend op een aanbeet zien we enkele herten een eindje verderop de rivier oversteken. Wat is het hier prachtig en wat is de rust hier overweldigend.

Lang hoeven we niet te wachten, want al snel hebben we weer beet en vangen we een kleine Gar. Bij één van de volgende beten gaat er iets mis. Terwijl we een andere vis aan het drillen zijn komen we er achter dat een Fox beetverklikker heeft geweigerd (het wieltje waar de lijn overheen loopt draait niet goed) en dat we ook op deze hengel beet hebben. En goed ook. Aangekomen bij deze hengel blijkt de spoel nagenoeg leeg! Alleen het nylon wat ik onder de Berkeley Wiplash dyneema heb gespoeld (tegen het slippen op de spoel) is nog zichtbaar. Snel springt John op de kant om daar zijn vis te verder uit te drillen. Ik pak de hengel en begin stroomafwaarts varend snel lijn op de winden. De vis, als deze er tenminste nog aan zit, is inmiddels zo’n 300 meter stroomafwaarts gezwommen. Bij de dobber aangekomen zie ik dat de lijn in een tak zit en de dobber niet meer beweegt. Ik besluit strak te draaien en aan te slaan. Raak!  Even later kan ik een kleine Gar landen. We varen terug om John op te pikken die nog steeds een Gar aan de lijn heeft. We onthaken de (kleine) Gar en snel varen we weer richting onze nog uitstaande hengels.

Als we terugvaren krijgen we weer een aanbeet. Snel pakt John de hengel weer en varen we,  inmiddels routinematig, achter de vis aan De dobber koerst daarbij regelrecht op een midden in de rivier gelegen drijvende boom af. Dit gaat fout, denk ik bij mezelf. Als de dobber vlak bij de boom is besluit John in een wanhoopspoging toch maar strak te draaien en aan te slaan. Hoewel de haak oberduidelijk in het obstakel vast zit voelt John wel een vis trekken. De lijn blijft echter vast zitten we besluiten zo dicht mogelijk naar de omgevallen boom toe te varen. Ik pak de tak van de boom vast en probeer de boel te lichten. Dit lukt gedeeltelijk waardoor we redelijk goed kunnen zien hoe de lijn verward zit. Ontwarren blijkt een te grote opgave maar wat wel mogelijk blijkt is met een pikhaak het stuk lijn op te pakken dat rechtstreeks contact heeft met de vis. We snijden op dit punt de lijn door en knopen deze razendsnel aan de hoofdlijn van een andere hengel. Hierna kan John de boel wederom strak trekken waarna hij rechtstreeks contact heeft met de vis en deze na een korte dril kan landen. Ook nu gaat het echter weer om een kleine vis. We beginnen er een beetje flauw van te worden. Alhoewel we regelmatig dikke vissen zien rollen, vangen we alleen maar kleine gars. Leuk hoor, maar we komen toch echt voor de grotere jongens.

We verbazen er ons ook over dat al onze vissen ofwel klein zijn , ofwel meteen 100+ pond. Hoe kan het dat we geen “tussenformaat” vangen? Die moeten er toch ook zitten? Veel tijd om hierover na te denken krijgen we niet want wederom loopt er een beetverklikker te fluiten. Omdat we run-om run vissen is het na de vis van John nu weer mijn beurt. Ook deze Gar zwemt weer rustig maar gedecideerd stroomafwaarts. We volgen de vis al zo’n 200 meter als de vis besluit stroomopwaarts te gaan zwemmen. Byron draait de boot stroomafwaarts van de vis waardoor ik de gelegenheid krijg met een van mij afzwemmende vis goed aan te slaan. De aanslag is raak. De vis komt schuin naar ons toe zwemmen waardoor ik het idee heb dat het weer om een kleinere vis gaat. Bij de boot aangekomen draait de vis zich om en word mijn zware glashengel in een hoepel getrokken en begint de slip aangenaam te krijsen. This is a good fish! Ik moet zwaar in de hengel hangen om de vis onder controle te proberen te krijgen. De vis knokt hard en neemt met enige regelmaat 10-20 meter lijn. Op sommige momenten blijft de overduidelijk grote Gar echter gewoon diep zwemmen zonder zich, zo lijkt het althans, al te druk te maken. Ondanks dat is de vis echter zeer moeilijk te liften. Harder trekken aan de hengel resulteert slechts in een top die nog dieper doorbuigt. De vechtstijl van deze Gar doet me denken aan een (grote) meerval.

Na 5 minuten zien we haar voor het eerst. Wouw! Dit is inderdaad een hele mooie. Met het losschieten na de sprong van een grote vis van gisteren nog vers in het geheugen probeer ik als de vis aanstalten maakt tot springen deze manoeuvre in de kiem te smoren door de hengeltop onder water te duwen en de vis “om” te trekken. Dat lukt, en de vis zwemt weer de diepte in. Na 15 minuten stevig drillen later ligt ze voor het eerst in volle glorie langs de boot. John heeft de lus waarmee we de vis de boot in zullen tillen al klaar gelegd. Als de vis zich rustig houd schuiven we de lus van achteren over mijn hengel richting de vis. De bedoeling daarbij is de lus achter de kop te schuiven waarna deze wordt aangetrokken en de vis niet meer weg kan. De Gar blijkt echter niet zo gecharmeerd van dit snode plan en knalt er voordat we de lus kunnen aantrekken hard vandoor. Ook een 2e poging mislukt, maar bij de derde poging is het raak en heeft John de vis klemvast in de houdgreep. Yes! We hebben hem! De vis wordt met vereende krachten de boot in getild. Nieuwsgierig naar de lengte meten we de vis op. Het meetlint stopt bij 205cm, terwijl de buikomtrek ruim 86cm bedraagt. Daarmee komt de vis volgens de berekeningen uit op zo’n 133 pond. Snel bellen we Roel en Hendrik-Jan om ze het goede nieuws te vertellen. Ze liggen een stuk stroomopwaarts en we besluiten naar hun toe te varen voor het maken van foto’s. Omdat de meeste stukken oever veel te zacht en te modderig zijn valt het niet mee om een goede plek te vinden waar we de kant op kunnen, maar toch vinden we een plek waar de bodem harder is en ondiep wegloopt. Omdat ik geen zin heb om op de kant te worstelen met deze vis beskuiten we alleen foto’s in het water te maken. Deze foto’s vinden we sowieso het mooist maar ook is het in het water veel gemakkelijker deze grote en zware vissen te tillen.

Garrrrrrrrrrr

In volle glorie

Een mooie afsluiting van een heerlijke week vissen!

Als de foto’s zijn gemaakt laat ik de vis los waarna ze meteen weer wegzwemt, ondanks dat ze toch best even op het droge is geweest. In dat opzicht verschilt een Gar hemelsbreed van een snoek die je toch echt meteen terug moet zetten. We schudden elkaar nogmaals de hand en genieten na. We vissen de laatste paar uurtjes van deze week uit waarna we richting trailerhelling koersen. Als de boot er uit wordt getrokken kijken we nog voor een laatste keer naar deze prachtige Trinity River die deze week enkele van haar schatten aan ons heeft prijsgegeven. Als we naar ons motel rijden zijn we dankbaar en voldaan.

Morgen zullen we naar Houston rijden waar we zullen overnachten voordat we zondag terugvliegen naar Schiphol. Maar niet voordat we nog even de Bass Pro onveilig zullen maken. De laatste avond eten en drinken we wat bij “Hooters”. Na een week vissen smaken onze biertjes en margarita’s bij de aanblik van de vele de rondborstige serveersters nóg beter. Het wordt tijd dat we naar huis gaan…

140cm prachtige vis

Michel en Roel vissen vandaag met Kirk, die besluit het geluk dichterbij te zoeken. Nadat op de eerste plek de vier hengels uitgezet zijn, wordt aan de overkant een plekje in de schaduw onder een boom opgezocht. Een vijfde hengel wordt be-aasd en met een kleine zwiep achter de boot geworpen. Na een minuutje of 10 zien we kleine tikjes op de dobber. Kirk voelt eens of dit een vis of een turtle is. Wanneer even later langzaam de dobber richting het midden van de Trinity gaat is het duidelijk dat we te maken hebben met een vis. Bij het aanslaan meent Roel dat het een redelijke vis is van een pondje of 30-40, hoe fout kun je zijn als na een paar minuten drillen de vis in het midden van de rivier dicht bij de bodem blijft zwemmen, met de hengel maximaal gekromd. Net als bij grote snoek blijft ook de grote gar langzaam zwemmend op de bodem met af en toe een fikse uithaal. De dril is heerlijk, wat een gevecht leveren deze grote vissen! Nadat Kirk de gar met de lasso de boot in gehaald heeft blijkt het kwartet 100 ponders compleet – 207 cm bij 163 lbs – de zwaarste vis zover. Het gedroomde doel voor de vakantie – een grote 100+ ponds vis voor iedereen is gehaald !! De gar-dame in kwestie blijkt een brommerig type te zijn die geregeld blaast door de kieuwen en haar bek open heeft, wat een aantal mooie plaatjes oplevert.

De droom van elke tandarts

Roel met 207cm en 163 pond prachtige vis!

In de jacht op de volgende grote vis vangt Michel die middag nog vier gars, waarvan nog een mooie 50 ponder op dezelfde stek die HJ gisteren zijn grote vis opleverde

Harde vechter van 50pond

Weer terug aangekomen bij de “trailerhelling” zijn we gespannen. Mischien moeten we voor de goede orde melden dat het een 25 meter lange, 45 graden steile, onverharde blubber helling is. Nadat de boot van Byron met de 150 pk motor op de trailer geschoven is, blijkt de V6 Dodge 4×4 niet in staat de helling op te komen. Vader en zoon Kirkland hebben echter wel vaker met dit bijtje gehakt – de 8 mm kabel wordt van de lier van Kirks Dodge, die boven aan de helling staat, bevestigd en zo wordt de combinatie naar boven getrokken, OK dit is echt outdoor.

Traileren in "the outdoors"

Super tevreden gaan we voor de laatste keer naar Country Lake Motel in Trinity – het doel voor de vakantie is gehaald! Allemaal een mooie 100+ vis! Morgen gaan we zo’n 50 mijl verder noordelijk naar Palestine TX, waar Kirk doorgaans zijn performances in TV shows opneemt – vol verwachting klopt ons hart !

Na een rit door het achterland van Trinity en een kilometerslange zandweg komen we via een weiland, waar een wilde stier nog uithaalt naar de boot van Kirk, aan bij een stuk oever dat uitgegraven is naar een zijarm van de rivier. Alleen ligt deze zijarm ongeveer 15 meter lager dan het weiland. En is mega steil….. Kirk lacht om onze reacties en antwoordt in Texan stijl dat deze helling nog niks is. Want hij is droog en dus hoeft de ene truck de andere niet te helpen met de lier….. Wel ietsje anders dus dan onze beschaafde hellinkjes in de polder….

De trucks worden in de 4wheel drive low gear gezet en langzaam gaan de boten achteruit naar beneden. Hierna varen we via een aantal bayou’s naar de rivier die er werkelijk prachtig uitziet in het ochtendzonnetje met mooie flarden mist en zijn schitterende oeverbegroeiing.

Ochtendmist

Al snel zijn we bij de stekken aanbeland en worden volgens hetzelfde principe de hengels opgesteld. Rustig wachten we de aanbeten af terwijl een concert van vogels dit ondersteunt. Sommigen hebben een fluittoon die irritant veel lijkt op de line-alarms; het is duidelijk dat we er zin in hebben want we reageren er allemaal op.

Al snel komen de eerste aanbeten door. Beide boten hebben het gewoon druk! De ene na de andere lijn begint te lopen en vaak twee tegelijk, gekkenhuis! Toch wordt er irritant genoeg geen vis geland. Sommige laten los en de anderen lijken feilloos te weten waar de boomstammen liggen en laten het aas los bij de eerste de beste weerstand die ze voelen.

We blijven daarom regelmatig verplaatsen om misschien toch die plek te vinden waar de vissen meer doorbijten in plaats van wat zeurderig het aas in de bek nemen en verder niets doen. Dat lukt ook want al snel weet Michel een vis te landen die na een goeie dril 157cm lang en ongeveer 40 pond zwaar blijkt te zijn. Mooie start!

Nice one

Toch blijven we veel aanbeten missen. Bij Michel en HJ omdat de vissen zich consequent vastzwemmen. In de andere boot wordt met name John wordt er gek van. We hebben afgesproken dat we “om en om” vissen zodat iedereen een vis vangt maar na negen aanbeten en geen vis ontstaat er een zogenaamd moeilijk momentje voor hem. Een koud colaatje, een paar repen en even rustig in de verte staren helpen enigszins en wanneer de tiende aanbeet zich aan het einde van de dag aandient moet het dan maar gebeuren.

De vis neemt een mooie run naar het midden van de rivier en zwemt honderden meters stroomafwaarts. Daarna zwemt hij rustig naar de kant en gaat stilliggen. Volgens Byron een aanbeet uit het boekje en wanneer de vis weer stroomopwaarts gaat zwemmen klopt het volgens hem helemaal en kan de haak gezet gaan worden. En dat doet ‘ie! John draait de lijn strak en zodra er contact is wordt conform instructie de haak meermalen hard gezet om zeker te weten dat hij zich goed vastzet in de benige vis. En de haak zit! Direct gevolgd door een keihard schot waarbij de vis gierend door de slip heenrost en vele meters lijn van de spoel trekt. En daarna begint het gevecht. De vis zwemt diep stroomopwaarts met de boot achter zich en wil van geen wijken weten. Deze status quo blijft zeker 5 minuten zo waarna de vis er genoeg van heeft en met een enorme uithaal de oever opzoekt. Hierna begint er meer controle over de vis te komen die rondjes rond de boot draait en af en toe wegschiet maar nog niet naar boven is gekomen. Wat een kracht!

Langzaam maar zeker wordt er toch terrein gewonnen en komt de vis naar de oppervlakte En wanneer hij zich voor de eerste keer laat zien zijn de kreten niet van de lucht; wat een rug, wat een monster! De vis is echt enorm groot en breed. En nog niet helemaal happy. Want hij gaat er nog een flink aantal keren hard vandoor. John begint het ondertussen te voelen want we zijn al zeker 20 minuten bezig. Dus wanneer de vis langszij komt maakt Byron de lasso klaar om om de vis heen te doen en aan boord te trekken. Makkelijker gezegd dan gedaan. Na een paar verwoede pogingen schiet Roel te hulp en met vereende kracht wordt de vis aan boord getrokken waarna Byron en Roel in een soort leuk dansje aan de kant springen om de woest klappende gator gar in de boot te ontwijken. En dan met name zijn bek; wat een tanden!

Topvis !

Na het nodige gejuich en de nodige “high-fives” wordt de andere boot opgezocht om samen het succes te delen. We zoeken gezamenlijk een plek op om mooie foto’s te maken en de vis te meten en wegen. Uiteindelijk blijkt ze 213cm lang te zijn en 150pond zwaar! Wat een prachtige vis. En John gaat helemaal uit zijn dak want die heeft namelijk niet alleen zijn eerste gator gar gevangen die gelijk de 100pond grens doorbreekt maar ook zijn PR qua lengte verbroken.

Net een krokodil

Fraaie pose

De vis gaat uitgebreid op de foto en wordt weer in het water teruggezet waarna ze rustig wegzwemt. We binden de boten weer vast aan de oever en genieten samen nog even na van dit succes. Hier zijn we uiteindelijk voor gekomen en de kop is eraf; nu de andere drie nog een 100+pond vis vangen!

Toch kijken we ook realistisch terug op de dag. We hebben teveel vissen gemist vandaag en uiteindelijk is er maar in één boot een echt goeie vis uitgekomen.  Toch besluiten we dat we de volgende dag hier weer terugkomen en vroeger beginnen, er zit hier vis genoeg is vandaag wel gebleken . De boten laten we achter bij de plek waar ze erin zijn gelaten en morgen gaan we het hier weer proberen.

En dat bleek geen verkeerde keuze te zijn! Maar daarover morgen weer meer!

Om 5.30 kwamen twee enorme Ford trucks met trailer het terrein van ons Motel, het Lake Country Inn in Trinity, oprijden. De vorige dag hadden we al kennis gemaakt met Kirk, en nu schudden we dus ook de hand van zijn 72-jarige vader. De plek waar we gaan traileren en vissen is een ruim uur rijden dus snel gooien we onze materialen waaronder onze glasvezel meerval stokken voorzien van Shimano Spheros 14000 in de pick-up trucks. Omdat er ook nog vergunningen gehaald moeten worden stoppen we voordat we aankomen bij een winkel/benzinepomp om deze te kopen. Ondanks dat de tijd stil gestaan lijkt te hebben moeten deze door de eigenaar van de winkel online worden aangevraagd wat door de langzame modemverbinding erg lang duurt. Zo’n 20 minuten later vervolgen we echter onze weg en even later komen we aan bij de “ramp” aan de Trinity River.

De boten waar mee gevist wordt zijn aluminium platbodems voorzien van een buitenboordmotor met “jet-aandrijving” Omdat er erg veel takken en bomen in de rivier staan is het risico van schade aan staartstuk / schroef met een “gewone”buitenboordmotor veel te groot. Met een jet-motor is dat risico (door het ontbreken van een schroef) veel kleiner.

Borden zijn er om op te schieten

Als beide boten in het water liggen varen we een flink stuk stroomafwaarts. Daar vertelt Byron op welke plekken we het beste onze hengels kunnen neerzetten. De visserij op Aligator Gar is vrij simpel. Per persoon zetten we 2 hengels uit op de kant van de rivier voorzien van een groot stuk karper. Op de lijn is een 20 grams dobber geschoven met daarboven een stuitje. Dit stuitje staat enkele meters hoger als de waterdiepte en dient om bij een aanbeet de vis te kunnen volgen. De hengels worden op ongeveer 30-50 meter uit elkaar op de oevers geplaatst op banksticks voorzien van elektronische beetverklikkers. Het aas wordt dicht onder de kant aangeboden (volgens de gidsen omdat de Gars dicht onder kant azen en omdat de stroming het aas sowieso naar de kant drukt). De boot met daarin de gids en vissers kiest een plek van waaraf de aanbeten goed gehoord kunnen worden, de hengels snel bereikt (sommige runs zijn echt heel snel) en waar je in de schaduw kunt zitten (het is inderdaad erg warm….).

Niet voor watjes

De boten van zowel Kirk als Byron zijn helemaal toegespitst op deze visserij. Aluminium platbodems zonder poespas, respectievelijk 5 en 7 meter lang, met duidelijk zichtbare gebruikssporen (understatement). De vismaterialen zijn ook gebruikt maar goed.

We traileren vandaag bij een brug over de Trinity River. De rivier is de afgelopen dagen snel gedaald waardoor Kirk met de jet nog even de trailerhelling netjes schoonspuit. Hierna vertrekken beide boten snel richting de eerste visstekken. De rivier is werkelijk adembenemend mooi. Bomen staan direct aan de oever, hoge zanderige uitgesleten walkanten en overal boomstammen die uit het water steken. “Huh? Boomstammen?”. Ja, inderdaad boomstammen en daar zouden we de dagen erna nog flink aan herinnerd worden, waarover later meer. De rivier stroomt behoorlijk.

Super mooie omgeving

We vissen redelijk ver uit elkaar vandaan. HJ weet al snel een eerste baby-Gar te vangen. John krijgt ook een aanbeet die lang met het aas bezig is. Op instructie van Kirk wordt aangeslagen en wat bovenkomt is een grote verrassing: een Alligator Snapping Turtle! Wat een eng beest! Maar mooi! Na diverse stekken aangedaan te hebben is het qua vis nog rustig en daarom verplaatsen we verder. Wel zien we echt overal Gars uit het water “moonen” en Roel en John worden verrast door een echt monstergrote gar die op een meter of 10 naast de boot de oppervlakte doorbreekt. Die mag graag een keer komen “aanbellen”!

Alligator snapping turtle

Op de volgende plekken in de middag blijft het op een paar aanbeten na erg rustig. Behalve Roel, die krijgt een aanbeet die wel verzilverd wordt. Ook blijkt dat de Gars zich niet makkelijk laten vangen na een aanbeet. De vissen laten bij de minste weerstand het aas los en wanneer ze gehaakt zijn weten ze als geen ander de obstakels te vinden (de boomstammen!). Terwijl we wachten op de aanbeten van de gars vissen we naast de boot met kleine shads (nee, geen rubber, maar een soort sardine-achtig visje) op diverse soorten catfish. Daarmee vangen we diverse kleine visjes.

Roel met een fraaie gar

Het blijft verder stil en dat is eigenlijk best een tegenvaller voor de eerste visdag. Wel hebben we een goed gevoel over het materiaal, de natuur en de gidsen gekregen en dat is eigenlijk waar je op zo’n eerste dag ook eerst mee moet beginnen. Maar je hoopt natuurlijk gelijk op een monster. Ook de gidsen zijn niet tevreden. Daarom wordt besloten de volgende dag op een andere plek de rivier op te gaan. Een stuk hogerop omdat we daar vandaag de meeste vis hebben gezien en aanbeten hebben gehad.

En die tweede visdag pakte een heel stuk beter uit kunnen we alvast melden! Maar daarover morgen meer!

Op Youtube zijn diverse films over deze vis te vinden en wij denken dat het leuk is om jllie een overzicht ervan hier te laten zien. Kunnen jullie net als wij een beetje in de stemming komen van deze oervis met zijn fantastische voorkomen!

De Dutchanglers.

.

.

.

.

We gaan in ieder geval proberen om jullie te voorzien van zoveel mogelijk updates vanuit de states. E.e.a. afhankelijk van de beschikbaarheid van internet.

André de Wit die deze visserij al eens beoefende voorzag ons van de nodige tips en een fraai fotoverslag met vissen om van te watertanden.

Mei 2008, Adriaan en ik zijn in Texas om achter de alligator gar aan te gaan. Als je zoiets van plan bent kun je niet om Kirk Kirkland heen. Hij is dé gids voor het vissen op de gars. Meestal op de Trinityriver, maar ook andere rivieren en grote reservoirs worden door hem bevist. Een beetje keus is wel nodig, want door sterk wisselende waterstanden kun je veel stekken niet bevissen.

We vissen met ons eigen meervalmateriaal, dat is zwaar genoeg voor deze visserij. Het meenemen van eigen materiaal is overigens niet nodig, want Kirk heeft genoeg hengels en reels om te gebruiken. Maar eigen materiaal vist toch het prettigst.  Het is wel een wat lompe visserij, met flinke stukken karper als aas!

Welkom in de rommelige boot van Kirk!

De hengels worden uitgezet langs de oever.

Adriaan is de gelukkige die de eerste gars landt. Twee vissen rond de 130cm komen voor een korte fotosessie in de boot. Het is onze eerste kennismaking met gars en ze zijn erg imposant om te zien. Ook de 3^e aanbeet is voor Adriaan maar zorgt gelijk voor problemen.

Het is duidelijk een grotere vis en deze zwemt onder een omgevallen boom door! Voor elk probleem een oplossing en Kirk gooit met een andere hengel achter de boom om de lijn op te pikken. Hierna geeft Adriaan flink wat lijn, zodat ik er een flesje aan kan knopen en Kirk de lijn kan doorknippen. De bedoeling is om deze dan weer aan elkaar te knopen (zonder boom ertussen) waarna Adriaan weer verder kan drillen.

Adriaan aan het drillen

Het liep iets anders, de gar was het zat en nam een run. Trekt de lijn uit de handen van een scheldende Kirk. Ook het flesje wat ik voor de zekerheid aan het monteren was kan ik niet vasthouden en gaat de gar achterna.  Gelukkig waren we nog niet zover om de lijn door te knippen, want het flesje zat nog niet goed vast! Wonder boven wonder is de lijn inmiddels vrijgekomen van de boom. Adriaan drilt weer verder terwijl ik wat foto’s neem.  Als de gar uitgedrild is wordt de boot klaargemaakt om hem te landen.

Wanneer Kirk de gar binnenboord tilt, staan we allebei verbijsterd te kijken. Wat een bakbeest! We komen tot een lengte van 194cm. Het gewicht wordt berekend aan de hand van de lengte en omvang en komt uit op 83 pond. Kirk noemt de vis trouwens nog steeds een baby gar!

Baby gar, volgens Kirk!

Het landen van de gars gaat trouwens ook op een aparte manier…

Kirk maakt van gebruik van een stuk touw, waar hij een strop in maakt. Die gaat over de kop en tot achter de borstvinnen van de gar. Dan trekt hij de strop vast en kan de gar binnenboord getild worden. Klinkt simpel, maar dat is het niet! Vaak spurten ze al een paar keer door de strop heen, voordat Kirk deze kan aantrekken. Ook van de boot zijn ze niet zo gecharmeerd. Als ze die raken krijg je dezelfde reactie. Zit de strop vast, dan trekt Kirk de gar binnenboord. Eenmaal in de boot moet Kirk gelijk opzij springen, voordat de gar hem raakt. De kop van een gar is keihard en gevuld met vlijmscherpe tanden. Leuke combinatie voor een stevige verwonding! Hieronder een serie foto’s van zo’n landing.

Eerst de lus om de kop

Strak trekken

Gar is het er niet mee eens

Nog een beetje tegensputteren

Missie geslaagd

Het ziet er wel wat ruw uit, maar de gars kunnen tegen een stootje. Hun kop bestaat voor een groot deel uit kraakbeen en de schubben vormen een soort pantser. Je zult dus geen schubben tegen komen in de boot. Ook kunnen ze het volgens Kirk wel 2 tot 3 uur op het droge uithouden, in de volle zon wel te verstaan!  Overigens niet iets dat we geprobeerd hebben.

Lekker bekkie met tanden

Texaanse trailerhelling

We krijgen deze week genoeg aanbeten, alleen het aantal gelande vissen blijft wat achter. Regelmatig laten de gars het aas los als ze door of onder een ondergelopen struik of boom zwemmen en weerstand voelen. Ook krijgen we meerdere keren 2 aanbeten (te) kort achter elkaar. Na een aanbeet volgen we de gar met de boot alvorens de haak te zetten. Er kan wel 5 minuten overheen gaan, voordat ze het aas wegwerken. Best lastig als je alle drie in de boot zit en je nog een aanbeet krijgt! Dat gaat ook twee keer fout en resulteert beide keren in een hengel die het water in getrokken wordt! Gelukkig konden we die nog opvissen. Kortom, zorg dat de spoelen goed gevuld zijn!

De topvis van de vakantie, 222cm en 153 pond

Wat een kop

We hebben een zeer geslaagde week gehad en een aantal indrukwekkende vissen mogen bewonderen in de boot. Over Kirk niets dan lof, bij wisselende omstandigheden weet hij de vis ook nog te vinden. Ook al moeten we daar een uur langer voor rijden, geen probleem. Hij heeft ook ontelbare grappige anekdotes over vissers die hij in zijn boot heeft gehad. Veelal eigenwijs, wat dan resulteert in overboord geslagen tassen of verwondingen, veroorzaakt door gars. Dus neem de adviezen van Kirk maar ten harte, hij heeft er genoeg ervaring mee.

Mijn zwaarste van de week, 202cm en 141 pond.

Strakke vis

Dit was alvast een voorproefje van wat team Dutchanglers te wachten staat over een paar weken. Mannen veel succes in Texas!

Groet,

André de Wit