Gister was een dag met wind, veel wind. Daarom werd er veel geslapen en hebben Jeroen en Henk vanaf de kant op scharren gevist. Niet zonder succes!

“s Nachts nam de wind af en konden we weer gaan denken aan het vissen op zee. Dat begon afgelopen nacht met Jeroen en Adriaan. Zij zijn om één uur ‘s nachts opgestaan en waren als eerste na de periode met teveel wind terug op het water; kennelijk hielden ze het niet meer. De vangsten waren jammer genoeg niet wild, de zee wel! Ze hadden te maken met een zeegang van twee tot drie meter hoge golven waarij ze dus soms volledig door water omringd waren. Om ongeveer 6 uur waren ze weer terug, het moment waarop de rest van de club wakker was geworden.

Michel en ik vertrokken hierna, de rest zou later aansluiten. Om 7 uur lagen we op de stekken en kon het beginnen. De eerste uren was het nog behoorlijk taai maar rond een uur of tien kwam de vis los en konden we op een stuk dat in diepte varieerde van 35 tot 50 meter enkele tientallen vissen haken waaronder meerdere meters. Grootste van de trip tot nog toe werd gevangen door Michel: 124cm! Vermeldenswaardig is dat deze vangst gedaan werd aan zijn Yasei Speedjigging hengel met een Spheros 3000 opgespoeld met 15/00 Powerpro. Waar je in Nederland snoekbaarsjes mee vangt, zeg maar…… Dit werd een beetje onze sport van de dag; hoe lichter des te leuker! Zelfs Marc van Roie keek ‘s avonds wat ongeloofwaardig toen we onze vangsten aan dit materiaal meldden. We wisten er ook nog twee van 108cm mee te verschalken, één voor Michel, één voor mij. En dat was dan ook mijn kabeljauw PR, heerlijk!

Het weer was ondertussen fantastisch geworden; zon, geen wind, lichte stroming in het water erbij, wat wil je nog meer (als visser dan…).

Rond een uur of drie meldden de anderen zich weer op het water waarop Adriaan bij ons in de boot overstapte. Op dat moment hadden Michel en ik bijna 50 kabeljauwen gevangen, een zeewolf, een kanjer van een schelvis en een lom met een roodbaars in zijn bek. Als je dan bedenkt dat we ook nog veel lossers hadden dan geeft dat wel een idee van de actie in de boot, zeker op verticaal hengeltjes :-)). Wat op blijft vallen is de goede actie op de Sandeel van Savage Gear. Naast de 6inch Shaker is dit absoluut de topper van deze trip tot nog toe.

De boten verdeelden zich over het water. Jammer genoeg viel het ‘s middags weer stil. Pas tegen de avond kwam het weer even los, met name in de andere boot die een school kabeljauw tegen het lijf liepen waardoor enkele triple-hookups in de boot het resultaat waren!

Uiteindelijk gingen we om ongeveer 20.00uur van het water af, na 13 uur vissen voor Michel en mij. Wat een dag! Met elkaar hebben we in twee boten meer dan 100 kabeljauwen gevangen en daarvan waren de meesten 80cm of groter. En genoten van de prachtige omgeving.

Nu maar hopen dat ook de komende dagen dit soort aantallen op blijven leveren! Het verveelt immers nooit. Onderstaande foto’s geven een mooi beeld van de dag.

John Smit

Scharren vangen in de haven

Zeedonderpad

Prachtige vergezichten op Soroya

Goed eten, belangrijk. en gezellig!

Jeroen in actie!

Henk met mooie kabeljauw

Topvis voor Michel, 124cm!

Lekker, vissen op zee

Het was niet alleen maar mooi weer.......

In Nederland was het op dit moment 29 graden......

Jeroen met prachtige kabeljauw

Prachtige luchten

Lekker stel

Adriaan met mooie donkere kabeljauw

Super schelvis, wat een vechters!

Nog een topper voor Michel, prachtig!

De lom, een schrokop; met een roodbaars nog half uit zijn bek toch nog de shad erbij grijpen

Vier mannen vangen een visje in de haven van Breidvikbotn

PR voor John, 108cm

Dus moesten Ben, Roel en ik er zondagochtend ook aan geloven. Helaas konden wij geen van drieën meteen beginnen bij de opening van het seizoen dus moest het nu, een weekje later, maar gaan gebeuren. Zo gezegd zo gedaan en om 04:30 zaten we op het water, lekker rustig en genietend van een mooie zonsopgang. Na een groot stuk van het water, een zandafgraving bij mij in de buurt, te zijn overgestoken begonnen we de hengels op te bouwen. De man twee hengels, 1 dobber-hengel en een verticaal-stok. Als Ben over stuurboord, en Roel en ik over bakboord visten paste dat perfect in de 14-ft Lund.

En daarna begint de grote zoektocht: waar zitten ze vandaag? Met een nieuwe dieptemeter in de boot duurde het even voordat we eindelijk een mooi sonar scherm te zien kregen, maar daarna waren we ready to go. Onder de dobber een visje, en één op de fireball aan de verticaal hengel, en dan gaan proberen. Op de elektromotor verschillende dieptes afvissen, en de andere boten in de gaten houden. Maar wat we ook probeerden, het wilde maar niet echt van de grond komen. Vier meter diep met een grote aasvis, op 6 meter met een kleine of de 8 meter lijn aanhouden met een grote shad…… geen succes. Na een uurtje of twee/drie vissen pakte Ben wel een mooie snoek van 87cm op de dobber. Op die plek was de bodem vrij grillig, en omdat de dobbers diep stonden kwam het geregeld voor dat je vast kwam te zitten. Dat was in eerste instantie ook het idee bij deze vis. De dobber bleef stil liggen en zakte langzaam schuin weg onderwater. Maar ja, ook al zit je vaak vast, je weet maar nooit! Toch maar de beugel open, en ja hoor de dobber liep weg in plaats van op z’n plaats te blijven drijven. Dus snel de slip dichtdraaien, de lijn strak draaien en aanslaan. En het was vis! In deze tijd van het jaar zijn de snoeken erg sterk voor hun lengte, en ook deze snoek van 87cm kon er wat van. Na een korte dril hadden we de snoek bij de boot. We probeerden de dril zo kort mogelijk te houden zodat de snoek zich niet helemaal moe hoeft te vechten. Anders krijgt hij het er erg moeilijk mee bij het terugzetten. Maar deze dril ging goed, snel een fotootje maken en weer terugzetten.  

Ben pakt de eerste mooie snoek!

Er was vis in de boot! Maar de volgende vis liet wederom erg lang op zich wachten. We visten van 04:30 tot 12:00, en moesten Ben om 10:00 weer bij de kant afzetten vanwege andere afspraken. Op het punt staande om de hengels de boot in te halen, en koers te zetten naar de trailerhelling, kwam de tweede vis rond kwart voor tien. Dit keer was ik de gelukkige, en ook had ik de vis op mijn dobberhengel. Deze snoek was iets kleiner, 82cm, maar ook lekker fel. Snel gedrild, snel een foto maken, en de vis weer teruggezet. Na Ben afgezet te hebben gingen Roel en ik weer terug het water op voor de laatste twee uurtjes.

Vissend op dezelfde manier voeren we richting een ander gedeelte van het meer. Na hier ongeveer een uurtje te hebben gevist was het dan zover! Eerst een ‘normale’ aanbeet. Weer op de dobber. Snel de fighting-drag dicht, en aanslaan. Daarbij voelde ik het al. Het voelde niet als een snoek haken, die dan gaat zwemmen, maar als een of andere onbewegelijke boomstam. Het gaf daar beneden gewoon niet mee! Nu kan ik vanwege mijn lichamelijke handicap alleen kracht zetten vanuit mijn romp en schouders. Niet met mijn armen. Maar het was nog nooit voorgekomen dat ik de vis niet van de bodem kon krijgen. Nou ja, dan maar twee armen om de hengel heen slaan en er met mijn volle gewicht aan gaan hangen. Toen gaf ze eindelijk mee, maar nog geen twee tellen later had ze door dat het foute boel was. Ze nam haar eerste sprint. Die joeg meteen flink door de slip heen, dus ik draai de slip beetje bij beetje steeds verder dicht. Maar na de 4^e of de 5^e spurt zat de slip dicht. En nog trok de vis, blijkbaar zonder problemen, de lijn van de spoel af. Op dat moment werden mijn vermoedens bevestigd. Dit was een serieuze vis! Bovenwater, in de boot, ging het er ook heftig aan toe. Al mijn kracht om de vis te stoppen of binnen te drillen moet vanuit mijn schouders komen. En na een kwartier begon ook ik hem wel erg te voelen. Op dat moment kwam mevrouw voor het eerst een kijkje nemen in het oppervlak. 

Een grote schaduw in het oppervlak, ze is groot!

Mooi dacht ik, daar is ze, maar nee. Weer ging ze er vandoor, en nam weer 3 of 4 runs. Uiteindelijk werd het haar toch teveel en gaf ze zich over, maar toen zaten we met een ander probleem. Namelijk met het feit dat we het grote schepnet in de auto hadden gelegd toen we Ben hadden afgezet! Dan vraag je er natuurlijk ook bijna om….. We hadden alleen nog een schepnetje in de boot liggen van krap 50cm doorsnee. Men heeft drie maal scheepsrecht, en inderdaad, bij de derde poging kregen we de snoek in het net. Nu had ik nog maar 1 keer eerder een metersnoek gevangen (van 109cm), en ik had al zo’n donkerbruin vermoeden dat deze daar wel eens overheen zou kunnen gaan. De vis zat niet te diep gehaakt en we konden de haken daarom eenvoudig verwijderen. Toen was het grote moment daar, het meten. In de boot ligt een stuk plexiglas met een meetlat-sticker erop; deze gaat tot 120cm. Met dat we de snoek daar opleggen merken we allebei dat we centimeters te kort gaan komen! De vis steekt er overheen. Allemachtig, een 120+ snoek. De vis stak 1cm over de plank heen, met haar 121cm. 

Ze gaat net van de plak af: 121cm!

Terwijl ik van blijdschap verdoofd en met brandende schouders voor in de boot zit, maakt Roel foto’s van de vis op de plank. Maar ik moest er ook mee op de foto. De enige vraag was: hoe? Ik ben niet in staat om zo’n vis te tillen, dus toen zat er nog maar één ding op. De voorste stoel uit de boot halen, ik gaan liggen en de vis ernaast. Dat leverde wel hele hippe foto’s op. 

Best een leuk koppel en een dikke grijns!

Aan het einde van de fotosessie de vis nog even een kusje gegeven, en haar toen weer voorzichtig te water gelaten. Met een beetje hulp zwom ze ook zo weer op eigen kracht de diepte in. Het was inmiddels een grote chaos in de boot, met hengels en lijnen maar ik zat alleen maar voor in de boot, vooral heel erg blij te zijn! Zojuist had ik mijn snoek PR (die al boven de meter stond) met nog eens 12cm verbeterd naar 121cm. Nu is het PR van Roel, mijn vader, 115cm. Ik was hem dus eindelijk voorbij. Van te voren had hij nog gedreigd: als je een vis groter vangt dan mijn PR, ga je zwemmen mannetje! Nou, na deze vis vond ik het allemaal goed. Ik snap het ook wel want tenslotte is het ook niet makkelijk als jouw PR 6cm lager staat dan die van je 16-jarige puberzoon!

 Geschreven door: Bram Orsel

Doorgaans vis ik op een kanaal om her en der de nodige snoekbaarzen bij elkaar te sprokkelen. Het slag vissen dat ik daar vang ligt zo rond de 55 cm en deze bevis ik met een parabolische verticaalhengel en een molen met 8 ponds dyneema. Dezelfde setup gebruikte ik ook op het meer; de vissen die ik daar haakte werden echter te vaak gelost. Op de een of andere manier werd de haak niet goed gezet bij de grotere kastelen. Het begon me te dagen dat het hier groffer moest. Een vismaat deed vaak al wat lacherig als ik met mijn speelgoedhengeltjes aan kwam zetten. Ik besloot een verandering in te zetten. Vandaag vis ik met een stevige spinhengel van 285 cm in de steun en in de hand een strakke verticaal hengel; beide hengels zijn voorzien van molens met 25 ponds dyneema. Het voordeel van een wat langere steunhengel is ook dat de shad een beter actie heeft; door bewegingen in de boot of door golven krijgt de shad een grotere uitslag met een langere hengel.

Gistermiddag was het hele meer ijsvrij maar aangekomen bij de helling bleek dat nog het nodige ijs gebroken moest worden om op het meer te kunnen komen. De thermometer stond vanochtend op -7,2 graden en het was windstil geweest. Dit had ertoe geleid dat praktisch het hele meer was voorzien van een dun laagje ijs. We wisten te traileren bij een zijvaart van het meer, het slootje naar het meer toe was ijsvrij omdat het stroomde.

Even een alternatieve route naar de visgronden zoeken.......

Bij het meer aangekomen was alleen de monding ijsvrij, een opening van 100 bij 150 meter. We waren dus genoodzaakt om daar te vissen. Stapvoets sleepten we onze rondjes langs de ijsrand met de shads op een diepte van 1 a 1,5 meter, windstil in de zon met het meer als een spiegel. Het bleef stevig vriezen en het zag er niet naar uit dat het meer bevisbaar zou worden. Op een gegeven moment zag ik voor de boot een rimpeling onder de ijsrand, geen kolk maar zeker activiteit van een vis. Toen we er langs voeren leek de shad aan de steunhengel vast te lopen. Snel contact zoeken maakte dat ik voelde toch vast te zitten aan iets dat bewoog. Na het aanslaan en een pittige dril kwam een geweldige snoek al snel boven. De vis was volledig over de shad geschoven en bleek met de staartdreg in de kieuwboog gehaakt te zijn. De vis bloedde hierdoor behoorlijk maar kon snel onthaakt worden en is gelijk zonder foto gemaakt te hebben terug gezet. Niet mijn grootste snoek maar wel één van de dikste snoeken die ik ooit gezien heb. Ik heb er goede hoop op dat deze vis het zal overleven. We vermoeden dat de gevangen snoek kort daarvoor vlak onder de ijsrand lag op te warmen in de zon.

Ik vis met een 6” kopyto River shad (bovenste shad van foto) met een speciale loodkop die ik jaren geleden eens gekocht heb. Doordat de kop zo licht is had ik er vaak last van dat shads om hun as gingen draaien maar omdat het vandaag windstil was konden we heel traag vissen en bleek het een uitstekende combinatie met juist dit type shad.

Super combinatie voor traag en ondiep vissen

Bij gebrek aan wind bleef het dunne ijslaagje intact; de vangdrang was echter groot en we wilden toch meer plekken proberen te bereiken en besloten dus door het ijs het meer op de varen. Na twee kilometer door het ijs gevaren te hebben kwamen we op de stek en door daar wat rondjes te varen en golven te maken ontstond er gelukkig een ijsvrije plek. Ook een lichte kabbel die op kwam zetten in combinatie met de zon die bleef schijnen hielpen hierbij. Al snel haakte ik hier een mooie snoekbaars in de rug maar op het moment van het scheppen zat deze blijkbaar te lichtjes gehaakt en wist te ontkomen. Op deze snoekbaars hotspot besloot ik er toch nog even een iets kleinere shad aan te doen (onderste van foto). Hierop kreeg ik de tweede aanbeet van de dag, een minimaal tikje, en bij het heffen van de hengel een lomp gewicht. Een prachtige snoekbaars ging al snel met mij op de foto. Het zwaardere materiaal leverde dus nu een 100% score!

Mijn aangeaste techniek werkt!

Mijn lering is dus dat het vertrouwen in het aas waar je mee vist en het materiaal dat je gebruikt van wezenlijk belang is. Zodra je ook maar enige twijfel hebt bij je aaskeuze zul je minder gaan vangen is mijn ervaring en is het dus de moeite om de zaken bij te stellen. Na deze visdag werd het me maar weer eens duidelijk dat alle details moeten kloppen bij deze manier van vissen.

De ultieme verticaalhengel?

Samen met een vismaatje schafte ik een heuse Alumacraft aan en ik was de koning te rijk. Ik begon te experimenteren met verschillende verticaalhengels en al snel liet ik diverse hengels, speciaal gebouwd voor het verticaalvissen, bouwen door één van de beste hengelbouwers in Nederland. Met deze hengeltjes was het heerlijk vissen en honderden snoekbaarzen maakten kortstondig kennis met de binnenkant van mijn Backtroller. Toch bleef ik altijd weer ( je bent een materiaalfreak of je bent het niet) op zoek naar mooiere en nog betere hengels. En regelmatig werd er dan ook weer wat nieuws aangeschaft en ervaring opgedaan met hengels die net even strakker, zachter, dikwandiger, progressiever, lichter, dunwandiger, korter, zwaarder of iets langer waren. Soms (maar niet altijd) bleek zo’n nieuw hengeltje een echte verbetering en dacht ik het ei van Columbus te hebben ontdekt.

Drie jaar geleden kocht ik een CJW Titanium Light. En met dit hengeltje dacht ik begraven te zullen worden (hoopte wel dat het nog even zou duren…). Wat een fantastisch hengeltje was en is dit. Heerlijk licht, dun, super gevoelig en prachtig om te zien. Nooit meer zou ik een andere verticaalhengel gaan kopen, dat stond voor mij als een strakke hengel boven water.

Alweer 2 jaar geleden had ik een afspraak gemaakt om een keer met Chris een dag op het Gooimeer te vissen. De snoekbaarzen deden het bij tijd en wijle goed en we beleefden een mooie dag met veel actie. Chris zweerde al jaren bij zijn handgebouwde St. Croix hengels en ik moest zeggen dat ik die er ook erg mooi vond uit zien. Zijn St. Croix’s waren een tikkie korter dan mijn CJW en ondanks de strakke actie boog zijn hengeltje mooi, ook op een niet al te grote snoekbaars. De St. Croix was in tegenstelling tot die van mij eendelig, had een fractie meer topaktie dan ik gewend was en voelde zo mogelijk nog gevoeliger aan. Mijn interesse was gewekt; ik wilde ook zo’n hengel!

St. Croix blank afgebouwd door Rod Visions

Omdat de kant-en-klare fabriekshengels van St. Croix waanzinnig grote geleidogen hebben (als ze voor een molen zijn gebouwd tenminste) schafte ik de blank van de hengel die ik voor ogen had aan (typenummer 4S63MXF), samen met een speciale houten reelhouder die ik er niet alleen fantastisch vond uitzien, maar waarvan ik dacht dat die wel eens perfect zou kunnen zijn voor met name de verticaal visserij. Met deze materialen onder de arm stapte ik naar hengelbouwer Dick Willemsen (www.rodvisions.nl ) om met hem te bespreken wat ik voor ogen had; de ultieme verticaalhengel. Dick was ook enthousiast en samen bespraken we over hoe de hengel er uit moest komen te zien. Hij zou aan de slag gaan en beloofde mij er iets bijzonders van te maken. Toen ik na enkele weken een telefoontje kreeg dat de hengel klaar was reed ik dan ook meteen naar Dick toe. Ik kon haast niet wachten, zo nieuwsgierig was ik naar het eindresultaat!

schitterend afgewerkte verticaalhengel

Hoewel ik een redelijk idee had over hoe de hengel er uit zou zien was het eindresultaat nog veel mooier dan ik had gedacht, Wat een schitterende hengel had ‘ie ervan gemaakt en o wat was ‘ie mooi afgewerkt! De blank heeft een schitterende kobaltblauwe kleur en ook de wikkelingen zijn gemaakt in een bijpassende kleur blauw. De geleideoogjes zijn klein gehouden, het handvat is prachtig afgewerkt en heeft een mooie RVS cone die de hengel een goede balans geeft. En dan dat lakwerk…bijna te mooi om mee te vissen!

Niet helemaal dus want nog hetzelfde weekend zat ik op het Volkerak om het hengeltje eens stevig aan de tand te voelen, op jacht naar snoekbaars en hopelijk te ontmaagden. Hij blijkt heerlijk te vissen en heeft precies de juiste actie om een 17 grams shadje (mijn favoriete loodgewicht voor dieper water) prachtig en met veel gevoel een mooi “huppeltje” mee te geven. En ook de speciaal gevormde houten reelhouder ligt perfect in de palm van mijn hand terwijl door de rechte zijkanten ook “vulpengreep” die ik soms gebruik heerlijk aanvoelt. Ook de snoekbaars werkt die dag mee en de beten komen fantastisch door. Waarschijnlijk door het iets strakkere achterdeel en de iets kortere lengte in combinatie met de werkelijk zeer gevoelige top heb ik echt het idee dat ik ze nóg beter en harder voel als op de hengels waar ik tot nu toe mee heb gevist. En dat waren toch bepaald niet de minste hengels. Niet dat je moet overdrijven natuurlijk want ook op een (te) zachte hengel zijn aanbeten over het algemeen best te voelen, maar op deze hengel komen ze voor mijn gevoel echt beter door. Ik beleef dan ook een heerlijke dag op het Volkerak!

De verticaalhengel ligt fantastisch in de hand

Vanaf dat moment (inmiddels ruim 2 jaar geleden) is die hengel de eerste die ik optuig als ik ga verticalen. En ik raak er steeds lyrischer over! Want wat vist deze hengel toch ontzettend fijn. Behalve de enorme gevoeligheid is het net of je je shadje er makkelijker en vooral ook met minder inspanning de juiste actie mee kunt geven. Een gevoel dat ik moeilijk kan beschrijven, maar het is net alsof je “als vanzelf” de juiste actie en het juiste “huppeltje” meegeeft aan je shadje. Dit in combinatie met de fijne balans en het feit dat ‘ie zo prettig in de hand ligt maakt deze hengel een absolute topper. Een hengel die ik voor geen goud meer wil missen! Ook verschillende vismaatjes waren zo enthousiast dat ze er één hebben laten maken. En ook zij zijn er erg gelukkig mee.

Is deze hengel de ultieme verticaalhengel? Nee natuurlijk niet, de ultieme hengel bestaat niet. Want er is niets zo persoonlijk als een hengel. Maar de ultieme verticaalhengel voor mij? Ja dat wel. Absoluut.

Michel Rijnberg