Michel en ik zijn vandaag na een paar weken hard werken (Michel) en vakantie (John) weer eens samen aan het vissen. De winterse weersverwachtingen maken dat we nog steeds voor groot water moeten kiezen en we besluiten ons geluk te gaan beproeven op een zandgat aan één van de grote rivieren waar we al vaker visten. Omdat we van anderen horen dat de aanbeten hier meestal toch wat later op de dag komen besluiten we het ’s ochtends rustig aan te doen en spreken we om half tien af op de trailerhelling bij  het zandgat. Het traileren verloopt vlot en 5 minuten later laten we voor het eerst onze shadjes zakken.

We starten op een inmiddels bekend stuk waar een scherp talud loopt en laten onze shads onderaan dit talud rustig hangen. Geen wilde bewegingen in koud water, dat lijkt toch altijd wel de truc te zijn. De start van de dag is dan ook fantastisch; na nog geen 15 minuten hebben we 5 maatse vissen in de boot en daartussen zelfs een double hook up, prachtig! We blijven zo een tijdje doorvissen en de aanbeten blijven lekker doorkomen. Wat opvalt is dat er veel vis “half water” hangt. Ik besluit daarom mijn bijhengel met daaraan een fireball jig met spiering eens heel rustig op te draaien en halverwege een paar keer te “jengelen”. Daarna draai ik rustig verder omhoog door. Beng! Op ongeveer 4 meter onder de boot (dus 6 meter BOVEN de bodem) krijg ik een knal van een aanbeet. Een mooie snoekbaars laat zich al snel zien en heeft dus op grote hoogte de spiering gegrepen! De rest van de dag hebben we wanneer we vis hoog zagen hangen het aas ook half water gepresenteerd. Dit heeft verder niet in vis geresulteerd, wel nog in een mooie aanbeet. Toch is dit wel een interessante waarneming die zeker verder uitgediept moet worden de komende tijd!

double hook-up

Midden op de dag valt het een tijdje stil en zoeken we wat andere stekken op om te kijken of dat beter werkt. Eigenlijk kansloos, want het lijkt met snoekbaars toch echt zo te zijn dat wanneer ze “uit” staan ze dat dan ook overal doen. We gaan dus maar even de benen strekken en trekken de boot de kant op. Het is al met al toch weer een frisse dag met soms licht opvriezende lijnen en lichte sneeuw. Na het ommetje gaan we terug naar de ochtendstek. Al snel haken we weer de eerste vissen waar bij er één zo ongenadig hard over mijn shad heen schuift dat ik mijn hart in mijn keel heb zitten van de schrik. En dat gebeurt een uurtje later bij Michel ook; maar bij hem komt het zo onverwacht en zo hard dat hij zijn hengel bijna kwijt is, dikke pret!

fire-ball snoekbaars van half water!

Het einde van de dag is voor Michel; om een voor mij onverklaarbare reden blijft hij vangen en krijg ik ze bijna niet meer te pakken. Maar dan is het al lang een prachtige dag geworden met veel vis en heerlijk rustig vissen in de mooie natuur van Nederland! Wat weer opgevallen is is het moment dat alles stil kan vallen tussen bijtperioden in. En wat verder uitgezocht moet worden is het snoekbaarzen op half water, of beter: ver boven de bodem. Daar zit meer potentie in!

Om het beter te doen dan het voorgaande jaar waarin we eigenlijk niet of nauwelijks hebben voorgevist was het plan in ieder geval al om dit jaar elke wedstrijd minimaal 1 x voor te vissen. Zo ook op het Haringvliet, samen met een friese equipe werd een huisje gehuurd in den Bommel en zaterdag in de middag arriveerden we rond 14:00 na ons door een winters landschap te hebben geworsteld.

De keuze was om nog even het wedstrijdwater op te gaan of stiekem even het Volkerak te proberen en omdat het laatste water een apart plaatsje bij mij heeft kozen we voor het Volkerak. Over de resultaten kunnen we kort zijn, we konden ze niet vangen. Het was koud, er stond een naar windje waardoor de shadcontrole eigenlijk best beroerd was en op alle hotspots die we afvisten kregen we geen beet.

Een koud en winderig volkerak

De keuze om van het water af te gaan was dus ook geen moeilijke en na de boot te hebben afgedekt met een zeil werd deze geparkeerd waarna we ons de eerste biertjes goed lieten smaken. Een bord friet met saté verder, nog wat potjes klaverjas gespeeld en daarna het bed opgezocht om de andere ochtend richting wedstrijdwater te gaan.

Na een ferm ontbijt bleken de boten geheel volgesneeuwd en aangevroren te zijn en zeker de mannen zonder dekzijl hadden flink werk om de zaak schoon te krijgen. Gelukkig viel het bij ons mee maar gezien de sneeuwval zou het wel eens moeilijk kunnen worden om de boten het water in te krijgen. Toch lukte ook dat nog redelijk gemakkelijk en rond een uur of 10 in de morgen gingen de eerste shads naar beneden onderaan de scherpe taluds van het Haringvliet op een meter of 10 water.

4wd traileren

Winterse omstandigheden

Verschillende stekken, dieptes en aasaanbiedingen verder was het inmiddels half één geworden en moesten we onze eerste vis nog vangen. De dieptemeter gaf nergens echt veel vis aan en slechts af en toe zag je een bultje op de bodem liggen waarvan je zou kunnen denken dat het een vis kon zijn. Ondanks dat het flink vroor was het door het ontbreken van wind en de flink aanwezige zon best lekker op het water. Zeker toen we een hoekje in de luwte begonnen uit te vissen was het ronduit heerlijk om op het water te zijn.

Leuke vijftiger

Rond de klok van 1 kreeg ik dan toch de eerste beuk op mijn 3 meter lange bijhengel, een leuke 50-er snoekbaars had zich aan een fireball montage met een spiering vergrepen. Toen even later Jeroen op een shad/spiering combi ook de eerste vis pakte leken we toch iets werkends gevonden te hebben en strak de taluds afvissend met onze combi-aasjes, kregen we na een taaie ochtend opeens beet na beet. Binnen 2 uurtjes stond de teller op 16 vissen die ook nog eens allemaal serieus aan de maat waren. Er zat er niet 1 onder de 50 centimeter bij. Ook de lokatie maakt niet heel veel uit aangezien we overal waar we onze aasjes lieten zakken wel aanbeten kregen.

Een maatse vis

Omdat er maandag weer gewerkt moest worden gingen we om 15:00 van het water af, met de vooruitzichten van mist en sneeuw wilden we de 2 uur durende huisreis niet te laat aanvangen.

Hendrik-Jan Verheij

Net als ik de laatste slok van mijn biertje neem krijg ik een piep op mijn linkerhengel die voorzien van popup boilie op de zandplaat ligt. Ik neem een kijkje bij de hengel en zie langzaam de waker omhoogkruipen en de hengeltop trekt wat krom.

Snel aanslaan en na een forse dril kan ik haast niet geloven wat er op mijn landingsnet afkomt… een snoekbaars en geen kleintje ook. Na meting blijkt de vis ook nog eens een knappe 96 cm te zijn.

Alweer schenkt dit water me een 90-er… wat is er hier allemaal wel niet mogelijk ?

Nu, daar kom ik al snel achter als ik de volgende dag met een doos shads en mijn nieuwe handgebouwde verticaalhengel de productieve stekken van het jaar daarvoor opzoek. Binnen 2 uurtjes vang ik 22 maatse vissen waaronder 4 vissen die de 70 cm overschrijden.

Knappe foto's maken blijft lastig als je alleen bent :)