Vrijdagavond haal ik hem op en neem ik hem mee naar ons adres. We spreken met elkaar af de volgende ochtend eerst een paar voorntjes te gaan vangen om een beetje te oefenen en daarna ‘s middags naar een plek te gaan waar we kunnen karperen. Afhankelijk van het weer blijven we dan ’s nachts doorvissen of we gaan terug naar huis. De rest zien we daarna wel.

De vrijdagnacht is al een lekker feestje geworden. We lieten de drie kids (inclusief mijn dochter) op zolder slapen en daar hebben ze goed gebruik van gemaakt: keten! Dus zitten de volgende ochtend een paar gaperige mannetjes me aan te staren. We pakken de auto in en gaan ervoor! Natuurlijk krijgt Félix eerst een paar goede startkadoos: een mooie vispet en…. zijn eerste hengel! Een vaste stok van 3 meter zodat hij lekker kan gaan oefenen.  We vissen die ochtend in een lokaal vijvertje waar het werkelijk barst van de kleine voorntjes. Een beetje grondvoer, handje maden erbij en hupsakee! Vangen maar! Al snel hebben Félix en Jelle er een flink aantal gevangen en begint Félix zijn hengel al als een “gelukshengel” te omschrijven. Prachtig! Ik leer hem hoe je een dobbertje afstelt, hoe je een made op de haak prikt en hoe lokvoer werkt. Ook weet hij met een beetje uitleg zelf zijn eerste visjes te onthaken. Leuk om te zien hoe snel die knulletjes dit soort dingen leren, bij Jelle was het een paar jaar terug niet anders en ze vinden het echt leuk!

Nadat we dit een tijdje gedaan hebben gaan we naar huis terug om een broodje te eten. Daarna stappen we in de auto om naar de karperplek te gaan. Ik heb het weer nog even gechecked. Jammer genoeg is er een voorspelling van onweer gegeven voor de nacht en als er één ding voor mij heilig is dan is dat onweer: je vist niet met onweer! Jammer, maar we spreken af tot en met donker te vissen en dan terug naar huis te gaan. Ze mogen dan wel bij terugkomst in de tuin slapen in een tentje en dat wordt snel geaccepteerd: spannend! Aangekomen op de plek blijkt dat we niet de enigen zijn die van het mooie weer genieten. Het hele strand is/ligt vol met recreanten en met moeite weet ik in een hoek mijn rodpod te parkeren. De overige hengels moeten maar even wachten tot het wat rustiger is. Voor de jongens geen probleem: die staan na drie seconden in hun zwembroek en duiken het water in. Ik monteer de rigs, bevestig de boilies, hang er een PVA netje gevuld met wat extra boilies bij (heel en gebroken)om bij te voeren en werp die zo ver als ik kan om de drukte te vermijden. We zullen het wel zien; zelf kruip ik lekker in de schaduw onder de brolly en laat de mannen lekker spelen.

.

Een uurtje later gaan we eten. Ik heb mijn Trangia aluminium kookset meegenomen en maak naast pasta ook een set lekkere knakworsten warm. In het zakkende zonnetje bij een rustig meer in het gras eten met de kids. Mooier wordt het niet! Alleen laten de karpers nog op zich wachten.

Even later arriveert Roel ook; die komt een paar uurtjes meevissen en wij kunnen dan mooi even bijkletsen achter de picker en de feeders. Als het donker begint te worden zet ik de jongens allebei een hoofdlamp op en kijken we naar de ganzen die zich klaarmaken voor de wintertrek en in mooie “V-waaiers” voorbij komen vliegen. En we zien zowaar een paar ijsvogels!

Als het eenmaal helemaal donker is wordt er met de lampen nog een spelletje “aliens” gespeeld en ruimen we daarna de boel op. Jammer genoeg geen karpers maar wel veel schik, lekker spelen en mooie voorns vangen aan een licht stokje; leuk! Thuis aangekomen stappen de heren in de tent en na een uurtje kletsen en lachen horen we niets meer; die slapen!

De volgende ochtend is iedereen alweer vroeg wakker; het daglicht in de tent helpt duidelijk niet om uit te slapen…. Twee witte moeie gezichtjes zitten op de bank als ik beneden kom. Vanochtend maar even rustig aan doen en de boel een beetje opruimen in de garage. Daar aangekomen blijkt Félix nog wel zin te hebben om met de boot te vissen. En ja, waarom ook niet? Het is uiteindelijk een visweekend voor hem, dus dat gaan we doen! Ik heb nog een paar voorns in de vriezer liggen; die gaan we maar eens uitlaten onder een dobber. Misschien lukt het wel om een mooie snoek te vangen. Om een uur of twee draai ik de boot in het water en varen we de plas op. Ik vis met twee dobberhengels en zelf hou ik een fireball hengel vast. Félix kijkt strak geconcentreerd naar de dobber; ik heb hem uitgelegd wat er gebeurt als je beetkrijgt en hij wil graag een snoek van dichtbij zien.

Ik vaar een aantal bekende taluudjes af en merk dat het herfst begint te worden. Al behoorlijk veel afgestorven planten drijven in het water en blijven irritant vaak aan de dreggen hangen. Het zweet staat uiteindelijk op mijn rug. Sturen, binnendraaien, dreggen schoonmaken, diepte afstellen, terugzetten en dat in die hitte. Maar gelukkig komt na een tijdje die verlossende aanbeet en kunnen we een mooi snoekje landen. Geen metersnoek, maar toch! Félix vindt het allemaal reuze spannend; toen de snoek bij de boot kwam heb ik hem even over de rand laten kijken en op dat moment zag hij de tanden. Met een grote sprong zat hij weer voorin de boot en helemaal toen de snoek op de mat lag bewoog hij (Félix) geen vin! Jelle daarentegen wilde wel even laten zien dat hij dit allemaal al kent en hielp flink met het meten van de vis. Ik heb Jelle een Savage Gear landingshandschoen aangedaan en hem de vis op laten tillen. En na een paar aansporingen is Félix er naast gaan zitten hetgeen resulteerde in een bijzonder leuke foto van de twee jongens en de snoek, prachtig!

Kort hierna zijn we er weer vanaf gegaan. De boot moest nog teruggebracht worden en we hebben afgesproken met hele gezin Félix mee te nemen naar het restaurant met de grote gele M. Want als je als kind een topweekend wil hebben dan sluit je daar dus af!

John Smit

Ondanks dat we redelijk gaar zijn na de toch best wel lange reis naar Soroya van in totaal 15 uur (vooral van het doorbrengen van de nacht op een verder uitgestorven vliegveld in Tromso zijn we niet veel frisser geworden) willen we zo snel mogelijk vissen. De weersvoorspellingen zijn niet bijzonder goed voor het komend week. Afgelopen week was het de hele week prachtig weer met weinig wind en een zonnetje. Het lijkt het echter op dat wij het minder gaan treffen de week. Het onder reizende sportvissers inmiddels legandarische “you should have been here last week” schiet wederom door mijn gedachten. En dat terwijl het in Nederland op dit moment prachtige weer en 25 graden Celsius is. Heb ik dat…

Aangekomen in het huisje, dat er voortreffelijk uitziet, en na de inspectie van de boten beginnen we meteen onze spullen klaar te maken. Er moet immers gevist worden! Om 11 uur zijn we zover dat we kunnen uitvaren. Onze aluminium console boten (lompsterk gebouwd uit 6 mm zeewaardig aluminium) zijn voorzien van respectievelijk 50 en 60PK buitenboord motoren. Goed voor een topsnelheid van zo’n 45 kilometer per uur. De boten zijn voorzien van een Garmin visvinder/GPS.

 Vandaag vis ik met Adriaan en Henk, terwijl, John, Hendrik-Jan en Vloon vandaag in de andere boot zitten. We vissen dus met drie man per boot wat prima te doen is. Adriaan en Henk waren al eerder in Soroya en weten dus de weg. Adriaan, vandaag de schipper, stuurt de boot dan ook direct naar een stek waar hij in het verleden al eerder succes boekte. Het betreft een groot plateau nog gelegen in het Fjord waar de diepte tussen de 45 en 50 meter diepte bedraagt.

De kabeljauw visserij op Soroya bestaat voornamelijk uit het driftend vissen met grote shads en pilkers van 100-300 gram, afhankelijk van de omstandigheden en het materiaal. Uit Nederland hebben we 2 driftzakken meegenomen voor onze boten zodat we de drift beter kunnen controleren. Dit om maar zo licht mogelijk te kunnen vissen.

Ik kies vandaag als eerste voor een Sandeel van Savage Gear welke ik tegenkwam in de winkel van Eddy Mares met een loodkop van 150 gram. Ik vis deze aan een lichte Abu Lofoten hengel voorzien van Shimano Spheros 3000 molen, gevuld met 15/00 gele Power Pro. Vrij licht materiaal dus om optimale sport te kunnen beleven aan het vangen van hopelijk grote vissen.

Vol verwachting laten we onze aasjes (Henk en Adriaan vissen met Cutbaits van Savage Gear) zakken naar de bodem waar we ze boven de bodem hun kunstje laten doen. Vissen op kabeljauw op Soroya is eigenlijk een soort van snoekbaarsvissen, maar dan een flinke slag zwaarder, zo heb ik me laten vertellen. Zo driften we vele meters over het plateau. Aanbeten blijven het eerste half uur echter uit. Totdat tijdens het jiggen mijn lijn ineens slap valt. Ik weet wat dit betekent en sla aan. Hangen! De vis aan de andere kant hangt er redelijk zwaar aan maar doet verder niet veel. Ik kan de vis vervolgens gemakkelijk binnenpompen. Wat zou het zijn? Eenmaal aan de oppervlakte blijkt dat de eerste vis van deze Soroya trip een Lom. Volgens Adriaan en Henk nou niet iets om bepaald trots op te zijn. Nou ja, in ieder geval actie, denk ik bij mezelf.

10 minuten later is het Adriaan die ineens aanslaat en even later de eerste, niet al te grote kabeljauw aan boord kan tillen. Verder gebeurt er echter bar weinig en we besluiten dan ook te verkassen naar een andere plek. Ook daar gebeurt er in eerste instantie weinig. Totdat ik een tik op mijn hengel krijg en ik de haak kan zetten op een vis. Deze schiet echter meteen los en ik laat mijn shad dan ook weer naar de bodem, zakken. Bijna meteen krijg ik weer beet en weer sla ik aan. Deze zit wel goed vast. En hoe! De vis trekt meteen een aantal meters lijn van mijn Spheros, die het uitkraait van plezier. Omdat ik nog maar een keer eerder op kabeljauw viste en dus geen vergelijking kan maken, vind ik het moeilijk een inschatting te maken van de grootte van de vis. De vis hangt er echter erg zwaar op en mijn licthte hengel staat in een prachtige curve. De vis laat zicht zwaar omhoog pompen waarbij deze af toe lijn neemt. Lange uitvallen doet deze echter niet meer. Volgens Adriaan en Henk, doorgewinterde kabeljauw vissers, is dit echter zeker een “meter-kabeljauw”. Dit horende word ik steeds enthousiaster en nieuwsgieriger. Na 10 minuten zie ik een witte vlek onder de boot verschijnen. Even later ligt er een prachtige dikke kabeljauw in de oppervlakte. Henk tilt deze d.m.v. de kieuwgreep uit het water. Yes! Wat een schitterend beest en wat een muil! Omdat we het meetlint vergeten zijn, meten we een stuk nylon af, precies op de lengte van de vis. Zo kunnen we deze als we terugkomen in het huisje alsnog nauwkeurig meten. We schatten de vis vooralsnog op een goeie 110cm. We maken een aantal foto’s waarna ik de vis weer in het water laat zakken. Met een dikke grijns op mijn gezicht zie ik deze de diepte inzwemt. Mijn eerste vis op Soroya en dan meteen een dikke! Heerlijk, vandaag kan in ieder geval niet meer stuk.

We bellen snel de andere boot om daar te informeren naar de vangsten. Die blijken echter nog niets te hebben gevangen en we geven onze coördinaten door. Even later komen ze aanvaren. We varen weer terug naar het begin van het plateau en beginnen met een nieuwe drift. Daar weten we een aantal beten af te dwingen en een paar vissen te landen. Toch is zeker niet wild met het aantal aanbeten. Op de andere boot weten Jeroen, John en Hendrik-Jan ook hun eerste vissen te vangen. Geen megavissen, maar wel mooie sport. Ook daar is het echter zoeken geblazen. Een uur na mijn eerste en voorlopig grootste vis weet ik nog een mooie kabeljauw te vangen. Beduidend kleiner als de vorige maar toch altijd nog rond de meter lang. Prachtig.

Als we in de middag terug varen naar ons huisje hebben we in totaal met 2 boten zo’n 15 vissen gevangen. Niet wild dus, maar in ieder geval kunnen we af en toe genieten van een kromme hengel. Aangekomen in het huisje blijkt mijn vis 116cm lang te zijn geweest. We genieten we bij de foto’s nog wat na van onze eerste dag. Ook bekijken we de weersverwachting voor vanavond en morgen. Er is slecht weer op komst!

Michel Rijnberg

NB: John en HJ zijn ‘s nachts alsnog verdergegaan. “Slapen kan altijd nog” was hun belangrijkste argument. Omdat de wind weg was en de zee vlak zijn ze ver de zee opgegaan en hebben daar diep gevist. Veel aanbeten, leuk vis, maar ook veel missers. Toch een idee om vast te houden zodra de wind minder is, het lijkt er toch op dat de vis buiten het fjord zit! Na 43 uur wakker te zijn geweest vonden zij het ook wel even genoeg…….

Op internet vond ik al snel een document van de gemeente Elburg over deze kwestie. Hierin geeft ze het advies om toch weer een vergunning voor 6 jaar te verlenen aan dhr. Van Triest uit Elburg. Klik hier voor het document:

Dhr. van Triest had in het verleden ook al vergunning voor visserij in de haven van Elburg maar heeft deze sinds 2008 niet meer in zijn bezit omdat hij niet de beschikking heeft over voldoende hectare viswater. Sinds 1 mei vanaf dat jaar is er namelijk een nieuwe regeling van kracht die bepaald dat het alleen is toegestaan te vissen met beroepsvistuigen als er minimaal 250 hectare viswater kan worden gehuurd. En die had dhr. Van Triest niet dus mocht hij niet meer vissen in haven van Elburg. Eind goed, al goed, dachten velen (waaronder ik) toen nog.

Maar helaas, de ambtenaren van LNV hebben bij de totstandkoming van deze regeling blijkbaar flink zitten slapen en niet bedacht dat er niet alleen flinke mazen in de netten van beroepsvissers zitten, maar ook in de door hun bedachte regeling. Want wat heeft van Triest gedaan? Van Triest heeft het op een akkoordje gegooid met beroepsvisser Kalkman uit Moordrecht. Van Triest mag nu namelijk ineens ook in een gedeelte van de Hollandsche IJssel vissen. En heeft daar met andere woorden nu dus ook visrechten. En voldoet daarmee nu dus ineens wel aan de eis van de minimaal benodigde 250 hectare viswater. Dat hij deze rechten op discutabele wijze heeft verkregen en hij hoogstwaarschijnlijk nooit zal vissen in de Hollandsche IJssel doet er blijkbaar niet toe. Want hij mag nu dus wel weer met netten een groot deel van de haven van Elburg leegtrekken. Case closed.

Ik vind dit onbegrijpelijk en snap niet hoe dit zover heeft kunnen komen. En het gaat hier niet eens om een arme oude beroepsvisser die zonder deze visserij geen inkomsten meer heeft, maar om een z.g. hobbyvisser. Dhr. van Triest is namelijk geen beroepsvisser maar verdient overdag zijn boterham als timmerman in de bouw. Met deze vergunning wordt hem door de Gemeente Elburg de gelegenheid geboden om er s’avonds een zakcentje bij verdienen. Nou ja, zakcentje, het is maar hoe je het bekijkt. Gebaseerd op gegevens uit het verleden zal dhr. van Triest in staat zijn zo’n 40.000 kilo vis te vangen. En 40.000 kilo a zo’n 1,25 euro per kilo is voor de meesten onder ons toch best veel geld. En voor het verkrijgen van de vergunning rekent de Gemeente Elburg hem… 365 euro per jaar (drie-honderd-vijf-en-zestig euro).

Vele tientallen, misschien wel honderden sportvissers in Elburg vissen achter het net en zien hun visplezier vergald omdat de Gemeente Elburg besluit de visrechten in hun haven weer te verhuren (of beter gezegd, te verkwanselen) aan een hobbyvisser die dus voor 365 euro een groot gedeelte van de vispopulatie van de haven wegvangt. Waarna ze op transport naar het voormalige Oostblok worden gezet. En die ijverige hobbyvisser (best een slimme zakenman als je het mij vraagt) verdient daar dus gewoon tien-duizenden euro’s mee. En geloof me, daar hoeft hij echt niet bijster hard voor te vissen want in de haven van Elburg ligt de vis in de winter letterlijk opgestapeld. Letterlijk ja. Hier trekt namelijk een groot deel van de vissen uit het Veluwemeer in. Vissen die zich in de rest van het jaar ophouden in het Veluwemeer, maar in de winter de haven van Elburg inzwemmen om te overwinteren.

Ik vraag mij in dit soort gevallen (want helaas staat deze situatie niet op zichzelf) altijd af van wie die vis eigenlijk is. Is die vis niet van ons allemaal? Op het Veluwemeer is er een VBC actief. Binnen deze VBC worden er tussen de beroepsvisserij en de sportvisserij (en nog een aantal partijen) afspraken gemaakt over de te vangen hoeveelheden vis. Deze visserij in de haven van Elburg valt echter buiten deze VBC. Heel vreemd als je het mij vraagt, want de vissen die van Triest vangt komen toch echt voor het overgrote deel uit het Veluwemeer, een water dat overigens toch al niet bekend staat om zijn enorme hoeveelheden kilos vis per hectare. Maar omdat die vissen in de winter ineens de haven van Elburg inzwemmen zijn ze ineens eigendom van de Gemeente? Alleen omdat zij eigenaar van de haven zijn? Als er bij mij in de tuin een hert of ree komt aanlopen, is deze dan ineens van mij?
Nederland is in veel opzichten een prachtig land. Maar wat hebben we in dit land toch een achterlijke regelgeving als het gaat om visserij. En wat is het toch “triest” dat hier blijkbaar niets aan te doen is. Ik vraag me ook af wat de rol van de verschillende betrokkenen in dit “schandaal” is geweest??

Ik heb op de website van de VBC randmeren gezocht, maar kan hier niets over vinden. Vreemd, want je zou verwachten dat ze op hun achterste benen staan, het gaat tenslotte ook om “hun”vis. Ook de website van Sportvisserij Nederland heb ik nagelopen. Ook hier niets over de visserij in de haven van Elburg. Het is maar de vraag of ze iets kunnen doen aan de situatie in de haven van Elburg, maar waarom geven ze hier totaal geen ruchtbaarheid aan? Dit zijn toch heel wezenlijke zaken? Of zijn ze bang om “het goede overleg met de beroepsvissers” te verstoren?

Dat we van LNV als sportvisserij niets te verwachten hebben is helaas al vaak gebleken. En wordt hiermee wederom bevestigd. De LNV-ambtenaren lijken vooral bezig hun eigen baantje in stand te houden. En zonder beroepsvissers geen ambtenaren.

En wat dan te denken van de Gemeente Elburg? Volgden ze echt alleen maar de regels van de wet? 50.000 euro inkomsten in ruil voor een vergunning van 365 euro? Hoe kunnen ze dat verantwoorden? En hoe leggen ze dat uit aan al die sportvissers uit Elburg en omgeving?

Vragen, vragen, vragen. Wie het antwoord weet, mag het zeggen.

Michel