Bij aankomst zijn John en Roel net de boot aan het traileren blijkt uit ons telefonische kontakt en ik haal daarom vast de sleutel op en maak het eten klaar. Een flesje witte wijn wordt ontkurkt en terwijl de kachel de zaak lekker opwarmt plof ik op de bank neer.

Niet veel later komen John en Roel binnen en knagen we het eten weg om daarna nog even naar de bar te lopen. Wat NKS vissers die meedoen aan het NKS pennen zitten aan een biertje en niet veel later vliegen de sterke verhalen en kwinkslagen over en weer. Wat mij betreft kan het resterende weekend niet beter beginnen.

De andere ochtend word ik om 6 uur beroerd wakker met een werkelijk beukende koppijn. Strompelend haal ik de wc waarna ik eerst een liter meegenomen optimel naar binnen werk. Zittend op de bank trekt het allemaal iets bij maar echt geweldig voel ik me niet. Als oorzaak denk ik even aan de drank maar gezien de beperkte hoeveelheden zou dat het toch niet mogen zijn….

Om 7 uur wordt de rest van het gezelschap wakker en ruimen we de boel in het huisje op. Als ik mijn spullen naar de auto breng voel ik al dat het een koude dag gaat worden. De wind is zoals voorspeld naar het oosten gedraaid en de temperatuur komt nauwelijks boven het nulpunt uit zoals ik even later in mijn auto zie.

Ondanks het feit dat ik me wel eens beter heb gevoeld glijdt niet veel later de boot het water in. Stevig ingepakt en met de capuchon van mijn trui strak over mijn hoofd getrokken trek ik het gas open op weg naar de eerste stek. 2 weken terug ving ik hier met Volkmar zeer ondiep een paar mooie snoekbaarzen en wellicht dat dit vandaag weer lukt.

Als we na 10 minuten varen aankomen zie ik al dat de omstandigheden flink anders zijn. Het water dat 2 weken geleden nog behoorlijk troebel was is nu een stuk helderder en dat is voor snoekbaars meestal geen heel goed teken. Toch vertikalen we een heel stuk van de ondiepte uit en het is uiteindelijk John die speedvertikalend een vermoedelijke baars haakt die helaas al snel lost.

We vissen met hernieuwde hoop nog even verder maar besluiten bij het uitblijven van actie dan om het wat dieper te gaan zoeken en de slijtgaten achter wat strekdammetjes uit te vissen. Hier gaat het iets beter als ik 2 snoekbaarsjes weet te vangen die beiden maar net de maat hebben. De visvinder geeft genoeg signalen en er wordt dan ook driftig van aas gewisseld, maar wat we ook proberen de vissen geven verder niet thuis.

Gelukkig zijn er genoeg stekken op dit immense water en ik geef dan ook wederom de boot de sporen richting een haveningang waar we hopen wat baarzen te kunnen vangen. Misschien dat die in tegenstelling tot de onwillige snoekbaarzen wel op scherp liggen vandaag. Voordat we beginnen met vissen eerst nog maar een nurofen innemen met een slok koffie, misschien dat ik me daardoor nog wat beter ga voelen.

Terwijl ik even moet zoeken hoe ik de boot het beste kan sturen in het door de wind flink in beroering gebrachte water, werpt John een klein shadje op zijn beastmaster ‘bami-hengel’ praktisch in de stenen waarna meteen een aanbeet volgt. De vis geeft flink tegengas en gezien de ondiepte waarop we vissen en de manier van vechten houden we het beiden op een baars aan de andere kant van de lijn. Dat blijken we verkeerd te hebben want niet veel later doorbreekt de stekelkam van een stoere zestiger het wateroppervlak.

John met een stoere zestiger

Gesterkt door het snelle succes stuur ik met de buitenboord in de achteruit, waarbij ik de elektromotor gebruik om koers te houden, de boot netjes op 20 meter uit de kant over de ondiepe plaat heen. Worp na worp wordt gemaakt richting de stenen waarbij de shads opgetikt worden en in glijvlucht naar de boot worden terug gevist.

Als we rond het middaguur nog steeds geen actie hebben gezien besluiten we even de beschutting van een haventje op te zoeken om daar wat soep en bockworsten warm te maken. De temperatuur is gedurende de dag nog verder gezakt zo lijkt het wel en een warme hap is dan altijd goed voor het moraal. Komt bij dat bij mij de nurofen begint te werken en ik voel me eigenlijk steeds beter.

Als we het water weer opzoeken bikkelen we nog een goed uur door op het ondiepe maar er is geen vis meer die zich laat zien. We overleggen even wat wijsheid is en we besluiten weer terug te gaan naar de strekdammetjes waar we in de ochtend in ieder geval wat vis vingen. Mocht het daar niets zijn kunnen we daarna nog een haven uitpeuteren.

De strekdammetjes leveren gelukkig wel wat actie op, geen monsters maar er komen een paar snoekbaarsjes uit die in ieder geval de zaak weer wat op scherp zetten. Komt bij dat deze stek heerlijk uit de wind ligt dus dat vist ook nog eens een stuk lekkerder. Als we alle kuiltjes uitgepeuterd hebben besluiten we even een haven in te duiken om het daar werpend nog maar eens te proberen op baars.

Als ik na een heel aantal loze worpen mijn saltshaker richting een paal gooi wordt deze met een fikse dreun meteen onderschept. Een mooie dril volgt op de 2 meter 40 dropshot hengel en niet veel later schuift John het schepnet onder een schitterende baars. Na wat fotowerk wordt de vis teruggezet in het heldere water waar ze met vinnige staartslagen afscheid neemt.

Fraaie vis op de saltshaker

De schitterende vis zet ons weer helemaal op scherp en het zal nog geen 2 minuten later zijn als ik mijn shad langs een jachtje gooi dat deze weer keihard te grazen wordt genomen. Even hoop ik op een nog grotere baars maar dan zie ik een hele aardige snoek die zich in het heldere water van het ijzerwerk probeert te ontdoen. Dat lukt gelukkig pas boven water en na een foto mag ze weer terug richting het jacht.

Werden baarzen maar zo groot :)

Gemotiveerd vissen we weer verder waar het weer niet heel lang duurt voordat mijn shad te grazen wordt genomen. Weer een snoek zo blijkt al snel en daar waar de vorige esox vrij snel boven water was geeft deze kleinere vis een hoop tegenstand. Om een paal heen, langs de buitenboordmotor, alles wordt uit de kast gehaald om weg te komen. Gelukkig gaat alles goed en omdat de vis prima gehaakt is kies ik ervoor om de haak buitenboord uit de vis te tikken.

2 worpen verder als ik een beetje een valse worp maak de haven in krijg ik meteen weer een beuk op de inmiddels aardig aan flarden getrokken shad en als ik direct na de aanslag een mooie rooie staart even door de oppervlakte zie roeien weet ik dat er weer een hele mooie baars aan zit te komen. Eenmaal naast de boot zijn we allebei stil door de omvang van deze vis, wat een bak !

Grotere Baars

Inmiddels is het ook serieus gaan vriezen want regelmatig moeten we onze geleide-ogen ijsvrij maken en soepel bedoelde worpjes eindigen door het ijs in de ogen soms op geheel andere plekken dan voorzien. Komt nog bij dat met de plotselinge daling van de temperatuur ook de knop onder water omgegaan lijkt te zijn, ik weet nog 1 snoekje te vangen en dan valt het stil.  Mijn privé gekkenuurtje kent helaas geen voortzetting en we besluiten dan ook om richting helling te gaan en daar nog wat stekken aan te doen die tegen de avond nog wel eens een visje op willen leveren.

Dat blijkt een goede keuze als we nog 3 fraaie snoekbaarzen weten te strikken. John vangt nog 2 mooie zestiger snoekbaarzen en met een dagtotaal van 12 vissen mogen we als we de berichten om ons heen horen helemaal niet klagen. Eenmaal getrailerd en opgeruimd neem ik afscheid van John en rij ik de 2 uur weer terug naar huis. Om half negen ‘s avonds doe ik totaal kapot het licht uit om pas 11 uur later uit een ronkend coma te ontwaken.

Korte avondsessies tot in het donker

In het weekend ga ik na een dag vol regen nog even met Michel en Bas de rivier op. We kiezen voor de hardcore aanpak en gaan kribben uitwerpen met groot rubber en spinnerbaits. Bij het driftend vissen op een snelstromende rivier zijn het meestal de eerste worpen die vis opleveren en ook nu blijkt dat weer het geval te zijn. Al snel haak ik een haring op een pearson’s grinder die de forse trailerhaak behoorlijk diep heeft zitten. We knippen daarom de hele handel af en het visje kan weer onbeschadigd terug om groter te groeien.

Zeker 20 kribben verder en praktisch aan het einde van de eerste kribbenrij gooi ik in een onooglijk kribje mijn spinnerbait in de uitstroom waarna ik deze ‘start’. Een klein tikje zet me op scherp en als ik hierna een forse ram krijg zet ik de haak waarna zowel Michel als ik met open mond staan te kijken naar de enorme buffel die in het ondiepe water omhoog komt en daarna onder de boot wegduikt.

‘Wat een apparaat, die gaat zeker richting de 1 meter 20′ is wat ik roep terwijl mijn soepele baitcaster maximaal krom staat. Ik probeer de vis hard af te drillen en na een halve minuut ligt ze al naast de boot. Niet echt normaal voor vissen van dit kaliber en de watertemperatuur van 18,5 graad is eigenlijk ook optimaal. Goed kijkend blijkt echter al snel wat er aan de hand is als ik zie dat de stalen onderlijn om de kop van de vis is gedraaid waardoor de bek niet meer open kan. Zo verzuurt de vis natuurlijk heel snel waardoor ze ook niet veel kan uitrichten.

Dikke rivierbak

We landen daarom de vis en onthaken haar snel waarna we een paar platen schieten en haar weer in het water laten terugglijden. De vis blijkt 1 meter 17 lang te zijn en is waanzinning dik en gespierd. Zeker 1 van mijn mooiste riviersnoeken ooit. Tegen het donker gaan we nog voor anker op een gekende stek waar we al werpend met kleine shadjes ook nog een 15 snoekbaarsjes weten te vangen. Alles bij elkaar een heerlijke avond.

Dinsdag vis ik een sessie op een grote plas samen met Jeroen waar we er vroeg op liggen en vissend met grote shads en gesleepte aasvissen proberen een grote snoek of snoekbaars te verleiden.De vissen zijn die dag erg voorzichtig, of wij niet scherp, want van de 9 aanbeten die we krijgen blijven er uiteindelijk maar 2 hangen, voor Jeroen een mooie grove snoekbaars en voor mij een snoekje.

Mooie grove vis voor Jeroen

De donderdag ga ik met Michel naar het Gooimeer, penvissen op snoekbaars. We vissen de hele dag maar spelen niet veel klaar. Werpend, vertikalend en voor de pen weten we uiteindelijk 1 mooie snoekbaars van 81 centimeter te vangen. Deze wil ook nog eens niet meer naar beneden terwijl ze maar van 8 a 9 meter water afkomt en wat we ook proberen de vis gaat niet meer terug.

Mooie vis, tijdelijk elders gehuisvest

De vis gaat in de bun mee naar huis en thuis kijk ik nog eens naar de vis die er toch prima uitziet, behoudens dan wat gasvorming in de buik. In de categorie ‘baat het niet dan schaadt het niet’ laat ik het gas ontsnappen door een klein gaatje te prikken waarna ik de vis in mijn aasvissenbak laat glijden. Op 3000 liter water met kamerfilter en beluchting kan ik de zaak goed in de gaten houden.

De dagen hieropvolgend hou ik de vis goed in de gaten en ze doet het prima. Sterker nog op het moment van schrijven is ze volop bezig de overige bewoners van de bak de stuipen op het lijf te jagen. Die mag dus dit weekend weer terug.

Zaterdag’s spreek ik af met Volkmar om eens een dagje te gaan riviervissen. Lekker windes vangen, misschien een roofblei of een mooie snoek en baars en snoekbaars zijn eigenlijk altijd wel van de partij.

We liggen er vroeg op en proberen op een aantal gekende roofbleistekken een vis te vangen maar dat levert niet veel op. Volkmar krijgt 2 aanbeten op een topwater en daarna is het over. We varen een stuk stroomopwaarts waar we op een plas proberen om slepend met dobbers en daarna met kunstaas een snoek te verleiden maar ook dat levert niet veel op. We trollen wat kribjes uit en vangen wat baarsjes maar veel bijzonders is het niet.

We gooien het daarom over een andere boeg en varen naar een stuk rivier dat zeker 10 kilometer verderop ligt en waar we het op snoekbaars willen proberen. Dat blijkt ook uiterst taai te zijn want na 2 uur vissen is het Volkmar die er 1 weet te vangen op een aasvis en wat we ook proberen daar blijft het bij.

Mooie snoekbaars op een aasvis

Dan maar weer terug naar waar we de ochtend zijn begonnen. Het is inmiddels flink druk met scheepvaartverkeer en de omstandigheden zijn verre van optimaal dus we besluiten om het eerst even op windes te proberen. Tijdens de eerste drift haakt Volkmar een hardvechtende vis die alles weg heeft van een grote roofblei. Jammer genoeg vindt deze een plantenbedje waar de haak wordt gelost.

Na enkele windes stel ik voor om het al speedtrollend maar eens op roofblei te gaan proberen. Ik hang een aruku shad aan de speld en ook Volkmar hangt er een roofblei aasje aan en met zo’n 10 kilometer per uur jaag ik de boot door de stroomnaad heen. Een beetje melig kijken we elkaar aan, ik zie Volkmar haast denken ‘Hoe kansrijk is dit, midden op de dag in de brandende zon speedtrollen op roofblei ?’

Dat blijkt na 20 meter toch al aardig kansrijk als ik op de zwabberstok een enorme beuk krijg en een zware vis flink mokkend aan de andere zijde van het kunstaas hangt. Een fraaie dril volgt en als we de vis voor de eerste maal zien lijkt mijn kersverse PR dat slechts enkele weken oud is er nu al aan te gaan. Op de plank blijkt dat ook zo te zijn want de vis, die overigens belachelijk hoog en dik is, weet 77 centimeter aan te tekenen.

Nieuw PR, 77 centimeter

Omdat we zo snel success hebben besluiten we het toch maar weer werpend te gaan proberen, vooral omdat het een stuk leuker is om op die manier een vis te vangen. Al bij de eerste worp in de nieuwe drift tikt er bij Volkmar een vis tegen het kunstaas aan die niet blijft hangen en ook ik laat me niet onbetuigd met een misser en een fikse vis die net voor de boot wegdraait.

We maken enkele driften achter elkaar maar zo veel actie als in de eerste drift krijgen we niet meer. Ik verleng daarom de drift nog wat en gooi de aruku weer richting de kant om deze vervolgens op zo hoog mogelijk snelheid binnen te draaien. Mijn polsen protesteren al flink en daarom vertraag ik iets. Als de aruku vlak bij de boot is zie ik een grote schaduw volgen, Roofblei !. Met een enorme zwieper aan de hengel en een paar krachtige slagen aan de 4000 molen weet ik het kunstaas nog te versnellen en dat blijkt net genoeg om de schaduw te triggeren. De vis klapt vol op het kunstaas en beiden kijken we ongelovig naar een belachelijk vadsige roofblei die heel even niet weet wat hem overkomt en dan door de slip heen scheurt.

De parabolische 2,40 stok vangt de klappen prima op en enkele minuten later glijdt een, zoveel is inmiddels wel duidelijk, nieuw PR over de rand van het net heen. De vis meet 80,5 centimeter en om onze nieuwsgierigheid te bedwingen wegen we haar ook nog even waarbij ze 7 kilo op de unster trekt. Grijnzend van oor tot oor ga ik met de vis op de foto waarna ze weer het water in mag.

Nieuw PR, 80,5 centimeter

Omdat ze zo mooi is

Niet veel later besluiten we van het water af te gaan, we hebben 12 uur gevist, de boot ligt vol met allerhande hengels en kunstaas en we hebben zeker 30 à 40 kilometer gevaren. De roofbleien geven de dag een mooie magische rand en benadrukken maar weer eens hoe snel een matige dag een topdag kan worden.

Hendrik-Jan Verheij

Away she goes

Volkmar en Andre zijn blijven slapen en als we aan een ontbijtje zitten en ik naar buienradar kijk lijkt het erop dat het rond een uur of 1 in de middag wel eens droog zou kunnen worden. Onder het motto ‘liever duf  in de boot dan op de bank’ besluiten we om een aantal uurtjes op roofblei te gaan vissen. Volgens Volkmar die er inmiddels genoeg gevangen heeft is het er ‘topweer’ voor.

Niet veel later hangt de boot dan ook achter de auto en een goed uur later liggen we op het water. Als we de haven uitvaren wordt al snel duidelijk dat meer dan een ‘kwart’ gas er niet inzit. Er staat een fikse deining en een windje ’5 a 6′ minimaal. We laten ons hier niet door tegenhouden en na een tamelijk woeste rit waarbij we regelmatig met de punt van de boot water scheppen komen we op de eerste stek aan.

Het anker gaat overboord achter de taludrand en we beginnen te gooien met allerhande kunstaas. Erg lang houden we dit niet vol aangezien het anker met de harde wind blijft krabben en we dus regelmatig terug moeten varen en opnieuw moeten ankeren.

Na circa een kwartier als ik een vertikaalplugje net voor een plantenbed gooi en een paar slagen aan de molen geef krijg ik de eerste actie. Een harde aanbeet wordt door mij beantwoord met een aanslag en de hengel blijft in een mooie kromming staan. ‘Dat is een  goeie’ hoor ik Volkmar zeggen en het voelt inderdaad prima aan. Als de vis aan de andere kant van de lijn 2 harde rukken geeft is daar opeens alleen nog de wapperende lijn. Kijkend naar het breukvlak op de 30/100 fluorocarbon lijkt het wel of  ik zojuist een snoek heb gehaakt die er met het hele zaakje vandoor is gegaan.  Balend knoop ik een nieuwe wartel aan en met frisse moed gooien en draaien we ons een slag in de rondte.

Na een half uurtje moeten we constateren dat ze er geen zin in hebben op deze stek vandaag. Tijd dus voor een volgende, waarbij we al kunnen zien dat er daar een enorme deining overheen staat.  De stroming de ene kant op, de deining de andere kant op en de wind die er dwars op staat, ideale omstandigheden zeg maar :)  Het eerste driftje probeer ik nog mee te vissen maar het is al snel duidelijk, de kapitein kan beter alleen varen want de combinatie met vissen is werkelijk niet te doen vandaag.  Komt nog bij dat er met regelmaat fikse golven de boot inklappen waarbij meerdere malen de hele vloer onder water staat. Ook onze inschatting van buienradar blijkt niets waard te zijn want de regen valt met bakken uit de hemel.

Tijd voor een zelflozende lund

Na een minuut of 20 klotsbakken zie ik Volkmar toch aanslaan op een fikse vis die als een echte straatvechter alles uit de kast trekt om te ontkomen. Dat lukt gelukkig niet en niet veel later kan Volkmar met een mooie vis van 68 op de foto.

Strakke vis van 68 centimeter

 Omdat Volkmar net even iets te blij is met zijn vangende plug bombarderen we hem tot kapitein en wordt zijn hengel geconfisqueerd. Dat blijkt een goede zet te zijn want 3 worpen later krijg ik een straffe beuk en na een leuke dril weet ik een vis van 71 centimeter te landen.

71 Centimeter en hoog gebouwd

 Omdat ze het goed lijken te doen op dat ene plugje en het de beurt van Andre is besluiten we te proberen om een aanbeet te filmen.  Meestal lukt dat niet omdat vissen nooit bijten als je aan het filmen bent maar met mij aan het stuur en Volkmar als cameraman weet Andre na 5 minuten dit huzarenstukje toch voor elkaar te krijgen. Een heuse roofbleivangst van de aanbeet tot het terugzetten gefilmd.

Ook Andre pakt een mooie

Hierna is het de beurt aan Andre om kapitein te spelen, Volkmar heeft het vangende stukje kunstaas maar blijkt nog iets te hebben dat er enigszins op lijkt en wie ben ik dan om dat er niet aan te knopen. Ook dit blijkt een goede greep te zijn wat na een aantal loze worpen, wanneer het plugje bijna recht onder mijn hengeltop is teruggekeerd krijg ik dan toch de ‘beuk der beuken’. Direct na de aanslag zien we de vis heel even wegdraaien en het is snel duidelijk dat er een ‘bak’ aanhangt.

Altijd leuk om te weten wat je kunt verspelen, maar gelukkig blijkt dit exemplaar goed gehaakt en na een stevige dril op het door mij gebruikte dropshothengeltje ligt de vis in de boot. Meting wijst uit dat de vis 76 centimeter is en dat is een strak verjaardags PR voor ondergetekende.

PR Roofblei, 76 centimeter

Hierna vissen Volkmar en Andre weer verder maar de bleien hebben ons door want veel meer dan wat schampschoten zijn het niet meer. Volkmar mist nog een vis en net als we denken dat het op is komt bij hem dan toch nog die ene vis die ook weer een serieus exemplaar blijkt te zijn.

Strakke vis van 74 centimeter

We speedtrollen nog wat over de stek heen waarbij Andre nog een harde aanbeet mist maar verder dan dat komen we niet. De terugtocht naar de helling gaat voor de wind waarbij we ons al ‘surfend’ op de golven voortbewegen. De bilgepomp draait overuren en pompt dikke stralen water uit de boot en als we eenmaal op de helling staan en de stop uit de boot trekken komt er een plens water uit waar je ‘u’ tegen zegt.

En zo blijkt maar weer, thuis op de bank vang je geen vis :)

.

De camping Velemoen ligt naast het meer Tveiten. Vanuit de bergen om het Roldal stroomt een onaanzienlijk stroompje met kleine berg forellen van meer naar rivier en weer naar meer. Vissen kun je bijna overal in absolute stilte. Het enige nadeel is dat er een weg naast loopt. Hinder heb je daarvan niet en zelf vind ik het wel prettig. Het is een gebied met heel diepe poelen en onverwachte gaten (waar grotere forel zich schuil houdt) en een weg vlakbij is dus niet zo heel vervelend. Een verzwikte enkel of een nat waadpak is zo gebeurt. Edland is door de jaren heen een vaste plek geworden om mijn laatste dagen in Noorwegen door te brengen. Vier uur rijden vanaf Oslo is het een soort tweede thuis geworden. Naast vissen zitten er enkele klanten. Mijn bezoek staat niet altijd in het teken van het vliegvissen maar ik probeer zoveel mogelijk het zakelijke te paren met het aangename.
De camping wordt gerund door Vibecke Christenson. Naast camping plaatsen staan er de bekende huisjes. Haar Engels is gebrekkig maar ze verstaat een heleboel zolang je het simpel houdt. Ook weet ze alles van de omgeving en vooral van het Hardangervidda. Voor avontuurlijke wandelaars een walhalla.

.

Door de jaren heen krijg je steeds meer informatie. Mede door de bezoekjes aan de lokale bevolking. Toch heb ik na jaren vissen met mijn ogen staan knipperen toen er enkele Denen langs kwamen die tegen een uur of elf ’s Avonds meerdere vissen van boven de kilo uit het water trokken. Dat was mij na al die jaren nog nooit gelukt. Als ik het niet zelf gezien had, zou ik het niet geloofd hebben. Niet op de vlieg in ieder geval. Kennis van het water, tijd en plaats zijn onontbeerlijk voor zulke vangsten.
Weet nog goed dat ik een keer met mijn vader, hij fotograferen ik vissen, in de kyll heb staan vissen zonder noemenswaardig te vangen.’s Avonds, in het pension, zat een jongeman. Iets ouder dan ik toen. Hij vertelde aan de pensionhouder dat hij zo goed gevangen had. Mijn vader en ik keken elkaar aan. Zonder iets te zeggen dachten we het zelfde : Latijn van het ergste soort. De volgende dag kwamen we hem per ongeluk tegen. Hij was net een behoorlijke forel aan het landen. Nu heb ik helemaal geen hekel aan visserslatijn maar wel als het waar is. Natuurlijk raakten we aan de praat en het bleek een aardige bescheiden man met gewoon veel meer kennis van zaken dan ik. Mijn leader bleek te dik voor de herfst en ik had ook geen heel kleine vliegen, laat staan miertjes. Ook was ik toen meer van het stroom afwaarts vissen en dat was, de situatie in ogenschouw nemende, al helemaal taboe. Na enkele miertjes rijker, heb ik, al was het met moeite, toch nog enkele vissen kunnen vangen. Als vliegvisser ben je nooit uitgeleerd. Dat maakt het soms frustrerend maar meestal erg leuk.

Lang geen kilo, maar wel een fraaie vis

.

Goed, laten we ons waadpak eens aantrekken en naar het bruggetje lopen. Dertig meter van de camping wordt het meest gevist. Toch is het hier altijd rustig. Dit komt voornamelijk omdat het een soort één overnachting camping is. De volgende ochtend is iedereen weer weg en heb je alles voor jezelf. Ook ik ben ooit voor één nacht hier terecht gekomen. Pas na een tijdje begon ik de mogelijkheden van dit gebied naar waarde te schatten.
Vanaf, of naast de brug, kun je beginnen met vissen. Het stroomt hier behoorlijk omdat de brug de opening tussen de twee meren versmalt. Het wijde stuk na de brug is ideaal om met de bellyboat te verkennen. Als er niet teveel wind staat flipper dan maar eens door naar waar het weer smaller wordt. Op twee meter diepte liggen de grotere jongens. Een lichtzinkende lijn of een zinktip bewijzen hier de beste diensten. Ook is een beverburcht en heb ik hier jaren geleden mijn eerste otter gezien. Vibecke verhuurt ook een roeiboot en een kajak. Makkelijk als het wat harder waait. Met de bellyboat kom je anders niet meer terug.

.

Na een beetje pielen bij de brug, waar je geen waadpak voor nodig hebt, gaan we na de brug rechts de onverharde weg op langs het water. We volgen de weg totdat het over gaat in gras, maar nog steeds een duidelijk pad. Inmiddels is het meertje een rivier(tje) geworden. We kunnen nu een kilometer of twee wadend upstream vissen in een met grote en kleine stenen bezaaide rivier van een meter of tien, vijftien breed. In de diepe gaten zit grote forel maar die zijn onmogelijk te vangen met de vlieg. Je kunt nog veel verder upstream vissen. Helemaal tot aan de bron. Persoonlijk zou ik dan de auto nemen en ergens naast de weg parkeren.
Het is warm en mijn neoprene waadpak kleeft aan mijn benen, toch maar eens denken over de aanschaf van een ademend waadpak. Down and across levert mij de meeste vis op dus daar begin ik mee. Een nimf op een leader van 14/100 en mijn eerste worp levert meteen een maatse forel op. Daarna is het niets meer. Al wadend vis ik stroom opwaarts tot dat ik via een aantal kleine stenen op een reus van een rotsblok kan springen. Vaak vergeet ik bij zulke acties dat ik ook weer terug moet. Van een groot rotsblok naar een kleine gladde, half onder water staande steen is een stuk lastiger dan andersom, maar wie dan leeft dan zorgt. Vanaf het rotsblok, midden in de rivier, kan ik alle kanten opvissen. Het is ook een ideale plek om eens te shadow casten. Bekijk de film ‘ a river runs through it’ maar eens, dan weet je wat ik bedoel.
Na een aantal kleine forellen mis ik een flinke. Hij schiet los net voordat ik hem wil landen. Tijd om even te gaan zitten en om me heen te kijken. Achter me zie ik het water naar me toe razen. Op de achtergrond de half besneeuwde bergen van Haukelifjell. Voor me stroomt het wilde stuk langs een opeenstapeling van brokken steen. De meeste rond en gevaarlijk glad door de beukende kracht van het water. Ooit heb ik hier op een zonnige dag met een klein wit droog vliegje de één na de andere forel gevangen. Steeds van steen naar steen springend om het dan hier dan daar te proberen. Bijna ieder worp was raak. De vis niet groter dan twintig centimeter, maar de pret was er niet minder om. Vandaag gaat het hem niet worden. Te warm of te vroeg of allebei. Ga maar weer eens op “huis” aan. Eens kijken wat mijn zoon aan het doen is.

.

Naast de meertjes, en de verschillende verbindende riviertjes, kun je in het immens grote Hardangervidda ook heel leuk vissen. Met de auto is het ongeveer een twintig minuten rijden naar een paar verlaten meertjes. Hier en daar staan blokhutten van de bevolking uit Edland. Deze worden voornamelijk in het weekend gebruikt en natuurlijk in het jachtseizoen. Ik parkeer de auto bij het eerste meertje rechts. Wil je helemaal uit je dak, parkeer dan je auto naast de mijne, pak je rugtas en trek het Hardangervidda echt in. Gewapend met een goede kaart, overal te verkrijgen, en een tentje in je rugzak ben je klaar voor een echt avontuur. Het stikt hier van de meren en meertjes. Neem ook een goede conditie mee. Niet alleen het berg op en af kan vermoeiend zijn maar ook de ondergrond is niet van het soort dat je graag hebt. Moerassig komt nog het dichtst in de buurt. Maar wel heel leuk.
Vissen doe je hier heel voorzichtig. Het water is echt kraakhelder en de ondergrond vaak van zand. Blijf wel een beetje bewegen anders zit je vast met je laarzen. Prachtig water om een droge vlieg te gebruiken. De kunst is om de kleine forel te vermijden en meteen te gaan voor de iets grotere. Verwacht hier geen kanjers, maar door het kunnen zien van de azende vis en het gericht aanwerpen, echt een aanrader.

.

Helaas is het gedaan. Vier uur scheiden ons van de boot in Oslo. Weemoed en heimwee maken vreemde draaiingen in mijn maag. Liefst blijf ik rondrijden in dit prachtige land. Het zal ook niet de eerste keer zijn dat ik door treuzelen de boot mis. Het scheelt soms weinig of ik laat de hele boel “thuis” de boel en blijf hier. De winters zijn hier prachtig en ik ben gek op sneeuw, maar wat ga je doen. Steden als Oslo zijn wereldsteden. Kom je daar buiten ga je vaak echt terug in de tijd. Alles gaat een stuk trager dan wij gewend zijn. Het is niet voor niets dat veel Noren meerdere banen hebben. De natuur (seizoenen) bepalen de manier van leven en werken.……Uiteindelijk stap ik in de auto, nou ja, auto. Mijn rijdende thuis van de afgelopen drie weken.

.

Ik dank jullie voor jullie gezelschap. Voor het reizen door één van de mooiste landen ter wereld. En vooral voor jullie geduld. Het geduld wat nodig is om vis te vangen met een vliegenhengel. De voor mij mooiste, maar vaak niet eenvoudigste manier van vissen. Ondanks dat of eerder, juist daardoor, is vliegvissen meer dan vis vangen. Met niets anders, zelfs niet met motorrijden, ben ik me zo bewust dat ik leef. Het is één zijn met je omgeving. Al je oer instincten aangescherpt. Elk geluid, iedere geur en geringste beweging wordt versterkt weergegeven door je hersenen die je arm – hengel en lijn met daaraan de vlieg als vanzelf doet neerdalen om daarna in een vloeiende beweging strak getrokken te worden tot een mengeling van verwondering en genoegen.
Peter Sikking

.

Mijn Alexandra (soort natte vlieg) volgt het spoor van de stroming, maar de worp is te kort en bereikt de gewenste plaats bij de grote stenen niet. Langzaam met kleine achtjes, je weet maar nooit of er alsnog een vis achter je vlieg aan zit, haal ik de vlieg naar me toe. Voorzichtig, maar wel met toenemende snelheid de hengel heffend, begin ik aan een nieuwe worp. Een paar meter verder deze keer. De bocht in de lijn zit er nu ook beter in en de vlieg krijgt tijd om iets af te zinken. Als de stroming de lijn vol pakt is de vlieg precies waar ik hem hebben wil. Alexandra is nu precies op de hoogte van de tweede grote steen. Al mijn zintuigen zijn tot het uiterste gespannen. Ik voel de vis al voor ik hem echt voel. Je weet het soms gewoon. De lijn loopt strak en de vlieg komt omhoog. Ik zie een schaduw zich losmaken van de bodem en groter worden. Onwillekeurig houdt ik mijn adem in en………………..’Peet, Coffee’! What the He….Door de plotselinge bulder stem achter me verlies ik een seconde mijn concentratie en sla ik mis. ‘Peet, you fancy some coffee’?!
Nog even kijk ik naar de plek waar een paar seconden geleden al mijn hoop op gevestigd was. Weg schaduw, weg magie. Niets dan kale steen en stromend water. Wat doe je eraan? Al schouderophalend stap ik de kant op. ‘Jezus man, kon je niet even wachten met die shit koffie van je. Sta hier bijna de vis van mijn leven te vangen’ Ik denk het, maar zeg het niet. Eigenlijk kan hij er niets aan doen. Mac is geen vliegvisser. Mac vist op zee en het kan hem niet ruig en groot genoeg zijn. Hij is wie hij is. Onbehouwen, rood als een zonsondergang en toch onbewust charmant. Mac is een oude vriend. De van oorsprong Ierse, gitaar spelende zeevisser en vechtersbaas heb ik ooit ontmoet in Noord-Ierland. In heel andere omstandigheden. Ooit stonden we letterlijk recht tegenover elkaar. Twintig jaar, het lijkt een ander leven een andere Mac en zeker een andere ik. Alhoewel, soms krijg ik nog wel eens flashback en dan lijkt alles weer verdomd dichtbij.
Een paar jaar na onze eerste ontmoeting is hij getrouwd met een Noorse, natuurlijk blonde, schone. Er is rust gekomen in zijn blauwgrijze ogen. Voordat ik ooit iets over vliegvissen had gehoord viste Mac al op zee. Nu zou ik hem het liefst verdrinken in die zelfde zee. Maar goed, wat zeg je tegen een vriend als hij daar aan de kant staat met twee grote koppen Noorse koffie in zijn nog grotere Ierse handen? Lul! Ongelooflijke kloot……. Maar ondanks zijn ruige uiterlijk is Mac een soort beren meneer. Om hem niet te kwetsen zeg ik: ‘Thanks Mac, nice of you, very thougtfull’. Mac draait zich om en wijst met zijn grote kop naar de rivier. ‘Any luck over there’?  

.

Ik ben op veel plekken geweest. Heb in het buitenland gewoond en nog vaker gevist. Maar nergens vindt ik zo relatief dicht bij huis, wat ik in Noorwegen vind. Neem nu zo’n stukje rivier als dit, en er zijn er duizenden van.

.

Wat in het begin een ruig en ontoegankelijk stuk rivier lijkt wordt al vissend een soort broekzak. Het vertouwen groeit en langzaam maar zeker ga je over in een blur state of mind. Je wordt onderdeel van het landschap. Als een vertrouwd meubelstuk in een huiselijk ingerichte kamer of als onderdeel van een schilderij. Je staat niet meer in de weg. Zelfs de schilder schildert je op zijn doek. Op dat moment voeg je wat toe aan het perspectief. Je wordt één met het plaatje.

.

Even later sta ik weer in de rivier. Niet meer op dezelfde plaats. Zo’n kans krijg je maar één keer. We vissen hier op wilde forel. Als je, in dit glasheldere water, verkeerde worpen gaat staan maken, prima. Je moet alleen wel verkassen als je daarna vis wilt vangen. Het vissen gaat nu makkelijker. Ik zie nu de mogelijkheden beter en het werpen gaat als vanzelf. Streaming the stream zou je het kunnen noemen. De rivier wordt jij en jij de rivier. Hier en daar vang ik forel. Geen grote maar ook geen kleine. Net er tussen in. En dat komt mooi uit. Zo voel ik me, na Mac’s bezoekje, ook. De zenuwachtige drang heeft plaats gemaakt voor ontspannen genieten. De bergen zijn hoog en dragen sneeuw in hun kruin. Steentjes schitteren in de zon en de forel is, eenmaal op de kant, altijd groter dan zijn werkelijke formaat. De koffie smaakt beter en de in de pan gebakken oude boterhammen met kaas worden de lekkerste tosti’s die je ooit gegeten hebt.

.

S’ avonds maken we vuur op een klein eilandje in de rivier. Mac heeft een paar vrienden uitgenodigd en bespeelt virtuoos zijn gitaar. We roosteren pølse (Noorse knakworst) aan een stok en drinken “goedkope” wijn. Het bier ligt nog koud te worden in de stroming. Vannacht wordt het maar twee uur donker. Al is donker een groot woord. Laat, om een uur of half één, begint er ineens een hatch van sedges (kokerjuffers). Met mijn hengel nog naast me vang ik in het bijna donker(door het vuur zie ik geen steek) de grootste van vandaag op een sedge. Snel laat ik de prachtige vis gaan. Anders belandt hij aan een stok op het vuur. Langzaam zak ik weg in een andere roes. Die van vuur, drank en vriendschap. Het leven kan heel mooi zijn.
 

De droom rivier
Na een paar dagen verlaat ik Mac en zijn vrouw en reis ik door naar het mid-westen van Noorwegen. Reizen in Noorwegen neemt enorm veel tijd in beslag. Zelfs als je de weg goed kent en een redelijk goed bestuurder bent, kom je gemiddeld niet boven de vijftig kilometer per uur uit. Reizen is dan ook altijd een groot onderdeel van een vakantie in Noorwegen. Toch verheug ik me enorm op de reis van twee dagen. De vrijheid die je hebt om te gaan en te staan waar je wilt (in Noorwegen mag je nog in het wild kamperen). De soms mooie en vaak verlaten wegen die lijden door een verbazende natuur zijn een onderdeel van de Noorwegen beleving.

.

Op het gebied van stek informatie ben ik uitermate sociaal. Ben er zelfs een aparte website voor aan het opstarten  (www.vliegvissennoorwegen.nl) maar daarover later meer. Toch houd ik deze stek voor mezelf. Dat heeft niets met gunnen te maken maar meer met het herstel van bewuste rivier. De droom rivier heeft enorm geleden onder de aanwezigheid van zalm. Jaren geleden was het hier een komen en gaan van Zweden en Noren. Met behulp van grote pluggen werd koelbox na koelbox gevuld met “kleine” zalm maar met als bijvangst grote bruine wilde forel. Toch was dat schijnbaar niet genoeg. Ook de kleintjes werden meegenomen, of vaker nog, langs de kant van de weg gedumpt in plastic zakken. Dit, in mijn ogen, wangedrag is voor de meeste Noren een normale zaak. Het heeft er voor gezorgd dat er in deze prachtige rivier, jaren lang en met heel veel moeite, alleen kleine forel gevangen kon worden. Gelukkig is de bewuste rivier aan zijn lot overgelaten. De mens is zonder om te kijken al plunderend verder getrokken.

.

Jan Veenhuizen schreef ooit:’ als ik geen enkel visje meer mocht meenemen stopte ik waarschijnlijk met vissen’, daar kan ik nog inkomen. Zeker als het de “oude garde” betreft. Maar de generatie van nu moet ondertussen beter weten. Met mijn Noorse vriend Hroar heb ik de discussie ‘het wel of niet invoeren van catch en release vaak gevoerd’. We komen er niet uit. Hroar is een goede vent maar is en blijft een Noor. Vis vangen en eten is onderdeel van zijn cultuur (negentig procent van de consumptie zalm wordt in Noorwegen gekweekt) en er wordt nog steeds gevist om te eten. Ondanks dat ook in Noorwegen de supermarkt “om de hoek” zit, gaat de familie er op uit om vis te vangen voor het avondmaal, middageten en zelfs voor het ontbijt. De Noorse natuur is in de ogen van de doorsnee Noor onverwoestbaar. Door iedere vis mee te nemen, aldus Hroar, houdt je juist de visstand op peil. Er komt daardoor geen schuwe of zieke vis voor, alleen gezonde sterke vis, die overleeft. Op mijn vraag: ‘hoe lang denk je dit nog te kunnen doen’, heb ik nog steeds geen echt antwoord van hem gekregen.
Jaar na jaar ben ik terug gekomen om naar de droom rivier te kijken. En ondanks dat er een nieuwe brug is gekomen, wat het water nog meer onder druk heeft gezet, is de rivier zich heel langzaam gaan herstellen.
Nog een paar kilometer rijden en dan, na de laatste bocht rechts, het onverharde pad op. Links en rechts staan de blue- berries te wachten tot ze geplukt worden. Na een kleine kilometer ga ik linksaf en rijd ik, de sinds een paar jaar verlaten en nu weer, wildernis in. De auto kan ik, als ik wil, tot aan de rivier rijden. Alleen dat maakt deze plek al bijzonder. Je kunt in Noorwegen bijna nooit tot aan de rivier komen met de auto. Op campings gelegen aan een rivier na. Maar dan vis je vanaf een camping en dat is een wereld van verschil.

.

Het weer is prettig, half bewolkt en een graad of achttien. Ik maak een kampvuur en zet wat koffie. Met koffie in de hand bekijk ik de rivier. Er is niets verandert. De tijd staat hier stil. Misschien wat meer vegetatie langs de kant maar ook dat valt mee. Vanaf de plek waar ik sta, een grote met mos en kleine varens omrand rotsblok, kun je zowel het brede stuk rechts als het smalle sneller stromende stuk links overzien. Pal onder mij, maakt de rivier een bocht van bijna negentig graden. Door de haakse bocht is het diep, zo’n twee meter. Naar rechts is een grote poel met daarin kleine jonge spelende vis. Daarachter een breder stuk met tal van kleine stroomversnellingen. Weer daarachter is een zeer snel stromend en smal stuk. Hier wordt het water vanuit het meer in de rivier geperst.

.

Aan de linkerkant een paar diepe poelen die uitlopen in een ondiep stuk van vierhonderd meter snelstromend water met een gemiddelde diepte van zeventig centimeter. Het oude “zalm” stuk. Daarachter liggen weer twee a drie prachtig diepe pools, waarna het slingerend onder de brug doorgaat naar een vijverachtig gedeelte. Vroeger, voor de nieuwe brug, was dit het beste stuk voor grote forel, die door de keerstroming, in verhouding makkelijk, aan voedsel kon komen. Na de “vijver” slingert de rivier twee kilometer door, om uiteindelijk in fjord en zee zout te worden.
De vis
Op een stuk als dit, waar natuur heer en meester is, is het zaak om extra voorzichtig te werk te gaan. Vroeger dacht ik dat je juist op zo’n stuk wel een paar foutjes kon maken maar niets is minder waar. Verspeel je vis of maak je een werpfout dan schuif je een tiental meters op en laat je de plaats van delict een uurtje bijkomen. Omdat de rivier zelden breder is dan twintig meter en ik meest van tijd, door begroeiing, genoodzaakt ben om wadend te vissen neem ik een aftma drie hengel. Het is een zachte hengel die goed bij mijn werpstijl past. Daarbij komt dat deze hengel krom als een hoepel gaat op een visje van een pond en dat is gewoon een super lekker gevoel. Snel waadpak aan, het haast gevoel heeft me weer in zijn greep, hengeltje mee, en onder het lopen een vlieg uitzoeken. Op de late avond na, vis ik hier altijd met een nimf. En eigenlijk altijd dezelfde op een vrij grote (haakmaat 10 of 8) gebonden goudkop met een met stift gekleurde kunststof but en hare’s ear thorax. Ik vis hier met hooguit 14/100. Liever met 10/100 maar dat is niet altijd wenselijk. Ik heb een vreselijke hekel aan los geschoten vis met een nimf + een stuk draad in zijn bek.

.

Vanaf de bemoste rots kan ik zowel links als rechts vissen. Het enige nadeel is dat ik wel moet gaan zitten anders heeft de vis mij binnen een mum van tijd gespot. Al zittend werp ik de lijn naar links, evenwijdig aan de rivier, om met een min of meer backcast naar rechts, stroom opwaarts de nimf op diepte te krijgen. De eerste worp is meteen raak. Een prachtige vis van ongeveer een pond met meer geel dan bruin legt het uiteindelijk af. Aan het einde van de poel vang ik er nog één maar deze is alweer iets kleiner. Intussen is het kampvuur bijna gedoofd en ga ik maar eens op zoek naar droog hout. Lekker zo’n vuurtje als het wat kouder wordt maar ook tegen de muggen. Nog maar eens koffie en een laatste stuk taart van Vibecke Christenson. Haar komen we later nog wel tegen.

.

In de namiddag is er een hatch van super kleine lichtgekleurde vliegjes (Anglers Curse). Dan zit je toch snel op haakmaat 22/24. De vis aast selectief en eet alleen deze klere kleine dingen. Tegen de tijd dat ik van vlieg heb gewisseld is de hatch zo goed als voorbij.

.

Na een paar uur slapen ben ik klaar voor de avond visserij. De rivier ligt te glinsteren in het avondlicht. Ik ga het lange ondiepe stuk afvissen tot en met de twee diepe pools voor de brug. Met lange rolworpen, heb bomen achter me, vis ik met een nimf schuin stroom opwaarts het sterk stromende stuk af. De stenen onder water zijn spiegelglad door de alg en meerde keren verzwik ik bijna mijn enkel. Kleine mooi getekende forel springt om de paar minuten achter mijn nimf omhoog. Soms haak ik er één, meestal niet. Tijd om even te zitten op een grote steen. Wat doe ik verkeerd? Mijn blik dwaalt over het water. Er is geen insect te bekennen. Zelfs van muggen heb ik weinig last. Ondanks dit gegeven stap ik over op een droge vlieg. Gewoon even lekker zien wat je doet. Een bekende Engelse vliegvisser, wiens naam me even ontschoten is, sprak ooit de wijze woorden: als er geen insecten op, in of aan het water zijn, neem dan een Adams. Vaak heeft de Adams, klassiek gebonden met een body van muskusrat, mij vis opgeleverd. Zachtjes laat ik de Adams zijn werk doen. In ieder keerstroompje, langs uitgeholde oevers en midden in de stroom, maar zelfs de Adams heeft zijn dag niet. Een paar kleintjes vang ik nog maar die ving ik met een nimf ook.

.

De laatste honderd meter van dit stuk sla ik over en knoop intussen mijn favoriete nimf weer aan de leader. Twee diepe pools liggen voor me. Hier stroomt het water van het ondiepe gedeelte via een kleine waterval een stuk van zo’n twintig meter in. Daarna wordt het water nog iets dieper waardoor je van die kant niets kunt beginnen. Gewoon te diep. Door de stroom vormt zich aan het einde van de eerste pool een soort draai van water. Geen kolk, maar meer een soort keerstroom. Je kunt het goed zien als je een stukje brood mee laat drijven. Aan het einde blijft het dan een beetje wachten alsof het niet goed weet waar nu heen te gaan. Daar verwacht ik toch echt grotere vis. De kunst is nu om je nimf op diepte te krijgen voor het “keerstroom stuk”. Wat je kunt doen is met je rug naar je uiteindelijke doel te gaan staan. Genoeg lijn afhalen om het einde van de pool te halen, de verkeerde kant, stroom opwaarts, te werpen en dan de lijn te begeleiden zodat precies op het einde van de drift, en dus van de pool, je nimf omhoog komt in het draaierige stuk. Zachtjes zet ik mijn lijn aan het zweven. Een goede achterwaartse worp en dan laat ik de lijn naar voren stroomopwaarts schieten. Zelf een stukje opzij want de lijn passeert je door de snelle stroming op nog geen twintig centimeter afstand. Als de lijn om je waadpak gaat zitten kun je overnieuw beginnen. Op dit moment heb je absoluut geen contact meer met je lijn en al helemaal niet met je vlieg. Maar dat hoeft ook niet. Ons doel ligt ergens anders. Als de lijn aan je voorbij is focus je je op het einde van de vliegenlijn. De leader is, als het goed is, onder water verdwenen. Invetten doe ik nooit. Langzaam herstel je het contact met je vliegenlijn. Je weet de lengte van je leader en dit tel je op bij de punt van je zichtbare vliegenlijn. Zo weet je ongeveer waar je nimf zich begeeft. Gebogen als een gebochelde concentreer ik me, met ingehouden adem, op de dead drift. Vlak voor dat de leader op zijn strakst staat en de nimf door het wateroppervlak breekt, voel ik een ruk en dan gaat alles vanzelf. De hengelhand heft zich, de lijn hand gaat strak maar niet te. De reel doet zijn gierende werk en alles verandert in een klont adrenaline. Vaag weet ik waar ik ben. De wereld om me heen is gehuld in een bruin groene blur. Je kunt tegen me praten maar ik hoor je niet. Al mijn zijn is gefocust op de punt van mijn lijn. De vis is nog steeds niet zichtbaar maar ik voel hem in iedere zenuw van mijn lichaam. De krachtige slagen van zijn staart als het wederom de diepte in gaat. Het beuken van links naar rechts om in de baan van de stroming te komen. Het is een mooie vis. Wij vissers weten dat zonder hem gezien te hebben. En dan gaat het niet alleen om het gewicht maar ook en vooral om zijn kracht. Om het gevecht. Hoe feller de strijd hoe memorabeler de vangst.

.

Hij, of zij, was mooi van kop tot staart. Later op de avond vang ik er nog twee van ongeveer hetzelfde formaat en kracht. Allemaal uit dezelfde pool. Moe, maar voldaan, stap ik ,om twee uur s’Nachts uit het water. Het is nog steeds bijna licht. Het kampvuur buiten maar ook mijn vuur, is uit. Eten en slapen is alles wat ik nu nog wil.

Peter Sikking

Lees hier deel 1

Als ik mezelf een weg baan door het hoge gras langs de kribben zie ik tot mijn spijt dat er op het plekje dat ik voor ogen had al iemand zit te vissen. In het duits met pools accent vertelt hij me dat het nog niet veel is. Een net maats snoekbaarsje waarvan de rigor mortis al is ingetreden is daar jammer genoeg getuige van.

Dan maar een kribje verderop, de hele hap gaat weer op de schouders en ik baan me weer een weg door het natte gras om het verderop te gaan proberen. De hengel is al opgetuigd en met een korfje van 60 gram zoek ik even hoe de stroomnaad loopt om vervolgens de lijn vast te clippen.

5 korven voer worden op de stek geleegd waarna ik een onderlijn in de wartel hang en de haak beaas met 3 maden. Met een mooie ‘ping’ stopt de worp op de lijnclip waarna ik de hengel naar voren beweeg en de korf mooi op de stek beland.

Terwijl de korf nog ‘zoekt’ in het stroomnaadje naar een richeltje om te blijven liggen zie ik al een mooie aanbeet  op de top en weet ik de eerste voorn te landen. In hoog tempo komen de beten door en ik probeer het tempo van vissen en voeren zo hoog mogelijk te houden om meer vis op de stek te trekken en hopelijk wat mooie kolbleien op de stek te krijgen.

Jammer genoeg gooit een obstakel onder water roet in het eten omdat ik bij de 8e inzet muurvast kom te zitten. Na wat gemorrel rest me niks anders dan de boel los te trekken. Snel tuig ik opnieuw op en al snel zit ik weer te vissen. Een harde aanbeet doet wat anders dan een voorn vermoeden en dat blijkt ook te kloppen als een winde van dik 40 centimeter me een beetje pissige aankijkt. Snel de haak eruit in het water en weg ermee.

Dan lijkt het winde uurtje aangebroken want ik vang er binnen no-time een stuk of 5 tot een 50 centimeter aan toe waarna ik vervolgens weer een korf aan de IJssel offer. Met een 15 niet al te grote voorns in de emmer geef ik het op, inpakken en wegwezen.

Om 10 voor 6 ‘s avonds pik ik Volkmar op van het station voor de Dutchanglers barbeque die we hebben gepland. Lekker met een aantal mensen die voor de site schrijven een avondje bieren en vlees verbranden. Eenmaal thuis schroeven we een terrasheater in elkaar met een handleiding die zo vanuit het chinees door google translate heen lijkt te zijn gehaald. Toch weten we met een beetje common sense het apparaat in elkaar te zetten en kunnen we aan de bak.

De avond vliegt in alle gezelligheid voorbij en om half twee in de nacht breien we er een eind aan. John, Roel en Volkmar slapen bij mij en Arno en Michel die de andere dag bij elkaar in de boot zitten gaan richting Michel.

Nog geen 5 uur later hoor ik beneden het gebrom van John die kennelijk al wakker is. Zelf ben ik daar nog niet helemaal klaar voor maar aangezien het prachtig weer gaat worden rol ik met wat moeite toch uit mijn bed om te gaan vissen. Echt snel gaat het allemaal niet deze ochtend en als John en Roel vertrekken richting het westen om daar te gaan vissen zijn Volkmar en ik nog de boot aan het klaarmaken. Pas om een uur of 8 is dat allemaal gereed en ik loop naar binnen om de koffie te gaan halen. Daar tref ik zoon Bas aan die vraagt of hij mee mag, prima wat mij betreft.

Bas is altijd even fanatiek

Alles bij elkaar staan we om half negen aan de helling waar net de zon door de ochtendmist heenprikt. Gelukkig hoeven we niet ver te varen omdat we gewoon in de haven gaan beginnen. Er wordt daar op witvis gevist met feeder of vaste stok en al diverse malen hoorde ik van witvissers dat ze lastig gevallen werden door snoeken die net gehaakte vissen pakten.Tijdens de eerste drift komt een bevriende witvisser aanlopen om te vissen en al snel heb ik geregeld dat we in de middag de vangst kunnen overnemen. Scheelt toch weer in de komende weken als ik wat voorns en kolbleien op voorraad heb. Het aas kan niet vers genoeg zijn wat mij betreft.

Met 2 dobberhengels en 2 fireball hengels en Bas met een grote shad kammen we het talud uit maar na een dik uur is het nog steeds helemaal niks. Ook Michel en Arno die op de plas liggen hebben nog niks gezien dus ik besluit om te verkassen richting rivier. Daar gooien we een anker uit en werpen we een stroomnaad uit. Al snel vang ik een, voor IJssel begrippen, mooie baars maar daarna wordt het stil.
Ook een verderop liggende plas geeft niets prijs, wat jagende roofblei weten we niet te vangen en afgezien van 1 snoekbaarsaanbeet die niet blijft hangen op de vertikaalhengel geven ook de dobberhengels niet thuis.

Toch is het genieten op het water, je voelt de herfst. Vluchten met ganzen komen over, kieviten verzamelen zich en overal zie je dat het wachten is op het omgaan van de schakelaar naar herfst en winter. Volkmar en ik zijn het erover eens dat de eerste koude nachten een hoop gaan veranderen.

Rond het middaguur gaan we weer de rivier op en vaar ik een stukje stroomopwaarts naar een gekende stek. Hier ankeren we en weten we een serietje mooie en maatse snoekbaarzen te vangen. Harde aanbeten op werpend geviste shadjes die we subtiel door de stroomnaden laten huppelen. Als we rustig terugvissen geeft Bas aan dat hij het wel zat is. Ik bel naar huis en Anita vind het geen probleem om hem even op te komen halen. Als we Bas over de dijk hebben gezet varen we terug richting de haven waar we onderweg Michel en Arno tegenkomen die een stroomnaadje aan het uitvissen zijn. We kijken er even rond maar besluiten dan door te varen richting de stad.

Mooie maatse vis

Volkmar haakt in een nering die we uitvissen een baars formaat aasvis en deze verdwijnt dan ook in de bun. We besluiten om de boot aan een drijvend ponton vast te maken en we vissen de stek uit met kleine shad raps. Superleuke visserij op een mooi formaat scholenbaars. Diverse keren volgt een groepje van deze roofridders de plug waarbij we diverse vissen weten te vangen. Zoals zo vaak is het na een half uurtje uit met de pret want we weten geen beten meer uit te lokken

In de haven halen we vervolgens een klusje mooie voorn op uit het net van de witvisser als ook Michel en Arno aan komen varen. In eerste instantie geven ze aan het wel zat te zijn maar als ik aangeef dat ik wat stroomafwaarts nog een plas wil bezoeken geven ook zij de boot de sporen. We vissen zonder success een oude haveningang uit en ook de plas geeft niets prijs.

Terwijl Arno en Michel doorzetten op de plas besluit ik dat we het roer om gaan gooien, we gaan werpend vissen op de rivier met licht materiaal en kleine shadjes. In een kribje dat altijd goed is gaat de boot voor anker en vliegen al snel 2 kleine shadjes de stroomnaad in. Wat tot op dat moment een tam dagje is veranderd in dit kribje in hoog tempo in een betere dag. Waar we de shad ook inwerpen we krijgen beet na beet en de teller loopt rap op richting 20 vissen. Zeker niet de grootste vissen maar op het relatief lichte materiaal hebben we het prima naar ons zin.

Niet allemaal even groot

We vissen zo stroomopwaarts en overal vangen we snoekbaars en baars, de laatste gaan bij geschiktheid de bun in om te verhuizen naar de bak bij mij thuis en de snoekbaarzen gaan zonder uitzondering allemaal terug. Als we rond een uur of 6 uiteindelijk van het water afgaan hebben we de 50 vissen aangetikt en zeker een veelvoud aan aanbeten mogen noteren.

Leuke maatse vis, goeie sport op licht materiaal

Een dag heerlijk gevist waarbij de beoogde snoeken het af lieten weten maar waar door te wisselen van aanpak er toch leuk success is geboekt. Die grote snoeken die komen wel weer en de soms keiharde snoekbaarsaanbeten zijn ook best wel verslavend :)

Fanatieke aanbeten

Voor vandaag heb ik geen vismaat. Plan is om ’s ochtends eerst te gaan roofbleien, ik moet immers mijn eerste van het seizoen nog vangen, en daarna verder te gaan op snoek. Voornamelijk met de vlieg, maar ik neem wel alles mee zodat ik op de omstandigheden in kan spelen. Ik zet de wekker om half vijf en plof in bed.

Als de wekker gaat ben ik vreselijk duf. De lange weken en het vele reizen eisen zijn tol en ik draai me zonder er bij na te denken even om. …Huh?! 7 uur! Het voelt alsof ik twee seconden gelegen heb, maar in werkelijkheid heb ik me vreselijk verslapen. Dat is voor het eerst! Aangezien ik om 3 uur alweer van het water af moet begin ik me sterk af te vragen of ik überhaupt nog wel moet gaan. Roofbleiplan is al verworpen… Nou ja dan maar gewoon op snoek.

Toch is de dag eigenlijk al verziekt. Vissen tegen de klok voelt gewoon niet goed want je kunt je plan niet volgen. En juist op het grote water is een plan zo van belang. Zomaar lukraak het water op en maar zien wat je gaat doen, dat heeft echt geen zin. Ik schrap een aantal punten uit mijn plan en stap in de auto. Bij de helling gaat snel de boot er in en vaar ik weg.

Eenmaal in de boot vaar ik naar de eerste stek en pak ik de hengel er bij. Ik rijk naar achteren en dan dringt het tot mij door… Nee toch, het is toch niet waar…?! Taksi vergeten! Reddeloos verloren plof ik neer in mijn stoel, zal ik gelijk maar weer traileren dan? Terug mijn bed in? Dit kan natuurlijk alleen nog maar fout gaan vandaag… Maar vooruit, we gaan het toch maar proberen.

Ik hang een grinder aan de speld en vis wat grote plantenvelden uit. Het is er helaas net even wat ondieper dan gehoopt maar vooruit, snoek kan er nog wel liggen. Na een half uurtje een mooie droge tik. De vis hangt en na een kort potje knokken komt een leuke 60er aan boord. Snel lostikken en weer terug. Is er dan toch een leven zonder Taksi?

Dan valt mijn buitenboordmotor uit. Wat krijgen we nou? Ik start hem opnieuw, vaar een stukje stationair en voel hem dan weer stilvallen. Nee toch, dit ga je toch niet menen? Ik zoek de beschutting op en haal de kap er even af, zie zo gauw niets geks op zich loopt de motor prima. Het blijkt dan ook uiteindelijk de brandstofslang te zijn die niet helemaal goed aan sluit. Een hele opluchting, dat zeker!

Ik besluit voor alles of niets te gaan. Werpend vissen boven groot en open water. Een visserij die ik maar weinig beoefen omdat je vaak toch geneigd bent meer op zeker te vissen. Maar met een reeks als die van de afgelopen sessies mag het best een beetje taai zijn. En vaak is het wel zo, dat als je wat vangt, het ook gelijk een hele mooie vis is.

Het water is kraakhelder en ik hang een cola kleurige bulldawg aan de speld. Deze kleur doet het vaak erg goed op helder water en bovendien is een bulldawg mooi wisselend te vissen. De ene worp vis ik hem monotoon binnen op zo’n 2-3 meter, de andere worp meer diagonalend langs het talud. Al na een kwartiertje gooien krijg ik een beste tik wanneer ik de bulldawg even laat afzinken. Ik sla hard aan maar helaas hangt de vis niet, staartbijter?

Regelmatig zie ik schooltjes witvis op de dieptemeter. Naast een van deze schooltjes ligt een mooie boog op half water, dat moet gewoon een snoek zijn. Als mijn bulldawg dichter bij de boot komt zie ik de boog opeens veranderen in een streep richting het oppervlak. De bulldawg komt in het zicht en uit de diepte komt een flinke schim omhoog. Ik versnel de bulldawg en draai hem dan langs de boot weg, de snoek spert haar bek wagenwijd open en komt zeker een meter hoog het water uit met de bulldawg in haar bek. Ik schrik me de pleuris en sla diezelfde bulldawg zo weer uit haar bek, waarop de dikke 90er weer de diepte op zoekt. Op mijn scherm zie ik de boog weer stoppen op half water, maar wat ik ook probeer. Ze trapt er niet meer in…

Met een hartslag van 180 vis ik verder, wat een geniale aanbeet was dit! Een dergelijke aanbeet is misschien wel mooier dan de vangst zelf! Vol vertrouwen vis ik verder en al snel volgt er nog een flinke tik, maar ook deze keer sla ik een gat in de lucht. Ze zijn wel actief daar beneden, maar echt los zijn ze niet…

Ik sleep terug naar het begin en start een volgende drift. Dit keer hang ik echter ook een grote racoonstreamer onder de boot, met 30 gram lood ervoor. Wappert prachtig dus wie weet. Twee maal zie ik een grote streep stijgen richting de streamer, om vervolgens weer naar de bodem af te zakken. Superspannend, maar helaas geen resultaat.

Het is al weer twaalf uur en ik besluit van tactiek te veranderen. Even kijken of ik een paar baarzen kan vangen om die vervolgens op de fireball aan te bieden. De snoek is duidelijk erg voorzichtig vandaag maar misschien, als je ze het maar makkelijk genoeg maakt, doen ze nog een poging. Ik hang een klein Lucky Craft plugje aan de speld en begin te slepen. De eerste aanbeet is wel erg hard voor een baars en de felle uithalen bevestigen mijn vermoeden. De eerste roofblei van het seizoen, van toch zeker 25cm, wil toch even duidelijk maken dat ik echt wat gemist heb ’s ochtends…

In het half uur dat volgt vang ik nog twee baarzen bij. Ik heb genoeg en besluit terug te trollen richting snoekstekken, waarna mijn plugje opeens vast loopt ergens ruim boven de bodem. Als ik achter de boot kijk zie ik vanaf de oever een lijn strekken en ik wacht op een afgaande pieper. Dit geluid blijft echter uit en het blijkt dan ook een stroperslijn te zijn. Ik vaar achteruit en maak mijn plugje los, waarna me opvalt dat de lijn zich verplaatst heeft. Dan zit er dus wat aan…

Langzaam trek ik de vis naar de boot. Weinig beweging onder water, totdat ik hem van de bodem omhoog wil trekken. Lompe kopstoten geven aan dat ik met een snoekbaars te maken heb en een flinke ook! Telkens weer spurt de vis naar de bodem en moet ik lijn bijgeven. Heb je zes hengels in je boot liggen, en sta je vervolgens met een handlijntje te drillen… Het moet niet gekker worden!

Als ik de vis voor het eerst zie blijkt het een beste bak te zijn. Sowieso een van mijn grootste ooit. Weer spurt de vis terug naar de bodem en begint het spelletje van voor af aan. De vis is in topconditie, dat blijkt wel.

Dan komt de vis, snoekbaarseigen, plots naar het oppervlak en is het over. Ik grijp haar onder de kieuw, knip de lijn vlug door en til de vis aan boord. Wat een prachtvis! Helaas is de haak, of dreg, helemaal in de slokdarm verdwenen. Laten we hopen dat het een haak is, dan heeft de vis nog kans van overleven. Ik schiet snel een paar platen en meet de vis nog even. 84cm, maar het is vooral haar omvang die indruk maakt. Als de vis later met krachtige slagen wegzwemt blijf ik achter met gemengde gevoelens. Mooi dat ik deze vis heb kunnen redden, maar hoeveel sneuvelen er wel?

Knoert van een snoekbaars

Eerder die dag vond ik een super shad rap tegen de oever. Ik vaar terug en knoop deze aan de strooplijn. Met het lood wat er al aan zat zinkt deze mooi naar de bodem en ik ben stiekem wel benieuwd naar het gezicht wanneer de stroper zijn ‘vis’ binnen haalt. Het liefst geef je zo’n man direct aan natuurlijk, maar in dit ‘kromme recht’ systeem zou hij mij vervolgens aan kunnen geven voor diefstal… In dat geval zou je die vis dus moeten laten hangen, wat dus echt niet gaat gebeuren…

Ik vaar weer terug naar de stek van ’s ochtends. Baars op de fireball en zo secuur mogelijk het talud uit millimeteren. Het blijft akelig stil onder water. Boven water is het bovendien erg benauwd, gewoon onprettig om buiten te zijn. Daar waar andere dagen de vis steeds ’s middags los kwam lijkt het nu andersom te zijn. Met nog een klein half uur op de klok doe ik nog een laatste poging. Alles of niets, een rondje slepen boven diep water.

 Ik bemerk dat ik mijn mega swimmbait vergeten ben. Waar was ik vanochtend met mijn gedachten? Het is een wonder dat ik mijn hengels bij me heb! Dan maar de FatBastard er aan, die valt ook enorm op met het brede postuur en de wild flankende en uitslaande actie. Ik stuur de boot naar open water en ga boven 6-10 meter water slepen. Het valt me op dat er behoorlijke scholen vis op half water liggen, altijd interessant om over heen te slepen. Met nog tien minuten op de klok volgt dan toch een beuk van een aanbeet, ik spring uit mijn stoel en ben opeens wakker. Toch nog!

Hengel hoepeltje rond en zware klappen, dan komt de vis heel langzaam naar de boot gezwommen. Liever heb ik dat ze eerst een paar flinke runs neemt, maar deze snoekdame heeft alles in de gaten. Er komt een prachtsnoek in beeld, om en nabij de meter en lekker zwaar gebouwd. Ze gaat rustig naast de boot liggen, toe maar, pak me dan als je durft, lijkt ze te willen zeggen. Dan zie ik haar bek open gaan, de FatBastard zit aan een velletje gehaakt. Dit kan alleen maar… FLOEP! In klap met haar kop en ze kan weer terug naar haar schooltje witvis. Ik plof neer op mijn stoel en wordt even gek…

Het kon ook niet goed blijven gaan natuurlijk, maar dit is wel heel zuur zo. Het was een prachtige beloning geweest op een taaie dag, vooral dankzij eigen acties. Ik ruim de spullen op en vaar terug naar de helling. Tijdens het opruimen dringt één ding steeds meer tot me door. Nu pas waardeer je die afgelopen sessies echt zoals het moet!

Groet,
Volkmar Strikkers

Zaterdag middag gooi ik de bellyboat achter in de auto. Een afgesloten zandgat staat al ruim een jaar op mijn ‘to fish’ list en het moet er nu maar eens van komen. Ik stap rond een uur of vijf het water in en slechts enkele meters uit de kant blijkt al een meter of acht water te staan. Dat is wel erg diep, maar ik had toch al het idee dat ik het van de overkant moet hebben.

Daar ziet het er een stuk mooier uit. Ook hier een scherp talud, maar wel met mooie kommetjes, overhangende bomen en na een tijdje een grote boom die vanaf een meter of zes tot een meter onder het oppervlak staat. Gelijk een grote school baarzen achter mijn grinder aan. Dat ziet er al goed uit! Ook op de rest van de plas zit volop baars en ze schromen niet om mijn 25cm grinder aan te vallen. Van snoek geen teken, misschien een mooie plas voor een heuze monsterbaars? Rond een uur of acht ga ik terug naar de auto. Geblankt maar genoten, dit ziet er goed uit!

Thuisgekomen maken de bellyboatspullen ruimte voor mijn bootuitrusting. Ik pik de boot op bij de stalling en spreek met Jan Willem Holverda de laatste dingen door over msn. Ook morgen gaan we naar nieuw water. Na wat google en google earth werk heb ik een strandje gevonden waar vanaf de traileren is. We weten weinig tot niets over dit water en houden rekening met een keiharde blank. Elke vis, 40 of 120, is een topper morgen, spreken we af.

Iets voor vijven gaat de wekker, ik ben vlot op weg en ook Jan Willem staat te popelen om te beginnen. Traileren gaat prima en we kunnen los. Benieuwd naar wat er komen gaat starten we in een mooi rustig kommetje. De jerkbaits en twistflies vinden hun weg langs de rieten maar worden helaas met rust gelaten. We zien we een leuke karper tussen de planten en zit er voldoende witvis, moet een superstek zijn bij vlagen. Misschien vroeg in het seizoen?

We varen een eindje door en komen dan een mooie diepe oever tegen. Basaltblokken op de oevers en al snel een meter of drie water. Ziet er uit als één grote mosselbank en dan heb je negen van de tien keer toch een superstek te pakken. Ik begin te gooien met een Bulldawg, Jan Willem pakt een spinnerbait. Na een dik uur besluiten we nog een drift te maken. Ik wil toch nog strakker over de bodem kunnen vissen en pak dan ook een 9” Fox Shad met 50 grams kop ervoor. Deze kan ik mooi strak van het talud afvissen, ondanks de behoorlijke drift snelheid.

Het blijft wederom stil maar toch zijn we beiden behoorlijk te spreken over deze stek. Kan gewoon niet anders dan dat hier mooie vissen liggen. Als we de laatste tien bevisbare meters bevissen komt vanuit het niets de bevestiging. Vanaf de ondiepe plaat tik ik mijn shad omhoog, laat hem in één streep het talud afzweven waarna hij met een brute klap gegrepen wordt. Ik sla hard aan en gelijk een wild geschud aan de andere kant van de lijn. Geen grote, opper ik nog.

Als de vis klaar is met etteren bedenkt ze zich plots dat ze meer in haar mars heeft. Langzaam komt ze op de boot afgezwommen en mijn baitcaster kromt verder en verder. Absoluut geen kleintje dus, gewoon een bak! Na een korte pauze onder de boot schiet ze opeens richting oppervlak, om volledig het water uit te springen. Dikke vis! Die gaat wel richting 110!

Zo zien we het graag!

De vis neemt nog een aantal flinke runs, prachtig sterke en gezonde vis. Wel valt gelijk op dat er een stukje kieuwboog uit hangt. Mijn shad zit keurig in de scharnier en het lijkt dan ook van een eerdere vangst te zijn. Als ik de vis onder de kieuw pak gaat ze nog even goed tekeer, maar dan kan ze toch echt op de foto. Eenmaal op de plank komen we tot 110. Wat een super start op dit nieuwe water!

Schitterende grootwaterbak!

Als de vis weer weg zwemt beseffen we ons dat we eigenlijk al klaar zijn voor vandaag. Zonder echte verwachtingen gaan verkennen en gelijk zo’n bak scoren, hoe mooi wil je het hebben! We besluiten het laatste driftje nog een keer over te doen. Je weet maar nooit…

Hier was het ongeveer, wijs ik naar de oever als we over de plek van de aanbeet driften. Het zal de eerste of tweede worp erna zijn, als ik opnieuw beloond wordt. Tijdens het zweven een subtiele tik. Leek vis, maar misschien toch mossels? Ik roep voor de zekerheid maar niets… BOEM! Een korte droge knal en ik sla stevig aan. Deze vis gaat er gelijk als een bezetene vandoor, geweldige runs volgen elkaar op. Daar komt gewoon weer een grote vis aan!

De vis is heel anders gebouwd dan de eerste, maar wat vooral opvalt is het ontbreken van enige tekening. Een fraaie groen/grijze kleurentint en enorme vinnen maken deze vis tot een bijzonder fraaie verschijning. In 2007 ving ik al eens een blauwe snoek, nu een snoek met Musky-aspiraties. Ze blijven verbazen!

Snoek met musky aspiraties

Fraaie plaat van deze éénmeterzes!

Toch nog maar een driftje dan. Jan Willem schakelt over op een grote replicant om zo ook wat dieper te kunnen vissen. Het blijft echter bij deze twee vissen en we besluiten verder te zoeken. Trollend tegen een flinke golfslag in banen we ons een weg langs het talud. Het vele drijfvuil maakt het vissen er niet bepaald gemakkelijker op. Af en toe een plukje fonteinkruid op de lijn, dat is wel interessant! Na een kleine kilometer trollen zijn we het aardig zat en besluiten we werpend hetzelfde stuk terug te vissen, hopend wat plantenbedden te vinden. We gooien ons een arm uit de kom maar komen weinig echt interessante plekken tegen. Het talud is schitterend, maar helaas vinden we nergens planten.

Dan maar weer een stuk trollen, om een kilometer verder weer werpend aan de gang te gaan. Ook hier op wat algenrommel na geen planten. Dan wordt het toch wel een taai verhaal! Het talud is kilometers lang en ga dan die ene actieve snoek maar eens vinden!

We varen een eindje vol gas totdat we bij een haven komen. Backtrollen er snel een rondje doorheen maar ook hier geen teken van leven. Als we de haven weer uitvaren loopt mijn eigenbouw Hopper muur en muurvast. We kunnen hem zien hangen aan waarschijnlijk een bodemmat. Uren werk en bovendien een aasje wat me al vele mooie vissen opgeleverd heeft. Die ga ik hier echt niet laten hangen!

We bouwen mijn markerboei om tot kunstaasredder. Met lussen van vliegertouw haken we uiteindelijk 1 van de dreggen, maar na een uiterste krachtinspanning knapt toch de lus. We zijn bijna een uur bezig als ik opnieuw de jerkbait haak. Weer knapt er iets maar tot mijn vreugde komt de jerkbait boven. De ene dreg is in zijn geheel van de splitring getrokken, van de andere is 1 haak afgebroken en 1 uitgebogen. Helaas is de ratel van de jerkbait ook wat beschadigt geraakt door de enorme krachten op de body, maar toch ben ik dolgelukkig. Man wat was ik zuur geweest als deze verloren was gegaan!

Of anders...

We moeten langzaamaan weer terug naar de ‘helling’. Trollen een stukje en varen dan door naar de enige succesvolle stek van de dag. Het zit er niet meer in vandaag en na nog een laatste taludje houden we het voor gezien. 12 Uur gevist, 2 aanbeten binnen een kwartier. Het kan soms raar lopen bij het vissen.

Toch gaan we meer dan opgewekt van het water. Twee prachtige vissen rijker en we ruiken best potentie voor een vervolg. Ik vind het jammer voor JW dat hij niet beloond is voor zijn inzet, maar gelukkig is hij wel wat gewend op het grote water. We genieten nog even na, ruimen de boot op en keren dan beide huiswaarts. Eens kijken waar ik de volgende keer heen ga…

Groet,
Volkmar Strikkers

Toch ben ik iets later dan gepland, het schiet allemaal niet erg op ’s ochtends maar achteraf blijkt het zo gek nog niet. Net voor de afrit krijg ik een gigantische hoosbui over me heen en ik had op buienradar al gezien dat dit ook de laatste van vandaag zal zijn. Goed getimed dus en als we even later bij de helling aankomen begint het wolkendek langzaam open te breken.

We maken vlug de boot klaar en rollen hem van de trailer. Ik parkeer de auto, stap in, duw de boot af en net als ik klaar ben om überhaupt een hengel te pakken zie ik André aanslaan op de eerste snoek van de dag. Tweede worp! Zijn eigenbouw Twistfly is gegrepen door een leuke 80er die even later op de foto mag.

Bliksem start!

Amper een kwartier verder zie ik André weer hard aanslaan, in het begin lijkt het allemaal niet veel voor te stellen maar als de vis even later in het oppervlak komt blijkt het toch gewoon een metervis te zijn. Helaas erg slank en de dril stelt ook niet al te veel voor. De vis meet 103 en mag na een paar platen weer terug.

En direct een meter er achteraan!

We vervolgen onze drift en het is niet te geloven maar weer slaat André binnen een kwartier aan op een vis. Zijn Twistfly lijkt veruit favoriet want mijn Treiter wordt tot nu toe niet eens aangekeken. Een mooi gekleurde 70er geeft een explosieve dril weg en mag dan snel weer verder. Oke, en nu ben ik aan de beurt!

Binnen vijf minuten een misser op mijn treiter. Kleine vis die hem net aan schampt. We maken de drift af en starten een nieuwe. Ik hang er ook maar een Twistfly aan, het origineel van Jan Willem Holverda welteverstaan. Als we bij het dichtste plantenbed aankomen hangt André een Rapala X-Walk aan de speld. We hebben het er over dat je wat meer vissen mist maar dat de aanbeten zoveel goed maken bij die topwaters. Terwijl we erover ouwehoeren zie ik een 80er snoek een meter of twee door het oppervlak scheren en vol over de X-Walk heen schuiven. André slaan! André draait zich om, de X-Walk is helemaal verdwenen maar wordt alweer uitgespuugd voordat André kan reageren. Ik lach me een breuk en dit gaat André nog de hele dag aanhoren. Mooi hé, die topwateraanbeten!

Vijf minuten later ben ik dan eindelijk aan de beurt met een mooie knal op de Twistfly een snoekje van amper 50cm heeft hem vol geïnhaleerd, wat een geinig aanzicht oplevert. Snel een plaatje en weer zwemmen!

Spectakel in het oppervlak!

We doen hierna nog een drift en missen beide nog een aanbeet. Het is echt bizar hoe veel aanbeten we krijgen op de twistflies, terwijl al het andere genegeerd wordt. Ja oke, op die fantastisch mooie topwateraanbeet na dan haha!

We varen door naar de volgende stek en beginnen hier beide met jerkbaits te gooien. Het is hier wat dieper en dus ga ik voor de eigenbouw Hopper in Peacockbass kleur. Halverwege het kantje krijg ik een beste beuk en ik sla mijn jerkbaitstok hoepeltje rond. Twee zware kopstoten later is het helaas gedaan en de grote snoek is gelost. Balen want dit voelde behoorlijk serieus!

We trollen terug en starten nog een drift. Op het diepste hoekje gooi ik even met een Triple Pikefighter en dit levert direct een voorzichtige aanbeet op. Een mooie vis van midden 90 geeft goed partij maar weet zich springend te lossen naast de boot. Het zit mij nog niet erg mee vandaag…

We doen nog een drift en besluiten dan trollend naar de volgende stek te varen. Trollen is absoluut niet mijn visserij maar af en toe werkt het zo goed op dit water dat je het maar beter even kunt proberen op zijn tijd. Triple Pikefighter zijn hier elke keer favoriet en dus verdwijnen er ook nu twee achter de boot. Daarbij nog mijn megaswimbait en voor André een gigagrub. Amper honderd meter onderweg krijg ik een mooie beuk op de triple pikefighter, maar ook deze 80er weet zich in het oppervlak te lossen…

We varen verder en binnen tien minuten slaat André aan. Deze vis hangt natuurlijk wel en ik begin snel mijn Pikefighter binnen te draaien. BOEM! Ook vis! Dan ontstaat er totale chaos. Met nog twee lange lijnen achter de boot driften we de vaargeul in, waar het enorm druk is met jachten. Om het feest compleet te maken zwemt mijn snoek door mijn andere lijn. Wat een gedoe! Als André zijn 70er uitgedrild is zorgen we er met zijn tweeën voor dat mijn vis ook geland kan worden en na met de kniptang hier en daar wat lijnen doorgeknipt te hebben kan ik op de foto met twee snoeken. 97 en een 70er, fraaie dubbel!

Chaos in de boot

We slepen verder en weer is het binnen tien minuten raak. André pakt weer een leuke 70er maar deze blijkt nogal beroerd gehaakt te zitten. De nekgreep is de enge optie en als de snoek spartelt gaat het even mis. Een tand schampt de duim van André met een bloederig gevolg. Ik knip snel de dreg kapot waarna we de vis weer laten zwemmen. Dan pak ik de verbanddoos erbij. Mijn beide hengels in de steunen en langzaam varend voorzie ik André van wat pleisters, als ik opeens wat bonken denk te voelen. Als ik me omdraai staat mijn baitcaster te zwiepen in de steun terwijl de slip gestaag lijn afgeeft. Vind je het goed als ik deze even pak?

Het blijkt bovendien een flinke vis te zijn, die na een leuke dril even op de foto mag. Met 105 ook mijn eerste meter van de dag en dan is het toch wel zonde dat je juist deze aanbeet niet voelt… Maar ja schipper, gids, EHBO en visser, dat wordt ook wel een beetje veel tegelijk…

Het lijkt wel lopende band werk!

Na deze vis plak ik André zijn duim helemaal vol met pleisters en dan kunnen we er weer tegenaan. Een klein half uur later vang ik nog een 70er en gezien de grote hoeveelheid vis besluiten we maar te gaan werpen. We vissen diep met shads, ondiep met jerkbaits en stijf tussen de planten met spinnerbaits. Maar hoewel er gewoon genoeg snoek moet liggen op dit talud, geen enkele vis toont interesse in het werpend aangeboden kunstaas. Zeker twee uur verstrijken zonder enige actie en ik stel voor nog eens wat te trollen. Let maar op dan komt er gelijk weer een uit…

En of, want binnen 100 meter slaat André raak op een flinke vis. Een lange run volgt en de vis geeft zich zeker niet zomaar gewonnen. Als ze even in het oppervlak met haar kop schud komt er opeens een hele bos witte veren naar buiten zetten. Krijg nou wat, een meeuw! Meerkoeten, eenden, ratten, alles heb ik al wel eens gezien maar een meeuw!

We drillen de vis verder af. Absoluut niet moeders mooiste maar wel de grootste van de dag. Met 109 een fraai formaat en de derde meter alweer. Gewoon gekkenwerk natuurlijk maar op dit water kan dat gewoon.

Meeuwenhapper

Oog in oog

We vissen nog even een mooi kommetje werpend uit maar als ook dit niets oplevert besluiten we maar weer een stuk te gaan trollen. Na een minuut of tien haakt André een vis en het wilde gebonk duid op een baars. Een mooie vis van 35cm zag wel wat in de triple pikefighter.

Een half uur later is het wederom André die aanslaat en weer een halfuur later mag hij nog een 80er bijschrijven. Het is bizar hoe de aanbeten verdeeld zijn op sommige dagen, terwijl je toch vrijwel exact hetzelfde doet. André staat inmiddels op 8 vissen en ik op 5. We hebben de hele avond nog!

We zijn het trollen een beetje zat en besluiten een groot plantenbed uit te gooien. Met ondiep lopend kunstaas kunnen we er precies overheen vissen maar een uur later concluderen we dat ze ook hier niet liggen vandaag. We besluiten dan maar terug te gaan naar de tweede stek van de ochtend. Kijken of die zware vis van mij nog een keertje wil.

We beginnen te gooien en een andere vis mist twee keer finaal mijn hopper. Met flinke kolken moet ik mij tevreden stellen en ik verbaas me dat de vis gemist heeft. Even later knalt dezelfde vis nog een keer op een eigenbouw hybride van André maar lost helaas gelijk. We gooien het kantje verder uit maar dit levert helaas niets op. Dan trollen we terug naar de eerste stek van de dag en halverwege is het André die een fikse knal krijgt op zijn fox shad. Het is zijn negende snoek van vandaag en wederom een leuke 70er. Toch nog een vis op de shad vandaag!

Veel voorkomend beeld

We beginnen weer te werpen en vissen beide met een Twistfly. Ik heb een behoorlijke achterstand in te halen maar de snoeken lijken mij goed gezind want opeens ben ik de gene die alle aanbeten mag incasseren. De eerste aanbeet wordt gemist, maar de tweede vis klapt er zo hard op dat missen geen optie is. Een mopskop 60er wordt snel onthaakt en mag dan weer zwemmen.

Kwartiertje later zie ik een 80er omhoog komen en vervolgens helemaal over de Twistfly schuiven. Ik sla hard aan, zie de Twistfly uit de bek schieten, de jeltex staart een halve meter lang worden en dan is mijn Twistfly opeens een mankepoot geworden… De snoek spuugt het kleine stukje staart uit en zwemt verbaasd weer weg.

Mank of niet, binnen vijf worpen klapt de volgende snoek er bovenop en deze 60er wordt wel geland. Kijk zo gaat het al beter en amper vijf minuten later mis ik de volgende vis alweer. We pakken het stukje nog een keer mee en dan wordt mijn Twistfly, direct na het landen, met veel geweld uit het oppervlak gegrepen. Dit is een beduidend betere vis die gelijk vol de planten in duikt. Een zware dril volgt waarbij de vis zich meermaals vast zwemt in de planten. Een kerngezonde 90er betekend mijn achtste vis van de dag. Hoe is het mogelijk dat ik nu alle aanbeten krijg!

Fraaie afsluiter

We vissen nog anderhalf uur door. Ik mis mijn negende vis, nouja het snoekje zal misschien net aan 40cm geweest zijn en dan valt het helemaal stil. Om tien uur traileren we de boot weer en met een eindstand van 9-8 mogen we spreken van een monsterscore. Zeker met de 3 meters en 2 90ers erbij, om maar niet te spreken van het aantal missers en lossers, waar ook twee flinke vissen bij zaten. We ruimen vlot de spulletjes weer op waarna ik André weer af zet bij het station.

Twee totaal tegenstrijdige dagen. Een dag buffelen en de andere dag lijkt het bij vlagen wel lopende band werk. En toch, doe mij maar zo’n dag buffelen. De hele dag vissen voor één kneiter en helemaal in de wolken zijn als het dan lukt. Dat doet mij dan toch veel meer dan wanneer het allemaal vanzelf lijkt te gaan. Ach, zo’n dag met voluit actie is natuurlijk ook wel eens leuk op zijn tijd. Zolang je er maar niet te veel aan went, want dan gaat al het andere natuurlijk wel tegenvallen…

Groet,
Volkmar Strikkers

Terug in Nederland had ik nog een paar dagen over en ik had me al voorgenomen om die maar eens flink vissend te gaan doorbrengen. Op vrijdagochtend ging ik dan ook met zoonlief Bas de IJssel op. Om 06:00 op het water om eens te kijken of we een roofblei of snoekbaars konden vangen. Normaal heb ik wel redelijk voeling met het water maar nu was het toch even zoeken voordat we een visje konden vinden. Op wat gekende stekjes werd de boot geankerd waarna we de stroomnaden en neringen werpend afvisten.

Vooral dat geankerd vissen is wel relaxed want met een kereltje van 7 jaar oud in de boot moet je toch altijd net wat beter opletten dan anders. Op anker heb je dan alle tijd om hem te helpen met vissen, werpen en om eventueel rustig een fotootje te maken.

We vingen leuk wat komkommers (kleine snoekbaars) waarvan een drietal zelfs nog aan de maat bleek te zijn. Lekker gevist, genoten van de rust op de rivier en voor de drukte weer het water af. Helemaal top !

Bas met een grappig snoekbaarsje

Vrijdagmiddag de boot weer achter de auto en richting het ouderlijk huis gekoerst om de zaterdagochtend samen met mijn vader en mijn broer het grote water op te gaan.  Even lekker bijpraten en hopelijk wat grotere snoekbaarzen vangen dan de dag ervoor.

Adriaan zou de wekker zetten om 04:15 zodat we met het krieken van de dag aan de helling zouden staan maar dat ging niet helemaal lekker. Toen ik om 04:45 wakker werd bleek hij nog heerlijk te snurken en dus waren we wat later. Een geluk bij een ongeluk was dat de bui regen die we onderweg over ons heen kregen precies de trailerhelling was gepasseerd toen we daar arriveerden. Het water was op zijn laagste punt en het traileren was daardoor wat lastig maar uiteindelijk lukte het toch om met 3 man in de boot het water op te geraken.

Nu is mijn vader niet iemand die vaak meegaat dus dan is het ook wel leuk als je een beetje leuk vis vangt. Gelukkig kende ik redelijk de weg op dit imposante water en gezien het vroege tijdstip verwachte ik de vis nog redelijk ondiep.  Dus eerst maar eens koers gezet naar een ondiepe richel omzoomd door diep water. 

Om erachter te komen waar de vis ligt en hoe diep ze liggen mag ik altijd graag even ‘speedjiggen’ met vrij zware loodkoppen. Een paar aanbeten of de vangst van een visje geeft dan vaak snel een beeld van de dieptes waarop de vis zich op dat moment ophoudt. Het talud op en af varend deden de shads met schoepstaarten dan ook al snel hun werk en binnen 5 minuten miste Adriaan een vis om er een minuut later alsnog een mooie zestiger ‘op te krijgen’.

Leuke maatse vis

Aangezien hij aan de ondiepe kant van het talud zat en ik na een move naar het ondiepere ook de eerste vis kon noteren besloot ik het anker uit te leggen en het eens werpend te gaan proberen. Met een 7 grams loodkopje en een 4 inch shad met schoepstaart werden de richel en het talud minitieus afgetikt en na een gemist aanbeet kon ik al snel de volgende vis noteren. De ochtend verliep dan ook heerlijk, er stond in eerste instantie niet teveel wind, de zon begon de wolken net een beetje weg te branden en we vingen vis na vis. Werpend, dropshottend en speedvertikalend bestookten we een aantal goede stekken en vingen we een heel aantal prachtige maatse vissen. Tegen de tijd dat het scheepvaartverkeer op gang kwam en de wind flink aantrok hadden we ons in de dubbele cijfers gevist en besloten we van het water af te gaan.

Pa met een mooie maatse vis

Ook de zondagochtend werd er nog gevist met Jeroen, daarover later deze week meer. Eerst maar weer eens aan het werk