Ik viste met mijn vader vanaf mijn 5e in de Vlaardingse vaart en leerde van hem mijn liefde voor het vissen. Op mijn 11e ontdekte ik het zeevissen en ben dat altijd trouw gebleven hoewel ik mijn zoon Edwin, die al vele malen meer trofeeën heeft dan ik, eerst ook in het zoete water bekend liet worden alvorens hem op het zoute water over te schakelen.

Arthur van Thienen

.
Ik ben daarnaast secretaris van DZV ‘Eurovissers’ en actief in de landelijk support voor hengelsport op en aan zee. Een van mijn belangrijkste doelstellingen is het voor de zeevissers zo aantrekkelijk mogelijk te maken, door middel van voorlichting aan mensen die beginnen met zeevissen en ook om de omstandigheden van zowel de recreatieve  visser als de wedstrijdvisser verder te optimaliseren.
Ik ben tevens lid van het zeer gedreven Greys /Trabucco zeevisteam waar ik als coach tijdens de W.K voor korpsen van 2008 en 2009 fungeerde en we in Frankrijk de bronzen W.K. plak haalden en helaas verleden jaar met een 4e plek net naast de medailles visten in Duitsland. Ik zal de komende maanden gan vertellen over vissoorten die er in de van toepassing zijnde seizoenen te vangen zijn aan en op zee.

Maar eerst  de basis,  een goede uitrusting voor de normale strandvisserij! Ik zal hieronder één en ander toelichten;

Heerlijk uitwaaien met de zeevisserij

Hengels:
Te kust en te keur te koop tegenwoordig, de meeste bekende merken laten hun hengels bouwen in China en dat hoeft geen negatief punt te zijn want de kwaliteit is over het algemeen van de bekende merken gewoon goed te noemen.

Natuurlijk zijn er nog de handgemaakte hengels en vooral in Engeland zijn die te koop maar dat zie je ook aan het prijskaartje. Als een man als Rob Punselie, de beste werper van ons team met zijn hengel een enorme afstand overbrugt denk dan niet , ‘ ik koop ook zo’n hengel en dan werp ik even ver’.  Rob is 1 meter 90 weegt 95 kilo en heeft zeer krachtige armen. Hij beheerst de techniek perfect en traint hier ook op. Wat voor aspirant zeevissers belangrijk is dat je met jouw lengte en kracht de juiste hengel aanschaft.
Dus over het algemeen is de regel: ben je tussen de 1.75 en 2.00 meter, stevig gebouwd en lenig, dan is een 5 meter hengel die 200 gram kan werpen beslist een goede aankoop. Ben je echter kleiner en wat smaller, kies dan voor een hengel van 4.25 meter tot 4.50 meter.  Driedelige hengels zijn prima, kies voor de bekende merken en laat je persoonlijke voorkeur voor kleur en uitvoering spreken. Een goede hengelkost tussen de 200 en 300 Euro voor de beste kwaliteit, duurder is vaak onnodig.

Ook in de havens is het heerlijk vissen

Molens:
Ik ben een man van kwaliteit en kies altijd voor de betere molens van Shimano en Daiwa, simpelweg omdat dit in mijn ogen de beste molens zijn. Hier kan over gediscussieerd worden maar met mijn ervaring van 40 jaar zeevissen is dit mijn statement. Toch zijn er volop merken die ruimschoots aan de norm “goed” en “zeer goed” voldoen en voor een ieder een prijsklasse. Vergeet echter niet dat goedkoop meestal duurkoop is en ga ervan uit dat een goede zeemolen minmaal 140 Euro kost.

Ga op zoek naar aanbiedingen, want die zijn er volop, ook van de betere molens. Vooral op beurzen zijn er goede aankopen te doen en vergeet ook de 2e hands markt niet op internet.

Lijnen:
Ik vis meestal met nylon omdat de kwaliteit van de lijnen de laatste jaren enorm vooruit is gegaan. Vooral de copolymeren uit Japan zijn zeer sterk, Trabucco, Grauvell, Tubertini zijn toppers, Trilene van Berkley en Spiderwire uit de V.S. zijn van vergelijkbaar niveau. Vis met 20/100ste tot maximaal 25/100ste nylon. 20/100ste heeft bij de bekende merken al een trekkracht van ruim 6 kilo terwijl je aan de 25/100ste een mammoet tanker kunt binnen draaien.
Gevlochten lijn gebruik ik bijna uitsluitend bij het feedervissen, wrakvissen of het vissen in Noorwegen. Ook hier zijn de lijnen in allerlei kwaliteiten te koop. Koop niet de goedkoopste, die worden en zijn plat en hebben lang zoveel treksterkte niet als de duurdere. Ik hou ervan om lekker dun te vissen met gevlochten lijnen, dus 6/100ste tot 12/100ste vind je op mijn spoelen voor het feedervissen en maximaal 17/100 ste bij het wrakvissen op de Noordzee. In Noorwegen of Engeland bij het vissen op zware vissen als heilbot en grove kabeljauw en congers vis ik met een gevlochten lijn van minimaal 25 kilo treksterkte.

Voorslag:
Ik gebruik voor mijn strandhengels (overhead of off the ground) altijd een voorslag van  minimaal 20 kilo trekkracht. Bij vissen met de reel en de pendulem hengel gebruik ik een voorslag van minimaal 70/100ste en een trekkracht van 30 kilo

Zo, in het kort een introductie op de materialen. Ik zal de volgende keer wanneer ik uit Noorwegen terug kom eens wat verder in gaan op de onderlijnen en de vissoort van de maand.

Tot over twee weken! Eerst even lekker vissen in Noorwegen!

Groet,
Arthur van Thienen

Via windfinder.com het weer in Denemarken in de gaten gehouden en het zag er naar uit dat er een temperatuurdaling zou komen rond de Paasdagen. Ondanks een 5 mm neopreen waadpak en een winddicht waadjack zou het een potje ruig vissen worden. Ik ken vissers die volledig op deze visserij afknappen. Meerdere dagen geen vis vangen kan behoorlijk demotiverend werken, uit ervaring weet ik echter wat er mogelijk is en dat houdt je op de been. Als gemiddelde geldt ongeveer één vis per man per dag.
Na een voorspoedige reis kwamen we aan bij het huisje, inkopen gedaan bij de plaatselijke supermarkt en meteen een vergunning gekocht.Voor 150 kronen heb je een jaarvergunning waarmee je op zee kunt vissen, voor binnenwateren en rivieren heb je andere vergunningen nodig. Nadat we de spullen uitgepakt en de slaapkamers verdeeld hebben was ik de gelukkige die vier nachten op een te kort stapelbed mocht slapen.
Er was voldoende tijd over om nog een sessie te doen. Op de stek aangekomen stond er al een ploegje wat ook die middag aangekomen was. Zij hadden met vier man al 18 zeeforellen gevangen. De meeste vissen werden gevangen aan de spinhengel voorzien van een klein lepeltje. Na dit gehoord te hebben was de vangdrang bij mij tot ongekende hoogte gestegen, snel waadpak aan, spinhengel gepakt en een lepeltje eraan, terwijl ik het water inliep deed ik een loos worpje schuin tegen de wind in en ik had het geluk om met deze allereerste worp gelijk een zeeforel te haken en te vangen. Ik wist er nog 2 bij te vangen tot aan de schemering, wat een fantastische start!

Prachtige sportvis, uitdaging om te vangen!

Door mij wordt afwisselend met de spinhengel en vliegenhengel gevist. Over het algemeen vang je met de lepel meer vis. Om eerst een paar vissen te scoren begin ik met de lepel en al naar gelang de omstandigheden schakel ik over op de vlieg. Het vangen van een zeeforel aan een lichte spinhengel is spectaculair maar het vangen van deze rover aan de vliegenhengel is toch wel een sensatie.
De volgende dag stond er een stevige wind en was het bewolkt. Vanwege het succes van de vorige dag besloot ik om het lepelvissen door te zetten. Tijdens het zalmvissen in Noorwegen heb ik opgemerkt dat er door de Noren veel met lepels van het merk Sølvkroken werd gevist. Deze lepels zijn zelfs verkrijgbaar in een vier grams versie. Ik heb twee 2-delige spinhengels bij me, één hengel van 8’6” met een werpgewicht van 10-20 gram en een 7’6” welke 7-10 gram als geadviseerd werpgewicht heeft. De zwaardere uitvoering heeft meer body maar met deze strakkere stok verspeelde ik meer vis. De lichtere uitvoering heeft een topactie, nu ben ik daar geen liefhebber van, maar met 0,08 dyneema gooi je de aasjes van vier gram moeiteloos 40 meter ver en door de topactie verspeel ik minder vis. Het verschil in vangsten tussen zeven gram en vier gram is vaak merkbaar. Vier gram kun je trager vissen dan zeven gram en juist door het tragere vissen is het vaak zo dat je net wel die volgers weet te verleiden tot een aanbeet. Het leuke van deze hengel is dat je aan de top kunt zien of je een plukje wier gehaakt hebt los daarvan voel je het ook in de hengel maar als je koude handen hebt wordt dat lastig. De aanbeten kunnen afwisselend snoeihard zijn tot hangers alsof je zeewier gehaakt hebt. De combinatie is zodanig dat ook een grote zeeforel, mits verantwoord gedrild, ook te vangen is.

Wadend de stekken afvissen, heerlijk!

Al jaren hoop ik op een echt grote zeeforel, nu waren er de afgelopen week vissen van 84 cm en 88 cm gevangen aan de vlieg, dus ze zaten er wel. Op zaterdag stond er een aardige wind, de kopjes stonden op de golven. Ik besloot om met zeven gram te gaan vissen, en al werpend en wadend visten we een stek uit. Omdat ik voor de wind stond te gooien toch maar weer overgeschakeld op vier gram. Bij een verre worp zat ik vlak na de eerste slagen vast aan iets. Geen aanbeet gevoeld maar er begon iets te kolken in het ondiepe water. De vis stond met zijn kop in het zand en ik zag een forse staart in het oppervlak heen en weer slaan. Dit ging best wel lang zo door en ik besefte inmiddels dat dit een serieuze vis was. Op een gegeven moment begon de vis echt te zwemmen en nam een run. Dit ging zo lang door dat ik de slip een tik zwaarder zette, hierna stopte deze run en kon ik weer lijn winnen. Ondanks dit geweld bleef ik de vis uitermate behoedzaam drillen. Uiteindelijk kreeg ik de vis bij het net maar toen rolde de vis vlak voor mijn voeten een paar keer en ik kon in het heldere water zien dat het dyneema om de kop gedraaid zat. De vis deed toen niet veel meer en ik kon de vis gelukkig in het net krijgen. Na het maken van een foto kon deze prachtige vis goed worden teruggezet.

Na deze vis ben ik overgeschakeld op vliegvissen en al vrij snel kon ik vier vissen vangen aan een klein streamertje. Een body van mylar tube voorzien van plak oogjes met daarover heen 2-componentenlijm met op het rugje een ingebonden sliertje muskusrat vel. Net een echt visje.

Al met al hebben we deze trip goed zeeforel weten te vangen. De omstandigheden waren deze keer niet ideaal maar toch wisten we onze vissen te vangen. Het blijven schakelen in materiaal en het afstemmen daarvan op de omstandigheden bleek cruciaal te zijn. Dat geldt ook voor de rest van je materiaal. Deze trip had ik bijvoorbeeld  twee lekke waadpakken; ook het reserve pak bleek door te slaan op de getapete naden. Beide pakken zijn meer dan 10 jaar oud en wat dat betreft zijn ze gewoon versleten. Op zich begrijpelijk maar dat kost wel veel vistijd (en irritatie). De komende jaren wil ik me toch wat meer gaan toeleggen op het vliegvissen. Hermee verbreed ik weer mijn kansen om de vis te verleiden en kan ik meer stekken bevissen. Ik zal echter nooit een purist worden. Ik zal de manier van vissen blijven afstemmen op de omstandigheden omdat ik geloof dat dat de manier is waarop je meer vis weet te vangen!

.

Sjoerd Huisman

Dichtgeknepen ogen tegen de zon

Er zijn niet veel vissers die bereid zijn het achterste van hun tong te laten zien. En al helemaal niet om dat dan ook nog gedetailleerd voor iedereen op te schrijven. Dat vinden we dan kennelijk toch moeilijk of we houden liever de informatie voor onszelf. Lucas van der Geest heeft een aantal jaren geleden in “Meervalkoorts” uit de doeken gedaan hoe je de Europese meerval kan belagen. Dit boek ging overal erg gedetailleerd op in. Maar degene die er voor mij toch bovenuit steekt is Jacques Schouten. In 2000 bracht hij het boek “de Nieuwe Zoetwatergiganten uit”. In dit boek ging hij gedetailleerd in op de beschrijving van het vangen van diverse “supersize” vissoorten over de hele wereld. Dit boek is opgevolgd door een nieuw boek van Jacques: “als het vissen in je bloed zit”. Een pakkender titel is niet mogelijk, zeker wanneer je zelf ook behept bent met het “chronische vangdrang virus” en daarom vond ik het de moeite waard dit boek verder door te nemen.

"Als het vissen in je bloed zit"

Wat opnieuw opvalt is de prettige stijl waarin het boek is geschreven. Het is beschrijvend waardoor je naast het vissen en vangen ook meegenomen wordt in de natuur die Jacques overal ziet en ook in zijn gedachten wordt meegenomen. En die gedachten gaan weer vaak over andere visavonturen. Dit levert als het ware “doorkijkluikjes” op waardoor het een plezier blijft om het boek te  lezen. Tussen de verhalen door maakt Jacques een terugblik naar zijn jeugd via korte maar pakkende verhalen over lokale visbelevenissen.

Mooie fotografie ondersteunt de verhalen

Ook de fotografie is prachtig verzorgd en die gaat veel verder dan alleen “de-man-met-vis” foto’s: het boek is doorspekt van foto’s die ook de omgeving en natuur van iedere plek weergeven.  Wat het daarnaast qua vormgeving helemaal afmaakt zijn de diverse prachtige tekeningen die het boek verrijken. Het colofon geeft aan dat Frans Fentrop hier de “schuldige” achter is.

Mooie tekeningen verrijken het boek

Het vissen, en het vangen
De hoofdstukken over het vissen, en het vangen, zijn eigenlijk het beste te beschrijven als reisverslagen waarin de wijze waarop gevist wordt, en met welke materialen en aas, erin verweven zit. Dit maakt het niet alleen spannend om de verhalen te lezen, maar ook informatief. Want als je met een notitieblok ernaast het verhaal van de vis leest waarop je zelf bijvoorbeeld wilt gaan vissen dan zal je zien dat je aan het einde van het verhaal een prima overzicht hebt van wat je moet doen, waar je moet zijn en wat je nodig hebt. Het enige dat eigenlijk ontbreekt is een inschatting van de kosten. Zelf weet ik dat sommige reizen best kostbaar kunnen zijn (eigen ervaring). Tegelijkertijd weet je dat je zelf ook tevoren goed moet informeren en daar hoort een goede inschatting van de kosten bij. En die kunnen natuurlijk ook weer aan veranderingen onderhevig zijn. Ik heb bijvoorbeeld het verhaal over de Gator gar met veel interesse meerdere keren gelezen. En waarom? Omdat we daar in mei zelf op gaan vissen (meer later op deze website!). En ook de aanvulling met internet adressen was daarom heel waardevol.

In mei dit jaar gaan we deze vis belagen!

Het vissen op de volgende vissoorten wordt beschreven:
- Meerval in Frankrijk
- Gator gar in de USA
- Lau-lau (meervalsoort) in Suriname
- Beluga (steur) in Kazachstan
- Geelvintonijn in Mexico
- Goliath Grouper in Florida, USA
- Citroenhaai vanaf het strand en vanuit de boot in Florida
- Marlijnvissen in Nieuw Zeeland
- Vleet in Schotland
- Amberjack vanaf het strand van La Palma (Canarische eilanden)
- Tijgerhaai en Karambesi in Kenia
- Witte haai en grote roggen in Zuid Afrika

Kortom, een reis over de wereld in zowel zoet- als zoutwater. En daarnaast een hoofdstuk waarin Jacques ons een spiegel voorhoudt: “weet goed wat je zelf wilt en wat reizen betekent”.

Jacques is erin geslaagd een prachtig boek te maken. Het zal u aansporen om zelf op zoek te gaan naar nieuwe belevenissen en het vangen van nieuwe (grote) soorten.

Het boek is verkrijgbaar bij Wout van Leeuwen Hengelsport in Vlaardingen (www.woutvanleeuwen.nl) en ook bestelbaar via Internet op hun webshop. Ieder boek is persoonlijk door Jacques geparafeerd.

De afgelopen tijd wil het niet erg op het zoete water. Vorige week zondag nog eventjes het water opgeweest,  erg koud en geen aanbeten. Ik hoefde dan ook niet lang na te denken toen Ruud me vroeg mee naar zee te gaan.

Afgelopen dinsdagmorgen vertrok de Volvo richting Beverwijk om bij Hengelsport Rik de bestelde pieren op te halen. Rik waarschuwde ons alvast voor de vrieskou,  pieren zouden daar niet tegen kunnen.  Ik grapte dat we ze dan maar in onze laarzen moesten bewaren.

Niet veel later werd de auto geparkeerd in Wijk aan Zee, vandaag vissen we vanaf de Noordpier. Uit de auto gestapt doken we in onze warmtepakken om  bepakt en bezakt de ijzige pier op te stappen.  Twee ‘kilometer’  later zagen we de in onze ogen perfecte visplek.  Of dit nu werkelijk zo was, of  dat het was omdat we inmiddels moe en bezweet waren, zal altijd onduidelijk blijven.  Een dagje zeevissen staat namelijk garant voor heel veel kilo’s materiaal meeslepen.

Een scharetje

Zelf vis ik vandaag met 2 hengels. Een hengel van 420 cm voorzien van een dwarrellijn en een 30 centimeter kortere voorzien van paternoster, 100 gram lood moet alles op de plek houden.  Alle haken worden voorzien van één of meerdere pieren.

Niet veel later suist het lood richting het zuiden en komt op strategische plekken neer. Vis zoeken en vinden is immers bepalend voor succes. Een paar grappige vogeltjes (steenlopertjes) hielden ons ondertussen gezelschap. We proberen de scharren te verleiden tot aanbeten, maar soepel gaat dat niet. Aan de zuidkant is het water duidelijk helderder dan aan de noordkant. Toch leek er geen azende vis te zwemmen. We hielden ondertussen de andere vissers op de pier in de gaten. Maar ook zij vingen niets tot bijna niets.

Steenlopertje

Ondertussen keek ik verwonderd naar een groep futen die in het zoute water aan het jagen waren. Ik vroeg me al af waar futen bleven in de winter,  aan zee dus.  Net als eenden en meerkoeten. Ik voel me zo nu en dan toch een natuurbarbaar.

Na nog enige tijd zonder aanbeten te hebben gevist, besloten we alle spullen weer op te pakken en verder de pier op te lopen. Aan de noordzijde van de pier was duidelijk te zien waar het schone en vuile water elkaar tegenkwamen. Helaas voor ons was het vuile water dichtbij en de grens naar schoon ca. 150 meter tegenwind verder, voor ons een onmogelijke opgave dus,  pas bij het uiterste puntje van de pier kwam het schone water binnen werpbereik.

Wijtinkje

Niet veel later suisde het lood dan ook richting het noorden. En jawel, het duurde niet lang of de eerste vissen kwamen een kijkje nemen op het droge. Belangrijk was vooral om regelmatig de aasaanbieding te controleren,  de krabben lijken verdraaid goed door te hebben hoe een haak snel te ontdoen van een pier.

Uiteindelijk wisten we drie soorten vis te vangen waaronder een paar kleine en dappere visjes waar ik de naam niet van ken. Bij het vallen van de schemer pakte we de boel weer in om aan de wandeling terug te beginnen. Vermoeid maar voldaan sloten we aan in de file op de A9. Het boeide ons niet,  een dagje aan zee doet een mens goed. Vooral als er vis wordt gevangen. :)

Dapper visje

Arno Ruiter

De vorige keer is mij goed bevallen. Samen met Roel zat ik toen aan de Zuidpier in IJmuiden en daar hebben we veel schik gehad. Omdat de voorspelling is dat de wind vandaag uit het Noordwesten komt, kracht 5, wil ik het nu op de Noordpier gaan proberen. Lekker de wind in de rug. Dat is dan gelijk een mooie “verkenning” waardoor ik dan beide locaties ken (Noord en Zuid). Het getij lijkt ook gunstig te zijn, met laagwater om ongeveer 1100uur en hoogwater om 1600 uur. Ik kan mooi vissen met opkomend water en twee “doodtij” uurtjes meepikken en hoef ook niet erg vroeg op wat ik wel prettig vind na bijna een week in het buitenland voor mijn werk gezeten te hebben. Om ongeveer half negen zit ik in de auto onderweg naar IJmuiden. Het heeft de afgelopen nacht weer flink gesneeuwd, zelfs de snelwegen liggen nog vol. Ik bel daarom Ben en Marco even op om ze te waarschuwen. Zij waren van plan wel met de boot erop uit te gaan. Maar zij hebben dat idee opgegeven en na kort overlegd te hebben besluiten ook zij om de zeespullen in te pakken en naar IJmuiden te komen.

In IJmuiden ga ik eerst langs Hermans Marine om zeeaas en wat lood en andere zaken te kopen. De winkel is flink aan het veranderen sinds de vorige keer. Er is veel ruimte gegeven aan de hengelsport en naast zeeaas en zeevismaterialen is ook het assortiment aan roofvis en karper materialen flink uitgebreid. Als de verbouwing straks klaar is is dat vast een mooie winkel geworden! Bij een kop koffie krijg ik een plek uitgelegd in de haven waar je met de auto aan het water kunt komen en waar momenteel ook goed gevangen wordt. Met name dat eerste punt staat me aan want het blijft koud weer en niet hoeven sjouwen met je spullen en beschutting bij de hand hebben staat me wel aan! En de wind lijkt mee te vallen dus de zuidkant zou moeten kunnen. Ik bel Ben en Marco om hen de plek uit te leggen en vertrek zelf met zeepieren en zagers naar de waterkant.

Driehoeksteunen essentieel

Al snel ben ik aan het vissen en nog voordat Ben en Marco een half uurtje later arriveren heb ik de eerste wijtingen al binnen! Ook zij zetten de hengels op de driehoeksteunen en hierna volgt de ene aanbeet na de andere. Het is met name wijting dat we vangen en zowel de zeepieren als de zagers doen het goed.

beazen

werpen

We vissen met Paternosters, zowel recht op de lijn geknoopt als met afhouders. Het lijkt vandaag geen verschil te maken. Zelf probeer ik het nog een tijdje met een wapperlijn onder een schuiflood om te proberen schar te verleiden. Dat levert niet specifiek meer schar op. Af en toe vangen we een schar, waarbij ik er zelf één weet te vangen van 34cm wat voor een schar best een goeie is.

vangen!

Het piekmoment van de wijtingvangsten zit op het moment dat de stroming van opkomend water er weer goed in komt; dan is de wijting echt los en hebben we continu beet op alle hengels. Het zijn geen grote vissen vandaag maar wel veel, en dus veel actie!

Om ongeveer half vijf houden we er mee op. De lucht betrekt en er wordt opnieuw sneeuw voorspeld. Het is ook wel mooi geweest en om eerlijk te zijn: ik ben fysiek best afgemat. Ingooien-aanslaan-binnenhalen-onthaken-beazen-ingooien……. En dat de hele dag door! Maar wat een mooie dag is het geworden.

Heerlijke dag, spectaculair uitzicht!

Steenloper, ook bekend als: zeepier-dief!

Uiteindelijk hebben we samen meer dan 100 vissen gevangen, voornamelijk wijting. En hebben we een groot deel van de dag heerlijk in het zonnetje in de haven gestaan. Zeevissen is een prima alternatief wanneer het op het zoete even niet kan! En op deze manier heel toegankelijk!

Aankomst in het fjord, de materialen

Nadat we de materialen in de bus van Stein-Eric hebben geladen rijdt hij ons met zijn busje richting de huisjes. Een mooie tocht waarbij je al een goed beeld krijgt van de omgeving en de fjorden. Ook de oversteek met de ferry is leuk en geeft even tijd voor een kop koffie. Na ongeveer anderhalf uur komen we aan in Lyngseidet. Een klein lieflijk dorpje gelegen aan de mond van één van de baaien van het Lyngenfjord. Stein-Eric is de eigenaar van drie huisjes die op een prachtige locatie aan het fjord staan. De huisjes zijn ZEER luxe ingericht met comfortabele bedden, moderne keuken, twee badkamers, wasmachine, wasdroger en een woonkamer met breedbeeld-TV en DVD speler. Er zit zelfs een sauna in en droogfaciliteiten voor kleding en schoenen! De huisjes staan op een grote steiger die directe verbinding heeft met de steiger waaraan de boten liggen (30meter) en de ruimte waar je de gevangen vis kunt schoonmaken. Stein-Eric heeft twee typen boten: drie aluminium boten, 19ft, met veel dekruimte en een 50pk Yamaha en één grotere boot met een 200pk inboard diesel en huif. Wij hebben de aluminium boten gehuurd. De grotere boot is meer bedoeld voor de langere tochten op het fjord, of wanneer je met je maten op één boot wil vissen. Alle boten zijn voorzien van dieptemeter/GPS, zwemvesten en een gaff. Stein-Eric verzorgt dagelijks aanvulling van de brandstof en naast de standaard tank heb je ook extra jerrycans tot je beschikking.

Op ongeveer 300 meter lopen bevinden zich een pinautomaat, een goede supermarkt en een outdoorwinkel die ook (wat) visspullen verkoopt (waaronder in ieder geval lijnen, haken, pilkers en gummi’s). Kortom: alles wat je nodig hebt is in de buurt!

Stein verzorgt bij aankomst de introductie op de materialen , bespreekt een aantal veiligheidsaspecten en neemt met ons de waterkaarten door waarop een aantal hotspots staan gemarkeerd. Het vissen kan beginnen!

Help, dolfijnen!

Gebaseerd op de informatie die we tijdens de informatieavond hebben gekregen beginnen we met de technieken die ons zijn uitgelegd. We concentreren ons op het vissen met shads op kabeljauw en koolvis en het aanbieden van klein aavissen bij de bodem voor heilbot. De eerste twee dagen vissen we op de relatief ondiepe stekken vlakbij de kant (20-50 meter) op kabeljauw en op een paar plekken midden in het fjord die dieper zijn op heilbot (ongeveer 100m). Helaas leverde dat tot onze verbazing nagenoeg niets op. En midden op het fjord hadden we flink last van de wind die af en toe de kop op stak. Het lijkt er dus op dat de situatie zo kort na de winter (begin mei) compleet anders is dan de periode in de zomer waarin de vissers aanwezig waren die ons uitleg hadden gegeven. Navraag leerde dan ook dat de vis in grote getallen in de winter het fjord uittrekt richting de Barentsz zee en in het voorjaar pas weer in het fjord komt wanneer de aasvis dat ook doet. Daarnaast zagen wij dolfijnen en hadden we ze zelfs rond de boot. Wij helemaal uit ons dak van enthousiasme, wat een mooi gezicht. Stein-Eric reageerde daarentegen lichtelijk geïrriteerd in het Noors. Wat is het geval? We leren van Stein-Eric dat dolfijnen namelijk alle vis wegjagen.  

We zullen het dus anders aan moeten pakken en moeten proberen de locale populatie die in de winter in het fjord blijft te vangen en uit de buurt te blijven van de dolfijnen. Deze “locale” vispopulatie lijkt veel meer gegroepeerd te liggen.

Het gaat hierbij steeds meer lijken op het snoekbaarzen in Nederland. Scherpe taluds opzoeken waarbij met name de onderkant van het talud de plek lijkt te zijn waar vis ligt. Dat zien we op de fishfinder waarbij we met ferme rukken aan shads en pilkers de vis proberen te verleiden. Toch lukt het nog niet goed de vis te vangen. Door toeval komen we erachter. Joeri staat op een gegeven moment wat balorig de pilker overdreven stil te houden en imiteert een bekende snoekbaarsvisser die dat op zijn video’s altijd benadrukt. En bam! De hengel wordt bijna uit zijn handen gerukt, grote kabeljauw! Als ik daarna de hengel tussen mijn benen steek om een kop koffie in te schenken en deze ook bijna overboord verdwijnt is het duidelijk: niks grote halen, rustig vissen! Met de pilker stilhouden vlak boven de bodem en daarboven een paar gummi’s die vrolijk meebewegen beginnen de aanbeten te komen. En daarbij zitten flinke vissen! De shads leveren nagenoeg niets op, dus daar stoppen we mee. Ook de locatie speelt een grote rol, de grote vis ligt geconcentreerd onderaan scherpe taluds zo rond de 70 meter, de kleinere vis met name rond structuren in de bodem waarlangs de stroming trekt op ondieper water (20-30meter). We beginnen nu goed te vangen! André vangt de eerste heilbot, klein, maar wel de eerste! En ondertussen hebben we ook door dat de zeewolven tussen de stenen op 20-30 meter liggen.  Met pilkers en stukken aasvis weten we ook die nu goed te vangen. Met name André en Roel hebben het trucje goed door!

Zo komen we dag 3, 4 en 5 goed door, met regelmatig veel vis waaronder een aantal mooie grotere maten. Wat we dan ook beter beginnen te begrijpen zijn de aasperioden. De vis komt zo’n twee uur voor hoogwater los en blijft dat tot ongeveer twee uur erna. Dan valt het stil. We besluiten ons daarop in te gaan richten, met als nadeel dat we waarschijnlijk oververmoeid raken. Maar ja, we zijn er om vis te vangen! Ons nieuwe schema is als volgt: we gaan het hoogwater volgen! Dus twee uur ervoor het water op, twee uur erna eraf, vis schoonmaken, eten (heerlijk, je eigen verse vis, perfect gekookt door kokkie-André!), boodschappen, paar uur slapen en het volgende hoogwater weer pakken. Dat kan natuurlijk zonder problemen want het is 24 uur per dag licht! En zo worden we steeds effectiever. Wel blijft de wind ons parten spelen op het grote fjord, daar kunnen we maar af en toe terecht. We blijven dat wel doen want heilbot zit in ons hoofd!

Aasvissen, heilbot!

Vlak voor de huisjes van Stein-Eric kun je prima aasvis vangen, ook als de vis nog niet in het fjord zit. Max en ik besluiten dat te doen voordat we het fjord opvaren. Ik tuig mijn spinhengel op met een veren-jig en laat deze naar de bodem zakken. Max doet hetzelfde. Al snel hebben we een paar aasvissen te pakken. Als ik later mijn aas opdraai en in het kraakheldere water kijk zie ik een donkere schaduw omhoog komen. Op ongeveer 6 meter diepte zie ik dat een heilbot mijn aas volgt! Snel hang ik de jig stil en wacht af. Ik zie de heilbot loeren. Hij zwemt een beetje onder mijn aas langs en laat het dan links liggen en verdwijnt in de diepte. Snel laat ik mijn jig weer naar de bodem zakken en draai hem rustig omhoog. En jawel! Daar is ie weer, vlak erachter. Opnieuw hang ik de jig stil en weer blijft de heilbot kijken. Deze keer wacht ik niet af. Met een gerichte beweging laat ik de jig op zijn kop vallen. Meteen volgt een aggressieve hap, hij grijpt het aas en ik sla aan: hangen!! Mijn arme Shimano Symetre molentje…… In niet meer dan twee seconden zit de heilbot weer op de bodem, mijn hengeltje kraakt tot in het handvat, wat een run! Langzaam voer ik de druk op en de heilbot komt mee. Tot een meter of drie onder de boot. Dan heeft ie er genoeg van en gaat in hetzelfde tempo weer op de bodem liggen. En dat gaat nog een paar keer zo, wat een geweld! En dit is niet eens een supergrote! Na een aantal keren heb ik de vis uitgeput in de oppervlakte en weet Max met een snelle beweging de vis in de boot te krijgen, binnen! Mijn eerste heilbot! Aan mijn spinhengeltje, fantastisch!

Driftzak, een uitkomst!

Iedere dag gaat het beter. Helemaal toen we de boten onder de knie kregen en met de meegebrachte driftzakken de boot goed op de plek konden houden of mooie gecontroleerde drifts konden maken vingen we goed. Joeri weet zelfs tijdens één van die driften een mega-vis te haken. Op ongeveer 50 meter diep krijgt hij een ferme aanbeet en daarna speelt de vis met hem. Een heftige dril volgt waarbij de vis meerdere keren vele meters lijn neemt. Na ongeveer een kwartier krijgt hij de vis boven en waar we dachten dat het om een heilbot zou gaan blijkt het een super-kabeljauw te zijn: 1 meter 32! Wat een vis! Luid gejuich klinkt uit de boot. Joeri is van ons de meest ervaren Noorwegen ganger en heeft zijn sporen er al verdiend maar zo groot heeft hij ze ook nog niet gevangen!

De laatste dagen gaan we op dezelfde voet door. Verticalend met pilkers, weinig bewegen, gecontroleerde drifts bij scherpe taluds. Elke sessie levert weer goed vis op. Dat blijkt overigens niet overal zo te zijn. Meerdere andere viskampen vangen slecht vertelt Stein-Eric. Hij is hierdoor erg nieuwsgierig geworden hoe wij dat doen en stapt zelfs bij ons in de boot om het mee te maken. Met name de techniek met de driftzak kent hij niet en heeft hij nog niet eerder gebruikt zien worden!

De vangsten

We vangen diverse vissoorten. Het meeste is kabeljauw. Maar ook zeewolf, schelvis, lom, leng, roodbaars en twee heilbotten komen boven. Af en toe belanden we in een schooltje kleine koolvis. Maar duidelijk is dat de grote koolvissen nog in de Barentsz zee zitten en niet in het fjord. Grote vis komt van ongeveer 70 meter onderaan het talud. De rest is kleinere vis van ondieper water. Max is de schelvis koning. Kan ook niet anders, want als je naar de foto kijkt dan lijken ze ook wel een beetje op elkaar grappen we!

De succesvolle technieken

• Houdt rekening met de periode van het jaar waarin je gaat; laat je goed informeren. De vangsten en benodigde technieken verschillen enorm door het jaar heen.
• Geef nooit op, de vis zit er! Blijf zoeken en nadenken en sla goed op wat werkt en bouw daarop verder. Ook praten met locals is dan van belang.
• Niet lang op een plek “blijven hangen”. Geen vis = wegwezen naar de volgende plek!
• Zeewolven liggen tussen de stenen op ongeveer 20-30 meter, als je beet gelijk krijgt gelijk hard trekken want ze zwemmen zich zo vast!
• Heilbot lijkt in deze periode op de zandplaten te zitten die oplopen van 50 meter naar ongeveer 20 meter. Daar hebben we ze althans deze keer gevangen.
• De periode net voor en net na hoogwater is het best; zorg dat je zo snel mogelijk weet wanneer de getijden zijn.
• In deze periode (begin mei 2009) lijkt rustig verticalen met pilkers en gummi’s vlak boven de bodem beter te werken dan actief vissen met shads (en pilkers). Als de vis nog niet in het fjord is moet je echt zoeken. Dat lijkt in de zomer anders te zijn, dan zit de vis overal, en groot (kijk maar eens op de DVD “Noorwegen”)!
• Vlak boven de bodem betekent vaak vastzitten; hou rekening met voldoende pilkers (150/200 en 300 gram).
• Om optimaal te verticalen is een driftzak essentieel; met de motor net in zijn achteruit tegen de wind in en de driftzak voor op de punt heb je boot volledig onder controle. Als je dan waypoints zet op de lijn van de taluds kun je prima gericht vissen en vind je ze ook makkelijk terug.
• Het is belangrijk de apparatuur aan boord zo snel mogelijk te leren kennen!
• Houdt rekening met de wind. Die is erg variabel. Niet alleen heeft dat effect op hoe je vist, en hoe je dus een talud kunt benaderen, maar je moet ook (veilig) terug kunnen komen.

Conclusie

Duidelijk is geworden dat ook in Noorwegen, hoe goed het vissen er ook is, niks vanzelf gaat. Je moet er rekening mee houden dat je de manier van vissen zelf moet ontdekken. En dat perioden in het jaar erg uitmaken. Toch is dit een absolute topstek. De faciliteiten zijn fantastisch. Het fjord is prachtig en erg divers en daardoor is er altijd wel een plek uit de wind te vinden. Er zitten veel vissoorten en je kunt daardoor meerdere technieken toepassen. Het aanreizen per vliegtuig is erg makkelijk en Stein-Eric verzorgt de rest. Het materiaal is top! Ik kan deze plek dan ook aan een ieder aanraden, je gaat het zeker naar je zin hebben!

Gr. John Smit.

Nu dus niet. Nu “moeten” we wel! Roel heeft een paar telefoontjes eraan gewaagd en al snel blijkt dat de havenhoofden en pieren van de diverse havens goed moeten zijn. Daarnaast kunnen we zeeaas krijgen in IJmuiden dus het besluit is snel genomen om de zeekant van de uitgang van het Noordzeekanaal te kiezen: de pieren van IJmuiden. Gevoelsmatig misschien toch nog een beetje in de buurt van voor ons vertrouwd roofviswater?

Gewapend met een driehoekstrandsteun, twee strandhengels, mijn Bretton zeemolens, ankerlood en diverse soorten haken vertrekken we richting IJmuiden. Roel heeft naast zijn strandhengel ook zijn heavy feeder meegenomen. Voor het comfort heb ik mijn trolley meegenomen omdat we verwachten nog wel een stukje te moeten lopen. Aangekomen in IJmuiden halen we eerst het door ons bestelde zeeaas op bij Hermans marine. Prima zaak die hengelsport en watersport professioneel heeft neergezet. We hebben gekozen voor honderd zeepieren en twee ons zagers. Dat is normaal gesproken genoeg voor vier hengels geaasd met drie haken elk.

We kiezen ervoor op de Zuiderpier te gaan staan en wel vlak achter het groene havenlicht. Daar kun je makkelijk diep water bereiken. En belangrijker nog: daar hebben we vandaag de wind in de rug en staan we onderaan de pier tegen de grote blokken aan. Best lekker met deze temperaturen. Parkeren doe je op de grote (betaalde) parkeerplaats aan de Kennemerboulevard en vervolgens loop je de laatste paar honderd meter naar het begin van de pier. Die trolley is dus echt nodig en wanneer je verder op de pier wilt vissen dan is een karretje of brommer zoals de locals doen een beter idee. Deze wandeling loopt over het terrein van het Seaport beach resort (privé terrein).

Aangekomen op de plek maken we de hengels gereed. Roel kist voor een paternoster systeem met driehoek zijafhouders. Ik kies voor een paternoster die ik direct vanaf de hoofdlijn knoop. Op de ene hengel komen de zeepieren, op de andere de zagers. Kunnen we gelijk zien of de vis ergens voorkeur voor heeft. Afgelood met 125gr ankerlood zwiepen we de lijnen richting zee. Rekening houdend met de structuur van de pier moet je op die plek minimaaal 50 meter kunnen gooien en dan je lijn vrij af laten lopen zodat je lood verticaal zinkt. Anders zit je in de stenen. Voor de meesten van ons is dat dus goed te doen. Het is afgaand tij dus de stroming loopt naar zee toe.

Ik zal eerlijk zijn. Mijn verwachtingen over kustvissen in Nederland zijn niet hoog. Ik heb zelf de teloorgang van het visbestand aan de Noordzeekust in de jaren tachtig meegemaakt. Waar we eerst in de winter goed gul konden vangen en diverse platvissen in één sessie de standaard was , werd dat later een drama waarbij niets vangen eerder regel dan uitzondering werd. Voor vandaag hoop ik er dan ook maar het beste van en ik realiseer me dat we ondertussen alweer 20 jaar verder zijn……. Nou, na 30 minuten zijn mijn verwachtingen voorlopig weer opnieuw geijkt! Ten positieve dus. De eerste hengels liggen er nog niet in of we hebben beet, vaak aan twee hengels tegelijk en vaak met twee vissen en soms zelfs drie per hengel! Wat een feest! Voornamelijk wijting komt boven water en soms een gulletje. En ook al zijn het geen grote vissen toch geven ze mooie aanbeten en houden ze ons lekker warm.

Dit houdt eigenlijk aan totdat het doodtij is bereikt. Dan gaat het tempo van de wijtingen eruit en worden de scharren wakker. Regelmatig komt er zo’n platte uit. Een frontje dat overtrekt laat echter het weer volledig omslaan. De wind trekt aan tot Beaufort 5, een plensbui maakt ons nat en omdat de wind ook naar het westen draait komen we “op de tocht” te staan. We vissen daarom nog een uurtje door totdat het water weer aan het opkomen is. Normaal gesproken krijg je dan de meeste aanbeten maar deze keer lijkt dat niet zo te zijn. De ochtend en afgaand tij waren beduidend beter. Er was deze keer ook geen verschil tussen zeepieren en zagers vast te stellen. Wel moest je niet te snel aanslaan.

We besluiten daarom om het maar voor gezien te houden. We hebben deze dag meer dan 60 vissen gevangen, echt fantastisch. Het is dus een prachtige dag geworden. Eindelijk weer een “zoute neus”. Mijn verwachtingen over de vangstmogelijkheden aan zee zijn weer helemaal bijgesteld. Prima plek om te vissen, goed bereisbaar, prima hengelsportwinkel in de buurt. En prachtige schepen die aan en af varen, best spectaculair. ’s Avonds lekker vis gegeten en ook de buren een plezier kunnen doen. Voor herhaling vatbaar!

Algemene informatie

De reis boeken is geen probleem.  Wij boekten de accomodatie bij Raffie en Linda van het reisburo Vakantie Noorwegen De vluchten boek je zelf, in ons geval via www.schiphol.nl , van Amsterdam naar Tromso. Eigenlijk vrij gemakkelijk allemaal. Waar je wel op moet letten is dat voor de vluchten hengelkokers aangemeld moeten worden, in ieder geval bij luchtvaartmaatschappij SAS. Voor de rest is de toegestane hoeveelheid bagage niet ruim (20kg) waar je in dit geval gezien het verwachte koude weer (dus veel en dikke kleding) en het meenemen van veel vismateriaal al snel aan komt. Daarnaast opletten op de aansluitingen van de vluchten; er zit minimaal één overstap in de vlucht. Je wilt dan bijvoorbeeld de aansluiting niet missen (kost je gauw een dag) en je wilt niet dat die ene koffer met al je pilkers nog in Oslo staat terwijl je al naar het water staat te turen. Materialen splitsen en verdelen over je vismaten dus! In Lyngseidet kun je wel een aantal materialen kopen en Stein-Eric verhuurt ook spullen. Maar dan moet je portemonnee wel dik zijn als je daar een hele week op wilt teren. En niet vergeten Noorse kronen mee te nemen; Noorwegen is nog niet op de Euro overgegaan. In het dorp kun je overigens wel pinnen.

Goede voorbereiding is daarom het halve werk. We hebben dan ook naast de informatie die we van diverse mensen kregen en van websites haalden ook contact gelegd met een bekende visser die in dit gebied al gevist had. Deze visser was zo vriendelijk een avond vrij te maken en met waterkaarten, materiaal en alles erbij ons wegwijs te maken in deze regio en de technieken van de visserij te beschrijven. Dat werd een geweldige en gezellige avond waar naast de voorbereiding nog veel meer op tafel kwam! Een perfecte manier om in de stemming te komen!

De vistechnieken, en dus materiaal

Naast de bekende technieken met pilkers en natuurlijk aas kan in dit gebied de visserij met shads bijzonder succesvol zijn. Daar hebben wij dan ook veel aandacht aan besteed. Dit betekende dus dat we naast shads ook diverse gewichten loodkoppen meenamen (50/75/95gr). Aangevuld met een basis set pilkers (150-350gr) en diverse soorten haken, wartels en andere handige dingetjes (zoals de Haskevinne voor het aanbieden van natuurlijk aas) maakten de koffer snel vol.

Qua hengels namen wij drie typen mee;

• Een hengel met een relatief zachte top en een harde body. Dit in combinatie met een zeewaardige molen (Shimano Spheros 6000FB) opgespoeld met Powerpro 40lbs gevlochten lijn (shads, koolvis en kabeljauw).
• Een medium heavy hengel met een Shimano Charter special FB1000reel opgespoeld met Powerpro 40lbs gevlochten lijn (zware pilker/grote kabeljauw)
• Een zware boothengel in combinatie met een zware reel (PENN 320GTI)opgespoeld met Powerpro 65lbs gevlochten lijn (heilbot, natuurlijk aas)
• Een stevige spinhengel met een stevige molen en 20lbs gevlochten lijn om aasvissen te vangen (hetgeen iets anders uitpakte zoals ik later zal vertellen….)

Veiligheid

In dit gebied ben je op jezelf aangewezen. Ziekenhuizen zijn niet in de buurt en op het water duurt het altijd te lang voordat iemand je kan redden. Dit vanwege de lage temperatuur van het water. Je mag dit dus niet onderschatten. Wij kozen er daarom voor zelf drijfpakken mee te nemen en hebben waterdichte hoesjes voor de mobiele telefoons gekocht (het bereik is overal goed). Daarin hebben we bij aankomst direct het telefoonnummer van Stein Eric geprogrammeerd als eerste nummer in het adresboek. Ook spraken we af continu elkaar op de hoogte te brengen waar we zouden vissen zodat de twee boten elkaar altijd konden vinden. Dit aan de hand van geplastificeerde waterkaarten van het gebied. Stein-Eric verzorgde daarnaast automatische reddingsvesten (die het overigens uitstekend deden zoals ik ontdekte toen ik ze even af wilde spoelen…..).

De vakantie begint!

Het is zondagochtend 3 mei wanneer Roel, Max, André, Joeri en ik bij André thuis verzamelen. De reis gaat beginnen! Omdat we weten dat we overgewicht hebben, hebben we afgesproken elkaar op te zoeken om de verdeling nog één keer door te lopen. Uiteindelijk laten we toch nog wat spullen thuis en loop ik met een aantal pilkers en bodemlood in mijn jaszak Schiphol binnen. Inchecken gaat allemaal soepel en voor we het weten zitten we aan een biertje te wachten op de vlucht. Hollanders als we zijn hebben we allemaal tax-free een fles drank gekocht en sommigen van ons tabak; dat is in Noorwegen namelijk echt niet te betalen! De vlucht verloopt soepel, inclusief de overstap op Oslo, en voor het weten staan we op Tromso airport na een werkelijk schitterende vlucht over het Noorse gebergte. We zijn in het poolgebied aangekomen, inclusief al ons materiaal, Stein-Eric staat al op ons te wachten: het vissen kan beginnen!!

Deel 2 van dit verhaal is ondertussen gepubliceerd en kan hier gevonden worden!

Na de nodige voorbereidingen en het boeken bij soroya-fishing.com van Marc van Roie, werd woensdag 3 juni de reis naar het prachtige Soroya aangevangen. We hadden gekozen voor de rit met de auto om zo wat meer materiaal mee te kunnen nemen. Weliswaar waren we al vaker in Noorwegen geweest, maar de onbekendheid met deze locatie voor wat betreft dieptes, stroming e.d. deden ons besluiten om flink in te pakken.

Na een vlotte reis door Duitsland, Denemarken, Zweden, Finland en Noorwegen namen we vrijdagochtend om 08:15 de veerboot naar het visrijke eiland. Toen we van de boot afreden stond Marc van Roie ons al op te wachten waarna we in het Hasvik hotel aan een heerlijk ontbijtje gingen.

Eenmaal aangekomen bij de locatie Krane Brygge snel de spullen uitgepakt en hoewel we al bijna 48 uur wakker waren lieten we ons door Marc wat stekken aanwijzen en gingen we er meteen op uit.

Tijdens dit soort trips moeten de vis(sen) en het vooral het weer leuk meewerken wil je in een week successvol kunnen zijn. Uitspraken als ‘you should have been here last/next week’ hadden we al te vaak gehoord dus ook nu waren we gematigd enthousiast over onze kansen omdat bijvoorbeeld de berichten over de kabeljauw niet buitengewoon goed waren.

Daarom besloten we meteen maar eens een poging te wagen op de Heilbot.  Aangekomen op de eerste stek werden de shads te water gelaten en telkens weer opgedraaid om een heilbot tot aanbijten te verleiden. Na zelf er 2 gelost te hebben kreeg Jeroen een volger tot in het wateroppervlak die na het laten afzakken en weer omhoog draaien van de shad besloot toe te happen. Na een ferme dril op de 80 grams spinhengel was de eerste  ‘platte’ een feit.

Na nog wat gefröbeld te hebben langs een rotswand waar ik een 90-er gul wist buit te maken was het tijd om de rest van ons reisgezelschap op te halen die op Hasvik met het vliegtuig zouden landen.

Na die avond een goed maal genuttigd te hebben, nog wat gevist met middelmatig succes waarna het was  gebeurd met ons uithoudingsvermogen en we de bedden opzochten.

De dagen die volgden waren vooral dagen waarin het zoeken was naar de vis. Door de aanhoudende koude zat de vis niet in grote getale in het fjord en bleef het zoeken naar kleine concentraties vis.

Toch lukte het ons elke dag om een paar goeie vissen te pakken, vooral het langzaam op de benzinemotor slepen van shads leverde een paar fraaie heilbotten op.

Op maandag waren we weer op zoek naar vis en lieten we ons van een talud afdriften wat van 30 naar 50 meter liep. Op het moment dat mijn shad de bodem raakte kreeg ik meteen een aanbeet en ook Jeroen kon meteen aanslaan.

Het verschil was echter dat de door mij gehaakte vis vrij makkelijk omhoog kwam maar dat de vis die Jeroen gehaakt had daar heel anders over dacht. Na in eerste instantie wat mee omhoog gezwommen te zijn spurtte de vis terug naar de bodem.

Na het nodige drilwerk kwam de vis voor het eerst naar boven en aangezien het die maandag een werkelijk schitterende dag was en er absoluut geen wind stond konden we  zo’n 15 meter onder het wateroppervlak al zien dat het hier een fraaie heilbot betrof.Nu is het in helder water altijd lastig schatten hoe groot een vis werkelijk is maar dat dit een ‘goeie’ was, was inmiddels wel duidelijk.

Naast de boot gelegen stelde ik mijn eerste schatting van 1 meter 20 al snel bij naar 1,40 à 1,50 maar lang de tijd om daar over na te denken hadden we niet, want zoals het een heilbot betaamd knalde de vis weer naar beneden.

We besloten het in ieder geval rustig aan te doen omdat naar we konden inschatten het gevaar op verspelen minimaal was. De vis zat goed gehaakt en we dreven midden in het fjord zonder noemswaardige obstakels en de vis zat recht onder de boot. Daarnaast had ik al kunnen zien dat de vis prima gehaakt zat dus er kon van de dril genoten worden.

Na het nodige drilwerk en vooral ook weer de nodige duikvluchten van de heilbot lag de vis na 45 minuten eindelijk naast de boot klaar om geland te worden. De truc met het touw om de staart ging alleen niet lukken aangezien de vis vrijwel rechtstandig in het water hing waardoor de staart buiten bereik was. Uiteindelijk dus maar de gaf in de bek gehaakt en de vis met man en macht over de reling getrokken.

Na de nodige meet en weegacties kwamen we op 1 meter 46 bij 40 kg. A fish of a lifetime.

De resterende dagen vlogen voorbij, het met licht materiaal en kleine pilkertjes vangen van schelvis leverde een heerlijke visserij op en ook de vele zeewolven en kleinere gullen gaven acte de présence. Daarnaast was de eerste aanbeet op het talud natuurlijk altijd van een lom.

Op woensdag besloten we echter toch nog maar eens echt op zoek te gaan naar grote gullen want daar konden nog wel wat PR’s worden aangescherpt. Dat we hiervoor naar dieper water moesten was inmiddels wel duidelijk. Na van Marc een waypoint gehad te hebben voeren we om 04:00 uit met werkelijk prachtig weer. Op het waypoint werden de shads te water gelaten en wist ik al snel een leuke heilbot te haken. De gullen lieten het alleen afweten.

Na de GPS en de dieptekaart geraadpleegt te hebben werd een mooi talud in de buurt van het waypoint opgezocht waarna toch al vrij snel een mooie vis werd gehaakt. De truc bleek vooral het ver boven de bodem vissen van de shad te zijn. Door deze langzaam op te draaien kregen we steeds ver boven de bodem aanbeten van mooie gullen. Zelfs op 40 meter van de bodem werden de shads nog gegrepen. Toch even wennen als je het hengsten van pilkers en shads boven een noordzeewrak gewend bent. Toch viel het hier na een uurtje ook weer stil.

Na om 08:00 Marc nog eens gebeld te hebben kregen we een nieuwe waypoint door waar we in de buurt maar eens moesten gaan zoeken. Dat zoeken ging wel lukken, vangen deden we alleen niets. Ook bij Marc die in de buurt lag sprongen ze niet in de boot.
Op de GPS de dieptekaart er nog maar eens opgezet en op zoek naar een plek waar de dieptelijnen dicht bij elkaar liggen. Hier kun je vrijwel altijd een fors verloop in diepte vinden en daar wil je ook wel eens vis tegenkomen. Ook hier leek het niet ‘dik’ te zijn en we wilden al gaan verkassen. Tijdens het snel opdraaien van mijn pilkertje werd deze bruut gegrepen waarna de slip begon te lopen en na enkele minuten een leuke koolvis zich meldde.

Nu ben ik echt een koolvisfanaat, vanwege de fanatieke vechtstijl van deze vissen aan licht materiaal, dus toen ook Gertjan in het snel opdraaien een vis haakte die helaas loste werd er een waypointje aangemaakt en maakten we het driftje opnieuw. Door de boot voor het waypoint stil te leggen drift je uiteraard vanzelf over de gewenste plek heen en al snel schoten wat lichte pilkertjes naar 100 meter diepte.

Vrijwel alle 3 kwamen we op de bodem aan en begonnen we hard in te draaien en ook alle 3 kwamen we nooit verder dan 5 meter van de bodem want vrijwel onmiddellijk hadden we een triple hookup. Al snel werd duidelijk dat het hier geen koolvissen betrof, maar dikke gullen. Hoeveel er daar gestapeld hebben gelegen zullen we nooit weten, maar het waren er genoeg.

Vreemd genoeg zag je niets op de visvinder (snap ik nog steeds niks van) maar dat mocht de pret niet drukken want drift na drift stonden we onze hengels krom te trekken op fraaie gullen. Vooral shads leverden de grotere vissen op en als je veel vangt ga je expirimenteren dus een 9” relax shad werd gemonteerd en jawel, meteen knalde er een metervis op de combinatie.

Na onszelf werkelijk helemaal lam te hebben gevist zorgde de aankomst van een tuimelaartje rondom de boot en even later een school grotere dolfijnen voor het eindsignaal. We kregen geen beet meer wat eigenlijk maar goed was ook anders waren we waarschijnlijk een paar weken arbeidsongeschikt geweest.

De donderdag was onze laatste visdag en hoewel het fors waaide konden we het niet laten en gingen we er toch nog even ‘uit’ om op de waypoints van de dag ervoor nog wat shads te laten zwemmen. Ook nu knalden er weer de nodige gullen op die voor een fantastische sport zorgden.

Resumerend is Soroya een prachtige locatie om helemaal los te gaan met relatief licht materiaal op zware vissen. Nu moet gezegd worden dat terwijl wij er waren er vrij weinig stroming stond dus de omstandigheden zullen bij zware stroming zeker anders zijn.

Ga je met de auto, hou dan rekening met 34 uur reistijd exclusief bootovertochten en pauzes. Je moet dus zeker geen hekel hebben aan lange autoritten want dan kun je beter gaan vliegen.

Neem een creditcard (mastercard) en je pincode van die kaart mee anders loop je met je aankopen en brandstof te tobben. In Finland kun je met mastercard niet tanken dus neem ook euro’s mee om dit op te lossen.

Vergeet vooral geen lichte spinstokken en wat shadjes en kleine pilkertjes om de aanwezige koolvissen en schelvissen te belagen want dit is in het fjord (kan ook bij slechter weer) werkelijk een topvisserij. De ene na de andere vis kun je zo pakken en in ons geval klapten er ook een paar dikke gullen op.

Hou het vissen een beetje leuk voor jezelf en anderen door niet elke vis de kop in te meppen maar gooi ze lekker terug. Visje mee voor thuis is natuurlijk prima maar hou het netjes en respecteer de limieten.

Wij gaan in ieder geval nog een keer terug in de hoop op die megakabeljauw.

Naschrift: De groep die nog een week langer bleef ving op de dag van ons vertrek een kabeljauw van 1 meter 28 bij 20 kilo. Foto’s hiervan volgen nog.