Kustvissen in Kroatië

Niet volledig duidelijk wat we konden verwachten gingen we op pad met een strandhengel, heavy feeder, een  boothengel en een stevige spinstok.  Een curverbox gevuld met “van alles wat” van makreelveren tot brasem onderlijnen boekjes, van zwaar bodemlood tot asp spinnertjes. Eenmaal in Pula gearriveerd, eerst maar eens uitgezocht hoe het zeevissen geregeld is.  In Kroatie is een visvergunning nodig voor zee.  Een dame, nog getraind uit de bureaucratische Tito-tijd heeft 15 minuten nodig om een geplastificeerde drie-daagse visvergunning  te produceren voor 150 Kuna, een dikke 20 euries.

Visvergunning

De kust in Kroatie is rotsachtig, het water azuurblauw en super helder.  De eerste avond maar eens aan de kust gekeken of en hoe er gevist werd. In de haven van Pula voerde de eigenaar van een plaatselijk eettentje de vissen met oud brood – er kwamen 10-tallen hardertjes van zo’n 25 cm op af, ons werd vermanend toegesproken daar niet te vissen.  In de haven is een reuze-grote scheepswerf, Uljanik, die door de lokalo’s niet erg vertrouwd wordt, maar ja, wie niet in de touristische sector werkt, werkt op de werf. Deze zomer hadden ze 4 schepen van tussen de 100 en 200 meter onder handen, bouw, afbouw en verbouw/onderhoud.  (tot zover de werf-berichten voor de geinteresseerden onder ons)

Bram met vis

Aan de Adriatische zeekust kwamen we enkel een paar vissende toeristen tegen, met dito spulletjes. Dat vissen met bodemlood  een slechte optie is, bleek al snel bij iemand waar we keken – om de haverklap vast en de spullen kwijt.
Gewapend met deze kennis zijn we de eerste avond gaan vissen met een 10 grams schuifdobber die ik met rubber stuitjes had vastgezet, met een 80cm brasem onderlijn met een haakje 10 waarop een stukje nat gemaakte, taaie broodkorst geprikt zat, een soort van geep-constructie, waabij de dobber er enkel  was als werpgewicht en beetindicator. Gebruikmakend van een beetje stroming lieten we de dobbers drijven  samen met wat broodkorsten.  Al snel kwamen de eerste visjes in het oppervlak en werden de eerste hardertjes en andere soorten gescoord, allemaal klein, wel reuze onderhoudend.

Harder

De dagen erna gingen we elke middag snorkelen.  Met een zicht van een meter of 10, prachtige rotsen, veel zeeegels en zo’n 10-20 soorten vissen, is het alsof je in een tropisch aquarium zwemt. De watertemperatuur van 25 C helpt daar natuurlijk ook bij.  Het is een lust voor het oog om het allemaal te zien, maar vis-technisch gezien is het allemaal klein grut.

Mooie visjes

Na twee dagen vissen met brood, maar eens het licht opgestoken bij de plaatselijke visboer. Er wordt immers commercieel gevist voor de kust.  Het bleek al snel dat alles met een kop en een staart gegeten wordt, ongeacht de grootte.  Het begint met kleine verse sardientjes en verder alle 10 tot 20 cm grote soorten aquarium vissen die we tijdens het snorkelen gezien hadden,  lagen daar op ijs te wachten op de pan.  De grootste vissen waren zeebaarsjes van zo’n 30-35 cm. We betaalden 10 Kuna (1,40 €) voor drie inktvisjes om eens te kijken of vissen met een niet-vegetarische hap, andere vis zou opleveren. Bram ving zo de mooiste soort die we tijdens het snorkelen gezien hadden, met een paarse vlek op de buik.

Aquariumvisjes

De tweede week hadden we een huisje in Trogir, in de buurt van Spilt. Na een potje snorkelen was het duidelijk dat we met dezelfde visserij te maken hadden als in Pula.  We hebben hier niet fanatiek, maar gewoon een paar potjes voor de lol gevist. De vergunningen hebben we maar laten zitten – heb niet het idee dat hier echt op gecontroleerd wordt. Het meest vermeldens waardig was nog wel de vangst van een visje met drie schrikbarend grote parasieten op de huid. Meestal zijn parasieten worm-achtige schepseltjes, maar de grootste op dit visje van 10 cm was bijna 4 cm groot en had een insect-achtig pantser. Na het visje van z’n passagier verlost te hebben, ging de parasiet in de aanvalshouding staan op de steen waar ik hem neergezet had – nog nooit zoiets gezien.

Nasty

"Kom maar op dan"

Onze ervaringen samengevat:  Het vissen in de zomer in Kroatie vanaf de kant, is op z’n best onderhoudend, maar vergeet de dromen over specimens.  Het allerlichtste werphengeltje, dito molen, nylon 20/00, een 3 – 5 grams dobber  en een haakje 8 of 10 zijn prima voor een paar vermakelijke visuurtjes, een vlokje brood, bolletje deeg of een inktvis-tentakeltje als aas. Het resultaat: kans op een stuk of 10 soorten die je nog nooit gevangen hebt.

En,..  wie recente ervaringen heeft wat grotere vis opleverde, in de zomer,  in Kroatie, ik houd me van harte aanbevolen, want het is een prachtig land, ditto stadjes, heerlijk eten & drinken en zon garantie, ik zou er graag nog een keer naar toe gaan.

Gr Roel

Ik viste met mijn vader vanaf mijn 5e in de Vlaardingse vaart en leerde van hem mijn liefde voor het vissen. Op mijn 11e ontdekte ik het zeevissen en ben dat altijd trouw gebleven hoewel ik mijn zoon Edwin, die al vele malen meer trofeeën heeft dan ik, eerst ook in het zoete water bekend liet worden alvorens hem op het zoute water over te schakelen.

Arthur van Thienen

.
Ik ben daarnaast secretaris van DZV ‘Eurovissers’ en actief in de landelijk support voor hengelsport op en aan zee. Een van mijn belangrijkste doelstellingen is het voor de zeevissers zo aantrekkelijk mogelijk te maken, door middel van voorlichting aan mensen die beginnen met zeevissen en ook om de omstandigheden van zowel de recreatieve  visser als de wedstrijdvisser verder te optimaliseren.
Ik ben tevens lid van het zeer gedreven Greys /Trabucco zeevisteam waar ik als coach tijdens de W.K voor korpsen van 2008 en 2009 fungeerde en we in Frankrijk de bronzen W.K. plak haalden en helaas verleden jaar met een 4e plek net naast de medailles visten in Duitsland. Ik zal de komende maanden gan vertellen over vissoorten die er in de van toepassing zijnde seizoenen te vangen zijn aan en op zee.

Maar eerst  de basis,  een goede uitrusting voor de normale strandvisserij! Ik zal hieronder één en ander toelichten;

Heerlijk uitwaaien met de zeevisserij

Hengels:
Te kust en te keur te koop tegenwoordig, de meeste bekende merken laten hun hengels bouwen in China en dat hoeft geen negatief punt te zijn want de kwaliteit is over het algemeen van de bekende merken gewoon goed te noemen.

Natuurlijk zijn er nog de handgemaakte hengels en vooral in Engeland zijn die te koop maar dat zie je ook aan het prijskaartje. Als een man als Rob Punselie, de beste werper van ons team met zijn hengel een enorme afstand overbrugt denk dan niet , ‘ ik koop ook zo’n hengel en dan werp ik even ver’.  Rob is 1 meter 90 weegt 95 kilo en heeft zeer krachtige armen. Hij beheerst de techniek perfect en traint hier ook op. Wat voor aspirant zeevissers belangrijk is dat je met jouw lengte en kracht de juiste hengel aanschaft.
Dus over het algemeen is de regel: ben je tussen de 1.75 en 2.00 meter, stevig gebouwd en lenig, dan is een 5 meter hengel die 200 gram kan werpen beslist een goede aankoop. Ben je echter kleiner en wat smaller, kies dan voor een hengel van 4.25 meter tot 4.50 meter.  Driedelige hengels zijn prima, kies voor de bekende merken en laat je persoonlijke voorkeur voor kleur en uitvoering spreken. Een goede hengelkost tussen de 200 en 300 Euro voor de beste kwaliteit, duurder is vaak onnodig.

Ook in de havens is het heerlijk vissen

Molens:
Ik ben een man van kwaliteit en kies altijd voor de betere molens van Shimano en Daiwa, simpelweg omdat dit in mijn ogen de beste molens zijn. Hier kan over gediscussieerd worden maar met mijn ervaring van 40 jaar zeevissen is dit mijn statement. Toch zijn er volop merken die ruimschoots aan de norm “goed” en “zeer goed” voldoen en voor een ieder een prijsklasse. Vergeet echter niet dat goedkoop meestal duurkoop is en ga ervan uit dat een goede zeemolen minmaal 140 Euro kost.

Ga op zoek naar aanbiedingen, want die zijn er volop, ook van de betere molens. Vooral op beurzen zijn er goede aankopen te doen en vergeet ook de 2e hands markt niet op internet.

Lijnen:
Ik vis meestal met nylon omdat de kwaliteit van de lijnen de laatste jaren enorm vooruit is gegaan. Vooral de copolymeren uit Japan zijn zeer sterk, Trabucco, Grauvell, Tubertini zijn toppers, Trilene van Berkley en Spiderwire uit de V.S. zijn van vergelijkbaar niveau. Vis met 20/100ste tot maximaal 25/100ste nylon. 20/100ste heeft bij de bekende merken al een trekkracht van ruim 6 kilo terwijl je aan de 25/100ste een mammoet tanker kunt binnen draaien.
Gevlochten lijn gebruik ik bijna uitsluitend bij het feedervissen, wrakvissen of het vissen in Noorwegen. Ook hier zijn de lijnen in allerlei kwaliteiten te koop. Koop niet de goedkoopste, die worden en zijn plat en hebben lang zoveel treksterkte niet als de duurdere. Ik hou ervan om lekker dun te vissen met gevlochten lijnen, dus 6/100ste tot 12/100ste vind je op mijn spoelen voor het feedervissen en maximaal 17/100 ste bij het wrakvissen op de Noordzee. In Noorwegen of Engeland bij het vissen op zware vissen als heilbot en grove kabeljauw en congers vis ik met een gevlochten lijn van minimaal 25 kilo treksterkte.

Voorslag:
Ik gebruik voor mijn strandhengels (overhead of off the ground) altijd een voorslag van  minimaal 20 kilo trekkracht. Bij vissen met de reel en de pendulem hengel gebruik ik een voorslag van minimaal 70/100ste en een trekkracht van 30 kilo

Zo, in het kort een introductie op de materialen. Ik zal de volgende keer wanneer ik uit Noorwegen terug kom eens wat verder in gaan op de onderlijnen en de vissoort van de maand.

Tot over twee weken! Eerst even lekker vissen in Noorwegen!

Groet,
Arthur van Thienen

Bij het uitvaren van de haven buurten we even bij een krabvisser. Hij heeft “pin-fish” als bijvangst in zijn vallen, dit zijn 10 centimeter lange baars-achtige rifvisjes. We nemen er 120 aan boord in de livewell, je wilt immers ruim voldoende aas hebben (en we zouden het nodig hebben) Naast de livebaits wordt er 10 kg makreel in twee stukken gesneden. We maken daarna een run van ongeveer 10 mijl naar de eerste visstek. Tijdens het varen worden de hengels klaargemaakt. Op de “Pressuredrop” zijn de spullen prima voor elkaar, we vissen met Shimano spullen – een 20 ponds 6.6ft hengel met een Torum 20 reel, 100 lbs powerpro, een 60 grams schuiflood met een 80 ponds mono onderlijn en een 2/0 circle-hook, over de haak later meer. Een merkwaardig verschil tussen Europa en Amerika is dat in Europa rechtshandige vissers de hengels rechts vasthouden en met links draaien, in Amerika hebben rechtshandigen de hengel in de linkerhand en draaien met rechts – dat wordt een gevalletje “umdenken” vandaag.

Op het eerste way point aangekomen wordt er geankerd en gaan de hengels met een halve makreel overboord. Al na een paar minuten staan Kyle en Craig met een kromme hengel en melden zich de eerste gag-groupers en red-groupers. Even later heeft Charlie een serieus kromme hengel, waar een kleine lemon shark verantwoordelijk voor is. Het eerste half uur werken al mijn reflexen tegen mij. Na een aantal goede tikken is de reflex om aan te slaan, maar juist dan sla je een circle-hook uit de bek van de vis, circle hooks haken zelf. Kamen legt het me wel 3 keer uit – niet aanslaan – wanneer je denkt dat de vis het aas in de bek heeft, langzaam de hengel liften, gaat de hengel krom, langzaam druk opbouwen totdat de haak zijn werk doet en de vis gehaakt is. Eindelijk krijg ik het truukje onder de knie en kan ik ook een gag-grouper als nieuwe soort bijschrijven.

Kamen kijkt het nog een 20 minuten aan – deze groupers zijn ondermaatse baby’s. Hij stelt voor veel verder te gaan, we varen nog een mijl of 10 verder. Na een mijl of 5 zien we een school kleine tonijntjes “boneheads” worden ze genoemd – we stoppen snel en de hengel gaat over boord. Wanneer directe actie uitblijft, willen we verder varen. Ik kan het niet nalaten om mijn stuk makreel nog even op 3 meter diepte tussen de boneheads te laten dwarrellen.Net als de deckhand aan me komt vragen over een probleem is, zien we dat het aas door een grote king-mackrell gegrepen wordt, er is heel even contact, waarna de niet-te-onderdrukken aanslag-reflex er een einde aan maakt – stom-stom-stom. Tijdens de tweede run worden de hengels omgebouwd – twee houden het 60 grams lood, twee hengels met enkel een haak om te free linen en twee hengels met een speed-jig. Op het tweede way point is er volop leven in het water. Binnen een paar minuten wordt de pinfish op de free-line van Roel gegrepen, niet aanslaan – druk opbouwen en dan – alsof je aan een baby-locomotief vast zit, die de andere kant opwil, wat een geweld ! Na een minuut of 20 is een amber jack van een pond of 30 klaar voor de gaf – we zijn immers in Amerika waar “Catch and fillet” het adagium is.

De plek waar we aangekomen zijn blijkt een echte Amber-jack hot-spot,na 15 minuten staan we alle 5 met een kromme hengel amber jack te drillen, Kyle heeft na een lange dril het zweet op de rug – de zon staat recht boven ons, het is 35C en vochtig. Een prachtige Amber Jack (AJ) is zijn deel.

Wij worden steeds meer bedreven in het doorgronden van de AJ. Wat je bijvoorbeeld vaak ziet, is dat tijdens de dril de gehaakte AJ gevolgd wordt door 1 of 2 andere AJ’s – een pinfish op een freeline ernaast laten zakken en een van de volgers grijpt het aas – double hook-up! Iedereen is door het dolle heen.

Zelfs een dril van de kleinste AJ’s die we vangen, van een pondje of 5 duurt altijd nog een minuut of 5 – deze vissen zijn waanzinnig sterk. Na vis nummer 15 baad ik in het zweet, staat het victory-biertje van de eerste grote vis nog onaangeroerd warm te worden en beginnen de spieren zachtjes te protesteren. Het vissen gaat nu zo snel, aas eraan, een meter of 4 laten zakken – tap-tap – hengel laten inbuigen, druk zetten – hangen, vaak al na 5 tellen – dit is niet meer normaal ! De deckhand kan het niet meer bijbenen, de schipper helpt inmiddels mee. Kamen komt naar me toe – hij heeft een foto gemaakt van de dieptemeter, er hangt een enorme wolk AJ’s onder de boot – dit heeft hij nog nooit meegemaakt.

Bij mij staat de teller inmiddels boven de 20, de spieren worden zuur, maar dit dit gaat absoluut niet vervelen. Voor de hele boot staat de teller inmiddels boven de 60 AJ’s. Naast de AJ’s worden er een paar seabass, red snapper en er nog 6 kleine, ongeveer 1 meter lange lemon sharks gevangen, de haaien gek genoeg allemaal door Ian. Ian S. Trood is zijn naam, dat wordt dus “Ian Shark Trood”.

We besluiten ons aas op te vissen op de AJ hotspot en wanneer het half twee is, is de livewell leeg (120 stuks pin-fish) is 10 kg makreel op en staat de AJ-teller van de boot op 92 waarvan ik er 29 op mijn conto mocht schrijven. Volgens Kamen is dit een absoluut uniek resultaat in alle tijd dat hij vist. We nemen nog een groepsportret met de vissen die op de etensborden gaan belanden en  dan gaat het gas erop, het is 90 minuten terugvaren naar de haven, de tijd dringt alweer, vliegtuigen moeten gehaald worden voor het lonkend perspectief van weer een week binnen zitten!

Nadat we gisteren een heerlijke dag hebben gevist in de kustwateren, gaan we op zondag een mijl of 15 uit de kust vissen in dieper water. Vandaag gaan we met zijn vijven vissen, mijn collega Ian, zijn vriend Charlie en Charlie’s zonen Kyle en Craig. We hebben afgesproken in de marina van Carabelle. We vissen met kapitein Kamen Miller van de “Pressuredrop” een prachtige 46ft half-open boot, die zowel voor duiktrips als vistrips gebruikt wordt. (www.carrabellecharters.com)  

Foto van de pressure drop.

Bij het uitvaren van de haven buurten we even bij een krabvisser. Hij heeft “pin-fish” als bijvangst in zijn vallen, dit zijn 10 centimeter lange baars-achtige rifvisjes. We nemen er 120 aan boord in de livewell, je wilt immers ruim voldoende aas hebben (en we zouden het nodig hebben) Naast de livebaits wordt er 10 kg makreel in twee stukken gesneden. We maken daarna een run van ongeveer 10 mijl naar de eerste visstek. Tijdens het varen worden de hengels klaargemaakt. Op de “Pressuredrop” zijn de spullen prima voor elkaar, we vissen met Shimano spullen – een 20 ponds 6.6ft hengel met een Torum 20 reel, 100 lbs powerpro, een 60 grams schuiflood met een 80 ponds mono onderlijn en een 2/0 circle-hook, over de haak later meer. Een merkwaardig verschil tussen Europa en Amerika is dat in Europa rechtshandige vissers de hengels rechts vasthouden en met links draaien, in Amerika hebben rechtshandigen de hengel in de linkerhand en draaien met rechts – dat wordt een gevalletje “umdenken” vandaag.

Charlie vangt kleine lemonshark

Op het eerste way point aangekomen wordt er geankerd en gaan de hengels met een halve makreel overboord. Al na een paar minuten staan Kyle en Craig met een kromme hengel en melden zich de eerste gag-groupers en red-groupers. Even later heeft Charlie een serieus kromme hengel, waar een kleine lemon shark verantwoordelijk voor is. Het eerste half uur werken al mijn reflexen tegen mij. Na een aantal goede tikken is de reflex om aan te slaan, maar juist dan sla je een circle-hook uit de bek van de vis, circle hooks haken zelf. Kamen legt het me wel 3 keer uit – niet aanslaan – wanneer je denkt dat de vis het aas in de bek heeft, langzaam de hengel liften, gaat de hengel krom, langzaam druk opbouwen totdat de haak zijn werk doet en de vis gehaakt is. Eindelijk krijg ik het truukje onder de knie en kan ik ook een gag-grouper als nieuwe soort bijschrijven.

Roel met gag grouper

Kamen kijkt het nog een 20 minuten aan – deze groupers zijn ondermaatse baby’s. Hij stelt voor veel verder te gaan, we varen nog een mijl of 10 verder. Na een mijl of 5 zien we een school kleine tonijntjes “boneheads” worden ze genoemd – we stoppen snel en de hengel gaat over boord. Wanneer directe actie uitblijft, willen we verder varen. Ik kan het niet nalaten om mijn stuk makreel nog even op 3 meter diepte tussen de boneheads te laten dwarrellen.Net als de deckhand aan me komt vragen over een probleem is, zien we dat het aas door een grote king-mackrell gegrepen wordt, er is heel even contact, waarna de niet-te-onderdrukken aanslag-reflex er een einde aan maakt – stom-stom-stom. Tijdens de tweede run worden de hengels omgebouwd – twee houden het 60 grams lood, twee hengels met enkel een haak om te free linen en twee hengels met een speed-jig. Op het tweede way point is er volop leven in het water. Binnen een paar minuten wordt de pinfish op de free-line van Roel gegrepen, niet aanslaan – druk opbouwen en dan – alsof je aan een baby-locomotief vast zit, die de andere kant opwil, wat een geweld ! Na een minuut of 20 is een amber jack van een pond of 30 klaar voor de gaf – we zijn immers in Amerika waar “Catch and fillet” het adagium is.

Roel dril

Roel met AJ

De plek waar we aangekomen zijn blijkt een echte Amber-jack hot-spot,na 15 minuten staan we alle 5 met een kromme hengel amber jack te drillen, Kyle heeft na een lange dril het zweet op de rug – de zon staat recht boven ons, het is 35C en vochtig. Een prachtige Amber Jack (AJ) is zijn deel.

Kyle met Amber Jack

Wij worden steeds meer bedreven in het doorgronden van de AJ. Wat je bijvoorbeeld vaak ziet, is dat tijdens de dril de gehaakte AJ gevolgd wordt door 1 of 2 andere AJ’s – een pinfish op een freeline ernaast laten zakken en een van de volgers grijpt het aas – double hook-up! Iedereen is door het dolle heen.

Blije Ian met AJ

Zelfs een dril van de kleinste AJ’s die we vangen, van een pondje of 5 duurt altijd nog een minuut of 5 – deze vissen zijn waanzinnig sterk. Na vis nummer 15 baad ik in het zweet, staat het victory-biertje van de eerste grote vis nog onaangeroerd warm te worden en beginnen de spieren zachtjes te protesteren. Het vissen gaat nu zo snel, aas eraan, een meter of 4 laten zakken – tap-tap – hengel laten inbuigen, druk zetten – hangen, vaak al na 5 tellen – dit is niet meer normaal ! De deckhand kan het niet meer bijbenen, de schipper helpt inmiddels mee. Kamen komt naar me toe – hij heeft een foto gemaakt van de dieptemeter, er hangt een enorme wolk AJ’s onder de boot – dit heeft hij nog nooit meegemaakt.

Foto dieptemeter

Bij mij staat de teller inmiddels boven de 20, de spieren worden zuur, maar dit dit gaat absoluut niet vervelen. Voor de hele boot staat de teller inmiddels boven de 60 AJ’s. Naast de AJ’s worden er een paar seabass, red snapper en er nog 6 kleine, ongeveer 1 meter lange lemon sharks gevangen, de haaien gek genoeg allemaal door Ian. Ian S. Trood is zijn naam, dat wordt dus “Ian Shark Trood”.

We besluiten ons aas op te vissen op de AJ hotspot en wanneer het half twee is, is de livewell leeg (120 stuks pin-fish) is 10 kg makreel op en staat de AJ-teller van de boot op 92 waarvan ik er 29 op mijn conto mocht schrijven. Volgens Kamen is dit een absoluut uniek resultaat in alle tijd dat hij vist. We nemen nog een groepsportret met de grootste vissen die we vingen. Dan gaat het gas erop, het is 90 minuten terugvaren naar de haven, de tijd dringt alweer, vliegtuigen moeten gehaald worden voor het lonkend perspectief van weer een week binnen zitten!

Groepsfoto

De omgeving en sfeer in NW Florida is heel anders dan in het zuiden van Florida, Miami en de Florida Keys. In Zuid Florida zijn er zand stranden, is elk stukje kuststrook “ontwikkeld” = huizen en hotels, met grote Marina’s en dito boten. In NW Florida ben je echt in het diepe zuiden van Amerika, de Bayou, zoutwater moerassen, kreken die uitmonden in de Golf van Mexico. Het leven gaat in het zuiden 20% langzamer dan in het midden-westen.  Ontegenzeggelijk is het zuiden, een stuk armer dan de rest van Amerika.

De kuststroken zijn voor het grootste gedeelte beschermde natuurgebieden en overweldigend mooi. Het lijkt hier op de kust van Louisiana, die we helaas dagelijks in het nieuws zien vanwege de olie ramp. De olieramp is meer dan 500 kilometer verwijderd (mei 2010), maar de gevolgen laten zich in NW Florida al goed zien door het lagere aantal boekingen en de afzeggingen.

De eerste dag hebben we geboekt bij Bay City Lodge (www.baycitylodge.com) The Bay City Lodge vinden we aan een weggetje in de bayou, aan beide kanten van de weg staan huisjes (lodges) aan het eind van de weg een klein haventje met 20 boten, een restaurantje, kleine tackle-shop, en een serie schuurtjes, waar vis schoongemaakt kan worden, een vries-schuurtje, een schuurtje met bait. Het gaat er hier allemaal reuze gemoedelijk aan toe. Op een kladblok houden ze bij hoeveel nachten je hier slaapt, hoeveel dagen je vist en welke spullen je verbruikt, aan het einde van je verblijf reken je af.

“You have got to fish with Allen” was het advies dat we van Charlie kregen. We vinden Allen om 6.15 in het restaurant aan het ontbijt. “Wij vertrekken om 7 uur, zorg dat je ontbijt en laat je een paar sandwiches klaar maken voor de lunch” is de begroeting van Allen. Allen vist met een 22ft open console boot, met een 150 pk Evinrude E-tec, zodat er vlot verplaatst kan worden op zoek naar vis.

Om 7 uur varen de visgidsen uit. We gaan eerst naar een plek waar met een werpnet de bait container gevuld wordt met “green backs” een zilver-achtig visje van 5 tot 10 centimeter met een groene rug, “er is geen vis hier, die geen green-backs eet” is het commentaar van Allen – een waarheid die uit zou komen. Verder zit er een kilo levende garnalen in de bait container van een 5 centimeter grootte. De manier van vissen is vrij straight-forward, een medium action 6ft hengel, een 2500 molen, opgespoeld met 15 lbs mono. De eind montage bestaat uit een 20 grams schuifloodje, wartel, fluorocarbon onderlijn en een 1/0 haak, een snoekbaars-sleepje dus.
Bij de kust is het water niet diep, tussen 1 en 5 meter, de bodem is vaak zacht met verspreide oesterbedden, daar zit de vis ! Het eerste oesterbed vinden we bij een brug waar we ankeren. Met een rustig worpje gaat de green-back richting de brug. Je moet de montage op de plek laten liggen, want je kunt niet slepen over het oesterbed, de aasvis moet het werk doen, “kom kleine jongen ga eens iets groots met tanden zoeken” De eerste aasvis neemt zijn taak serieus: tap-tap-bang en er gaat iets door de slip heen – op zee zijn de vissen pond-voor-pond veel sterker dan op zoetwater. Na 5 minuten ligt de eerste maatse speckled seatrout in het schepnet. Ik blij: een nieuwe vissoort, Ian is blij, dit is een lekkere vis, waar geen bag-limit voor geldt. Net als de meeste Amerikanen vist Ian niet voor “Catch and Release” maar voor “Catch and Fillet”. De speckled seatrout heeft een respectabel gebit, scherpe kieuwdeksels en nogal wat stekels. De eerste gaat daarom nogal onhandig op de foto.

Binnen een kwartier hebben we 6 seatrout in de boot, nou als dat zo door gaat ! Helaas vallen de aanbeten helemaal stil, verkassen dus. We gaan naar een nauwe doorgang tussen twee eilanden die hier voor de kust liggen, er staat een behoorlijke stroom. Al bij de eerste drift blijkt dat hier volop gejaagd wordt. Ian krijgt een snoeiharde aanbeet, gevolgd door een grote salto van een ladyfish. Ondanks dat dit een reuze leuke vis is om op te vissen, zijn de Amerikanen vastberaden – wegwezen, ladyfish is oneetbaar, als er 1 zit zitten er meer en waarschijnlijk geen trout of red-drum.

De derde stek van vandaag is een 3 kilometer lange, sikkelvormige oesterbank. De top van de oesterbank ligt maar 20 centimeter onder het oppervlak. Wij ankeren aan de lei-zijde. Er wordt ingeworpen richting de oesterbank, die aan onze kant een steile drop-off heeft. Na een minuut of 10 wordt het duidelijk – er zit red-drum vlak tegen de oesterbank aan en ze azen op garnalen ! Dit wordt het begin van een gekken uurtje – elke inworp is raak, vaak binnen 10 seconden hebben de red drum het aas gevonden en knallen erop. Na het aanslaan nemen ze een spurt van jewelste en geven prachtige sport op het materiaal waarmee we vissen.

Ik had al veel artikelen gelezen in Amerikaanse tijdschriften over drum, ik vind het een prachtige vis qua kleur en bouw. Na de afschaffing van de commerciële visserij op drum gaat het weer een stuk beter met de vis. Er geldt een bag limit van 1 vis per persoon per dag en er is zowel een minimum maat als een boven maat – de grote mamma’s moeten terug gezet worden. De zeer zware straffen (in beslagname boot, intrekken van vergunningen etc.) maakt dat men zich strikt aan de regels houdt.

Terwijl Ian en ik ons uitleven en de ene na de andere drum vangen blijft de drukte niet onopgemerkt. We hadden aan de andere kant van de oesterbank al de rug- en staartvin van een 6 ft lange bull-shark gezien die daar in ondiep water aan het jagen was. Plots zwemt de bull-shark onze richting op, werpt zich over het ondiepste punt van de oesterbank heen, waarbij hij grotendeels uit het water komt – we kijken met open ogen. Nog geen minuut daarna is het menens voor de shark en wordt de dril van de zoveelste red drum woest beëindigd, na een grote kolk blijf ik beteuterd en met een kloppend hart en een slappe lijn staan.

Na ruim een uur, wanneer we beiden zeker 25 red drums gevangen hebben, is het uit met de pret – de aanbeten vallen weg. We verkassen naar een paar andere stekken, waar we nog een enkele seatrout, red drum, catfish en een grote stekelrog vangen. Om 3 uur gaan we terug naar de marina. Dit was een superdag vissen. Benieuwd naar morgen, wanneer we verder uit de kust gaan vissen.

Via windfinder.com het weer in Denemarken in de gaten gehouden en het zag er naar uit dat er een temperatuurdaling zou komen rond de Paasdagen. Ondanks een 5 mm neopreen waadpak en een winddicht waadjack zou het een potje ruig vissen worden. Ik ken vissers die volledig op deze visserij afknappen. Meerdere dagen geen vis vangen kan behoorlijk demotiverend werken, uit ervaring weet ik echter wat er mogelijk is en dat houdt je op de been. Als gemiddelde geldt ongeveer één vis per man per dag.
Na een voorspoedige reis kwamen we aan bij het huisje, inkopen gedaan bij de plaatselijke supermarkt en meteen een vergunning gekocht.Voor 150 kronen heb je een jaarvergunning waarmee je op zee kunt vissen, voor binnenwateren en rivieren heb je andere vergunningen nodig. Nadat we de spullen uitgepakt en de slaapkamers verdeeld hebben was ik de gelukkige die vier nachten op een te kort stapelbed mocht slapen.
Er was voldoende tijd over om nog een sessie te doen. Op de stek aangekomen stond er al een ploegje wat ook die middag aangekomen was. Zij hadden met vier man al 18 zeeforellen gevangen. De meeste vissen werden gevangen aan de spinhengel voorzien van een klein lepeltje. Na dit gehoord te hebben was de vangdrang bij mij tot ongekende hoogte gestegen, snel waadpak aan, spinhengel gepakt en een lepeltje eraan, terwijl ik het water inliep deed ik een loos worpje schuin tegen de wind in en ik had het geluk om met deze allereerste worp gelijk een zeeforel te haken en te vangen. Ik wist er nog 2 bij te vangen tot aan de schemering, wat een fantastische start!

Prachtige sportvis, uitdaging om te vangen!

Door mij wordt afwisselend met de spinhengel en vliegenhengel gevist. Over het algemeen vang je met de lepel meer vis. Om eerst een paar vissen te scoren begin ik met de lepel en al naar gelang de omstandigheden schakel ik over op de vlieg. Het vangen van een zeeforel aan een lichte spinhengel is spectaculair maar het vangen van deze rover aan de vliegenhengel is toch wel een sensatie.
De volgende dag stond er een stevige wind en was het bewolkt. Vanwege het succes van de vorige dag besloot ik om het lepelvissen door te zetten. Tijdens het zalmvissen in Noorwegen heb ik opgemerkt dat er door de Noren veel met lepels van het merk Sølvkroken werd gevist. Deze lepels zijn zelfs verkrijgbaar in een vier grams versie. Ik heb twee 2-delige spinhengels bij me, één hengel van 8’6” met een werpgewicht van 10-20 gram en een 7’6” welke 7-10 gram als geadviseerd werpgewicht heeft. De zwaardere uitvoering heeft meer body maar met deze strakkere stok verspeelde ik meer vis. De lichtere uitvoering heeft een topactie, nu ben ik daar geen liefhebber van, maar met 0,08 dyneema gooi je de aasjes van vier gram moeiteloos 40 meter ver en door de topactie verspeel ik minder vis. Het verschil in vangsten tussen zeven gram en vier gram is vaak merkbaar. Vier gram kun je trager vissen dan zeven gram en juist door het tragere vissen is het vaak zo dat je net wel die volgers weet te verleiden tot een aanbeet. Het leuke van deze hengel is dat je aan de top kunt zien of je een plukje wier gehaakt hebt los daarvan voel je het ook in de hengel maar als je koude handen hebt wordt dat lastig. De aanbeten kunnen afwisselend snoeihard zijn tot hangers alsof je zeewier gehaakt hebt. De combinatie is zodanig dat ook een grote zeeforel, mits verantwoord gedrild, ook te vangen is.

Wadend de stekken afvissen, heerlijk!

Al jaren hoop ik op een echt grote zeeforel, nu waren er de afgelopen week vissen van 84 cm en 88 cm gevangen aan de vlieg, dus ze zaten er wel. Op zaterdag stond er een aardige wind, de kopjes stonden op de golven. Ik besloot om met zeven gram te gaan vissen, en al werpend en wadend visten we een stek uit. Omdat ik voor de wind stond te gooien toch maar weer overgeschakeld op vier gram. Bij een verre worp zat ik vlak na de eerste slagen vast aan iets. Geen aanbeet gevoeld maar er begon iets te kolken in het ondiepe water. De vis stond met zijn kop in het zand en ik zag een forse staart in het oppervlak heen en weer slaan. Dit ging best wel lang zo door en ik besefte inmiddels dat dit een serieuze vis was. Op een gegeven moment begon de vis echt te zwemmen en nam een run. Dit ging zo lang door dat ik de slip een tik zwaarder zette, hierna stopte deze run en kon ik weer lijn winnen. Ondanks dit geweld bleef ik de vis uitermate behoedzaam drillen. Uiteindelijk kreeg ik de vis bij het net maar toen rolde de vis vlak voor mijn voeten een paar keer en ik kon in het heldere water zien dat het dyneema om de kop gedraaid zat. De vis deed toen niet veel meer en ik kon de vis gelukkig in het net krijgen. Na het maken van een foto kon deze prachtige vis goed worden teruggezet.

Na deze vis ben ik overgeschakeld op vliegvissen en al vrij snel kon ik vier vissen vangen aan een klein streamertje. Een body van mylar tube voorzien van plak oogjes met daarover heen 2-componentenlijm met op het rugje een ingebonden sliertje muskusrat vel. Net een echt visje.

Al met al hebben we deze trip goed zeeforel weten te vangen. De omstandigheden waren deze keer niet ideaal maar toch wisten we onze vissen te vangen. Het blijven schakelen in materiaal en het afstemmen daarvan op de omstandigheden bleek cruciaal te zijn. Dat geldt ook voor de rest van je materiaal. Deze trip had ik bijvoorbeeld  twee lekke waadpakken; ook het reserve pak bleek door te slaan op de getapete naden. Beide pakken zijn meer dan 10 jaar oud en wat dat betreft zijn ze gewoon versleten. Op zich begrijpelijk maar dat kost wel veel vistijd (en irritatie). De komende jaren wil ik me toch wat meer gaan toeleggen op het vliegvissen. Hermee verbreed ik weer mijn kansen om de vis te verleiden en kan ik meer stekken bevissen. Ik zal echter nooit een purist worden. Ik zal de manier van vissen blijven afstemmen op de omstandigheden omdat ik geloof dat dat de manier is waarop je meer vis weet te vangen!

.

Sjoerd Huisman

Dichtgeknepen ogen tegen de zon

Met dit Dutchanglers-overzicht (zeg maar de grote-blote-vissen-parade :) hopen we je inspiratie te geven voor het komende seizoen. Wij krijgen er bij het zien van zoveel mooie vissen in ieder geval weer zin in!
Om je een idee te geven wat afgelopen seizoen ons voor moois heeft gebracht hebben we een overzicht gemaakt van de betere vissen. Of natuurlijk de vangsten van één van onze vismaten met wie we aan het vissen waren. Een soort seizoens-rapport zeg maar. We zijn benieuwd wat je er van vindt!

De Dutchanglers.

De aanhouder wint: na dagen zwoegen komt 'ie eruit voor Michel!

Dè top-snoekbaars van 2009 voor John, in paaikleed!

Opnieuw scherp op het talud met de fireball, mooier worden ze niet!

Onze volgende generatie, Jelle en Bas, gingen ook los op groot wild!

HJ met een fraaie serie graskarpers

Op halfwater geviste mega voorn snoeihard gegrepen!

Een ondiepe plaat in de binnenbocht even afvissen met een grote shad.....

Een vuistgrote drijvende broodvlok wordt luidruchtig weggeslobberd!

Te dik om fatsoenlijk te tillen voor Jeroen

Ook gericht op barbeel leidde tot resultaat: 81cm!

En weekje Frankrijk was zeer successvol

Michel ving deze op een ondiepe rustige plek, met de fireball

Alleen op groot water met een grote aasvis

1 meter 24 voor HJ

Op dezelfde dag dat Volkmar bij HJ in de boot deze 1,23 pakte

Volledig afgepaaid, ondiep gevangen

Zes meter diep in een polderplas, op een grote aasvis..........

Ook aan de kust werden leuke successen geboekt

Lyngenfjord Noorwegen in mei, puur genieten!

Jeroen met een machtig mooie heilbot op Soroya

Waar we ook fraaie kabeljauwen vingen

Mooie bijvangst tijdens het snoekbaarzen

Ook deze als bijvangst tijdens het snoekbaarzen

Gericht voeren en scherp vissen op de juiste plek in de rivier

prachtige rivier snoek

Eén van de vele mooie snoeken van HJ dit jaar

De snoek-topper van 2009: 132cm!!

1 meter 32 in volle glorie

Nieuw water, inschatten waar de vis ligt

HJ en grote snoekbaarzen

Gewoon mooi, heel mooi

Gooien met een shad langs de ijsrand

Zomerse verrassing!

Ken de plekken, vis alleen waar de vis zit!

Jeroen met een fraaie 1 meter 12

Op een scherp talud geconcentreerd die grote aasvis er vlakbij laten dansen!

Michel beleeft in Namibie vanaf het strand mooie avonturen!

Een mooie 36 ponds schubkarper tijdens het gesloten seizoen

super meerval van 219cm voor Arno

Een baggervette 2-meter-plus vis voor Michel

Op de valreep